tag:blogger.com,1999:blog-9148362181124027899.post-5065736299613771152008-04-23T11:57:00.004+02:002008-04-23T12:13:32.283+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_2kcEzjr0iqY/SA8LBsTUCiI/AAAAAAAAABU/K4zn2rYWh0U/s1600-h/Richard+Ford.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_2kcEzjr0iqY/SA8LBsTUCiI/AAAAAAAAABU/K4zn2rYWh0U/s200/Richard+Ford.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5192381019081411106" border="0" /></a><br />Lin <i>Sportswriter</i> en 1989. Daquela eu tiña 23 anos e, si, traballaba como xornalista deportivo, na redacción de <i>La Voz de Galicia</i>. Cheguei ao xornalismo deportivo sen nengunha vocación, de rebote, levado polas ondas dos acontecimentos, sen ter manifestado a menor inclinación polo relato das actividades físicas doutras persoas. Como Frank Bascombe, a criatura literaria de Richard Ford. Sentín fascinación por ambos, personaxe e autor. Toda fascinación ten algo de alienación. Nen eu tiña nada a ver co Bascombe literario nen eu tiña nada a ver co Ford literato (nen por talento, alá vai a miña autoestima!!, nen por obvias barreiras xeracionais, el daquela, hai vinte anos, era o cuarentón que comezo a ser eu agora).<br /><br />Bascombe retornou en <i>Independence Day</i> (1996) e vólveo facer agora en <i>The lay of the land</i>. Nesta última, continúa a ser un tipo un chisco abúlico, pero conserva a suficiente dignidade como para indignarse ante o roubo das eleccións de 2000 no seu país, o pucheirazo bananeiro que puxo a Bush Fillo no Salón Oval. En fin, Frank polo demais vélle as orellas ao lobo en forma de cancro de próstata. Desde a primeira novela, plena crise dos cuarenta, a finitude da vida é un dos temas <i> bascombianos</i> por excelencia. Ford proponnos que vivamos non con apatía -aínda que o pareza-, senón con distanciamento. E agora que eu xa tampouco son xornalista deportivo paréceme a mellor das receitas.<br /><br />Falei no anterior post das 30 liñas de Greene. Ford ten o seu proprio estilo. Escribe, cando escribe, que tampouco é moi prolífico, ben máis de 30 liñas/días. Submete aos músculos da súa man destra a unha tortura chinesa: escribe entre oito e 12 horas -depende do perto que estea a conclusión do libro- e cun bolígrafo bic, perdoen a publicidade.<br /><br />Non vexo nesa atitude titánica, nesa gloriosa disciplina proletaria (quen a pillara), nen un só átoma de apatía.<br /><br /><a href="http://www.xornal.com/article.php3?sid=20080423113343">Continúo</a> en Xornal.Com.Xosé Mexutohttp://www.blogger.com/profile/01698994927338868685noreply@blogger.com