PszczeliPark

Warszawa - Słodki Nowy Świat

2009-06-28T13:38:00.000-07:00

LAST MINUTE... i Ty możesz zostać pszczelarzem i nie musisz się na tym znać...

2009-03-20T11:03:00.000-07:00

wystarczy zapisać się do "band"

EYEBEE

2009-03-19T10:45:00.000-07:00

Wiosna w pasiece

2009-03-01T09:25:00.001-08:00

Święty Ambroży

2009-02-01T09:31:00.000-08:00

Patronem pszczelarzy jest święty Ambroży, biskup Mediolanu, który żył w latach 340 - 397r. Według legendy jako dziecko spał w ogrodzie, gdzie zleciał się rój pszczół składając mu miód do ust. Prowadził gospodarkę pasieczną w słomianych kószkach. Pszczelarze obchodzą swoje święto w dniu 7 grudnia jako rocznicę intronizacji na stolicę biskupią swojego patrona.

Święty Ambroży patron pszczelarzy
Wszystkich strumieniem miodu obdarzy
Aby starczyło dla starców, dzieci
Mieszkańców miast i ze wsi kmieci.

To On wskazówkę dał zacnym bartnikom
Że dzielić trzeba się każdego plastra sztuką
Bo te Boże dary z pszczelarskiej apteki
Muszą chronić zdrowie przez lata i wieki.

Dlatego pszczelarze muszą dbać o pszczoły
Pomagać im i zmniejszać ich wielkie mozoły
Aby dostarczały miód, produkty pszczele
Potrzebne dla chorych a także w Kościele.

Aby polskie dzieci chronić przed chorobą
Byśmy młodzież mieli dorodną i zdrową
By w Kościołach stale paliły się świece
Rozpalając wiarą serca męskie i kobierce.

Exclusive >Miód dzikich pszczół - 599,99 zł/kg !!!

2009-01-01T00:00:00.000-08:00

Jesteś zainteresowany?
Exclusive - Polski Miód Pszczeli
KONTAKT

Pożegnajmy się z miodem

2008-12-15T11:13:00.000-08:00

Destrukcyjne załamanie kolonii
Od pięciu tysięcy lat miód jest nieodzownym elementem naszej diety. Setki pokoleń rodziło się i umierało ze świadomością, że miód jest i będzie. Jednak
w XXI w. pojawiło się zagrożenie, że pszczoły, które go produkują całkowicie znikną z powierzchni ziemi. Masowe ginięcie pszczół to problem, który spędza sen z powiek nie tylko pszczelarzom, lecz także naukowcom. Wszystko
za sprawą Colony Collapse Disorder, czyli destrukcyjnego załamania kolonii.

Syndrom „Marii Celeste”
5 listopada 1792 r. Mary Celeste - niewielki bryg, należący do szkockiego przedsiębiorstwa - wyszedł z ładunkiem w morze z portu w Nowym Jorku. 4 grudnia został dostrzeżony około 400 mil od Gibraltaru - płynął już bez załogi, pierwotnie liczącej 12 osób. Statek był w znakomitym stanie, brakowało tylko szalupy ratunkowej i ludzi.
Tajemnicza choroba pszczół tak bardzo przypomina tę historię, że Brytyjczycy nazywają ją syndromem „Mary Celeste”. Epidemia bardziej powszechnie nazywana „destrukcyjnym załamaniem kolonii” objawia się masowym i gwałtownym ginięciem pszczół. Ul pustoszeje niemal z dnia na dzień. Po jego otwarciu pszczelarze odnajdują tylko królową i kilka młodych osobników. W ulu brakuje martwych owadów, zaś zapasy miodu i pyłku pszczelego pozostają nienaruszone. Przypisuję się to mechanizmowi ochronnemu, wypracowanemu przez pszczoły podczas 50 mln lat ewolucji, który ma ustrzec rój przed chorobami. Pszczoła czując, że jest chora
i zbliża się jej kres, opuszcza ul i umiera z dala od roju, by nie zarazić swoją chorobą pozostałych owadów.

Globalny problem
Zmniejszanie się populacji pszczoły miodnej obserwowane jest już od lat 70. XX w. jednak ginięcie nabrało charakteru masowego na przestrzeni ostatnich 3-4 lat.
W Stanach Zjednoczonych w latach 2003-2007 ilość rodzin pszczelich zmniejszyła się o 60%, a w regionach północnych nawet o 80%. W krajach Unii Europejskiej ilość pszczół zmniejszyła się o 50%. Ginięcie pszczół to problem znacznie większy
niż mogłoby się wydawać. Mniej pszczół to mniej miodu, ale trzeba pamiętać,
że od tych małych owadów zależy istnienie jednej trzeciej roślin na ziemi.
Od wielu milionów lat rośliny i pszczoły żyją ze sobą w symbiozie, razem ewoluują
i są od siebie uzależnione. Produkcja żywności w bardzo dużej mierze uzależniona jest od pszczół. W Polsce, do tej pory, dość rzadko doceniana jest rola jaką owady te odgrywają w przyrodzie. Być może dzieje się tak dlatego, że informacje
o kryzysie dopiero niedawno zaczęły być tematem dyskusji w naszym kraju. Dopiero, gdy w 2008 roku w wielu regionach Polski w okresie kwitnienia rzepaku odnotowano upadek ponad 60 % rodzin pszczelich problemem szerzej zaczęli interesować się nasi naukowcy.

Na ratunek pszczołom
Masowe wymieranie pszczół jest już problemem globalnym. Naukowcy na całym świecie starają się wyjaśnić przyczyny zagłady tych owadów. Powstało kilka teorii próbujących wyjaśnić tę zagadkę, ale żadna z nich nie daje stuprocentowo pewnej odpowiedzi. Najczęściej wskazuje się tu kilka czynników, które mają wpływ
na ginięcie owadów. Są to m.in: izraelski wirus ostrego paraliżu, pasożytnicze roztocza Varroa, grzyb Nosema Ceranae oraz różnego rodzaju środki ochrony roślin. Naukowcy zwracają także uwagę na warunki klimatyczne oraz susze.
Niektórzy specjaliści mówią także o szkodliwym działaniu telefonów komórkowych jak również zmodyfikowanej genetycznie roślinności, jednak dowodów jakoby były one przyczynami ginięcia pszczół nie ma.

Izraelski wirus ostrego paraliżu
Jest on jedną z przypuszczalnych przyczyn ginięcia pszczół odkrytą w 2004 roku
w Izraelu. Owady zarażone wirusem po wylocie z ula już nie są w stanie do niego wrócić. Czasami można zaobserwować osowiałe i pełzające pszczoły wokół niemal w całości opustoszałych uli. Zdziesiątkowana pszczela rodzina nie może
już należycie pełnić swoich obowiązków. Do tej pory nie wiadomo w jaki sposób leczyć zarażone osobniki.

Pasożytnicze roztocza Varroa nie od dziś są wrogiem pszczół. Atakują one zarówno dorosłe pszczoły, jak i młode osobniki. Skutki pasożytniczego działania roztoczy widoczne są w drugim roku od zagnieżdżenia się tych „szkodników” w ulu. Ich liczba wówczas jest już tak duża, że doprowadzają do wyginięcia pszczelej rodziny.

Mikrospor Nosema Cerance jest małym jednokomórkowym pasożytem przewodu pokarmowego, który w znacznym stopniu przyczynia się do ginięcia pszczół. Pod jego wpływem owady słabną i mają ogromne trudności z przyswajaniem pokarmu, są osowiałe z trudem latają a po niedługim czasie od zakażenia umierają.
Pszczoły narażone na działanie N. ceranae , which is faster than bees exposed to N. ceranae często giną w ciągu 8 dni od momentu zakażenia.

Środki ochrony roślin
Szkodliwe substancje zawarte w chemicznych środkach ochrony roślin
po przeniknięciu do gleby i roślin oddziaływają na pszczoły. Razem z nektarem czy pyłkiem kwiatowym przynoszone są do ula. W następstwie ich działania pszczoły są parzone, drażnione i trute. Odwiedzając skażone środowisko niejednokrotnie giną natychmiast a czasami przewlekle chorują. Ich system nerwowy często nie wytrzymuje skażenia przez co pszczoły błądzą i nie potrafią wrócić do ula.

W wysokorozwiniętych krajach, gdzie rolnicy korzystają już z najnowocześniejszych rozwiązań uprawy roślin, nadal bardzo ważną rolę w procesie prawidłowego funkcjonowania plantacji spełniają pszczoły. Szacunkowo w Stanach Zjednoczonych, owady te, jako zapylacze, wykonują pracę o wartości nawet ponad 5 miliardów dolarów rocznie. W Unii Europejskiej pszczoły wypracowują niemal
4,3 miliarda Euro. Widać więc dokładnie, że problem masowego upadku pszczół
to nie tylko trudności związane z pozyskiwaniem miodu, ale realna możliwość globalnego załamania w rolnictwie. Warto zainteresować się przyczynami gwałtownej wymieralności pszczół, bo niestety czasu jest coraz mniej.

***

"CUD W ŁYŻECZCE MIODU"

2008-10-16T15:56:00.000-07:00

"CUD W ŁYŻECZCE MIODU" 2008 - II Spotkanie Integracyjne

II Spotkanie Integracyjne: "CUD W ŁYŻECZCE MIODU" - 2008
W dniu 14 października 2008 roku w Bemowskim Centrum Kultury w Warszawie na konferencji zrealizowano projekt: "Miód i produkty pszczele, ich znaczenie dla naszego zdrowia".
Adresatami projektu są Domy Środowiskowe z Warszawy, Kluby Seniora z Warszawy oraz mieszkańcy Bemowa.
Cele projektu:

* Przeciwdziałanie marginalizacji i negatywnym postawom wobec osób niepełnosprawnych i osób starszych;
* Integracja środowiska osób starszych i osób chorych psychicznie;
* Pobudzenie aktywizacji, chęci poznawania wiedzy;
* Rozwój oferty Ośrodka Pomocy Społecznej;
* Kontynuacja współprcy z innymi ośrodkami wsparcia i klubami seniora m.st. Warszawy;
* Promowanie naturalnej, zdrowej polskiej żywności;
* Promowanie działalności Środowiskowego Domu Samopomocy;
* Realizowanie potrzeb związanych z kontaktami społecznymi i rehabilitacją.

Konferencja zorganizowana została przy współudziale specjalistów, prezentujących zastosowanie miodu i produktów pszczelich w apiterapii, kosmetyce, żywieniu oraz w życiu codziennym:

* Zbigniew Pęcak - Rola pszczoły miodnej "Apis Mellifera" w życiu człowieka, miód i produkty pszczele w kosmetyce
* Edward Guz - Pszczoły i produkty pszczele;
* Rafał Lipowy - Miód od kuchni;
* Dariusz Małanowski - Apiterapia

Bezpośrednio po wystąpieniach prelegenci odpowiadali na liczne pytania z sali. W kuluarach, podczas poczęstunku kontynuowano rozmowy. Dotyczyły one głównie gdzie można kupić dobry polski miód, jak odnaleźć pszczelarzy i jak stosować produkty pszczele.

Co się kryje w tych oczach...? Przepis na szczęście...

2008-09-30T10:38:00.000-07:00

Gorycz czy miód...?

„Bierzemy 12 miesięcy, oczyszczamy je dokładnie z goryczy, chciwości, małostkowości i lęku, po czym rozkrajamy każdy miesiąc na 30 lub 31 części tak, aby zapasu wystarczyło dokładnie na cały rok. Każdy dzień przyrządzamy osobno z jednego kawałka pracy i dwóch kawałków pogody i humoru. Do tego dodajemy trzy duże łyżki nagromadzonego optymizmu, łyżeczkę tolerancji, ziarenko ironii i odrobinę taktu. Następnie całą masę polewamy dokładnie dużą ilością miłości. Gotową potrawę przyozdabiamy bukietem uprzejmości i podajemy codziennie z radością i filiżanką dobrej, orzeźwiającej herbaty.”

Współczesna Gospodarka Pasieczna - nowy podręcznik autorstwa Sławomira Trzybińskiego

2008-09-27T23:36:00.000-07:00

"Nowoczesna Gospodarka Pasieczna" Książka Sławomira Trzybińskiego, to kompendium wiedzy na temat pszczół, pasiek i technik gospodarki pasiecznej. Ta książka skierowana jest zarówno do pszczelarza początkującego, jak i doświadczonego, do amatora i zawodowca. „Współczesna gospodarka pasieczna’, to jednak przede wszystkim poradniki praktycznego pszczelarstwa, w którym pszczelarze znajdą odpowiedź na wiele nurtujących ich pytań. A konfrontacja własnej praktyki i doświadczenia pasiecznego z wiedzą Trzybińskiego może przynieść nam pszczelarzom wyłącznie korzyści. Ta książka ma szansę zastąpić, w charakterze podręcznika pasiecznego, niezwykle zasłużoną, ale już odrobinę niedzisiejszą publikację Wandy Ostrowskiej.

Na podrażnione gardło najlepszy jest miód.

2008-09-27T23:32:00.000-07:00

Kichasz i zanosisz się kaszlem, ale mimo uszu puszczasz babcine rady, że na podrażnione gardło najlepszy jest miód, a herbata z cytryną postawi Cię na nogi. Uderz się w piersi, niedowiarku! Amerykańscy naukowcy udowodnili, że nasi dziadkowie mają świętą rację.

"Przez stulecia babcie i dziadkowie nas leczyli, a naturalne leki zawierały substancje, które teraz dopiero umiemy nazwać" - mówi dr Małgorzata Pernak de Gast, anestezjolog. "Zasługą nowoczesnej nauki jest to, że potrafi z pomocą chemii czy biologii rozszyfrować mechanizm działania wielu domowych sposobów".

Jesteś przeziębiony, zmęczony, paskudnie się czujesz? "Napij się miodu z wodą" - podszeptuje babcia. I wcale się nie myli! Miód to najlepszy lek na bolące gardło. Łagodzi stany zapalne i działa jak antybiotyk... Enzym wpuszczony do miodu przez pszczoły powoduje, że z zawartej w miodzie glukozy powstaje nadtlenek wodoru, czyli... woda utleniona. A ta, nawet w małych stężeniach dla bakterii, wirusów, grzybów i pierwotniaków oznacza jedno - śmierć. Najsilniej działa miód rozcieńczony w wodzie. Wówczas nadtlenek wodoru tworzy się w nim bardzo szybko, a siła jego rażenia jest dla wirusów zabójcza.

Naukowcy odkryli również, że dodanie cytryny do herbaty zwiększa jej dobroczynne działanie. I nie chodzi tu tylko o witaminę C, która chroni nasze komórki przed zniszczeniem. Zawarte w herbacie katechiny walczą z bakteriami i wirusami... ale niestety szybko rozkładają się w żołądku, więc wchłaniamy ich niewiele. Sok cytryny zwiększa ilość katechin, które wnikają do ciała.

Również naprzemienne moczenie nóg, w gorącej i zimnej wodzie, nie jest pozbawione sensu. Kiedy marzniemy, kurczą się naczynia krwionośne, to sprzyja wnikaniu do organizmu zarazków. Trzeba więc zdradliwy odruch osłabić.
Sprawdzone przez wieki metody działają

Medycynę ludową i mądrość pokoleń trzeba wyciągnąć z zapomnienia. Dziadkowie i babcie mieli rację, stosując metody sprawdzone przez wieki" - mówi dr Małgorzata Pernak de Gast, anestezjolog. "Choć nigdy nie wątpiliśmy, że sposoby te faktycznie się sprawdzają, dotąd nie umieliśmy odpowiedzieć na pytanie: jak to działa?

Teraz wiemy, że w miodzie wydziela się woda utleniona, która morduje zarazki. Równeiż naprzemienne moczenie nóg w gorącej i zimnej wodzie nie jest pozbawione sensu. Kiedy marzniemy, kurczą się naczynia krwionośne, to sprzyja wnikaniu do organizmu zarazków. Trzeba więc zdradliwy odruch osłabić.

Naukowcy odkryli także, że dodanie cytryny do herbaty zwiększa jej dobroczynne działanie. I nie chodzi tu tylko o witaminę C, która chroni nasze komórki przed zniszczeniem. Zawarte w herbacie katechiny walczą z bakieriami i wirusami... ale niestety szybko rozkładają się w żołądku, więc wchłaniamy ich niewiele. Sok z cytryny zwiększa ilość katechin, które wnikają do naszego ciała.

O zachowaniu się przy stole

2008-09-23T16:07:00.000-07:00

Nie chodzi tu o sposób zachowania jak na załączonym obrazku lecz:
Idąc na proszone, eleganckie przyjęcie, niejednokrotnie przeżywamy chwile wahania przy kim usiąść, za kim wejść, jak coś zjeść, a jak coś podać. Jak wybrnąć z opresji? Proponuję kilka wskazań, które warto byłoby wykorzystać.

Etykieta przy stole

# Siedzieć musimy nie tylko wygodnie i pewnie, ale i ładnie. Niestety, często siedzimy niechlujnie. Ma to miejsce wówczas, gdy nasze nogi wysuwamy przed siebie lub zasuwamy je na nogi krzesła oraz, gdy ręce zakładamy za oparcie krzesła.
# W czasie jedzenia trzymamy ręce na stole powyżej przegubu i nie krzyżujemy nóg. Taki sposób jedzenia zapewnia lepsze posługiwanie się sztućcami. Łokcie nie mają czego szukać na stole.
# Przystępując do jedzenia, bierzemy najpierw sztućce znajdujące się najdalej od talerza, z kolei następne, trzymając się zasady - od zewnątrz do wewnątrz. Sztućce są ułożone według kolejności użycia.
# Wśród członków rodziny i bliskich znajomych można pozwolić sobie na nieco swobodniejszy sposób siedzenia, ale kontaktując się z innymi osobami, nie podpieramy ręką głowy i nie zakładamy nogi na nogę. Uwaga ta szczególnie dotyczy kobiet, które noszą mini. Kobieta może jednak, ściskając lekko kolana, skrzyżować nogi w okolicy podudzia (powyżej kostek).
# Po zajęciu miejsca przy stole zdejmujemy kartkę z nazwiskiem, jeśli znajduje się na kieliszku do wina białego lub na serwetce i odkładamy na bok. Z kolei bierzemy serwetkę, która służy do wytarcia ust w czasie posiłków i rozkładamy ją na kolanach. Przed sięgnięciem po kieliszek ocieramy lekko usta serwetką, gdyż ślady szminki i tłustych plam na brzegu kieliszka nie budzą uczuć estetycznych. Każdy trunek obniża swą wartość w zetknięciu się z tłuszczem. i tak np. piwo traci swoją piękną piankę.
# Pierwsza rozpoczyna jeść gospodyni. Uczestnicy liczniejszych przyjęć nie zawsze otrzymują serwowane danie w tym samym czasie. Powstaje zatem pytanie, jak mają postąpić ci, którzy zostali już obsłużeni - solidaryzować się z innymi, czekać i w rezultacie jeść zimnego sandacza lub bryzol z polędwicy, czy też przystąpić do jedzenia, nie zwracając uwagi na sąsiadów? Postępujemy w takim przypadku następująco: rozpoczynamy jeść, nie dopuszczając by podane danie nie wystygło. Goście, którzy zostali obsłużeni pierwsi, jedzą nieco wolniej, tak aby wszyscy kończyli jeść, mniej więcej w tym samym czasie. Niezależnie od tego, w jakim czasie goście rozpoczynają spożywanie potraw, mężczyzna nie powinien wziąć sztućców, zanim nie uczynią tego sąsiadki.
# Gospodarze pragną, aby goście byli zadowoleni i odeszli od stołu najedzeni. Zachęcają więc czasem zbyt gorliwie do spożywania potraw, co stwarza dość niezręczną sytuację, zmuszającą do tłumaczenia się, informowania o swoich dolegliwościach, kłopotach żołądkowych, przebytych operacjach. Nikt jednak nie powinien zapominać o istnieniu zasady: wszystko, co znajduje się na stole i co się podaje, jest przeznaczone dla gości, którzy jedzą i piją bez specjalnego zachęcania.

Najczęstsze uchybienia

# Przerywając jedzenie, odkładamy sztućce tak, aby częściowo znajdowały się na talerzu, a częściowo na stole. Nie należy zapominać, że sztućce wzięte do rąk nie powinny więcej dotykać obrusa. Sztućce w przerwie jedzenia krzyżujemy na talerzu a po zakończeniu - kładziemy równolegle na talerzu.
# Spożywając serwowane potrawy, pochylamy zbyt nisko głowę nad stołem, zbliżając ją do talerza. Tymczasem powinniśmy siedzieć prosto. Posługując się sztućcami, przenosimy potrawy do ust, a nie odwrotnie.
# Głowy nie wspieramy na łokciach. Ręce trzymamy na stole oparte środkiem stawu przedłokciowego.
# Kieliszka z winem nie trzymamy za kielich. Powinniśmy trzymać je za nóżkę.
# Ciągłe zachęcanie do picia alkoholu jest brzydkim zwyczajem i świadczy o braku zainteresowania innym człowiekiem.
# Toasty wznosi się między daniami, a nie wtedy, gdy na stole znajduje się gorące danie
# Interesowanie się zawartością kieliszków sąsiadów, świadczy nie najlepiej o naszej kulturze.
# Poprawianie włosów, pudrowanie twarzy, szminkowanie ust nie odbywa się przy stole.

Kolonie, kolonie ... cieszą się dzieci.

2008-07-10T14:13:00.000-07:00

To już trzeci rok z kolei są organizowane kolonie dla dzieci w Pszczelej Woli. W tym roku organizatorzy zostali zaskoczeni zainteresowaniem pobytem na koloniach. Do końca czerwca ilość zgłoszeń wyniosła 480. Teraz trwa I turnus kolonii a zgłoszenia wciąż wpływają. Dzwonią rodzice zainteresowani pobytem swoich dzieci na koloniach w Pszczelej Woli. Organizatorów cieszy zainteresowanie koloniami a zadziwiające jest dla nich to ze na tegorocznych koloniach są również dzieciaki po raz trzeci ... i będą na następnych.

Pszczoły chorują...

2008-05-30T22:46:00.000-07:00

Naukowcy głowią się nad tajemniczym zjawiskiem nazwanym zespołem gwałtownej zapaści kolonii. Doniesienia o znikających rojach zaczęły napływać z USA, Kanady, Francji, ze Szwajcarii, Szwecji, z Włoch, Hiszpanii, Portugalii i Tajwanu. Niektóre ule pustoszeją w ciągu zaledwie dwóch dni. Pozostają tylko: królowa, czerw (czyli pszczele noworodki) i czasami garstka młodych robotnic. Według najnowszych badań winny jest odkryty trzy lata temu wirus izraelskiego paraliżu pszczół. Wirus ten najprawdopodobniej dotarł do USA wraz ze szczepami pszczół sprowadzonych z Australii.
Choroby prowadzące do wymierania całych uli i pasiek, nie są niczym nowym dla pszczelarzy. Na przykład wywodząca się z Azji warroza (wywoływana przez roztocza, które żywią się krwią dorosłych pszczół i larw) gnębi pszczoły już dziesiątki lat.

Tragiczna sytuacja w pasiekach Polskich

2008-05-17T14:25:00.000-07:00

Pszczelarze, sadownicy, rolnicy, naukowcy biją na alarm …
Tragiczna sytuacja w pasiekach całej Europy. Coraz więcej informacji pojawia się w mediach dotyczących spadku pogłowia pszczół. Masowe ginięcie pszczół to już nie efekt srogiej zimy. Brak skutecznych leków przeciwko chorobom pszczół i degradacja środowiska naturalnego bez którego pszczoła nie jest w stanie przetrwać. Bezmyślne stosowanie środków owadobójczych doprowadziło do obecnego stanu. Statystyki ginięcia pszczół są przerażające. We Francji liczebność pszczół zmniejszyła się po zimowli o 50%, w naszym kraju w niektórych pasiekach straty sięgają 70% i więcej. Stowarzyszenie Pszczelarzy Zawodowych podejmuje wszelkie działania w celu zapobieżenia tragedii.

list do ministerstwa

Pierwsze informacje na temat problemu z ginięciem pszczół pojawiły sie 3-4 lata temu. W Ameryce Północnej użyto skrótu CCD (Colony Collapse Disorder) i są to tylko dywagacje bo jak na razie nikt nie podał przyczyny tego zjawiska. Mówi się że to nadmierne stosowanie środków ochrony roślin i zanieczyszczenie środowiska. Są też opinie że to nadmierne stosowanie środków warrobójczych a tym samym uodpornienie się pasożyta varroa. Jak by nie spojrzeć na problem to pszczół jest coraz mniej a tym samym zapylaczy zaczyna brakować. Kiedy jest mało zapylaczy mamy mniej żywności a to już zagraża całej ludzkości.

Bijmy na ALARM !!! - pszczoły tracą odporność i giną…

Możemy stwierdzić, że spadek populacji pszczół w Europie doszedł do 50 %

Włoska agencja ochrony środowiska APAT podała, że w wyniku strat w pasiekach zanotowano straty gospodarcze oceniane na 250 mln euro i to może mieć wpływ na inne sektory rolnicze. Według niej przyczyny wymierania pszczół to:

skażenie fitosanitarne i pochodzenia elektromagnetycznego,
zmiana klimatu i jej wpływ na dostępność i jakość wody
zanieczyszczenie terytorium i szerzenie się wirusa atakującego pszczoły
Zmiany klimatyczne powodują m.in. przerwanie “normalnego dopływu składników odżywczych, których pszczoły potrzebują do wzrostu i rozwoju”. APAT przestrzega, że w rezultacie zmniejszania się pszczelej populacji ucierpi bioróżnorodność, gdyż to właśnie pszczoły zapylają większość roślin. Najbardziej dotknięta jest północ Włoch, gdzie wyginęła połowa pszczół, i środek kraju. Lepsza sytuacja jest na południu. Bezpośrednią przyczyną zmniejszania się liczby pszczół może być zjawisko destrukcyjnego załamania kolonii (Colony Collapse Disorder - CCD). Masowe ginięcie pszczół rozpoczęło się w USA w 2004 roku. W 2006 roku CCD pojawiło się w Europie. Od pewnego czasu podobne objawy można zauważyć w polskich pasiekach. Polscy specjaliści uważają, że u pszczół dochodzi do obniżenia odporności w wyniku chemizacji rolnictwa, uprawy roślin genetycznie zmodyfikowanych, stresu wywołanego przewożeniem uli na duże odległości. Przy obniżeniu odporności pszczoły padają ofiarą infekcji wirusowych i związanych z obecnością bakterii chorobotwórczych, grzybów czy roztoczy. Zdaniem amerykańskich naukowców sprawcą ginięcia pszczół jest najprawdopodobniej izraelski wirus ostrego paraliżu pszczół (IAPV), który powoduje śmierć dorosłych osobników. Owady wylatują z ula i już nie wracają. Czasem widać pszczoły z objawami paraliżu, pełzające wokół uli. Według polskich specjalistów nie ma jeszcze całkowitej pewności, że to IAPV jest winien zjawiska CCD. Pojawienie się objawów zakażenia u pszczół może być wynikiem inwazji roztocza Varroa destructor, osłabiającego układ odpornościowy pszczół.

Anna i Norbert

2008-05-02T13:45:00.000-07:00

Anna Rybak i Norbert Małanowski...

"W małżeństwie powinno się walczyć bezustannie przeciw potworowi, który pożera wszystko: przyzwyczajeniu."

Wielkanoc

2008-03-21T05:45:00.000-07:00

Wielka ucieczka pszczół w Ameryce!

2008-03-21T05:44:00.000-07:00

Miliony pszczół uciekły z ciężarówki, która wywróciła się na kalifornijskiej autostradzie.

Według policji w Sacramento z ciężarówki przewożącej pszczoły uciekło od 8 do 12 milionów. Rozwścieczone owady pożądliły przy okazji policjantów i strażaków przybyłych na miejsce wypadku.

Oficer Michael Bradley powiedział prasie, że do wypadku doszło w chwili, gdy kierowca wjeżdżał na autostradę w drodze do miasta Yakima w stanie Waszyngton. W każdym z przewożonych pojemników znajdowało się ponad 30 tysięcy pszczół.

Jedynym pozytywnym aspektem wypadku jest to, że owady zostały wykorzystane do zapylania roślin na terenie San Joaquin Valley. Nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło...

bez komentarza

Pszczelarze: przepisy pomagają pasożytom trzebić pasieki

2008-03-21T05:31:00.000-07:00

Straty pszczół w poszczególnych ulach wynoszą do 70 proc. - alarmują śląscy pszczelarze po przedwiosennych obchodach pasiek. Jedną z przyczyn jest - zdaniem pszczelarzy - inwazja pszczelich pasożytów. A rozwojowi pasożytów sprzyjają nieodpowiednie przepisy.
"Straty te są jeszcze większe niż w zeszłym roku, kiedy wskutek ciepłej zimy wiele pszczelich królowych zbyt wcześnie rozpoczęło czerwienie. Teraz na palcach jednej ręki można policzyć pasieki, w których nic nie zginęło - powiedział PAP w środę Henryk Wieczorek ze Stowarzyszenia Pszczelarzy "Barć" z Bytomia.

Jak wyjaśnił, główną przyczyną strat w tym roku stała się warroza - rozmnażające się na czerwiu pszczół oraz os roztocza, które żywiąc się hemolimfą (pełniącą funkcje krwi) owadów i wstrzykując w jej miejsce toksyny, powodują obumieranie zaatakowanych organizmów.

"Niestety my, ludzie, pomagamy pasożytom do tego stopnia, że robią one wśród pszczół prawdziwe spustoszenie. Powodem są przepisy zobowiązujące straż pożarną do bezpłatnego usuwania gniazd pszczół oraz os, które instruują strażaków, że usunięte gniazda należy w workach wywozić do lasów - podkreślił Wieczorek.

W jego ocenie, na pozór obojętne dla zdrowia pszczół zalecenie, nie uwzględnia trybu rozrodu pszczół oraz os. Pszczoły, inaczej niż osy czy szerszenie, żyjąc w gromadzie przez cały rok, robią zapasy na zimę. Gdy nastaje zimno, obniżają temperaturę w ulach, zbijają się w kłąb zimowy i zapadają w odrętwienie.

Spożywają wtedy bardzo mało pokarmu - cały rój zużywa ok. 1,5 kg zgromadzonego wcześniej miodu miesięcznie, podczas gdy w ciągu sezonu - nawet 100 kg. Taki sposób zimowania jest m.in. uwarunkowany ich budową - pszczoły mogą wypróżniać się tylko w locie. Zimą, podczas mrozów, nie opuszczają uli, dlatego jedzą mało.

Zaczynają jeść po rozpoczęciu składania jaj przez królową - z reguły pod koniec stycznia - aby móc wytworzyć temperaturę ok. 30 stopni, konieczną do wzrostu jaj. Wylatują dopiero na wiosnę, na tzw. obloty. Młode pszczoły rodzą się w postaci larw w 21 dni po złożeniu przez królową jaj, larwy os - w zależności od pogody - mogą wydłużyć ten czas do 45 dni.

Osy - w przeciwieństwie do pszczół - nie robią zimowych zapasów, a gniazda, budowane na wiosnę przez zahibernowane przez zimę królowe, mają komórki zwisające pionowo w dół. Aby wyżywić wykluwające się najpierw ze złożonych w nim jaj szybko rosnące larwy robotnic, królowe często wylatują z gniazda, aby szukać pokarmu - najczęściej padliny.

Jeśli pogoda nie pozwala im na to, głodne larwy robotnic wypadają ze swoich komórek i spadają przez umieszczony u dołu gniazda wylot na ziemię, gdzie są zjadane przez inne owady. Jeśli larwy przekształcą się w robotnice, dzięki ich pomocy w gnieździe, królowa latem zaczyna składanie w gnieździe jaj, z których jesienią wykluwają się nowe królowe oraz zapładniające je samce.

Według Wieczorka, jeśli w sezonie strażacy wywożą gniazdo os do pobliskiego lasu, te młode osy, które są już na tyle rozwinięte, że mogą latać, a nie zostały przewiezione dalej niż 5 kilometrów, co zdarza się w większości przypadków, wracają w pobliże pierwotnego gniazda i próbują zdobyć pożywienie, by młode królowe były w stanie przehibernować kolejną zimę.

Z reguły osy atakują wówczas znajdujące się już wtedy w ulach pszczele rodziny. Jedna zarażona warrozą osa dostarcza wtedy pasożyta do ula, w którym znajduje się kilka tysięcy pszczół. Pozostawione same sobie, osy jesienią atakują ule znacznie rzadziej.

"Warroza ma w ulu fantastyczne warunki - mnóstwo odżywczej krwi najedzonych przed zimą pszczół. Po ataku warrozy do wiosny może przetrwać tylko garstka pszczół. Sam jestem strażakiem, zdarza mi się usuwać gniazda os i w sześciu na dziesięć znajduję warrozę" - zaznaczył pszczelarz.

Rozwiązaniem tego problemu byłaby zmiana przepisów i np. powierzenie obowiązku usuwania gniazd os wyspecjalizowanym firmom. Pszczelarze obawiają się, że przetrzebienie krajowych hodowli spowoduje słabe zbiory, a tym samym trudno będzie kupić dobry jakościowo miód. Ten pochodzący z importu - jak twierdzą śląscy hodowcy - zwykle jest słabej jakości.

Miodowy miesiąc to za mało

2008-02-22T05:29:00.001-08:00

„Życie miodem słodzone”

2008-02-22T05:12:00.000-08:00

TRUTEŃ TRUTEŃ

2008-02-17T23:40:00.000-08:00

Trutnie w pszczelej rodzinie
Obserwując życie rodziny pszczelej, spostrzegamy, że do jednych z najbardziej spektakularnych jej zachowań należy postępowanie pszczół-robotnic z trutniami. Rokrocznie mamy możliwość stwierdzenia wiosną dużej troskliwości pszczół w wychowywaniu czerwiu trutowego i wielką dbałość o dorosłe trutnie. Z kolei w połowie lata - niektórzy twierdzą, że od św. Anny, kiedy stają się „zimne wieczory i poranki”, inni, że od pierwszych dni sierpnia - dotychczas czułe opiekunki-robotnice okazują swym dotychczasowym podopiecznym jawną niechęć, a niekiedy nawet agresję.
Pszczoła miodna (Apis mellifera mellifera L.) należy do grupy owadów właściwie społecznych i w związku z tym występuje w tym gatunku silna kastowość płciowa.

Najważniejsze cechy wyróżniające pszczoły spośród wszystkich innych owadów:
1. osobniki jednego gatunku opiekują się potomstwem,
2. istnieje podział pracy wynikający z kast płciowych,
3. współwystępują przynajmniej dwa pokolenia zdolne do pracy dla całej rodziny.

Oprócz pszczoły miodnej, do tej grupy zalicza się jeszcze trzmiele i indyjskie pszczoły olbrzymie, pszczoły karłowate (półwysep Arabski), trigony i melipony z Ameryki Południowej oraz kilkanaście innych gatunków obejmujących mniejszy zasięg geograficzny.

Nie wchodząc w dalsze szczegóły dość powiedzieć, że matki (królowe) i robotnice różnią się tym, że larwy matek żyją w pełnym komforcie białkowym, natomiast larwy robotnic są odżywianie mleczkiem pszczelim tylko do trzeciego dnia życia. Później robotnice-karmicielki zmniejszają im ilość mleczka, zastępując pokarmem węglowodanowym. Efektem takiego żywienia larw-robotnic jest pewien rodzaj niedorozwoju. Robotnice są mniejsze od matek, ale za to zwinniejsze, no i rzecz jasna bardzo pracowite. W pewnych okolicznościach (rodziny-trutówki), niektórym robotnicom rozwijają się jajniki i składają one dużą ilość jaj w komórkach w sposób niesłychanie chaotyczny. Jednak nie są to prawdziwe matki, ponieważ nie odbywają lotów godowych i w związku z tym znoszą tylko jaja nie zapłodnione.

Kasta samców powstaje wyłącznie z jaj nie zapłodnionych, umieszczonych przez matkę w specjalnie przygotowanych przez robotnice komórkach (dużo większych od pszczelich) przeznaczonych na larwy trutowe. Wprawdzie prof. Jerzy Woyke odkrył występowanie trutni diploidalnych, ale z nieznanych powodów pszczoły zjadają takie larwy między trzecim a piątym dniem życia. Larwy trutowe są odżywianie dietą bogatą w białko (mleczkiem pszczelim), zaś wielkość trutni zależy głównie od wielkości komórek, w których się wychowują. Po 24 dniach wygryzają się młode trutnie, które oblatują się dopiero w 5 dniu życia, a dojrzałość osiągają między 10 a 12 dniem. Odtąd, we wczesnych godzinach popołudniowych (między 1300 a 1600) ruszają na loty patrolowe. Stwierdzono, że trutnie z roku na rok patrolują stale te same obszary. Autor wyraża przypuszczenie, że chodzi o to, iż występują tam wstępujące ciepłe prądy, które - tym bardzo ciężkim owadom - ułatwiają utrzymywanie się w powietrzu przez 10-15 min. Dojrzałe trutnie tworzą specyficzny rodzaj „chmurki” przestrzennej, na którą kierują się młode, dziewicze matki. Na chmurkę trutni naprowadzają królową feromony męskie. Matka „przebija” obszar patrolujących trutni, z których najbliższe niej natychmiast zaczynają za nią samobójczy wyścig. Tworzy się swoisty „warkocz” - jak u komety - ścigających ją samców. Najsprawniejszy z nich dogania samicę i wg obserwacji polskich uczonych na wysokości 35-40 m, zaś wg amerykańskich badaczy na wysokości nawet 500 m (!), dochodzi do zbliżenia, w wyniku którego truteń przekazuje swoje nasienie w okolicę zbiorniczka nasiennego matki. Natychmiast po akcie płciowym samiec ginie, ponieważ wszystkie jego mięśnie ogarnia śmiertelne stężenie, Odpada on od matki i spada martwy na ziemię. W czasie jednego takiego lotu godowego może dojść wielokrotnie do zbliżeń matki z kolejnymi trutniami (do 15).

Po powrocie do ula robotnice czyszczą matkę, karmią, zaś nasienie kilku lub kilkunastu trutni powoli przenika do zbiorniczka nasiennego, przy okazji mieszając się od wszystkich samców, a jego nadmiar jest ulewany. Matce najczęściej wystarcza jeden lot godowy, lecz przy sprzyjającej pogodzie często dochodzi do kilku lotów godowych. Warto dodać, że dzięki bardzo licznym przetchlinkom znajdującym się w okolicy zbiorniczka nasiennego oraz dzięki temu, że organizm matki wydziela do tego zbiorniczka substancję odżywczą, plemniki są utrzymywane przy życiu przez kilka lat. Akt zapłodnienia jaja jest czynnością świadomie wykonywaną przez matkę. W chwili, kiedy jajo przeciska się przez jajowód, matka skurczem specjalnych mięśni okalających zbiorniczek wyciska kropeleczkę nasienia na otwarte jeszcze jajo.

Z upływem czasu zapas plemników wyczerpuje się i coraz więcej jaj znoszonych przez matkę nie jest zapłodnionych. Z takich jaj - nawet złożonych w komórkach pszczelich - wylęgają się trutnie. Trutnie niedługo cieszą się opieką swych siostrzyc. W połowie lata, kiedy jest już po okresie rojenia się pszczół i lotów godowych młodych królowych, robotnice zaczynają im okazywać wyraźną niechęć i stosunkowo szybko dochodzi do wyeliminowania wszystkich trutni z rodziny pszczelej. Chodzi o to, aby nie zjadały one zapasów przygotowywanych na ciężki i długi okres zimy. Początkowo sądzono, że pszczoły wykorzystują swoją najgroźniejszą broń, czyli żądła, do uśmiercania niepotrzebnych już rodzinie trutni. Okazało się jednak, że proces ten przebiega zupełnie inaczej. Karmicielki nie odżywiają swych braci, ponadto spychają one trutnie na krajne ramki z miodem. Z konieczności - zmuszone do odżywiania się tylko i wyłącznie pokarmem węglowodanowym - trutnie szybko słabną i po kilku dniach spadają na dno ula. Ponadto, wiedzione odwiecznym instynktem, najsilniejsze z nich codziennie udają się na loty patrolowe i w czasie powrotu oczekuje je przykra niespodzianka: wartowniczki nie wpuszczają ich do ula macierzystego. Jeżeli w pasiece jest jakaś rodzina bezmateczna lub z nie zapłodnioną młodą matką, to trutnie te są przez nie przyjmowane. Ale im bliżej zimy, to takich rodzin w pasiece jest mniej. Jeżeli we wrześniu w jakiejś rodzinie znajdują się trutnie, jest to znak, że w takiej rodzinie nie ma porządku.

Świadczyć to może o czterech rzeczach:
1. rodzina nie posiada królowej i być może już jest trutówką,
2. w rodzinie znajduje się młoda, jeszcze nie czerwiąca młoda matka,
3. w rodzinie jest bardzo stara królowa, która wydziela bardzo małą ilość feromonu matczynego. Pszczoły utrzymują wówczas trutnie na wypadek gdyby królowa padła lub w przypadku gdyby doszło do procesu nazywanego „cichą wymianą matki”.
4. młoda matka posiada genetyczny defekt i wydziela bardzo małą ilość substancji matecznej. W takiej sytuacji, matka będzie rozczerwiona, przy równoczesnej obecności trutni w rodzinie.

Stwierdzono, że w okresie reprodukcyjnym pszczół, w rodzinie znajduje się bardzo dużo trutni. W rodzinie, w okresie jej maksymalnego rozwoju żyje od 800 do 2 tys., a w rodzinach bardzo silnych nawet więcej trutni. Jeżeli uwzględnimy fakt, że truteń zużywa na swe potrzeby życiowe tyle pokarmu, co dwie pszczoły, i że przez cały okres swojego aktywnego życia musi on być karmiony przez karmicielki, oraz że do zaplemnienia potrzebnych jest ich zaledwie kilka lub kilkanaście, to ta wielka liczba osobników męskich w rodzinie pszczelej może się wydać wielką rozrzutnością. Autor zaintrygowany tym zjawiskiem zadał sobie pytanie, dlaczego tak pracowite i oszczędne istoty, jakimi są pszczoły, pozwalają sobie na tak ogromny luksus (rozrzutność) i w okresie od maja do końca lipca hodują w każdej rodzinie tysiące osobników męskich? Po prowadzonych w połowie lat 80. starannych obserwacjach doszedł do wniosku, że „urządzenie” przyrody jest niesłychanie mądre, dając maksymalną możliwość przetrwania każdego gatunku roślin i zwierząt w ramach swojej specyficznej zdolności przystosowawczej do warunków bytowania. Dlaczego doszedł do takich wniosków?

Najbardziej niebezpiecznym momentem życia młodej matki jest lot godowy. W czasie tego lotu jest ona absolutnie sama (ani przedtem, ani później nigdy nie była i nie będzie osamotniona aż do swojej śmierci) i w związku z tym czyhają na nią różne zagrożenia. Ptaki owadożerne (w Polsce głównie jaskółki), nagła zmiana pogody, błądzenie matek (zajście do innego ula prawie zawsze kończy się jej uśmierceniem), nagłe uderzenie wiatru spychające ją zbyt daleko od rodzimej pasieki - te wszystkie zagrożenia sprawiają, że nie może być najmniejszego ryzyka nieudanego, czyli jałowego lotu godowego. Równie ważne muszą być czynniki związane z doborem naturalnym samców unasieniających matkę. Śmiertelna pogoń trutni za matką eliminuje samce zbyt słabe i wolne z przekazywania potomstwu informacji genetycznej. Oznacza to, że tylko najbardziej żywotne, najsprawniejsze osobniki mogą przekazać swoje geny potomstwu. Możemy też podziwiać inny ważny element mądrego „urządzenia” przyrody w procesie naturalnego unasieniania matki. Otóż, zdarza się, że pomimo doskonałej sprawności fizycznej, ten i ów samiec posiada nieżywotne nasienie. Gdyby matkę unasieniał tylko jeden truteń - tak, jak sądzono jeszcze do połowy lat 50. - to mogłoby tak być, że pomimo udanego lotu godowego, matka siałaby wyłącznie jaja trutowe. Dlatego w czasie jednego lotu dochodzi do zbliżeń matki z kilkoma, a niekiedy nawet z kilkunastoma trutniami. Przy tak funkcjonującym mechanizmie naturalnej inseminacji młodych matek, zabezpieczone są w sposób optymalny potrzeby zachowania gatunku.

Pozostaje jeszcze do omówienia rola trutni na powstawanie nastroju rojowego. Bezpośredniego wpływu trutni na powstawanie tego nastroju dotychczas nie stwierdzono. Mimo to - zdaniem autora - trutnie mogą mieć pewien pośredni wpływ na jego powstawanie. Stosunkowo duża ich ilość w ulu przy równoczesnym zmniejszaniu się komory powietrznej ula - z racji wypełnienia wszystkich wolnych komórek pszczelich i trutowych miodem - przyczyniają się do nagromadzenia w ulu produktów przemiany materii, a zatem potęgują u pszczół wrażenie duszności i ciasnoty oraz wzmagają chęć podzielenia rodziny. Autor wysuwa również koncepcję, że duża liczba dojrzałych trutni w rodzinie prowadzi do powstania wysokiego stężenia feromonu męskiego w ulu, a to daje pszczołom „przekonanie”, że młode matki są całkowicie zabezpieczone na lot godowy w odpowiednią ilość dojrzałych trutni, co przyspiesza o dwa, a może o trzy dni wyjście roju.

Trutnie nigdy nie inicjują wyjścia roju. Zaskoczone niezwykłym ruchem w ulu, są wypychane zeń na pomost przez masowo wychodzące z ula pszczoły, wzbijają się w powietrze i przyłączają do latającej chmary pszczół uciekającej z roju macierzystego. Nawet w takich nadzwyczajnych dla pszczół okolicznościach nie przestają się one opiekować towarzyszącymi im trutniami.

Po wyjściu roju z ula zawiesza się on na krótko w okolicy pasieczyska. W takich warunkach autor wielokrotnie zaobserwował jak wygłodniałe trutnie czułkami prosiły robotnice o pokarm. Ponieważ większość z nich posiada zapas miodu wyniesiony z ula w swoim wolu, to długo nie dają się prosić i kolejno dwie lub trzy pszczoły karmią głodomora. Powstaje oczywiste pytanie: po co rodzinie rojowej trutnie, skoro ucieka z nimi stara, zapłodniona matka, tak więc rodzina w nowym miejscu może sobie doskonale dać radę bez nich? Autor jeszcze raz odwołuje się do mądrego „urządzenia” przyrody, które zabezpiecza uciekającą rodzinę w możliwość autonomicznego bytu na nowym siedlisku bez względu na jakiekolwiek niekorzystne okoliczności związane z tym osiedlaniem się. Przecież może zdarzyć się ucieczka roju bardzo odległa (10 km) w okolicę wolną od pszczół. Może też się zdarzyć, że stara matka po kilku dniach czerwienia ginie. Wówczas rodzina hodując matki ratunkowe, jest równocześnie zabezpieczona w odpowiednią liczbę trutni gotowych do spełnienie swej fundamentalnej funkcji życiowej. Podobnych scenariuszy można snuć jeszcze wiele, lecz ten wystarczy do zilustrowania potrzeby utrzymywania przez rodziny rojowe dużej liczby trutni w okresie ich ucieczki z rodziny macierzystej.

Najważniejszym wnioskiem wynikającym z tych rozważań jest oszczędzanie życia trutni i to zarówno postaci larwalnych, jak i dojrzałych form. Pszczoły bardzo dbają, aby był utrzymany specyficzny rodzaj równowagi biologicznej w rodzinie pszczelej, który wyraża się w odpowiedniej strukturze robotnic, trutni i królowych. Strukturę tę można zapisać w następującym schemacie ideowym: jedna królowa: 30 tys. - 100 tys. robotnic: 0,8 - 2 tys. trutni.

Każda próba zachwiania podanej struktury (niszczenie trutni - trutni i czerwiu), powoduje specyficzny rodzaj reakcji łańcuchowej. Radykalnie zredukowana liczba czerwiu trutowego powoduje zmniejszenie stężenia feromonu męskiego w ulu (w ostatnich latach udowodniono, że czerw również produkuje feromony), to z kolei wywołuje gwałtowną reakcję pszczół w postaci usilnej odbudowy zniszczonych komórek trutowych. Prace „remontowe” absorbują część pszczół lotnych, ponadto wprowadzają pewną nerwowość w rodzinie, która trwa aż do momentu uzyskania punktu równowagi.

Maciej Winiarski

"Życie miodem słodzone"

2008-02-07T22:19:00.000-08:00

Wlodzimierz Cyc

Elżbieta Kowalczyk

Zbigniew Pęcak

Janusz Kasztelewicz

Slawomir Bakier

Na zlecenie Stowarzyszenia Pszczelarzy Zawodowych agencja Marketing & Comunications Consultants wraz z Doug Faber Family rozpoczynają realizację ogólnopolskiej kampanii edukacyjnej "Życie miodem słodzone".

Projekt jest finansowany ze środków Unii Europejskiej (50%), Rzeczpospolitej Polskiej (ARR) (30%) oraz konsorcjum producentów miodu i produktów pszczelich (20%).

Zadaniem kampanii jest upowszechnienie spożycia miodu wśród Polaków i przełamanie sezonowości w konsumpcji, gdyż miód w Polsce jest głównie spożywany w okresie jesienno-zimowym. Prowadzone działania mają na celu podkreślenie wartości smakowych i odżywczych naturalnego miodu oraz pogłębienie wiedzy konsumentów na temat dobroczynnych właściwości produktów pszczelich. Działania w ramach projektu skierowane będą zarówno do konsumentów miodu, jak i do innych uczestników rynku miodu i produktów pszczelich.

Kampania "Życie miodem słodzone" jest realizowana w ramach mechanizmu "Wsparcia działań promocyjnych i informacyjnych na rynkach wybranych produktów rolnych Unii Europejskiej". Projekt rozpoczyna się 6 lutego, a zakończy się we wrześniu 2009 roku. Budżet przeznaczony na jego realizację wynosi ok. 700 tys. euro.

Kampania medialna zostanie skoncentrowania w dwóch okresach - w pierwszej połowie 2008 roku oraz na przełomie 2008 i 2009 roku.

W ramach podejmowanych działań będzie można zobaczyć telewizyjny spot reklamowy w wersji 30 sek. oraz 15 sek. (TVP1, TVP2, TVP info, tematyczne kanały TVN), reklamę w prasie (pisma poradnikowe i branżowe), internecie oraz radiu. Uruchomiona również została strona internetowa kampanii www.zyciemiodemslodzone.info, która, jako regularnie rozbudowywana platforma, ma stać się kompendium wiedzy o miodzie i jego wykorzystaniu w przepisach kulinarnych oraz w pielęgnacji urody. Przez cały okres trwania kampanii będą prowadzone pro aktywne relacje z mediami zmierzające do popularyzacji miodu i produktów pszczelich. Organizatorzy chcą pokazać naturalny miód jako wartościowy, a zarazem niezwykle smaczny element codziennej diety dla całej rodziny. Myślą przewodnią kampanii jest: "Poznaj się na naturalnym miodzie i codziennie osładzaj nim życie". Hasłami kampanii prasowej są: "Miodowy miesiąc to za mało" oraz "Miód od kuchni".
Poza działaniami reklamowymi i PR, w sklepach zostaną umieszczone plakaty kampanii. Mają one zachęcić konsumentów do skierowania kroków w stronę półki z produktami pszczelimi.

Agencją realizującą projekt jest Marketing & Comunications Consultants, zaś organem wdrażającym go formalnie jest Doug Faber Family. Kreacja została przygotowana przez Tomasza Suskę, reżyserem spotu jest Mariusz Palej, a producentem Cine Art. Animacje oraz kompozycje obrazu wykonało studio Nextmedia. Media zakupił dom mediowy Equinox.

Ile warta jest pszczoła?

2008-02-05T00:19:00.000-08:00

Na świecie żyje około 250-300 tys. gatunków roślin okrytonasiennych stanowiących podstawę łańcuchów pokarmowych prawie wszystkich ziemskich ekosystemów lądowych i niektórych wodnych. Wszystkie, które rozmnażają się płciowo (a jest ich większość), wymagają zapylenia.
Rośliny, w porównaniu z mobilnymi zwierzętami, są ubezwłasnowolnione, zdane na zewnętrzne "przenośniki" pyłku - część z nich oddaje pyłek prądom powietrza i wodzie, większość jednak (niektórzy badacze twierdzą, że nawet 90% wszystkich gatunków) wykorzystuje do tego celu zwierzęta, głównie owady, rzadziej ptaki i inne kręgowce.

Rezultatem zapylenia kwiatu i następującego po nim zapłodnienia komórki jajowej, znajdującej się w zalążku rozwijającym się w słupku kwiatu, jest rozwój nasienia, któremu towarzyszy tworzenie się owocu. Brak zapylenia uniemożliwia wytworzenie nasion i owoców. I tu właśnie ten niewinny proces zaczyna mieć znaczenie dla ludzi, bo owoce i nasiona roślin to duża część naszej diety. Rośliny nas też ubierają - przykładem choćby bawełna - oraz leczą i zapewniają materiał budulcowy.

Zapylanie roślin przekłada się więc na konkretne efekty ekonomiczne i można je, szacunkowo, przeliczyć na pieniądze. Taka kalkulacja nie jest łatwa, ponieważ powstawanie nasion i owoców nie zawsze wiąże się z zapyleniem: niektóre rośliny wytwarzają je bez procesu płciowego (takie nasiona są genetycznie identyczne z rośliną rodzicielską, zjawisko to określa się terminem apomiksji), inne z kolei są samopylne, co oznacza, że zapylenie odbywa się w obrębie jednego kwiatu - bez konieczności udziału "sił trzecich".

Praca niewolnicza?

Przyjmując pewne proste założenia, można podać przybliżoną wartość darmowych "usług" zapylaczy. Jest to kwota niebagatelna - w roku 1993 na przykład wynosiła 200 mld dolarów. Nowsze dane są niedostępne, ale należy przypuszczać, że liczba ta raczej się nie zmniejszyła. W samych tylko Stanach Zjednoczonych wartość "usług", jakie oddają rocznie wyłącznie naturalnie występujące tam gatunki zapylaczy (bez pszczoły miodnej Apis mellifera , która jest gatunkiem wprowadzonym z Europy), określa się na ponad 4 mld dolarów, natomiast roczny wkład w gospodarkę narodową USA pszczoły miodnej wyniósł w roku 2000 prawie 15 mld dolarów (o prawie 40% więcej niż w roku 1989).

Dla Polski brak podobnych obliczeń, ale pokusiłem się kiedyś o oszacowanie wartości darmowej pracy naszych rodzimych owadów i okazało się, że kiedy wziąć pod uwagę zaledwie niespełna 20 najpopularniejszych upraw (z wyłączeniem wiatropylnych zbóż), wynik oscyluje w granicach 3 mld złotych rocznie. Dla porównania: tyle mniej więcej kosztowała nasz kraj eskadra 12 myśliwców F16.

Badacze uważają, że globalnie ponad 800 gatunków uprawowych wymaga obecności owadów zapylających kwiaty. W Europie aż 84% roślin uprawnych jest uzależnionych od owadzich zapylaczy, wśród których najważniejsze są pszczoły - nie tylko znana wszystkim i hodowana od tysiącleci pszczoła miodna, ale również (a może zwłaszcza) gatunki dzikie - trzmiele, pszczolinki, murarki, smukliki, miesierki, grzebacze i wiele, wiele innych.

Oczywiście wszystko odbywa się na zasadzie dobrowolności - nikt wszak nie zmusza dzikich pszczół i innych owadów do harówki na naszych polach (no, może z wyjątkiem pszczoły miodnej, której rodziny czasem są dowożone w pobliże sadów i, w pewnym sensie, popychane we "właściwym" kierunku, lub trzmieli hodowanych specjalnie do zapylania upraw szklarniowych, np. pomidorów), trudno więc mówić o jakichś nadzwyczajnych zyskach. Zastanówmy się jednak, co by się stało, gdyby tych owadów zabrakło? Podane wyżej liczby zaczną wyglądać zgoła groźnie, ponieważ oznaczać będą straty. Ta groźba jest coraz bardziej realna.

Zapylacze w odwrocie

Od pewnego czasu uczeni obserwują zjawisko określane jako "kryzys" bądź "deficyt zapyleń", objawiający się spadkiem liczebności zapylaczy. Zagrożenia z tym związane dotyczą nie tylko poszczególnych gatunków, ale całych sieci zależności łączących owady zapylające i rośliny. Już obecnie straty spowodowane brakiem zapyleń w przypadku niektórych upraw określa się na 70%. Zjawisko kryzysu zapyleń obserwuje się na wszystkich kontynentach z wyjątkiem Antarktydy, gdzie występują zaledwie dwa gatunki roślin kwiatowych.

W 2006 roku w"Science" zamieszczono wyniki pomiarów zmian bogactwa gatunkowego samotnych pszczół i muchówek zrodziny bzygowatych (będących ważnymi zapylaczami roślin w klimacie umiarkowanym - m.in. w Polsce) na przestrzeni kilkudziesięciu lat. Porównania prowadzono dla Holandii i Wielkiej Brytanii. Autorzy opracowania przeanalizowali ponad milion rekordów z narodowych sieci danych entomologicznych i wykazali, że w ponad połowie brytyjskich i prawie 70% holenderskich "kwadratów badawczych" (obszarów o powierzchni 100 km2 użytych do porównań) nastąpił istotny spadek bogactwa gatunkowego dzikich pszczół.

W przypadku bzygów sytuacja okazała się nieco mniej dramatyczna (spadek w jednej trzeciej i wzrost w jednej czwartej kwadratów brytyjskich, wzrost w jednej trzeciej i spadek w 17% kwadratów holenderskich), co jednak nie powinno napawać nas optymizmem, ponieważ nie działają w tym przypadku mechanizmy kompensacyjne, umożliwiające zastępowanie jednych zapylaczy drugimi. Ponadto, nawet w przypadku roślin zapylanych przez jedną grupę zapylaczy, może występować "zysk netto" w produkcji nasion, związany z interakcjami różnych grup owadów zapylających. Różnorodność interakcji wpływa także pozytywnie na stabilność zbiorowisk roślinnych.

Badania z Europy i innych kontynentów wskazują, że mamy do czynienia z wyraźnym ciągiem przyczynowo-skutkowym łączącym spadek liczebności zapylaczy ze spadkiem różnorodności gatunkowej roślin. Oczywiście ryzyko wymarcia najszybciej dotyka rośliny o najsilniej wyspecjalizowanych strategiach życiowych oraz te, które występują w niewielkich, rozproszonych populacjach - tych gatunków i tak w zasadzie nie dostrzegamy na co dzień, znane są wyłącznie specjalistom. Jednak najczarniejsze scenariusze mówią, że utrata większości zapylaczy oznacza ekstynkcję 90% roślin kwiatowych, a to już katastrofa na miarę "wielkich wymierań" (kto wie, czy z nich nie największa).

Deficyt zapyleń ma wiele przyczyn. Najważniejsze to dewastacja środowiska oraz modernizacja i intensyfikacja gospodarki rolnej. Jednym z podstawowych problemów jest postępująca fragmentacja środowiska, powodująca zmniejszanie się bogactwa gatunkowego roślin żywicielskich, a w konsekwencji spadek liczby gatunków zapylaczy.

Fragmentacja jest związana m.in. z podziałem ziemi między wielu właścicieli. Naturalne zbiorowiska roślinne zajmują zwykle znaczną powierzchnię, są stosunkowo stałe, jeśli chodzi o skład gatunkowy i stabilne w przypadku działania niekorzystnych warunków środowiskowych. Dowiedziono eksperymentalnie, że wraz ze spadkiem powierzchni zajmowanej przez dane zbiorowisko maleje bogactwo gatunkowe zamieszkujących je organizmów.

Równie tragiczne skutki daje propagowanie wielkoobszarowych upraw wiatropylnych roślin zbożowych, które są dla zapylaczy niczym pozbawione pokarmu pustynie. Paradoksalnie, niewiele lepszym źródłem pożywienia są monokultury roślin wytwarzających nektar i pyłek użyteczny dla owadów (np. uprawy rzepaku). Chociaż pożywienie pojawia się tam masowo, kwitnienie roślin jest krótkotrwałe i może być podstawą wyżywienia owadów zaledwie przez kilka-kilkanaście dni w ciągu roku.

Innym ważnym czynnikiem wpływającym na jakość zapylania jest stosowanie w rolnictwie środków chemicznych - nawozów sztucznych, pestycydów i herbicydów - co wywołuje znaczne straty w populacjach zapylaczy oraz istotnie wpływa na zmniejszanie się liczby gatunków towarzyszących uprawom chwastów. Mimo że - konkurując z uprawami o światło, wodę i zasoby mineralne - zmniejszają one produkcję rolną, stanowią naturalną bazę pokarmową dla owadów poza okresami kwitnienia roślin uprawowych. Wiele z nich to także rośliny żywicielskie stadiów larwalnych owadów zapylających.

Jest mało prawdopodobne, aby te negatywne zjawiska można było zrównoważyć obecnością hodowlanej pszczoły miodnej. Po pierwsze, gatunek ten nie jest efektywnym zapylaczem dla wszystkich rodzajów upraw. Wielu biologów uważa nawet, że szacunki dotyczące zapyleń dokonywanych przez tego owada są znacznie zawyżone. Nie bez znaczenia są także preferencje pszczoły miodnej w stosunku do roślin obcych w danej florze. W grupie tej znajduje się wiele uciążliwych chwastów (np. w Polskiej florze większość roślin uważanych za chwasty została zawleczona z innych obszarów geograficznych), co w konsekwencji ułatwia ich rozmnażanie i rozprzestrzenianie, kosztem rodzimych gatunków.

Poza Europą obecność introdukowanych zapylaczy, takich jak pszczoła miodna, również nie jest obojętna dla równowagi lokalnych ekosystemów. Znanych jest wiele przypadków, w których owady te konkurują z rodzimymi gatunkami. Prowadzi to do spadku liczebności lokalnych zapylaczy, co z kolei sprawia, że rośliny wyspecjalizowane pod względem zapylania (zapylane przez niewiele gatunków owadów - czasem nawet tylko jeden) nie mogą zawiązać nasion. W przypadku takich wyspecjalizowanych układów niemożliwe jest zwykle zastąpienie danego zapylacza przez inny gatunek, nawet blisko z nim spokrewniony.

Nagłe wymieranie rojów

Nawet gdyby pszczoły miodne mogły odgrywać rolę rodzimych zapylaczy, to i tak są one równie silnie narażone na działanie pestycydów i herbicydów oraz utrudnienia w żerowaniu spowodowane fragmentacją siedlisk. W dodatku w wielu regionach świata obserwuje się gwałtowny spadek liczby kolonii pszczół. Tylko w USA w ciągu ostatniego półwiecza liczba ta zmalała o ponad 50%. Podobnie rzecz ma się w Europie. Obok związków chemicznych stosowanych w rolnictwie, przyczyny zjawiska upatruje się w gwałtownym rozprzestrzenianiu się pasożytów oraz, w przypadku Ameryki, w silnej konkurencji pszczół afrykańskich (dzika rasa pszczoły miodnej pochodząca z Afryki).

Niedawno opisano w USA jeszcze inne tajemnicze i bardzo niepokojące zjawisko nazwane CCD (Colony Collapse Disorder - Nagłe Wymieranie Rojów). Bez wyraźnego powodu zaopatrzone ule pustoszeją, brak jest w nich martwych owadów, często w kolonii pozostaje tylko królowa i niewiele młodych robotnic. Podejrzewano różne przyczyny - skażenie pestycydami, patogeny, małą różnorodność genetyczną hodowanych pszczół. Media obwiniały nawet telefonię komórkową, która miała dezorientować pszczoły, uniemożliwiając im powrót do kolonii.

Wydaje się jednak, że przyczyna leży gdzie indziej. Prowadzone przez zespół amerykańskich naukowców badania, których wyniki opublikowano w "Science" z października ub.r., wskazują, że najbardziej podejrzany jest pszczeli wirus IAPV - w 2004 roku opisali go izraelscy naukowcy, a Amerykanie znaleźli go praktycznie we wszystkich zainfekowanych i przebadanych rojach. Niewykluczone, że swój udział w CCD mają także dwa inne wirusy - kaszmirski wirus pszczeli (KBV) oraz niezidentyfikowany wirus, być może odmiana KBV lub zupełnie nowy gatunek. Autorzy artykułu nie przesądzają, że wymienione wirusy są jedynymi sprawcami CCD. Być może sama ich obecność nie jest jeszcze letalna dla całych rojów, ale w połączeniu z działaniem innych patogenów i stresu środowiskowego wywołuje opisane wyżej zjawisko pustoszenia uli.

Zapylanie a ekonomia

Zjawisko "kryzysu zapyleń", co oczywiste, nie może pozostać bez wpływu na gospodarkę człowieka. Z pewnością spowoduje jej destabilizację, choć obecnie niełatwo określić kierunek tych zmian. Z jednej strony "deficyt zapyleń" może wywołać znaczny wzrost cen pewnych rodzajów żywności, które staną się trudniej dostępne. Straty poniosą także producenci tych dóbr, ze względu na spadek plonów, choć ich stratę częściowo mogą zrekompensować wyższe ceny produktów. Straty lub zyski producentów i pośredników zależą od elastyczności popytu na poszczególne dobra.

Niestety, dla ogromnej większości produktów rolnych brak obecnie ekonomicznych oszacowań dotyczących elastyczności popytu, istniejących substytutów czy dóbr komplementarnych (co może być na przykład dobrym substytutem kawy lub owoców?). Istotnym czynnikiem w tym procesie są preferencje konsumentów, które dość trudno przewidzieć. Nawet jednak te szczupłe, dostępne w chwili obecnej informacje sugerują, że jeśli opisanych zmian nie uda się powstrzymać, gospodarka światowa stanie w obliczu dość poważnego kryzysu, tym bardziej że rachunek ekonomiczny musi także obejmować inne czynniki, których globalną wartość trudno dziś określić: zmniejszanie się różnorodności biologicznej czy postępującą unifikację flory i fauny. Bo zapylenia potrzebują nie tylko rośliny uprawne, ale praktycznie wszystkie rośliny, które mamy za oknem. Zatem: chrońmy zapylacze, póki nie jest za późno

*Dr Marcin Zych pracuje w Ogrodzie Botanicznym UW.

Źródło: Wiedza i Życie

Pszczoły zwiększyły wydajność serwerów

2008-01-12T08:52:00.000-08:00

Taniec pszczół zainspirował naukowców z Georgia Institute of Technology do zwiększenia... wydajności serwerów internetowych. Uczonych zainteresowało, w jaki sposób pszczoły, dysponując ograniczonymi zasobami i nie posiadając jednego centralnego ośrodka, który organizuje ich pracę, są w stanie tak efektywnie zebrać duże ilości nektaru.

Akademicy, badając ich taniec, opracowali nowy system komunikacyjny dla serwerów. Umożliwia on serwerom, które zostały skonfigurowane do pojedynczego zadania, przełączanie się w miarę potrzeb pomiędzy różnymi zadaniami bez ryzyka przeciążenia i odcięcia od swoich zasobów użytkowników.

Przeprowadzone testy wykazały już, że zastosowanie „pszczelego algorytmu” zwiększyło wydajność serwerów bankowych od 4 do 25 procent. Rezultaty badań zostały opisane w piśmie „Bioinspiracja i biomimetyka” (Bioinspiration and Biomimetics).

Profesor Craig Tovey zauważył, że pszczoły i serwery muszą borykać się z podobnymi ograniczeniami, jeśli chodzi o wydajność.

Od lat badam pszczoły i zastanawiałem się, jak wykorzystać moją wiedzę w praktyce. Jeśli pracujesz nad biomimetyką musisz szukać ścisłych analogii pomiędzy dwoma systemami, a nie patrzeć, który jest doskonalszy. A tu zachodzi taka właśnie analogia - mówi Tovey.

Swoje spostrzeżenia przedyskutował z Sunilem Narkanim z University of Oxford. Obaj stwierdzili, że strategie, jakie pszczoły przyjmując radząc sobie z zarządzaniem ograniczonymi zasobami w nieprzewidywalnym i ciągle zmieniającym się środowisku, można zastosować do serwerów pracujących w Internecie.

Ograniczona liczba pszczół musi polecieć do kwiatów, zebrać nektar, wrócić z nim do ula i powtarzać te czynności tak długo, jak w danym miejscu można nektar znaleźć. Czasami trzeba zebrać więcej nektaru, czasami mniej. Tymczasem środowisko, w którym pracują, ciągle się zmienia. Różne kwiaty kwitną o różnych porach i dają różne ilości nektaru. Bardzo dużo zależy też od warunków pogodowych.

Podobnie działają serwery. Muszą obsłużyć klienta, który się z nimi łączy i odpowiedzieć na wszystkie jego zapytania. I podobne działania przeprowadzają w przypadku każdego z klientów. Liczba klientów zmienia się w zależności od pory dnia lub pewnych wydarzeń (np. po przeprowadzeniu przez firmę kampanii reklamowej, serwery muszą zwykle obsłużyć znacznie więcej klientów).

Pszczoły radzą sobie w następujący sposób: zwiadowca poszukuje nektaru, a gdy go znajdzie, wraca do ula i za pomocą tańca (taniec pszczół to jedyny, oprócz języka ludzi, znany nam dwuklasowy system znaków) informują inne pszczoły o lokalizacji nektaru, jego ilości i właściwościach. Wtedy do źródła leci odpowiednia liczba pszczół. Jeśli nie zbiorą wszystkiego, to po powrocie do ula nadal wykonują swój taniec. Pokazują go aż do wyczerpania zasobów nektaru, albo do czasu, gdy inny zwiadowca wróci z informacją, że w innym miejscu znalazł jeszcze lepszy nektar.

Dzięki takiemu systemowi pszczoły otrzymują na bieżące aktualizowane informacje o źródłach nektaru i mogą kierować się tam, gdzie zbiorą najwięcej najlepszego pożywienia. A wszystko to odbywa się bez centralnego sterowania, które tylko opóźniałoby proces przekazywania informacji.

Serwery internetowe zwykle skonfigurowane są tak, by dobrze sprawowały się w normalnych warunkach pracy. Do obsługi dużych witryn zwykle przypisanych jest wiele maszyn. Gdy nagle pojawia się olbrzymia liczba klientów, mogą mieć one problem z ich obsłużeniem, jednak gdy liczba klientów jest niższa od przeciętnej, serwery pozostają bezczynne. W tym czasie serwery, które obsługują inne części tej samej witryny mogą mieć problemy z nadążeniem z odpowiedzią na zapytania przesyłane przez podłączone do Sieci komputery.

Tovey i Nakrani opracowali rodzaj „sali tanecznej” dla serwerów. Gdy któryś z nich otrzymuje zapytanie od użytkownika, umieszcza w „sali tanecznej” zaproszenie do współpracy dla innych maszyn. Na zaproszenie odpowiadają serwery, które akurat mają mniej pracy. Im żądanie klienta jest bardziej skomplikowane, a korzyści osiągnięte z jego obsłużenia większe, tym dłużej ważne jest zaproszenie. A im dłużej zaproszenie jest ważne, tym więcej serwerów przyłącza się do jego obsługi.

Dzięki takiemu rozwiązaniu można efektywnie zarządzać mocą dostępnych serwerów i tak nimi kierować, by te, które akurat mają mniej pracy, wspomogły te najbardziej zapracowane.

Źródło: KOPALNIA WIEDZY