نگفتنی‌ها | Nagoftaniha

رابطه مولا خامنه ای و مسئله تبرج

2009-12-18T18:20:00.012-05:00

یکی از شرکت کنندگان در راهپیمایی اعتراض آمیز به هتک حرمت امام خمینی

«ای قومی که متبرج شده اید به مولا خامنه ای ایمن بیاورید تا رستگار شوید»

عکس این خانم با آن چکمه هایی که بر روی شلوار جین چسبان پوشیده نزدیک بود که موجب «تبرج» شود که ناگهان چشمانم به قیافه عبوس «مولا»م افتاد و بحمدالله «تبرج» رفع شد.

در همین رابطه: این چکمه ها برای راه رفتن نیستند

بالاخره از خواب خرگوشی بیدار شدیم؟

2009-12-10T13:25:00.015-05:00

قرار است همه مان چادر و چارقد به سر کنیم. قرار است برای همبستگی با آن زندانی که به اجبار به سرش چارقد کرده اند همه مان زن نما شویم. می خواهیم اینطوری «مردانگی» خودمان را ثابت کنیم.

سالهای سال نظاره گر حاکمیت بودیم که با زور سر خواهرانمان چارقد می کرد و صدایمان در نمی آمد. سال های سال دیدیم که به بهانه های مختلف آنها را به خفت و خواری کشیدند، چون چند تار مویشان از زیر روسری بیرون آمده بود. سال های سال دیدیم که جیغشان و اشکشان درآمد و با خونسردی رد شدیم ویا اگر خیلی «جنتلمن» بودیم زیر لب غرولند کردیم.

ولی حالا چه شده؟ به یکی از همجنس هایمان توهین شده. به او لباس زنانه پوشانده اند و او را تحقیر کرده اند. پس یکهو از خواب خرگوشی بیدار شدیم. تازه فهمیدیم که حاکمیت با این حجاب اجباری اش زن هایمان را چگونه تحقیر می کرده. تازه دستگیرمان شد که ججاب اجباری سمبل تحقیر است. یکهو همه مان چارقد به سر شده ایم. فردا اگر قهرمان چارقد به سرمان را از زندان آزاد کنند، دوباره به خواب خرگوشی مان فرو خواهیم رفت.

سوال اینست که این سی سال کجا بودیم؟ ولی این خود حکایت مردسالاری جامعه ماست که با این اقدام نمادین فراموش نمی شود.

لینک در بالاترین

«يه هفته، دو هفته، احمدی حموم نرفته»

2009-09-19T23:48:00.007-04:00

اين يکی از شعارهايست که اينروزها در خيابان های تهران می دهند. البته فقط اين احمدی نيست که حموم نرفته بلکه نيمی از جامعه ايرانی حموم نرفته اند. همان هايی که ريش دارند و تسبيح می چرخانند. بازاری اند و به کار آزاد مشغولند. روزه می گيرند و ماه محرم سياه می پوشند. روضه می روند و دسته راه می اندازند. به طور کلی سنتی هستند.

از سوی ديگر نيم ديگری از جامعه ايرانی شهرنشين و مدرن است. پايش بيافتد به اروپا و آمريکا می روند. اهل شب شعر و موسيقی پاپ و رپ هستند. شب ها را در کافه های شمال شهری می گذرانند. به طور کلی متجدد هستند. لباس های مد روز می پوشند و ادوکلن می زنند و به چشم حقارت به سنتی ها نگاه می کنند. اين کاريست که هميشه کرده اند.

اين دو گروه قبل از انقلاب هم وجود داشتند، حالا هم هستند. تنها تفاوتی که ايجاد شده اينستکه حالا گروه سنتی قدرت را در دست گرفته است. در واقع انقلاب کرد که قدرت را به دست بياورد. از سال های سال در «پستو» ی جامعه بودن خسته شده بود. از اين همه تحقير. يک خمينی نامی هم پيدا شد و آنها را متحد کرد. پس قيام کردند و شاه را که سمبل تجدد بود به زير کشيدند و گروه متجدد را به «زيرزمين» فرستادند.

البته جريانات به اين سادگی نبود ولی خب اين هم يکی از دلايل اصلی انقلاب بود.

گروه متجدد هم برای سی سال آزگار اين همه خفت و خواری را تحمل کرد و به زندگی مجازی اش ادامه داد. به پارتی ها و موسيقی زير زمينی اش پرداخت. تا اينکه ديگر جانش به لب رسيد از اين همه خفت و خواری. از اينکه ديد يک عده آدم که «يه هفته، دو هفته حموم نمی روند» دارند بر آنها حمکرانی می کنند.

پس قيام کرد تا به دسته سنتی بفهماند که آنها هم جزئی از اين جامعه هستند. حالا گروه سنتی که بعد از سال ها خفت و خواری تازه قدرت را به چنگ آورده راضی نيست که به اين آسانی قدرت را از دست بدهد. با چنگ و دندان می جنگد.

پس انگار دعوا در واقع سر لحاف ملاست. انتخابات و تقلب و غيره بهانه است که گروه متجدد حقوقی را دوباره کسب کند که اين انقلاب از آنها گرفت. جامعه ايرانی هيچوقت يکدست نبوده و حکومت در اين سی سال وانمود کرده که يکدست است. حالا هم کار را به جايی رسانده اند که بايستی با دروغ و نيرنگ و پنهان کاری وانمود کنند که هنوز يکدست است. خدا خدا می کنند که دسته متجدد به زندگی مجازی اش برگردد و دست از سرشان بردارد. ولی انگار اين تو بميری ديگر از آن تو بميری ها نيست. نمی شود که نصف جامعه را ناديده گرفت و به خواسته های برحقشان برای زندگی به طوريکه دلشان می خواهد محل نگذاشت. نمی شود که باورهايی را به زور بر آنها تحميل کرد. پس به نظر می رسد که اين رشته سر دراز دارد و سی سال طول کشيده که به اينجا رسيده.

شاه بعد از اينکه فهميد که اين تو بميری از آن تو بميری ها نيست بالاخره سعی کرد که دم مذهبيون را ببيند. شريف امامی را سر کار گذاشت که مثلاً از خانواده مذهبی بود. کاباره ها را بست و غيره. حالا بايستی ديد که حکومت فعلی ايران چه خواهد کرد که سعی کند دسته متجدد را راضی کند چون بهرحال بايستی آنها را هرطوری شده راضی کنند. چون اگر نکنند همان راهی را می روند که شاه رفت. اين جماعت صدای از دست رفته اش را دوباره پيدا کرده و ول کن معامله نيست.

گاسپل (سرگذشت عيسی مسيح) نوشته هوگو

2009-09-07T12:08:00.013-04:00

از سخنان برادر روحانی هوگو در کنار برادر روحانی ترش محمود:

«به عنوان يك مسيحی احساس بسيار خوبی دارم كه به زيارت حرم مقدس امام رضا آمده ام.»

«حضرت مسيح رجعت خواهد نمود و به همراه حضرت مهدی يك روز برای ايجاد عدالت قيام خواهند كرد."

گويا هوگو که خودش را تا ديروز يک مسيحی واقعی می دانست، پس از اينکه گوشه چک پنجاه ميليون دلاری احمدی نژادی را مشاهده کرد و با امام خامنه ای در خلوت نشست، به دين مبين اسلام مشرف شده است.

وي با اشاره به سخنان حكيمانه مقام معظم رهبري اظهار داشت: سخنان امام خامنه‌اي بسيار براي من راه گشا بود ، چرا كه ايشان فرمودند : تا زماني كه روساي جمهور ايران و ونزولا در كنار هم باشند و با هم اقدامات عدالت طلبانه را پيگير ي مي‌كنند ، موجبات مايوس شدن دشمنان دو ملت را فراهم مي آورند.

هوگو با اين وجود هنوز نمی تواند يا نمی خواهد اين تشرف مقدس را به جهانيان اعلام کند. هنوز منتظر واريز چک به حساب مربوطه است و آنگاه در مورد اين موضوع تصميم خواهد گرفت. پس هنوز خودش را به ظاهر مسيحی می نمايد ولی در عين حال برای خودش يک «گاسپل» کاملاً نوظهور ابداع کرده. در اين گاسپل نوظهور بالاخره معلوم می شود که مسيح به همراه مهدی رجعت خواهد نمود و در آن زمان همه جهانيان به دين مشرف اسلام گرويده و از آينه نورانی جمهوری اسلامی منور خواهند شد.

ببينيد که پنجاه ميليون دلار چه اثرات شگرفی می تواند داشته باشد.

هللويا!

فکر کنم احمدی نژاد در ميزان دروغگويی همتايش را پيدا کرده است.

امام واقعی دستش را بلند کند

2009-07-29T18:26:00.007-04:00

اين روزها يک عده که می خواهند خامنه ای را تحقير کنند، مرتب از امام سخن می گويند و از ايشان نقل قول می کنند. مرتب می گويند که زمان امام چنين بود و چنان و حضرت امام چنين فرمودند. درست مثل اينکه اين شخصی که الان زمام امور مملکت را در دست دارد چغندر است و هيچکاره است. انگار اين بيست سالی که خامنه ای سر کار بوده اصلاً وجود نداشته و انقلاب با حضرت امام تمام شد.

اينقدر هم از خوبی های امام می گويند که امر به آدم مشتبه می شود که آيا از همان امامی سخن می گويند که ما به ياد داريم. ويا اينکه قرار است حافظه تاريخی مان را به همين زودی پاک کنيم. يا اينکه يک امام دومی هم بوده که فقط در خاطره اين آقايان است و ما از او خبر نداشته ايم. اين امام دوم مظهر مهر و شفقت بوده. اين امام دوم نبود که هزاران تن از جوانان مملکت را به جرم اينکه «مفسد فی الارض» بودند به سلاخ خانه های رژيم فرستاد. اين امام دوم نبود که قلم های روزنامه نگاران را شکست، اهل دانش و فرهنگ را خانه نشين کرد و غيره. اين امام دوم نبود که جوانهای مملکت را هزار هزار با شعار «جنگ جنگ تا پيروزی» به سلاخ خانه های صدام فرستاد و تنها زمانی «جام زهر» را نوشيد که مملکت تبديل به خرابه ای شده بود. اين امام دوم نبود که زير حرفش زد و باعث شد من و تو آلاخون والاخون دور دنيا شويم. اين امام دوم نبود که...

پس اگر اين امام دوم را کسی می شناسد لطفاً دستش را بلند کند. ما هم می خواهيم با اين حضرت امامی که اينروزها اينقدر صحبتش هست آشنا شويم.

راستش اينها اينقدر از اين امام تعريف می کنند که آدم به آن امام های ديگر هم شک می کند. اگر حافظه تاريخی اينها در ظرف همين بيست سال اينقدر تغيير کرده، آدم فکری می شود که بعد از هزار و سيصد سال چقدر حافظه تاريخی ممکن است تغيير کند.

موسوی کجاست؟

2009-07-12T08:05:00.013-04:00

اوايل کار که اين جنبش سبز تازه شروع شده بود و هنوز قوای حکومتی به ضرب و شتم مردم نپرداخته بودند، هر چند وقت يکبار می شنيديم که رهبر جنبش سبز در ميان مردم رويت شده و حتی عده ای ادعا می کردند ايشان در ميان جمعيت اظهار داشته که «غسل شهادت» کرده. در حاليکه خود ايشان اين موضوع را کاملاً انکار می کرد و می گفت که در خانه اش نشسته بوده و احتمالاً نقاشی می کرده است.

اين روزها رهبر جنبش سبز کاملاً از انظار عمومی غايب شده است، طوريکه کم کم دارد يک حالت اسطوره ای پيدا می کند. اين در حاليست که خيلی ها به زندان افتاده اند، مردم سرکوب و کشته می شوند و همه منتظرند که ايشان يک چيزی بگويد و يا از خودش حرکتی نشان دهد. انگار رهبر می خواهد دست بردارد و «به کار فرهنگی/حزبی اش بپردازد»، ولی مردم نمی گذارند.

می خواستم پيشنهاد کنم که براساس کتاب های "Where is Wally" که عمدتاً برای کودکان است، يک سری کارتون تهيه کنيم و سعی کنيم موسوی را از بين خيل جمعيت پيدا کنيم. مي توانيم با همين تصوير زير شروع کنيم. به ما گفته شده که موسوی خودش را در اين خيل جمعيت پنهان کرده. حالا هرکی اون را پيدا کرد، جايزش يک خروس قندی سبز:

علائم ظهور

2009-07-10T10:44:00.006-04:00

بچه که بوديم کتابی را در خانه داشتيم که در مورد علائم ظهور امام زمان بود. نويسنده کتاب دانشمند اسلام شناسی بود که با پدرم اخوت داشت. پدر هر چند وقت يکبار اين کتاب را از روی تاقچه بر می داشت و چند سطری از آن را برای ما می خواند. خيلی از علائمی که می خواند تا حدودی با وضعيتی که آن زمان ها در ايران و دنيا برقرار بود مطابقت می کرد، يا می شد يک جوری آنها را تطبيق داد. اين موضوع برای ما که بچه بوديم ويا حتی برای پدرم که فکر کنم به اين علائم ظهور عقيده داشت جنبه سرگرمی و تفنن داشت. وقتی که کتاب به تاقچه بر می گشت تمام جريانات فراموش می شد و به زندگی عادی مان بر می گشتيم. به عبارت ديگر زندگی واقعی يک چيز بود و آنچه در کتاب علائم ظهور نوشته شده بود چيز ديگر. سعی نمی کرديم که همه وقايع روزگار و زندگی خودمان را براساس علائم ظهور برنامه ريزی کنيم. اين همان کاريست که بيشتر مردم می کنند. ظهور بيشتر يک جنبه معنوی دارد تا جنبه واقعی داشته باشد. همانطوريکه يهوديان در انتظار ظهور مسيح هستند ويا مسيحيان در انتظار بازگشت مسيحند. چيزيست که اتفاق خواهد افتاد ولی خدا می داند کی يا به چه صورت.

حالا حکومتی بر مملکتمان حکمرانی می کند که يکی از اصولش همين موضوع ظهور است. رئيس جمهوری داريم که فکر می کند بايستی اين موضوع ظهور را به تعجيل انداخت. بايستی جامعه را به سمتی سوق داد که اين ظهور به جلو بيافتد. اين ويدئو را خيلی هايمان ديده ايم.

برای خيلی ها اين حرفهايی که احمدی نژاد می زند ممکن است جنبه عوام فريبی داشته باشد. وقتی از هاله نور و غيره صحبت می کند، فکر می کنيم که شايد يک حالت روان پريشی داشته باشد. ولی فکر کنم موضوع خطرناک تر از اين باشد. اين فرد واقعاً خودش را به عنوان يک شخصيت تاريخی می بينيد. احساس می کند که قبل از پايان دوره چهارساله دومش امام زمان ظهور خواهد کرد! برای همين هم هست که از هرگونه دستاويزی استفاده می کند که در قدرت باقی بماند. به نظر می آيد که خامنه ای هم در اين راه با او همراه شده.

خيلی ها ممکن است تصور کنند هنگاميکه احمدی نژاد در مورد «استکبار جهانی» سخن می گويد منظورش همان امپرياليزم باشد که يک مفهوم مترقی است. ولی زمانی که اين فرد در مورد استکبار جهانی صحبت می کند منظورش کشور هايی مثل آمريکا و انگليس و غيره است که می خواهند موضوع ظهور را به تعويق بياندازند. برای همين هم هست که در اين جمع در مورد تحليلی صحبت می کند که از قرار معلوم آمريکايی ها از اوضاع منطقه داشته اند. خواسته اند با اشغال عراق ظهور را به تعويق بياندازند. «آنها فهميده اند که بناست در اين منطقه اتفاقاتی بيافتد.»

در مقابل چنين نيرويی که همانا می توان اسمش را کفر جهانی گذاشت نيرويی الهی وجود دارد که می خواهد مسئله ظهور را به جلو بياندازند. اين نيروی الهی می تواند از هر دست آويزی استفاده کند تا به آن هدف نهايی برسد. اگر در انتخابات تقلب می شود، دستان امام غايب در کار بوده که باعث شده اين تقلب ها به نتيجه برسند و اين فرد دومرتبه به صندلی قدرت باز گردد. هر گونه دروغی هم که می گويد و می گويند هم برای رسيدن به آن هدف نهايی است. کسانيکه در مقابلشان می ايستند را هم بخشی از همان کفر جهانی می دانند که دارد سعی می کند مسئله ظهور را عقب بياندازد.

در همين رابطه از سيبستان: فرقه آخرالزمان

فلسفه مجاورت کارد با استخوان -- يا ميرحسين، کجا بودی تا حالا؟

2009-07-04T23:15:00.018-04:00

ملت شهيدپرور ايران در طول تاريخ بارها کارد به استخوانشان رسيده و قيام کرده است. همين سی سال پيش بود که دوباره کارد به استخوانش رسيد. يک آقای معمم هم پيدا شد و به آنها اميد داد که شايد اين کارد را از استخوانشان کمی دور کند. به ملت نويد آزادی داد ولی بعد از اينکه همه ملت فريب اين آقای معمم را خوردند و باهاش همراه شدند، درست برعکس آنچه قول داده بود را کرد. جنگ خانمان سوز را برای سال ها بر مردم تحميل کرد. آن آزادی های سياسی هم که قولش را داده بود به کل فراموش کرد. گفته بود که همه گروه هاي سياسی مي توانند با آزادی کامل در مملکت فعاليت کنند. ولی زير حرفش زد. همه را قلع و قمع کرد. گفت حرف حرف من است و امر امر من. جوان های مملکت را به بهانه اينکه مفسد فی الارض هستند روانه سياه چال های رژيم کرد. قول داده بود که به قم برگردد و کاری به کار امور مملکتی نداشته باشد ولی در عوض امور مملکت را به کل قبضه کرد و به کسی جرأت نطق زدن نداد. آخر هرچه باشد امام بود و نماينده آن يکی امام غايب بر روی کره خاکی.

يک ميرحسين نامی هم داشتيم که نخست وزير بود و نظاره گر اين اوضاع. ولی انگار در طول آن سال ها کارد به استخوانش نرسيد و با اين آقای معمم همراهی و همدلی می کرد. برای همين هم بود که هشت سال آزگار در رکاب اين آقای معمم می تاخت و شريک جرمش بود.

سال ها گذشت. نخست وزير مربوطه کارد به استخوانش رسيد. می ديد که مملکت دارد از «خط امام» دور می شود. مير حسين ميگويد که می خواهد به خط امام راحل برگردد چون خيلی با او اخوت داشته و به راه و روش او ايمان دارد. ولی کسی از او نپرسيد که اين خط امام چيست که مملکت دارد از آن دور می شود. در اين ضمن خيل عظيمی با او همراه می شوند چون آنها هم سالهاست کارد به استخوانشان رسيده.

از قضای روزگار طرف مقابل هم می خواهد اوضاع را به اوايل انقلاب برگرداند که هيچکس را جرأت مخالفت با امر امام نبود. جانشين امام که از اينهمه تمرين دموکراسی و مردم سالاری خسته شده می خواهد به مردم بفهماند که حرف حرف اوست و امر امر او، درست مثل بنيان گذار رژيم.

آن آقای معمم فلسفه اش چيز ديگری بود که در وحله اول ابقای رژيم بوده است، حالا هرچقدر که بخواهيم حرف هايش را ماساژ بدهيم و از او يک دموکرات بسازيم. جمهوريت نظام را تا آنجا قبول داشته که به اهدافش که همانا تشکيل يک حکومت اسلامی بود آسيبی وارد نشود. برای همين هم بود که رئيس جمهور منتخب مردم را خلع کرد. برای همين بود که جانشينش که قدری رقت قلب داشت را قبل از اينکه سرکار بيايد خانه نشين کرد. برای همين بود که صدها هزار جوان مملکت را روانه سلاخ خانه های صدام کرد و تنها زمانی «جام زهر را نوشيد» که بنيان نظام را در خطر می ديد.

برای همين بود که از هر بحرانی براي اقتداربخشی بيشتر به حکومت اسلامی استفاده می کرد.

جورج گالووی دلقکی بيش نيست

2009-06-26T12:07:00.012-04:00

همين چند ماه پيش بود که در يک شب سرد زمستانی همه در يک کليسا در مرکز شهر تورنتو جمع شده بوديم که به سخنان جورج گالووی، نماينده مجلس بريتانيا گوش بدهيم. جمعيت هزار نفری در کليسا جوش و خروش زيادی داشت. جورج گالووی برای آمدن به کانادا اجازه ورود نگرفته بود و اين موضوع همه را خشمگين کرده بود. شعار برعليه نخست وزير و وزير وقت کانادا و در حمايت از جورج گالووی و فلسطينی ها می دادند. جورج گالووی از طريق ويدئولينک برای جماعت حاضر صحبت کرد. از اينکه حقوق اوليه اش به عنوان يک شهروند و يک عضو مجلس بريتانيا خدشه دار شده سخن گفت. جماعت حاضر بسيار کف زدند و هورا کشيدند.

همين آقای گالووی که اينقدر از موضوع خدشه دار شدن آزادی بيان شخصي اش عاصی بود و خط و نشان می کشيد که مردم ساکت نخواهند نشست و قيام خواهند کرد و غيره حالا از رژيمی حمايت می کند که آزادی بيان را برای ميليون ها ايرانی سلب کرده است. همين آقا به طور ضمنی از جنبش های حماس و حزب الله پشتيبانی می کند که همان راهی را خواهند رفت که جمهوری اسلامی رفت.

اگر حماس و حزب الله از احمدی نژاد پشتيبانی و حمايت می کنند و برايش تبريک می فرستند می توان فرض کرد که به خاطر کمک های ميليونيست که رژيم به آنها می دهد. اگر چاوز از احمدی نژاد پشتيبانی می کند و کار را کار سازمان سيا می داند می توان فرض کرد که به فکر قراردادهای ميليارديست که با دولت احمدی نژاد منعقد کرده که با روی کار آمدن هر کس ديگری فسخ خواهند شد.

ولی آقای گالووی چطور؟ او چطور می خواهد ضرب و شتم و جلوگيری از هرگونه اعتراض مدنی را توجيه کند؟ آيا سياست برايش آنقدر اهميت دارد که می تواند تمام اصولی که هر انسان آزاده ای به آنها ايمان دارد را زير پا بگذارد؟

به فرض برای مواجبش نگران است که از «پرس تی وی» می گيرد و ممکن است قطع شود. می توانست چند صباحی را خاموش شود تا شايد آبها از آسياب بيافتند و بعد دوباره مشغول به کار شود. همان کاری که بسياری از وبلاگ نويسان دارند انجام می دهند. خاموش شده اند در لحظه ای که هيچ ايرانی نبايد خاموش شود، حالا به هر دليلی می خواهد باشد.

خيلی ها که شامل خود بنده می شوند از سخنان دو آتشه احمدی نژاد در سازمان ملل و در مقابل مطبوعات خارجی حمايت کردند. خواستند بگويند که احمدی نژاد به فکر طبقه محروم و زحمتکش است. خيلي ها خواستند بگويند که اين رژيم قابليت اصلاح را دارد. ولی اين کودتا چهره واقعی اين رژيم را به جهانيان نشان داد. چشمهای خيلی از ماها را باز کرد. رژيمی که با ايجاد دو دستگی در بين ملت خودش می خواهد مردم را به جان هم بياندازد ارزش حمايت ندارد. اگر آقای گالووی برای منافع شخصی می خواهد از اين رژيم حمايت کند بستگی به خودش دارد. ولی با اينکار به هرگونه جنبش آزاديبخش فلسطينی لطمه وارد می کند. با اينکار نشان می دهد که چيزهايی که مخالفينش در مورد او گفتند حقيقت دارد. او دلقکی بيش نيست.

هفت روزی که دنيا را تکان داد

2009-06-19T21:44:00.007-04:00

زمان مصدق (نه اينکه من يادم می آيد ويا حتی به دنيا آمده بودم) يک عده ای فرياد می زدند «يا مرگ يا مصدق.» و فکر کنم انديشه و راه مصدق برای خيلی ها ارزش مرگ را داشت.

اينطور که به نظر من می رسد يک جمعيت چند ميليونی در ايران هست که دارند جان خودشان را به خطر می اندازند، چون جانشان به لبشان رسيده است. اين لُب کلام است. در انتخابات چهار سال پيش هم تقلب شد ولی کسی نبود که به خيابان ها بريزد و اينطور حماسه بيافريند. فکر کنم خود رهبران جنبش هم تصورش را نمی کردند که مردم چنين کنند. فکر می کردند که شکايتی به شورای نگهبان می کنند، شورای نگهبان زير سبيلی در می کند. مدتی جار و جنجال می کنند. بعد هم موسوی به کار فرهنگی اش بر می گردد و کروبي هم به هر کاری که می کرد.

ولی اين انتخابات و نتايج آن همانند جرقه ای بود که ملت را به خيابان ها کشانيد و گفتند «يا مرگ يا آزادی.» کسی هم نگفت «يا مرگ يا موسوی» چون رهبری موسوی اتفاقی بود ولی خب هر جنبشی يک رهبر می خواهد. آن فريادهايی که مردم ستم ديده در طول شب از پشت بام هايشان می کشند فرياد اخوت با موسوی نيست. فرياد فغان است.

در اين ميان يک عده خارج نشين جلوی مانيتورهايشان نشسته اند و نظاره گر اين جريانات هستند. نمی گويم نگران و مشوش نيستند که مثل همه ما حکماً خيلی هاشان هستند ولی با مقاله هايشان و سخنان قصارشان در تلويزيون ها و رسانه های خارجی سعی می کنند ملت را از اينهم که هست بيشتر جوشی کنند. زير پوست جوانان تشنه آزادی می روند به جای اينکه به آنها بگويند «مواظب خودتان باشيد.» «بيخود خطر نکنيد.» ارزشش را ندارد.

به خطراتی که اين جوان ها با آن روبرو هستند فکر نمی کنند. به مادران داغدارشان. هدفشان سرنگونی جمهوری اسلامی به هر بهاست. برای همين هم هست که خارج نشين شده اند.

اين جوانان و مردان و زنان ايرانی در اين چند روز حماسه آفريدند. اگر همين فردا هم تصميم گرفتند که به اين جنبش خاتمه دهند و به زندگی عادی شان بپردازند بايستی به آنها احسنت و آفرين گفت. اين هفت روز دنيا را تکان داد. به جهانيان فهمانيد که ملت ايران از چه قماشند. در مقابل زور و استبداد می ايستد.

پس دوستان خارج نشين بس است. اينقدر تحليل های دو آتشه نکنيد که «خامنه ای گور خودش را کند» و «اين ميخ آخر در تابوت جمهوری اسلاميست» و غيره. نخير آقايان و خانم ها. خامنه ای خر نيست. می داند دارد چکار می کند. بيخودی خودش را به هچل نمی اندازد که بعداً مدفوع خور شود. بگذاريد خود مردم ايران تصميم بگيرند چکار می خواهند بکنند. مخصوصاً بعد از سخنان گهربار رهبر عاليقدر که به مردم اولتيماتوم داد که هر چه ديدند از چشم خودشان ديده اند. ما فقط می توانيم با تظاهراتمان از آنها پشتيبانی کنيم. اگر همين فردا خيابان های تهران خالی بود نبايستی شکايت کنيم. نبايستی نق بزنيم که موسوی ويا ملت ايران توخالی از آب در آمدند. ملت ايران در همين هفت روز حماسه آفريد و اين حماسه از نوع واقعيست نه از نوع احمدی نژادی.

پ.ن.: اين چند روزه يک عده جوان هستند که گروه گروه از خيابان جلوی خانه ما رژه می روند و به دفاع از ملت ايران شعار می دهند. فکر کنم اين شعارها بايستی به زبان انگليسی يا محلی باشد تا اثری داشته باشد. چون اگر نباشد مردم ديگر را فقط هاج و واج می کند که آيا چه خبر است. درست مثل اينست که من امشب از پنجره آپارتمانم فرياد «الله اکبر» سر دهم. بی شک همسايه ها پليس را خبر خواهند کرد. ما بايد مردم دنيا را با ملت ايران همراه کنيم. شعار به فارسی دادن شايد براي ما جالب باشد و قدری عقده هايمان را خالی کند ولی برای ديگران بی معنی ست.

اين يک انقلاب است

2009-06-15T21:27:00.017-04:00

وقتی به گفته ای دو ميليون نفر به طور خودجوش و هماهنگ نشده و با وجود تمام مشکلاتی که در اين چند روز از لحاظ اطلاع رسانی برايشان فراهم کرده اند در ميادين شهر اجتماع می کنند فقط می شود اسمش را انقلاب گذاشت. حالا فرض کنيد که اگر مجوز داشتند و به طور صحيح اطلاع رسانی هم شده بودند و نگران هجوم اراذل و اوباش هم نبودند، چند نفر جمع می شدند.

جمهوری اسلامی از بدو تولد يک عده خودی داشته و يک عده ناخودی. خيلی ها که قبلاً خودی بودند حالا ناخودی شده اند و بالعکس.

اين جريان خودی و ناخودی بودن در بطن جامعه هم بروز کرده است.

گروه خودی مستضعف و حزب اللهی است. بسيجی و سپاهی است. از قرار معلوم در ولايت فقيه ذوب شده. خيلي هايشان که سرباز پياده نظام هستند با شستشوی مغزی که در اين سی سال دريافت کرده اند، هر وقت که صلاح نظام باشد به خيابان ها می ريزند و «حماسه» ايجاد می کنند.

گروه دوم شهرنشين است. از انديشه ها و رفتار و عادات غربی پيروی می کند. از طبقه متوسط جامعه است. با سيستم حکومت دينی اشکال دارد. عده ای از اينها را در سال های اول انقلاب قلع و قمع کردند. آنهايی که طرز ديدهای مارکسيستی و چپی داشتند. عده ای راهی غرب شدند. بقيه هم در ايران ماندند و به زندگی مجازی شان ادامه دادند.

اين انقلاب را گروه دوم شروع کردند. چون آنها خودشان را به همان اندازه ايرانی می دانند که گروه اول ايرانی هستند. در طول سالها ج.ا. به طور کجدار و مريز با اين جماعت شهرنشين سر کرده و به طرق مختلف آنها را تحت فشار قرار داده است.

شخصی مانند موسوی هم بدون اينکه خودش بخواهد رهبر اين انقلاب شده. ولی طبق معمول همه انقلاب ها، مردم از رهبران خودشان پيشی گرفته اند. وقتی که موسوی از مقامات اجازه تجمع می خواهد ولی به او نمی دهند، موش می شود و از مردم می خواهد که اجتماع نکنند. چون نگران امنيت آنهاست. با اينکه خودش انقلابيست ولی هنوز اين جنبشی که در جامعه ايجاد شده را به صورت انقلابی نمی بيند. آخر قرار نبود انقلاب شود. ولی مردم ديگر کاری به اين کارها ندارند. با اينکه می دانند ممکن است از طرف اراذل و اوباش مورد حمله قرار گيرند به طور خودجوش تجمع می کنند. مردم گوی رهبری را از موسوی می گيرند و او بايستی خودش را دوان دوان برساند و دوباره به مردم ملحق شود. آنجا و زمانی که بالای اتومبيل می ايستد دوباره انقلابی می شود.

مردم ليدر می خواهند و موسوی را مجبور می کنند که ليدر شود، هر چقدر که ممکن است اينکار برايش خوشايند نباشد. چون هرچه باشد خود او زمانی در ولايت ذوب شده بود.

در روزهای آينده خامنه ای سعی خواهد کرد که با راه انداختن اجتماعات مشابه نشان دهد که جمهوری اسلامی چقدر طرفدار دارد ولی آب ريخته را نمی توان به جوی برگرداند. گروه ناخودی فهميده که چه توانايی هايی دارد. ديگر اجازه نمی دهد که هيچ احمقی آنرا «خس و خاشاک» بنامد. احمدی نژاد هم که از قدرتی که رهبری در اختيارش گذاشته بود هار شده بود حساب کار خودش را خواهد کرد.

خامنه ای با اين اقدام ناخردمندانه و زير پا گذاشتن رأی ملت به طور جدی مشروعيت نظام را زير سوال برد. تنها راه باقيمانده برايش ايجاد رعب بيشتر در جامعه است.
ويا می تواند «صدای اين انقلاب را بشنود.» پيش از اينکه دير شده باشد.

پ.ن.: امروز ياد حسين درخشان افتادم. جای او در اين وبلاگستان بيش از هميشه خاليست. او هم مثل من به نحوی در احمدی نژاد و ج. ا. خوبی می ديد. می خواست همه مخالفين نظام را به صورت غربزده جلوه دهد با اينکه خودش هم غربزده بود. می خواست در شهر ری زندگی کند در حاليکه می توانست در پاريس زندگی کند. ماه هاست که هيچکس از او خبری ندارد و انگار اصلاً فراموش شده.

اعتراض به تقلب در انتخابات ايران

2009-06-14T08:57:00.003-04:00

تورنتو، يکشنبه ۱۴ ژوئن از ساعت ۲ تا ۵ بعداز ظهر

Mel Lastman Square

http://www.whereismyvote.org

به ژيان قميشی گوش کنيد.

آقای احمدی نژاد برنده شد

2009-06-13T17:30:00.013-04:00

آقای احمدی نژاد برنده شد. رهبری می گويد که همه بايستی نتايج اين انتخابات را بپذيرند.

حالا آقای احمدی نژاد مانده و اين جماعت

يا اين جماعت

يا جماعت دانشجو، يا جماعت فرهيخته؟ يا گروه های زنان، يا هر کس که به نحوی با اين شيوه حکومتی مشکل دارد.

کسانی که در مقابل سفارت خانه ها و کنسولگری ها جمع شده بودند و «احمدی بای بای» می خواندند.

ميليون ها ايرانی که در سرتا سر گيتی در خود تبعيدی به سر می برند و به موسوی رأی دادند چون روزنه اميدی می ديدند که رئيس جمهور آينده دست از اين چرندگويی ها بردارد. عقده خود بزرگ بينی نداشته باشد. دست از سر هولوکاست و مديريت جهانی و غيره و غيره بردارد. قبول کند که در ايران همه نظرات و سليقه ها می توانند آزادانه ابراز شوند.

در عوض همه سرخورده و مأيوس با خودشان عهد کردند که ديگر گول «آخوند» را نخورند و در چنين انتخاباتی شرکت نکنند. تحريمی ها را ببين که چه بادی در غبغب انداخته اند. مخالفين نظام را ببين که چطور در تلويزيون و رسانه ها جولان می دهند و در اتاق های فکری شان و در مجامعشان شامپاين باز کرده اند.

اينست نتيجه ای که رئيس جمهوري مردمی مان در پی اش بود؟ آبرو ريزی بيشتر براي نظام؟

اگر امام به بهانه حفظ و حراست نظام همه گروه های چپ و کمونيست را قلع و قمع کرد، جانشين امام به بهانه ای مشابه همه گروه های ليبرال را قلع و قمع می کند. اگر کسی بگويد که اين انتخابات بيشتر به کودتا شباهت دارد، آيا می توان از او ايراد گرفت؟

ايران برای همه ايرانيان؟ فکر نکنم.

مردی از جنس مردم ويا فقط به شکل و شمايل مردم؟

2009-06-04T11:35:00.013-04:00

آقای احمدی نژاد چشم بسته غيب می گويد. می گويد که هاشمی و خانواده اش مافيای قدرت راه انداخته اند. می گويد که ميلياردها تومان دزدی کرده اند و غيره. پرونده سازی می کند. انگار ملت از اين موضوعات خبر ندارند. انگار سران قوم نمی دانند که در ج.ا. چه خبر است. اين حرف ها را هم در دقيقه نود می زند. زمانيکه احساس خطر کرده که شايد دارد انتخابات را می بازد. شايد مردم از گنده گويی هايش به ستوه آمده باشند. شايد «ابر قدرت شدن» و «مديريت جهانی» و حل مشکل هولوکاست نمی خواهند. شايد به دنبال آرامش باشند. به دنبال معيشت و زندگی خودشان باشند.

چهارسال پيش در اين دنيای مجازی وبلاگستان وضعيت بدی وجود داشت. عده زيادی می گفتند که بايستی انتخابات را تحريم کرد. عده ديگری هم می گفتند که بايستی برای جلوگيری از روی کار آمدن تندرو ها به معين بی بو و خاصيت و عصا قورت داده رأی داد. ما هم که خيال تحريم انتخابات نداشتيم به معين رأی داديم که انتخاب نشد و مردم احمدی نژاد را انتخاب کردند.

در تمام اين سالها هم تصور می کرديم که مردم انتخاب درست را کرده اند. همه گنده گويی ها و هاله نور و رابطه با امام زمان و خود بزرگ بينی هايش را ناديده می گرفتيم چون فکر می کرديم واقعاً دلش به حال مردم سوخته و میشود از اينگونه مسائل حاشيه ای گذر کردوقتي راجع به مردم فلسطين سخن می گفت واقعاً فکر می کرديم که از روی خلوص نيت صحبت می کند و نه اينکه بخشی از همين خود بزرگ بينی هايش باشد. وقتی ايران را به صورت ابر قدرت می ديد و به دنبال مديريت جهاني بود، دوباره می گفتيم که اشکالی ندارد. اين حرف ها را می زند که دل مردم را خوش کند. وقتی دروغ می گفت و يک کلاغ چهل کلاغ می کرد دوباره زير سبيلی در می کرديم. وقتيکه می گفت آزادی بيان و حقوق شهروندی و مسائل و مشکلات صنفی موضوعات حاشيه ايست، همينطور چون سعی می کرديم تصوير بزرگتر را ببينيم.

تا اينکه در مناظره اخير چهره واقعی خودش را نشان داد. نشان داد که برای قدرت می جنگد و همه آن شعارهايش که ملت ايران چنين کرده اند و چنان، شعار توخالی بود. همه اش حرف بود. حالا هم در دقيقه نود به نتايجی رسيده که همه ملت می دانند و می دانستند. در تمام اين چهار سال در کنار هاشمی نشست و با او خوش و بش کرد و حالا که می بيند ممکن است ببازد عکس همسر رقيبش را از جيب در می آورد و به او توهين می کند. هر زمان که به نفعش باشد و در مقابل خبرنگاران خارجی قرار می گيرد از جدايی قوای مجريه و قضاييه سخن می گويد ولی در طول مناظره تبديل به دادستان و قاضی و هيئت منصفه يکجا می شود.

حالا به فرض اينکه با اين هياهوها و سروصدا ها دوباره به رئيس جمهوری هم انتخاب شود، آيا دوباره فراموش می کند که هاشمی و دارو دسته اش چه کسانی هستند ويا اينکه بعد از انتخابات ريش نبودی هاشمی را می گيرد و در خيابان های شهر می گرداند؟ چطور همه اين آقايان در بيست و چهارسال گذشته خطا کار بودند به غير از مقام رهبری. اگر واقعاً جرأت داشت و می خواست افشاگری کند بايستی پای رهبری را هم به ميان می کشيد.

مردی از جنس مردم؟ فکر نکنم. مردی که فقط به فکر قدرت است.

چطور می توان آبروی ملاها را (بيش از اين) برد؟

2009-05-10T13:09:00.025-04:00

اين روز ها رسم شده که هر ننه من غريبی يک ميکروفن و يک دوربين دست بگيرد و از خيابان های تهران گزارش کند. مخصوصاً اينکه اين گزارشگر مثل اين آقا يهودی هم باشد، آنهم در جمهوری اسلامی که به قول همين رسانه های سخت ليبرال در فکر محو کردن سرزمين آبا و اجدادی شان (بخوانيد سرزمين غصب شده) می باشد. چون عاشق لحظه ای هستند که به خاطر باورهای مذهبی شان در جمهوری اسلامی مورد پرس و جو قرار بگيرند. و زمانيکه اين اتفاق نمی افتد، سخت دمق می شوند.

داشتم کانال های تلويزيون را عوض می کردم که به گزارش اين آقا از تلويزيون دولتی کانادا رسيدم که در مورد فرهنگ جوانان بود و اينکه چطور جوان ها در ايران آخوندی بايستی به مواد مخدر و موسيقی زير زمينی و غيره پناه ببرند. نکته جالب در مورد کل برنامه در اينجا بود که همه اين جوانان «عصيانگر» که تحت چنين رژيم دد منشی گرفتار شده اند، به طور آزادانه جلوی دوربين صحبت می کردند و انتقاد می کردند، بدون اينکه از کسی هراس داشته باشند. از سوی ديگر در چنين خفقانی به گزارشگر اجازه داده شده بود که با هر کسی که می خواهد صحبت کند و هر نتيجه ای که می خواهد بگيرد. ايشان بايستی دفعه ديگر به يکی از آن کشورهای عربی «ميانه رو» ويا دوست سرزمين مقدسش سری بزند و ببيند که آيا می تواند به همين آزادی گزارش تهيه کند يا خير.

آقای سولومون (همان گزارشگر بی غرض خودمان) بر اين عقيده بود که رژيم به جوان ها به اندازه کافی آزادی بيان می دهد تا اين انقلاب زيرزمينی تبديل به انقلاب اجتماعی نشود.

خب، انگار بعد از انقلاب مخملين نوبت به انقلاب موسيقی «رپ» رسيده است. نسل «عصيانگر» جوان در ايران که قرار است منشأ تغييرات اجتماعی بشود، به موسيقی رپ گوش می کند و دماغش را هم عمل کرده است! «چون به ما آزادی اجتماعی و سياسی نمی دهند، پس ما هم دماغمان را عمل می کنيم» آخر به عقيده اين گزارشگر آبکی حتی عمل کردن دماغ نشانه عصيان و نافرمانيست که منجر به انقلاب دماغ عمل کرده ها می شود.

آقای سولومون : دفعه ديگر به نقاط ديگر شهر هم سری بزن. ببين مشکلات آنها چيست؟ شايد مشکلشان اينهايی نباشد که تو گزارش کردی. شايد مشکلاتشان واقعی باشد. آقای سولومون: همين احمدی نژاد که به عقيده تو و همرزمانت در رسانه های ليبرال، مظهر اختناق در رژيم دد منش جمهوری اسلامی است، به احتمال زياد دومرتبه با اکثريت آرای ملت که بيشتر آنها هم جوان ها خواهند بود انتخاب خواهد شد. آقای سولومون: تو و همرزمان ليبرالت کجا بوديد که از جوانان و نوجوانان زمان شاه گزارش تهيه کنيد و وقتی که انقلاب شد همه تان بهت زده بهم نگاه می کرديد . کجا بوديد که جوانان و نوجوانان مملکت از ترس ساواک حتی نمی توانستند در مورد جزئي ترين جنبه های زندگی اجتماعی شان انتقاد کنند. آنهم نه در مقابل دوربين تلويزيون، بلکه در مقابل نزديک ترين دوستانشان.

آقای سولومون: اين پارادوکسی که ازش صحبت شد چيست؟ شايد اگر به خودت زحمت داده بودی و با اقشار ديگر جوانان صحبت کرده بودی شناخت بهتری از اين پارادوکس ايران پيدا می کرديم.

فرند فيد

2009-05-04T13:48:00.012-04:00

پيغام: چرند! (همراه با يک عکس صکصی)
۱۲۰ نفر <لايک> <صورت خندان>
۲۸۴ کامنت: (احساس خوب برای نويسنده/شاعر/آرتيست که با نبوغ ذاتی که داشت يکهو به فکر اين واژه پرمعنا افتاد)

نمونه کامنت ها:
بابا ای ول
خيلی با حال بود
دمت گرم
چه چرندی چه پرندی
ما که حال کرديم
جمالت را عشق است
اتفاقاً منهم همين الان به فکر چرند بودم
بابا دست ور دار
چرند که چی؟
کجايی؟
....

اينهم اتلاف وقت نسل جوان. اينهم روش جديدی که کاپيتالسيم ملت را سرکار گذاشته که فکر کنند واقعاً دارند يک کار مثبت انجام می دهند. دارند فی البداهه ترشحات مغزی شان را با ديگران در ميان می گذارند.

بسی رنج بردم در اين سال سی..... زکی! برو بابا دلت خوشه، فرند فيد را عشق است که همه را شاعر و نويسنده کرده!

اينهم شده مکالمه نسلی که قراره دنيای آينده را بسازه.
گود لاک!

پ.ن.: راستی «توويتر» چيه؟ چطور ميشه «مِمبر» شد؟

«گاتا هَو اِت»

ارزش تکرار را دارد

2009-04-22T16:56:00.006-04:00

نمايندگان «جهان آزاد» در حال فرار از کنفرانس دوربان

«آنهايي كه 50 سال حنجره هايشان را پاره مي كردند و شعار آزادي بيان و تحمل مخالف سر مي دادند به ما مي گفتند اگر به پيغمبرتان توهين كردند تحمل كنيد و اين تحمل، لازمه جامعه مدني و لازمه آزادي بيان است، در اجلاس ژنو كوچكترين تحمل را براي بيان حرف مخالفان نداشتند.»

«آنها براي تسلط به ملت‌ها بتي به نام صهيونيسم را ايجاد كرده‌اند و هر جا مي‌رويم آنها مي‌گويند كه شما مي‌توانيد در مورد هر موضوعي صحبت كنيد، در مورد آمريكا و مسائل گوناگون ولي عليه صهونيسم‌ها حرفي نزنيد. آنها مي‌گويند در مورد صهيونيسم‌ها و جنايت‌هاي آنها صحبت نكنيد، راز آن چيست؟ راز آن روشن است، آنها چيزي به نام صهيونيسم و هلوكاست را درست كردند و آن را مقدس‌تر از تمام اعتقادات قدسي قرار داده‌اند و حول آن وحدت كرده‌اند و با زورگويي، چپاول، فتنه‌گري صهيونيسم‌ها بر تمام دنيا مسلط شده‌اند و مي‌خواهند مسلط باشند. آنها در كشورهايشان به پيامبران الهي توهين مي‌كنند و وقتي در اين ارتباط به آنها اعتراض مي‌كنيم، بحث آزادي بيان را مطرح مي‌كند، ولي وقتي كه به صهونيسم‌ها مي‌رسند و مي‌خواهيم در مورد جنايت آنها صحبت كنيم مي‌گويند سكوت كنيد، آنها بتي را درست كرده‌اند و مي‌خواهند تمام ملت‌ها را وادار به اطاعت از اين بت كنند، اين بت صهيونيسم بايد شكسته شود تا بشريت نجات پيدا كند.»

اگر فقط يکی از آن ديکتاتورهای کشورهای عرب به اندازه يک صدم احمدی نژاد بيضه داشت. ولی خب آنوقت ديگر ديکتاتور و جيره خوار امپريالسيم نبود. آنوقت به سرنوشت صدام دچار می شد.

!سال نو و تولد مسيح بر همه مبارک باد

2008-12-27T11:51:00.024-05:00

امروز اگر حضرت مسيح حاضر بود؛ بدون ترديد در کنار ملت ها و در مقابل قدرت هاي زورگو و بداخلاق و توسعه طلب قرار داشت.

امروز اگر حضرت مسيح بود؛ بدون ترديد پرچم عدالت و عشق به انسان ها را در برابر جنگ طلبان و اشغالگران و تروريست ها و زورگويان عالم بلند مي کرد .

بدون ترديد اگر حضرت عيسی امروز بود؛ با سياست هاي ظالمانه نظامات اقتصادي و سياسی حاکم بر جهان به مبارزه بر مي خواست؛ همانگونه که در زندگی خود اين کار را انجام داد.

محمود احمدی نژاد

مرد و زن فلسطينی در حين گريز از قدرت زورگو، بداخلاق و توسعه طلب
حالا اگه جرأت دارين دوباره به حماس رأی بدين

به ما گفته اند

به ما گفته اند که نبايستی يهودستيز باشيم.

ولی هرگاه به منطقه يهوديان در شهر يخزده خودمان می رويم، شاهد فعاليت بدون وقفه همين يهوديان هستيم که دارند مصرانه به بقای رژيم ظالم و اشغال گر کمک می کنند. شاهد تابلوها و پوسترها و اعلاميه هايشان هستيم که از ملتشان طلب صدقه می کنند. حالا ديگر خدا می داند در جلساتشان چه می گذرد.

معدود کسانی هم که از بين خودشان بر عليه اين غده سرطانی برخواسته اند را طرد می کنند، برچسب «يهودی متنفر ازخود» می زنند و غيره.

به ما گفته اند که نبايستی يهود ستيز باشيم.

ولی چه افرادی و نهادهايی به بقای اين رژيم خونخوار برای بيش از شصت سال کمک کرده اند؟

آيا می توان تصور کرد که اگر روزی همين يهوديان که قدرت مالی و سياسی زياد هم دارند، به جانبداری از رژيم ظلم خاتمه دهند، حتی برای يک روز هم دوام پيدا کند؟ همانطور که رژيم آپارتايد آفريقای جنوبی دوام نيافت.

به ما گفته اند

رضا ارحام صدر

2008-12-14T12:09:00.011-05:00

دو سال پيش در چهارباغ ديدمش. خيلی پير شده بود. عصا زنان می رفت و انگار همه را می شناخت. به من هم نيم نگاهی کرد و لبخندی زد. انگار مرا هم می شناخت. با همه خوش و بش می کرد.

اصفهان بود و ارحام صدر. هيچوقت نمايشنامه «مست» را از ياد نمی برم.

«ناصر خرسه... اوسا مسه؟ چشام آلوچه ميچيند!»

عاشق اصفهان بود. چطور می توان در اصفهان زاده شد و عاشق اصفهان نبود.

روحش شاد.

!ايران برای همه ايرانيان؟ - زرشک

2008-12-05T19:09:00.011-05:00

در اين محله تورنتو که ما زندگی می کنيم و اسمش را «تهرانتو» گذاشته اند، هر چند وقت يکبار صدای بوق ماشين ها را می شنوی که انگار دارند عروس می برند. از پنجره آپارتمان که به پايين نگاه می کنی، می بينی که پرچم پيشين ايران را از پنجره ماشين ها تکان می دهند و هو می کشند. مردم عادی رهگذر هم با تعجب به اين جماعت نگاه می کنند و رد می شوند. ممکن است بعضی هاشان پوزخند هم بزنند.

معمولاً اين مراسم را بعد از اينکه تيم ملی ويا پرسپوليس مسابقه ای، چيزی را برنده شده است راه می اندازند. گاهی اوقات هم مجاهدين هستند که اينکارها را می کنند. بيشترشان جوان هايی هستند که شايد در همين مملکت بزرگ شده اند. خالکوبی و موی سيخ سيخ دارند و جملاتشان را با «فاک من» تمام می کنند ولی آنقدر به آن ماهيتی که هزاران هزار کيلومتر با ما فاصله دارد علاقه دارند که اين مراسم را برپا می کنند.

ديروز هم شاهد اين «عروس بران» در خيابان های تهرانتو بوديم. از قرار معلوم مجاهدين بودند چون پرچمشان را ديدم و از قرار معلوم جشن گرفته بودند که يک دادگاه اروپايی ازشان حمايت کرده.

وجه مشترک همه اينها و همه ماها که در اين وبلاگستان به فارسی می نويسيم چيست؟ می توانيم به آن مجاهد ويا آن استاد دانشگاه ويا آن روزنامه نگاری که برای فلان روزنامه اينترنتی می نويسد ويا آن آقايی که هر شب در تلويزيون لُس آنجلسی در کنار پرچم پيشين ايران می نشيند و به «آخوند» فحش می دهد هزار برچسب بچسبانيم. می توانيم بگوييم که خائن و جيره خوار و مزدور و غيره است. وقتی آن آقای مسن ويا آن تيمسار تبعيدی در جلوی دوربين می نشيند و اشک می ريزد، می توانيم بگوييم که اشک تمساح می ريزد. می توانيم بگوييم که به ياد جاه و جلال از دست رفته اش است. ولی آيا می توانيم عشقش را به آب و خاکی که در آن زاده شده انکار کنيم؟

می توانيم بگوييم که آن آخوند ويا آن آقای ريشو که تسبيح می گرداند ويا آن خانم چادری، عقب افتاده و دهاتی و امُل است. می توانيم به او فحش و بدوبيراه بدهيم که مملکت را به «فاک فنا» داده. ولی آيا می توانيم عشقش را به آب و خاکی که در آن زاده شده انکار کنيم؟

همه شان و همه مان منافع شخصی دارند و داريم ولی همه مان نگاه مان به سمت شرق است، حتی اگر حاضريم که سر هر موضوع بيهوده همديگر را خراب کنيم، به لجن بکشيم و به طور کلی با هم کنار نياييم.

من تاريخ شناس نيستم، ولی شايد در تمام تاريخ ايران هيچوقت در موقعيتی نبوده ايم که اين خيل چند ميليونی مجبور شده باشد در خارج از مملکت زندگی کند، چون آنچه در مملکت می گذرد با ايده هايشان اينقدر منافات دارد. يا اينکه نظام «مقدس» ج.ا. از آنها می خواهد چيزی باشند که نمی توانند. همه مان و همه شان وحشت دارند که روزی به مملکت برگردند و «گير بيفتند»، حتی آنهايی که مثل حقير، نه سر پياز بوده اند و نه ته پياز.

می توانيم بگوييم که رامين جهانبگلو ويا هاله اسفندياری را گرفتند چون با نهادهای خاصی همکاری داشتند و نظام اين روزها سخت پارانويد است. ولی وقتی که حسين درخشان را می گيرند که با هزار آرزو به ايران برگشته بود که شايد مدلی باشد برای ديگران که واهمه دارند برگردند، آنوقت است که ديگر تئوری بافی مان ته می کشد.

حسين در يکی از آخرين نوشته هايش قبل از دستگيری تحت عنوان «ايران برای همه ايرانيان» نوشته بود:

«... می‌دانم که می‌گویید اینها به امثال من و شما اجازه‌ی کار نمی‌دهند و اینها. ولی واقعا این چیزها عوض شده. باید بیایید و از نزدیک ببینید که چقدر برداشت حکومت از مفهوم تعهد تغییر کرده است. البته نسبی است و برای هر کاری تعریف و معیار تعهد تفاوت می‌‌کند. ولی در مجموع در سال ۱۳۸۷ همین که دل‌تان با مردم و کشور خودتان باشد تا با استعمارگران اروپایی و آمریکا و بی‌وفایی نکنید کافی است. بخش خصوصی که هیچ، حتی برای بسیاری از کارهای دولتی هم دیگر مثل قبل‌ها لازم نیست از کون بهشت افتاده باشید. همین که به مقدسات مذهبی دیگران احترام بگذارید کافی است. کسی از شما نمی‌پرسد که در زندگی خصوصی‌تان چکار می‌کنید. معنی تعهد عوض شده است و دیگر به آسانی ده سال پیش نمی‌توان دزد شارلاتان کثیف و خائنی را به کمی ریش و پینه‌ی پیشانی و تسبیح به کسی قالب کرد. الان نگاه می‌‌کنند به سوادت، تجربه‌ات، کارایی‌ات، وفاداری‌ و عرضه‌ات...»

خب اين جوان دنيا ديده که هشت سال عمرش را در فرنگ گذرانده بود و سرد و گرم دنيا را چشيده بود، تصميم می گيرد که به مملکت برگردد، چون فکر می کند که شايد تجربياتش برای مملکت فايده ای داشته باشد. ذوق زده است، مثل همه ما که بعد از سال ها به مملکت برمی گرديم ذوق زده هستيم. هوای پر دود تهران را استشمام می کنيم، از سروصدا و شلوغی و آلودگی سردرد می گيريم، ولی پيش خودمان می گوييم «هيچ جا ايران نميشه.» چه کسانيکه در غربت در آرزوی آن هوای دود گرفته مردند.

آقای رئيس جمهور در مقابل رسانه های غربی می نشيند و با تبسم ادعا می کند که در ايران «آزادی مطلق» است. اين آزادی مطلق کجاست که حالا حسين درخشان بيش از يک ماه است که گم و گور شده و هيچ کس ازش خبری ندارد؟ آقای رئيس جمهور درسش را خوب يادگرفته که با رسانه های نظام سلطه چگونه برخورد کند. ولی اين موضوع اصل قضيه را تغيير نمی دهد. نظامی که يک عده خودی دارد و يک عده بيخودی، نمی تواند فراگير باشد. نمی تواند ادعای آزادی بکند. بگذريم...

برگرديم سر جماعت تورنتو نشين و لندن نشين و لُس آنجلس نشين و هزار خراب شده ديگر نشين. جمهوری اسلامی تا کی می خواهد به دور خودش ديوار بکشد و اين جماعت را در خارج مرزها نگه دارد؟ تا کی می خواهد اينترنت را فيلتر کند؟ آيا اين وضعيت می تواند تا ابدالدهر ادامه داشته باشد. آيا می توان انتظار داشت که در قرن بيست و دوم، هنوز نوه های ما و نتيجه های ما در استوديوهای تلويزيون لُس آنجلسی نشسته باشند، پرچم شير و خورشيد را به دور خودشان پيچيده باشند و به «رژيم آخوندی» ناسزا بگويند؟ تا کی می توان به اين وضعيت ادامه داد؟ حالا گور بابای آمريکا و انگليس و نظام سلطه و غيره و غيره.

«ایران آمدن این چیزهایش بی‌نظیر است. توی همین هوای کثافت تهران انگار که دارد فکر و کلمه مثل ابر حرکت می‌کند. من این را به لندنی که توی هوایش بوی گند الکل و آرزوی پول پرواز می کند ترجیح می‌دهم. بدون اینکه الزاما با الکل دشمن باشم.»

زرشک!

پدرخوانده وبلاگستان كجاست؟

2008-11-27T12:39:00.007-05:00

به ورسيون چند هودر رسيديم؟

2008-11-17T23:08:00.024-05:00

چه چيزی را در مورد حسين درخشان دوست دارم؟ اينکه هردو سال يکبار از خودش يک ورسيون جديد بيرون می دهد. و برايش زياد مطرح نيست که ديگران درباره اش چه فکر می کنند. اين خصوصيتی است که کمتر در کسی ديده ام. آزاده بودن و آزاده زيستن خودش شاهکار است. کار هر کسی نيست. آزادگی از همه قيد و بندهای اجتماعی و آن قلاده ای که جامعه بر گردن ما انداخته. شايد برای همين است که به او حسوديم می شود.

اينهمه «رفيق» داشت که باهاش حال مي کردند. همه شان ترکش کردند چون نمی توانستند يک انسان آزاده را درک کنند. قيد و بند ها و جامعه کوچک و بزرگی که دور خودشان درست کرده بودند نمی گذاشت. ولی انگار خودش عين خيالش نبود. هر روز راديکال تر می شد که همه را شاکی کرده بود. من هيچوقت او را ملاقات نکرده ام ولی از قرار معلوم مثل کولی ها زندگی می کند. خانه و کاشانه ای ندارد. می خواست در شابدولظيم زندگی کند، در حاليکه می توانست در فرانسه و انگليس يا هر جهنم دره ديگری زندگی کند.

يک روز در ورسيون شماره 4.0 به خامنه ای و سران نظام فحش و بدوبيراه می دهد (کاری که آن تبعيدی های کارکشته هم جرأتش را ندارند) و روز بعد که ورسيون جديدش بيرون می آيد، رک رک در خيابان های تهران راه می رود و فکر می کند که کسی متوجه نشده ويا چون ورسيون قبلی اش آن گنده گويی ها را کرده، همه فراموش کرده اند. چون در اين ورسيون آخری چيزی را در نظام ديده که خيلی ها از ماها که «واقع بين» هستيم، نمی توانيم ببينيم. حتی آن تعداد معدود از ماها که هنوز به اين انقلاب اعتقاد داريم. فکر می کنيم ج.ا. را می توان اصلاح کرد تا به آن چيزی که می خواهيم برسد، با اينکه خودمان هم مفهوم روشنی از آن «مدينه فاضله» نداريم.

حالا هم اين ورسيون های جديدی که هر چند وقت يکبار بيرون می دهد موجب شده که سروکارش به زندان بکشد. اين ديگر موضوعی نيست که حاشا کنيم. مدتهاست که در وبلاگستان زمزمه اش هست. در «بالاترين» هم موضوع داغ شده.

وقتی حسين را در زندان می بينيم، بيش از پيش مأيوس مي شويم. خيلي چيزها را نمی توان ناديده گرفت. نمی توان اين واقعيت را ناديده گرفت که نظامی که خودش را مقدس می داند و مردم را مقيد می کند به نوع خاصی زندگی و رفتار کنند، خيلی با ايده آل فاصله دارد.

حتماً خيلی ها خوشحال شده اند. تا آنجا که می دانم حسين پيش از اين سروکارش به زندان کشيده نشده بود. بی شک برايش سخت است. خود من هم انتظار نداشتم که اينطوری بشود. ولی انگار خيلی مانده که نظام ج.ا. را بشناسيم...

ولی بايستی صبر کنيم. چون هودر از زندان با يک ورسيون جديد بيرون خواهد آمد.

در بالاترين اين کامنت را ديدم که با وجود تلخی و بی مزگی اش حکايت کار حسين است:
«البته ممکنه بیاد بگه بله من در حبس بودم اما این حق مسلم ج.ا. بود که از من بازجویی کند و چقدر کار خوبی کرد و چقدر اونجا سوئیت بود و چقدر زندان معنای پست کلونیالی داشت و چقدر جای فوکو خالی بود تا اینجور زندان را هم ببیند و وارد تحقیقاتش کند! »

چند نوشته ديگر در باره حسين:

می خواهم در جنوب فرانسه زندگی کنم

آنچه گروه های اوپوزيسيون نمی خواهند بدانيد

دموکراسی از نوع ايرانی و ديکتاتوری اکثريت

اين يک تهمت نيست - اين يک واقعيت است

انقلاب مخملين در وبلاگستان فارسی

Dr. Hoder Prescribes Medicine

از وبلاگ های ديگر:

از زيتون: آيا راسته حسين درخشان را گرفتن؟

از مسعود بهنود: يکی مدتی است نيست

از اکرنه: حسين درخشان از آنجا رانده و از اينجا مانده

!عجب «زمانه» ای

2008-11-08T11:36:00.013-05:00

يک جوک قديمی:
خريدار: آقا «توفيق» داری؟
فروشنده: «توفيق» توقيف شد.
خريدار: پس يه «توقيف» بده.

اين الم شنگه ای که سر «تعليق» مهدی جامی از مقامش به عنوان مدير رسانه بيشتر اينترنتی «زمانه» راه افتاده مرا به ياد اوضاع قبل از انقلاب انداخت. من با خود موضوع تعليق کاری ندارم که تبديل به يکی از بزرگترين اسرار تاريخ مطبوعات شده. همه يک چيزهايی مي دانند ولی کسی نمی خواهد اين راز عظيم را افشا کند. فکر کنم بزودی چند کتاب هم در مورد اين اسرار نهفته منتشر شود.

در آن زمان ها سه چهار تا روزنامه داشتيم و تعدادی هم مجله. همه شان هم کاملاً از خطی که بايستی دنبال می کردند آگاه بودند. خود سانسوری به حدی بود که لازم نبود نشريه ای را توقيف کنند. يعنی «آزادی مطبوعات» به طور کلی يخدور! برای شنيدن «اخبار واقعی» بايستی به سراغ راديوی موج کوتاه می رفتيم. بيشتر مردم به «بی بی سی» گوش می کردند چون اخبارش بی طرفانه تر بود و از خط سياسی که سياستمداران انگليسی برايشان تعيين کرده بودند به طور دربست تبعيت نمی کردند. يک عده ای هم به «صدای آمريکا» گوش می دادند که خطش را وزارت امورخارجه آمريکا تعيين می کرد، همانطوريکه همين امروز هم می کند. راديوهای ديگری هم بود که الان اسمشان را به خاطر نمی آورم.

در دوران انقلاب هم وضع به همين منوال بود. يک فاميل داشتيم که سخت کشته مرده «آقا» بود و بدون وضو اسمش را به زبان نمی آورد. همين مرحوم جلساتی در خانه اش داشت و يک عده پامنبری را دور راديوی موج کوتاه جمع می کرد و همه به «بی بی سی» گوش می دادند.

اين اوضاع آن زمان بود. حالا وضع خيلی تغيير کرده. نشرياتی منتشر می شود که سخت ترين انتقادها را متوجه دولت و سران حکومت می کنند. با اين همه به نظر می آيد که در منتاليتی (ذهنيت) آن زمان ها تغييری ايجاد نشده است. دليل اينکه شاه هرگونه مخالفتی را با رژيمش سرکوب می کرد اين بود که به عنوان يک ديکتاتور، اعتماد به نفس نداشت. به خودش قبولانده بود که در بين مردم محبوبيت دارد ولی ته قلبش می دانست که اين چنين نبود. پس هرگونه مخالفتی را سرکوب می کرد تا بتواند به حکمرانی اش ادامه دهد. اگر به اوپوزيسيون رو می داد، ممکن بود که بر او چيره شوند، همانطوريکه بعضی ها بر اين باورند که «فضای باز سياسی» که با فشار کارتر به وجود آورده بود، باعث فروپاشی رژيمش شد.

ديروز شنيدم که يک هفته نامه ديگر را در ايران توقيف کرده اند. در اين چند سال تعداد اين توقيف ها زياد بوده. نکته جالب اينکه وقتی يک نشريه را توقيف می کنند، به همان کادر نويسندگان جواز می دهند که يک نشريه ديگر را شروع کند و بعد از چند وقت آن يکی را هم توقيف می کنند. و اين چرخه همينطور ادامه پيدا می کند. حالا من دليل اين توقيف آخری را نمی دانم و زياد هم مهم نيست که دليلش چه بوده باشد. ولی نشان می دهد که نظام ج.ا. بعد از سی سال و پشت سر گذاشتن بحران های گوناگون هنوز به آن درجه از اعتماد به نفس نرسيده که بتواند هرگونه مخالفتی را زيرسبيلی در کند و روی خودش نياورد. همان کاری که در کشورهای ليبرال دموکراسی انجام می شود.

در کشورهای غربی يک عده رسانه هست که هرگونه انتقاد ممکن را از سران مملکتی می کنند و کسی هم عين خيالش نيست. چون می دانند که اکثريت افراد جامعه بر اين باورند که در واقع اين بخشی از يک سيستم دموکراتيک است که يک عده ای هوار بکشند و مخالفت کنند و آنهايی هم که در مصدر قدرت هستند همه اين مخالفت ها را زير سبيلی در کنند.

آنهايی هم که با اساس سيستم ليبرال دموکراسی/سرمايه داری مخالفت می کنند، کارشان به جايی نمی رسد. چون سيستم رسانه ای که اينجا بهش «مين استريم» می گويند و محافظ منافع سرمايه داران است، آنقدر قويست که جلوی هرگونه چالش واقعی را می گيرد. برای مثال، در جريان انتخابات اخير در آمريکا، «رلف نيدر» پيشروترين برنامه کاری را به عنوان يک کانديد رياست جمهوری داشت که خيلی بيشتر از دو کانديد احزاب حاکم به نفع مردم آمريکا بود. ولی آخر کار کمتر از يک درصد رأی را کسب کرد. در اين ميان بيشتر مردم تصور می کنند که تفاوت بنيادين بين برای مثال «سی ان ان» و «فاکس نيوز» وجود دارد.

برگرديم سر حرف اصلی: حالا پس از سی سال که از سرنگونی رژيم ديکتاتوری در ايران گذشته هنوزبايستی برای دريافت خبر به سراغ راديوهای خارجی برويم. هنوز هم بايستی چشم اميدمان به دولت هلند باشد که راديوی آزاد برايمان راه بياندازد. آخر دولت هلند عاشق چشم و ابروی مشکی مان است. وقتی هم که مدير زمانه را به هر دليلی «تعليق» می کنند، عصبانی می شويم که اين آخرين اميد مردم برای تحقق يک رسانه آزاد به فاک فنا رفت.

پ.ن.: اين وبلاگ الان در حدود چهارسال است که ادامه داشته و نويسنده گاه و بيگاه نظراتش را در آن نوشته. تعداد خواننده های دائمی اش هم از انگشتان دو دست (و شايد دو پا) بالاتر نرفته. می خواستم بگم که اگر برروي «نظر» در پايين اين پست کليک کنيد، مي توانيد نظراتتان را ابراز کنيد. گفتم شايد بعضی ها ندانند چطور نظراتشان را در مورد اين نوشته و نوشته هاي ديگر در اين وبلاگ ابراز کنند. عزت زياد!

!می شود و می توانيم

2008-11-06T13:30:00.010-05:00

YES WE CAN!

تمام آمريکا و شايد همه دنيا برای مدتی هم شده در حالت بهت زدگی کامل به سر می برد. هربار که تلويزيون تصويری از سياهپوستان آمريکايی نشان می دهد، در حال گريستن هستند. چشم هايشان را می بينی که با ناباوری به صفحه تلويزيون دوخته شده است. در حقيقت چه کسی باورش می شد که يک سياهپوست و آنهم در اوايل قرن بيست و يکم رئيس جمهور آمريکا شود. سياه پوستان را می بينی که در پوست خود نمی گنجند؛ احساس غرور خاصی می کنند. درست مثل اينکه در زندگی نوميدانشان نور اميدی درخشيده است. چگونه می توان اين تصاوير را تماشا کرد و برايشان خوشحال نبود؟ چگونه می توان در شادی شان شاد نبود و نگريست؟

وقتی که می بينی اشخاصی مانند کولين پاول ويا جسی جکسون بغض می کنند ويا نمی توانند جلوی گريه شان را بگيرند و زمانيکه می بينی حتی کاندی رايس احساساتی می شود، آنوقت است که می فهمی اين انتخابات برای سياهپوستان آمريکايی چه اهميتی داشته است، حالا می خواهد از هر طبقه اجتماعی باشند، تفاوتی نمی کند.

ديروز صبح از خواب بيدار شدم. هنوز باورم نمی شد. پشت کامپيوتر رفتم و دوباره چک کردم. بله، باراک حسين اوباما رئيس جمهور آمريکا شده. خودش می گويد که اين نشانه پيشرفت حقوق مدنی و دموکراسی در مملکتش است. نمی شود انکار کرد که اين خودش نوعی پيشرفت است که مردم آمريکا که تا همين چند دهه قبل اجساد سياهپوستان را از درختان آويزان می کردند، خانه ها و کليساهايشان را به آتش می کشيدند و نوعی آپارتايد قانونی در جنوب آمريکا برقرار بود به آن درجه از پيشرفت رسيده اند که می توانند به اوباما نگاه کنند و اولين چيزی که می بينند يک سياهپوست نباشد. ولی آيا اين نشانه پيشرفت دموکراسی در آمريکاست؟ فکر نکنم.

باراک اوباما با قدرت بيان و تسلط کاملی که بر زبان انگليسی دارد و با پيغامش که همان «بله، ما می توانيم» بود، به همراه ميليون ها دلار جمع آوری شده در طول سيرک انتخاباتی که هر چهار سال در آمريکا برگزار می شود، به کاخ سفيد راه يافت. امروز در مورد وجه تشابه بين شعار انتخاباتی اوباما و احمدی نژاد فکر می کردم. هردو توانستند با استفاده از همين چند کلمه جماعت چند ميليون نفری را بسيج کنند و در انتخابات پيروز شوند. هردو از داخل حکومت برخاسته بودند ولی خودشان را «ناوابسته» به مراکز قدرت و «آندر داگ» می دانستند. ولی به نظر می آيد تجربه احمدی نژاد زياد موفقيت آميز نبود. مراکز قدرت در ايران آنقدر قدرتمند بودند که جلوی هرگونه پيشرفت به سوی عدالت که احمدی نژاد وعده داده بود را گرفتند. تجربه احمدی نژاد زياد پيروزمندانه نبود و به احتمال زياد تجربه اوباما هم چنين خواهد بود.

حالا هم آمريکايی ها (اگر فرض کنيم چنين ماهيتی وجود داشته باشد) سرهايشان را بالا گرفته اند. می گويند اگر در هشت سال گذشته اشتباه کرديم و حکومتی را در مصدر قدرت قرار داديم که موجب تباهی دنيا شد، اين بار فردی را انتخاب کرديم که با شعار «بله، ما می توانيم» می خواهد تمام اشتباهات و جنايات دولت بوش را اصلاح کند و ما را به آن «اتحاد کاملی» برساند که پدران ملت (در حين برده داری) برای اين ايالات متحده تصور کرده بودند.

در عين حال، مرد يا زن سياه پوست به زندگی اش در برانکس و شرق لُس آنجلس و بقيه مناطق فقير نشين آمريکا ادامه می دهد. با چشمان اشک آلود به صفحه تلويزيون نگاه می کند که فردی از رنگ خودش پشت تريبون قرار گرفته و فرياد می زند «بله، ما می توانيم.» بله ما می توانيم در اين سيستم اقتصادی که براساس به حداکثر رساندن ثروت يک عده معدود است و می رود منجر به فروپاشی اش شود، به آن «اتحاد کاملی» دست يابيم که حکومت در واقع برخاسته از آمال ملت باشد. می توانيم تمام بی عدالتی هايی که همين سيستم به وجود آورده را اصلاح کنيم. می توانيم از شر سيستم دو حزبی خلاص شويم و يک دموکراسی واقعی برپا کنيم که برآمده از آراﺀ واقعی ملت باشد. می توانيم اميد داشته باشيم که غيرميليونرها و آنهايی که نمی توانند ميليون ها دلار را برای تبليغات انتخابی جمع آوری کنند، روزی به کنگره و مراکز قدرت وارد شوند. می توانيم جلوی لابيست های سياسی و غيرسياسی را بگيريم. می توانيم...

در اين ميان تنها راهی که کودک سياه پوست که در فقر بزرگ شده را قادر می کند به «رويای آمريکايی» دست يابد، پيوستن به گنگ ها ويا فروش مواد مخدر و تجارت جنسی است. بسياری در همين راه جان خود را از دست می دهند ويا روانه زندان می شوند.

مرد يا زن سياه پوست برای شام به بچه هايش ماکارونی و پنير می دهد و در رويای روزی بهتر به خواب می رود. در عالم خواب پرزيدنت اوباما را می بيند که به سويش نظاره می کند و با لبخند و چشمانی پر اميد می گويد: بله، ما می توانيم.

هياهوی بازگشت به مملکت

2008-10-17T15:17:00.021-04:00

اين روزها که می رود تمام اساس سيستم سرمايه داری فروپاشی کند، مردم به دنبال دستاويزی می گردند که همه چيز را برای چند لحظه هم شده فراموش کنند و بهترين روش ممکن روی آوردن به مسائل بيخودی و جنجالی است. مردم مغرب زمين که بيشتر تحت فشار اين بحران اقتصادی قرار گرفته اند، بيش از معمول دنبال موضوعاتی می گردند که حواسشان را منحرف کند. پس به شايعات و جنجال های هاليوودی پناه می برند.

صحبت از موضوعات بی خودی هاليوودی شد، يک خانم هنرپيشه ايرانی هم پيدا شده که يک نقش درجه سه در يک فيلم هاليوودی بازی کرده. منکه اين فيلم را نديده ام و خيال هم ندارم پولی که در همين سيستم در حال فروپاشی با هزار بدبختی بدست آورده ام را صرف يک فيلم بی سرو ته هاليوودی کنم. ولی بازی اين خانم هنرپيشه را در يک فيلم ايرانی ديده ام که به کارگردانی يکی از ناموران سينمای ايران بود. خود فيلم بسيار مأيوس کننده بود ولی بازی اين خانم بيش از هرچيز ديگر توی زوق می زد. اگر بازی اش در اين فيلم هاليوودی هم به همان افتضاحی بوده که ديگر بی خيال!

با اين حال قرار شده که به شرکت اين خانم هنرپيشه در يک فيلم هاليوودی افتخار کنيم. همانطوريکه قرار است به شرکت آن يکی خانم هنرپيشه که در فيلم ها و نقش های ضد ايرانی بازی مي کند افتخار کنيم. آخر هر چه باشد هاليوود به مردان و زنان شرقی برای ايفای چنين نقش هايی نياز دارد. يک نفر هم بايستی پيدا شود که نقش تروريست ها را بازی کند. يا نشان دهد که زن های شرقی در يک جامعه قرون وسطايی چطور تحت ظلم و جور دائمی قرار دارند و دائماً سنگسار می شوند.

بهرحال اول کار که معلوم شد ايشان در چنين فيلمی بازی کرده اند، در اينترنت چو انداختند که ممنوع الخروج شده چون بدون حجاب اسلامی بازی کرده. اين موضوع خودش باعث کلی بحث و جدل و حرف های اضافی و بی سروته شد که چگونه دژخيمان رژيم جلوی سعادت و پيشرفت يک زن ديگر را گرفتند و غيره.

بعد يکهو سروکله خانم از هاليوود سبز شد! آنهم بدون حجاب که دوباره بحث سر بی حجاب بودن خانم شروع شد که چه نشسته ايد تابوی ديگری شکسته شد و اين شيرزن با اين اقدام حماسی خود مشت پولادينی بر حيثيت پوسيده و دروغين رژيم آخوندی نواخت و از اين قبيل حرف ها. درست مثل اين بود که برای اولين بار در عمرمان شاهد يک زن بی حجاب بوديم.*

همه کسانی که مملکت را با هواپيما ترک کرده اند با سناريوی زير آشنايی دارند. پس از اينکه هواپيما باند فرودگاه تهران را ترک کرده و اوج می گيرد، کم کمک روسری ها و مانتوها برداشته شده و در زير آن لباس هايی هويدا می شود که لرزه بر تن سردار رادان و تمام خشکه مقدس ها می اندازد. پس اين موضوع که اين خانم حجاب از سر برداشته موضوع جديدی نيست که حالا باعث شده بگويد که از بازگشت به ايران هراس دارد. مگر اولين زنی است که در خارج مملکت حجاب از سر بر می دارد؟

از سوی ديگر پدر خوانده وبلاگ نويسی فارسی مدتهاست که در وبلاگش چو انداخته که می خواهد به شابدولظيم يا قلهک ويا اوين برگردد. حتی چون وبلاگ اصلی در ايران فيلتر است، يک وبلاگ ديگر راه انداخته و پست ها را از وبلاگ اصلی کپی می کند. تمام جماعت وبلاگستان هم به ذوق آمده و آماده اند که اين شخص به ايران برگردد و ببينند چه نوع بلايی برسرش می آورند. به احتمال قريب به يقين کاری باهاش نخواهند داشت و می گذارند رد کارش شود. آنوقت است که جماعت مجازی وبلاگ نشين بگويند که ديديد گفتيم طرف جاسوس ج.ا. بود. پس در هر دو صورت اسم و رسمی برای خودش دست و پا خواهد کرد.

امروز برايش کامنتی گذاشتم و پيشنهاد کردم که با خانم هنرپيشه تماس بگيرد و طوری برنامه شان را جور کنند که بتوانند با يک هواپيما به ايران برگردند. قبلاً هم به همه بنگاه های خبری داخلی و خارجی خبر بدهند که با عکاس و فيلم بردار در فرودگاه تهران حاضر شوند. چون اگر برای وبلاگ نويس جمع نشوند، حتماً برای خانم هنرپيشه خواهند آمد. اينطوری خطر دستگيری هم کاهش پيدا می کند.

از همه اين حرف ها که بگذريم. هر روز هزاران نفر بدون جار و جنجال وارد مملکت می شوند و هيچکس هم خبردار نمی شود. حالا چطور شده که بازگشت اين دو نفر اينقدر سروصدا راه انداخته فقط خدا می داند و خودشان.

* در تصوير فوق بخش های گوناگون يک زن بی حجاب ايرانی علامت گذاری شده. اين اقدام صرفاً به خاطر اطلاع رسانی به جامعه ايرانی انجام شده که ممکن است تا کنون يک زن بی حجاب ايرانی را نديده باشند.