ကိုယ့္၀န္းက်င္မွာ ေ၀ဒနာရွင္ေတြ ျမင္ရတာမ်ားမ်ားလာေတာ့ ေ၀ဒနာႏုပႆ နာ အေၾကာင္းေလး ကို ေဆြးေႏြးခ်င္ပါတယ္၊ ခႏၶာရွိရင္ေတာ့ ခႏၶာ့ဒုကၡဆိုတာရွိတာပါပဲ၊ ဒါေပမဲ့က်န္းမာေနတုန္းေတာ့ ဒီခႏၶာၾကီးကို အေရးတယူ လုပ္ျပီး ေစာင့္ၾကည္႕တဲ့ အလုပ္ မလုပ္ၾကပါဘူး။ ခႏၶာကိုယ္ က်န္းမာ၊ စိတ္ကေလးခ်မ္းသာတဲ့အခ်ိန္ တရား အလုပ္လုပ္ရင္ေတာင္ မၾကာခဏ အေမးခံရတဲ့ေမးခြန္းက ဘာစိတ္ညစ္စရာရွိလို႕ ရိပ္သာ၀င္တာလဲတဲ့၊ အမ်ားစုထင္ေနၾကတာက ရိပ္သာ ၀င္တယ္ဆိုတာ စိတ္ညစ္စရာရွိမွ မက်န္းမာမွ လို႕ထင္ေနတတ္ၾကပါတယ္၊ ဒီခႏၶာၾကီး မက်န္းမာရင္ ဘယ္လိိုမွု တရားအလုပ္ မလုပ္ႏိုင္ပါဘူး၊ နာက်င္ခံခက္ေ၀ဒနာဆိုးေတြ ေရာဂါဆိုးေတြရမွဆိုရင္ အဲဒီေ၀ဒနာအေပၚမွာပဲ စိတ္ကညြတ္ေနျပီး တရားအလုပ္ လုပ္ဖို႕ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့လို႕ပါ၊ ဒါေၾကာင့္  မအိုခင္၊ မနာခင္ တရားအားထုတ္ႏိုင္ဖို႕ ပထမဆံုး တိုိက္တြန္းႏိုးေဆာ္ခ်င္ပါတယ္။ တရားအလုပ္လုပ္တာ ျမန္မာျပည္မွာဆိုရင္ မခက္ခဲသလို ေငြမကုန္ဘဲ ရိပ္သာ၀င္လို႕ရတဲ့ေနရာေတြ အမ်ားၾကီး ရွိပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ ကိစၥမ်ားေျမာင္လွတဲ့ လူေတြဆိုေတာ့ ရိပ္သာကို အျမဲတန္းမ၀င္ႏိုင္ၾကပါဘူး။
တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေျပာတယ္ တရားအလုပ္လုပ္တယ္ ဆိုတာ မတရားတာေတြ မလုပ္ရင္ျပီးတာပါပဲတဲ႕၊ ဟုတ္ကဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အေျခခံ ငါးပါးသီလ လုံျခံဳေနမယ္ဆိုရင္ မတရားတာေတြ မလုပ္ျဖစ္ေတာ႕ပါဘူး၊ မတရားတဲ႕ အလုပ္္ မလုပ္တာနဲ႕ တရား ရတယ္ ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ပုထုဇဥ္သဘာ၀ ကေတာ့ အ၀ိဇၨာ (မသိမႈ) ၊ တဏွာ (စြဲလန္းျခင္း ) အေျခခံ ႏွစ္ခုကစျပီး ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ ၊မာန စသည္ စသည္ တရားမ်ားနဲ႕ ေမ်ာေနသလို အေလာဘ ၊ အေဒါသ စတာေတြနဲ႕လည္း က်င္လည္ ေနတတ္ပါတယ္။

ရုပ္တရား ေတြ နာမ္တရားေတြ ရဲ႕ ေဖာက္ျပန္မႈ၊ မျမဲဆင္းရဲျခင္းအေၾကာင္းေတြ သိဖို႕ ႏွစ္စဥ္ ဧပရယ္လ ဆို ရင္ ရိပ္သာမွာ ကၽြန္ေတာ္ သြားေနပါတယ္၊ အမေတာ္ ရဲ႕ ဘေလာ့ေလးေပၚမွာေတာင္ နတ္သမီးျဖစ္သြားတဲ့ စည္းစိမ္ရွင္ ဆိုျပီး http://www.shwezinu.blogspot.com/2011/05/blog-post_15.html တေခါက္ ေရးဘူးပါေသးတယ္။ အဲဒီ ေဆာင္းပါးေလး ေရးထားတာက ၂၀၁၁ ကပါ၊ အခု ၂၀၁၅ ေတာ္ေတာ္ၾကာ သြားပါျပီ၊ ကိုယ့္ကိုကိုယ္  ျပန္ၾကည္႕ေတာ့လည္း ဆံညိဳေတြေတာင္ ျဖဴလာပါၿပီ။ အလုပ္မအားတာေရာ ပ်င္းတာေရာ အေၾကာင္းမ်ိဳးစံုျပျပီး မေရးဘဲေနလာလိုက္တာ အခုေတာ့ ေရးျပ၊ ေျပာျပခ်င္ တဲ့ အေၾကာင္းတရားေလးေတြ က ရွိလာျပန္ေတာ့ ခ်စ္ေသာမိတ္ေဆြမ်ား အတြက္ စာေရးျပီး မဲဆြယ္ရတာပါ။

အရင္ေဆာင္းပါးမွာ ပါတဲ႕ နတ္သမီးျဖစ္သြားတဲ့ စည္းစိမ္ရွင္ဆိုတာ တကယ္ေတာ့ တင္စားမႈတခုပါ၊ တကယ့္နတ္ျပည္ ေရာက္သြားသလို အစားအေသာက္ေတြ ကလဲ နတ္သုဒၵါလို ေကာင္းမြန္ တဲ႕ အျပင္ နတ္ျပည္လိုပဲ အလုပ္ လုပ္စရာ မလုိ ပါဘူး၊ ေရတအိုး ျဖည္႕စရာ မလုိသလို တံျမက္စည္း တခ်က္ လွဲစရာ မလိုပါဘူး၊ တကယ္လို႕မ်ား တခ်ိဳ႕ေသာ ေယာဂီမ်ား လုပ္တယ္ ဆိုရင္လဲ ေယာဂီ မ်ားကို ေစာင္႔ေရွာက္ တဲ့ ဆရာေလးမ်ား က အမွတ္ကေလး နဲ႕ လုပ္ဖို႕ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ ဗာဟီရ အလုပ္မ်ား မလုပ္ဘဲ ေနၾကဖို႕တားျမစ္တတ္ပါတယ္၊ စိတ္ဆိုတာကလဲ ခက္ပါတယ္၊ ဘာမွ မလုပ္ရပါဘူး ဆိုမွ လုပ္ခ်င္ၾကျပန္တယ္၊ ဆြမ္းစားဖို႕အဆင္သင့္ ျပင္္ေပးတဲ႕ အျပင္ စားျပီးသားပန္းကန္က အစ ေဆးေၾကာေပးၾကပါတယ္၊ ဓမၼလုပ္သားမ်ား နဲ႕ ေယာဂီေဟာင္း မ်ားက လုပ္အား ကုသိုလ္ျပဳ ၾက ပါတယ္။ ေယာဂီ ရဲ႕ အလုပ္ကေတာ့ တရား အလုပ္ လုပ္ဖို႕ တခုထဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္တခ်က္ နတ္သမီးျဖစ္သြားတဲ့ စည္းစိမ္ရွင္လို႕ ဘာေၾကာင့္ေျပာရတာလဲ ဆိုေတာ့  တရားထိုင္ေနစဥ္ တေလွ်ာက္လုံး နာျခင္းဆင္းရဲ မရွိေတာ့လို႕ တင္စားေျပာတာပါ။

တရားအားထုတ္ဖူးသူတိုင္း သိၾကမွာပါ၊ ခႏၶာကိုယ္ မနာက်င္ဘူးတဲ့သူ ဘယ္သူမ်ားရွိပါသလဲ၊ ကၽြန္ေတာ္ကေရာ၊ ဘယ္ေနလိမ့္မလဲ နာတာမွ နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႕ နာက်င္တာပါ၊ တရား စစထိုင္ျခင္းေတာ့ နာတာ၊ က်င္တာေတြ မရွိပါဘူး။ နာတာက်င္တာမရွိေတာ့ ဘာမွတ္သလဲဆိုေတာ့ ပင္တိုင္ ၀မ္းဗိုက္ က ေဖာင္းျခင္း ပိန္ျခင္း ကိုပဲ မွတ္ပါတယ္  (ဒါကလဲ မဟာစည္နည္းစနစ္ နဲ႕မွတ္တာေၾကာင့္ပါ) ရိပ္သာ၀င္ကာစပဲျဖစ္ျဖစ္ တရားစထိုင္ကာစပဲျဖစ္ျဖစ္ စိတ္ကို ထိန္းရတာလဲ မလြယ္ကူပါဘူး၊ စိတ္ကိုမွတ္ရင္ရတယ္ဆုိေပမဲ့ အေလ့ အက်င့္မရွိရင္၊ စိတ္ပ်ံ႕လြင့္ ေတြးေတာ ေနတာေတြနဲ႕ပဲ အခ်ိန္ေတြကုန္ျပီး သမာဓိ ရဖိို႕မလြယ္ကူပါဘူး။

အခု အဓိကေျပာခ်င္တာက နာက်င္ျခင္းေ၀ဒနာခံစားမႈေတြ တခါတေလ ၾကည္ႏူးေပ်ာ္ရႊင္မႈ ပီတိေတြစတဲ့ ေကာင္းတဲ့ေ၀ဒနာ အေၾကာင္းေတြကို ေျပာခ်င္တာပါ၊ နာတာကို နာတယ္၊ နာတယ္လို႕ ရြတ္ဆိုျပီးမွတ္တတ္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လဲ အဲလိုပဲ နာတဲ့ေနရာ ကို ၾကည္႕ျပီး ရြတ္ရင္း၊ ရြတ္ရင္းနဲ႕ ေျပာင္းေရြ႕ရတာမၾကာခဏပါ။ ေျခက်င္း၀တ္ကေန နာတယ္ တခါတေလ ဒေဂါက္ေကြးထဲကေန နာလိုက္တာမ်ား မီးစနဲ႕ထိုးသလို ပါဘဲ။ တခါတေလ ေပါင္ရင္းေပါ့ဗ်ာ၊ ေနာက္ေက်ာ လက္ျပင္ေနရာ ကလည္း ေညာင္းလိုက္တာ မေျပာျပတတ္ေအာင္ပါပဲ အထူးသျဖင့္ေတာ့ အရိုးအဆက္၊ အဆစ္(ဂၽြိဳင့္) ေတြရွိတဲ့ေနရာေတြကပါ။

ကၽြန္ေတာ္လည္း မွတ္တာမွ အစြမ္းကုန္ပါဘဲ၊ သူမ်ားေတြကို ၾကည္႕ျပီး ကိုယ္ကမလုပ္ႏိုင္တဲ့အခါ စိတ္တိုမႈ ၊ ရေအာင္လုပ္မယ္ဆိုတဲ့ လိုခ်င္ေလာဘေတြနဲ႕ လည္ထြက္ေနခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေတြ မနည္းပါဘူး။ (မွတ္ခ်က္- တရားအားထုတ္သူမ်ား အထူး သတိထားရမဲ့ အေၾကာင္းတခုကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ သူတပါးနဲ႕ မႏိႈင္းယွဥ္မိပါေစနဲ႔) တျခားသူတပါး ေျပာတဲ့ စကားေတြကိုလဲ နားမေယာင္မိပါေစနဲ႕ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့ သူတို႕ေျပာတဲ့အတိုင္း ကိုယ္က ျဖစ္၊ မျဖစ္ ေတြးတာၾကီးက ဆိုးလြန္းလို႕ပါ။

တခါတေလ စာသမားကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ စာဖတ္ျပီး စာအုပ္ထဲက စာေတြအတိုင္း မျဖစ္ဘူးဆိုတာၾကီး လဲ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ဒါေတြကို ႏႈိင္းယွဥ္ျပီး စဥ္းစား ေတြးေတာေနတာကလဲ တရားအလုပ္လုပ္တဲ့အခါမွာ တရားတိုးတက္မႈ ေႏွာင့္ေႏွးေစတဲ့အခ်က္ေတြပါ (တရားစာဖတ္ ၊တရားနာတာ၊ ေဆြးေႏြးတာေတြကို မလုပ္ရဘူးလို႕ မဆိုလိုပါ တရားအားထုတ္ေနတဲ့အခ်ိန္တြင္သာ မလုပ္မိေစဖို႕ေျပာျခင္းျဖစ္ ပါသည္။ ေန႕ခင္းတနာရီစာ တရားနာတာ တခ်ိန္ကေတာ့ နာယူရပါတယ္။)

တရားအလုပ္ အားထုတ္စဥ္မွာ ေယာဂီအမ်ားစုေတြ႕ၾကံဳခံစားရတာက ေ၀ဒနာႏုပႆ      နာ   (ေကာင္းျခင္း ဆုိးျခင္း မေကာင္းမဆိုး အလယ္္အလတ္နဲ႕ ပါ) ခႏၶာၾကီးက ဘာမွ မလုပ္ရဘဲေနတာေတာင္ နာက်င္ကိုက္ခဲ ယားယံ စတဲ့ မေကာင္းမႈ ေ၀ဒနာေတြ ၊ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးမႈ  တခါတေလ စိတ္ကေလး ေအးခ်မ္းလိုက္တာမ်ား အဲဒီလို ေအးျငိမ္းမႈေလးကေန ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာင္းေတာ့ဘဲ အဲဒီျငိမ္းေအးမႈေလးကိုဘဲ တခ်ိန္လံုး လိုခ်င္ေနတာ စတဲဲ့ ေကာင္းတဲ့ေ၀ဒနာေတြ မ်ိဳးစံုလာပါတယ္၊ ေကာင္း မေကာင္း အလယ္အလတ္ ေတြနဲ႕ တလွည္႕စီျဖစ္ေနတာပါ။


အထူးသျဖင့္ စစျခင္းေတာ့ နာတာက်င္တာေတြ နာက်င္ကိုက္ခဲတင္လား ဆိုေတာ့ ဟုတ္ဘူး ယားယံတာေတြ ျခင္ကိုက္လို႕ပဲ ယားယား ေခၽြး စသည္ တစံုတခုေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ ယားယား ယားတာကို ယားတယ္ ယားတယ္ ဆိုျပီးမွတ္လိုက္တာ မွတ္ရင္းတန္းလန္းနဲ႕ အမွတ္မႏိုင္ေတာ့ ကုတ္လိုက္ရတာ တဗ်င္းဗ်င္းေပါ့။ ကုတ္ေတာ့ ကုတ္တယ္ မွတ္ဆိုေတာ့ တခ်ိန္လံုး တလႈတ္လႈတ္ တရြရြနဲ႕ သမာဓိ ရဖို႕ ဆိုတာ အေ၀းၾကီးမွ တကယ့္ကို အေ၀းၾကီးပါ။ ကုတ္လို႕မရတဲ့ေနရာမ်ိဳးေတြျဖစ္တဲ့ လည္ပင္းက ယားလာျပန္တဲ့အခါ ကုတ္မရလို႕ ေခ်ာင္းတဟန္႕ဟန္႕ တေတြးတျမိဳျမိဳနဲ႕ ေခ်ာင္းဟန္႕လိုက္ တေတြးျမိဳလိုက္နဲ႕ အေတာ္ မျငိမ္တာပါ၊ မျငိမ္မွေတာ့ သမာဓိက အက်ဲသားျဖစ္ျပန္ေပါ့။

သမာဓိမရတဲ့အျပင္ နာက်င္တာ ကိုက္ခဲတာ ယားတာေတြကို စိတ္မွတ္နဲ႕ရြတ္ဆိုရြတ္ဆိုျပီးမွတ္တဲ့အခါ စိတ္သဘာ၀အရ ရြတ္ဆိုတဲ့ဆီကို စိတ္ကေရာက္ျပန္ နာတာကို ၾကည္႕ျပန္နဲ႕ ငါ့ေျခေထာက္ ငါ့ဒူး ငါ့ေပါင္ ငါ့ေက်ာ လုပ္ေနသမွ်ေတာ့ နာတာၾကီးေပ်ာက္မသြားတဲ့အျပင္ ပိုပိုတိုးတိုးျပီး နာလာ လို႕ ျဖဳတ္လိုက္ ရ ျပင္လိုက္ရနဲ႕ ၁၅ မိနစ္တခါေျပာင္း ၁၅ မိနစ္ တခါျပင္ရင္း ခ်ာလပတ္ရမ္းလို႕ေပါ့။ စိတ္ကေလး တင္းျပီးလုပ္လဲ ခဏပါပဲ၊ ၾကာေတာ့ တခ်ိန္လံုး နာရီေစ့ဖို႕ အခ်ိန္တနာရီျမန္ျမန္ျပည္႕ေစဖို႕သာ ဆုေတာင္းေနေတာ့တာပါပဲ။

အဲလို ဆုေတာင္းရင္းနဲ႕ အခ်ိန္ေတြကလည္း တရက္ျပီး တရက္ကုန္လာတယ္၊ တရားစခန္း၀င္ျပီးလို႕ သံုးေလးရက္ ေနျပီးရင္ တရားစခန္း၀င္ကာစက စာေမးပြဲစစ္မဲ့ကေလး လို ေၾကာက္လန္႕ တတ္တဲ့ ေ၀ဒနာတမ်ိဳးကလဲရွိေသးတယ္၊ ဘာေၾကာက္တာလဲ သရဲလား တေစလားဆိုေတာ့ တခုမွ မဟုတ္ပါဘူး၊ ေက်ာင္းမွာရွိတဲ့ ဆရာေတာ္က တရားစစ္မယ္ဆိုတာကိုး၊ ဘုရား.... ဘုရား.. တရားစစ္ရင္ေတာ့ ဘာေတြေျဖရပါ့ ဆိုျပီး ေတြးေတာပူပန္ ေၾကာက္လန္႕ေနတာေပါ့၊ အမွန္တကယ္ ကေတာ့ တရားအားထုတ္တဲ့ေယာဂီေတြကို တရား လမ္းေၾကာင္းမွာ လမ္းမေခ်ာ္ေအာင္ လမ္းေၾကာင္း မွန္ေအာင္ တည္႕မတ္ေပးတာပါ။ ဒါေတြကို အစက မသိေတာ့ ေၾကာက္တာပါပဲ။  တကယ္ေတာ့ တရားထိုင္ေနတုန္း ကိုယ္ျဖစ္ေနတာေတြကို ကိုယ္ေျပာျပရံုပါပဲ။

ဆရာေတာ္ဘုရား တည္႕မတ္ေပးလိုက္မွပဲ အဆင္ေျပသြားျပီး ဘယ္ေနရာက နာနာက်င္က်င္္ ရြတ္ဆို မွတ္ေနတာထက္ နာတဲ့ေနရာကို ေစာင့္ၾကည္႕ျပီး နာတာရဲ႕ အတိုးအေလ်ာ့ အက်ယ္အျပန္႕ အက်ဥ္းအက်ံဳ႕ စတာေတြ ကို  ေသေသခ်ာခ်ာစူးစူးစိုက္စိုက္ေလ့လာတဲ့အခါမွ နာတာလဲမရွိ က်င္တာေတြလဲ မေတြ႕ နာတာ ကို ေသခ်ာေစာင့္ၾကည္႕လိုက္ေတာ့ ပူမႈသေဘာကို ခံစားရတယ္ ဘယ္ေလာက္ ေတာင္ပူသလဲဆိုေတာ့ အေငြ႕ေတြ ထြက္လာတယ္လို႕ထင္လာေအာင္ ပူတာပါပဲ။ (စစျခင္းမမွတ္ႏိုင္ပါ သမာဓိ ေတာ္ေတာ္ေလး ရျပီဆိုမွ ခႏၶာကိုယ္ကို သီးခံျပီးေစာင့္ၾကည္႕ႏိုင္တာပါ)၊ အဲဒီသေဘာေလးေတြက မျမဲပါဘူး၊ တျဖည္းျဖည္း တျဖည္းျဖည္း ပူမႈသေဘာေလးက ေပ်ာက္သြားလိုက္ ျပန္ေပၚလိုက္ ဒါေလးကိုပဲ အျမဲမရွိ  ဆင္းရဲျခင္း အစိုးမရျခင္း ဆိုတာေတြကို သိျပီး ေသခ်ာခံစားျပီးမွတ္ေနပါေတာ့တယ္။

အဲလိုလဲမွတ္တတ္ မွတ္ႏိုင္ေေရာ ဘာလုပ္ျပန္သလဲဆိုေတာ့ ခႏၶာကိုယ္မွာ ေ၀ဒနာေပၚလာပါေစ ဆုေတာင္းေနမိပါတယ္၊ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ မွတ္တတ္သြားလို႕ မွတ္ခ်င္ေနေတာ့တာပါ။ စိတ္ဆိုတာလဲ ခက္ဘူးလား။ မျဖစ္ေတာ့ ျဖစ္ခ်င္၊ ျဖစ္ေတာ့ မျဖစ္ခ်င္နဲ႕။ ဒီလိုနဲ႕ ေ၀ဒနာမ်ိဳးစံုေေတြကို ႏိုင္ေအာင္ တျဖည္းျဖည္းခ်င္းမွတ္တတ္လာပါတယ္။
   ေခါင္းကိုက္္တာ တဒိတ္ဒိတ္ နဲ႕ ေတာ္ေတာ္ခံရခက္ ပါတယ္၊ ေခါင္းကိုက္ တာကိုေသေသ ခ်ာခ်ာၾကည္႕မိျပန္တယ္၊ ဘာေတြ႕ရသလဲ ဆိုေတာ့ ေသြးေၾကာမွ်င္ေလး ထဲ ေရစီးေၾကာင္းလိုမ်ိဳး ေရွ႕ကို တိုးလိုက္ ေနာက္ျပန္ ဆုတ္လိုက္နဲ႕ ေတြ႕ေနရပါတယ္၊ ေရွ႕ကို တိုးေတာ့ တိုးျပန္ျပီ၊ စိတ္မွတ္ ကေလးနဲ႕ေပါ့၊ေနာက္ကိုေရြ႕ေတာ့ေရြ႕သြားျပန္တယ္၊ အဲလိုပဲ  ေစာင့္ၾကည္႕ရင္း  ေစာင့္ၾကည္႕ရင္း နဲ႕ ေခါင္းကိုက္တဲ့ အရာလဲမရွိျပန္ေတာ့ပါဘူး။

ေပၚလာသမွ် နာက်င္ခံစားမႈေတြအကုန္လံုး ဒီနည္းနဲ႕ပဲ မွတ္ပါတယ္။ အစပိုင္းေတာ့ ႏိုင္လိုက္ မႏိုင္လိုက္ေပါ့။ မမွတ္ႏိုင္တဲ့အခါ စိတ္ညစ္ စိတ္ပ်က္တာေတြ ျဖစ္တတ္ပါတယ္၊ အဲဒီစိတ္ညစ္ စိတ္ပ်က္တာေတြကိုလည္း သိ သိျပီး ေနရပါတယ္။ ေနာက္ရက္ေတြ ၾကာလာတာနဲ႕အမွ်   ဘာေတြပဲျဖစ္ျဖစ္ တခ်ိန္လံုး အမွတ္တရား နဲ႕ ေနႏိုင္ပါ ေတာ့တယ္။ စာလဲရွည္ျပီမို႕ ဒီေနရာေလးမွာပဲ အဆံုးသတ္ပါရေစ၊ (အမွန္ကေတာ့ ေျပာခ်င္ေန တုန္းပါပဲ ) ။ တကယ္လို႕မ်ား တရားရိပ္သာ၀င္ခ်င္တဲ့သူမ်ားရွိပါက အက်ိဳးေတာ္ေဆာင္ေပးပါ့မယ္ တရားရိပ္သာ၀င္ေၾကးဲမရွိပါဘူး။ တရားတကယ္အလုပ္လုပ္ဖို႕ပဲလိုပါတယ္။ 
စည္းစိမ္ရွင္ကေတာ့ နတ္ျပည္ကို အဲလိုျမင္ပါ တယ္၊ နတ္ဘ၀ ဆိုတာ လူ႔ျပည္မွာ တုန္းကေကာင္းမႈ ကုသိုလ္ျပဳခ့ဲဲလို႕ ကုသိုလ္ အက်ိဳးေတြ ခံစားေနရတာပါ။

ဥပမာ အားျဖင့္ ျပည္ပမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့သူေတြ တႏွစ္ပတ္လံုး ေငြရွာေဖြစုေဆာင္ျပီး ဗမာျပည္ျပန္လာ တလ ေလာက္ အနားယူျပီးအပန္းေျဖသလိုေပါ့……ခြင့္ရက္ကုန္ ျပီဆိုေတာ့ အလုပ္ျပန္လုပ္ရသလို ကုသိုလ္ကံ အရွိန္ကုန္သြားရင္ နတ္ျပည္က နတ္သက္ေၾကြရသလို စည္းစိမ္ရွင္လဲ နတ္ျပည္လို ေနေနရတဲ့ ရိပ္သာေလးကေန လူ႕ေဘာင္ေလာကထဲ ျပန္သြားရပါေတာ့တယ္။ လာမဲ့ ဧပရယ္လမွာ နတ္ျပည္သြားဖို႕ အစီအစဥ္ရွိသူမ်ား စာရင္းေပးထားဖို႕ ေၾကျငာေမာင္းခတ္လိုက္ရပါေၾကာင္း သူေတာ္ေကာင္းအေပါင္းတို႕။
ေလးစားလွ်က္
စည္းစိမ္ရွင္
.