a casa de maripazos

PECHADO POR MUDANZA

2006-04-24T12:53:00.000+02:00

PECHADO POR MUDANZA

malos rollos

2005-10-27T13:29:00.000+02:00

Esta é unha desas épocas nas que hai mal rollo no traballo. Polo motivo que sexa, formanse dous bandos (ou máis) e cada persoa vaise posicionando cun bando e empeza a haber tensión e mal ambiente. Non me gusta nada. Neste caso é por motivos laborais, pero sempre hai quen o toma como un tema persoal e ai e cando empeza a haber o mal rollo. Que se este dixo, que se aquela pensa, que se eu non admito, que se ti non podes, que se eu non penso consentir...
Cando se traballa asi, traballase mal e todo repercute no rendimento. Supoño que como en todas as ocasións en que algo así sucede o río acaba voltando a correr polo seu cauce, pero mentres tanto fanse e dinse cousas que poden facer que o cauce non sexa exactamente o mesmo, porque encima a xente somos tremendamente rencorosos e non nos soe ser fácil perdoar ou esquencer.

Espero que pase pronto esta época, porque eu traballo moi a gusto con todo o mundo cando todo o mundo está a gusto. Mentres tanto, procuro non inmiscuirme demasiado, sobre todo tendo en conta que todo soe ser por nimiedades.

Que mal rollo!

as decepcións

2005-10-14T16:18:00.000+02:00

Non che ten pasado algunha vez, que pasan anos sen que vexas a alguén, e, de socato, un día, atopaste con esa persoa e para ti é algo fantástico, tés moitísimo que contarlle, e gustaríache saber qué foi da súa vida, pero de repente decataste de que esa persoa non tén nen o máis mínimo interese en saber de ti nen en contarche nada? Saudache fríamente e "se te vin non me lembro".
A min xa me pasou un par de veces na vida, e resúltame moi frustrante, en serio.
Cando penso que á persoa que teño fronte miña lle vai facer tanta ilusión coma min atoparse de novo, resulta que máis ben parece que lle molesta. A min poñenme triste estes encontros decepcionantes. Porque se cadra nunca máis na vida volverei ver esa persoa.
Supoño que asi é o mundo: xira e xira, e ti vas con el anque non queiras, asique o de atrás quedou atrás e "se te vin non me lembro".
Pois eu négome.

Hoxe vin chegar a vida!

2005-10-07T15:24:00.000+02:00

Hoxe vin nacer unha nova criatura, vin aparecer da nada un ser vivo. O certo é que é marabilloso. Pero doloroso á vez. Porqué será que unha das cousas máis fermosas que existen, como é traer a este mundo unha nova vida, pode chegar a ser tan doloroso e incluso mortal. A vida, unha vez máis, unida á morte.

Qué marabillosa natureza!

a morte chegou, pero a vida segue

2005-10-04T14:13:00.000+02:00

A morte chegou. Cando menos a que eu agardaba con rabia. El xa non está pero o resto do mundo aqui segue. A morte chega todos os días, a todas as horas e non nos decatamos. Asi que antes de que veña visitarme a min, teño moito que facer. Entre outras cousas escribir este blog. Que xa ía sendo hora! Extrañaba esto de poñerme diante do trebello e escribir unhas liñas. Necesitábao.

a vida vaise

2005-05-10T22:23:00.000+02:00

Un amigo meu está a morrer. Tén cancro. E quédalle ben pouco. Hoxe falei con il por teléfono. E mentres falaba con il pensaba se non sería a última vez. E encollíaseme a alma.

Vou ir de vacacións e desfrutar ao máximo. Xa está ben de lamentarse.

loitando contra a anorexia???

2005-04-11T20:47:00.000+02:00

Eu non uso precisamente unha talla 36. Nin 38. Nin sequera unha talla 40. E, de certo, síntome estafada, ninguneada, insultada, cando quero mercar roupa. Vexo algunha peza de roupa moi fermosa nun escaparate e dígome que me sentaría ben, que me gusta. E cando pregunto pola prenda en cuestión, resulta que non hai máis talla da 42 nos mellores dos casos. Entón eu véxome irremediabelmente obrigada a irme a unha tenda de tallas grandes a buscar algo de roupa que me guste entre o que seguramente lle encantaría á miña nai ou á miña avoa.

E despois verei ao diseñador de turno dicindo cun grande sorriso na televisión que vai loitar contra da anorexia, mentres por tras del se pasea unha maniquí que non debe de pesar máis de 50 kg.

Pero por qué COÑO teño que adelgazar? E se non me da a gana, qué? E se me gusta comer e me sinto ben como estou, qué? Porqué teño que escoller entre comer o que me gusta e vestir o que me gusta? É que unha persoa de 25 anos que pesa 85 kg tén obriga de vestir coma se tivera 60 anos? É asi como queren acabar coa anorexia? Nena, se tés menos de 35 anos, ou adelgazas para poder usar os "modelitos" que creamos para ti, ou busca por ai a ver que atopas entre as roupas da túa nai. E logo eu por pesar máis non podo vestir o mesmo estilo de roupa que as miñas amigas???

Desculpade que me cabree, pero é para cabrear!!!!!

Despois extrañanse de que as rapazas de 14 anos non queiran comer ou gomiten o que comen. E qué han facer as pobres, se non hai roupa que lles sirva!!!

"un poquito de por favor"

2005-04-06T11:00:00.000+02:00

Venme ao pelo este título para escenificar o que vou comentar agora. Esta mañá sucedeume algo que me fixo reflexionar sobre o pouco valor que lle damos ás cousas que os demáis fan ben, simplemente ben feitas. Cando alguén mete a pata, cando unha persoa comete un erro, berramos, enfadámonos, cabreámonos, recriminámosllo, botámoslle a bronca e facemos todo o posible para que se entere do mal que fixo. Vale, dos erros apréndese, ainda que tampouco hai que pasarse.
Pero qué pasa cando alguén fai algo ben feito, sen pedir nada a cambio e sen dicir: "aqui estou, mira que ben o fixen"? Qué decimos os demáis cando unha persoa ao noso carón fai unha boa obra, cando se esforza por que os demáis estean cómodos ou por que todo resulte máis sinxelo? E canto máis se esa persoa fai algo que non lle pediu ninguén, que non lle estaba exixido, que non entraba dentro das súas funcións. Algo que fixo porque sí, porque lle saiu facelo, porque consideraba que así era mellor, que todo o mundo estaría contento.
Alguén se para a felicitar a esta persoa? Alguén lle di simplesmente "grazas"?
Non, creo que non. Eu, cando menos, non adoito reparar neste tipo de accións.
Pero esta mañá, cando eu me atopaba xusto na posición contraria e esperaba que alguén me dixese que mo agradecía, simplesmente me diron unha patada no cú, e deime conta de que tanto se aprende polos erros cometidos como polas boas accións recompensadas (ou non!).

Coma se fosemos cans. Aos seres humanos tamén hai que adestrarnos.

Lástima. Porque pensar, ben pensamos que somos seres superiores.
Cando caeremos da burra!!!

lydie

2005-03-03T14:25:00.000+01:00

Lydie é unha amiga bretona coa que me carteo via e-mail. Tanta modernidade e unha acaba facendo o mesmo que hai anos, só que en soporte electrónico! Ben, o caso é que Lydie padece fibromialxia. E está bastante débil. Tén sobre 45 anos e apenas pode escribir. E, a pesares deso, adica case toda a súa existencia a manter correspondencia con xentes de todo o mundo e as súas cartas son alentadoras, ledas, cheas de vida.
Ao pouco de coñecérmonos, via internet, houbo un malentendido entre Lydie e máis eu, a causa da lingua. Ela escribe en francés e, inda que eu son capaz de entendelo e falalo con soltura, sempre hai frases feitas ou ditos que podo chegar a non entender. Ou mellor dito, a malentender. O caso é que despois de ler unha frase que me pareceu ofensiva, escribinlle bastante enfadada para reprocharlle o dito. E ela deume unha lección. Eu entendera mal, pero non me parei a reler para asegurarme de que era eso o que ela quería dicir, non esperei un tempo prudencial para eliminar a miña ira instantánea, e, o máis importante, non lle preguntei porqué nin lle pedín unha explicación, senón que directamente, o que fixen foi chuspir o meu enfado. Moi mal feito. Ao pouco tempo recibin unha carta súa, de puño e letra (co que a ela lle costa escribir), chea de ánimos, desculpas, e ledicia. E eu traguei toda a miña ira, porque desta volta o enfado era comigo mesma.
Pero fun capaz de darme conta de que, dixera eu o que dixera, ela non ia perder tempo en continuar unha discusión iniciada por un malentendido, senón que pediu desculpas se algo me ofendera e continuou coa súa correspondencia leda e alentadora.

Antes de enfadarnos, contemos ata 10, pensemos, botemos un sorriso e continuemos vivindo, que temos pouco tempo.

Mil bicos.

qu'est-ce qu'il se passe?

2005-02-11T22:18:00.001+01:00

???

o tempo non pasa, sobrepasa

2005-02-11T22:18:00.000+01:00

Parece mentira que unha se entreteña en un par de cousiñas, estudando, traballando e desfrutando da vida, e cando se da conta xa pasou máis dun mes desque escribira por última vez neste blog. Hai un libro, que lin sendo adolescente, titulado "Les fourmis" de Bernard Weber, no que o autor tiña a teoría de que a velocidade do tempo é inversamente proporcional ao tamaño do ser que a percibe. Esto é, para unha formiga, un minuto pode parecer unha semana das nosas. Eu creo que matizaría esta teoría: a velocidade do tempo é inversamente proporcional á idade do ser que a percibe. Na nosa infancia non corre o tempo, o curso escolar faise eterno, non remata nunca, pero as vacacións tamén son percibidas como longas, canto tempo para xogar! A medida que imos crecendo o tempo aumenta considerabelmente a súa velocidade. Terá algo que ver con que sabemos que o final é máis perto?

Non sei. Eu, por se acaso, desfruto de cada segundo.

a ti, que xa sabes...

2004-12-23T10:11:00.000+01:00

Amenceu por riba de nós.
E sen durmir, aquela noite,
espertei nos teus brazos fortes
e doces a un tempo.
Mireite.
E o teu ollar díxome
o que xa anunciaran teus beizos.
Bordou o mercurio ascenso.
Quedei pensando na vida
que me ofrece estes momentos.
Lembro o contacto morno
das mans, dos beizos, dos ollos;
lembro tantos sentimentos
que inda penso que esto é un soño.

Amote.
Mil bicos.

porko's killing

2004-12-12T21:53:00.000+01:00

Esta fin de semana estivemos de matanza. Supoño que coma unha grande maioría de galeg@s. E por moito que haxa xente que diga que eso é bastante repugnante, que lle dá grima ver matar o porco, que bla bla bla... para min é unha festa. E é unha das tradicións galegas que máis me gosta. Gústame o vocabulario que se usa durante a matanza, que se usa únicamente durante o acto de facer a matanza; gústame o ambiente de traballo e camaradería que hai durante as tarefas; gústame como en cada recuncho hai unha variante e ningunha matanza é igual a outra. E, por suposto, gústame TODO, absolutamente TODO do porco. Vaia manxar!

Lástima. Logo non poderei queixarme polo colesterol ou o ácido úrico.

xa chegou o inverno!!!

2004-12-07T14:10:00.000+01:00

Vai un frío matador. Agora mesmo estou escribindo e non sinto os dedos, e este tempo, con néboa e frío, baixáme moito o ánimo. E non o noto só en min. Falando con compañeir@s de traballo, semella que a tod@s nos pasa igual.
Pero hai que pensar que logo sairá o sol.
Mentres escribo, vexo á miña veciña de enfrente, que encanto tén ocasión asómase á fiestra para ver o que estou facendo. É desa especie que nunca estará en perigo de extinción: as veciñas sabichosas. E a min, que son nudista, xa imaxinas o que me pode molestar que me espíen. Eu, que o amoso todo. Cando a vexo, ás veces, mándolle un bico, ou chíscolle un ollo. Entón síntese pillada in fraganti, e escapa para dentro da súa casa, non vaia ser!
Esa é unha das especies protexidas que habitan este País. Hai máis: eu coñezoche ben delas.

Mil bicos.

unha boa fin de semana

2004-11-29T21:54:00.000+01:00

Acabo de chegar de pasar unha agradábel e relaxante fin de semana lonxe de todo o que me é cotián. Foi como unha cura de reposo. Sentoume ben. De cando en vez está ben desconectar por completo de todo e de tod@s. O meu corpo e a miña mente agradéceno. E por aqui como vai todo?

Vou rematar a miña cura cunha longa noite de profundo soño.
Ata mañá.

unha noite máis

2004-11-24T21:35:00.000+01:00

Esta é a última noite desta semana que me toca traballar. Menos mal! Que mal levo o traballar de noite, manterse espertos ata pola mañá, durmir de día e insomnio durante unha semana despois. Pero tamén hai que mirarlle o seu lado positivo, traballar de noites significa máis días libres para poder adicalos a vivir, e significa que se se saben aproveitar ben, dan para moito, porque se pode ler, escribir, estudar, facer exercícios, ver TV, pensar simplemente, moitísimas cousas! Eu tento aproveitalas ao máximo. Anque non podo negar que ás 5 ou 6 da madrugada moitas veces pode máis o sono que as ganas de ler ou ver TV!

Mil bicos a tod@s @s traballador@s da noite.

a triste morte da Benita

2004-11-22T21:15:00.000+01:00

Antes de marchar traballar... Veño de enterarme de que esta tarde morreu a Benita. A Benita era unha boa muller, viuva desde había dez anos, que vivía soa na súa casiña. Non tiña fillos. Tiña uns cantos sobriños aos que ela reclamaba que non podía estar soa. A oferta dos seus sobriños era sempre a mesma: colocala nunha residencia de anciáns, á que ela non quería ir. Non quería estar na residencia. Asi que a Benita empezou a ofrecer todo canto tiña (cartos, casa, fincas) a quen quixera coidala. En realidade non era coidala, porque ela valíase soa perfectamente. Era facer compaña. Non atopou ninguén que respondese á sua petición. A semana pasada, o xoves, a Benita ingresou na residencia. E onte morreu. Só tres días despois. Eso sí é morrer de pena.

Benita, mil bicos desde Toutelle.

Esta noite traballo

2004-11-22T20:15:00.000+01:00

Hoxe traballo de noite. As noites fánseme eternas traballando, pero aproveitoas para estudar, ler e escribir. Tamén para escribir poesía.
Heiche poñer aquí algún dos meus poemas cando teña un chisco máis de tempo que neste momento. E espero que che gusten.
Comeza a facer moito frío estes días. E apesares da néboa, o sol luce moito a partir das 12 de mediodía. Son os días do ano que máis me gustan: os días de inverno en que fai sol e ves un ceo azul limpo e podes sair á rúa a pasear sen achicharrarte. Só teñen unha pega: a luz dura ben pouco! Logo se fai noite! E toca ir traballar.

Falamos mañá.

Mil bicos.

Bos días!

2004-11-21T13:42:00.000+01:00

Saudos noutro fermoso día en Toutelle.
Hoxe descubrín que por moi oculto que se ache o sol, ao final sempre acaba aparecendo. Só hai que esperar, e o mellor para que a espera non se eternice é manterse entretidos. Que facer? O que se che ocurra! O que che goste, o que che permitan, claro.
Eu agora mesmo vou preparar unha crema de verduras, e despois vou ir traballar. Si, nunha tarde de domingo, vou ir traballar e co mellor sorriso, vou tentar que a tarde sexa agradábel para min e para os demáis.
Porqué non o tentas ti tamén? Verás como vés todo un chisco máis fermoso.

Mil bicos.

muaaaaaaaa!

2004-11-20T13:55:00.000+01:00

Benvidos/as!!!

Eu son maripazos, asi, con minúscula, porque eu non creo que sexa máis que unha simple flor, e se flor se escribe con minúscula, pois eu tamén.
Hoxe hai un fermoso día no entorno desta miña casa, espero que se estás lendo esto, non botes todo o día colgado ou colgada do ordenador. Sal a dar unha volta, respira, observa e disfruta!
Mañá falaremos outro chisco nesta miña casa. Invitote a un café. Trae algún ou algunha amiga!