Vandaag was het volgens de voorspellers de laatste mooie dag deze week. Toen ik uit mijn werk kwam om twee uur, werd je net wakker. Er was nog genoeg tijd om fijn naar buiten te gaan. Op de hei bij Blaricum heb ik vroeger voor het eerst bewijs voor het bestaan van kabouters gezien. Je oma zong daar ook altijd het liedje over waar de kaboutertjes wonen. Vroeger was er op de tafelberg een fijn pannekoekenrestaurant. Nu is er een chic restaurant met een fancy franse keuken :-(. De hei was prachtig, met die zon. Maar eerst moest je in het bos een boom knuffelen.
[Image] [Image] [Image] [Image] Je had je schepje en je harkje mee. Die moesten mee ondanks dat mamma had verteld dat er geen zandbak was. De zandpaden werden opnieuw door jou aangelegd. Er liepen ook schotse hooglanders rond. Eerst vond je ze niet interessant, want je moest kabouter spillebeen nadoen en ook nog stenen zoeken. Toen het te koud werd zijn we in Laren een pizza gaan eten. Daar speelde je vertoppertje met Collina, uit Wales. En op de terugweg zongen jij en pappa achterin de auto kei en keihard Advokaatje leef je nog. "Nog een keer, nog een keer", riep je telkens.

En thuis hebben we meteen de fotoos van onze nieuwe digitale camera op de computer bekeken. En toen zagen we ook dat de pappa en mamma van Stefania uit Italie hier zijn geweest ;-))
mamma