gdata.io.handleScriptLoaded({"version":"1.0","encoding":"UTF-8","feed":{"xmlns":"http://www.w3.org/2005/Atom","xmlns$openSearch":"http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/","xmlns$gd":"http://schemas.google.com/g/2005","xmlns$georss":"http://www.georss.org/georss","xmlns$thr":"http://purl.org/syndication/thread/1.0","xmlns$blogger":"http://schemas.google.com/blogger/2008","id":{"$t":"tag:blogger.com,1999:blog-6325115"},"updated":{"$t":"2023-12-16T10:00:59.867+11:00"},"category":[{"term":"فیلم"},{"term":"اجتماعی"},{"term":"طبیعت"},{"term":"محمدجعفر مصفا"},{"term":"علم"},{"term":"وب\u200cسایت"},{"term":"زمین"},{"term":"ویدیوکست"},{"term":"صدا"},{"term":"سکوت"},{"term":"خودشناسی"},{"term":"کودکان"},{"term":"با مهتاب"},{"term":"مطالب دوستان"},{"term":"ادیان"},{"term":"مولانا"},{"term":"حیوانات"},{"term":"ذهن"},{"term":"حافظ"},{"term":"غزلیات شمس تبریزی"},{"term":"عرفان"},{"term":"خبر"},{"term":"زندگی"},{"term":"قرآن"},{"term":"لم خودشناسی"},{"term":"نماز"},{"term":"تلخند"},{"term":"شعر"},{"term":"ملا نصرالدین"},{"term":"کتاب"},{"term":"سعدی"},{"term":"خاطرات"},{"term":"طنز"},{"term":"فلسفه"},{"term":"با آفتاب"},{"term":"تک\u200cبیتی\u200cهای ناب"},{"term":"عشق"},{"term":"سئوال"},{"term":"محمود"},{"term":"ضرب\u200cالمثل"},{"term":"مهملات"},{"term":"پادکست"},{"term":"استرالیا"},{"term":"ازدواج"}],"title":{"type":"text","$t":"Panevis.com"},"subtitle":{"type":"html","$t":"پانویس، وبلاگ خودشناسی، عرفان، پادکست\u200cها و برنامه\u200cهای صوتی خودشناسی و عرفانی، شرح مثنوی معنوی مولانا، غزلیات حافظ و سعدی، شعر و گل و بلبل"},"link":[{"rel":"http://schemas.google.com/g/2005#feed","type":"application/atom+xml","href":"https://www.blogger.com/feeds/6325115/posts/default/-/%D8%B3%D8%B9%D8%AF%DB%8C?alt\u003djson-in-script\u0026max-results\u003d6"},{"rel":"self","type":"application/atom+xml","href":"https://www.blogger.com/feeds/6325115/posts/default/-/%D8%B3%D8%B9%D8%AF%DB%8C?alt\u003djson-in-script\u0026max-results\u003d6"},{"rel":"alternate","type":"text/html","href":"http://www.panevis.com/search/label/%D8%B3%D8%B9%D8%AF%DB%8C"},{"rel":"hub","href":"http://pubsubhubbub.appspot.com/"},{"rel":"next","type":"application/atom+xml","href":"https://www.blogger.com/feeds/6325115/posts/default/-/%D8%B3%D8%B9%D8%AF%DB%8C/-/%D8%B3%D8%B9%D8%AF%DB%8C?alt\u003djson-in-script\u0026start-index\u003d7\u0026max-results\u003d6"}],"author":[{"name":{"$t":"Panevis"},"email":{"$t":"noreply@blogger.com"},"gd$image":{"rel":"http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail","width":"32","height":"26","src":"//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhvjGq8ZJ7tGUGzKxDniKTo41Xvx4yFoddQbUZsfgowYdOW9-DaPngBfQtK5385WW5DWWQK9W_JzmJr-osaCH4n8Gav_aRY7JSEBKabIEF_tu9e2iezQJZQz7avE1kCLA/s220/panevis-profile.jpg"}}],"generator":{"version":"7.00","uri":"https://www.blogger.com","$t":"Blogger"},"openSearch$totalResults":{"$t":"29"},"openSearch$startIndex":{"$t":"1"},"openSearch$itemsPerPage":{"$t":"6"},"entry":[{"id":{"$t":"tag:blogger.com,1999:blog-6325115.post-8483127353425404617"},"published":{"$t":"2014-03-25T18:51:00.000+11:00"},"updated":{"$t":"2014-03-25T18:57:40.636+11:00"},"category":[{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"زمین"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"زندگی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"خاطرات"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"سعدی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"طبیعت"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"خبر"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"حافظ"}],"title":{"type":"text","$t":"شیرازیه"},"content":{"type":"html","$t":"\u003cdiv dir\u003d\"ltr\" style\u003d\"text-align: left;\" trbidi\u003d\"on\"\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cdiv class\u003d\"separator\" style\u003d\"clear: both; text-align: center;\"\u003e\n\u003ca href\u003d\"http://www.panevis.net/panevis/img/2014/khamr-shiraz/boy-darvazeghoran.jpg\" imageanchor\u003d\"1\" style\u003d\"margin-left: 0em; margin-right: 0em;\"\u003e\u003cimg border\u003d\"0\" src\u003d\"http://www.panevis.net/panevis/img/2014/khamr-shiraz/boy-darvazeghoran.jpg\" /\u003e\u003c/a\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: center;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\nنسیم باد صبا دوشم آگهی آورد\u003cbr /\u003e\nکه روز محنت و غم رو به کوتهی آورد\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\nهمی\u200c رویم به شیراز با عنایت بخت\u003cbr /\u003e\nزهی رفیق که بختم به همرهی آورد\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;دوستان \u003ca href\u003d\"http://rendaan.persianblog.ir/\" target\u003d\"_blank\"\u003eگروه «خمر کهن\u003c/a\u003e» برنامهٔ سفر بهاری\u200cئی را تنظیم کرده\u200cاند تا در اردیبهشت امسال، یعنی حدود یک ماه و نیم دیگر، سفری به شیراز داشته باشیم. جناب تبکم و \u003ca href\u003d\"http://www.birangi.net/\" target\u003d\"_blank\"\u003eآقا مصطفی\u003c/a\u003e در حال برنامه\u200cریزی، رزرو هتل و تهیهٔ امکانات سفر هستند تا بامید خدا سفری خوش برای دوستان مهیا شود.\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;\u003ca href\u003d\"http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B4%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D8%B2\" target\u003d\"_blank\"\u003eشیراز\u003c/a\u003e را، خب، اکثر ما دیده\u200cایم و گشته\u200cایم. اما دور هم بودن و همراهی در طول سفر و گل گفتن و گل شنیدن است که می\u200cتواند بیش از دیدنیهای شیراز و بیش از فکر به رسیدن به مقصد، دلنشین و دلپذیر باشد. سفرهای سالهای گذشتهٔ گروه «خمر کهن» تاییدکنندهٔ عرض بنده است. سفر کاشان، اصفهان، نائین، گرگان، گنبد کاووس، بندر ترکمن، و نیز سفر پارسال به خرم\u200cآباد لرستان مسافرتهای دلچسبی بوده\u200cاند که دور هم بودنشان بیش از دیدار شهرها اهمیت داشت.\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;شب\u200cهای زیبایی که بعد از گردش روزانه، در هتل جهانگردی کاشان، خانهٔ احسان، با آن فضای فوق\u200cالعاده اثیری\u200cاش به چای خوردن و شعر خواندن و صحبت می\u200cگذراندیم، یا در مهمانسرای ایرانگردی اصفهان مثنوی می\u200cخواندیم و بعد نبیل می\u200cآمد و دیر وقت برایمان دف می\u200cزد و همسایه\u200cهای هتل را زابه\u200cرا می\u200cکردیم!، دورهمی\u200cهای شبانهٔ چایخانهٔ نهارخوران گرگان، و سفر آخر گروه به لرستان با آن شب\u200cهای تا دیر وقت نشستنها، همه یادآور سفرهای خوش گروه است.\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003ca name\u003d'more'\u003e\u003c/a\u003e\u0026nbsp; \u0026nbsp; بامید خدا امسال نیز به فراخور حال و احوال، هم بحث آزاد خواهیم داشت و هم مثنوی. بخصوص از اشعار عرفانی حافظ و سعدی خواهیم خواند. به سیاق سالهای گذشته که در حال حرکت در اتوبوس دوستان بازیهایی راه می\u200cانداختند، امسال می\u200cخواهیم بحث آزاد هم راه بیاندازیم. پس هر کس فکر می\u200cکند می\u200cتواند موضوعی برای بحث آزاد پیشنهاد دهد، آن را معرفی کند تا فهرستی از موضوعات داشته باشیم و چند تایی را انتخاب کنیم و در ماشین درباره\u200cشان گفتگو کنیم. هر چند، بقول دوستی، چه نیازی به بحث و گفتگو هست وقتی می\u200cشود مسئله\u200cای را با دعوا حل کرد؟!\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;جزئیات دقیق برنامهٔ سفر امسال به شیراز و روش ثبت نام را جناب تبکم در \u003ca href\u003d\"http://rendaan.persianblog.ir/\" target\u003d\"_blank\"\u003eوبلاگ «خمر کهن\u003c/a\u003e» نوشته\u200cاند. دوستان می\u200cتوانند به \u003ca href\u003d\"http://rendaan.persianblog.ir/\" target\u003d\"_blank\"\u003eآنجا مراجعه کنند\u003c/a\u003e. ضمن اینکه باید بدوستان اطلاع دهم که گر چه امسال بجای میدل\u200cباس، اتوبوس قرار است گرفته شود، یعنی ظرفیت نسبت به سالهای قبل افزایش داده شده، اما بعلت استقبال دوستان تا قبل از این اعلام نیز عده\u200cای ثبت نامشان را انجام داده\u200cاند. لذا بهتر است دوستانی که مایل به شرکت هستند، دست بجنبانند. وگرنه یا باید روی بوفه بشینند یا تا شیراز وسط اتوبوس سر پا!\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003ca href\u003d\"http://rendaan.persianblog.ir/post/422\" target\u003d\"_blank\"\u003e+ اطلاعیه سفر\u003c/a\u003e\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003ca href\u003d\"http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%85%D8%B3%D8%AC%D8%AF_%D9%86%D8%B5%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%84%D9%85%D9%84%DA%A9\" target\u003d\"_blank\"\u003eمسجد نصیر الملک شیراز\u003c/a\u003e:\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u003cdiv class\u003d\"separator\" style\u003d\"clear: both; text-align: center;\"\u003e\n\u003ca href\u003d\"http://www.panevis.net/panevis/img/2014/khamr-shiraz/nasir1.jpg\" imageanchor\u003d\"1\" style\u003d\"margin-left: 0em; margin-right: 0em;\"\u003e\u003cimg border\u003d\"0\" src\u003d\"http://www.panevis.net/panevis/img/2014/khamr-shiraz/nasir1.jpg\" /\u003e\u003c/a\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: center;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u003cdiv class\u003d\"separator\" style\u003d\"clear: both; text-align: center;\"\u003e\n\u003ca href\u003d\"http://www.panevis.net/panevis/img/2014/khamr-shiraz/nasir2.jpg\" imageanchor\u003d\"1\" style\u003d\"margin-left: 0em; margin-right: 0em;\"\u003e\u003cimg border\u003d\"0\" src\u003d\"http://www.panevis.net/panevis/img/2014/khamr-shiraz/nasir2.jpg\" height\u003d\"356\" width\u003d\"540\" /\u003e\u003c/a\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: center;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cdiv class\u003d\"separator\" style\u003d\"clear: both; text-align: center;\"\u003e\n\u003ca href\u003d\"http://www.panevis.net/panevis/img/2014/khamr-shiraz/nasir3.jpg\" imageanchor\u003d\"1\" style\u003d\"margin-left: 0em; margin-right: 0em;\"\u003e\u003cimg border\u003d\"0\" src\u003d\"http://www.panevis.net/panevis/img/2014/khamr-shiraz/nasir3.jpg\" height\u003d\"360\" width\u003d\"540\" /\u003e\u003c/a\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: center;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cdiv class\u003d\"separator\" style\u003d\"clear: both; text-align: center;\"\u003e\n\u003ca href\u003d\"http://www.panevis.net/panevis/img/2014/khamr-shiraz/nasir4.jpg\" imageanchor\u003d\"1\" style\u003d\"margin-left: 0em; margin-right: 0em;\"\u003e\u003cimg border\u003d\"0\" src\u003d\"http://www.panevis.net/panevis/img/2014/khamr-shiraz/nasir4.jpg\" /\u003e\u003c/a\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: center;\"\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003ca href\u003d\"http://www.360cities.net/image/nasir-al-mulk-mosque-shiraz#-28.57,-7.27,70.0\" target\u003d\"_blank\"\u003e+ پانورامای مسجد نصیر الملک\u003c/a\u003e\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003ca href\u003d\"http://www.360cities.net/area/iran-shiraz\" target\u003d\"_blank\"\u003e+ چند پانورامای دیگر از مکانهای دیدنی شیراز\u003c/a\u003e\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003ca href\u003d\"http://www.stockholm360.net/list.php?id\u003dshiraz\" target\u003d\"_blank\"\u003e+ پانوراماهایی با کیفیت عالی از شیراز\u003c/a\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u003c/div\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: center;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u003ca href\u003d\"http://paneviscomments.blogfa.com/comments/?blogid\u003dpaneviscomments\u0026amp;postid\u003d824\u0026amp;timezone\u003d12600\"\u003eنظـرات \u003c/a\u003e\u003c/div\u003e\n\u003c/div\u003e\n"},"link":[{"rel":"edit","type":"application/atom+xml","href":"https://www.blogger.com/feeds/6325115/posts/default/8483127353425404617"},{"rel":"self","type":"application/atom+xml","href":"https://www.blogger.com/feeds/6325115/posts/default/8483127353425404617"},{"rel":"alternate","type":"text/html","href":"http://www.panevis.com/2014/03/khamr-shiraz2014.html","title":"شیرازیه"}],"author":[{"name":{"$t":"Panevis"},"email":{"$t":"noreply@blogger.com"},"gd$image":{"rel":"http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail","width":"32","height":"26","src":"//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhvjGq8ZJ7tGUGzKxDniKTo41Xvx4yFoddQbUZsfgowYdOW9-DaPngBfQtK5385WW5DWWQK9W_JzmJr-osaCH4n8Gav_aRY7JSEBKabIEF_tu9e2iezQJZQz7avE1kCLA/s220/panevis-profile.jpg"}}]},{"id":{"$t":"tag:blogger.com,1999:blog-6325115.post-618026214569963793"},"published":{"$t":"2013-11-25T21:20:00.002+11:00"},"updated":{"$t":"2013-11-26T09:43:05.577+11:00"},"category":[{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"مولانا"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"فلسفه"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"سعدی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"ذهن"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"عرفان"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"سئوال"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"سکوت"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"خودشناسی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"شعر"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"قرآن"}],"title":{"type":"text","$t":"دیـده"},"content":{"type":"html","$t":"\u003cdiv dir\u003d\"ltr\" style\u003d\"text-align: left;\" trbidi\u003d\"on\"\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cdiv class\u003d\"separator\" style\u003d\"clear: both; text-align: center;\"\u003e\n\u003ca href\u003d\"http://www.panevis.net/panevis/img/2013/woman-in-mirror.jpg\" imageanchor\u003d\"1\" style\u003d\"margin-left: 0em; margin-right: 0em;\"\u003e\u003cimg border\u003d\"0\" src\u003d\"http://www.panevis.net/panevis/img/2013/woman-in-mirror.jpg\" /\u003e\u003c/a\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\nآشیانهٔ من\u003cbr /\u003e\nنزدیکترین جای عالم است\u003cbr /\u003e\nدرون چشمان تو\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;سلام به دوستان. در این مدت نسبتاً طولانی که بنده در سفر بودم، دوستانی پیامها و نامه\u200cهایی فرستاده\u200cاند و بنده فرصت نوشتن نداشتم. امیدوارم این یادداشت فتح بابی بر پرداختن به نامه\u200cهای دوستان باشد و دوستانی که پیام و ایمیل فرستاده\u200cاند، همراه با پذیرش عذر بنده، صبوری کنند تا بتدریج سراغ نامه\u200cهایشان برویم. ضمناً مثل همیشه قرار نیست این نویسنده وارد استاد\u200cبازی شود(هر چند ناقلاآنه وارد می\u200cشود!). قرار است موضوع و مسئله\u200cای را مطرح و همگی دربارهٔ آن تأمل کنیم.\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;\u003cstrike\u003eخوب،\u003c/strike\u003e خُب، برویم سراغ اولین نامه.\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003ca name\u003d'more'\u003e\u003c/a\u003e\u003cspan style\u003d\"color: blue;\"\u003eسلام،\u003c/span\u003e\u003cbr /\u003e\n\u003cspan style\u003d\"color: blue;\"\u003e\u003cbr /\u003e\u003c/span\u003e\n\u003cspan style\u003d\"color: blue;\"\u003eعدم آیینه، عالم عکس و انسان\u003c/span\u003e\u003cbr /\u003e\n\u003cspan style\u003d\"color: blue;\"\u003eچو چشم عکس، در وی شخص پنهان\u003c/span\u003e\u003cbr /\u003e\n\u003cspan style\u003d\"color: blue;\"\u003e\u003cbr /\u003e\u003c/span\u003e\n\u003cspan style\u003d\"color: blue;\"\u003eتو چشم عکسی و او نور دیده است\u003c/span\u003e\u003cbr /\u003e\n\u003cspan style\u003d\"color: blue;\"\u003eبه دیده دیده را هرگز که دیده است \u0026nbsp; \u0026nbsp; \u0026nbsp; \u0026nbsp; \u0026nbsp; \"گلشن راز\"\u003c/span\u003e\u003cbr /\u003e\n\u003cspan style\u003d\"color: blue;\"\u003e\u003cbr /\u003e\u003c/span\u003e\n\u003cspan style\u003d\"color: blue;\"\u003eسوال من درباره\u00adی معنی شعر فوق است.\u003c/span\u003e\u003cbr /\u003e\n\u003cspan style\u003d\"color: blue;\"\u003eابتدا برداشت خود درباره معنی شعر را می گویم و نظر شما را هم میخواهم.\u003c/span\u003e\u003cbr /\u003e\n\u003cspan style\u003d\"color: blue;\"\u003eعالم عکسی است که قرار است دیده شود، و انسان هم چشمی است که قرار است عالم را ببیند، و خداوند نور چشم انسان است، ( چشم، بدون نورِ چشم، نمی تواند ببیند). این عکس فقط در آیینه\u00adی عدم دیده می\u00adشود، اما سوال بنده بیشتر درباره\u00adی مصراع آخر است ( با توجه به اینکه نسخه های متفاوتی هم برای مصراع آخر وجود دارد). با چشم، اگر چشم خود در آینه را ببینی، عالم را دیگر نمی بینی، یا به عبارت دیگر کسی که در آینه نگاه می کند، اگر چشم خود را ببیند، احمق است بلکه باید آن چیزی که قرار است مشاهده شود را ببیند نه چشم خود را، زیرا اگر چشم خود را ببیند، دیگر نمی تواند عالم را ببیند.\u003c/span\u003e\u003cbr /\u003e\n\u003cspan style\u003d\"color: blue;\"\u003eدر عرفان میگویند که اگر خود را ببینی حقیقت را نمی بینی و اگر حقیقت را ببینی دیگر خودت را نمی بینی، (مثل داستان پشه و باد در مثنوی).\u003c/span\u003e\u003cbr /\u003e\n\u003cspan style\u003d\"color: blue;\"\u003eمی خواستم بدانم، معنی ای که شما برداشت می کنید چیست.\u003c/span\u003e\u003cbr /\u003e\n\u003cspan style\u003d\"color: blue;\"\u003eضمنا در بیت بعدی ( که در بالا آورده نشده) شیخ می گوید، «جهان انسان شد و انسان جهانی*از این پاکیزه تر نبود بیانی»، این چه ارتباطی با بیت های قبل خود دارد. ضمن اینکه در نسخه های دیگر مصراع آخر، از دو بیت بالا، است: « به دیده دیده ای را دیده دیده است »\u003c/span\u003e\u003cbr /\u003e\n\u003cspan style\u003d\"color: blue;\"\u003eتقاضای دیگر من، ایمیل آقا رضا است که در جلسه ۱۱۳ و ۱۴۰ از مثنوی، در قالب فایل آفلاین، صحبت کردند.\u003c/span\u003e\u003cbr /\u003e\n\u003cspan style\u003d\"color: blue;\"\u003e\u003cbr /\u003e\u003c/span\u003e\n\u003cspan style\u003d\"color: blue;\"\u003eمیثم از مازندران\u003c/span\u003e\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;خدمت آقا میثم عرض می\u200cشود که اولاً بنده نمی\u200cدانم کدام آقا رضا بوده در آن جلسات. حالا اگر خودشان این یادداشت را بخوانند، و ایمیلشان را بگذارند در قسمت نظرات این یادداشت یا به بنده بفرستند تا خدمتتان فرستاده شود.\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;اما بعد. در مورد آن دو بیت از کتاب «گلشن راز» حاج شیخ محمود شبستری، در مورد بیت اول، صحبتش بر سر اینست که تنها وسیلهٔ مشاهدهٔ حقیقت، آیینهٔ عدم است. یعنی انسان فقط در صورتی می\u200cتواند حقیقت را ببیند که نیست باشد(نه اینکه به نیستی «برسد»)، وقتی که اصلاً «نباشد». بگمانم با پیگیری مباحث، برایتان باید روشن باشد که منظور از «نبودن» چیست. و دیگر اینکه، «رسیدن» و «شدن» مطرح نیست و باطل است. این تا اینجای کار.\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;اما همان بیت اول را باز مروری کنیم بر معنایش. می\u200cگوید: تصویر انسانی را در نظر بگیرید که روبروی آینه\u200cای قرار گرفته. این تصویر، چشم هم دارد. حالا، تصویر انسان سمبل عالم، چشم تصویر انسان هم سمبل خود انسان، و آیینه سمبل عدم و نیستی است. روشن است؟\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;یعنی انسان(چشم) بوسیلهٔ بودن در کیفیت نیستی(آیینه) می\u200cتواند عالم و حقایق(تصویر انسان) را ببیند و درک کند.\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;میان پرانتز بگوییم که وقتی می\u200cگوید «در وی شخص پنهان»، یعنی انسانیت انسان در چشم اوست. چشم در سمبلیسم روانشناسی نمایندهٔ روان انسان است. در روابط انسانی نیز ما آدمها از چشمهای یکدیگر خیلی حرفها می\u200cخوانیم. چشم\u200cها حرف می\u200cزنند، می\u200cخندند، می\u200cگریند، شیطنت می\u200cکنند. چشم\u200cها فتنه برمی\u200cانگیزند، و بدمستی هم البته می\u200cکنند.\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\nمی\u200cنماید که سر عربده دارد چشمت\u003cbr /\u003e\nمست خوابش نبرد تا نکند آزاری!\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003cdiv class\u003d\"separator\" style\u003d\"clear: both; text-align: center;\"\u003e\n\u003ca href\u003d\"http://www.panevis.net/panevis/img/2013/sleeping-eye.jpg\" imageanchor\u003d\"1\" style\u003d\"margin-left: 1em; margin-right: 1em;\"\u003e\u003cimg border\u003d\"0\" src\u003d\"http://www.panevis.net/panevis/img/2013/sleeping-eye.jpg\" /\u003e\u003c/a\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: center;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;خلاصه اینکه انسانیت انسان در چشم اوست. و این چشم، چشم فیزیکی و ظاهری نیست. یعنی این تخم چشم که در سر جای دارد، منظور نیست. بلکه بینش انسان است که میزان عمق انسانیت او را تعیین می\u200cکند. بقول مولانا، حقیقت هر انسانی بینش و بصیرت اوست. هر آنچه بینش او دیده(درک و تجربهٔ روانی کرده) او همان است.\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\nتو نه\u200cای این جسم تو آن دیده\u200cای\u003cbr /\u003e\nوارهی از جسم گر جان دیده\u200cای\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\nآدمی دیده\u200cست باقی گوشت و پوست\u003cbr /\u003e\nهرچه چشمش دیده است آن چیز اوست\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;پس وقتی می\u200cگوید «چو چشم عکس، در وی شخص پنهان»، یعنی روان انسان، که چیزی مادی نیست و از نظر مادی پنهان است و نادیدنی، همان بینش اوست. (و بهمین دلیل هم هست که وقتی انسانی زبان به حرف زدن می\u200cگشاید و همان می\u200cترواد که در اوست، در حقیقت بینش خود را بیرون می\u200cریزد. لذا\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\nآدمی مخفی\u200cست در زیر زبان\u003cbr /\u003e\nاین زبان پرده\u200cست بر درگاه جان\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\nچونکه بادی پرده را در هم کشید\u003cbr /\u003e\nسر صحن خانه شد بر ما پدید\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\nیعنی زبان و گفتار هر انسانی بیان\u200cکنندهٔ بینش اوست، اگر از خودش حرف بزند البته. چون حرفهای ما انسانها غالباً کپی\u200cپیستی\u200cست.\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;حاشیه زیاد شد. پرانتز را ببندیم و برگردیم به ابیات «گلشن راز».)\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;کجا بودیم؟\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\nخُب، بیت دوم:\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\nتو چشم عکسی و او نور دیده است\u003cbr /\u003e\nبه دیده دیده را هرگز که دیده است؟\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;حالا ای انسان، تو همان چشم تصویر انسان هستی(که روبروی آیینه قرار دارد). تو مانند آن چشم هستی. و او(یعنی حق) مانند نور چشم است. بله، همانطور که بدرستی شما(آقا میثم) گفته\u200cای، چشم بدون نور نمی\u200cتواند ببیند. منظور نور چشم است، یعنی توانایی بینایی. یعنی انسان اگر در کیفیت اتصال و بودن با حق(ذات خودش) نباشد، بینش و بصیرتی ندارد و نمی\u200cتواند ببیند. این «دیدن» هم گفتیم که منظور دیدن ظاهری نیست. چه بسیار ما انسانهایی که چشم داریم و نمی\u200cبینیم.\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;پس تا اینجا گفته که انسان چشم است و حق، قدرت بینایی این چشم، یعنی انسان. یعنی اگر انسان در ذات طبیعی انسانی خود باشد، کارآیی(توان دیدن) دارد، می\u200cتواند انسانی کند.\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;اما مصرع آخر که وارد موضوع عمیقتری می\u200cشود:\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;به دیده دیده را هرگز که دیده است؟!\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;می\u200cپرسد: آیا کسی بوسیلهٔ چشمش(چشم ظاهری) می\u200cتواند چشمش را ببیند؟(بدون هیچ وسیله\u200cای البته.) این استفهام انکاری\u200cست. (قابل توجه عزیزی که «استفهام انکاری» را بمعنای دیگری برداشته بود.)\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;جواب روشن است: نه! امکان ندارد بشود بوسیلهٔ چشم، خود چشم را دید. مانع این دیدن، نزدیک بودن بیش از حد است. باید چیزی دورتر از چشم باشد تا آدم بتواند آن را ببیند. حالا وقتی خود چشم، موضوع دیدن بخواهد باشد، یعنی مفعول(موضوع دیدن) بر فاعل(چشم) منطبق باشد، چطور ممکن است عمل دیدن محقق شود؟ ممکن نیست.\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;تا اینجا تمثیل بود. منظورش یا همان تأویلش اینست که حق یا ذات انسانی ما انسانها چنان بر وجود ما منطبق است، چنان نزدیک است، که نمی\u200cتوان آن را درک کرد. نمی\u200cشود آن را موضوع کرد و درک کرد. بتمثیل قرآنی\u200cاش «نزدیکتر از رگ گردن».\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;این ابیات از مثنوی معنوی جلال\u200cالدین عزیز را بخوانیم:\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\nانت وجهی لا عجب ان لا اراه \u003cbr /\u003e\nغایة القرب حجاب الاشتباه \u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u003cbr /\u003e\n(تو صورت من هستی، تعجبی ندارد که نمی\u200cبینمت)\u003cbr /\u003e\n(نهایت نزدیک بودن خودش حجابی\u200cست که باعث خطاست)\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\nانت عقلی لا عجب ان لم ارک \u003cbr /\u003e\nمن وفور الالتباس المشتبک\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u003cbr /\u003e\n(تو عقل من هستی، تعجبی ندارد که نمی\u200cبینمت)\u003cbr /\u003e\n(ندیدن من از فرط اشتباهات درهم\u200cآمیخته است)\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\nجئت اقرب انت من حبل الورید\u003cbr /\u003e\nکم اقل یا یا نداء للبعید\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n(تو از رگ گردن بمن نزدیکتر هستی)\u003cbr /\u003e\n(چقدر با حرف ندای «ای» تو را صدا کنم؟ چرا که این حرف ندا را برای کسی که در فاصله\u200cای دور است، بکار می\u200cبرند.)\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;کار فلسفه، یعنی ذهن، این است که اول حق را بعنوان یک موضوع، یک مفعول، یک آبجکت درنظر می\u200cگیرد، یعنی آن را بعنوان تصویری ذهنی مجسم می\u200cکند و حالا می\u200cگوید بیاییم این را بفهمیم که چیست! بیاییم به حقیقت بیاندیشیم، فکر کنیم درباره\u200cاش! در صورتیکه روشن است که این کار، کار باطلی\u200cست از اصل و اساس.\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;حق فاصله\u200cای ندارد. اصلاً همینکه می\u200cگوییم «حق ...» یا هر حرفی درباره آن می\u200cزنیم، بصورت ناخودآگاه تصویری از آن می\u200cسازیم، آبجکتش می\u200cکنیم و فاصله(ی ذهنی) بمیان می\u200cاندازیم! اینطور نیست؟\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;خب، اما سوال پیش می\u200cآید که «پس روش چیست برای در حق بودن؟». که جوابش را بارها گفته\u200cایم: «درک همین موضوع که هر حرکت و سوال و دنبال جواب رفتن ذهن، مانع بودن در حق است». و وقتی این موضوع درک شود، انسان در کیفیت عدم است. چرا که دیگر ذهن، جستجو نمی\u200cکند. (دربارهٔ «عدم» و «نیستی» \u003ca href\u003d\"http://www.panevis.com/2013/10/masnawi9.html\" target\u003d\"_blank\"\u003eاینجــا\u003c/a\u003e را می\u200cتوانی بخوانی.)\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;اما سوالت دربارهٔ بیت «جهان انسان شد و انسان جهانی/ از این پاکیزه تر نبود بیانی»، فکر می\u200cکنم با توضیحاتی که داده شد، روشن شده باشد. می\u200cگوید وقتی کیفیت عدم باشد، انسان توانایی درک حقیقت را دارد. با بودن آیینه، عالم قابل درک و رویت است. همین.\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;بتعبیر آ شیخ شبستری، عدم چارهٔ کار است. نبودن. یعنی آیینهٔ عدم است که به انسان توانایی بینش و بهره\u200cمندی از ذاتش را می\u200cدهد. کار ما مستعد ساختن این چشم است برای بینش.\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\nرواق منظر چشم من آشیانهٔ توست\u003cbr /\u003e\nکرم نما و فرود آ که خانه خانهٔ توست\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\nچرا که بدون این نور، چشم چشم نیست. بدون بینش، انسان انسان نیست.\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003ccenter style\u003d\"text-align: center;\"\u003e\n\u003cobject data\u003d\"http://www.panevis.net/img/player.swf\" height\u003d\"24\" id\u003d\"audioplayer3\" type\u003d\"application/x-shockwave-flash\" width\u003d\"290\"\u003e\u003cparam name\u003d\"movie\" value\u003d\"http://www.panevis.net/img/player.swf\" /\u003e\n\u003cparam name\u003d\"FlashVars\" value\u003d\"playerID\u003d1\u0026amp;bg\u003d0xAA9971\u0026amp;leftbg\u003d0x874936\u0026amp;lefticon\u003d0xD4CAB1\u0026amp;rightbg\u003d0xD4CAB1\u0026amp;rightbghover\u003d0x874936\u0026amp;righticon\u003d0x874936\u0026amp;righticonhover\u003d0xD4CAB1\u0026amp;text\u003d0xFFFFFF\u0026amp;slider\u003d0x55281C\u0026amp;track\u003d0xFFFFFF\u0026amp;border\u003d0x666666\u0026amp;loader\u003d0x9D6650\u0026amp;soundFile\u003dhttp://www.panevis.net/panevis/audio/cheshm-googoosh.mp3\" /\u003e\n\u003cparam name\u003d\"quality\" value\u003d\"high\" /\u003e\n\u003cparam name\u003d\"menu\" value\u003d\"true\" /\u003e\n\u003cparam name\u003d\"bgcolor\" value\u003d\"#FFFBE4\" /\u003e\n\u003c/object\u003e\u003c/center\u003e\n\u003cbr /\u003e\n---\u003cbr /\u003e\n\u003ca href\u003d\"http://podcast.panevis.com/2013/11/0233-shadidan-inja.html\" target\u003d\"_blank\"\u003e+ پادکستی مرتبط\u003c/a\u003e\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u003ca href\u003d\"http://paneviscomments.blogfa.com/comments/?blogid\u003dpaneviscomments\u0026amp;postid\u003d753\u0026amp;timezone\u003d12600\"\u003eنظـرات \u003c/a\u003e\u003c/div\u003e\n\u003c/div\u003e\n"},"link":[{"rel":"edit","type":"application/atom+xml","href":"https://www.blogger.com/feeds/6325115/posts/default/618026214569963793"},{"rel":"self","type":"application/atom+xml","href":"https://www.blogger.com/feeds/6325115/posts/default/618026214569963793"},{"rel":"alternate","type":"text/html","href":"http://www.panevis.com/2013/11/shabestari.html","title":"دیـده"}],"author":[{"name":{"$t":"Panevis"},"email":{"$t":"noreply@blogger.com"},"gd$image":{"rel":"http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail","width":"32","height":"26","src":"//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhvjGq8ZJ7tGUGzKxDniKTo41Xvx4yFoddQbUZsfgowYdOW9-DaPngBfQtK5385WW5DWWQK9W_JzmJr-osaCH4n8Gav_aRY7JSEBKabIEF_tu9e2iezQJZQz7avE1kCLA/s220/panevis-profile.jpg"}}]},{"id":{"$t":"tag:blogger.com,1999:blog-6325115.post-6728522242523712848"},"published":{"$t":"2013-08-06T18:44:00.000+10:00"},"updated":{"$t":"2013-08-06T19:59:56.614+10:00"},"category":[{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"کودکان"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"اجتماعی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"ادیان"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"ذهن"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"عرفان"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"سئوال"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"خودشناسی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"حافظ"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"ویدیوکست"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"استرالیا"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"مولانا"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"زندگی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"خاطرات"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"سعدی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"شعر"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"قرآن"}],"title":{"type":"text","$t":"دیوار"},"content":{"type":"html","$t":"\u003cdiv dir\u003d\"ltr\" style\u003d\"text-align: left;\" trbidi\u003d\"on\"\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cdiv class\u003d\"separator\" style\u003d\"clear: both; text-align: center;\"\u003e\n\u003ca href\u003d\"http://www.panevis.net/panevis/img/2013/Bonnyrigg2013a.jpg\" imageanchor\u003d\"1\" style\u003d\"margin-left: 0em; margin-right: 0em;\"\u003e\u003cimg border\u003d\"0\" height\u003d\"405\" src\u003d\"http://www.panevis.net/panevis/img/2013/Bonnyrigg2013a.jpg\" width\u003d\"540\" /\u003e\u003c/a\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;داشتم از خیابانی در منطقه\u200cای بنام Bonnyrigg گذر می\u200cکردم که پدیدهٔ جالبی دیدم. ما هم که نخورده مست و فضول، همینطوری سرمان درد می\u200cکند برای موضوعات عرفانی، چه برسد به اینکه ابوالفضل هم یاری\u200cمان کند و چیزی پیش پایمان بگذارد برای اینجور صحبتها. ویدیوی زیر را گرفتم تا درباره\u200cاش مطلب یا شاید مطالبی بگویم. ببینیم چه می\u200cآید.\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003ca name\u003d'more'\u003e\u003c/a\u003e\u003cbr /\u003e\n\u003ccenter\u003e\n\u003ciframe allowfullscreen\u003d\"allowfullscreen\" frameborder\u003d\"0\" height\u003d\"309\" src\u003d\"http://www.youtube.com/embed/R2x3hs-QrMc?vq\u003dlarge\" width\u003d\"550\"\u003e\u003c/iframe\u003e\u003c/center\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: center;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003ca href\u003d\"http://www.panevis.net/panevis/video/The-Wall_Bonnyrigg2013.mp4\" target\u003d\"_blank\"\u003e.: دریافت ویدیوی فوق :.\u003c/a\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cbr /\u003e\nچند موضوع در رابطه با محتوای این ویدیو:\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n۱. بنظرم اگر یک انسان سالم، مثلاً یک کودک، این ساختمانها را ببیند، فقط ساختمانهایی را ببیند!\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n۲. در این وانفسای جنگ و دعوای «من اینم، تو آنی» کردن انسان و تفرق دنیای انسانها همین هم غنیمتی است. اینکه چند دین بتوانند بظاهر هم که شده کنار هم زندگی کنند. حداقل به ضرب و زور قانون و نظم اجتماعی هم که شده، ما انسانها یاد بگیریم می\u200cشود با عقاید متفاوت کنار هم بود و یکدیگر را تکه پاره نکرد! همدیگر را آزار نداد و اذیت نکرد.\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n۳. آن دو بیت شعر از گلستان سعدی، این است:\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\nدو صاحبدل نگهدارند مویى\u003cbr /\u003e\nهمیدون سرکشی و آزرم\u200cجویی\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\nو گر بر هر دو جانب جاهلانند\u003cbr /\u003e\nاگر زنجیر باشد بگسلانند\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\nمی\u200cگوید اگر دو نفر آدم سالم بین\u200cشان اختلاف عقیدهٔ زیادی هم باشد، آنها بر آن نقطه اشتراکی که حتی اگر خیلی کم(باندازهٔ مویی) هم باشد، توافق و مصاحبت می\u200cکنند. اما انسانهای نادان حتی اگر نقطه\u200cاشتراک\u200cهای عقیدتی زیادی هم داشته باشند(بقدرت زنجیر)، می\u200cزنند و همین نقاط مشترک بین\u200cشان را پاره می\u200cکنند!\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;سخن ساده و درستی است. یعنی مهم نیست انسانها عقایدشان چه باشد، مهم اینست که دل\u200cشان سالم باشد! اگر دل انسان مریض باشد، حتی اگر عقایدی زیبا و فرشته\u200cگون هم داشته باشد، خروجی\u200cاش خواه\u200cناخواه شر است و نزاع و ستیز. یعنی دل مهم است، روح و روان و بتعبیر قرآن «قلب سلیم» برای زندگی بکار می\u200cآید، نه جمع\u200cآوری دانش اخلاقیات و جملات قصار خوشگل خوشگل در مغزمان.\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n۴. تاریخ زندگی انسانها بوضوح همین حرف سعدی را تایید می\u200cکند که اگر انسانهای ناسالم(دل\u200cخراب) و باورمند به یک سیستم و مجموعه عقاید خاص(چه دینی و چه غیر دینی)، دور دستشان بیافتد، دیگران و حتی خودشان را قلع و قمع می\u200cکنند. مثلاً همین چند وقت پیش(پارسال) انسانهایی که معتقد به بودیسم هستند(بودایی\u200cها) در کشور برمه، «کودکان مسلمانان»* را در آتش انداختند و سوزاندند! باور می\u200cکنی؟! آیا می\u200cدانیم که یکی از باورهای دین بودایی، اصلی است بنام \u003ca href\u003d\"http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A2%D9%87%DB%8C%D9%85%D8%B3%D8%A7\" target\u003d\"_blank\"\u003eاهیمسا\u003c/a\u003e به این معنی که هیچ جانداری را نباید آزار داد؟! آنوقت همنوع خودش، آنهم کودک را در آتش سوزانده\u200cاند!\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n(*کودک دین ندارد. عقیده ندارد. خودش در عین دین و پاکی\u200cست. از سخنان پیامبر اسلام(ص) است که «حتی گریهٔ کودک، گفتن لا اله الا الله است(توحید)». بنابراین اینکه ما خودمان برچسب دین(عقیده) خاصی به کودکان می\u200cچسبانیم، از طرف ماست، نه در واقعیت کودکان.)\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003cdiv class\u003d\"separator\" style\u003d\"clear: both; text-align: center;\"\u003e\n\u003ca href\u003d\"http://www.panevis.net/panevis/img/2013/religion_label.jpg\" imageanchor\u003d\"1\" style\u003d\"margin-left: 1em; margin-right: 1em;\"\u003e\u003cimg border\u003d\"0\" src\u003d\"http://www.panevis.net/panevis/img/2013/religion_label.jpg\" /\u003e\u003c/a\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: center;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;انسانهای معتقد به مسیحیت(مسیحی\u200cها)، با وجود تمام توصیه\u200cها به مهر و محبت در آئین مسیح، این همه جنگهای صلیبی و کشتار و دوران تفتیش عقاید در سالهای دور راه انداختند و چه آزارها که ندادند و چه کشتارها که نکردند. اسلام عزیزمان هم که، قربانش بشم، در این زمینه پُکونده! نیازی به ذکر نیست.\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;پس اصل و باطن موضوع را اگر دقیق شویم، می\u200cبینیم که در حقیقت این دین و عقیده نیست که عامل خونریزی انسان است. این خود انسان است که چنان مسخ می\u200cشود که در هر دین و عقیده و آئین و مکتبی که باشد، گرگ می\u200cشود و به هیچکس و هیچ چیز رحم نمی\u200cکند. پس این قلب یا همان روح و روان اوست که راهبر زندگی اوست، نه عقاید\u200c و دانش اخلاقی\u200cاش.\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n۵. اما نگاهی عرفانی و در عین حال سورئالیستی(فراواقعی) هم به ویدیوی مورد بحث بیاندازیم. این سه عبادتگاه بودایی، مسلمان و مسیحی چرا در عین حال که کنار هم هستند، با آن دیوارها از هم جدا شده\u200cاند؟! اصلاً حتی اگر این دیوارها وجود نداشته باشد، همین که کسی خود را این دینی بداند و کسی آن دینی، در باطن یعنی دیوار! یعنی جدایی و تفرق.\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;آیا اصل دین(پاکی) به این معنی نیست که همه از یک ذات و حقیقت و فطرت پاک منشاء داریم؟\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\nجنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنه\u003cbr /\u003e\nچون ندیدند حقیقت، ره افسانه زدند (حافظ)\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;دیوار یعنی این طرفی وجود دارد و آن طرفی. بی\u200cدیواری یعنی اصلاً نه اینطرف هست نه آنطرف! دقت کنیم که بی\u200cدیواری به این معنی نیست که این طرف و آن طرف با هم دوستند، بلکه وقتی دیوار نباشد یعنی اصلاً این طرف و آن طرفی وجود ندارد! تو و من اصلاً مطرح نیست که آشتی\u200cشان معنی داشته باشد! نه اینکه «تو هستی و من هم هستم، ولی با هم آشتی هستیم»!\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003cdiv class\u003d\"separator\" style\u003d\"clear: both; text-align: center;\"\u003e\n\u003ca href\u003d\"http://www.panevis.net/panevis/img/2013/Bonnyrigg2013b.jpg\" imageanchor\u003d\"1\" style\u003d\"margin-left: 0em; margin-right: 0em;\"\u003e\u003cimg border\u003d\"0\" height\u003d\"405\" src\u003d\"http://www.panevis.net/panevis/img/2013/Bonnyrigg2013b.jpg\" width\u003d\"540\" /\u003e\u003c/a\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: center;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;ادیان بجای اینکه هویت\u200cزدا، من\u200cزدا باشند، هویت\u200cساز شده\u200cاند! انسان چون خودش(دلش، روانش) مسخ شده، هر امر مفید دیگری هم که در زندگی\u200cاش می\u200cتوانسته برایش فایده داشته باشد(دین) را نیز مسخ کرده است و از کارکرد اصلی\u200cاش انداخته است.\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;لذا اموری مانند «گفتگوی ادیان»(هرچند در این بلبشوی جنگ و خونریزی بین انسانها غنیمتی\u200cست اما) به درد همان موسسه زدن و دک و پز می\u200cخورد و خلاص. چطور ممکن است تا وقتی تو هستی و من هستم، تا وقتی من خود را (بلحاظ روانی) چیزی می\u200cدانم و تو چیزی، صلح و آشتی وجود داشته باشد؟!\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;اینها(گفتگوی ادیان) کار بنیادی و اساسی نیست، بساطی\u200c\u200cست صوری و تزئینی. کار بنیادی این است که انسان(یعنی هر انسان) عمیقاً متوجه مخرب بودن و ویرانگری هستی و هویت، اینکه «این منم و آن تو» و اینکه «من چیزی هستم» تا چه حد فاسد\u200cکننده است، بشود. آگاه بشود که هستی، ناگزیر تفرق و فرقه فرقه شدن انسان را در پی دارد.\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\nمنبسط بودیم یک جوهر همه\u003cbr /\u003e\nبی\u200cسر و بی\u200cپا بدیم آن سر همه\u003cbr /\u003e\n(این «بودیم» از نظر زمانی نیست. نه اینکه در گذشته\u200cهای تاریخی دور. اسطوره\u200cای\u200cست، فرازمانی.)\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\nیک گهر بودیم همچون آفتاب\u003cbr /\u003e\nبی\u200cگره بودیم و صافی همچو آب\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\nچون بصورت آمد آن نور سره\u003cbr /\u003e\nشد عدد چون سایه\u200cهای کنگره\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\nکنگره ویران کنید از منجنیق\u003cbr /\u003e\nتا رود فرق از میان این فریق\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;بوسیلهٔ منجنیق آگاهی است که این کنگره\u200cهای تفرق،(که چیزی جز فکر نیست)، از بین می\u200cرود. اگر نه تو باشی و نه من(بلحاظ روانی)، صلح و آشتی هم معنی ندارد! اصلاً مسئله\u200cای نخواهد بود که حل آن، موضوعیت پیدا کند! اصلاً نیازی به آشتی و صلح وجود ندارد. و همهٔ این دم و دستگاههای بیرونی مانند سازمان ملل و صدها سازمان دیگر نیز موضوعیت نخواهند داشت. و این زیبایی حقیقت است، نه صلح و نه جنگ، بی\u200cکنگره بودن، منبسط بودن بقول مولانا. آیا متوجه اصل قضیه هستیم؟\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;همانجا در Bonnyrigg که بودم، با خودم می\u200cگفتم که اگر اینجا این ساختمانها نباشد، یک پارک یا دشت گسترده باشد، و انسانها بیایند در آن دراز بکشند و آسمان را تماشا کنند، چه ساده و زیباست.\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;خوب، این البته همان بیان فراواقعی از آن ویدیو و آنچه دیده بودم است. روشن است که منظورم واقعیت این ساختمانها نیست و نمی\u200cگویم که ای کاش این بناهای فیزیکی نبودند. مسئلهٔ انسان که این ساختمانها یا آن دیوارها و سیم\u200cخاردارها نیست. روشن است که حتی اگر مکانی باشد برای تأمین آرامش انسان برای عبادت و وصل به حق، خیلی هم مطلوب است و خوب و مفید. منظور اینست که چه اینها(ساختمانها) باشند و چه نباشند، \u003cb\u003eدرون انسانها\u003c/b\u003e باید دشتی ساده و فراخ باشد.\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;این تفرق ساختمانها تجلی درون انسانهاست. همین تفرق و جدایی و تکه پاره بودن درون و روان ماست که باعث بوجود آمدن این مرزها و سیم\u200cخاردارهاست. ما چون درونمان متفرق و جداشده است اینطور در بیرون نیز اینیم و آنیم. هستیم!\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\nموضوع اینست که ما این جریان تفرق درونی\u200cمان را متوجه شویم. ببینیم.\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\nهمزبانی خویشی و پیوندی است\u003cbr /\u003e\nمرد با نامحرمان چون بندی است (بندی \u003d زندانی)\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\nای بسا هندو و ترک همزبان\u003cbr /\u003e\nای بسا دو ترک چون بیگانگان\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\nپس زبان محرمی خود دیگرست\u003cbr /\u003e\nهمدلی از همزبانی خوشترست\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\nاین انسان\u200cهای همدل(دلهای سالم) هستند که ارتباط حقیقی با هم دارند. هر چه که دو نفر با هم همزبان و هم\u200cعقیده و حتی هم\u200cکیش و آئین باشند، تا وقتی همدل نباشند هیچ ارتباط و حرف و کلامی بین آن دو، از نظر حقیقت، وجود ندارد. و تنها، ساحت «نبودن»، ساحت بی\u200cحرفی است که در آن همدلی و ارتباط دلها بطور خودبخوی و طبیعی هست. بدون هیچ تقلا و اجبار کردنی.\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u003ca href\u003d\"http://paneviscomments.blogfa.com/comments/?blogid\u003dpaneviscomments\u0026amp;postid\u003d714\u0026amp;timezone\u003d12600\"\u003eنظـرات \u003c/a\u003e\u003c/div\u003e\n\u003c/div\u003e\n"},"link":[{"rel":"edit","type":"application/atom+xml","href":"https://www.blogger.com/feeds/6325115/posts/default/6728522242523712848"},{"rel":"self","type":"application/atom+xml","href":"https://www.blogger.com/feeds/6325115/posts/default/6728522242523712848"},{"rel":"alternate","type":"text/html","href":"http://www.panevis.com/2013/08/the-wall.html","title":"دیوار"}],"author":[{"name":{"$t":"Panevis"},"email":{"$t":"noreply@blogger.com"},"gd$image":{"rel":"http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail","width":"32","height":"26","src":"//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhvjGq8ZJ7tGUGzKxDniKTo41Xvx4yFoddQbUZsfgowYdOW9-DaPngBfQtK5385WW5DWWQK9W_JzmJr-osaCH4n8Gav_aRY7JSEBKabIEF_tu9e2iezQJZQz7avE1kCLA/s220/panevis-profile.jpg"}}],"media$thumbnail":{"xmlns$media":"http://search.yahoo.com/mrss/","url":"https://i.ytimg.com/vi/R2x3hs-QrMc/default.jpg","height":"72","width":"72"}},{"id":{"$t":"tag:blogger.com,1999:blog-6325115.post-6115778947152926802"},"published":{"$t":"2013-04-02T19:20:00.000+11:00"},"updated":{"$t":"2013-12-25T16:38:18.871+11:00"},"category":[{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"زندگی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"خاطرات"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"سعدی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"اجتماعی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"ذهن"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"مهملات"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"سئوال"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"خودشناسی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"شعر"}],"title":{"type":"text","$t":"مرکز"},"content":{"type":"html","$t":"\u003cdiv dir\u003d\"ltr\" style\u003d\"text-align: left;\" trbidi\u003d\"on\"\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cdiv class\u003d\"separator\" style\u003d\"clear: both; text-align: center;\"\u003e\n\u003ca href\u003d\"http://www.panevis.net/panevis/img/2013/pills.jpg\" imageanchor\u003d\"1\" style\u003d\"margin-left: 1em; margin-right: 1em;\"\u003e\u003cimg border\u003d\"0\" src\u003d\"http://www.panevis.net/panevis/img/2013/pills.jpg\" /\u003e\u003c/a\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: right;\"\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;آیا تا بحال دقت کرده\u200cایم که چرا انسان\u200cها را با تصویری که از سرشان(چهره\u200cشان) در ذهن داریم، می\u200cشناسیم؟ وقتی مثلاً خودمان را \u0026nbsp;روی فرمی، پروفایلی می\u200cخواهیم معرفی کنیم تصویر سرمان را می\u200cگذاریم، نه عکس مثلاً پا یا دستمان را. یا من باب مثال وقتی کاریکاتوریست\u200cها می\u200cخواهند شخصیت فردی را به طنز نمایش دهند، اصلی\u200cترین تمرکز آنها روی سر و چهرهٔ اوست.\u0026nbsp;\u003c/div\u003e\n\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: right;\"\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: right;\"\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;یا مثلاً اگر کسی بمن بگوید پسر عمویت کیست، من نمی\u200cروم عکس دست و پای پسر عمویم را بیاورم نشان او دهم و بگویم اینست. بلکه عکس سر پسر عمویم را نشانش می\u200cدهم. یا اگر عکسی که در آن، بدن پسر عمویم هم هست را به او نشان دهم، حتماً آن عکس باید سر پسر عمویم را هم شامل شود. اگر بدن بدون سر او را نشان دهم پذیرفته نیست، نامتعارف است. پس حتماً باید سر او در عکس باشد و این سر اوست که نمایندهٔ اوست. در حالیکه اگر خوب دقت کنیم، حقیقت پسر عموی من که سر او نیست! هست؟ آیا سر شما خود شماست؟ یعنی سر و حالت چهرهٔ شما تمام کیفیت و حال و احوال درونی شما را بیان می\u200cکند؟\u0026nbsp;\u003c/div\u003e\n\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: right;\"\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: right;\"\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;اگر کمی عمیق\u200cتر شویم روی این موضوع می\u200cبینیم ما در ارتباط با همدیگر گویی آن شخصیتی که از یکدیگر در ذهن داریم را در صورت همدیگر، و دقیق\u200cتر، در پشت چشم هم می\u200cدانیم. من تو را اینگونه می\u200cبینم که کسی هستی و آن کس در آن چشمهاست. در صورتیکه روشن است که نگاهی اینگونه چیزی جز خیال من نیست. آنها دو تا چشم هستند، نه بیشتر!\u003c/div\u003e\n\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: right;\"\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003ca name\u003d'more'\u003e\u003c/a\u003e\u0026nbsp; \u0026nbsp;علاوه بر این موضوع، بشر هر چه بیشتر جلو آمده و به این زمان ما رسیده، فعالیتهای فکری برایش اهمیت بیشتری پیدا کرده. چرا که قدرت جسمی و زور بازو رفته رفته سیادت و سروری\u200cاش را به قدرت تفکر داده. اگر صد سال پیش قدرت بازو اهمیت داشت، الان دیگر اینطور نیست. این قدرت فکر است که سلطه بر زندگی انسان پیدا کرده. (مطرح شدن تساوی حقوق زن و مرد هم یکی از تبعات همین جریان است، جریان برتری یافتن تاریخی قدرت فکر بر زور بازو. مسابقاتی هم که در این دورهٔ ما برگزار می\u200cشود و محور آنها قدرت جسمی انسانهاست، نوعی میراث و سنت باقیمانده از اجدادمان است.)\u003c/div\u003e\n\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: right;\"\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: right;\"\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;خلاصه آنکه وقتی در روابط انسانی چیزی اهمیت پیدا می\u200cکند منبع آن، مرکز توجه انسان\u200c می\u200cشود و اهمیت فوق العاده\u200cای پیدا می\u200cکند. مثلاً تا قرن\u200cها قدرت جسمی مهم بود، لذا قبایل انسانی به کسانیکه دارای بازوی کلفت بودند یا مثلاً تبحر در شمشیر زدن داشتند بهای زیادی می\u200cدادند. در عصر ما ابتدا دانش اهمیت پیدا کرد. پس کسانی مرکز توجه شدند که دانشمند بودند و حفظیات ذهنی زیادی داشتند. لذا منابع و منافع بسمت آنها رفت و مورد تحسین و تحیر عام قرار گرفتند. هر کس مثلاً شعر و کتاب زیاد خوانده بود و دانش فراوان داشت یا هر دانش دیگری جمع کرده بود آدم مهمی تلقی می\u200cشد. بعد، رفته رفته با سلطهٔ سی\u200cدی\u200cها و این اینترنت و دستیابی آسان و سریع به منابع دانش، آن افراد دانشمند همه\u200cچیزدان هم بلحاظ اهمیت کمرنگ شدند. و چیزی که الان اهمیت دارد، قدرت تفکر و نوآوری است، ایده\u200cهای نو و بکر. تا ببینیم بعد از این چه چیزی مورد توجه و اهمیت انسان\u200cها قرار خواهد گرفت و دور آن هلهله سر خواهند داد.\u003c/div\u003e\n\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: right;\"\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: right;\"\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;پس فعلاً اینجا هستیم، در مرکز بودن تفکر. خوب، عضو اصلی تامین\u200cکنندهٔ تفکر هم که معلوم است، مغز. برای همین این جایگاه مغز است که خیلی برای ما اهمیت دارد. و ما خودمان و دیگران را با این نماد می\u200cشناسیم و معرفی می\u200cکنیم.\u0026nbsp;\u003c/div\u003e\n\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: right;\"\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: right;\"\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;حالا، اگر به این عزیزدردانه که باید دورش بگردیم، اندکی «توهین» شود، چقدر برایمان سخت خواهد بود! مثل این می\u200cماند که در قرنهای گذشته کسی شمشیر چنگیز خان را زیر پایش می\u200cگذاشت. یا مثلاً به آدم گردن\u200cکلفتی می\u200cگفتند \"پهلوان\u200cپنبه\". چه جسارتی! چه بی\u200cآبرویی\u200cیی! چه قباحتی!\u0026nbsp;\u003c/div\u003e\n\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: right;\"\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: right;\"\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;تا اینجا مقدمه بود. اما بعد. کسی نوشته همسرش مدتی است ناراحتی دارد و روانپزشک برای او قرصهای آرام\u200cبخش تجویز کرده و او داشته مصرف می\u200cکرده که یک بار با هم بگومگویشان می\u200cشود و او(خانم نویسندهٔ نامه) از او می\u200cپرسد که آیا قرص\u200cهایش را خورده یا نه. و او «بسیار بسیار» ناراحت شده و دیگر قرص\u200cها را ترک کرده و نمی\u200cخورد. حالا هر چه خانم به آقا می\u200cگوید قرص\u200cهایت را ادامه بده، می\u200cگوید: \"نه. اگر بخورم تو بمن می\u200cگویی قرصی هستم، روانی هستم.\" (اصلاً این موضوع خودش یک وجه تحقیر در جامعه شده است که مثلاً اگر کسی را می\u200cخواهیم اذیت کنیم می\u200cگوییم: قرصاتو خورده\u200cی؟)\u0026nbsp;\u003c/div\u003e\n\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: right;\"\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: right;\"\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;این موضوع دقیقاً\u200c\u200c همان اهمیت پیدا کردن مغز برای ماست.\u200c\u200c همان که آن را نماد شخصیت و معرفی «خود»مان می\u200cدانیم. اگر به منبع و مرکز تولید «من» توهین شود، وا شخصیتا! وا هویتا! هیهات من الذلة!\u0026nbsp;\u003c/div\u003e\n\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: right;\"\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: right;\"\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;در صورتیکه اگر انسان واقع\u200cنگر باشد، می\u200cبیند که مغز هم عضوی است مانند قلب؛ مانند چشم و دست و پا و غیره. دلیل عزیز\u200cدردانه شدنش همین «خود» است. چون جایگاه و مولد پندار است اینقدر به آن اهمیت می\u200cدهیم و در مرکز اهمیت جایش داده\u200cایم.\u003c/div\u003e\n\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: right;\"\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: right;\"\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;من اگر به دیگران بگویم \"چشمم ضعیف شده\" هیچ احساس تحقیر و کوچکی نمی\u200cکنم. اگر به تو بگویم \"پایم شکسته\"، یا \"گوشم خوب نمی\u200cشنود\" احساس کمبود، نقص و حقارت نمی\u200cکنم. عصبانی هم نمی\u200cشوم. اما چرا هیچوقت از من نمی\u200cشنوی «مدتی هست که مغزم از کار افتاده و فهم درستی ندارم. عقلم معیوب است. انسان نادانی هستم.»؟!\u0026nbsp;\u003c/div\u003e\n\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: right;\"\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: right;\"\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\nگر از بسیط زمین عقل منعدم گردد\u003c/div\u003e\n\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: right;\"\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\nبخود گمان نبرد هیچکس که نادانم\u003c/div\u003e\n\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: right;\"\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: right;\"\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;من دستم زخم شده و عفونت کرده. رفته\u200cام دکتر و بمن آنتی\u200cبیوتیک داده و دارم مصرف می\u200cکنم. حالا اگر کسی با حالت تحقیر کردن بمن بخندد و بگوید: «هی، قرصی! کپسولی! قرصاتو بخور»، من چرا ککم هم نمی\u200cگزد و براحتی \u003ca href\u003d\"http://podcast.panevis.com/2011/11/0012-divert.html\" target\u003d\"_blank\"\u003eدایورتش می\u200cکنم\u003c/a\u003e، اما اگر مشکل روحیه\u200cای داشته\u200cام و رفته باشم روانپزشک و قرص آرام\u200cبخش* دارم می\u200cخورم و همین جمله\u200cها را از کسی بشنوم، اینقدر بهم می\u200cریزم و ناراحت می\u200cشوم و خودم رو می\u200cخورم؟!\u003c/div\u003e\n\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: right;\"\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: right;\"\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;امان از این مرکز!\u003c/div\u003e\n\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: right;\"\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: right;\"\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n---\u003c/div\u003e\n\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: right;\"\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n* روشن است که در اینجا سخن بر سر تأیید یا رد مصرف داروهای آرام\u200cبخش نیست.\u003c/div\u003e\n\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: right;\"\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u003ca href\u003d\"http://podcast.panevis.com/2013/12/0239-markaz.html\" target\u003d\"_blank\"\u003e+ پادکست «مرکز»\u003c/a\u003e\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: right;\"\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u003cspan style\u003d\"font-size: 9pt;\"\u003e\u003ca href\u003d\"http://paneviscomments.blogfa.com/comments/?blogid\u003dpaneviscomments\u0026amp;postid\u003d607\u0026amp;timezone\u003d12600\"\u003eنظـرات \u003c/a\u003e\u003c/span\u003e\u003c/div\u003e\n\u003c/div\u003e\n"},"link":[{"rel":"edit","type":"application/atom+xml","href":"https://www.blogger.com/feeds/6325115/posts/default/6115778947152926802"},{"rel":"self","type":"application/atom+xml","href":"https://www.blogger.com/feeds/6325115/posts/default/6115778947152926802"},{"rel":"alternate","type":"text/html","href":"http://www.panevis.com/2013/04/fafa.html","title":"مرکز"}],"author":[{"name":{"$t":"Panevis"},"email":{"$t":"noreply@blogger.com"},"gd$image":{"rel":"http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail","width":"32","height":"26","src":"//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhvjGq8ZJ7tGUGzKxDniKTo41Xvx4yFoddQbUZsfgowYdOW9-DaPngBfQtK5385WW5DWWQK9W_JzmJr-osaCH4n8Gav_aRY7JSEBKabIEF_tu9e2iezQJZQz7avE1kCLA/s220/panevis-profile.jpg"}}]},{"id":{"$t":"tag:blogger.com,1999:blog-6325115.post-7902823684699205454"},"published":{"$t":"2013-02-22T07:34:00.000+11:00"},"updated":{"$t":"2013-02-22T07:34:34.898+11:00"},"category":[{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"تک\u200cبیتی\u200cهای ناب"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"خاطرات"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"سعدی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"طبیعت"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"عرفان"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"نماز"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"شعر"}],"title":{"type":"text","$t":"سهر"},"content":{"type":"html","$t":"\u003cdiv dir\u003d\"ltr\" style\u003d\"text-align: left;\" trbidi\u003d\"on\"\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: right;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cdiv class\u003d\"separator\" style\u003d\"clear: both; text-align: center;\"\u003e\n\u003ca href\u003d\"http://www.panevis.net/panevis/img/2013/dawn-and-flock.jpg\" imageanchor\u003d\"1\" style\u003d\"margin-left: 0em; margin-right: 0em;\"\u003e\u003cimg border\u003d\"0\" height\u003d\"382\" src\u003d\"http://www.panevis.net/panevis/img/2013/dawn-and-flock.jpg\" width\u003d\"540\" /\u003e\u003c/a\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: center;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\nبه غنیمت شمر ای دوست دم عیسی صبح\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\nتا دل مرده مگر زنده کنی\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u003cspan style\u003d\"font-size: 9pt;\"\u003e\u003ca href\u003d\"http://paneviscomments.blogfa.com/comments/?blogid\u003dpaneviscomments\u0026amp;postid\u003d575\u0026amp;timezone\u003d12600\"\u003eنظـرات \u003c/a\u003e\u003c/span\u003e\u003c/div\u003e\n\u003c/div\u003e\n"},"link":[{"rel":"edit","type":"application/atom+xml","href":"https://www.blogger.com/feeds/6325115/posts/default/7902823684699205454"},{"rel":"self","type":"application/atom+xml","href":"https://www.blogger.com/feeds/6325115/posts/default/7902823684699205454"},{"rel":"alternate","type":"text/html","href":"http://www.panevis.com/2013/02/dawn.html","title":"سهر"}],"author":[{"name":{"$t":"Panevis"},"email":{"$t":"noreply@blogger.com"},"gd$image":{"rel":"http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail","width":"32","height":"26","src":"//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhvjGq8ZJ7tGUGzKxDniKTo41Xvx4yFoddQbUZsfgowYdOW9-DaPngBfQtK5385WW5DWWQK9W_JzmJr-osaCH4n8Gav_aRY7JSEBKabIEF_tu9e2iezQJZQz7avE1kCLA/s220/panevis-profile.jpg"}}]},{"id":{"$t":"tag:blogger.com,1999:blog-6325115.post-305096798992095665"},"published":{"$t":"2013-02-09T00:27:00.000+11:00"},"updated":{"$t":"2013-02-09T13:15:11.367+11:00"},"category":[{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"اجتماعی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"ذهن"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"کتاب"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"عرفان"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"خودشناسی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"ویدیوکست"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"مولانا"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"زندگی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"سعدی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"عشق"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"مطالب دوستان"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"طبیعت"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"سکوت"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"شعر"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"قرآن"}],"title":{"type":"text","$t":"دل\u200cآرام"},"content":{"type":"html","$t":"\u003cdiv dir\u003d\"ltr\" style\u003d\"text-align: left;\" trbidi\u003d\"on\"\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cdiv class\u003d\"separator\" style\u003d\"clear: both; text-align: center;\"\u003e\n\u003ca href\u003d\"http://www.panevis.net/panevis/img/2013/delaram-sadi141/Ahad-Panahi_Sadi141.htm\" imageanchor\u003d\"1\" style\u003d\"margin-left: 1em; margin-right: 1em;\"\u003e\u003cimg border\u003d\"0\" height\u003d\"666\" src\u003d\"http://www.panevis.net/panevis/img/2013/delaram-sadi141/Sadi141_AhadPanahi.jpg\" width\u003d\"450\" /\u003e\u003c/a\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: center;\"\u003e\n\u003cspan style\u003d\"color: #999999;\"\u003eبرای دیدن تصویر در اندازهٔ اصلی روی آن کلیک کنید.\u003c/span\u003e\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;در \u003ca href\u003d\"http://www.panevis.com/2012/12/khayyami.html\"\u003eیادداشتی با عنوان \"خیامی\"\u003c/a\u003e دربارهٔ تألیفات مرحوم کاظم برگ\u200cنیسی \u003ca href\u003d\"http://www.panevis.com/2012/12/khayyami.html\"\u003eمطلبی کوتاه\u003c/a\u003e نوشته بودم. یکی دیگر از تالیفات ارزشمند ایشان، شرح دو جلدی غزلیات سعدی است. تا جائی که اطلاع دارم، در بازار کتاب، تاکنون چهار شرح و توضیح برای غزلیات سعدی نوشته شده:\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n۱. شرح دو جلدی مرحوم کاظم برگ\u200cنیسی\u200cست از مرحوم(!) انتشارات فکر روز، دو جلدی\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n۲. \"شرح غزلهای سعدی\" تألیف دکترها محمدرضا برزگر خالقی و \u0026nbsp;تورج عقدایی از انتشارات زوار\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n۳. \"غزلیات\u200c شیخ\u200c شیراز، سعدی\u200c\" با مقدمه\u200c و شرح\u200c بهاءالدین\u200c اسکندری\u200c\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n۴. غزلیات\u200c سعدی\u200c، با معنی\u200c واژه\u200cها و ... از دکتر خلیل\u200c خطیب\u200cرهبر (یک جلد)\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003ca name\u003d'more'\u003e\u003c/a\u003e\u0026nbsp; \u0026nbsp;از شرح\u200cهای فوق، مورد سوم را بنده ندیده و نخوانده\u200cام. از سه مورد دیگر، آنِ برگ\u200cنیسی از همه بهتر و پرمایه\u200cتر است. بعد از آن، شرح برزگر خالقی.\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003cdiv class\u003d\"separator\" style\u003d\"clear: both; text-align: center;\"\u003e\n\u003ca href\u003d\"http://www.panevis.net/panevis/img/2013/delaram-sadi141/Sadi_Bargnaysi.jpg\" imageanchor\u003d\"1\" style\u003d\"margin-left: 0em; margin-right: 0em;\"\u003e\u003cimg border\u003d\"0\" src\u003d\"http://www.panevis.net/panevis/img/2013/delaram-sadi141/Sadi_Bargnaysi.jpg\" /\u003e\u003c/a\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: center;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;شرح برزگر خالقی(با خالقی مطلق شاهنامه\u200cکار اشتباه نشود) هم باید خوب باشد. بنده آن را در عصری تابستانی، وقتی منتظر دوستی بودم، در فروشگاه شهر کتاب پارک ساعی تهران دیدم و کمی از آن را مطالعه کردم.\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003cdiv class\u003d\"separator\" style\u003d\"clear: both; text-align: center;\"\u003e\n\u003ca href\u003d\"http://www.panevis.net/panevis/img/2013/delaram-sadi141/Sadi_DrBarzegarKhaleghi.jpeg\" imageanchor\u003d\"1\" style\u003d\"margin-left: 1em; margin-right: 1em;\"\u003e\u003cimg border\u003d\"0\" height\u003d\"400\" src\u003d\"http://www.panevis.net/panevis/img/2013/delaram-sadi141/Sadi_DrBarzegarKhaleghi.jpeg\" width\u003d\"300\" /\u003e\u003c/a\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: center;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\nخوب و شسته\u200cرفته نوشته شده. قبلاً هم شرح \u003cb\u003eحافظ\u003c/b\u003e دکتر برزگر خالقی را خوانده بودم (و می\u200cخوانم). آن را هم ساده و گویا نوشته\u200cاند. لذا بگمانم شرح سعدی\u200cشان هم خوب باشد. شرح دکتر خطیب\u200cرهبر هم بدی نیست! اما بطور کلی شرح\u200cهای حافظ و سعدی دکتر خطیب\u200cرهبر هم خیلی قدیمی\u200cاند و هم بنوعی نان سرقفلی\u200cشان را می\u200cخورند! چرا که سالهاست در کلاسهای دانشکده ادبیات دانشگاه تهران کارهای خطیب\u200cرهبر تدریس می\u200cشوند و لذا معروفند. چون در قدیم شرح\u200cهای دیگری نبوده و فقط شرح\u200cهای خطیب\u200cرهبر وجود داشته، کارهای ایشان بیشتر شناخته شده و سر زبانها افتاده است و همه بصورت سنتی و تقلید از همدیگر، آنها را بهم توصیه می\u200cکنند! شرح\u200cهای دیگران(ردیف\u200cهای یک و دو در فهرست فوق) بمراتب از شرحهای خطیب\u200cرهبر غنی\u200c\u200cترند.\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003ca href\u003d\"http://www.persian-language.com/article-789.html\" imageanchor\u003d\"1\" style\u003d\"clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;\"\u003e\u003cimg border\u003d\"0\" src\u003d\"http://www.panevis.net/panevis/img/2013/delaram-sadi141/sadi-dar-ghazal-saeed-hamidian.jpg\" /\u003e\u003c/a\u003e\u0026nbsp; \u0026nbsp;دربارهٔ غزلیات سعدی یک کتاب خیلی خوب سالها پیش، از دکتر سعید حمیدیان منتشر شده بود بنام \"سعدی در غزل\". این کتاب البته شرح غزلیات سعدی نیست اما موضوع\u200cبندی بسیار خوبی از غزلیات ارائه داده و بحث عرفانی بودن برخی غزلیات سعدی را مطرح نموده و به آن پرداخته است.\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;بر اساس محتویات این کتاب و نیز برداشتها و تأملاتی، طی دوازده جلسه حدود هشت سال پیش، مباحثی مطرح و بیان شد که بجز جلسهٔ اول، باقی جلسات پرمحتوی از آب درآمد. بجز دو جلسهٔ آخر، باقی آن جلسات بصورت فایل\u200cهای RealMedia روی \u003ca href\u003d\"http://www.4shared.com/dir/jQPKq1hu/_online.html#dir\u003dOeB4pTat\" target\u003d\"_blank\"\u003eاین صفحه\u003c/a\u003e هست. نمی\u200cدانم کیفیت صوتی فایلها چطور است.\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;دربارهٔ کتاب \"سعدی در غزل\"\u0026nbsp;\u003ca href\u003d\"http://www.persian-language.com/article-789.html\" target\u003d\"_blank\"\u003eاین مطلب خواندنی\u200cست.\u003c/a\u003e\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;یکی از زیباترین غزلیات سعدی غزلی است به مطلع: \"هر که دل\u200cآرام دید، از دلش آرام رفت / چشم ندارد خلاص هر که در این دام رفت\". ماه\u200cها پیش قصد داشتم شرحی بر این غزل بنویسم. از دوست عزیز آقای احد پناهی، که خط بسیار خوشی دارند تقاضا کردم این غزل را خوشنویسی کنند و ایشان محبت کرده \u003ca href\u003d\"http://www.panevis.net/panevis/img/2013/delaram-sadi141/Ahad-Panahi_Sadi141.htm\" target\u003d\"_blank\"\u003eتابلوهای زیبایی از این غزل\u003c/a\u003e، که در همین یادداشت هم مشاهده می\u200cکنید، را فرستادند. دیگر کارهای بسیار چشم\u200cنواز آقای پناهی و همسرشان را در \u003ca href\u003d\"http://www.facebook.com/ahad.panahi/photos_stream\" target\u003d\"_blank\"\u003eاین گالری می\u200cتوانید تماشا کنید.\u003c/a\u003e\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;در آن زمان فرصت پیش نیامد تا غزل \"دل\u200cآرام\" را شرح کنم. تا اینکه مدتی پیش با شرح کاظم برگ\u200cنیسی \u003ca href\u003d\"https://www.youtube.com/watch?v\u003dph39ja4a_KM\" target\u003d\"_blank\"\u003eخلوتی داشتم و حظی\u003c/a\u003e، و بد ندیدم از پری\u200cسیما خانم عزیز بخواهم این غزل را نگاهی خودشناسانه بیاندازند و تفسیر کنند. آنچه در ادامه می\u200cآید، شرح و تفسیر ایشان است همراه با گاه\u200cپرانتزهایی از بنده.\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003ccenter\u003e\n\u003ciframe allowfullscreen\u003d\"allowfullscreen\" frameborder\u003d\"0\" height\u003d\"309\" src\u003d\"http://www.youtube.com/embed/ph39ja4a_KM?vq\u003dlarge\" width\u003d\"550\"\u003e\u003c/iframe\u003e\u003c/center\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: center;\"\u003e\n\u003ca href\u003d\"http://www.panevis.net/panevis/video/DelAram.mp4\" target\u003d\"_blank\"\u003e.: دریافت ویدیوی فوق :.\u003c/a\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003cb\u003eهر که دلارام دید، از دلش آرام رفت\u003c/b\u003e\u003cbr /\u003e\n\u003cb\u003eچشم ندارد خلاص، هر که درین دام رفت\u003c/b\u003e\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;وقتی سکوت تجربه شد، و در روح و روان انسان آرامش و سکون برقرار شد، دیگر مشغولیات ذهنی آرام و قرار انسان را می\u200cگیرد. پس از تجربهٔ سکوت، بازی با تصاویر و پندارها و sensation گرفتن از آنها نه تنها هیچ آرامشی به انسان نمی\u200cدهد بلکه ناآرامش هم می\u200cکند. بطوریکه ترجیح می\u200cدهد حتی اگر در حالت گرفتگی روحی، قبض، هم باشد، نکبت، بی\u200cقراری و عدم آرامش درونی را دوباره تجربه نکند. کسی که سکوت را تجربه کرد می\u200cداند به دامی افتاده که دیگر هیچ راه رهائی از آن وجود ندارد.(و چه دام خوشی!) بنابراین چاره\u200cای جز ماندن با همان حالتی که هست ندارد.\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;(\"چشم ندارد خلاص\" یعنی انتظار و توقع خلاص و رهایی دیگر ندارد. این ظاهراً یک تناقض است که گاهی می\u200cگویند \"با دیدن معشوق انسان آرام می\u200cگیرد\" و گاهی می\u200cگویند \"انسان ناآرام و بی\u200cقرار می\u200cشود\". مثلاً مولانا جایی می\u200cگوید: \"جز به خلوتگاه حق آرام نیست\" اما بسیاری جاها هم انسان دارای کیفیت عشق را مستسقی(تشنهٔ آب) معرفی می\u200cکند. کسی که برای نوشیدن آب \"در هوایش بی\u200cقرار و بی\u200cآرام است روز و شب\": \"گفت من مستسقی\u200cام، آبم کَشد / گرچه می\u200cدانم که هم آبم کُشد. هیچ مستسقی بنگریزد ز آب / ور دو صد بارش کند مات و خراب\". نیز خود سعدی باز جایی دیگر می\u200cگوید که این دلارام را \"نی نی دلارامش مخوان! کز دل ببرد آرام را!\". روشن است که این تناقض صرفاً در فرم و ظاهر است. و \"چون به معنی رفت، آرام اوفتاد\"!)\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003cb\u003eیاد تو می\u200cرفت و ما عاشق و بی\u200cدل شدیم\u003c/b\u003e\u003cbr /\u003e\n\u003cb\u003eپرده برانداختی، کار به اتمام رفت\u003c/b\u003e\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003cdiv class\u003d\"separator\" style\u003d\"clear: both; text-align: center;\"\u003e\n\u003ca href\u003d\"http://www.panevis.net/panevis/img/2013/delaram-sadi141/Ahad-Panahi_Sadi141_1.jpg\" imageanchor\u003d\"1\" style\u003d\"margin-left: 1em; margin-right: 1em;\"\u003e\u003cimg border\u003d\"0\" height\u003d\"333\" src\u003d\"http://www.panevis.net/panevis/img/2013/delaram-sadi141/Ahad-Panahi_Sadi141_1.jpg\" width\u003d\"500\" /\u003e\u003c/a\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: center;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;انسان وقتی به خط خودشناسی و سیر و سلوک می\u200cافتد در ابتدای کار چون از حقیقت بصورت دانش و معرفت ذهنی آگاه می\u200cشود این دانش یا یاد ذهنی از حقیقت، انسان را عاشق و بی\u200cقرار حقیقت می\u200cکند. ذهن یک هستی یا \"من\" برای خودش متصور است، و یک وجود و یا شخصیت برای حقیقت! و این \"من\" را عاشق \"حقیقت\" می\u200cبیند. در کیفیت \u003cb\u003eبودن\u003c/b\u003e نیست، بلکه در وضعیت ذهنی \u003cb\u003eخواستن\u003c/b\u003e، و در طلبِ \u003cb\u003eشدن\u003c/b\u003e است. اما بمرور و با گذشت زمان، وقتی که با عمق و گسترش آگاهی و بکارگیری لم\u200cهای خودشناسی، سکوت محقَق می\u200cشود، دیگر انسان هیچ عاشق و معشوقی، یا \"خود\"ی \u0026nbsp;و \"حقیقت\"ی در میان نمی\u200cبیند.\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;(\"کار تمام می\u200cشود\"! به تعبیری عرفانی از رباعی\u200cئی از خیام، \"چون پرده برافتد، نه \"تو\" مانی و نه \"من\"! وقتی وصل به ذات اتفاق افتد، در آن لحظه هیچ تعینی نیست. نه تعین \"من\" و نه تعین \"حق\".)\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003cb\u003eماه نتابد به روز، چیست که در خانه تافت؟\u003c/b\u003e\u003cbr /\u003e\n\u003cb\u003eسرو نروید به بام، کیست که بر بام رفت؟\u003c/b\u003e\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;وقتی انسان خوداشعاری دارد، خود را دانای امور می\u200cداند. اما نمی\u200cداند که خیلی هم نادان است و با عینک تصاویر و اوهام به خود و امور بیرونی نگاه می\u200cکند. نمی\u200cتواند واقعیت امور را بوضوح و روشنی - آنطور که هست - ببیند. یعنی وقتی انسان در حال اندیشه\u200cگری است، برای هر چیزی حتی برای خودش یک تصویر ذهنی ساخته و لذا واقع\u200cبین نیست.(تصویربین، \"خود\"بین است.) حقیقت، خودش را نشان نمی\u200cدهد و یا به عبارت دیگر انسان قادر بدیدن ذات و اصالت درونی خود نیست. مثل ماه که در روز نمی\u200cتابد و یا دیده نمی\u200cشود. یا سرو که در پشت\u200cبامها نمی\u200cروید. سکوت هم با گفتگوی ذهن، با مثبت\u200cاندیشی و با خواستن ذهنی محقَق نمی\u200cشود. بنابراین وقتی چنین اتفاقی می\u200cافتد(تجربهٔ حقیقت)، دل انسان گرم و روشن می\u200cشود. آرامش و سکون در آن برقرار می\u200cشود. حتماً ذهن در کیفیت بی\u200cاندیشه\u200cگی، بدون قضاوت و بدون تصاویر ذهنی بوده و اوهام و تصاویر و پندارها رفته\u200cاند. انسان از این حالت و کیفیت متعجب و در حیرت می\u200cشود. و چون برای ذهن این کیفیت قابل توصیف و منطقی نیست، به یک امر یا واقعهٔ محال و ناممکن تشبیه\u200cاش می\u200cکند. \u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;(می\u200cگوید چطور ممکن است ماه در روز روشن پیدا شود، یا سرو در بام بروید؟! اظهار شگفتی\u200cئی است لطیف و زیبا! در عین حال این معنی را متضمن است که کار حقیقت خلاف قواعد رایج و عادت ذهن است. وجهی از تمثیل \"در آمدن شتر در خانهٔ مرغ\" که در مثنوی آمده است، از این جهت که حقیقت طبق الگوی ذهن عمل نمی\u200cکند. ذهن، الگوساز است. در حالیکه حقیقت، ورای هر الگویی، عملکرد منحصر بفرد خودش را دارد. ماه - طبق الگو و قاعده - همیشه در شب می\u200cتابد و نیز برای درخت سرو خلاف عادت است که بر بام رشد کند. اینها سمبل عملکرد ذهنند. ذهن همه چیز را ثابت و طبق دانش و دانسته\u200cهای محفوظ در حافظه می\u200cبیند، نه چیزی پویا، متغیر و در حرکت مستمر. این یعنی عملکرد ذهن از روی الگو، از روی دانسته\u200cهایش. حال آنکه حقیقت خلاف این است. حقیقت دائماً در حرکت و پویایی است.\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp; این موضوع هم بلحاظ جهان بیرونی(ماده) صادق است و هم درونی. بگمانم در مورد جهان بیرونی، بحث روشن باشد: اینکه جهان ماده هم در هر لحظه در حال نو شدن است. در مورد جهان درون نیز ما هر لحظه بلحاظ روانی در حرکت و تغییر و لذا در حال نو شدنیم. اما ذهن، همه چیز را ثابت و فیکسه، بصورت تصویر ثابت می\u200cبیند و فرض می\u200cکند. مثلاً من از فلانی یک تصویر دارم. تصویری ذهنی که بر اساس مجموعهٔ دانسته\u200cها و تجربیاتم از ارتباط با او در ذهنم شکل گرفته. این تصویر ذهنی من از او، برآیند مجموعه دانش و تجربیاتم از اوست. حال دیگر فکر می\u200cکنم آن شخص، همینی است که من فکر می\u200cکنم! در صورتیکه او در حال تغییر است.\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;از این مهمتر، ارتباط الگویی و ایستای من با خودم است. من از خودم هم تصویر دارم. تصویری ثابت. در حالیکه من هم هر لحظه در حال تغییر، حرکت درونی و پویایی هستم. یعنی حق یا همان ذات انسانی، بخلاف قاعدهٔ ذهن عمل می\u200cکند. این است که برای ذهن، شگفتی\u200cآور است. بطور کلی ذهن از چیزی شگفت\u200cزده می\u200cشود که برایش تازه است و قبلاً تجربه نکرده. لذا حق چون بدیع است(بدیع السماوات و الارض)، همیشه موجب شگفتی، حیرت و حیرانی است.\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;یکی از تأویلهای عرفانی که از ترم \"معجزه\" در ادیان، می\u200cشود کرد، آنست که گفته شد.)\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003cb\u003eمشعله\u200cیی بر فروخت پرتو خورشید عشق\u003c/b\u003e\u003cbr /\u003e\n\u003cb\u003eخرمن خاصان بسوخت، خانگه عام رفت\u003c/b\u003e\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;وقتی خورشید واقع\u200cبینی در ذهن طلوع می\u200cکند، این خورشید پر نور و گرم چنان بر خرمن دانسته\u200cها و اندوخته\u200cهای اعتباری و ذهنی اعم از مقام، جایگاه، ارزش\u200cها و اعتبارهایی که انسان همه را با عنوان هستی\u200cاش و زندگی\u200cاش جمع کرده، آتش می\u200cزند و توهمی بودن آنها را آشکار می\u200cسازد که تمامی این متعلقات فکری را می\u200cسوزاند و از بین می\u200cبرد. در واقع منظور از این سوختن همان بی\u200cارزش شدن و از چشم افتادن این ارزش و اعتبارها نزد فرد است. چرا که عمیقاً به پوچی و بی\u200cریشه بودن این متعلقات ذهنی پی\u200cبرده است.\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003cb\u003eعارف مجموع را در پس زانوی صبر\u003c/b\u003e\u003cbr /\u003e\n\u003cb\u003eطاقت بودن نبود، ننگ شد و نام رفت\u003c/b\u003e\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;انسان آگاه و توجه\u200cکننده به اندیشه\u200cهای توهمی خاطرش مجموع است. پراکندگی، پریشانی و از فکری به فکر دیگر پریدن در ذهنش نیست. در تصاویر ذهنی آرامش و خوشبختی نمی\u200cجوید. در پی \"این چنین باشم\" و \"آن چنان باشم\" نیست. یعنی همیشه در حالت و کیفیت صبر و مراقبه است. با خود می\u200cماند و خود را به همان صورت که هست می\u200cپذیرد. اما بر یک چیز نمی\u200cتواند صبر کند و طاقت داشته باشد. واقع\u200cبینی بر اثر آگاهی عمیق و صبر و مراقبه چنان بر وی غالب می\u200cشود که رفتارهایش خلاف نُرم و هنجارهای پذیرفته شدهٔ جامعه می\u200cشود. هر چقدر بخواهد در برابر بروز این حالات و رفتارهای خلاف سنتها و آداب و رسوم (کلیشه\u200cای) جامعه صبوری بخرج دهد و مثل دیگران زندگی و یا رفتار کند، در نهایت نمی\u200cتواند. از نظر جامعه آبرو حیثیتش را از دست می\u200cدهد. دیوانه، ساده دل و یا احمق و کودن می\u200cنماید. ظاهر مشعشع و پر طمطراق ندارد. پس در اینجا صبر نداشتن و طاقت نیاوردن را بمعنی آن نوع زندگی و رفتارهای جامعه\u200cپسند می\u200cگیریم که انسان آگاه نمی\u200cتواند با آنها کنار بیاید.\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003cdiv class\u003d\"separator\" style\u003d\"clear: both; text-align: center;\"\u003e\n\u003ca href\u003d\"http://www.panevis.net/panevis/img/2013/delaram-sadi141/Sherography-facebook-Sadi141.jpg\" imageanchor\u003d\"1\" style\u003d\"margin-left: 0em; margin-right: 0em;\"\u003e\u003cimg border\u003d\"0\" height\u003d\"258\" src\u003d\"http://www.panevis.net/panevis/img/2013/delaram-sadi141/Sherography-facebook-Sadi141.jpg\" width\u003d\"540\" /\u003e\u003c/a\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: center;\"\u003e\n\u003cspan style\u003d\"color: #999999;\"\u003eطرحی مفهومی از مطلع غزل مورد بحث، کار\u0026nbsp;\u003ca href\u003d\"http://www.facebook.com/Sherography\" target\u003d\"_blank\"\u003eصفحهٔ شعروگرافی\u003c/a\u003e\u003c/span\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003cb\u003eگر به همه عمر خویش با تو برآرم دمی\u003c/b\u003e\u003cbr /\u003e\n\u003cb\u003eحاصل عمر آن دم است، باقی ایام رفت\u003c/b\u003e\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;انسانی که در سیر و سلوک است بخوبی آگاه است که اگر کل زندگی و عمرش را بخواهد با معیارهای حقیقی و واقعی - و نه ذهنی و منبعث از ارزشهای جامعه - بسنجد و محک بزند، تنها لحظاتی را می\u200cتواند بگوید واقعاً زندگی کرده که با حقیقت و اصالت درونش بوده است. باقی زندگی\u200cاش همه خسران، پوچی، سرگردانی و بیهودگی بوده. به تعبیر قرآن جز لهو و لعب نبوده است.\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;(اغراق نیست اگر بگوییم یک بار تحقق حضور، وصل، مدیتیشن، درک و تجربهٔ عشق ارزشی برابر با کل زندگی دارد. چرا که زندگی فقط وقتی زندگی است که انسان در ذات و اصالتش باشد. غیر از آن، مرده\u200cگی است. علاوه بر آن، آن \"دم\" یا لحظهٔ وصل، در حقیقت دیگر \"دم\" و زمان نیست که یک \"دم\" و لحظه محسوب شود! چون ذهن در کیفیت بی\u200cزمانی فرو شده است! این بیت بسیار ساده، روشن و در عین حال عمیق است.\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;در کتاب الهی\u200cنامه، عطار این موضوع را بصورت حکایتی لطیف از مجنون و لیلی بیان کرده است:\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003ca href\u003d\"http://ganjoor.net/attar/elahiname/ebkhsh3/sh11\" target\u003d\"_blank\"\u003eسؤال کردن آن درویش از مجنون که \"سال عمر تو چندست؟\"\u003c/a\u003e\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;شخصی از مجنون پرسید كه چند سال عمر کرده\u200cای؟ گفت:\"هزار و چهل سال\"! پرسشگر گفت:\"مگر ديوانه\u200cتر(!) شده\u200cای كه ناسنجيده\u200cتر سخن می\u200cگويی؟\". مجنون گفت:\"در همهٔ عمرم يك بار به ليلی رسيده\u200cام و آن به جای هزار سال است. و از وقت ولادتم چهل سال می\u200c\u200cگذرد.\"\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\nمگر پرسید درویشی ز مجنون\u003cbr /\u003e\nکه چندست ای پسر سن تو اکنون؟\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\nجوابش داد آن شوریده احوال\u003cbr /\u003e\nکه سن من هزارست و چهل سال\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\nبدو گفتا چه می\u200cگوئی تو غافل\u003cbr /\u003e\nمگر دیوانه\u200cتر گشتی تو جاهل؟\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\nپس او گفتا بسی سر وقت بودست\u003cbr /\u003e\nکه لیلی یک نفس رویم نمودست\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\nچل عمر منست و این زیانست\u003cbr /\u003e\nولی عمر هزاران آن زمانست\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\nچو این چل سال من با خویش بودم\u003cbr /\u003e\nز نقد عمر خود درویش بودم\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\nولی آن یک زمان سالی هزارست\u003cbr /\u003e\nکه با لیلی مرا خود بی\u200cشمارست\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\nهزاران سال یک دم باشد آنجا\u003cbr /\u003e\nچه می\u200cگویم کزین کم باشد آنجا\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\nچو دریابد وجود بی\u200cنهایت\u003cbr /\u003e\nدو عالم را عدم ماند ولایت\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\nالبته این موضوع می\u200cتواند به بحث \"زمان\" نیز کشیده شود. اینکه حقیقت فارغ از زمان است و ذهن، سازنده و اسیر زمان! اینکه درک و تجربهٔ \"بی\u200cزمانی\" چیست و آن ساحت چه خصوصیاتی دارد. از آن بحث نیز می\u200cتوان باز سری به صحرای کوانتوم زد! خواستم بگویم: \"این زمان بگذار تا وقت دگر\"، اما چرا \"وقت دگر\"؟! اگر جداً علاقمند باشی خودت می\u200cروی دنبالش(درون خودت) و به وعده\u200cهای سر خرمن پانویس دل نمی\u200cبندی.)\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003cb\u003eهر که هوائی نپخت، یا به فراقی نسوخت\u003c/b\u003e\u003cbr /\u003e\n\u003cb\u003eآخر عمر از جهان چون برود، خام رفت\u003c/b\u003e\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;اگر انسان در طول عمر بر توهمی بودن \"خود\" و شخصیت آگاه نشود و هوای عشق و حقیقت در دل نپروراند، و همچنان در چاه ذهن و نفس بماند و رنج چاه را نداند، و اصلاً متوجه نباشد که در چه رنج و دردی دارد زندگی می\u200cکند، و در نتیجه از وجود اصیلش آگاه نشود، و در فراق آن بی\u200cطاقت نشود، بهنگام مرگ جسمی که پردهٔ توهم بکنار می\u200cرود و واقعیت بر وی آشکار می\u200cشود، متوجه خواهد شد که چه بلائی بر سر روح و روانش آورده است. مثل زمانی که انسان - بر اثر آگاهی - بیچارگی روح و روانش را مشاهده می\u200cکند. دلیل ترس انسان از مرگ، چسبیدن به تعلقات ذهنی است که حتی دم مرگ نمی\u200cتواند از آنها دل بکند. اما کسی که پیش از مرگ جسمی بر پندار \"من\" مُرده و (\u003cb\u003eداوطلبانه\u003c/b\u003e) از آن دل کنده است(همان مرگ عرفانی)، زندگی\u200cاش بیهوده نبوده و همچون میوه\u200cای پخته و رسیده است که زمان مرگ جسمی در حقیقت زمان چیدن آن است. بنابراین به آسانی از شاخه جدا می\u200cشود!\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003cb\u003eما قدم از سر کنیم در طلب یار خویش\u003c/b\u003e\u003cbr /\u003e\n\u003cb\u003eراه به جایی نبرد هر که به اقدام رفت\u003c/b\u003e\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003cdiv class\u003d\"separator\" style\u003d\"clear: both; text-align: center;\"\u003e\n\u003ca href\u003d\"http://www.panevis.net/panevis/img/2013/delaram-sadi141/Ahad-Panahi_Sadi141_3.jpg\" imageanchor\u003d\"1\" style\u003d\"margin-left: 1em; margin-right: 1em;\"\u003e\u003cimg border\u003d\"0\" src\u003d\"http://www.panevis.net/panevis/img/2013/delaram-sadi141/Ahad-Panahi_Sadi141_3.jpg\" /\u003e\u003c/a\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: center;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;برای تجربهٔ حقیقت، نمی\u200cشود هم در ذهن بود، اسیر شخصیت بود، اندیشه\u200cگری کرد و در عین حال \u0026nbsp;حقیقت را هم با همان ذهن و اندیشه خواست. پس برای تجربهٔ سکوت، عدم یا هیچ، بایستی پندار هویت را که جایگاه آن در ذهن یا سر است زیر پا گذاشت! بر \"هستی\" مُرد و در کیفیت خاموشی، احتماء و نخواستن، - حتی نخواستن \"حقیقت\" - \u0026nbsp;ماند. در واقع در کیفیت سکوت دیگر کسی وجود ندارد که چیزی بخواهد. بلکه حقیقت ورای افکار و ذهن، خودش را طلب می\u200cکند، نه انسان در ذهن. و هیچکس هم نمی\u200cتواند با قدمهای فکر و اندیشه، با مثبت\u200cاندیشی و با تلاش ذهنی در کیفیت سکوت قرار بگیرد. فکر می\u200cکنم در جلسهٔ ۱۳۹ شرح مثنوی باشد که بیتی از سعدی خوانده شد به این معنی که \"این سر را باید در پای عزیزان فدا کرد وگرنه بدوش کشیدنش بار سنگینی است\". سر سمبل هویت فکری و منظور از عزیزان همان حقیقت است.\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n(سر چو نه در پای عزیزان بود / بار گرانی\u200cست کشیدن به دوش!\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;\"قدم از سر کردن\" اصطلاح امروزی\u200cاش \"با کله رفتن\" است. یعنی با شور و اشتیاق و جدیت اقدام کردن. یعنی ای عزیز، اگر بدانی ذات و اصالت تو چه چیز فوق\u200cالعاده\u200cای است، اگر بدانی \"یار\" چیست و با \"یار\" بودن یعنی چه(که نمی\u200cدانی)، آنوقت با کله، با تمام وجود و جدیت، \u003ca href\u003d\"http://www.panevis.com/2013/01/fear-of-god.html\"\u003e\"آنچنان که بر سرت مرغی بود ...\"\u003c/a\u003e عمل می\u200cکنی. با پا بر \"هستی\" نهادن پیش می\u200cروی. هرطور شده به هر روشی که شده، حتی بروش سعی و خطا \"مُردن بر خود\" را یاد می\u200cگیری.)\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003cb\u003eخاطر سعدی به عشق میل نکردی، ولیک\u003c/b\u003e\u003cbr /\u003e\n\u003cb\u003eمی که فرو شد به کام، عقل به ناکام رفت\u003c/b\u003e\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;با توجه به مصرع دوم، خاطر در اینجا عقل جزئی است. تا زمانیکه انسان با ذهن، با عقل جزئی زندگی می\u200cکند، با عقل جزئی به تفسیر زندگی می\u200cپردازد، هم از زشتیها و رنجهای ناشی از \"من\" بی\u200cخبر است و هم از زیبائی دشت عشق و حقیقت آگاه نیست. پس نه یادی از حقیقت می\u200cکند و نه میلی به آن(که درون خودش است) دارد. لذا برای آرامش و خوشبختی، به امور بیرون از خود متوسل می\u200cشود. اما وقتی به وجود زائدهٔ توهمی \"شخصیت\" آگاه می\u200cشود و شیرینی، مستی و \u0026nbsp;فراغت ناشی از سکوت و بی\u200cفکری را می\u200cچشد، دیگر عقل جزئی ناکارآمد می\u200cشود.\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\nپایان شرح غزل. تشکر از پری\u200cسیما خانم عزیز.\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;این هم بهترین و زیباترین حُسن ختام، اصل اصل و خود خود نی\u200cنی دلآرام خانم! کوچولوی علی آقا، عکاس\u200cباشی قصهٔ ما، که به احتمال بسیار زیاد منظور سعدی از \"نی نی دلآرامش مخوان، کز دل ببرد آرام را\" این پرنسس باشد.\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003cdiv class\u003d\"separator\" style\u003d\"clear: both; text-align: center;\"\u003e\n\u003ca href\u003d\"http://www.panevis.net/panevis/img/2013/delaram-sadi141/DelAram_Padash.jpg\" imageanchor\u003d\"1\" style\u003d\"margin-left: 0em; margin-right: 0em;\"\u003e\u003cimg border\u003d\"0\" src\u003d\"http://www.panevis.net/panevis/img/2013/delaram-sadi141/DelAram_Padash.jpg\" /\u003e\u003c/a\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cdiv style\u003d\"text-align: center;\"\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u0026nbsp; \u003cbr /\u003e\n---\u003cbr /\u003e\nچند صفحهٔ مرتبط با این یادداشت:\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n+ شرح کاظم برگ\u200cنیسی بر غزل مذکور: \u003ca href\u003d\"http://www.panevis.net/panevis/img/2013/delaram-sadi141/Sadi141_Bargnaysi_a.jpg\" target\u003d\"_blank\"\u003eصفحهٔ اول\u003c/a\u003e، \u003ca href\u003d\"http://www.panevis.net/panevis/img/2013/delaram-sadi141/Sadi141_Bargnaysi_b.jpg\" target\u003d\"_blank\"\u003eصفحهٔ دوم\u003c/a\u003e\u003cbr /\u003e\n\u003ca href\u003d\"http://www.panevis.net/panevis/img/2013/delaram-sadi141/Sadi141_Khatibrahbar.jpg\" target\u003d\"_blank\"\u003e+ تعلیقات دکتر خلیل خطیب\u200cرهبر بر غزل دلارام\u003c/a\u003e\u003cbr /\u003e\n\u003ca href\u003d\"http://www.panevis.net/panevis/img/2013/delaram-sadi141/Ahad-Panahi_Sadi141.htm\" target\u003d\"_blank\"\u003e+ صفحهٔ تصاویر خطاطی غزل \"دل\u200cآرام\" سعدی توسط آقای احد پناهی\u003c/a\u003e\u003cbr /\u003e\n\u003ca href\u003d\"http://www.facebook.com/ahad.panahi/photos_stream\" target\u003d\"_blank\"\u003e+ گالری کارهای آقای احد پناهی\u003c/a\u003e\u003cbr /\u003e\n\u003cdiv\u003e\n\u003ca href\u003d\"http://www.panevis.com/2012/12/khayyami.html\"\u003e+ یادداشت \"خیامی\"\u003c/a\u003e\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\n\u003cbr /\u003e\u003c/div\u003e\n\u003c/div\u003e\n\u003cdiv dir\u003d\"rtl\" style\u003d\"text-align: justify;\"\u003e\n\u003cspan style\u003d\"font-size: 9pt;\"\u003e\u003ca href\u003d\"http://paneviscomments.blogfa.com/comments/?blogid\u003dpaneviscomments\u0026amp;postid\u003d563\u0026amp;timezone\u003d12600\"\u003eنظـرات \u003c/a\u003e\u003c/span\u003e\u003c/div\u003e\n\u003c/div\u003e\n"},"link":[{"rel":"edit","type":"application/atom+xml","href":"https://www.blogger.com/feeds/6325115/posts/default/305096798992095665"},{"rel":"self","type":"application/atom+xml","href":"https://www.blogger.com/feeds/6325115/posts/default/305096798992095665"},{"rel":"alternate","type":"text/html","href":"http://www.panevis.com/2013/02/delaram-sadi141.html","title":"دل\u200cآرام"}],"author":[{"name":{"$t":"Panevis"},"email":{"$t":"noreply@blogger.com"},"gd$image":{"rel":"http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail","width":"32","height":"26","src":"//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhvjGq8ZJ7tGUGzKxDniKTo41Xvx4yFoddQbUZsfgowYdOW9-DaPngBfQtK5385WW5DWWQK9W_JzmJr-osaCH4n8Gav_aRY7JSEBKabIEF_tu9e2iezQJZQz7avE1kCLA/s220/panevis-profile.jpg"}}],"media$thumbnail":{"xmlns$media":"http://search.yahoo.com/mrss/","url":"https://i.ytimg.com/vi/ph39ja4a_KM/default.jpg","height":"72","width":"72"}}]}});