Insomnia Times ::: زمانهای بیخوابی

انتهای همین...؛

2009-04-10T02:03:00.003+04:30

اینجا انتهای انتهاست، هرگز نمی هراسم که بار دیگر بگویم؛
که اینجا بار دیگر انتها را چنین بی پروا و راسخ می بینم.0
گویی همین طور که وارد می شوم؛
همه چیز را به سخره می گیرند و این را از صدایشان؛ صورتشان؛ حرکاتشان؛
احساس می کنم.0

در این رفتن؛ در این انتها؛ هیچگاه چنین عازم نبودم.0
تنهایی را در این انتها بر می گزینم؛
و آن رویای شیرین که سایه اش بر سر من سنگین است؛
از من دور می شود؛
او به آن سو می رود.0

پیش از این...درد

2008-12-01T19:53:00.011+03:30

من اینجا گم شده ام.0
شاید ماهها پیش؛ شاید سالها پیش از این؛
گم شده بودم.0
اما این چیزی نیست که بخواهم به یاد بیاورم.0
تمامی این را برای این نیامدم که بگویم گم شده ام.0
این درد اکنون برایم کهنه شده است.0

شاید برای این آمده ام که بگویم درد دارم؛
برای دیر رسیدنت؛
برای فراموش کردنت؛
برای از بین بردن من؛ از بین بردن این تنی که شاید فراموشکار است.0
حنجره ام خون آلود از زخم خنجر آویخته به دیوار است.0
اما آن خنجر دیگر نمی برد.0
این حنجره بی اختیار خون آلود میشود.0
میبینی که دردهایم بسیار است. پس بگذار برایت بگریم؛
حال که من به گریه ای نیازمندم؛ حال که دست نیاز به اشکهایت دراز کرده ام؛
بگذار این تن بگرید؛ بگذار این چشم بنگرد؛
بر دردی که این تن گمشده من را چنین محزون بر زیر آوار رها کرده است.0

من گم شده ام؛ من اگر هنوز سقوط نکرده باشد فراموشکار شده است.0
و اگر درست دیده باشم؛ حنجره ات زخمی خنجری ست که دیگر نمی برد.0
شاید ماهها پیش؛ شاید سالها پیش از این...0

قبل از اینکه نور بتابد

2008-09-19T21:58:00.009+04:30

قبل از اینکه نور بتابد؛
بر روی این تخت؛ که گاه خالی ست؛
بر روی صورت و آن لبخند تلخت که آزار نمی دهد؛
بر من که نه تو را و نه نور را می بینم.0

این نور اتاقت را زرد می کند.0
و تو نیز زرد میشوی؛
در این بهار.0

قبل از نور؛ بعد از تاریکی؛
بین همه زمانهایی که دیر رسیدم؛
حرفی به زبان نیاوردم.0
فقط بی اعتنا به اولین تابش نور خیره می ماندم؛
به زردی تو؛
به لبخندم که گاه تلخ است؛
به مردی که رو به احتضار می رود؛
قبل از اینکه نور بتابد.0

در راهرو؛ قبل از احساس کردن کمی ناامیدی

2008-08-04T21:29:00.008+04:30

تقریبا تمام راه رو دوییده بودم و اونقد موقع حرف زدن نفس نفس زدم که
که به نظر می اومد هل شدم و دست و پام رو گم کردم. سرد بود. اون راهرو بلند
که از این سر تا اون سرش با ماشین یه سه چار دقیقه ای طول می کشید رو دوییده بودم.
گفتم: " بیرون داره برف میاد. البته خیلی نه. ولی فکر کنم تا صبح سنگین بشه."0
مردم میومدن و میرفتن و تو اون شلوغی هی تنه می زدن.
آب دماغم رو پاک کردم و سعی کردم یه مقدار به خودم بیام.
-"تا اینجا که اومدم فکر میکنم که یه معجزه شده...
خوب میدونی! اینجوریه دیگه؛ یه وقتایی بود که فکر میکردم جور دیگه ای هم میشد که باشه.
یعنی همه اینا یه جور دیگه اتفاق می افتاد و من الان احتمالا خونم نشسته بودم و
احساس میکردم که آقای خودم و نوکر خودمم و اینجوریا!
شاید اصلا یه جور دیگه؛ یه شکل دیگه بودم و تو هم اینجوری مثل آدمایی که ازشون یه سوال بی سروته پرسیده باشن و
تو جوابش گیر کردن تو چشام زل نمی زدی."0

با یه لبخند که به نظر بی منظور بود دستش رو تو جیبش کرد و گفت:0
-"خوب..."0
-"خوب...اینکه...حالت چطوره؟"0
"چرا حالا اینقد هل شدی؟"0-

بارانی که آرام آرام

2008-04-22T22:18:00.005+04:30

این خیابان مرا طلسم می کرد.0
بر طلسمش گاه بی اعتنا گذشتم و گاه در زیر باران؛
بارانی که آرام آرام مرا خیس می کرد؛
محو شدم.0
این خیابان مرا به انتهایش کشاند؛
جادویم کرد و انگار که هنوز خیس می شوم؛
وقتی که محو تماشای محو شدنم؛
در انتهای راه شده ام.0

روبرو : پشت و رو

2008-04-14T21:36:00.011+04:30

در این تب می سوخت.0
صدا می پیچید و در آن پیچش صدا؛
او را در میان هر بود و نبودی یافتم.0
* * *
اون روز عصر وقتی بهم رسیدیم؛
تو اون سکوتی که مدام به من تحمیل میشد بیشتر و بیشتر غرق می شدم.0
به دور و برم که ...0
* * *
در این تب می سوخت.0
صدا در سرش می پیچید و در سکوت غرق میشد.0
مرا در میان هر بود و نبودی گم کرد.0
* * *
هر چی فکر می کردم؛
که چرا درست همین الان بایستی لال مونی بگیرم
عقلم به هیچ جا قد نداد.0
احساس می کردم که دارم تقاص پس میدم؛
چشمام دیگه رمق...0
* * *
در تبی جانسوز می سوخت؛
ریشه اش در آب ولی مرگ را در من می دید.0
* * *
حس بدی بود؛
جایی بودم که احساس می کردم بهش تعلق خاطر دارم؛
ولی مثل یه غریبه به دور و برم هاج و واج مونده بودم...!0
وقت نشد حتی درست ببینمش.0
گفتم خوب ! حالا که خوابیدی...! بذار واسه بعد.0
وقتی برگشتم تازه...0
* * *
بر تبی چنان هولناک می سوخت.0
به خنکای صبح نرسید.0
به پرواز که درآمدیم؛ او پشت سر دست تکان می داد.0

برای او؛ می دانم که جانی دوباره یافته است

2008-02-21T19:12:00.004+03:30

مردن؛
می بینی حرف تازه ای نیست !0
اینجا هیچ چیزی تازه نیست؛ جز آنکه مرده باشی؛
که حتی این نیز حرف تازه ای نیست.0
حرف تازه ؛ چگونه مردن است.0

وقتی می دیدم که آنجا دراز کشیده ای و کف پاهایت از زیر ترمه بیرون مانده است؛
زانوانم لرزید...بر روی پله ها دنیا به دور سرم چرخید...انکرو منکر را دبدم؛
و چه خوفناک بود آن هنگام که احساس کردم شاید دیگر نباشی؛
نفس نکشی و دیگر سیگارت را یکی بعد از دیگری روشن نکنی.
فندک اینجاست راست بالای سرت؛ بغل شمع.0
کاش می توانستم هر آنچه آن سو تر نمایش می دادی را ببینم؛
اما باور کن دیدن جنازه ات حال مرا دگرگون کرده بود.0

مردن؛
بازی مردن؛ بازی کردن با مرگ؛ شکار عزراییل؛
مهر هفتم...0

سرم به کنار صورتت که گذاشتم؛
اگر صدای نفست نبود شاید که می پنداشتم دیگر نیستی؛
و این نیستی پایانی بر بودن من نیز خواهد بود.0
اما تو مرده بودی تا زنده بودن را دوباره اندیشه کنی.0
هنوز هستی و می مانی و هنوز...0
کاش می دانستی که اینجا کسی نیز هر روز تمرین مردن می کند.0
بر روی بدنش بر روی روحش جراحات عمیقی است؛
ذهنش دیگر یاری نمی کند و دیگر توان تمرین ندارد.0
کاش او می دانست که تمرین مرگ کردن پایانش چه وقت است ؟
اصلا آیا پایانی بر آن استوار است؟
کاش او می دانست که اینک که تمرین مردن می کند چه موقع زمان مناسبی برای پس دادن جواب تمرینهاست.0
من از مردنت آموختم و می دانم که این آموختن چیزی بر خلاف آن روزهای با شکوه گذشته نیست.0
اگر سرد بود و بیمار شدم ؛ اگر همه چیز از آن سو آمده بود و من مجنون شده بودم؛
اگر همه بودند ولی من در آن سو مانده بودم؛ اگر تو بودی و من نبودم؛
اگر تو درجایی دیگر مردی و من نیز در جایی دیگر جان می دادم؛
اکنون تو دوباره می میری تا جان تازه ای بگیری و من در انتظار تو و او و همه آن چیزها می مانم؛
تا جان بکنم همانند همین زندگی ای که همچون خونی رونده از کالبد هستی من هدر می رود.0

کاش آن روز در کنار میز پایه بلند مشکی ای که جنازه ات بر روی آن بود؛
جایی برای من نیز می بود تا جواب تمام تمرین هایم را در کنار تو پس می دادم.0

برای ایلیا تهمتنی و هر آنچه در نمایشگاهش هنگام مرگش در دید من متصور شد.0
تهران 15 مهر 1386

به ساعت آویخته؛ چنین خیره

2008-01-20T21:17:00.000+03:30

از آن خاطرات بگو...؛
حال که همه خوابند و من بیدار؛
تو در میانه بیداری و خواب؛
شاید که بر خیرگی من به آن دور؛
به آن ساعت آویخته بر دیوار؛
دوای دردی باشد.0

قبل آنکه آرام آرام روانه شوی؛
لبخندی بزن؛
قبل آنکه به این سو چشمانت را ببندی؛
از آن خاطرات بگو...؛
حال که همه می خندند و من آرام؛
به دور؛
به ساعت آویخته بر دیوار؛
خیره مانده ام.0

خستگی، رویا و همه چیزهایی که به تاراج می روند

2008-01-12T19:10:00.000+03:30

مست خواب هستم؛
مست خواب؛ چشمانم بی رمق؛
سنگینی پلکهایم را بر روی شانه هایم احساس می کنم.0
مست خواب هستم ولی اکنون زمان خواب نیست؛
گیج و هپروت به نقطه ای دورتر از این صندلی ای که بی جان؛
با بدنی سرد اما پیچیده به گرمای اتاق
بر رویش نشسته ام خیره مانده ام.0
کاش می دانستم آن سوسوی نوری که در دوردست است از چیست؛
کاش می دانستم اگر همین راه را بروم به کجا خواهم رسید؛
آیا در آن سوسوی نوری که در دوردست است غرق خواهم شد ؟
آیا همین؟

کاش می دانستم
در این مستی خواب؛
با پلکهایی چنین سنگین؛
آیا می توانم تو را که سایه وار
در میان ذهن و چشمهای نیمه بسته وخسته ام
خرامان خرامان راه می روی در آغوش گیرم !؟

تو اگر هم آنجا باشی؛ رویاهایم همه چیزت را در میان این چشمهایی
که دیگر در سنگینی خواب غوطه ور است به تاراج خواهد برد.0

گیر افتاده در پیچ بلند

2008-01-10T11:20:00.000+03:30

در تمام این لحظات (کاش فقط همین لحظات)؛
و در تمامی روزهایی که آمد و من شادمان در آن غوطه ور بودم؛
کاش می دانستم که چنین چیزی را خواهم دید.0
(تهران؛ دی 1386)

+ + +

آه عزیز من؛
این ماشین دیگر روشن نخواهد شد.0
این جسم فیزیکی دیگر به سوی تو نخواهد آمد.0
مرا اینگونه نگاه نکن؛
هیزم وقتی خیس باشد دود خواهد کرد؛
این ماشین دیگر روشن نخواهد شد و من در این جاده گیر افتاده ام.0
تو به حرکت خودت ادامه بده.0
تو را در جایی دیگر خواهم دید.0

+ + +

گاه ساکت و گاه ساکت تر از آنچه بودم؛
به خیابان بلند روبرویم خیره می شدم؛
به انتهایش؛ به جایی که به آن پیچ و آن چراغ ختم میشود.0
سکوت آخر پاییز؛ زمین خیس؛
تنها؛
گاه؛
با صدای بلند؛
آواز می خواندم؛
در سکوت آخر پاییز؛ روی زمین خیس؛
خیره به انتهای خیابان؛
در آن پیچ بلند.0

+ + +

از آنجا که ایستاده ای؛
همه را میبینی؛
جز من را؛
و من از جایی که نشسته ام؛
هیچکس را نمی بینم؛
جز تو را.0

پاییز و آنهمه سرد؟

شب همان روز

2007-12-05T22:57:00.000+03:30

کلید انداختم و آروم اومدم تو. خونه تاریک بود؛
با این حال چراغی روشن نکردم.
خواب بودی و نمی خواستم از خواب بیدارت کنم.
صدای خرخرت رو که شنیدم خیالم راحت شد که بعد مدتها خوابیدی.
دودستی بالشتو بغل کرده بودی.
تو رو هیچ وقت اینجوری ندیده بودم.

خیس خیسم؛ بارون بدی میاد.
چتر با خودم نمی برم؛ می دونی که.
ساکت نشستم بالا سرت و نیگات کردم.
اتاق تاریکه. تنها چیزی که کمک می کنه تا ببینمت
نور لامپ کوچیکیه که جلوی پنجره روشنه.
خوابی و این منو آروم می کنه.
بعد اون شیش هفت روزی که نخوابیده بودی؛
ضعیف شده بودی. چشمات گود رفته بود. ترسیده بودم.
تو رو هیچ وقت اونجوری ندیده بودم.

انگار تمام خستگیهامو ور داشته بودم و با خودم آورده بودم.
وقتی نشستم و داشتم نیگات می کردم پلکهام سنگین شده بودن؛
از نوک بینیم؛ از موهام؛ نوک انگشتام آب می چکید.
تمام تنم انگار پر زخم بود؛ زخمی که فقط اون اتاق می تونست التیامش بده.
ساکت بودم؛ باور کن که ساکت نشسته بودم.
نیگات می کردم؛ طوری که انگار واسه آخرین بار دارم می بینمت.
آروم نفس می کشیدم. می ترسیدم بیدارت کنم...تو به این خواب احتیاج داشتی.
خودمو هیچ وقت اینجوری ندیده بودم.

خونه انگار که با تو خوابیده بود.
تو داری خواب می بینی؛ خونه ساکته؛ من تو رو می بینم؛ ساکتم.
سعی می کردم هیچ سر و صدایی نکنم؛ آرزو می کردم از چیزی هم صدایی در نیاد.
سایه سیاه خواب همه چی رو پوشونده بود.
گریه های اون شب رو یادم میاد.
آروم و بی صدا؛ بالشت رو جلو صورتت گرفته بودی؛
می گفتی: "من که گریه نمی کنم..."
گفتم: "اگه گریه نمی کنی چرا چشمات خیسه؟!"
اشکات رو پاک کردی و هیچی نگفتی.
فکر نمی کردم سوالم اینجوری هر دوتا مون رو برنجونه.
خونه انگار که با تو خوابیده بود.
منم همونجا خوابیدم.
رو همون صندلی...

از خونه که زدم بیرون صبح شده بود.
تو نبودی.0

محو شدن

2007-11-30T12:12:00.000+03:30

صحنه اول
(فاصله بین من درازکشیده تا اون پنجره که رو به اون خیابون روشنه)

من هنوز بی خوابم؛ می بینی که…
سعی می کنم به هیچی فکر نکنم؛ که خوب؛ نمیشه که فکر نکرد.
پا میشم و از پنجره اتاقم به بیرون نیگا می کنم.
می ترسم که اونجا باشم.
می ترسم که صدای خودمو تو خودم بشنوم؛
وقتی خوابم ببره.
این خیابون پر از اشباح و اجنه؛
این آنتن بزرگ تلویزیون؛
این پچ پچی که هر از گاهی از زیر پنجرم میشنوم؛
منو بخواب میبره.
این خونه ها؛ این جوب آب؛
این تیر چراغ برق؛
و این سایه بزرگ درخت که رو صورت من افتاده.

صحنه دوم
(احساس کرختی؛ تا حدی)

من اگه هیچ وقت پا به اونجا نذاشتم؛
نه واسه این بود که از چیزی می ترسیدم.
نه واسه این بود که اونجا یکی هست که به یه زبونی که نمی فهمم حرف می زنه.
نه واسه اون درختی که سایه سیاهش همیشه بالا سرمه.
واسه اینه که وقتی اونجام؛
اونجام؛ به هر دلیلی؛
تو هر لباس و هر قیافه ای؛
خودمو گم می کنم.
وقتیم که گم کنم دیگه پیدا نمیشم تا وقتی که بیدار شم.
من اگه هیچ وقت پا به اونجا نذاشتم؛
واسه اینه که قبل اینکه خوابم ببره؛
به اون سایه زل می زنم؛
زل می زنم و پلک بهم نمی زنم؛
چشمام می سوزه و می بندم؛
وقتی می بندم...
...خودمو گم می کنم.

صحنه ما بین دوم و سوم
(احساس کرختی؛ خداحافظی)

اونا امیدوارن که بخندم؛
بغض کنم (ودر این حین اگر هم شد اشکی بریزم)؛
دیوونه شم و به سرعت هم سر عقل بیام؛
قبل این که بابا مامان از خواب بیدار شن؛
قبل این که کلاغی صدا کنه؛
قبل این که صبح بشه.
اونا امیدوارن که بمیرم؛
یا دنبال هر کی که گم کردم بگردم.
عاقل و دانا باشم؛ بپرم برم؛
وقتی خواستم بپرم دستمو بگیرن؛
به درون گرمم بکشنم تو...
اونا امیدوارن من خودمو خفه کنم.
امیدوارم این برای بچه های نداشتم اتفاق نیافته.

صحنه سوم
(…)

مردن قهرمان؛
درست لحظه آخر.
این خیابون منو می بره؛
از اون پیچ رد می کنه.
به هر حال بایستی راهی می شدم.

صحنه چهارم
(محو شدن)

محو شدم؛
دوباره.
تو اون پنجشنبه بد؛
مثل پشه له شده؛
ملافه مچاله شده روی تختم؛
مثل وقتی بال داشتم.
تو اون شب بد؛
من موندم؛
در که باز شد؛
من محو شدم.

All The Morning's Stress !

2007-09-22T10:42:00.000+03:30

Say !
say something ! the noon is so near,
I should go and nobody will feel this fear.
nobody will be here, you will be alone,
and i hope my body doesn't decide to let my soul go.

will it revenge ? I hope not.
will it break all the promises,
i hope not.

Amen !

When It Was Over...

2007-08-20T22:04:00.000+03:30

Undoubtedly your song was the best song,
singing on the stage, behind the door of paradise,
that never belongs,
to your beautiful last song.
My sweetest friend,
this is what I know about what happened.
Your song was the best song,
beware of the others' worst.
But they didn't listen to yours,
and those girls of Alabama won.
You sing for that kind of paradise,
that never belongs to anybody.

The Parade Of Heaven's Tears

2007-08-11T18:21:00.000+03:30

I passed so many roads, silent streets,

in the rainy cold nights and in the hot mornings.

all my big and small crimes passed before my eyes,

and I thought all those things will be only a big joke.

but all those beautiful soft crimes turned to a big mistake.

they told me it was a big mistake.

I don't know,

I don't remember how it was happened to me.

how can I take it easy when I can't keep it real.

how can you command me when I lose my mind.

let me learn how I can clean my tears from my face.

I passed so many highways, skyscrapers,

and I made some plans to what I should do with myself.

and now somebody tells me I had survived from those days,

but I can't believe about how heaven could be an abyss.

I didn't survive. if my beautiful heaven was a horrific abyss,

I swallowed in that, deeper, deeper, deeper.

how can I take it easy when I can't keep it real.

how can you try to pull the strings when there is no puppet.

let me know how I can recover those things,

how I can send my heaven, back to its place.

Struggle Between What I Want & What I Gain !

2007-06-25T21:16:00.000+03:30

03:00 am, The Dream Scene

it was a bright room,
a room that was surrounded by sunlight...
it was day and we knew it was a great day.
we were sitting beside the window,
in the sunlight.

"wow, long time no see ! how are you?
there are so many changes, in your face,
and in your body, seems you've lost so many weight !
heh I don't know ! I don't know...
so how's it going my friend?
oh, your hair has turned to white, why?
heh you seem so old !
no no I'm joking !"

he smiled !

"I'm so happy I'm here once again,
I'm so happy I have a chance to see you...
you know !
I thought it was all over, and I can't see you again."

he smiled, with no reply...

07:45 am, Waking Up From Sleep, In The Bed

I'm stuck in my bed, I swallowed in my sweat,
I stared to an unknown point you couldn't see,
although you are not here to see my point of view !
and if you were here, still you couldn't see my point of view...
ah this is what I wanted, this is what I needed,
but the result doesn't show what I expected...
I saw you in my dreams, as always,
and this is what I wanted.
but I'm crying, because I can't see you,
in my real life, in the real world, in the real time.

I had so many things to say,
but I've forgotten all of them...
the only thing I remember is the scene of the dream that I told.
you are gone, and I've missed you for awhile,
until I see you again and I close my eyes on my pains & scars !

With No Passion !

2007-06-15T00:41:00.000+03:30

There is something, someone inside me,
who forces me to write a new piece.
but i can't dare myself to write something,
that never shows my true feelings.
forget me...
this isn't what i want !

My Cup Of Coffee !

2007-05-22T21:50:00.000+03:30

O' I needed a cup of coffee !
oh I had a cup of coffee...
someplace behind of me,
the place I couldn't see.
he brought me a cup of coffee,
and it was not a gift, it was just a cup of coffee,
it was coming from our friendship.
I needed that,
and I still need it.

the taste of this cup of coffee reminds me
of so many beautiful things,
so many stories, so many events,
so many people I had always desired to meet.
but all of them are gone
and I only feel those beautiful things
turned to the most betray things in my life.

we stand side by side and I look into our cups of coffee,
and I'm sure these two cups are the same with the same taste.
a good cup of coffee still makes me high !

Creating A Stranger

2007-05-13T22:30:00.000+03:30

All of my personalities are the same.
very simple and easy that you can recognize.
when I walk through the streets,
I use my first face,
and when I find you,
or when I arrive somewhere,
I use my another face.
but all of my personalities are the same,
and the first and second face are just an identity.
something screams in my skull
"don't come around with a hidden identity."

i hope there isn't any third and fourth.
because this creature lives forever !

Disorder In The Bed

2007-04-27T14:16:00.000+03:30

That was a rainy night,
and I couldn't sleep.
the feeling that didn't make me wonder,
the event that didn't make sense to me.
I was lying on my bed,
I was watching the ceiling.
that wasn't the first time,
and wouldn't be the last time,
that I feel, there is someone in me,
who never lets me sleep.
if my eyes are closed, don't believe this scene.
this isn't my body that sleeps so well.

All The Same Events !

2007-04-13T20:37:00.000+03:30

In the first night,
I wore my headphone and played that song,
the most dreamy song I've ever heard in my life,
but that was not "Closer".
after more than 7 times of hearing that song, I fell into sleep.
and I had the most beautiful dream I could ever have.
I can't remember that dream now !

in the second night,
once again I wore my headphone and played that song.
and it played more than 7 times.
I fell into sleep and once again I watched that dream,
the dream that I had in the last night.
that was a song that led me to the most beautiful and endless
dream in the world.

Before the third night comes,
when I was at office, I desired to go home,
night comes, I jump into my bed and play that goddamned song.

the 3rd night comes,
but I've lost that song on my player.
I can't find that song and I don't have that song on any other places.
and I can't remember where and when I found that song.
I've lost that song forever. and I can't have that beautiful dream again.
that didn't happen for the third time and because of it the game didn't start.

The Clockwork Serenity

2007-04-10T20:07:00.000+03:30

this is the time of sun.
this is sunrise | he stands in front of me.
i sit on the ground, i think i have some wounds on my knees.
it hurts and i can't stand.
the bright sun still shines,
and he still stands in front of me.
he lights his cigar or something.

he yells : "O' God, please give him brain,
and give me money."
this time his sentence deosn't look like a joke for me.
i'm just looking at him.
i'm just thinking about what he said.

this isn't the time of sun.
this is sunset | he isn't here anymore.
smell of his cigar is everywhere.
it sits on my hair, on my cloths, on my wounds.
i still sit on the ground, my arms are still open and tired,
and i'm not sure there isn't anybody out there to help me.

Every Action Has A Reaction

2007-04-04T22:00:00.000+03:30

I was walking in the street,
and i was thinking about something that i can't remind.
all my questions had the same answers,
but i can't remind the answers too.

I Always Lose My Best !

2007-03-29T16:44:00.000+03:30

i thought that had been my last chance to see her,
and that happened again and i wasn't ready to taste that.
it happened and it will always happen.
i don't want to stay here anymore,
she will come with me and i will carry my best things,
before i lose them once again.

Existence Out Of Nothing, And I Will Exit

2007-03-27T20:24:00.000+03:30

Something exists under my skin,
it tickles me, it bothers...it still reigns my body.
something moves under my pillow,
it isn't my hand, it isn't a nightmare, it is myself.
it is myself but it's not me who tickles me.
when you bury my body, my existence will reveal my meaning.