tag:blogger.com,1999:blog-94599182009-12-09T13:04:40.677+05:30எல்லாம் எல்லோருக்கும்சுரேஷ் கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10146383708594723507noreply@blogger.comBlogger268125tag:blogger.com,1999:blog-9459918.post-41958110863113581322009-12-07T19:44:00.004+05:302009-12-07T20:30:46.276+05:30

கண்ணொளி அற்ற கதாபாத்திரங்கள் இயல்பாகவோ மிகையாகவோ இயங்கும் பல திரைப்படங்களை நாம் பார்த்திருக்கிறோம். தமிழ்த் திரைப்படங்களில் கமலின் ராஜபார்வை, விக்ரமின் காசி, 'அமர்க்களத்தின்' சார்லி பாத்திரம், 'நான் கடவுள்' அம்சவல்லி... போன்றவற்றை ஒரளவிற்கு குறிப்பிட்டுச் சொல்லலாம். ஆனால் கண்ணொளியை இழந்த ஒரு பாத்திரம் அதை மீண்டும் பெற்ற பிறகு அவர்களுக்கு ஏற்படும் மனச்சிக்கல்களை எந்தவொரு திரைப்படமும் முன்வைத்ததாக

சுரேஷ் கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10146383708594723507noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-9459918.post-25671805153478640752009-11-30T17:31:00.006+05:302009-11-30T17:47:39.507+05:30

தமிழத் திரைப்படங்களைப் பொறுத்தவரை சர்வதேச தரத்தில் திரைப்படம் எடுக்கக்கூடியவர்களாக நான் கருதுவது (அவர்களின் வணிகத் திரைப்படங்களை தவிர்த்து) மகேந்திரன் மற்றும் பாலுமகேந்திரா ஆகியோர்களை மாத்திரமே. ஆனால் அவர்கள் ரிடையர் ஆகிற நிலையில் இருப்பதால் அமீரை அந்தப் பட்டியலில் சேர்க்கலாமா என்று யோசிக்கிறேன்.என்று அமீரைப் பற்றி இந்தப் பதிவில் மிக நம்பிக்கையாக எழுதியிருந்தேன். ஏனெனில் என்னைப் பொருத்தவரை '

சுரேஷ் கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10146383708594723507noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-9459918.post-88072346149349821652009-11-02T18:02:00.005+05:302009-11-02T18:42:50.912+05:30

நேற்று மாலை தொலைக்காட்சி சானல்களை மேய்ந்துக் கொண்டிருந்த போது ஜீ தொலைக்காட்சியில் மிகத் தற்செயலாக இந்தப் படத்தின் திரையிடலை கவனித்தேன். இறங்கிக் கொண்டிருந்த உறக்கம் காணாமற் போனது. படம் வெளிவந்த புதிதில் திரையரங்கிலேயே பார்த்திருக்க வேண்டியது. நான் இரண்டு நாட்கள் கழித்து சாவகாசமாக போன போது படத்தை தூக்கிவிட்டிருந்தார்கள். பிறகு இணையத்திலும் குறுந்தகடிலும் தேடிய போது ஏமாற்றமே மிஞ்சியது.

சுரேஷ் கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10146383708594723507noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-9459918.post-73370334628964285062009-10-27T11:31:00.006+05:302009-10-27T18:03:11.159+05:30

நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு கடந்த ஞாயிறு அன்று (25.10.09) மிக சுவாரசியமானதொரு இந்தியத் திரைப்படத்தைப் பார்க்க முடிந்ததில் மகிழ்ச்சி. இதற்கு முன் இவ்வாறாக ரசித்துப் பார்த்தது ஷ்யாம்பிரசாத்தின் மம்முட்டி, மீரா நடித்த மலையாளத் திரைப்படமான 'ஒரே கடல்'. புரட்டாசி மாதம் முடிந்து மக்கள் அசைவம் மீது காய்ந்த மாடாக பாய்ந்த ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை. மதிய மெனு சிக்கன் பிரியாணி. இந்த உணவின் மீது எனக்குள்ள பிரேமையை

சுரேஷ் கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10146383708594723507noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-9459918.post-60840545194795995582009-10-20T11:33:00.005+05:302009-10-20T12:10:43.819+05:30

சேரனின் 'பொக்கிஷம்' திரைப்படத்தைப் பற்றி ரத்தக் கண்ணீரில் எழுதப்பட்ட பல இணைய விமர்சனங்களை படித்ததில் இருந்து அதை பார்ப்பதை பற்றி யோசிக்கவே திகிலாகவே இருந்தது. என்றாலும் மனதைத் திடப்படுத்திக் கொண்டு பார்த்ததில் அப்படியொன்றும் மோசமில்லை. பதின்ம வயதில் ஒரு பெண்ணின் பெயரைத் தெரிந்துக் கொள்ளவே ஆறுமாசம் கடந்துவிடுகிற காலகட்டம் ஒன்று முன்பிருந்தது. ஆனால் சந்தித்த மறு தருணத்திலேயே 'லவ்யூ' எஸ்எம்எஸ்ஸ¥ம்

சுரேஷ் கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10146383708594723507noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-9459918.post-18508185742278176162009-10-07T12:48:00.006+05:302009-10-07T13:47:54.277+05:30

நுட்பத்தின் வளர்ச்சி காரணமாக சமீபத்திய திரைப்படங்கள் ஆங்கில துணையெழுத்துக்களுடன் (English subtitles) வெளியாவது அந்தந்த மொழிகளை அறிந்திராத எனக்கு மிக வசதியாக இருக்கிறது. துணையெழுத்து அல்லாத அந்நிய மொழித் திரைப்படங்களை காண்பது எனக்கு உவப்பில்லாததாகவும் அசெளகரியமாகவுமே இருக்கிறது. நடிப்பவர்களின் உடல்மொழி மற்றும் தொனி கொண்டு வசனங்களை ஒரளவிற்கு ஊகிக்க முடியும்தான் என்றாலும் நடிகர்கள் உரையாடுவதின் முழு

சுரேஷ் கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10146383708594723507noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-9459918.post-36603044588923838782009-09-28T23:16:00.018+05:302009-09-29T21:23:02.376+05:30

கடந்த புதன்கிழமை, 'வெட்னெஸ்டே'வின் (ஆகா! என்ன பொருத்தம்) தமிழ் வடிவமான உ.போ.ஓ.வை பார்க்க நேர்ந்தது. வழக்கமாக கமல் படங்களின் மீது ஏற்படும் ஆர்வம் ஏனோ இந்த முறை முதலிலிருந்தே ஏற்படவில்லை. எனவேதான் நண்பர் ராஜ்குமார் விமர்சனம் குறித்து பின்னூட்டத்தில் கேட்ட போது இவ்வாறு எழுதியிருந்தேன்.ஐந்து நிமிடத்துக்கு ஒரு முறை இந்தப்படம் குறித்து இணையத்தில் வந்து விழும் விமர்சனங்களைக் கண்டாலே தலையைச் சுற்றுகிறது.

சுரேஷ் கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10146383708594723507noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-9459918.post-69501166023180059972009-09-19T17:24:00.002+05:302009-09-19T17:28:31.186+05:30

ஒரு மாறுதலுக்கு மொக்கையாகத் தோன்றியதொரு திரைப்படத்தைப் பற்றி பகிர்ந்து கொள்ள உத்தேசம். 2008-ல் வெளிவந்த திரைப்படம் Elegy. கல்லூரிப் பேராசிரியரும் தொலைக்காட்சி உரையாடல் நிகழ்ச்சிகளில் அடிக்கடி தோன்றுகிற அறிவுஜீவியான டேவிட், தம்மை மிகவும் கவர்கிற மாணவிகளை தேர்ந்தெடுத்து தனிமையில் வீழ்த்தி 'மேட்டர்' முடிந்தவுடன் மறந்துவிடுவதை பொழுதுபோக்காக கொண்டவர். சட்டத்தின் மீதுள்ள பயம் காரணமாக அவர்களின்

சுரேஷ் கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10146383708594723507noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-9459918.post-7853805573239726522009-09-17T14:19:00.003+05:302009-09-17T14:24:34.177+05:30

Quentin Tarantino இயக்கிய முதல் திரைப்படமான 'Reservoir Dogs' (1992) நாடகமாக சென்னையில் நிகழ்த்தப்படவிருக்கிறது. SRM Sivaji Ganesan Film Institute-ன் உருவாக்கத்தில் மைக்கேல் முத்து இதை இயக்கியிருக்கிறார். சென்னை மியூசியம் தியேட்டரில் செப்டம்பர் 18ந்தேதி இரவு 07.15 மணிக்கும் 19ந் தேதி மற்றும் 20ந்தேதியில் முறையே மாலை 03.00 மணிக்கும் 07.15 மணிக்கும் நடக்கவிருக்கிறது.தமிழ்ச் சூழலில், வெற்றிகரமான

சுரேஷ் கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10146383708594723507noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9459918.post-47497526543135602712009-09-12T17:16:00.005+05:302009-09-12T17:55:12.528+05:30

தன்னுடைய சமீபத்திய பதிவில் சாரு இப்படியாக எழுதுகிறார். ...சமீபத்தில் என்னுடைய விருப்பத்திற்குரிய தமிழ் சினிமா பாடல் திரட்டைக் கண்ணுற்ற நண்பர் ஒருவர் அதிர்ந்து போனார். காரணம், சமகால இசையமைப்பாளர்களில் இடம் பெற்றிருந்தவர்கள், நான் தொடர்ந்து விமர்சித்து வரும் இளையராஜா (ஹே ராம் : நீ பார்த்த பார்வைக்கொரு நன்றி, குணா : கண்மணி அன்போடு), ஹாரிஸ் ஜெயராஜ், யுவன் ஷங்கர் ராஜா என்றுதான் இருந்ததே தவிர அதில்

சுரேஷ் கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10146383708594723507noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-9459918.post-48788034382179677922009-09-09T19:54:00.007+05:302009-09-09T20:39:46.592+05:30

2007 திரைப்படங்களுக்கான 55வது தேசியவிருதுகள் அறிவிக்கப்பட்டுள்ளன. விருதுப்பட்டியலின் கூடவே சர்ச்சைகளும் இருப்பது இயல்பான மரபு. தேசிய அளவில் சிறந்த நடிகருக்கான போட்டியில் ஷாரூக்கான் (chakde), அமீர்கான் (Taare zameen par), பிரகாஷ்ராஜ் (Kanchivaram) ஆகியோர் இறுதிக் கட்டத் தேர்வில் இருந்தார்கள் என்று கேள்விப்பட்டேன். இதில் ஷாரூக்கானுக்கும் பிரகாஷ்ராஜூக்கும் இடையில் போட்டி கடுமையாக இருந்ததாக தெரிகிறது

சுரேஷ் கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10146383708594723507noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-9459918.post-69548868072958867182009-09-07T08:35:00.004+05:302009-09-07T08:45:40.423+05:30

பாடல்களை மீண்டும் மீண்டும் கேட்ட கையோடு அதே கையினால் இதை எழுதுகிறேன். ஒரு இசையமைப்பாளராக ஸ்ருதிஹாசன் வெற்றி பெற்றிருக்கிறார் என்றே எனக்குத் தோன்றுகிறது. ரகுமானின் 'ரோஜா' திரைப்படத்தின் பாடல்களை கேட்ட போது எனக்குள் எழுந்த அதே மாதிரியான ஒரு புத்துணர்ச்சியான இசையைக் கேட்கும் உணர்வு இந்த ஆல்பத்தைக் கேட்கும் போது எனக்கு்ள் எழுந்தது. இது ஒரு அதீதமான மதிப்பீடோ என்று சிலருக்குத் தோன்றலாம். தவறில்லை.

சுரேஷ் கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10146383708594723507noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-9459918.post-63383804458516491722009-08-26T11:00:00.007+05:302009-08-26T11:27:12.623+05:30

இந்தக் கேள்விகள் என்னுடைய தகுதிக்கும் மீறியவை என்பதை உணர்ந்தாலும் பதிலளிக்கச் சொன்னவர் நண்பர் காசி என்பதாலேயே இது தவிர்க்க முடியாததாகிறது. சில ஆண்டுகளுக்கு முன் என்னுடைய வலைப்பூவை துவங்குவதற்கு காசி எழுதிய ஒரு கட்டுரைத் தொகுப்பே காரணமாக அமைந்திருந்தது. அவ்வகையில் நான் அவருக்கு மிகவும் கடமைப்பட்டுள்ளேன். அதை சிறிதாவது தீர்ப்பதற்கு இந்த சந்தர்ப்பத்தை பயன்படுத்திக் கொள்ள உத்தேசம். 1. இணையத்தில்

சுரேஷ் கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10146383708594723507noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9459918.post-28833137235531031172009-08-09T15:02:00.004+05:302009-08-09T23:44:42.736+05:30

முந்தைய பதிவின் தொடர்ச்சி 1975-ன் சிறந்த - படம், இயக்குநர், நடிகர், நடிகை, திரைக்கதை... என அகாதமி விருதின் பிரதான விருதுகள் அனைத்தையும் பெற்ற திரைப்படம் One Flew Over the Cuckoo's Nest. சம்பிதாயமாக இருந்தாலும் சொல்லத்தான் வேண்டியிருக்கிறது. McMurphy என்கிற அந்த பாத்திரத்திற்கு ஜாக் நிக்கல்சனைத் தவிர வேறு யாரையும் கற்பனை செய்து கூட பார்க்க முடியவில்லை. அந்தளவிற்கு ஒரு அற்புதமானதொரு நடிப்பைத் தந்து

சுரேஷ் கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10146383708594723507noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-9459918.post-13503390380170615322009-08-05T13:20:00.003+05:302009-08-05T15:44:58.956+05:30

ஒரே நாளில் பார்த்த இரு திரைப்படங்களுமே 1975-ம் ஆண்டு உருவாக்கப்பட்டது என்பது தற்செயலானதாக இருக்க வேண்டும். ஒன்று இந்தியத் திரைப்படம். இன்னொன்று அமெரிக்கா.ஷ்யாம் பெனகல் இயக்கிய இந்தித் திரைப்படமான 'Nishant' (இரவின் முடிவில் என்று பொருள் கொள்ளலாம்) சுதந்திரத்திற்கு முந்தையதொரு இந்தியக் கிராமத்தில் நிகழும் ஆண்டைகளின் அராஜகங்களையும் அதற்கான தீர்வையும் பற்றிப் பேசுகிறது. நகரமயமாக்கலின் விளைவாக

சுரேஷ் கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10146383708594723507noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-9459918.post-81253569402647048562009-07-31T13:39:00.003+05:302009-07-31T13:47:33.809+05:30

எஸ்.ராவின் பதிவில் இந்த திரைப்படத்தைப் பற்றி வாசித்ததிலிருந்தே உள்ளுக்குள் 'குறுகுறு'வென்றிருந்தது. இணையத்தில் தேடி கிடைக்காமல் விட்டுவிட்டேன். நண்பர் பைத்தியக்காரனும் தன்னுடைய மாத திரையிடலுக்காக இதே படத்தை தேர்வு செய்த போது ஆர்வம் மிகுந்து பரபரப்பேற்பட்டது. பழுதான காலை வைத்துக் கொண்டு திரையிடலுக்கு செல்ல முடியாது என்பதால் பெருமுயற்சிக்குப் பிறகு நண்பரொருவர் உதவியுடன் படத்தை தேடிப் பிடித்து

சுரேஷ் கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10146383708594723507noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-9459918.post-63527386316630283192009-07-28T07:41:00.004+05:302009-07-28T10:38:27.752+05:30

* திரைப்படம் துவங்கின பல நிமிடத்திற்கு 'இந்தப்படத்தையா தமிழ் கூறும் நல்லுலகம் இப்படிக் கொண்டாடியது' என்ற எண்ணம் எழுந்து கொண்டேயிருந்தது. ஒரளவிற்கு சுவாரசியமான திரைக்கதையும் நடிகர்களின் திறமையான யதார்த்த நடிப்பும் இல்லாதிருந்தால் இது ஒரு தோல்விப் படமாய் அமைந்திருக்கும் ஆபத்து இருந்தது. (தோல்வி என்பதை வணிக நோக்கில் சொல்லவில்லை). * இளம் காதலர்கள் சிலபல தடைகளுக்குப் பிறகு ஓடிப்போய் இணைவதை

சுரேஷ் கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10146383708594723507noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-9459918.post-24312750233749945322009-07-21T09:33:00.005+05:302009-07-21T09:53:38.126+05:30

ஒருக்கால், எனக்கு ஒரு கால் மாத்திரம் இருந்தால் (தற்காலிகமாகத்தான்) எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும் என்று பல சுயபச்சாதாபமான சமயங்களில் தோன்றியதுண்டு. தொடர்ச்சியான இயந்திரத்தனமான அலுவலக நாட்களை சலிப்புடன் கடந்துவரும் சூழ்நிலையில் மறுநாளும் அலுவலகத்திற்கு கிளம்ப வேண்டுமா? என்கிற கேள்வி பிரம்மாண்ட எரிச்சலாக காலையில் என் முன் நிற்கும் போது, படிக்காத புத்தகங்களும் பார்க்காத திரைப்படக் குறுந்தகடுகளும்

சுரேஷ் கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10146383708594723507noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-9459918.post-46736979681663944712009-07-13T21:04:00.004+05:302009-07-14T00:15:39.391+05:30

அன்புள்ள சுந்தர், நண்பர்கள் சிலர் உங்களின் இந்தப் பதிவை என்னுடைய கவனத்திற்கு கொண்டு வந்தனர். (இப்படி எழுதினாத்தானே ஒரு 'கெத்து' இருக்கும்.) :-) பின்னூட்டம் மிக நீண்டுவிட்டதால் இதை தனிப் பதிவாக இடுகிறேன். பைத்தியக்காரனின் சாரு குறித்த பதிவில் நீங்கள் இட்டிருந்த பின்னூட்டத்தையே உங்களுக்கும் சொல்லலாம் என்று முதலில் தோன்றியது. (இந்தப் பதிவு இப்போது இங்கே தேவையில்லாதது) எனவேதான் நீங்கள் என்னுடைய

சுரேஷ் கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10146383708594723507noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-9459918.post-11042497763727277682009-07-07T18:40:00.002+05:302009-07-07T18:44:50.474+05:30

எந்தவொரு 'அரசு இயந்திரங்கள்' இயங்கும் கட்டிடத்திற்குள் நுழைய நேரும் போதெல்லாம் நான் 'எல்லாம் வல்ல இயற்கையை' பலமாக வேண்டிக் கொள்வேன், 'உலகத்தினுள்ள அனைத்து பொறுமையையும் எனக்குக் கொடு' என்று. சித்தர்கள் உபதேசம் செய்தால் கூட கேட்காத நாம் ஐம்புலன்களையும் அடக்கிக் கொண்டு கண்களில் பரிதாபத்தை தேக்கிக் கொண்டு நிற்கக்கூடியது எதுவென்றால் அது அரசு அதிகாரிகளின் மேஜைகளின் முன்னால்தான். 'ஒரு கலைஞன் பிறக்கிறானா

சுரேஷ் கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10146383708594723507noreply@blogger.com89tag:blogger.com,1999:blog-9459918.post-5259513676244102402009-07-04T17:52:00.007+05:302009-07-04T18:37:35.920+05:30

முன்முடிவுகளின் அடிப்படையிலேயே நாம் பெரும்பான்மையான நேரங்களில் இயங்குகிறோம் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. இந்த நோக்கில் அனுபவம் என்பது இறக்கி வைக்க முடியாத சுமை. சில நபர்களை நமக்கு பார்த்த கணத்திலேயே பிடிக்காமற் போவதும் சிலரை பார்க்காமலேயே பிடித்துப் போவதும் முன்முடிவுகளின் அடிப்படையில்தான். ரயில் பயணத்தின் போது எதிரே அமரப் போகின்ற பயணி, சிடுமூஞ்சியாகவும் அவருடைய பெட்டிகளை வைத்துக் கொள்ள நம்முடைய

சுரேஷ் கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10146383708594723507noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-9459918.post-4735535987335033572009-06-26T19:46:00.016+05:302009-06-26T20:39:59.607+05:30

இந்தப் பக்கத்தில் தன்னுடைய ஒரு சினிமா விமர்சனத்தில் குறை கண்டுபிடித்தவர்களின் மீது பாய்ந்து பிடுங்கிவிட்டார் சாருநிவேதிதா. சற்று அதீதம்தான். ஆனால் என்னால் இதைப் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. ஒரு சினிமாவை எப்படி நாம் உள்வாங்கிக் கொள்கிறோம் அல்லது எப்படி அனுபவிக்கிறோம் என்பதுதான் முக்கியமே ஒழிய அந்த அனுபவத்தைப் பற்றி பகிர்ந்து கொள்ளும் போது அதில் ஏற்படும் கருத்துப் பிழைகளையோ, எழுத்துப் பிழைகளையோ

சுரேஷ் கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10146383708594723507noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-9459918.post-13284795798766054012009-06-26T13:03:00.001+05:302009-06-26T13:05:17.505+05:30

கதறியழும் குழந்தையை எப்படி சமாதானப் படுத்துவது என்றே தெரியவில்லை. சிரிக்கும் போது தேவகானமாக காதில் விழும் குழந்தையின் சிரிப்பு அழும் போது நாராசமாக ஆகி விடுவது என்ன மாயமோ தெரியவில்லை. அழுதால் கேட்டது கிடைத்து விடும் என்பதுதான் ஒரு குழந்தையின் முதல் கற்றல். பெணகளின் ஆயுதம் கண்ணீர் என்பார்கள். இது பெண்குழந்தை வேறு. சாமான்யத்தில் மசிந்து விடுமா? என்ன சமாதானப்படுத்தியும் அழுகை ஓயவில்லை. மாறாக இன்னும்

சுரேஷ் கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10146383708594723507noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-9459918.post-16507620972839154862009-06-24T17:00:00.006+05:302009-06-24T17:44:48.381+05:30

1) 'மலைமொழிவேந்தன்', 'சிறுநகைக்கொன்றோன்' என்று யாருக்கும் புரியாத பெயரில் ஒரு முகமூடியை அணிந்து கொள்ள வேண்டும். யாராவது பெயர் விளக்கம் கேட்டால் சீறாப்புராணத்திலோ திருக்கழுக்குன்றத்திலோ (?) உள்ள ஒரு கதாபாத்திரம் தன்னை மிகவும் கவர்ந்ததாக ரீல் விடலாம்.2) கோணித்துணி பத்து மீட்டர் வாங்கி முழுக்கை சட்டை அணிந்து கொள்ள வேண்டும். ஒரம் கிழிந்த ஜோல்னாப்பை இருத்தல் நல்லது. அதனுள் கல்சிறுத்தை மண்பயணி

சுரேஷ் கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10146383708594723507noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-9459918.post-35979921276394144492009-06-23T20:37:00.007+05:302009-06-23T20:48:25.286+05:30

'தாமதமாக கிடைக்கப்பட்ட நீதி அநீதிக்குச் சமம்' என்பது இத் திரைப்படத்தின் சாரம். Rubin "Hurricane" Carter என்கிற குத்துச்சண்டை வீரரின் வாழ்க்கை வரலாறு 'The Hurricane' (1999) திரைப்படமாக உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.அப்பாவியாக கருதப்படும் Rubin தன்னுடைய வாழ்க்கையின் 20 வருடங்களை சிறையில் கழித்ததின் காரணங்களில் ஒன்றாக 'நிறவெறி'யைச் சொல்லலாம். மனிதர்கள் இயற்கையில் எந்த வித்தியாசமுமில்லாமல் படைக்கப்பட்டாலும்

சுரேஷ் கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10146383708594723507noreply@blogger.com13