نسرین بصیری

سوزن و جوالدوز

2009-10-21T01:21:00.017+02:00

به دیدن رضوان مقدم می روم. اولین بار است که پس از دریافت جایزۀ "کوادریگا" می بینمش.

چه نام سختی دارد این جایزه.

از راست به چپ رضوان مقدم میخائیل گورباچف، فریبا داوودی مهاجر

آپارتمان رضوان طبقۀ ششم خانه ای است که سقف های بلند و پله های بیشماری دارد . تا طبقۀ ششم می شمارم و بالا می روم.

در سرزمین قصه ها نیستیم، بنا بر این به آسمان هفتم نمی رسم . آن بالا در آپارتمانی باز است و نوری که از آن بیرون می تابد راهرو را روشن می کند . نزدیک ورودی که می رسم رضوان در را کاملا باز می کند. سایۀ اندام باریکش را در تاریک روشن راهرو می بینم . نفس نفس زنان روبوسی می کنم و پالتو و شال گردنم را روی

"دوچرخۀ" ثابتی می اندازم که تنها اثاث راهروی کوچک آپارتمان است . رضوان مقدم یکسالی می شود که ساکن برلین است. درست نمی دانم انگیزۀ آمدنش چیست. شش بار دستگیری؟ چهار ده ماه انفرادی ؟ احضار ها و دستگیری های پیاپی بخاطر تلاشش در کمپین یک میلیون امضاء؟ دو سال زندان کشیدن در گذشته و داشتن سه سال حکم تعلیقی و حکم شلاق که هنوز اجرا نشده و مثل شمشیر داموکلس بالای سرش می چرخد و ناظر است بر حرکات و رفتار این زن آشتی جو و برابری خواه که نه سنگی پرتاب کرده ، نه سری شکسته ، نه خانه ای را ویران کرده و نه پاسگاهی را به آتش کشیده است.

رضوان مقدم دارد کار و زندگیش را می کند، جستجو گر است و اهل علم ونظر و دانش ، در عمل دو دستۀ گل به جامعه تحویل داده ، عقیده اش را بیان می کند و برای چرخش و قانون شدن آرزوهایش تلاش می کند!

کیفم را به دستۀ دوچرخۀ ثابت آویزان می کنم و با دیدن کفش هایی که دم در ردیف شده اند چکمه ها را هم در می آورم . میهمانی از بستگان رضوان ، به هنگام ورود به من سلامی می دهد و به دل اتاق کوچکی فرو می رود تا بار دیگر در دنیای مجازی لپ تاپش سیر کند. وارد نشیمن می شوم و باز ذهنم را می کاوم ببینم چرا رضوان به برلین آمده است . شاید خاطرات تلخ دورانی که با دختر شیر خوارش نسیم در کمیتۀ مشترک گذرانده بود او را به این سر زمین سرد و کم آفتاب کشانده یا تلخ ترین خاطره ها... او را به برلین سبز و پر برکه و دریاچه رانده است. خاطرۀ دورانی که برای خبر گرفتن از همسرش علی اصغر منوچهر آبادی به کمیته مشترک و قزل حصار و گوهر دشت و اوین سر می زد . همسرش علی اصغر منوچهر آبادی برای فعالیت هایش به دو سال زندان محکوم شده بود، اما 5 سال را در 4 بازداشتگاه بسر برد تا عاقبت معلوم نشد چرا و چگونه و به چه دلیل همراه با هزاران زندانی دیگر در تابستان شصت و هفت اعدام شد. درست همان اندازء بیهوده و بی دلیل که آن چند هزار نفر دیگر در آن روز ها اعدام شدند. شاید رضوان به برلین آمده تا از خاطرۀ جان باختن همسرش علی اصغر رها شود که به تمام در و دیوار های شهر تهران چسبیده است و کندنی نیست.

شاید هم این مادری که فرزندانش را از زندان تا آزادی به دندان کشیده و با تلاش های شبانه روزی و بی همسر و دست تنها بار آورده، طاقت دوری شان را ندارد و حالا که هر دو در آلمان درس می خوانند آمده تا کنارشان باشد. این فکر ها وقتی از ذهنم می گذرد که وارد اتاق نشیمن آپارتمان می شوم. آپارتمان را از کسی موقتا اجاره کرده. صاحبخانه هر که هست باید انسانی فریخته و اهل مطالعه باشد چون یکی از دیوار ها سراسر به قفسۀ کتاب اختصاص دارد. رضوان برای گرفتن مدرک دکترا نام نویسی کرده و با اینهمه بی آنکه پرسیده باشم مطمئنم نمی تواند در این یکسال اینهمه کتاب خریده باشد. دو میز کوچک ، که دور یکی شان چند صندلی چیده شده و یک کاناپۀ روکش دار اثاثیۀ اتاق را تشکیل می دهند .یک آباژور هم هست که از خوش ذوقی صاحبش خبر می دهد و جز آن تنها چند گلدان کوچک زینت بخش اتاق است.

پشت میز گرد، روبروی رضوان می نشینم و از فنجان سفیدی که جلویم گذاشته چای داغ می نوشم. چای در این غروب سرد پائیزی خیلی می چسبد در گوشۀ اتاق نشمین چند چمدان رویهم چیده شده که حدس می زنم چمدان های میهمان رضوان مقدم باشد. در اتاق نشیمن باز است. دختری چشم بادامی از شرق دور وارد راهرو می شود تا به آشپزخانه برود . هنگام عبور از لای در نیمه باز نگاهی به ما می اندازد و زیر لب سلامی می دهد؛ به زبان انگلیسی . رضوان می فهماند که این خانم دوست و فامیل نیست و فعلا به عنوان مستاجر در این آپارتمان ساکن است .

تو دلم می شمارم. با میهمان راه دور؛ در حال حاضر سه نفر در این آپارتمان دو خوابه زندگی می کنند. در حال چای نوشیدن خوش و بش می کنیم و می پرسم چه می کنی با درس ها؟ می گوید خوب...زبان آلمانی سخت است دیگر. اما راضی هستم .خوب پیش می رود، و پس از مکثی اضافه می کند... اما اگر بورسم درست نشود بر می گردم. اینجوری نمی شود دوام آورد.

دلم پر است. آمده ام که از رفتار رضوان انتقاد کنم. بی رودربایستی و بی مقدمه می گویم" تقصیر خودت است!" و "خوب... تو که یک جایزۀ معتبر گرفتی. چرا بخش مادی اش را قبول نکردی ؟ جایزه برای همین است دیگر . مگر اینهمه آدم بورس تحصیلی یا کاری نمی گیرند؟ می توانستی آنرا به حساب کمک هزینه تحصیلی بگذاری. این چه رابطه ای است که برخی انسان های شریف و جانبدار حقوق بشر با مادیات و زندگی دارند .

کسی جلو دارم نیست. یکی دو هفته حرص خورده ام و حالا دق دلم را خالی می کنم. رضوان به دور دست نگاه می کند و لبخند معنی داری می زند. انگار حرفم را گوش نمی کند یا باور ندارد. اما هر چه هست آشتی جوست و پاسخی نمی دهد .

در دلم از این گفتۀ رضوان مقدم که " اگر بورس تحصیلی درست نشود برمی گردم" آشوبی بر پاست. با اینهمه جلوی زبانم را می گیرم و خاموش از فروتنی های زنانه گله می کنم .

از رضوان مقدم شنیده بودم که قرار است به کمپین یک میلیون امضاء جایزه را بدهند. از دیگری می شنوم که شخص رضوان برای گرفتن جایزۀ "کوادریگا" پیشنهاد و برگزیده شده بوده و خودش ترجیح داده و پیشنهاد کرده که جایزه را به کمپین بدهند و کمپین هم مایل نیست هیچ نوع جایزۀ نقدی را بپذیرد.

می دانم که رضوان مقدم زن زحمتکشی است. می دانم با دو فرزند کوچک سالها به دلیل محرومیت های اجتماعی از کارش بر کنار بوده و با تدریس خصوصی بچه ها را به ثمر رسانده است. در کنار کار و بچه داری، از مادر سالخورده و بیمارش هم نگهداری می کرده و درس هم خوانده و در دو رشته فوق لیسانس گرفته است تا سر انجام پس از رفع ممنوعیت شغلی در دانشگاه شروع به تدریس کند. تیز است و حضور ذهن غریبی دارد. انرژی و پشتکارش هم بی نظیر است و همه را که بهم ببافیم زنی از کار در می آید که شایستۀ بهترین هاست .

آلمانی را در این مدت کوتاه خوب یاد گرفته، زبان انگلیسی را که زبان مراودۀ کاری است تقویت کرده و گلیمش را به تنهایی از آب بیرون می کشد. نقطۀ پایانی می گذارم بر سکوت و افکاری که خاموش در سرم می چرخد را به صدای بلند بیان می کنم : "چه کسی لایق تر از تو برای گرفتن "کوادریگا" و به اسبهای طلایی اشاره می کنم که در کتابخانۀ دیواری خیز برداشته اند تا با پیام صلح شان به میان اتاق بپرند و با سر و یال زخمی فرود آیند. آرام تر می گویم :" مگر شیرین عبادی جایزه دریافت نکرد؟ اشگالی داشت؟!"

فراوانند زنانی که با همۀ تلاش و کارهای ارزشمند شان بشدت فروتن هستند. فروتن بودن یا نبودن انتخاب شخصی انسان است . اما جمع چه؟ دیگران چه؟ زنان برابری خواه و زنان و مردانی که شغل شان خبر رسانی است اما رعوب این فروتنی می شوند و با آن همسازند.

مقایسه ای ساده در ذهنم جان می گیرد.

سوم اکتبر جایزۀ "کوادریگا"در برلین به رضوان مقدم اهداء می شود برای کمپین یک میلیون امضاء.

از راست به چپ رضوان مقدم، فریبا داوودی مهاجر میخائیل گورباچف

از چپ به راست واسلاو هاول نویسنده و رئیس جمهور پیشین چک و بربل بولای شخصیت برجستۀ آزادیخواه آلمان دموکراتیک

چهارم اکتبر، یعنی یک روز پس از آن، جایزۀ حقوق بشر را در نورنبرگ به وکیل دعاوی پر تلاش، عبدالفتاح سلطانی اهدا می کنند . ارزش معنوی جایزۀ حقوق بشر را با هیچ معیاری نمی توان سنجید. ارزش مادی آن پانزده هزار یورو است برای تشویق و فراهم کردن امکان ادامۀ کار و ادامۀ حیات وکیلی که سر نترس دارد و سالهاست بطور رایگان از زندانیان سیاسی دفاع می کند.

جایزۀ "کوادریگا" به لحاظ معنوی به قول رسانه های آلمانی زبان "مهمترین جایزۀ اجتماعی" است که همه ساله در روز وحدت دو آلمان به چهار نفر هدیه می شود که با شهامت خود دیوار ها را فرو می ریزند و پل ها را می سازند. ارزش مادی آن صد هزار ایرو است.

نامدار ترین سیاستمداران و هنرمندان جهان چه با ایشان موافق باشیم و چه نباشیم موفق به دریافت آن شده اند. آرمین مولر اشتال بازیگر آلمانی که به هالیود رفت و شهرت جهانی یافت، خوزه مانوئل باروسو رئیس کمیسیون اروپایی، حامد کرزای رئیس جمهور افغانستان و نخست وزیر پیشین المان هلموت کول . شیمون پرس و گر هارد شرودر و میخائیل گورباچوف و واسلاو هاول و سیلویا ملکۀ سوئد هم از جمله کسانی هستند که این جایزه را دریافت کرده اند.

در اهداء جایزه دموکراسی جنسی رعایت نشده و از 32 نفری که تا بحال "کوادریگا" را دریافت کرده اند شمار زنان از انگشتان یک دست تجاوز نمی کند.

اهداء این جوایز پر اهمیت به ایرانیان جانبدار برابری و حقوق بشر بشدت خوشحال کننده است.

با اینهمه وقتی پوشش خبری در بارۀ دو جایزه در رسانه های فارسی زبان را با یکدیگر مقایسه می کنم آه از نهادم بر می آید . در مورد جایزۀ عبدالفتاح سلطانی از یکی دو هفته قبل از مراسم، به درستی پوشش خبری وسیعی داده شده.

از خوب یا بد روزگار در حال حاضر فقط وبلاگ می نویسم و با رسانه های فارسی زبان کار نمی کنم. بنا بر این وقتی می بینم حرفی و سخنی از "کوادریگا" نیست، به سراغ کامپیوترم می روم و ایمیلی به رضوان مقدم می زنم و این نابرابری را گوشزد می کنم و اشاره می کنم که خوبست در مورد جایزۀ "کوادریگا" پیش از اجرای مراسم پوشش خبری داده شود. پاسخ دقیق ایشان یادم نیست اما ایشان بر این نظر بودند که وقتی مراسم اجرا شد گزارشی پیرامون آن منتشر می شود.

مراسم اجرا می شود . بنا به یک سری دلایل یا سوء تفاهمات و سوء برداشت ها یا نارسایی در سازماندهی در این مراسم شرکت نمی کنم. نه اینکه نخواهم . نمی توانم شرکت کنم. اما دلم خوش است که چند روزنامه نگار دیگر در مراسم شرکت می کنند و گزارشی تهیه خواهند کرد. اما با کمال ناباوری می بینم پوشش خبری پس از مراسم هم بسیار رقیق است و حتی سایت های زنان ایران هم اعتنایی در خور، به آنچه در "تالار جهان" وزارت امور خارجۀ آلمان رخ داده نکرده اند !

در سایت مدرسۀ فمینیستی تنها عنوان مصاحبه با رضوان مقدم درج شده است و هرچه روی عنوان کلیک می کنم باز دوباره همان عنوان است که آشکار می شود. درست مثل جادۀ سر سبز توی کارت پستال ها که پیچ و تاب می خورد و بالا می رود اما به جایی نمی رسد. سایت تغییر برای برابری چند خطی را به این جایزه اختصاص داده است که نقل قولی است از گزارش و مصاحبه ای که رادیو زمانه با رضوان مقدم انجام داده و توضیح چندانی در مورد چند و چون جایزه و تاریخچۀ آن و مناسبت و اهمیت اجتماعی "کوادریگا" یا توضیحی در مورد افرادی که آنرا دریافت کرده اند ندارد.

آرزو می کنم زنان و مردان نه تنها در برابر قانون بلکه از نگاه رسانه ها برابر باشند . امیدوارم همبستگی زنانه مثل مراسم اهدا ء جایزه که فریبا داوودی مهاجر، ژالۀ گوهری و رضوان مقدم را همصدا کرد پر رنگ بماند و هیچکس ، هیچ زنی را به دلیل فروتنی زنانه نادیده نگیرد و کاری نکند که زنان برای دیده شدن ناچار شوند پا در کفش مردان کنند و برای "مورد توجه بودن" ویژه گی های زنانه شان را به باد دهند.

آقای مهاجرانی حالا چرا؟

2009-10-10T16:41:00.008+02:00

به شما تبریک می گویم که پس از 21 سال امروز نترسیدید زبانتان را ببرند و لب تان را بدوزند یا بسوزند و بالاخره در لندن به خاطر اعتراض به کشتار جمعی سال 67 از آقای منتظری تجلیل کردید و به گذشته ها انتقاد کردید. گرچه هیچوقت برای گفتن حقیقت دیر نیست اما با یک ضرب المثل قدیمی بی آنکه جانم را فدایتان کنم ازتان می پرسم "حالا چرا؟! "

بی انصاف نیستم و شهامت نارنجی تان را وقتی وزیر ارشاد بودید دیدم. از بازماندگان قتل های زنجیره ای هم شنیدم که تنها کسی بودید از حکومتی ها که به دلجویی از ایشان برخواستید و برای نویسندگان دل سوزاندید. شاهد گشایشی که در زمان وزارت شما برای اهل قلم و تصویر به وجود آمده بود هم هستم .

شاهد هستم که وقتی ماموران واواک در کنفرانس مطبوعاتی برلین با بلند کردن صدایشان اجازۀ نمی دادند صدایم به گوش شما و روزنامه نگاران حاضر در نشست برسد شما چه رفتاری داشتید. یکی از ایرانی ها یی که در لباس روزنامه نگار آمده بود، به محض اینکه نوبت سوال کردن من در کنفرانس رسید صدایش را همزمان با من بلند کرد تا صدای من شنیده نشود و بالاخره با دخالت سیاستمدار آلمانی که نشست را اداره می کرد ساکت شد. آنوقت شما پس از نشست با وجود سوالات بسیار انتقادی که ازتان کردم آمدید و کنار من ایستادید به شکلی که بیانگر ناخشنودی شما از رفتار این اخلالگر بود با من خوش و بش کردید و به این شکل دلجویی کردید.

اما آنسوی ماجرا راهم دیدم. در قالب فرستادۀ رسمی حکومت ایران بار ها در سخنرانی ها ی رسمی تان ، پس از کشتار های جمعی و سنگسار زنان و اعدام نوجوانان و ترور های خارج از ایران و شکستن حرمت قلم و آزادی بیان در برلین بر مسند ظاهر شدید و ایران و حکومتش را صلح جو و آشتی خواه معرفی کردید و به عنوان فرستادۀ رسمی ایران اعلام آمادگی کردید تا در مبازرات ضد تروریستی جهان شرکت کنید و در پاسخ به سوالاتی که در آنجا طرح شد در مورد صلح جو نبودن و آشتی خواه نبودن حکومت ایران و دست داشتن عوامل این کشور در ترور های خارج کشوری و کشتار های داخلی، همه را یکجا نفی کردید و بر صلح جو بودن حکومت ایران پای فشردید. خوب گیرم مامور بودید و معذور . شما را فرستاده بودند تا حکومت ایران را خلاف واقع صلح جو و آشتی خواه معرفی کنید.

تابستان امسال یعنی سال 1388 که به بر لین آمدید و برای آقای کروبی تبلیغ کردید چه ؟ مگر نیامده بودید که با آقای کروبی فصلی نوینی را در ایران ورق بزنید؟ پس چرا وقتی در بارۀ کشتار جمعی سال 67 ازتان سوال کردم طفره رفتید که این به انتخابات ربطی ندارد و پاسخ ندادید. وقتی دوباره برخاستم و گفتم اتفاقا خیلی هم ربط دارد . چون آدمی که می خواهد به کسی رای بدهد یا ندهد ، از روی ظاهر و قیافه که تصمیم نمی گیرد و باید بداند که این آدم و طرفدارانش تا چه حد آمادگی دارند تا خشونتی را که بر مردم ایران رفته است را ناپسند ارزیابی کنند و راه نوینی را در پیش بگیرند، بالاخره راضی شدید و پاسخ دادید. ای کاش باز طفره می رفتید و پاسخ نمی دادید !!!

این بار گفتید که چون مجاهدین به مرز های ایران حمله کرده بودند خوب حکومت دستپاچه شده بود و از "فجایعی" که مجاهدین در مرز کرده بودند و "جنایات" ایشان که خودتان بچشم دیده بودید سخن گفتید و توجیه کردید که "به این دلیل حکومت هم بچه مجاهد ها را که دستگیر شده بودند اعدام کرد." با این سخن تان داد بسیاری از جانبداران خاتمی و اصلاحات را هم در سالن در آوردید.

آقای مهاجرانی نمی دانم آیا شما واقعا فکر می کردید که فقط مجاهدین در کشتار جمعی 67 اعدام شده بودند. البته در صورتیکه بر این باور بودید هم فرقی نمی کرد. کشتار جمعی جنایت است چه قربانیان یهودی باشند، چه کمونیست ، همجنس گرا یا مجاهد .

حالا هم به شما تبریک می گویم که نظرتان عوض شده و بسیار از این موضوع خوشحالم. اگر غرض و مرض نداشته باشیم از هر حرفی و یا حرکتی که به سود آزادی و علیه خشونت است باید با آغوش باز استقبال کنیم. در عین حال باید هوشیار باشیم و نترسیم از اینکه به گره گاه نگاه کنیم. نترسیم از اینکه از خودمان یا از دیگران سوال کنیم "حالا چرا؟" "چه شد و با کدام آگاهی این چرخش ذهنی حاصل شد" بپرسیم این دوزاری که 21 سال در هوا چرخید چطور امروز بر زمین ذهن شما فرو نشست. پاسخ به این سوال ، بلکه نگاه دیگران را هم تیز کند و ایشان هم بتوانند چرخش این دوزاری را در آسمان دنبال کنند و سکۀ تا فرصت از دست نرفته جایی "جرینگ" به ذهن شان تقه ای بزند.

می گویم تا فرصت از دست نرفته ... چون همیشه چند ماهی پیش از تغییرات اساسی در کشور ها دوزاری ها همه جا شروع به باریدن می کند و آنقدر بارانش شدید است که از چتر کاخ های حکومتی هم می گذرد و بر سر حکومتگران هم می بارد. آنوقت است که آدم دیگر نمی تواند تشخیص بدهد کدام دوزاری بر اساس تفکر و تعقل افتاده و کدام در این کارزار تصادفا به مغز صاحبش خورده است.

20 سال پیش وقتی آلمان دموکراتیک فرو می پاشید بسیاری از وکیل و وصی های حکومتی و هنرمندان و نویسندگان بادمجان دور قاب چین هم بو کشیدند و یکباره خواب نما شدند که آلمان دموکراتیک بر حق نیست و همه با هم طرفدار فرو پاشی شدند.

با این حرف نه خود این آدم ها را تحقیر می کنم و نه کارشان را تقبیح. دیر رسیدن بهتر از هر گز نرسیدن است و با چنگ و دندان جلوی حرکت مردم ایستادن .

میان ماه من تا ماه گردون

2009-10-09T17:14:00.004+02:00

دیروز نهاد روزنامه نگاران پارلمانی آلمان با عنوان "بوندس پرسه کنفرنس" شصت ساله شد . هم رادیو و هم تلوزیون آلمان تولد این نهاد را با آب و تاب جشن گرفتند وخبرش در نشریات جایگاه ویژه ای داشت.

این نهاد به وسیلۀ روزنامه نگارانی پایه گزاری شده که دربارۀ پارلمان گزارش تهیه می کردند. یکی از نکاتی که در گزارش ها روی آن تاکید می شد استقلال و قدرت این نهاد است. مثلا وقتی "بوندس پرسه کنفرنس" (کنفرانس مطبوعاتی آلمان فدرال) از نمایندگان مجلس و از دولتمردان و زنان دعوت می کند تا در کنفرانس مطبوعاتی شرکت کنند، روزنامه نگاران همه کاره و صاحب اختیار و میزبان و اداره کنندۀ نشست هستند. سیاستمداران در این برنامه به عنوان میهمان حضور پیدا می کنند و به سوالات روزنامه نگاران پاسخ می گویند و نقشی جز این ندارند.

یکی از روزنامه نگارانی که برنامۀ یک تلوزیون آلمان با او مصاحبه می کرد در بارۀ نحوۀ ادارۀ نشست ها گفت؛ "کنفرانس زمانی پایان می یابد که آخرین سوال را از سیاستمداران کرده باشیم و پاسخش را هم گرفته باشیم."

در حال حاضر 900 روزنامه نگار در"بوندس پرسه کنفرنس" عضویت دارند . این نهاد صاحب بنایی جادار و زیباست در مرکز شهر برلین نزدیکی های پارلمان و کاخ نخست وزیری که یکی از معماران مشهور طرح ساختمانش را داده.

من هم مثل خیلی از دختران شبیه مادرم هستم . تا چشمش به چند درخت و منظره زیبا در آلمان می افتاد ، فوری می گفت اینجا را ببین عینا مثل دماوند است. یا وقتی در جنوب آلمان در جاده ای کوهستانی رانندگی می کردم محال بود نگوید مثل جادۀ چالوس است و همه برکه های و تالاب ها گرچه روی شان نیلوفر آبی نمی شکفت برای او یاد آور مرداب انزلی بودند.

من هم تا این گزارش را دیدم به یاد روزنامه نگاران خودمان افتادم . البته اینبار نه به دلیل شبیه بودن شرایط . بلکه بخاطر فاصله ای که میان ماه من و ماه گردون است ! و سری زدم به سایت انجمن صنفی روزنامه نگاران ایرانی

و عنوان ها و تفاوت ها را زیر ذره بین بردم. دیدم:

وقتی روزنامه نگاران آلمان دور هم جمع می شوند از سیاستمداران در بارۀ سیاست های خرد و کلان وروش ها ی مملکت داری سوال می کنند. گاهی هم سیاستمداران را بازخواست می کنند.

وقتی روزنامه نگاران ایرانی دور هم جمع می شوند این دولتمردان و قدرتمندان هستند که شاکی می شوند و می برندشان و از ایشان سوالاتی می کنند و باز خواست شان می کنند.

گاهی هم روزنامه نگاران و نهاد شان خود تبدیل به خبر می شوند. و می پرسند چه شده و چرا اینهمه بلا بسرشان آمده است و مثلا از پلمپ قطعی انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران شکوه می کنند و از حضور نزدیک به ۴۰ روزنامه‌نگار در زندان‌‌ها به اتهام دست‌داشتن در حوادث و ناآرامی‌های پس از انتخابات ریاست جمهوری، سخن می گویند

انجمن صنفی روزنامه نگاران ایرانی به ستوه می آید و به رئیس مجلس نامه‌ی سرگشاده ای می نویسد

"...بازداشت‌های گسترده فعالان عرصه اطلاع رسانی، تحدید و تهدید گسترده مجاری انتقال خبر، تخدیش جایگاه رسانه و تبدیل آن به انتقال دهنده صرف منویات صاحبان قدرت، تعریض به جایگاه نهادهای صنفی اهالی رسانه و ممانعت از فعالیت آنها و اقداماتی از این دست که شما بعنوان رییس پارلمان کشور بیش از همه باید بر آن واقف و آگاه باشید، فضای اطلاع رسانی در کشور را به جایی رسانده که بی شباهت به گام زدن در میدان مین و ایستادن بر طناب کشیده شده روی آتش نیست.»

عنوان خبر ها و مقالاتی که روی سایت انجمن صنفی روزنامه نگاران ایرانی هم اکنون به چشم می خورد و لابد چون در نهاد را پلمپ کرده اند زیاد هم به روز نیست را سرسری مرور می کنم

چرا انجمن صنفي روزنامه نگاران ايران پلمب شد؟

روايت توقيف روزنامه اعتماد ملي

محاكمه يك روزنامه نگار در شيراز

آزادي حسن زاده؛مديرعامل سابق ايسنا

يك ناشر روزنامه ديگر به جمع ورشكستگان پيوست

رفع توقيف روزنامه‌شرق

سه روزنامه‌نگار ممنوع الخروج شدند

عنوان ها را می خوانم و یاد نوشته های مسیح علی نژاد می افتم که خبرنگار پارلمانی بود و در کتابی شرح داده چرا و چگونه دستور دادند به مجلس راهش ندهند .

می خوانم و به یاد می آورم که تازه ورود به این انجمن کار هر کسی نیست و شرایطی دارد . باید اول از همه اساسنامۀ این انجمن را بپذیری که خیلی چیز ها توی آن نوشته شده از جمله اینکه باید " متدين به يكي از اديان رسمي كشور" باشی

عبدالفتاح سلطانی و جایزۀ جهانی حقوق بشر نورنبرگ

2009-09-29T11:37:00.004+02:00

دفتر حقوق بشر شهر نورنبرگ جایزۀ جهانی حقوق بشر امسال را روز یکشنبه چهارم اکتبر طی مراسمی به عبدالفتاح سلطانی اعطاء می کند.

شهر نورنبرگ این جایزۀ نقدی را که بالغ بر 15 هزار یورو است همه ساله به یکی از شخصیت هایی هدیه می کند که همۀ توش و توان خود را در جهت دوستی و آشتی و حقوق بشر بکار می گیرند. عبدالفتاح سلطانی به باور دست اندر کاران علیرغم ممنوعیت کاری و بازداشت های گاه و بیگاه بی پروا و بطرز خستگی ناپذیری همچنان به تلاش هایش برای دفاع از حقوق بشر در ایران ادامه می دهد. سلطانی در کانون مدافعان حقوق بشر که شیرین عبادی آنرا بنا نهاده عضویت دارد

جایزه را دکتر اولریش مالی شهردار نورنبرگ طی مراسمی در اپرای این شهر به سلطانی 55 سالۀ

هدیه خواهد کرد

روز دوشنبه 28 سپتامبر دفتر حقوق بشر نورنبرگ اعلام داشت که از طریق گفت و گوی تلفنی با دختر سلطانی با خبر شده است که وی در حال حاضر پاسپورت و اجازۀ خروج دریافت کرده است اما افزود پایان هفته روشن خواهد شد که آیا آقای سلطانی خواهد توانست از کشور خارج شود و روز یکشنبه در نورنبرگ حضور پیدا خواهد کرد یا خیر.

روز یکشنبه 4 اکتبر از اهالی شهر نورنبرگ دعوت شده تا همراه خانوادۀ و دوستان خود بر سر سفرۀ صلح و آشتی که از ساعت یک تا پنج بعد از ظهر در خیابانهای شهر گسترده می شود گرد هم آیند و در جشنی که به این مناسبت بر پا می شود شرکت جویند. بر این سفرۀ رنگین، برنامه های فرهنگی و هنری چیده می شود و شرکت کنندگان با وضعیت حقوق بشر در چهار گوشۀ جهان آشنا می شوند.

ساعت 4 بعد از ظهر در "خانۀ پیک" میز گردی بر پا می شود با عنوان "آیاحقوق بشر اسلام را به چالش می کشد؟ "

در این میز گرد شیرین عبادی برندۀ جایزۀ صلح نوبل، کریم لاهیجی رئیس جامعۀ دفاع از حقوق بشر در ایران و هاینر بیله فلد رئیس انستیتوی حقوق بشر آلمان به گفت و گو می نشینند.

به مناسبت اهداء جایزه ، یکشب پیش از مراسم، روز شنبه 3 اکتبر ساعت هشت و نیم شب برنامه ای با عنوان "با وجود همۀ اینها" در نورنبرگ بر گزار می شود که در آن موسیقی، رقص و کلام به هم تنیده می شود. محمد رضا مرتضوی، استاد دف و تنبک که با نو آوری هایش در زمینۀ نواختن ساز های کوبه ای در اروپا توجه همگان را به خود جلب کرده به همراه همکاران آلمانی خود فرازی از برنامه های فرهنگی شهر نورنبرگ ارائه می دهند که شهرصلح و حقوق بشر نامیده می شود . برنامه مرتضوی بار دیگر روز یکشنبه ساعت 8 بعد از ظهر در همان محل اجرا خواهد شد

همه ساله از تاریخ 30 سپتامبر تا 10 اکتبر جشنوارۀ فیلم های مستند و انیمیشین در نورنبرگ بر پا می شود. موضوع جشنواره امسال به افتخار عبدالفتاح سلطانی به ایران اختصاص دارد

„Trotz Alledem“ Samstag, 3. Oktober 2009, um 20.30 Uhr im Theater Pfütze, Äußerer Laufer Platz 22

Wiederholung: Sonntag, und 4. Oktober 2009, um 20 Uhr.

دستی از غیب

2009-09-20T03:34:00.009+02:00

بجای مردی غایب از چاه جمکران دستی از غیب بیرون آمد و بر دهان ظالم کوبید

می دانید همو پاتی چیست؟ یک روش درمان قدیمی و بسیار ارزنده است در علم پزشگی که آنرا به ابو علی سینا هم نسبت می دهند . واژۀ صحیح فارسی آن را نمی دانم شاید بشود نامش را همسان درمانی یا شبیه درمانی گذاشت. مثلا برای درمان فشار خون ، دارویی به شما می دهند که فشار خون را بالا می برد. منتهی آنرا رقیق رقیق رقیق می کنند و بعد به شما می دهند. هر سمی را با سم رقیق شده ای از همان جنس از بدن بیرون می کنند.

نتایج این روش درمان گاهی به معجزه می ماند. گرچه امروز در پیشرفته ترین مراکز پزشگی جهان از این روش برای درمان بیماران استفاده می شود نحوۀ عملکرد دارو و دلایل تاثیر گذاری آن هنوز تا حدود زیادی پوشیده مانده است . البته آنچه به حساب می آید تاثیر گذاری و درمان است که خوب عمل می کند.

امروز در سیر و سیاحت اینترنتی به فیلمی از سخنرانی آیت الله دستغیب بر خوردم و فکر کردم انگار این روش درمان در سیاست هم کار برد دارد .

شما هم سخنان آیت الله دستغیب نماینده استان فارس در مجلس خبرگان رهبری را بشنوید که آیت الله خامنه ای را نافهم و خائن می نامد و از وی می خواهد توبه کند و از ملت ایران عذر خواهی نماید:

دستغیب می گوید:

"ميگه حرف نزنيم، براى چى حرف نزنيم ؟ خوب چيزى كه مىبينيم، چيزى كه مىدونيم، حرف نزنيم؟

.... خوب بنده ی خدا نگويد بيايد شركت كنه تو انتخابات.. ديگه وقتى آمد شركت كرد چرا مىزنيدش...

چماق مىآد توى سرش براى چى... عكسهايش هست، همه چيزاش هست، ما كه بىدليل حرف نمىزنيم، همهاش هست.... بشين يك گوشهيى توبه بكن.. از اين كارهايى كه كردى، عذرخواهى بكن از ملت ........به ما مىگويند برگرديد! خودتون برگرديد!"

حالا یعنی دستغیب را هم می برند اوین و عمامه و عبایش را در میاورند و وادارش می کنند در دادگاه توبه کند؟ یا در برابر این همجنس سلاح شان کاربردی ندارد؟"

"ندا در آغوش من جان داد"

2009-06-28T14:35:00.020+02:00

اشپیگل آنلاین - حسنین کاظم
برگردان نسرین بصیری
مردی که به ندا،کمک می کرد که بود ؟
ویدئوی جان باختن ندا مردمان سراسر دنیا را تکان داد. پائولو کوئلیو (نویسنده) وقتی پزشگی را دید که بر بالین ندا زانو زده ، دوست خود را باز شناخت و پس از گذشت چند ساعت نگرانی و ترس و لرز عاقبت از سرنوشت غم انگیز وی با خبر شد

پائولو کوئلیو عاشق اینترنت است . این نویسندۀ برزیلی که کتاب هایش در زمرۀ پرفروش ترین کتاب ها هستند می گوید که هر روز چند ساعتی را در اینترنت سیر می کند. خبر ها را می خواند، داستان می خواند و افکارش را در وبلاگ خود منتشر می کند و چند تا از کتاب هایش را هم به رغم اینکه باعث خشنودی ناشرش نیست! بطور مجانی برای دانلود کردن در اینترنت گذاشته است.

حجازی سمت راست در عکس دیده می شود. او مشغول کمک رسانی نا فرجام برای نجات جان نداست

به این ترتیب پائولو دو کوئلیو یکشنبه شب دیر وقت به ویدئوی ندا آقا سلطان بر می خورد . این دانشجوی رشتۀ موسیقی در تهران علیه حکومت رئیس جمهور ایران محمود احمدی نژاد اعتراض می کرده، علیه نارسایی هایی در امر انتخاب مجدد وی و علیه خشونت نیرو های شبه نظامی که تظاهر کنندگان را سر کوب می کردند . کوئلیو از دیدن تصاویر هولناک زن جوان که بر اثر گلوله ای که به او اصابت می کند از پای در می آید ، در هم می شکند. زن همانطور که به دوربین چشم دوخته خون از دهان و دماغش خارج می شود. در همین حال دو مرد کوشش می کنند تا به وی کمک کنند. این تصاویر در تمام دنیا پخش می شود و ندا تبدیل می شود به صدای اعتراض ایرانیان و سمبل مقاومت مردم ایران.

ندا آقاسلطان ، محمود احمدی نژاد، پائولو کوئلیو

کوئلیو در این فیلم چیزی می بیند که آرامش را از وی سلب می کند. این مردی که پیراهن سفید به تن دارد و کنار زنی که دارد از دنیا می رود زانو زده و کوشش می کند به وی کمک کند کیست؟ قیافه اش برای او آشنا نیست ؟ این همان دوست پزشگش آرش نیست ؟ همان که با خانواده خود در بریتانیا زندگی می کند؟ خدای من این مرد در این اوضاع تو ایران چکار می کند؟
کوئلیو یکشنبه شب یک ایمیل سربسته و با ایما و اشاره برایش می نویسد. نمی خواهد دوستش را به خطر بیاندازد:
آرش عزیز اگر آنچه می بینم و می خوانم واقعیت داشته باشد من باید بدانم تو الان کجا هستی. آنوقت تکلیف خودم را می دانم، البته بشرط اینکه مرا راهنمایی کنی.
با مهر
پائولو
آرش چند ساعت بعد به وی پاسخ می دهد.
پائولوی عزیز
من الان در تهرانم . ویدئوی قتل ندا را دوست من گرفته است. تو می توانی مرا د راین فیلم ببینی. من همان پزشگی هستم که کوشش می کند او را نجات بدهد اما موفق نمی شود.
او در آغوش من جان داد. الان که دارم این نامه را می نویسم چشمانم اشکبار است . لطفا نام مرا نبر. من بزودی با جزئیات بیشتری خبرت می کنم
کوئلیو در وبلاگ خود ویدئوی ندای در حال جان دادن و ایمیل هایی که نوشته شده و پاسخ آنرا منتشر می کند
حالا کوئلیو حسابی نگران است چون وقتی به شماره تلفن همراه دوستش آرش زنگ می زند یک باصطلاح ژورنالیست سی ان ان خودش را معرفی می کند.

ندا قهرمان ایرانیان جوان است

عصر دوشنبه کوئلیو دوباره برای دوستش آرش پیامی می نویسد که بشدت نگران امنیت دوستش است و از دوستش مصرا می خواهد : " تو باید به این ایمیل پاسخ بدهی و بگویی آیا حالت خوب است یا نه ؟" از این گذشته برای اینکه بداند واقعا این خود آرش است که پاسخ ایمیل را می دهد از او می خواهد تا نام دوست مشترکی که ژانویه 2001 با هم جشن گرفته بودند را برایش بنویسد.
کوئلیو می نویسد اگر آرش جواب ندهد نام او را به پلیس خواهد داد تا " به این ترتیب از تو محافظت کنم" زیرا دیده شدن از جانب افکار عمومی در این برهه از زمان تنها تدبیر موثر است برای حفظ تو . پزشگ شب سه شنبه پاسخ می دهد ، فعلا حالش خوب است، اما در حال حاضرنزد خانوادۀ زندگی نمی کند . آرش نام دوست مشترک شان را هم ذکر کرد: فریدریک
او در خبر دیگری که از خود می دهد می نویسد قرار است که وی روز چهارشنبه صبح ایران را به قصد انگلیس ترک کند و اضافه می کند " در صورتی که ساعت 2 بعد از ظهر به لند ن نرسم ، حتما یک اتفاقی برای من افتاده است. آرش تاکید می کند "تا آنزمان صبر کن!" . بعد شماره تلفن و ایمیل همسر و پسرش را می نویسد : " در صورتی که اتفاقی برای من بیفتد لطفا هوایشان را داشته باش . اینها تنها هستد و جز تو کسی را تو این دنیا ندارند." آرش همچنین می نویسد دوستی کوئولیو برای او باعث افتخار است "

کوئولیو در وبلاگدش می نویسد، حالا روزنامه نگار برزیلی که آشنای اوست هم سوال کرده که آیا کسی که توی این ویدئو است واقعا آرش است یا خیر. کوئولیو برایش می نویسد ، این درست است! کسی که روی ندا خم شده آرش است اما از وی می خواهد فعلا نام او را پیش خودش نکهدارد.

خبر آرامبخش را کوئلیو روز چهارشنبه دریافت می کند.
ساعت 55: 13 کوئلیو فقط یک جمله در وبلاگش می نویسد: " آرش به فرودگاه لندن وارد شد "

چند روز بعد خود آرش به افکار عمومی مراجعه می کند و هویت خود را آشکار می کند. آرش حجازی38 ساله پزشگ ، ساکن انگلیس . او با بی بی سی مصاحبه می کند و از تجربیات هولناک خود در ایران سخن می گوید :
در خیابان سر و صدا می شنود و به همین خاطر بیرون می رود و داخل جمعی می شود که ندا هم در آنجا بوده است . او فقط چند متری با حجازی فاصله داشته. حجازی صدا را می شنود. از دوستش می پرسد " تیر بود؟!" دوستش او را آرام می کند. نه ! اینها فقط فشنگ های ساچمه ای بکار می برند . پزشگ رویش را بر می گرداند و می بیند از بالاتنۀ یک زن جوان خون بیرون می زند " زن پائین را نگاه کرد ، بعد رفته رفته از هوش رفت و از پا در آمد"
پزشک کمک های اولیه را انجام می دهد. " احتمالا از ناحیۀ آئورت یا ریه آسیب دیده بود" و در طول مدتی کمتر از یک دقیقه از دنیا می رود . در این حال مرد دیگری که کنار او زانو زده بود شروع می کند به شیون : " بچه ام ! بچه ام ! " بعد معلوم می شود که او معلم موسیقی ندا بوده است.
هنگامی که حجازی به خانۀ خود در تهران باز می گردد ، خاموش می ماند. خویشاوندانش می دانند که اتفاقی رخ داده است ، حجازی آشفته و پریشان بنظر می رسد، اما نمی خواهد حرفی بزند. شب وقتی تصاویر ندای در حال مرگ را در تلوزیون نمایش می دهند ، حجازی مرد پیراهن سفید را نشان می دهد و می گوید: " این منم! " خانواده شوکه می شود. حجازی می گوید " ممکن بود من هم کشته می شدم !"
لینک مقاله به زبان اصلی -آلمانی
نقل کامل مطلب بالا برای همۀ رسانه ها، حتی بدون ذکر ماخذ و اجازۀ من آزاد است

این هم یک عکس ظاهرا قدیمی تر کوئلیو و حجازی است که در وبلاگ کوئلیو پیدا کردم!

هالۀ نور

2009-06-17T02:27:00.004+02:00

خیلی خسته ام . شب ها بیشتر از دو سه ساعت نمی خوابم . روز ها کار می کنم و هر وقت تلفنم روشن است دوستان و همکاران روزنامه نگارم با تلفن و پیامک و سوالات گوناگون سوراخ سوراخم می کنند. کسی را تو ایران می شناسی که آلمانی بلد باشد؟ به خبر نگار ما اجازۀ کار نمی دهند و می خواهیم با کسی که در ایران است مصاحبه کنیم. چند سال است آلمان زندگی می کنی ؟ خانواده ات ایرانند؟ میشه بگویی الان چه احساسی داری ؟ تو رو خدا اگر جایی تظاهراتی بود ما را خبر کن . روانشناسی که پارسال تو رادیو باهاش مصاحبه کردید مطبش کجاست؟ برنامۀ دو تلوزیون آلمان همین الان برنامۀ چرتی پخش کرده . "ایران شناس" پتر شولاتور آمده گفته رای ها درست است و اشگال کار اینجاست که خبر نگاران آلمانی فقط رفتند شمال شهر تهران گزارش تهیه کردند و احمدی نژاد در دهات طرفدار دارد و عده ای بااحمدی نژاد مخالفند چون با فساد و رانت خواری مبارزه می کند. یا "دارند تو ایران دانشجو ها را می کشند! نمی شود کاری کرد؟ " تظاهرات کجاست؟" "ساعت چنده؟ " "چه کسی برگزار ش کرده؟" " میشه شمارۀ تو را به فلانی بدهم چند تا سوال داره... "
امشب باید برای یکی از مجلات آلمانی کاری انجام بدهم و برای اینکار لازم است که حتما چند جا به ایران زنگ بزنم. برنامۀ کوچه برلین را هم باید ضبط کنم. باز امشب را باید تا صبح بیدار باشم. به خودم می گویم اطلاع رسانی واجب تر است از تظاهرات کردن . بنشین تلفن بزن ایران و تدارک گزارشی را ببین که قرار است تا دو سه روز دیگر آمادۀ چاپ شود . هر کاری می کنم و هرچه عقلم نهیب می زند دلم آرام نمی گیرد . می دانم خیابان را برای تظاهرات بسته اند . بنا بر این دوچرخه را بر می دارم و بسوی آدناوئر پلاتس پا می زنم . نزدیک جمع که می رسم سه نفر را می بینم که یکی شان از جانبداران سر شناس و سفت و سخت سازمان مجاهدین خلق است . راستش خوشحال می شوم. فکر می کنم حالا دیگر همه با هم آشتی هستند و با هم راه می روند . تو دلم گفتم چه خوب این آقا که قلدری می کند و مرا به کنفرانس مطبوعاتی سازمان شان راه نمی دهد ، حالا که همه یکپارچه شدند بلند شده آمده تظاهرات . در چند ثانیه این فکر ها از مغزم می گذرد و به صورتش نگاه می کنم تا شاید به پاس این حرکت زیبای مردم ایران، امروز بشود بجای رو گردانی با هم سلام و علیکی بکنیم. آقای "م " هم به من نگاه می کند. نزدیک است سری تکان بدهم که می بینم داد می زند "مرگ بر اصلاح طلب!" بجای اینکه ناراحت بشوم از این صحنه که بنظرم خیلی کمدی می آید خنده ام می گیرد. در ضمن متوجه شدم که قصد این "آقازاده" ها شرکت در انتخابات نیست و فقط به قصد فضولی به این مکان آمده اند. به میان جمعیت می روم . باورم نمی شود که در شهر برلین اینهمه ایرانی یکجا جمع شوند . برای کنسرت سیما بینا و داریوش هم اینهمه جمعیت گرد هم نمی آید. در درجۀ اول نگرانی همگانی است برای هموطنانمان در ایران که مردم را به خیابان ها می کشاند. دلیل دوم این است که این بار نسل دومی ها پرچم را به دست گرفته اند . تظاهرات روز یکشنبه در برابر سفارت و تظاهرات روز سه شنبه که باز هم وسیع تر بود در مرکز شهر برلین، را همین جوان تر ها بدون دخالت نسل پیشین و البته با پشتیبانی های کناری ایشان برگزار کرده بودند . خانمی زیبا رو و کوتاه قد که از قدیم می شناختم به من می گوید از این تظاهرات خبر نداشته و دخترش به او خبر داده و گفته حتما باید بیاید. آشنای دیگری جلو آمد و دخترش را که وقتی خیلی بچه بود دیده بودم با افتخار نشان داد و گفت تظاهرات امروز را اینها سازمان داده اند. یکی از دانشجویان که تا بحال او را با کراوات ندیده بودم کراوات سبز رنگی زده بود و جولان می داد. دیگری که خاکی تر بود تی شرت سبز رنگی پوشیده بود کاهی بالای جدول نسبتا بلند خیابان می رفت و از آن بالا شعار می داد "رای ما را دزدیده به رای ما پز میده" و " هالۀ نور رو دیده رای ما رو ندیده" و دستمال سبز رنگی را در هوا تکان می داد . گاهی هم مثل شو من ها می گفت "نشنیدم!" تا جمعیت بلند تر تکرار کند. یک ماشین که دو بلند گوی بزرگ بالایش نصب کرده بودند میان جمعیت قدم آهسته راه می رفت. گاهی از بلند گو ها "یار دبستانی" پخش می شد و گاهی " ای ایران و گاهی زنی یا مردی شعاری می داد تا جمعیت تکرار کند یا سر اومد زمستان را پخش کند تا جمعیت را هم آوا کند. دختری بازیگر که فارسی را با لهجه حرف می زند با دوست پسرش و سگ کوچکی که بغل گرفته بود راه می رفت . چند زن ایرانی دیگر هم با همسران آلمانی خود در میان جمع بودند. سه چهار خانم بسیار لوکس با لباس های گرانقیمت و موهای مش شده و گوشواره های بلند انگار مادرانی بودند که دیروز از ایران رسیده اند. چند مرد موقر و موسفید را میان جمعیت شناختم. پرفسور رحمان زاده جراح سر شناس ایرانی در بخش اورتوپدی دکتر فهیمی که سالهاست یکی از کانون های پزشگان برلین را راه می برد . پزشگان و همسرانشان در میان جمع بودند. شاید بیش از سه چهارم جمعیت را هیچ جا ندیده بودم. فکر می کنم حتی به کنسرت های ایرانی هم نمی آیند. بعضی از آشنایان نزد من آمدند و گفتند این اولین باری است در عمرم که دارم تظاهرات می کنم. زنی زیبا رو که به تازگی چهل ساله شده گفت من امسال برای اولین بار در زندگی رای داده ام و برای اولین بار هم دارم تظاهرات می کنم. نزدیک آخر صف یک دختر بی حجاب و دوستش که شال سبزی را دور سر پیچیده بود با پرچم جمهوری اسلامی راه می رفتند. یا تازه این پرچم را بیرون کشیده بودند و یا هنوز اطرافیان متوجه شان نبودند. به ایشان تذکر دادم بهتر است پرچم شان را پائین بیاورند. چون امروز قرار نیست پرچم خاصی بالا برده شود. گفتم جمعیت به این بزرگی گرد هم آمده درست به این دلیل که هر کس پرچم خودش را بیرون نکشیده است. وگرنه یکی می آید پرچم شیر و خورشیدش را در می آورد یکی شعار سر نگونی بالا می برد. برای با هم راه رفتن باید رعایت کنیم. گفت عقیده ام است و عقیده هم آزاده. ما داریم برای دموکراسی راه می رویم. شما هم برو پرچم خودت را بیاور. بعد هم با ما حرف نزن ما رفتیم از رئیس پلیس پرسیدیم گفته اجازه دارید اینو دستتان بگیرید. گفته پرچم جمهوری اسلامی را بالا بردن جرم نیست. توضیح می دهم ؛ البته اجازه دارند دتستشان بگیرند اما نه تو این تظاهرات. این تظاهرات صاحب دارد و یک عده نشستند برای خودشان برنامه ریختند و تصمیماتی گرفتند تا این حرکت ادامه داشته باشد. دختر ها دائم حرف خودشان را تکرار می کردند دیدم استدلال فایده ای ندارد .جمعیت کلافه شده بود. آنها را بحال خودشان گذاشتم . حالا بقیه با ایشان کلنجار می روند . عاقبت هم به زبان خوش قائله پایان نگرفت . برنامه گزار به پلیس خبر داد و پلیس آمد و به دختر ها تذکر داد تا پرچم شان را جمع کنند.

همسر رفسنجانی :" فردای انتخابات مردم بریزند توخیابان ها"

2009-06-13T05:28:00.004+02:00

عفت هاشمی، همسر رفسنجانی گفت احتمال تقلب کردن زیاد است و به مردم توصیه کرد فردای انتخابات به خیابان ها بریزند
باز هم بگوئید زنان ضعیفه هستند !!! باز هم وقتی می خواهید از جسارت کسی تعریف کنید به ادبیات مردانه مراجعه کنید و بگوئید فلانی "خ.. یه" دار است . کاش شوهر این خانم و میر حسین نصف شهامت "حاج خانم رفسنجانی" را داشتند!

! برلین و تهران

2009-05-31T03:25:00.008+02:00

!امروز در برلین کارناوال فرهنگ ها برگزار می شود

!در ایران هم کارناوال است

!امیدوارم تاریخ تکرار نشود

سه تا هندوانه و دو کیلو گوجه سبز

2009-05-28T23:58:00.006+02:00

دیروز مثل همیشه به یکی از خوار و بار فروشی های ایرانی برلین سری زدم . صاحب مغازه یکی از فعالین سیاسی است که به آلمان پناهنده شده و حالا حرفۀ جدیدی برای گذران روزگار انتخاب کرده است. دوچرخه را جایی کنار ویترین قفل می کنم. صدای همهمه و بحث از مغازه به گوش می رسد. نور خورشید نمی گذارد درست داخل را ببینم . دقت می کنم و سایۀ کیسه های برنج و شیشه های آبلیمو را در قفسه ها می بینم و خاطرم جمع می شود که عوضی نیامده ام، اینجا نشستی در کار نیست و مغازه سر جایش است.
وارد می شوم مرد میانسالی مشغول بحث کردن با خانم فروشنده است. لهجۀ غلیظ آذری دارد. بلند بلند حرف می زند و از خانم فروشنده می خواهد حرف هایش را تصدیق کند . آهسته بطرف بسته های تخمه کدو می روم که آخر مغازه توی قفسه های پر و پیمان چیده شده. وقتی کنار قفسه می رسم می بینم در فضای کوچکی که پشت مغازه است چند مرد مسن و میانسال جمع هستند و با حرارت در بارۀ انتخابات بحث می کنند. بسته ها را بر می دارم و می خواهم زود رد شوم . احساس می کنم مزاحمم و سر زده وارد حریم خصوصی این عده شدم. اما دیر شده و صاحب مغازه مرا می بیند. بیرون می آید و سلام و علیک . چهره ها برایم آشناست . یکی از مردانی که مو و ریش سپیدی دارد صدایم می زند. نامش را نمی دانم. اما یادم هست که روزی به من گفته بود "خانم من از وقتی فهمیده دیگه رادیو مولتی کولتی پخش نمیشه دپرسیون گرفته!" آنزمان متوجه نشدم این یک خوش آمد گویی ساده است و قدردانی، یا خانمش واقعا ناراحت شده. اینبار می گوید "خانم بصیری حالا که شما دیگه رادیو ندارین می خواستم نظرتان را در بارۀ انتخابات بپرسم!" غافلگیر شدم . همین دیروز و پریروز بود که فکر می کردم چه خوب که عضو هیچ حزبی نیستم! اگر بودم الان چکار می کردم ؟ چه نظری در مورد انتخابات داشتم؟
نه اینکه به این چیز ها فکر نکنم. اما همیشه که آدم نباید نظری داشته باشد! خوب... بعضی وقت ها آدم در شک و دو دلی می ماند. عقلش بجایی نمی رسد. آنوقت...آدم باید این شهامت را داشته باشد که بگوید نمی داند. یا بگوید شک دارد. شک داشتن به معنای نادانی نیست .شرط عقل است. بیانش هم نشانۀ شهامت است.
وقتی در "فیس بوک" گردشی می کنم از عکس های سبز و آبی و قرمز که نشانۀ تحریم و یا ترجیح یک کاندیدا بر دیگری است حیرت می کنم. گاهی در عقل این آدمها شک می کنم و گاهی هم شهامت شان را می ستایم.
چنان ولولۀ انتخابات به تن این ملت افتاده که هیچ جوری نمی شود آرام شان کرد. آنهم چه انتخاباتی!؟ انتخاباتی در چارچوب نظام و زیر نظر ولی فقیه با یک مشت کاندیدایی که یا ساده لوحند و یا در جنایات دست داشته اند. هیچکدام شان آدم هایی نیستند که بشود به حرف شان تکیه کرد و یا به حرفشان اعتماد کرد.
ولولۀ انتخابات گریبان کسانی را که داد می زنند "تحریم" را هم گرفته است.
کوروش زعیم انتخابات را خیمه شب بازی می نامد و نوشته ای دارد بلند بالا با عنوان "پیشنهاد برای نجات میهن" که در آن به عنوان سخنگوی بخش خاموش مردم تا تنور داغ است فهرست آرزو هایش را برای ایران آینده می نویسد. اقلا 40 ایمیل دریافت می کنم با این نوشته که بشکل وسیعی پخش شده است. در دلم بحال کسانی غبطه می خورم که فکر می کنند در تاریکی شب فقط کافی است خورشید را روی برگه ای نقاشی کنی ، تا جهان روشن شود.
پاسخی که در مغازۀ خوار و بار فروشی به نگاه های منتظر مردان میان سال دادم، هیجان انگیز نیست و دردی را دوا نمی کند: گفتم "نمی دانم" احساس و عقلم در مورد انتخابات همسو نیستند.
احساسم بیشک می گوید تحریم. اگر شناسنامه و کارت ملی داشتم و می توانستم رای بدهم ، به احتمال زیاد رای نمی دادم. دلم نمی خواهد دولتمردان پیشین این نظام را به نحوی تایید کنم. کسانی که آدم هایی را کشته اند یا با شکنجه هاشان روح شان را نابود کرده اند. آدمهایی که انسان های شریفی بودند. نمی خواهم به دولتمردان نظامی رای بدهم که هیچ حقی برای زنان قائل نیستند و جز بذل و بخشش هایی مثل اینکه "شش وزیرم را از میان بانوان انتخاب می کنم" ضرورتی نمی بینند که در کنار هزاران حرف و نقل و قولی که به مردم می دهند یک کلام بگویند من خیال دارم تلنگری به یکی از قوانین تبعیض آمیزی بزنم که زنان مملکتم سالهاست خواهان تغییر آن هستند. آنوقت ما دلمان خوش است که کاندیدایی دست زنش را در ملاء عام گرفته. انگار این دردی را از زنان کشور دوا می کند.
دوست ندارم به دولتمردان پیشین نظامی رای بدهم که پدران و مادران و همسران کسانی را کشته اند که از نزدیک می شناسم و دوستشان دارم .
رای دادن و اعتماد کردن به این افراد را بیش از هر چیز خیانت به خودم می دانم. این جنبۀ احساسی و شاید هم اخلاقی ماجراست. همیشه راه دلم را رفته ام فراسوی مصلحت گرایی و نظر این و آن و هیچگاه هم زیان نکرده ام.
اما دلم این بار حرف دیگری هم دارد . و من در این میانه معطل ایستاده ام.
می دانم که رای ندادن به نفع جناح افراطی نظام تمام می شود، به نفع احمدی نژاد و به نفع خامنه ای و به نفع جناحی که جسارت بیشتری در سرکوب مردم دارد. شرکت نکردن بیشک شانس احمدی نژاد را بالاتر می برد.
اگر تحریم کارساز بود و نوعی قدرت نمایی مخالفان حکومت، شک نمی کردم و تحریم را انتخاب می کردم. اما از انتخابات های پیشین آموخته ایم که گرچه انتخابات آزاد نیست و آزادی هم نمی آورد اما برای مردم ما روزنه ای است و امکانی ولو محدود و کم اهمییت برای تاثیر گذاری.
مردم در سلولی در بسته گرفتارند و هوای تازه و نور می خواهند. گیریم که هر چهار سال یکبار به اندازۀ یک عدس روزنی باز شود و هوا و نور از آن به داخل بریزد. این حق ایشان است که به این روزن پشت کنند و تحریم را برگزینند اما شرط انصاف نیست، منی که در فضای باز و آفتاب گرم لم داده ام به مردم بگویم این روزن برای نفس کشیدن کوچک است و کافی نیست. می خواهند گولتان بزنند. در این روزن را گل بگیرید.
یعنی می توانم این را بگویم. اما مردم به من اعتنایی نخواهند کرد .وقتی از نفس تنگی دارند می میرند ، روزنی به اندازۀ ته سوزن هم برایشان غنیمت است ، چه برسد به عدس و چه بسا انگشت در این روزن کوچک فرو برند و کوشش کنند با فشار دادن و انگشت خونین سوراخ را گشاد تر کنند.
اگر جانبداران جدایی دین از حکومت انتخابات را به خودی های محافظه کار واگذار کنند شمار آرائی که حکومت خون و جنون لازم دارد تا انتخاب شود ، یعنی حد نصاب نصف به علاوۀ یک، با شمار کمتری از آراء ممکن می شود و با توجه به اینکه دست کم ده در صد از آرایی که هر گز به صندوق ها ریخته نشده از صندوق ها بیرون خواهد آمد؛ با رای ندادن حکومت را دو دستی به احمدی نژاد واگذار می کنیم
این به معنای بگیر و ببند های بیشتر زنان و فعالین حقوق بشر است، به معنای تنگ تر شدن فضای مطبوعات ، به معنای کنترل خیابانی شدید تر، به معنای تقویت خرافات و جادۀ امام زمان و هالۀ نور و دعوا بر سر انرژی هسته ای و نفی هلوکاست و فیلم های سر و دم بریده و کتاب هایی است که نه سری برای بریده شدن دارند و نه دمی برایشان مانده که لای تله بدهند و همان بهتر که وزارت ارشاد مردم را راحت کند و خمیر شان کند.
چشمان منتظر مرد سپید مو هنوز به من دوخته شده . مردان دیگری که گرد او نشسته اند هم همه به من نگاه می کنند. باز تکرار می کنم ؛ نمی دانم! یکی می پرسد "خوب اگر کسی از شما خواست بهش توصیه کنید رای بدهد یا ندهد بهش چه می گوئید؟" معلوم نیست چرا اینهمه پافشاری می کنند! خودشان به نتیجه نرسیده اند؟ یا می خواهند با سوال کردن هاشان مرا به فکر وادارند و باعث شوند به "جبهۀ ایشان؟" بپیوندم و یا اصلا لنگ این مانده بودند که من وارد مغازه شوم و تخمه کدو بخرم تا ایشان تکلیف خودشان را روشن کنند که بالاخره بروند رای بدهند یا نروند.
شاید هم دنبال "متحد" و "شریک جرم!" می گردند تا با خیال آسوده تر و وجدان راحت تر به دولتمردان رژیم رای بدهند . هر چه هست ول کن نیستند .
می گویم شکافی میان عقل و احساسم در این زمینه وجود دارد. در انتخاب شک دارم و شک نشانۀ بی عقلی و بی تدبیری نیست. شک کردن موتور اندیشیدن و نهایت عقل است . می دانم تحریم کنندگان شماری نیستند که بشود بر ایشان تکیه کرد و قدرت مخالفان را به نمایش گذاشت. نه به این دلیل که مردم ایران این نظام را دوست دارند و یا فکر می کنند این انتخابات، انتخابات مردمی است . مردم ما دقیقا می دانند چه می خواهند، از این وضع خسته شده اند و میل شدیدی به تغییر و اصلاحات دارند و می خواهند تلاش کنند تغییری در این وضع بدهند . آدمهای منزه و پایبند اخلاق، انشاء های قشنگ و آرزو های خوب و رویای خوش، دردی را از ایشان دوا نمی کند.
این بار هم بیشتر مخالفان پای صندوق های رای می روند.
نه بخاطر اینکه موسوی محبوبیت زنده یاد ها شاملو و خواننده فرهاد را به قرض گرفته و نه بخاطر اینکه خوانندۀ محبوب مردمی محسن نامجو برای فیلم تبلیغاتی موسوی آواز خوانده و او را معبود خود چه گوارا می خواند و نه بخاطر اینکه کروبی با ساسی مانکن ملاقات کرده که در ویدیو هایش با زنان نیمه لخت و سرپتی آواز می خواند و می رقصد ، نه بخاطر سیب زمینی مجانی که احمدی نژاد از اموال عمومی در میدان های شهر خالی می کند، نه به دلیل نمک گیر شدن بابت چلوکبابی که این روز ها جانبداران موسوی "خرج" مردم می کنند و نه به دلیل "سه تا هندوانه و دو کیلو گوجه سبز" که سهم دست و دلبازی ستاد کروبی است در آشفته بازار انتخابات.
شک دارم مردمی که پای صندوق های رای می روند و به میر حسین موسوی رای می دهند تحت تاثیری شعار های ایشان برای تغییر باشند یا تحت تاثیر، سرود ملی چپ های ایران "سر اومد زمستون" و "شبانۀ" فرهاد. ترانه ها و سرود ها و سروده هایی که به نفع موسوی برای فیلم تبلیغاتی اش "غصب" شده اند. یا تحت تاثیر آرزوهای قشنگ خاتمی در فیلم تبلیغاتی موسوی که از "شب" و از "تغییر" و "سحر" می گوید.
مردم فراموش نکرده اند که "سید خندان" ایشان را در حساس ترین لحظات تنها گذاشت. فراموش نمی کنند که برخی از کتاب های شاملو هنوز پس از مرگش هم اجازۀ انتشار ندارند و کسی از دست اندر کاران دولت اصلاحات حاضر نشد سالنی دراختیار بازماندگان بگذارد تا مراسم یادبودی برایش بگیرند و در عوض چماق نیروی انتظامی در مراسم سر مزار حضور چشمگیری داشت و "دهان ها را می بوئیدند مبادا کسی بگوید دوستت دارم".
مردم فراموش نمی کنند که هزاران نفر از جوانانی که "سر اومد زمستان" سرودشان بود ، در هنگام نخست وزیری موسوی اعدام شدند. حتی امروز که دوران طلایی وعده و وعید ها و گرفتن ژست های لیبرالی است ، موسوی جرات نمی کند و یا ضرورتی نمی بیند از آزادی دانشجویان معترض حرفی بزند و دعوت بزرگترین تشکل دانشجویی جانبدار اصلاحات را نمی پذیرد . حتی موسوی وعده نمی دهد قصد دارد برای تغییر یکی از قوانین تبعیض آمیز علیه زنان تلاش کند . موسوی وقتی لباس شخصی ها جلو چشمش پلاکاردهای دانشجویانی را پاره می کنند که بر آن نوشته شده "دانشجویان بهایی اخراجی را به دانشگاه باز گردانید." از خودش واکنشی نشان نمی دهد.
آقای کروبی که امروز از ستادش ندای تغییر قانون اساسی بگوش می رسد در هیچ زمانی قاطعیتی از خود برای به کرسی نشاندن نظراتش نشان نداد وقتی به قول خودش با تقلب در انتخابات دورۀ نهم کنار گذاشته شد پس از چند اعتراض ملیح کنار کشید و با همۀ جرات و جسارت ساده لوحانه با یک تشر "رهبر" پروژه تلوزیون صبا را رها کرد . پروژۀ "تلوزیون صبا" با بوق و کرنا و سر دبیر نامداری مثل بهروز افخمی قرار بود 1384 راه اندازی شود اما کروبی با توضیحاتی مبهم آنرا "بطور موقت" تعطیل اعلام کرد . معلوم نیست پس از انتخابات کروبی با خودش چه می کند و حکومت چه بلایی سر ساسی مانکن می آورد که در آشفته بازار انتخابات دچار "شور حسینی" شده و ویدئو هایش در پارتی کرج که پر است از زنان نیمه برهنه که پیچ و تاب می خورند دست بدست می چرخد .

خلاصه ؛ انتخاب شدن این دو کاندیدا دردی را دوا نمی کند، و با اینهمه انتخاب شدن احمدی نژاد دردی بر درد های ملت ایران می افزاید و کشور ما را با ندانم کاری ها و خرافات و تنگ نظری با شتاب بیشتری بسوی جنگ و ویرانی و بحران اقتصادی می راند.
وضعیت مردم ایران مثل ماجرای زنی است که کودکش برای زنده ماندن نیاز به کلیه دارد. دسترنجش کفایت نمی کند بهای کلیه را در بازار آزاد بپردازد. واسطه ها دوره اش کرده اند و به او در اذاء کلیه پیشنهاد همخوابگی می کنند. حالا این زن دو راه دارد و باید میان این دو راه یکی را انتخاب کند . حفظ احترام خودش و رد پیشنهادی که توهین به شخصیت اوست و تحقیر آمیز است یا تن فروشی و نجات جان فرزند. اگر شما جای این زن بودید چه می کردید؟ یا اگر زن از شما سوال می کرد چه کنم؛ به او چه پیشنهادی می کردید ؟

گوشه ای از نشست سازمان های غیر دولتی در ژنو

2009-04-30T01:22:00.000+02:00

پارلمان آلمان به مسالۀ حقوق بشر در ایران پرداخت

2009-04-24T06:59:00.015+02:00

چهارشنبه شب (22آوریل 2009) کمیسیون حقوق بشر و کمک های انسان دوستانۀ پارلمان آلمان طی نشستی به یاری کارشناسان سرکوب اقلیت ها در دو کشور ایران و عراق را مورد بررسی قرار داد. در این نشست کارشناسان زیر حضور داشتند
کتایون امیر پور نویسنده
پرفسور دکتر پتر هاینه ، استاد اسلام شناسی کشور های غیر عربی دانشگاه هومبولد برلین
پرفسور اینگو هوفمن جامعۀ بهائیان آلمان
روت یوتنر سازمان عفوء بین الملل
اوا زاولزبرگ مرکز اروپایی پژوهش های کرد

پرفسور دکتر اودو اشتاین باخ رئیس پیشین انستیتوی خاور نزدیک گیگا
تیلمن تسولش جامعۀ خلق هایی که در معرض تهدید قرار دارند
پرفسور اودو اشتاین باخ رئیس پیشین انستیتوی خاور نزدیک و شرق شناس معروف مورد مشاورۀ نهاد های حکومتی در آلمان است. اشتاین باخ معروف است به دفاع از گفت و گوی فرهنگ ها و جانبداری از ملایمت و مدارا با اسلام گرایان ایران. وی در کمیسیون حقوق بشر و کمک های انسان دوستانۀ پارلمان آلمان در ابتدای سخنانش به تفاوت های میان دو کشور ایران و عراق اشاره کرد. وی گفت در عراق سرکوب سازمان یافتۀ دولتی علیه اقلیت ها وجود ندارد و مشگلات اقلیت ها بیشتر ناشی از ضعیف بودن حکومت مرکزی است، در حالی که در ایران ، برعکس عراق، این عالی ترین مراجع حکومتی هستند که اقلیت ها را بطور سیستماتیک زیر فشار می گذارند. وی همچنین گفت همجنس گرایی د ر جامعۀ عراق به عنوان پدیده ای غیر طبیعی و مردود شناخته می شود اما مشاهده نمی شود که حکومت این گروه را مورد پیگرد قرار بدهد. در ایران با همجنس گرایان رسما مبارزه می شود و در مواردی ایشان را محکوم می نمایند.

کتایون امیر پور همصدا با سایر کارشناسان تاکید کرد که از هنگام روی کار آمدن احمدی نژاد وضعیت اقلیت ها شدیدا خراب تر شده است . وی همچنین گفت دراویش و بهائیان بیش از بقیه اقلیت های مذهبی در ایران با فشار های جدی مواجه هستند زیرا که این دو گروه به عنوان مسلمانان اهل مدارا ، گروه های افراطی مسلمانان و انحصار طلبی ایشان را بیش از بقیه زیر سوال می برند.
کتایون امیر پور اسلام شناس، دربیانۀ کتبی خود اعلام کرد که اقلیت بهایی که 000 350 هزار عضو و طرفدار دارد بزرگترین اقلیت مذهبی ایران است . وی افزود این گروه در معرض دستگیری های خودسرانه ، بی حرمتی و ویران کردن گورستان ها ، اخراج از دانشگاه ها ، حمله و بازرسی خانه ها ، آزار و اذیت کودکان دبستانی و دبیرستانی و لغو مجوز مغازه ها و شرکت های خود قرار دارد .
پرفسور اینگو هوفمن توضیح داد که هفت نفر از سران بهائی در ایران در معرض اعدام قرار دارند ، زیرا به ایشان اتهام بسته اند که برای کشور اسرائیل جاسوسی می کنند. سخنگوی بهائیان آلمان اعضاء این مذهب را در ایران "طرد شدگان جامعۀ " خواند.

نمایندۀ سازمان عفو بین الملل روت یوتنر تاکید کرد که در ایران وضعیت اقلیت های قومی ، بطرز قابل توجهی خراب تر شده است و از کرد ها ترکمن ها بلوچ ها و آذری ها نام برد که در مجموع نیمی از جمعیت ایران را تشکیل می دهند . نمایندۀ سازمان عفو بین الملل انتقاد کرد که اقلیت ها بیشتر اوقات در آزمون اخلاق اسلامی که در ادارات دولتی یا نهاد های نیمه دولتی انجام می شود قبول نمی شوند و در نتیجه به وابستگان این اقلیت ها کار نمی دهند.
وی تاکید کرد که مدافعان حقوق بشر نیز سرکوب و دادگاهی می شوند و این گروه و روزنامه نگاران روزنامه نگاران به بهانۀ جانبداری از اقلیت های قومی مسلح ، بطرز مشکوکی به دادگاه خوانده می شوند .

خانم اوا زاولبرگ از مرکز اروپایی پژوهش های کردی گفت که در عراق مسیحیان و یزیدی ها در اصل فقط در خارج از بخش خود مختار کرد نشین مورد تبعیض قرار دارند اما ادارات دولتی نواحی کردنشین در صدد هستند که با ترفند هایی موانعی بر سر راه ورود یزیدی ها به مناطق کرد نشین ایجاد کنند.
کارشناس خاور نزدیک اودو اشتاین باخ گفت که در عراق مسیحیان و یزیدی ها با پیگرد دولتی مواجه نیستند و یزیدی ها به هر جهت در محدودۀ محله های مسکونی خودشان از حملۀ سایر گروه های اجتماعی بطور نسبی در امان هستند. وی همچنین گفت کوچ دادن مسیحیان به شمال عراق فقط یک راه حل موقت و میان مدت است .

تیلمن تسولش از جانب جامعۀ خلق هایی که در معرض تهدید قرار دارند گفت بیشتر مسیحیان عراق کوشش دارند که به غرب پناه بیاورند زیرا این گروه امید خود را از دست داده اند و نگرانند که رنج ایشان در عراق همچنان ادامه یابد.

یک بام و دو هوا

2009-01-18T04:03:00.011+01:00

کاغذ هایم را جمع و جور می کنم که چشمم به دعوتنامۀ کنسرت سالار عقیلی در برلین می افتد . عکس پوستر و برگه های تبلیغاتی:

عکس کوچک است و شاید تو اسکن کردن کیفیتش افت کرده باشد. پوستر را برایتان "تصویر" می کنم.
زنی با سینه های برجسته که نیمی از برجستگی آن از تن پوش چسب بدن بیرون افتاده، عشوه گرانه دستی را بالای سر تاب می دهد و دست دیگرش حایل چشم است . شاید دارد می رقصد که در حریر سرخ و سپید تن پوشش ولوله افتاده است . هر چه هست سراپا عشوه گری است ، انگار همین حالا از بستر یبا خواسته. تن پوش نازک و پاپیون درشتی که کمرش را تنگ در آغوش گرفته ، برجستگی های تنش را دو چندان می کند. مو ها را که نگو ... آبشاری است از هر دو سو آویزان و طره های آن به مار هایی می ماند که روی گردن و شانه و برجستگی های سینه می خزند . این زن بر دیوار ایستگاه مترو در مرکزی ترین نقطۀ شهر برلین دل و هوش از سر رهگذران می رباید و در برخی از مراکز فرهنگی و هنری بر پیشخوان ها و بر دیوار دلربایی می کند. یک روی برگه های تبلیغاتی همان تصویر رنگی زن رویا هاست و روی دیگر آن تصویری سیاه و سفید که بر آن نوشته شده "آوای فرهنگ ها فارسی " و تبلیغ شده برای گروه موسیقی راز و نیاز . پنج هنر مند مرد که برخی شان با لبخند ملیحی توی دوربین نگاه می کنند و یک زن ابرو پیوسته ، دف به دست و روسری به سر، سازی نا همگون می زنند با عکس رنگی آن رو ی برگه که شبیه زنان مینیاتور است و کم مانده از توی تصویر خیال انگیز هفت رنگ بیرون بجهد و دست مرد های رهگذر را بگیرد و با خود به بستری بکشاند که هم اکنون با ناز از آن برخاسته است. عکس سیاه و سپید آدم را از از باغ و بوستان پرگل و رنگین زن خیال انگیز که یاد آور ایران دیروز است جدا می کند و به واقعیت های امروز می کشاند، انهم نه با حرکتی نرم و فرودی ملایم . آدم را می گیرد و پرتاب می کند و می کوبد به آسفالت سرد و سخت و سیاه امروز . این جمله که در نوشتۀ مربوط به کنسرت سالار عقیلی آنرا سرخ کرده ام مثل زن توی پوستر در برابر چشمانم می رقصد.
" کنسرت با همکاری بخش فرهنگی سفارت جمهوری اسلامی ایران در برلین برگزار می شود"
اول از همه فکرم می رود به این سو که "اگر این زن به همین شکلی که در پوستر ظاهر شده در خیابان های تهران ظاهر می شد چکارش می کردند؟"
زنان بخت برگشته ای که حرفی نمی زنند جز اینکه "من برابری حقوقی با مردان مملکتم می خواهم" را احضار و بازداشت می کنند و حکم شلاق و زندان برایشان صادر می کننند. تازه طفلک ها فقط حرف می زنند و کاری نمی کنند که خلاف قوانین باشد. نمی گویند چون حجاب تبعیض است من تن به این قانون نمی دهم. روسری ها را همانگونه که قانون می گوید به سر می کنند و اگر شوهرشان راضی به طلاق نباشد ، خشم شان را به این شکل تسکین می دهند که به کوچه و خیابان می روند و برای برابر حقوقی چهار تا امضاء جمع آوری می کنند.

وقتی آنان را زندان می کنند لابد اگر زن پوستر با این ریخت و هیبت در خیابان های تهران راه برود "ریختن خونش حلال است!"
این زن از کجا آمده و چطور از این پوستر سر بر آورده را "خدا می داند" و "بندۀ خدا" هرچه هم که به خودش فشار بیاورد معنای این کار را نمی فهمد.
فقط می شود گمانه زد. مثلا فرض کرد که سفارت جمهوری اسلامی ایران از پوستر تبلیغاتی کنسرتی که خود برای برگزاری آن تلاش کرده خبر نداشته است. این گمانه بزودی رنگ می بازد . چون محال است که نهادی برای برگزاری کنسرتی تلاش و همکاری کند و پوستر و برگه های تبلیغاتی آن را که به در و دیوارهای شهر کوبیده اند و همه جا پخش شده ندیده باشد !
دومین گمانه : پای "نیرنگ" در کار است. دست اندر کاران می خواهند در خارج کشور چهره ای لیبرال و ملیح و جذاب از جمهوری اسلامی نشان بدهند. در خارج جلب اعتماد کنند و در داخل " آن کار دیگر" کنند. به یاد برخی فیلم ها و عکس های یو تیوپ می افتم ، به یاد زنانی که ظاهرشان در زمینۀ پوشیدگی و نمایاندن جذابیت های زنانه با زن پوستر قابل مقایسه نیست اما بخاطر چند تار مو یا مانتوی کوتاه کتک شان می زنند و خونین و مالین شان می کنند . زنان "بدحجاب" را در حالی که فریاد شان به هواست و کمک می خواهند کشان کشان طوری سوار خود رو های گشت می کنند که دل مرغ آسمان به حالشان می سوزد . از خودم سوال می کنم، اینگونه فریبکاری و دغل بازی با "اخلاقیات"، "سلامت جامعه" و "اسلام ناب محمدی" که قدرتمندان در نماز جمعه و نشست های مطبوعاتی حرفش را می زنند سازگاری دارد؟
خیلی با خودم کلنجار می روم که این حرفها را بنویسم یا نه. کفۀ گمانۀ دغلبازی و نیرنگ بسیار سنگین است. اما گمانۀ دیگری هم هست. مردی یا زنی در بخش فرهنگی سفارت ایران در برلین ، قصد دارد بدون گرفتن مجوز از بالاتر ، با این فرض که "انشا الله گربه است" و "کی به کی است" به شکل ملایمی تابو شکنی کند. به این بهانه و پوشش که "عکس نیست و نقاشی است" ، "مینیاتور است" و یا "برگزار کنندۀ اصلی ما نیستیم" و "ما نمی دانستیم و وقتی فهمیدیم که کار از کار گذشته بود و پوستر ها پخش شده بود"
این گمانه بسیار ضعیف است و شاید هم مثل نمک و فلفلی باشد که بر گمانۀ نیرنگ افزوده اند. این گمانه را فقط به به دلیل رعایت انصاف گفتم. در این صورت البته من هیچ علاقه ای به "خبر کشی" و "ایجاد درد سر" برای کارمندان کمی لیبرال و "خود سر" که بی نیرنگ دست به این کار می زنند ندارم . با اینهمه بیش از اینکه به فکر توبیخ شدن یا نشدن کارمند سفارت باشم، با زنان کشورم احساس همبستگی می کنم که هر روز با خشونت های خیابانی مواجه هستند و برای کوچکترین حرف و اعتراضی برای از بین برداشتن روابط و قوانین تبعیض آمیز بازداشت می شوند .

پی نوشت
پوزش می خواهم از کسانی که می خواهند برایم پیام بگذارند و نمی شود. راستش من اطلاعات فنی و تکنیکی زیادی ندارم و برای برنامه ریزی وبلاگ از کارشناسی کمک می گیرم . کارشناسم در اتاقی کنار اتاق من زندگی می کند و از دستم کلافه شده. هی صداش می زنم " بیا...." میاید و نگاه میکند . ایمیل ها را نشانش می دهم که می گویند نمی شود پیام گذاشت. یا پیامی را نشان می دهم که زده ام "منتشر شود" اما توی کامنت ها ظاهر نمی شود. می گوید " محال است. ساده تر از این دیگه نمیشه و آدمها اگر "خنگ" نباشند باید بتونند برات پیام بگذارند" اما باز کسانی که نمی توانند پیام بگذارند، یا پیام شان منتشر نمی شود ایمیل می زنند و گلایه می کنند که سانشور شان کردم
در این میان یک" اشگال کوچک" کشف شد و یک سری از پیام ها هم که رسیده بود بخاطر همین پاک شد. جز اینکه بگویم قصد و غرضی در کار نیست و کاری از دستم بر نمی آید و امیدوارم با رفع اشکال کوچولو بتوانید پیام هاتان را بگذارید حرفی نمی تونم بزنم.

کنسرت سالار عقیلی در برلین

2009-01-12T05:47:00.010+01:00

تلفن زنگ می زند. آنکه اشمیدت یکی از همکاران قدیمی من در رادیو مولتی کولتی در آنسوی خط است. خبر می دهد که روز 17 ژانویه در محل سابق کار من در سالن بزرگ ار بب کنسرتی برگزار می شود . "روندفونک کر" برلین برنامه هایی اجرا می کند با گروه راز و نیاز و خوانندۀ جوان ایرانی سالار عقیلی که اهل موسقی سنتی است. آنکه اشمیدت از من خواهش می کند در برنامۀ جدید رادیویی مان این کنسرت را معرفی کنم و چند بلیت ورودی را هم به قید قرعه در اختیار شنوندگان مان قرار بدهم. با کمال میل قبول می کنم. خوشحالم از اینکه خوانندگان و نوازندگان ایرانی اینبار شنوندگانی غیر ایرانی هم دارند.
تازگی ها "وطن" را با صدای سالار عقیلی شنیدم و خیلی خوشم آمده . می گردم و یک سی دی از کارهایش را پیدا می کنم و در برنامه ای که از پیش ضبط شده برای روز دوشنبه 12 ژانویه آماده می کنم. آنکه اشمیدت می گوید در یکی از مراکز برگزاری کنسرت برلین کار می کند و از من نشانی رسانه های ایرانی برلین را می گیرد. تلفن دو تلوزیون و یک مجلۀ فرهنگی را در برلین به او می دهم. بعد اطلاعیه مطبوعاتی کنسرت را برایم می فرستد . همانگونه که عادت دارم اطلاعیه را سرسری نگاه می کنم و اطلاعات مهم آنرا یاد داشت می کنم، تاریخ و آدرس کنسرت، نام برگزار کننده که ارکستر بزرگ رادیو برلین و براندنبورگ است. مطالب مهم را ترجمه می کنم و برای "ایرانپولیس" برنامۀ موزیک "رادیو مولتی کولت 2" که رادیویی اینترنتی است آماده می کنم. تا اینکه یکی از دوستان به من خبر می دهد سفارت جمهوری اسلامی در برلین برگزار کنندۀ این کنسرت است و قرار است سفیر نیز در این برنامه شرکت کند.
با ناباوری به اطلاعیه مطبوعاتی نگاه می کنم . برنامه از جانب یک نهاد معتبر آلمانی تدارک دیده شده و برگزار می شود و ظاهرا ایرانیان در برگزاری برنامه دخالتی ندارند . بالاخره پس از خواندن 20 سطر که در مورد کنسرت و ارکستر و برگزار کننده توضیحاتی داده شده، زیر عنوان " فرهنگ نوا های فارسی" که بیشتر بنظر می رسد انسانی بی دقت یا هژمونی طلب فارس آنرا نوشته، دم خروس پیدا می شود. نوشته شده " کنسرت با همکاری بخش فرهنگی سفارت جمهوری اسلامی ایران در برلین برگزار می شود"
چند روز پیش از این یکی از دوستان ایرانی بسیار نازنین پرسید بلیت کنسرت ایرانی لازم داری که در سالن بزرگ رادیو برگزار می شود. یکی از همسایگانش گفته می تواند بلیت برایش بیاورد . گفتم لازم دارم و چند بلیت برای من بگیرد. البته کمی تعجب کردم چون معمولا این بلیت ها را در فروشگاه های ایرانی پیش فروش می کنند، آنهم به بهای نسبتا سنگینی. نه به این شکل که تعدادی کارت مجانی در اختیار علاقمندان قرار بدهند . حالا پس از به دقت خواندن اطلاعیه مطبوعاتی می دانم ماجرا از چه قرار است. با اینهمه جای تعجب است که وسط ماه محرم کنسرتی در شهر برلین برگزار می شود با همکاری سفارت جمهوری اسلامی.
هیچگونه مشگل و مخالفتی با برگزاری کنسرت به یاری سفارت جمهوری اسلامی ندارم. هر فرد و نهادی حق دارد بر اساس سلیقۀ خودش کنسرت یا هر برنامۀ دیگری هر کجا که می خواهد برگزار کند. ما هم حق داریم و موظفیم که دراین زمینه آگاهی رسانی کنیم .

مثلا بگوئیم برگزاری چنین برنامه هایی "بی طمع" نیست. اینها هم درست مثل سازمان مجاهدین خلق می خواهند از محبوبیت هنرمندانی "استفاده" سوء کنند و پس از جنایاتی که توسط این حکومت در برلین رخ داده، با گرد آوری جمعیتی از همه جا بیخبر برای خودشان آبرو و محبوبیتی کسب کنند. می خواهند حضور تماشاگران و شنوندگان را به پای آشتی و دوستی بگذارند با نهادی که دست کم تا کنون "لانۀ جاسوسی" بوده برای طرح و برنامه هایی که برای سرکوب و ترور مخالفان می ریختند.

کاملا قابل فهم است که سفیر ایران در آلمان می خواهد با حضور خود در سالنی که هنرمندان معتبر آلمانی و ایرانی و هنرمندانی از چهار گوشۀ جهان در آن برنامه اجرا کرده اند ، در میان کف زدن های تماشاچیان ظاهر شود و باز مثل وقتی که احسان خواجه امیری به برلین آمده بود در سالنی اسم و رسم دار از پله ها بالا برود و دسته گلی تقدیم هنرمند کند و سهمی ببرد از کف زدن های مردم که بلاتکلیفند با دیدن سفیر دست از تشویق هنرمند بردارند یا خیر. بگذریم که نیمی از شرکت کنندگان در اینگونه برنامه ها آشکارا "خودی" هستند. آن بار کنسرت در تالار خانۀ فرهنگ های جهان برگزار شد، همان تالاری که گنجی و اشکوری و مهر انگیز کار بر آن جای گرفتند و به زندان رفتند و شکنجه و آواره شدند.
بعد از کنسرت احتمالا ایرنا یا ایسنا مثل آن بار که خواجه امیری در ایتالیا کنسرت داشت ، خبر می دهد که چند صد ایرانی یا یک هزار نفر در جشن ... سفارت در میلان شرکت کردند یا در کنسرتی که سفارت برگزار کرده بود حضور پیدا کردند و سفیر در آنجا چه ها کرد و چه ها گفت.

در پایان تاکید می کنم گفت و گو خوب است، آشتی زیباست ،کینه بد است، هنر ناب اگر همجوار زباله های بویناک هم باشد آلوده نمی شود، هر هنرمندی و هر تماشاگری حق دارد خود انتخاب کند به کدام برنامه و کدام نشست و کدام کنسرتی برود. آزادی یعنی همین.

اما انسان های آزاده هم حق دارند هشدار بدهند، تا هنگامی که جنایتکاران و متولیان سیستم هایی که دست شان به خون دگر اندیشان آلوده است ، اعتراف نکرده اند به نسل کشی و ترورهایی که در سراسر جهان انجام شده، تا زمانی که مورد باز خواست و مجازات قرار نگرفته اند، فقط برای دمی سرخوش بودن، خاموش کنار این جنایتکاران نشستن، یا گیریم دو ردیف جلو تر و یا عقب تر، روا نیست. هستند کسانی که مثل من روزنامه نگار متوجه ماهیت این کنسرت ها نیستند و می روند و شرکت می کنند. اما حضور آگاهانه در چنین برنامه هایی روا نیست. ابراز بی طرفی هم نیست . سکوت و بی تفاوتی ، و خاموشی سر فرود آوردن است در برابر خشونت.
پی نوشت
کمی خوشحالم که سفارت ایران در برلین برای رویارویی با مخالفان حکومت بجای کشیدن طرح و نقشه برای ترور و نابودی فیزیکی ایشان، خود را ناچار می بیند از حربۀ هنر برای جلب نظر استفاده کند. خوشحالم که برگزار کنندگان متوجه شده اند که باید برای کسب موفقیت در کارشان، در کنار ریخت و پاش کردن بلیت های مجانی، به رسانه های فارسی زبان شهر روی بیاورند، خوشحالم از اینکه سفارت ج ا ایران می داند برای جلب مشتری برای کنسرت ناچار است با چراغ خاموش حرکت کند.

راه رفتن با کفش تنگ

2008-10-19T18:57:00.004+02:00

با یکی از دوستان خوبم که خیلی کم می بینمش و خیلی دوستش دارم حرف می زدم. در لندن زندگی می کند و و اگر میانمان اینهمه کوه و دشت و دریا فاصله نمی افتاد حتما با جرئت بیشتری می گفتم بهترین دوست زندگی من است، مادرش مدتی است فوت شده و خبر نداشتم . ماجراهایی هم در زندگی من رخ داده که او از آن بی خبر بود و جسته و گریخته حرف هایی شنیده بود. مفصل حرف زدیم و پیشنهاد کرد حرف هایم را به صورت یادداشت بنویسم.
حالا بعد از این گفت و گوی پر بار نشسته ام و فکر می کنم . می بینم ما در این دنیای بزرگ گم شده ایم . هر کدام در گوشه ای زیر آوار زندگی روزمره مدفون هستیم. چه دوستی هایی که می توانست و فرصت داشت پا بگیرد و پانگرفته است، چه دوستی هایی که پا گرفته بود و در اوج شکوفایی ، در زمانی که دو دوست خیلی چیز ها می توانستند به هم بدهند و از هم بگیرند ، با ضربه هایی که بر سرمان فرود آمد و هر کدام مان را از سویی فراری داد از هم گسیخته شد. چه خانواده هایی که افرادش چند پاره شدند. خواهری در برلین، برادری در هامبورگ، یکی در فلورانس و دیگری در یوته بوری و چهارمی در اورانج کانتی. چه محبت ها و دلگرمی هایی که تبدیل شدند به آه کشیدن و اشک ریختن و احوالپرسی از آن سوی خط تلفن . چه مادرانی که به هنگام مرگ چشم انتظار فرزندانشان ماندند و چه فرزندانی که مثل دانه های اسپند در ماهیتابۀ غربت به جلز و ولز افتادند چون نمی توانستند پدر و مادرشان را در آستانۀ مرگ یا بقول مذهبی تر ها در آستانۀ شتافتن به "دیار باقی" بدرقه کنند.
گاهی دو انسان به هم چنان اعتمادی دارند که کوه و دشت و دریا سهل است، رستم دستان هم با گرزش نمی تواند در این دوستی شکافی ایجاد کند و گاهی یک دوستی قدیمی مثل تن بیمار معتاد به کراک چنان می پوسد و فاسد می شود که کافی است پلیسی گوشش را بگیرد تا از جا کنده شود . شنیده ام در ایران هیچ مرده شویی حاضر نیست تن بی جان بیماران کراکی را بشوید ، چون تن شان کرم گذاشته و پوسیده و دست و پایشان در حین شستن کنده می شود.
شاید به دلیل همین دوری ها و همین تنش ها که موج وار اوج می گیرد، نوشتن در دنیای ما ایرانیان نقش پر رنگی دارد. نوشتن نوعی درد دل کردن است از راه دور و نوعی دیالوگ است با کسانی که دوستشان داریم یا جنس شان با ما یکی است اما دم دست مان نیستند.
گاهی، فکر می کنم انگار ما مرده ایم . دستی از پنجرۀ هواپیما دراز شده و مشت مشت خاکستر هامان را بیرون پاشیده است و ما مثل دانه های ریز و درشت خاکستر در دهی و شهری هاج و واج و سرگردان در هیئت آدمیان فرود آمده ایم؛ صبح ها از خواب بیدار می شویم و ناشتایی می خوریم و سر کار می رویم ؛ خرید می کنیم و غذایی می پزیم و می خوریم و آمیزش می کنیم و بچه دار می شویم و بچه ها مان مدرسه می روند و بزرگ می شوند و دانشگاه می روند و عروسی می کنند و ما... همچنان در رفت و آمدیم و جلسه می رویم و تظاهرات می کنیم و نامه های اعتراضی می نویسیم و تن مان را با زنجیر به میله های سفارت جمهوری اسلامی می بندیم، کتاب ترجمه می کنیم و نمایشنامه هامان را در جشنواره هایی که در حیاط خلوت صحنۀ هنری کشور میزبان تشکیل می شود اجرا می کنیم، اردو می گذاریم و نشست های یاد بود بر پا می کنیم و سمینار و کنفرانس و بنیاد فرهنگی و پژوهشی براه می اندازیم و اینطوری به زندگی مان که دو زیستی است ادامه می دهیم.
انگار خودمان مرده ایم و داریم از دور به گورستانی که در آن خفته ایم و کار می کنیم و فرزندانمان را در آن به دنیا می آوریم نگاه می کنیم.
وقتی چشم مان را تنگ می کنیم و درست نگاه می کنیم می بینیم که نمرده ایم و جنب و جوشی داریم . روز ها در شرکت ها و موسسات آلمانی یا هلندی و انگلیسی کار می کنیم و از مغازه هایی که در خاک کشور میزبان قرار دارد پنیر جامد و ژامبون می خریم و شب ها به ایران باز می گردیم؛ با غذاهایی که رنگ و بوی زعفران و لیمو عمانی را می دهد و سبزی قرمه و تربچه و پیازچه و آب لیموی یک و یک . بعد از شام به وبلاگ ها و صفحه های اینترنتی دوست و دشمن سر می زنیم به نشست ها ی بحث و مراسم یاد بود اعدام شدگان می رویم در پالتاک شرکت می کنیم ، به کنسرت شجریان و شهرام شب پره می رویم و یا در دیسکوی ایرانی قر می ریزیم و شب که به رختخواب می رویم باز خواب فرودگاه مهر آباد و میدان آزادی را می بینیم .
از آنچه کشور میزبان به ما عرضه می کند روی گردانیم ، به ما چه زباله های اتمی را در کجا چال می کنند و شعر خوانی و بحث های فلسفی و فرهنگی و هنری متفکران کشور میزبان مثل نسیمی است که می آید و آرام از کنار گوش مان می گذرد. گاهی این نسیم عطر یاس را در مشام مان می ریزد اما بی اعتنا می مانیم و نیم نگاهی به آن نمی کنیم . حتی وقتی می گویند وسایل نقلیه عمومی اعتصاب کرده اند بجای اینکه بپرسیم "حالا خواسته هاشان چیست؟" و " دردشان کدام است؟" تنها جمله ای که از دهانمان خارج می شود اینست : "خوشا بحال و سعادتشان که می توانند برای دستمزد بیشتر و شرایط بهتر اعتصاب کنند" یا "مگر می شود در ایران از این کار ها بکنند؟" و فوری یاد اسانلوی بدبخت می افتیم که فقط بخاطر مبارزۀ سندیکایی زندانی شده است و زبانش را بریدند. وقتی می خواهیم از" روزمرگی" فاصله بگیریم و برای تجدید قوا به سفر می رویم در کوه های سرسبز، رامسر را می بینیم و کوه های لخت ما را به یاد جادۀ اصفهان می اندازد و بید مجنونی که بر آب سر خم کرده منظرۀ محلات را برایمان تداعی می کند و جویی که در دو سویش بوته های پونه روئیده یاد کرج و شهریار را در دلمان زنده می کند
این حرف ها را از سر گلایه نمی گویم . دارم بلند فکر می کنم و دنبال دلیلی می گردم یا دلایلی که ایرانیان تبعیدی را دچار نوعی نارضایتی و اختلال جدی کرده است. آنقدر که حوصلۀ خودشان را ندارند ، چه برسد به اطرافیان شان . دنبال دلیلی می گردم که خلاق ترین و با استعداد ترین فرزندان کشورمان را واداشته صبورانه به سخت ترین و خسته کننده ترین کار ها تن بدهند اما حاضر نیستند سد ها را بشکنند و به جامعه ای که در آن زندگی می کنند وارد شوند.
البته این حرف ها مطلق نیست و همه یک اندازه و به یک شکل دچار آن نیستند و حتی کسانی که به این زندگی دوزیستی مبتلا هستند یکسان از آن رنج نمی برند . در زندگی همۀ ما فراز هایی هست شاد و خرم و سبز و لحظاتی که عاشق می شویم و روزی که بچه هامان در مدرسه شاگرد اول می شوند و در رشتۀ مورد علاقه شان در دانشگاه ثبت نام می کنند. آنوقت در دل می گوئیم طفلک بچه های ایران که ناچارند در هر رشته ای که نمره آوردند ثبت نام کنند و شاید برای دقایقی خوشحالیم که در ایران زندگی نمی کنیم.
اما غم غربت دردی است که مثل کفش تنگی درهر شرایطی پای آدم را می زند و درد را به جانش می ریزد، چه با این کفش در بیابان بی آب و علف راه بروی و چه با آن در عروسی با سر خوشی برقصی . در همه حال دردی خفیف اما مزمن جانت را در چنگ می فشارد.
البته کسانی که در ایران زندگی می کنند هم دغدغه هایی از این دست دارند . زندگی ایشان هم دو زیستی است . زندگی خصوصی آدم ها شکل و رنگ و ارزش های اخلاقی و قوانینش با زندگی که در بیرون از خانه جریان دارد یک دریا فاصله دارد .
کسانی که در ایران زندگی می کنند دردشان این است که در کشور خود بیگانه هستند و مشگل ما این است که در کشور بیگانه نمی توانیم یا نمی خواهیم خودی شویم .
این حرف ها ناله های غربت نیستند و برای این بیانش نمی کنم که غمگین و ناامیدم. برعکس حالم خیلی خوب است. بخاطر رویداد های خوشی که در زندگی هر کسی پیش می آید . رویداد هایی که بوی طراوت و شادی و عشق و بالندگی می دهد.
پی نوشت :
چند تا از دوستان سراغ سیب را از من می گرفتند. می گفتند پائیز رسیده. پائیز فصل سیب است. گلایه می کردند چرا از سیب تازه خبری نیست؟ راستش خودم هم نمی دانم چرا سیب من اینهمه دیر رسیده است !

با من بازی کن

2008-09-02T06:29:00.013+02:00

امروز به دیدن نمایشکاه بین المللی کالاهای الکترونیک رفته بودم که در برلین برگزار شد. غرفه ها لبریز بودند از نور و شیشه های مات و رنگی و مونیتور و انواع تلفن های همراه و آی فون و آی پد و هزار جور دوربین عکاسی و فیلمبرداری و خود رو هایی که کار یک استودیوی سیار را می کنند و کامیونی که با باز شدن در پهلویی تبدیل می شود به یک سن مجهز به نور افکن های رنگی که جوابگوی یک ارکستر ده نفره است و دستگاهی که جای دو سی دی دارد . در یکی از جاها سی دی مادر را می گذارند و در جای دوم یک دسته سی دی خام که با سه سوت پر می شوند و برچسب دلخواهی که خودت آماده کردی را تند و تند بر روی سی دی های پر شده می چسباند. دستگاه تازه به بازار آمده و مشاور غرفه می گوید مغازه های برگزیده آنرا به سفارش مشتریان خود وارد می کنند و البته هزار جور دستگاه سیم دار و آنتن دار بزرگ و کوچک دیگر هست که عقل جن هم نمی رسد برای چه ساخته شده اند و کاربردشان چیست.
در تالاری با یک جارو برقی مواجه می شوم که در حقیقت رباط است و بی آنکه جارو کننده ای در کار باشد روی فرش قرمز رنگی حرکت می کند و مثل بالرین ها چرخ می زند و آشغال هایی را که روی فرش است ردیابی می کند و و در یک آن هورت می کشید و در شکم بر آمده اش پنهان می کند.
اما نگاه من بیش از آنکه متوجه این نو آوری های صنعت مدرن و الکترونیک باشد ، به دنبال زنانی کشیده می شود که نقشی باور نکردنی در این نمایشگاه دارند. دائم از خودم سوال می کنم خواب می بینم؟ یا بیدارم! در کشوری زندگی می کنم که در مادۀ 3 قانون اساسی آن آمده است:"زنان و مردان از حقوق برابری بر خوردارند و بنا نیست هیچکس به دلیل تعلق جنسی و قومی و مذهبی، و عقیدۀ سیاسی و .... امتیازی بر دیگری داشته باشد." در کشوری زندگی می کنم که هزار جور قانون در آن وضع شده هزار جور مقررات و تبصره و قرارداد میان کار فرما و شورای کارکنان پیاده شده، هزار جور برنامه و بودجه در نظر گرفته شده تا این برابری قانونی در عمل هم بازتابی پیدا کند. آنوقت در یکی از مهمترین و معتبر ترین نمایشگاه های این کشور به هر سالن و تالار و غرفه ای که پا می گذاری نشانی از استفادۀ ابزاری از بدن زن می بینی .

فروشندگان و خریداران در این نمایشگاه که صاحبان صنایع آلمان و جهان هستند؛ و یا نمایندگان معتبر ترین فروشگاه های کالاهای الکترونیکی در سراسر جهان، تقریبا همگی شان مردان جوان و میان سالی هستند آراسته، با کت و شلوار های تیره رنگ و کراوات که هر کدام شان سالیانه میلیارد ها ایرو کالا داد و ستد می کنند . نود و نه در صد زنانی که در نمایشگاه کار می کنند بسیار جوانند و بسیار نازک اندام و میان 18 تا 25 سال دارند. همگی درست مثل مانکن ها از روی اندازه های بدنشان و سن و سال و چهره شان برای این کار انتخاب شده اند . نیمی بلوند هستند و نیم دیگر از میان زیبا ترین و خوش اندام ترین و خوش لباس ترین دختران شرقی انتخاب شده اند. خودشان یا تبارشان ایرانی، پاکستانی، ترک یا عرب است و برخی شان از شمال آفریقا به برلین آمده اند. ایشان بجای دانش کارشناسی و آگاهی دادن به خریداران احتمالی، نقش پرندگان عشق خوش خط و خالی را بازی می کنند که برای جلب مشتری و جلب مردان مقتدر صاحب سرمایه یا صاحب نامی که برای مذاکره و خرید کردن از چهار گوشۀ جهان به نمایشگاه آمده اند به کار گماره شده اند .
آرایش و رنگ و شکل تن پوش دخترکان عشق متنوع است. برخی شان لباس های "سنگینی" بر تن دارند. لباس های توری و نوار دار و حاشیه دار، با انواع زینت آلات بدلی چشمگیر و نوار های تزئینی و کفش های پاشنه باریک و بلند و نوک تیز و پلنگی و گلدار . سر و لباسی که فقط در نمایشگاه های مد ممکن است با آن مواجه شوی یا لباس هایی که زنان مرفه در عروسی اقوام درجه یک خود به تن می کنند. دختر ها معمولا جایی در بلندی یا محل عبور ، مثلا وسط حیاط نمایشگاه با چتری زیر باران ، یا بر تارک سه گوش غرفه ای ایستاده اند و با طنازی و لبخند نگاه ها را شکار می کنند .
دستۀ دوم کسانی هستند که لباس هاشان آنهمه گران قیمت و پر تور و پر زینت نیست، اما مثلا کمربند پهن نارنجی یا سرخابی رنگی بسته اند و موهاشان را برنگ لباسشان ، نارنجی یا سرخابی کرده اند و گردنبند دانه درشتی به همان رنگ بر گردنشان آویخته اند. اما کارشان همان کار دستۀ اول است ، یعنی شکار نگاه ها. همۀ سر ها به سوی شان می چرخد . گرچه کاربرد سر و وضع این دسته هم استفادۀ ابزاری است، باز دست کم، فکر و سلیقه و اندیشه و هنر در شکل گرفتن این مجسمه های متحرک بکار رفته است و استفادۀ ابزاری از بدنشان کمرنگ تر است.
دستۀ سوم دخترکانی هستند با تن پوش های نه چندان زیبا و نه چندان گرانبها که فقط نقاط کلیدی تن شان را می پوشاند . شورت هایی به پا دارند که نیمی از برجستگی باسن برهنه شان را به رخ مردان تشنۀ سکس و هم آغوشی می کشد . اگر تصادفا پشت سراین دخترکان حرکت کنیم می بینیم که گردن ها هر بار با ناباوری بسوی این "باربی" های جاندار کشیده می شود ، برخی سری تکان می دهند به علامت ناباوری، و معلوم است ترجیح می دهند دخترکان را بجای روز روشن در نمایشگاه، آنهم شتابزده و در حال گذار ، شبی در کنار خیابان یا در باری که آباژور های سرخ رنگی دارد ملاقات کنند و یک لیوان سر پر ویسکی با ایشان بنوشند . بعضی از مردان با شگفتی و سر تکان دادن هاشان، ابراز ناخشنودی می کنند. برخی از خنده غش می کنند. بهر حال حضور این زنان که پاهای بلندشان در آن کفش های پاشنه باریک نقش ستون گردان تبلیغات را در خیابانی پر جمعیت ایفا می کند، در نمایشگاه غریب است. بر نواری از شورت هاشان که بخش کوچکی از باسن را در خود پنهان کرده با حروف طلایی آدرس اینترنتی شرکتی را نوشته اند و درشت اضافه کرده اند "روی من کلیک کن" . کمی پشت سرشان راه می روم . بعد که جلو می زنم و چهره ها شان را می بینم که زیبا و معصوم است دلم می سوزد و طاقت نمی آورم. به ایشان می گویم ، از شما خوشم می آید و خانم های زیبایی هستید و می دانم که گناهی ندارید، اما استفادۀ ابزاری از بدن شما برای فروش یک کالا توهین است به جنس زن. خواستم نظرم را بدانید. و تو دلم می گویم اگر عکسی از شما را برای تبلیغ یک فیلم سکسی یا سکس شاپ جایی می گذاشتند اقلا مسمی داشت . اما باسن یک زن هیچ ربطی به تلفن همراه یا جارو برقی ندارد. هر دو لبخند می زنند و می گویند "اینکار را زیاد جدی نمی گیریم" چند دختر دیگر از روبرو می آیند و یک بازی کامپیوتری کوچولو به رهگذران هدیه می دهند . لباس شان عبارت است از بلوزی که تنها نوک سینه هاشان را می پوشاند و باز همان شورت است که اینبار بخش بزرگتری از باسن را در خود پنهان کرده و آن پاهای بلند در کفش های پاشنه صناری . پاشنۀ کفش شان آنقدر بلند است که فکر می کنم هر آن ممکن است بلغزند و مغزشان روی کف پوش شیشه ای سالن داغان شود . اما این دختران که پشت شورت شان نوشته شده "با من بازی کن!" همچنان بر پاشنه های صناری خود استوار راه می روند و بازی ها را به مردان کراوات دار هدیه می کنند.
کمی آنسو تر در غرفه ای سیستم ناویگیشن تام تام را می فروشند. سوالی در مورد سیستم ناویگیشن خودم دارم . جلوتر که می روم چشمم به تصویر زنی کاملا برهنه می افتد بر مونیتور که موهای بدنش را تراشیده و جزئیات "عورتش" پیداست ، و به این ترتیب " راه و چاه" را به مشتریان ره گم کرده نشان می دهد! به فروشنده می گویم استفادۀ ابزاری از بدن زن برای فروش کالا توهین است به جنس زن و از آن گذشته توهین است به همۀ انسان ها چه زن و چه مرد. زیر لب می غرد :"حق با شماست " و بی وقفه به کارش که پاسخگویی است به سوال تخصصی من ادامه می دهد.
در غرفه ها جز مردان موقر و میانسال که خریدار و مشتری هستند ، مردان جوانی هم به چشم می خورند که ظاهرا آن روی سکۀ این دخترکان به شمار می آیند . این مردان بر خلاف دخترکان کت و شلوار های تیره رنگی پوشیده اند و بالاتنه هاشان آنقدر پهن است که فکر می کنم واژه ای که آلمانی ها برای مردان ورزشگار و تنومند بکار می برند زیبندۀ شان است یعنی پهنای سینۀ هر کدام شان اندازۀ یک قفسه است. در این نمایشگاه زنان "پشت ویترین" مظهر زیبایی و باریک اندامی و شکنندگی هستند و مردان "پشت ویترین" فراخ سینه و ورزشکار هستند و گردن شان را تبر نمی زند و ظاهرا نقش محافظ و بادیگارد را دارند و از "ناموس" زنان برهنه دفاع می کنند و جلو جیب بر ها را می گیرند .
به نقش زنان و مردان در کشور آلمان فکر می کنم و سمبل زن خوب که زیبا و نازک و نحیف است و سمبل مرد خوب که چهارشانه و قوی هیکل است . به برهنگی زن و پوشیدگی بدن مرد فکر می کنم و به استفادۀ ابزاری از بدن زن. با این افکار زیر باران ریز به خانه بر می گردم . به چاله آبی که در فرورفتگی خاک تشکیل شده قدم می گذارم و ذرات آب را که به هر سو می پاشد تماشا می کنم و در ذهنم تصویر استفادۀ ابزاری از زنان در میهن مان، جان می گیرد که آن روی سکۀ است ؛ پیچیدن زن در پارچۀ سیاه رنگ چادر. در فکرم که کدامیک از این دو نوع استفادۀ ابزاری را بر دیگری ترجیح می دهم ؛ اما هم مغز و هم پایم هردو خسته هستند و به نتیجه نمی رسم .

داستان تولد سیب

2008-08-10T04:27:00.012+02:00

از سه سال پیش دوست نزدیکی یکریز در گوشم می خواند "یک وبلاگ درست کن! کارهای فنی اش هم با من" می گفتم "نمی خوام" اینهمه کار ریخته سرم؛ حالا بیام یک بچه شیر خواره هم برای خودم درست کنم که هی عر بزنه و آدم مجبور باشه تر و خشکش کنه؟! اصلا تو اینهمه رابطه که دارم موندم" یا می گفتم
هر وقت دلم خواست چیزی بنویسم می نویسم و یک جایی در اینهمه سایتی که وجود داره منتشر می کنم. حالا چرا بیام وبلاگ راه بیاندازم؟
دوستم خیلی انرژی دارد و پیگیر است . ول نمی کند. گاهی به زبان خوش و گاهی به تشر یادم می اندازد که قرار است وبلاگی درست کنی! و دستور می دهد : اسم انتخاب کن! می گویم یادت رفته؟! گفتم نمی خوام.
گاهی حرف دلم را یا مطلبی که بنظرم گفتنش مهم می رسد را می نویسم و برای یکی از سه یا چهار سایتی که می شناسم و دوست دارم می فرستم. بعد از چند روز که فرصتی پیش می آید به سایتشان سر می زنم ببینم کجا و چه جوری منتشر شده. چند باری پیش آمد که "با کمال ناباوری" دیدم منتشر نشده. مطلب را دوباره می خواندم و فکر می کردم عقلشان نرسیده مطلب به این خوبی را منتشر کنند. گاهی هم می دیدم "من" مقاله پر رنگ است و تو دلم به شان حق می دادم. می دیدم یک جورایی حرف هام گزارش نویسی و خبری نیست ، جبنه های "زنانه" اش بیشتر است، شخصی است و به مقولۀ ادبیات نزدیک تر است. شاید هم هیچکدام از این چیز ها نباشد . دلیلش این باشد که نوشته ها "شکل خودم" است و در هیچ چارچوب از پیش تعریف شده ای نمی گنجد یا بقول آلمانی ها در هیچ کشویی جا نمیشود.
از انصاف نگذریم که فقط چند بار پیش آمد که کارم را منتشر نکردند. اما من با دلبستگی زیاد می نویسم و اعتراف می کنم نوشته هایم را "عاشقانه" دوست دارم . نه اینکه ادعایی داشته باشم زیبا هستند یا "ادبیات برترند" و ارزش اجتماعی شان زیاد است. هیچکدام نیست. مثل فرزندانم هستند. آدم اگر بچه اش زشت هم باشد طبیعی است باز دوستش دارد.
شاید هم علاقه ام به نوشته هایم برای این است که خیلی تنبلم و همینجوری و داوطلبانه هیچ چیز نمی نویسم و حرفی باید خیلی برام مهم باشد و به جانم سیخونک بزند تا بنشینم و بنویسمش.
آن زمانی که برای کیهان لندن می نوشتم ، گاهی تند و تند مطلب می نوشتم . گاهی شش ماه سکوت می کردم . آنوقت بعضی از دوستان سوال می کردند ، چی شده چرا مدتی است چیزی ننوشتی؟ ننوشتن برای من چرا ندارد.
معمولا وقتی سراغ "کاغد و قلم" می روم که افکاری مثل زنبور های گرسنه در مغزم می چرخند و تمام حواسم را به خود مشغول می کنند. آنوقت است که چاره ای ندارم ، مگر جلو مونیتور نشستن و با صفحه کلید کلنجار رفتن.
گرچه تعریفم از نوشتن بیشتر تعبیر شاعرانه و ادبی است، کارم و آنچه به مغزم نیش می زند الزاما ربطی به مقولۀ ادبیات ندارد و تولید هنری نیست.
کافی است کسی پنج هزار کیلومتر آنسو تر در سلولی تاریک نشسته باشد و با مرگ دست و پنجه نرم کند ، تا ننوشتن آزارم بدهد. یا جایی پناهنده ای در کشوری که من در آن زندگی می کنم از روی درماندگی بنزین روی سرش بریزد و جانش را به آتش بسپارد که گرم تر است از راه رفتن در جادۀ سرد و بی رمق زندگی در غربت که مثل تو نقاشی های کارتون پیچ و تاب می خورد و به هیچ جا نمی رسد، آنوقت آرامش از من سلب می شود و زنبور ها بجانم می افتند و آنقدر نیشم می زنند تا پا شوم و کارهای رنگارنگ و صورت حساب های پرداخت نشده و ظرف های نشسته را کناری بزنم و راهم را برای نوشتن چند سطر که مثل آب خنک گواراست هموار کنم.
نگاهی به چهرۀ خندان کاظم دارابی برنامه ریز قتل میکونوس در فرودگاه تهران، که تنش پشت دسته گلی که از مقامات رسمی ایرانی دریافت کرده پنهان است ، یاد آن شب تلخ را در من زنده می کند که بیمارستان های شهر را با نزدیک ترین کسان نوری دهکردی زیر پا می گذاشتم و برای شناسایی پیکر هاشان به همراه نزدیک ترین دوستم به سردخانه ها پا گذاشتم. آنوقت برایم چاره ای نمی ماند مگر "غسل" کردن در آبشار کلمات تا بلکه یاد های تلخ را از تنم بشویم .
البته فقط زشتی ها و تلخی ها مرا به نوشتن وا دار نمی کند . گاهی دیدن سیب های سرخ و آبدار ، رنگ یک لبخند و خواندن یک کتاب خوب ... مرا از لختی و سنگینی تکرار بیرون می کشد.
زنبورهایی که گاه و بیگاه در سرم می چرخند در گذشته همیشه راه فراری می جستند و نیازی به وبلاگ احساس نمی کردم .

تا اینکه یکشب هنگام آماده کردن برنامۀ هفتگی رادیویی، چشمم به نتیجۀ رای گیری کانون نویسندگان ایران افتاد و فهرست دبیران انتخاب شده را دیدم. پنج عضو اصلی و پنج عضو علی البدل. همه مرد ... جز یک زن که "بی جهت" در فهرست علی البدل راه گم کرده بود و "خلوت مردانۀ" نویسندگان برگزیده را بهم زده بود. سه نفر از اعضاء اصلی را خوب می شناسم، انسان های قابل احترامی هستند که سالها برای دموکراسی تلاش کرده اند و هزینه های سنگینی بابت آن پرداخته اند. تو دلم پا بر زمین کوبیدم که این دیگر چه جور دموکراسی است که "نویسندگان ایران" خواهانش هستند؟ دموکراسی "تک جنسی" ؟ تلاشگران این "دموکراسی" مداد پاک کن برداشته اند و صورت زن را از ذهنشان و از پهنای زمین و درازای روزگار پاک کرده اند. فکر کردم اینها درهرچه با حاکمیت جمهوری اسلامی اختلاف داشته باشند در این یک مورد ، نادیده گرفتن و حذف زنان، با او اشتراک دارند. می دانم ...بیشتر مردان روشنفکر دنیا همین جور ها می اندیشند، اما دست کم عقلشان می رسد که اینکار "قبیح" است و برای حفظ ظاهر هم که شده باید یکی دو زن را در فهرست هاشان جا بدهند. حتی اگر انگیزۀ شان "رعایت ادب" باشد و این دو سه "زنان دست نشانده" یا "زنانی رام" باشند.
به این چیز ها فکر می کنم و دلم می خواهد چیزی بنویسم. "تلنگر" ی بزنم به مردان پیش کسوت و سر شناس و خوشنامی که در فهرست هستند و احتمالا نقش اساسی را در این انتخابات داشته اند. به چند سایت اینترنتی فکر می کنم که دوست شان دارم و معمولا نوشته هایم را براشان می فرستم. صفحه شان درخیال پیش رویم باز می شود. مردان موسپیدی را می بینم که ردیف از بالا تا پائین صفحه به من زل زده اند و یاد آوری می کنند در این سایت ها نمی شود به فریبرز رئیس دانا، ناصر زرافشان، و علی اشرف درویشیان که خیلی دوستش دارم انتقاد کرد.
البته اینطور نیست که زنان در این سایت ها چیزی ننویسند. می نویسند. فقط باید با انگشت میانی روی تکمه ای بزنی تا تصویر قل بخورد و بالا و بالا تر برود ، آنوقت آن پائین پائین چند تا زن جوان و طناز که موهاشان را آراسته اند و به لبانشان ماتیک سرخ رنگی مالیده اند ، بالای قطعه شعری یا یک روایت ادبی به ما لبخند می زنند و یاد آوری می کنند که دبیران حواسشان بوده و زنان را کاملا فراموش نکرده اند.
بر می گردیم به چهار هفته پیش. دارم به این چیز ها فکر میکنم و مطلبی در مورد انتخابات کانون نویسندگان در ذهنم شکل می گیرد. اما این نوشته بی خانمان است و سرپناهی ندارد. اگر در ایران زندگی می کردم و یاد گرفته بودم حرف هایم را در لفافه بگویم و با ایما و اشاره و نصفه نیمه ...خانه های امنی داشتم. سایت های خوب زنان . اما حالا چه؟ .... و چون عقلم به جایی نمی رسد همانجا ، از پشت میز کامپیوترم داد می زنم : "من وبلاگ می خواهم!" . دوستم در اتاق دیگر صدایم را می شنود و ذوق زده می پرسد اسمش چه باشد ؟ می گویم سیب
به این ترتیب سیب 4 روز پس از برگزاری انتخابات کانون نویسندگان ایران ، روز 22 تیرماه برابر با 12 ژوئیه زاده شد.

سیب ها را دانه دانه به فضای مجازی پرتاب می کنم و با شگفتی می بینم در شهری یا دهکده ای که نامش را نشنیده ام دستی دراز می شود و سیب را می گیرد.
دوستم هشدار می دهد، تازه کاری .... حالا کنتر نمی خواهی.. باشه بعدا ...
اصرار دارم برایم کنتر بگذارد. کنجکاوم ... می خواهم بدانم سیب ها چند بار می غلطند و کجا می روند. حالا در شگفتم چطور سیب های من اینهمه چرخیده و فرود آمده اند؟
پس فردا سیب یکماهه می شود و دلم می خواهد اینجا به دوستم بگویم مرسی که مرا به سفر در این دنیای مجازی بردی

!هیولای من

2008-08-04T18:32:00.012+02:00

مات مانده ام که این حرف ها چه معنایی دارد؟ ترجیح می دهم سکوت کنم ! بد است رویا های آدم فرو بریزد. اصلا عصبانی نیستم و هیچ ناراحتی از هیچکس ندارم. فقط مات مانده ام ، دنبال آن چیزی می گردم شاید آن عینکی که وقتی به چشم می زنی یکهو دنیا رنگ دیگری پیدا می کند. عینکی که سبزه زار پاک را اینهمه چرک و بویناک جلوه می دهد، و تو دیگر نمی دانی این چرکی درد، و آشفتگی برگ های زرد واقعا در آنسوی پنجره هستند، یا عینکی که تو به چشم زده ای دنیا را در یک آن بیمار و تاریک و کن فیکون کرده است ؟

عینک را بر می داری و باز به بیرون نگاه می کنی، علف های هرز و آشغال دنیا را برداشته . چمن سبز و زیبا زیر کاغذ پاره ها مدفون شده و دارد نفس های آخر را می کشد. عینکت را می زنی و خوب نگاه می کنی نمی توانی تشخثص بدهی کاغذ پاره ها و ته مانده های بشقاب و زبالۀ ها که در آنسوی پنجره به دست گرد باد گرفتار شده و مثل هیولایی بی شاخ و دم پیش رویت می رقصد واقعا آنجاست یا کسی قصد جانت را کرده و این عینک لعنتی را آورده و به چشمانت زده تا همه چیز را وارونه و دگرگون ببینی . می روی کنار پنجره تا درست ببینی چه خبر است؟ گرد باد تو را هم با خود می برد ، یاد هایت را غارت می کند . قاطی آشغال ها در هوا تاب می خوری . می خواهی دستت را به جایی بند کنی . به چیزی خنک ، به پاکیزگی آبشار بیاویزی. به آبشاری که می تواند همۀ آشغال های دنیا را یکسر بشوید و یکجا با خودش به پستی خاک و گودال های بویناک ببرد. تا شاید در چرخۀ طبیعت به عمق بروند و شسته شوند و روزی مثل چشمۀ جوشان از خاک سر بلند کنند

اما تا وقتی کنار پنجره ایستاده ای باید حواست باشد تا باد تو را با خود نبرد. باید احتیاط کنی به تیزی قوطی حلبی هایی که در هوا می چرخند نخوری ، به خاشاک بی ریشه نیاویزی و در آغوش هیولای نفرت در گردباد نرقصی

هر چه هم که احتیاط کنی و با آبشار همبستر شوی باز ناگزیر در خیال از خود می پرسی چرا ؟ چرا سبزه زار من که تا دیروز پر نشاط و با طراوت بود طعمۀ خوک وحشی و موش کور شده است . کدام جادوگری ورد خوانده و کدام دست، چرکی بویناکی مرگ را یکباره به این مزرعۀ پاک پاشیده است؟
فکر می کنی، این عینک چیست که می تواند در آنی دنیایت را زیر و زبر کند ؟ چه کسی این عینک را اختراع کرده، چه دست هایی آنرا به چشم تو زده؟ همۀ اینها به یکطرف... همه هیچ ... دنبال آن نقطۀ کور می گردی. نقطۀ صفر . نقطۀ آغاز هیچ.. دنبال لحظه ای که آب پاک گل آلود می شود .
و دنبال لحظه ای یا نقطۀ عطفی هستی که خون و پلشتی زندگی و زیبایی می زاید و نوزادی با اولین جرعه از هوای پاک، فریاد اعلام موجودیت می کشد .

دنبال لحظه ای یا نقطۀ عطفی هستم که لجنزاری بویناک خشک می شود، و بجای پلشتی و پشۀ مالاریا، مرغان آوازه خوان در آن خانه می کنند و گلهای سرخ به خاک آن چنگ می زنند .
همیشه به دنبال دلیل اینجور چرخش ها بوده ام. دنبال نقطۀ عطف

همین کنجکاوی برای یافتن نقطۀ عطف بود که مرا به آنکارا کشاند و با امیر فرشاد ابراهیمی آشنا کرد. می خواستم بدانم آن چرخش کی رخ داد و چرا رخ داد و برای اینکه آن "لحظه" فرار نکند، با یک فیلمبردار آلمانی رفتم تا تصویر این چرخش را بر دیوارۀ تاریخ میخکوب کنم . می خواستم آن چرخشی را که انسانی را از "عملۀ قدرت " به "پشتیبان ملت" تبدیل می کند در کارنامۀ کشورم ثبت کنم.

این تصویر مرا رها نکرد. تصویر هیولاهایی مرا رها نکردند که می خواستند صورت مسئله را پاک کنند و نقطۀ عطف و چرخش را با صاحبش یکجا از روی کرۀ زمین "پاک کنند"

دوستان واقعی و دشمنان دوست نما همصدا شدند که ول کن این هیولا را ، تو را با پوست و گوشت می بلعد و استخوان هایت را دور می ریزد تا طعمۀ کرکس و کفتار شوی.

در سبزه زاری با صفا زندگی می کردم . در آرامش و صلح و صفا . هشدار دوستانم بیهوده نبود . هیولا ها یکی پس از دیگری به زندگیم وارد شدند. گاهی از پشت در تنوره می کشیدند و گاهی وقتی کسی خانه نبود به داخل سر می کشیدند و خرده شیشه کف اتاق ها می پاشیدند ؛ به عنوان هشدار که یعنی "مراقب رفتارت باش!" یا خاکستر سیگاری بر جای می گذاشتند که : " بدان و آگاه باش، ما اینجا بودیم" !

آنکه قرار بود هیولایی باشد بلای جان، مرغی از کار در آمد پر شور و آوازه خوان و گاهی پرخاشگر و سرکش، اما رام . مهربان ترین و نرم ترین و ظریف ترین موجود جهان است . دندان ندارد و گوشتخوار نیست و از دانه هایی که در طبیعت یافت می شود روزگار می گذراند.

اما هشدار دوستان و دشمنان دوست نما زیاد هم غلط از کار در نیامد

از وقتی با این "هیولا" در شهر گردش می کنم مرغان خوش خوان و قناریان باغ جادو شده اند. حالا شهر پرشده از عقاب و باز شکاری و کرکس که برای "هیولا" ی من چنگ و دندان تیز می کنند.

گفتار نیک پندار نیک کردار نیک فراموش شده؟

2008-07-31T15:07:00.006+02:00

متوجه شدم که برخی از سایت ها به نوشتۀ من در مورد چگونگی یارگیری سازمان مجاهدین خلق لینک داده اند . من مشگلی ندارم هر که می خواهد با امانت داری نوشته های مرا منعکس کند . اصلا وبلاگ می نویسم تا حرفم به گوش بقیه برسد بنا بر این لینک دادن و باز منتشر کردن هیچ اشگالی ندارد . مشگل آنجا آغاز می شود که برخی سایت ها از قول خودشان نظراتی نوشته اند و داوری های خودشان را پیش از نوشتۀ من آورده اند. طوری که خواننده به اشتباه فکر می کند نظرات طرح شده از آن من است.
اهل آگاهی رسانی هستم. اما هیچ علاقه ای به "افشاگری" و "جنجال بر پا کردن" و "جو سازی" علیه هیچ سازمان و دسته و گروهی را ندارم.
حساب من با سازمان مجاهدین خلق پاک است. به دلیل تهیه بی سانسور رپرتاژ و گزارش از تظاهرات و نشست هایی که در برلین داشتند سالهاست که ایشان حاضر به گفت و گوی مطبوعاتی با من نیستند و مرا به هیچکدام از نشست های مطبوعاتی شان راه نمی دهند. من هم به نوبۀ خودم رفتار های سیاسی شان را نمی پسندم و آن را مغایر با راستی و دموکراسی و حقوق بشر می دانم. رفتار هایی هستند که با این قرن و زمانه جور نیستند.
چند باری هم در رسانه هاشان مرا همکار رژیم خواندند که اگر جدی شان می گرفتم ازشان شکایت می کردم. اما حیف وقت و انرژی..
با اینهمه نه از این سازمان کینه ای دارم و نه خصومت شخصی و نه این روش را می پسندم که فردی یا گروهی و رسانه ای بیاید با همان متد هایی که خودش دوست ندارد به جنگ مخالفان سیاسی برود. کاری که این سایت کرده
http://www.iran-interlink.org/
اینها نام مرا نوشتند و مقاله را منتشر کردند و عنوان آنرا جعل کردند و نوشتند استخدام هنرپیشه توسط فرقه رجوی برای تظاهرات در حالی که من در هیچ جای نوشته نام فرقه را نیاوردم. ممکن است نظرم این باشد که سازمان مجاهدین فرقه است، ممکن است نظرم این نباشد. فعلا این موضوع اهمیتی ندارد .مهم این است که اینکار خیانت در امانت و تقلب است برای پیشبرد اهداف . درست مثل همان کاری است که سازمان مجاهدین می کند و من و شما از ایشان انتقاد می کنیم

ما فقط همینجوری گرفته بودیم آنجا نشسته بودیم

2008-07-30T01:04:00.021+02:00

مقاله ای از "یونگه ولت " بدستم رسید با عنوان " ما فقط همینجوری گرفته بودیم آنجا نشسته بودیم"
یونگه ولت یک روزنامۀ سراسری چپ گرا ست در آلمان. این روزنامه در آلمان شرقی چاپ می شد و پر تیراژ ترین روزنامۀ آلمان دموکراتیک بود . پس از فروپاشی آلمان دموکراتیک روزنامه بشکل خصوصی اداره می شود و بر اساس تعریفی که از خود ارائه می کند، رسانه ای است مارکسیستی و ضد امپریالیستی.
مقالۀ " خوب ما فقط همینجوری گرفته بودیم آنجا نشسته بودیم" روز 9 ژوئیه 2008 برابر با 19 تیرماه 1387 چاپ شده و مربوط می شود به راه و روش یار گیری سازمان مجاهدین خلق . مقاله را برایتان ترجمه کردم

گفت و گویی با جولیا ت . به قلم رودیگر گوبل
جولیا 44 ساله و اوکراینی است . او از 7 سال پیش تا کنون در آلمان زندگی می کند. سازمان مجاهدین خلق یا شورای ملی مقاومت یکی از سازمان های سرشناس اپوزیسیون ایران است . گروهی است که برای تعویض حکومت تهران یار گیری می کنند و برای این کار از جانب واشنگتن حمایت مالی می شود.

شما در یکی از نشست های بزرگ خود در ویله پینت در حومۀ پاریس شرکت کردید. چه چیزی شمای اوکراینی را بر انگیخت تا اواخر ماه ژوئن به این "جشن ملی علیه آخوند ها" بروید؟
دوستان و آشنایان به من پیشنهاد کردند و گفتند می توانم با 15 یورو به پاریس بروم و دو روز آنجا بمانم. خوب طبیعتا این یک پیشنهاد پرمنفعتی بود . واکنش نسبت به این پیشنهاد فوق العاده بود. ما از دوسلدورف با ده تا اتوبوس راه افتادیم . تو هر اتوبوس 50 نفر نشسته بودند ، همه شون هم روس و اوکراینی . نه ایرانی و نه آلمانی؛ البته بجز رانندۀ اتوبوس . بیشتر شرکت کنندگان هم مثل من یهودی بودند، که به عنوان پناهنده های "سهمیه بندی شده" به آلمان آمده بودند . به ما گفتند که بعدا سفر های اینچنینی به اتریش و ایتالیا هم سازماندهی می شود.

شما قبل از سفرتان می دانستید که قرار است به یک نشست تبلیغاتی سازمان مجاهدین خلق که شبیه فرقه است می برندتان و قرار است آنجا برای رهبر شورای ملی مقاومت مریم رجوی هورا بکشید؟
نه بطور دقیق نمی دانستم. با دوستم رفته بودم پاریس را بگردم و بروم موزه و اینها. اینکه موافق یا مخالف ایران باشیم یا موافق یا مخالف اپوزیسیون، برای ما فرقی نداشت و در این آخر هفته نقشی هم نداشت . به ما کوکا کولا و فانتای مجانی می دادند و یک چتر هم دادند. از آن گذشته پول محل خواب و صبحانۀ مان را هم دادند.

خوب... حالا تو ویله پرینت نزد "اوپوزیسیون ایرانی" چه ها گذشت؟
به ما گفتند مهم است و باید تو نشست شرکت کنیم. . باید به همگان نشان داده شود که چند نفر آدم از خانم رجوی پشتیبانی می کنند. وقتی به آنجا رسیدیم همگی ما را با دقت و وسواس گشتند. مثل تو فرودگاه بایستی از یک مرحلۀ بازبینی امنیتی گذار می کردیم. کیف هامان را گشتند و وادارمان کردند تا تلفن های همراه و دوربین هامان را به شان بدهیم . نمی خواستند ما عکس بیاندازیم. براشان خوش آیند نبود که کسی تو عکس های مجاهدین یک عالمه روس ببیند .
اولش یک کنسرت بود. مریم رجوی که اشپیگل اونلاین او را مشتاقانه "مریم مقاومت " نامیده بود قرار بود ساعت پنج و نیم صحبت کند. اما قبلش به ما گفته بودند که ساعت 6 بعد از ظهر دم اتوبوس هامان باشیم ، که سوار شویم و به دوسلدورف بر گردیم. من و دوستم می خواستیم یک کمی زود تر بیائیم بیرون تا دوربین عکاسی مان را پس بگیریم. اما در همان هنگام یکباره خیلی ها بلند شدند و می خواستند بیایند بیرون. هیچکس نمی خواست بماند. در این موقع یاران خانم رجوی در ها را بستند و اینجوری جلوگیری کردند از این موضوع که او برای صندلی های خالی سخنرانی کند
بر اساس آنچه رسانه ها نوشتند 70 هزار نفر از جانبداران شورای ملی مقاومت و چند صد نفر از نمایندگان مجلس آمریکای شمالی، اروپا ، استرالیا و خاور نزدیک در این مراسم شرکت کردند و سیاست های آشتی جویانه در برابر ایران را محکوم کردند؟
برای من نظر دادن در این باره و تخمین زدن سخت است. اما چیزی را که می توانم بگویم این است که آنجا چند هزار نفر روس تبعیدی آمده بودند . من چند نفرشان را دیدم که در بادن ورتمبرگ زندگی می کنند، یک عده ای از برلین آمده بودند ، از تورینگر آمده بودند و خلاصه از همه جا. دیدار بزرگی بود. کمتر کسی از ما سر در می آورد که آنجا روی صحنه چه خبر است و چه می گویند. گاهگاهی من کلمۀ دموکراسی یا یک چیز هایی شبیه این را می فهمیدم

گفتید برنامه هایی برای سفر به اتریش و ایتالیا هم قرار است ترتیب داده شود. آیا شما حاضرید یکبار دیگردر این سفرهای تبلیغاتی برای جنگ شرکت کنید ؟

من هنوز جوابی به شان ندادم. نه آره گفتم ، نه نه. هنوز هم تاریخ ها معلوم نیست. ولی ... چرا که نه؟ کجا می توانم با 15 ایرو بروم وین؟ مادرم رد می کند و می گوید این کار با اعتقاداتش مغایرت دارد. قبول این دعوت با اعتقادات من هم جور در نمی آید. اما دوستم به 15 ایرو اشاره می کند و به درستی می گوید: "ما که کاری نمی کنیم. آدم هم نمی کشیم! میریم یک خورده می گیریم آنجا می نشینیم.

اصل مقاله را به زبان آلمانی اینجا می توانید بخوانید
http://www.jungewelt.de/2008/07-09/057.php

در مورد درستی یا نادرستی مطالبی که خواندید داوری نمی کنم. نظرات ارائه شده در این مقاله هم الزاما با نظرات من خوانایی ندارد. اما بعید می دانم در این مقاله "اطلاعات" نادرستی گنجانده شده باشد. معمولا روزنامه نگاران آلمانی جانب احتیاط را رعایت می کنند. درست است که در اینجا مطبوعات آزادند تا هر چه دل تنگ شان می خواهد بنویسند، با اینهمه نه حق دارند به کسی توهین کنند، نه اجازه دارند تهمت ناروا بزنند، نه وقایع را وارونه جلوه بدهند و نه از قول فردی به دروغ چیزی بنویسند. اگر چنین کنند دعوای حقوقی سر می گیرد و قانون و دادگاه ذیصلاح از حیثیت فرد یا سازمانی که به وی توهین شده یا اتهام ناروایی بر او وارد شده دفاع می کند.
از طرف دیگر بر اساس تجربیاتی که به عنوان روزنامه نگار و مدیر رسانه ای در برلین دارم مطالبی که خواندم در مجموع با مشاهدات قبلی من خوانایی دارد. به عنوان نمونه چندی پیش ماجرایی به رسانه ها کشیده شد، زیرا سازمان مجاهدین خلق یا شورای ملی مقاومت از آژانسی که برای فیلم های سینمایی "سیاهی لشگر" کرایه می داد ، عده ای را بنام شرکت به عنوان سیاهی لشگر در فیلم، استخدام موقت کرده بود و وقتی شرکت کنندگان آگاه شدند که به تظاهرات برده شدند یکه خوردند و برخی شان دست به شکایت زدند و ماجرا به رسانه های آلمانی زبان کشیده شد.
یکبار هم خودم برای تهیۀ گزارش به تظاهراتی که توسط همین گروه کنار دروازۀ براندنبورگ برگزار شد رفتم. ساعتی گشتم و متوجه شدم، همۀ شرکت کنندگانی که با ایشان حرف زدم از شهر ها و کشور های مختلف با اتوبوس و در مواردی از آمریکا با هواپیما به برلین آورده شده بودند. در یکی دو ساعتی که میان تظاهر کنندگان می چرخیدم و با مردم مصاحبه می کردم به یک ایرانی ساکن برلین بر نخوردم. در عوض فراوان بودند کسانی که از کمپ های پناهندگان در غرب آلمان برای شرکت آمده بودند. بسیاری از شرکت کنندگان با سازمان مجاهدین ارتباطی نداشتند و شاید برای دیدن برلین هم نیامده بودند. پناهنده بودند ، دلشان پر بود از آنچه سالیان درازی در ایران تحمل کرده بودند و این سفر فرصتی بود برایشان، تا در گوشه ای از این دنیای بزرگ به حکومتی که باعث آواره گی شان شده اعتراض کنند. به یک گروه هم برخوردم که پناهندگان ساکن ایتالیا بودند و از ونیز و برخی از شهرهای دیگر ایتالیا آمده بودند؛ پناهندگانی بودند اهل اوکراین و قرقیزستان و جمهوری های دیگر شوروی . سیاهپوستان پناهنده که یک کلمه هم فارسی نمی دانستند مانتوهای بارانی که عکس مریم و مسعود رجوی بر آن بود تن کرده بودند و پرچم ایران را در هوا تکان می دادند.
تاکید می کنم در آن تظاهرات تنها به یکی دو گروه نسبتا کوچک غیر ایرانی برخوردم و بیش از 95% شرکت کنندگان ایرانی بودند. هنگامی که من رسیدم ، بر اساس آنچه از حاضران شنیدم ، کسانی که برای شهر گردی به برلین آمده بودند ازصف خارج شده بودند تا پیش از بازگشت به شهر یا دهکدۀ شان از برلین دیدن کنند. در نتیجه عموما به کسانی برخورد کردم که گرچه ربطی به سازمان مجاهدین نداشتند، از مخالفان سرسخت جمهوری اسلامی بودند
خبری هم از خبرگزاری «نووستی» از مسکو به دستم رسید پیرامون نشست پاریس که مال 11 تیر است اما برای فهم همه جانبۀ مطلب سودمند است
به گزارش «نووستی»"سازمان مجاهدین خلق ایران با صدور بیانیه‌ای از حضور یك هیات اردنی متشكل از 12نماینده پارلمان، تنی چند از شخصیت‌های برجسته این كشور از جمله شخصیت‌های سیاسی، رسانه‌ای و زنان در نشست سالانه این سازمان خبر داد و گفت تعداد شركت كنندگان اردنی در این نشست 33نفر بوده است.
" رئیس مجلس اردن اعلام كرد، شركت 12 تن از نمایندگان پارلمان این كشور در همایش "سازمان مجاهدین خلق ایران" كه در پاریس، پایتخت فرانسه برگزار شد، بدون اطلاع مجلس و شخصی بوده است.
جلال احمد مفلح سفیر كشور پادشاهی اردن روز دوشنبه به وزارت خارجه ایران احضار شد و رئیس اداره خاورمیانه عربی وزارت امور خارجه مراتب اعتراض شدید جمهوری اسلامی ایران نسبت به رویكردهای جانبدارانه اردن از عوامل تروریست را به وی ابلاغ كرد و خواستار توضیح از سوی مسئولان این كشور شد. جلال احمد مفلح در پاسخ اعلام كرد كه موضع رسمی دولت پادشاهی اردن هاشمی عدم به رسمیت شناختن گروه‌های تروریستی و عدم حمایت از آنان است."
در پایان تاکید می کنم اگر مخالفان حکومت ایران قادر نیستند به راستی نشستی سراسری با جمعیت بسیار ترتیب دهند، به دلیل این نیست که خارج نشینان به بی تفاوتی رسیده اند. ماجرا غم انگیز تر از این حرفهاست. علت اصلی پراکندگی نیروهای دموکرات و آزادیخواه است . در ضمن حتی اگر تفرقه ای در کار نبود باز هم بسیاری از تبعیدیان ازامکان مالی مناسب برای شرکت در چنین نشست هایی محروم می ماندند و قادر نبودند هزینۀ بلیت قطار درجه دو خودشان و روزنامه نگاران را به نشست هاشان بپردازند چه برسد به اینکه چند صد نمایندۀ مجلس را از آمریکا و استرالیا و اردن و کشور های دیگر به پاریس یا هر شهر دیگری دعوت کنند و ایشان را در هتل های مناسب سکنی بدهند و هزینۀ هواپیمایشان را برای راه های اینهمه دور بپردازند.

سیاه و سفید

2008-07-26T04:36:00.008+02:00

بارک اوباما و جان مک کین در تمام زمینه ها با هم تفاوت اساسی دارند . تنها در یک نکته اشتراک دارند؛ هر دو می خواهند رئیس جمهور آتی آمریکا شوند
اوباما در هونو لولو (هاوایی) به دنیا آمده خوش چهره و خندان و سرشار از شور و نشاط و انرژی و زندگی است . حضورش در رسانه ها هم مثل رنگ مو و پوست و لباسی که بر تن دارد پر رنگ است .
جان سیدنی مک کین هم پوست صورتش و هم موهایش و هم حضورش در صحنه، رنگ و رو باخته است . کهن سال تر از آنچه هست می نماید و انگار با زندگی و زیبایی وداع کرده است.
اوباما جوان تر از 47 سالی که دارد می نماید و مک کین بیش از 72 ساله می زند .
پدر اوباما سیاهپوست و کنیایی تبار است. مادرش سفید پوست آمریکایی . پدر و مادر اوباما در هاوایی ازدواج کردند زیرا در آن زمان ازدواج سیاهپوستان و سفید پوستان ممنوع بود. چند سالی پس از تولد اوباما پدر و مادرش از هم جدا می شوند . مادرش به همسری یک مرد اهل اندونزی در می آید که مدیر کمپانی نفتی است و همراه همسر و پسرش به جاکارتا می رود .
رسانه ها گزارش می دهند پدر اوبا ما مسلمان بوده است و وی را در جاکارتا به مدرسۀ افراطیون اسلامی فرستاده اند و تربیت مذهبی داشته است. این ماجرا داستان است و رنگ و بویی از حقیقت ندارد . واقعیت این است که پدر اوباما آتئیست بوده و از آن گذشته اوباما تا 10 سالگی با پدر خوانده زیر یک سقف زندگی کرده و در 10 سالگی به هاوایی نزد پدر بزرگ و مادر بزرگش بر می گردد و در یکی از زیبا ترین نقاط جهان در یک مدرسۀ خصوصی شروع به درس خواندن می کند.
اوباما سه سال است که به عنوان سناتور انتخاب شده در حالی که مک کین بیش از 21 سال پیش به عنوان سناتور انتخاب شد.
هم پدر و هم پدر بزرگ مک کین دریاسالار نیروی دریایی آمریکا بوده اند و خودش در پایگاه نظامی پاناما بدنیا آمد و بخاطر ماموریت های پدر رویهمرفته به 20 مدرسۀ متفاوت رفت . وی سر انجام شغل خلبانی را برگزید و وارد نیروی دریایی آمریکا شد . تابستان 67 هواپیمای جنگنده اش بر اثر انفجار بی برنامۀ یک موشک آمریکایی دچار آتش سوزی شد. کاپیتان مک کین موفق شد پیش از انفجار که 90 ثانیه بعد رخ داد از هواپیمای پر از سوخت که آتش گرفته بود فرار کند . بلافاصله پس از دور شدن مک کین هواپیما منفجر شد . در پی آن تسلیحاتی که در محل بود هم یکی پس از دیگری منفجر شد ند . در این ماجرا 134 جنگندۀ آمریکایی جان خود را از دست دادند. مک کین پائیز همان سال به هنگام حملۀ هوایی به نیروگاه آب هانوی هواپیمایش مورد اصابت گلوله های نیروی دفاعی ویتنام شمالی قرار گرفت و وی بدست ویت کنگ گرفتار شد و به اردوگاه اسیران با نام طنز آلود هیلتون هانوی انتقال یافت . در آنجا مک کین به طرز وحشیانه ای شکنجه شد ، طوری که آثار شکنجه برای همیشه در وجودش ماندگار شد . هم سلولی های مک کین روایت می کنند وی را در حالیکه تنش پر از خون ماسیده بود به داخل سلول انداختند. همه بر این باور بودند که وی جان سالم از این ماجرا بدر نمی برد. اما مک کین با سر سختی زنده ماند. امروز هم آثار شکنجه در وی مشهود است . طوری که نمی تواند دستش را بالاتر از شانه هایش حرکت بدهد. مک کین قادر نیست موهایش را خودش به تنهایی شانه بزند و برای اینکار نیاز به کمک غیر دارد.
پس از این ماجرا ویتنام شمالی می خواست از دست مک کین خلاص شود و پیشنهاد آزادی پیش از موعد به وی داد. بخصوص که پدر مک کین در آنزمان فرمانده نیروی دریایی اقیانوس آرام بود. مک کین پیشنهاد آزادی را رد کرد. همین باعث شد که وی بار دیگر و بیش از پیش مورد شکنجه قرار بگیرد. در این ماجرا دست هایش شکست و باز او را با دست شکسته بصورت قپانی آویختند. گاهی هم او را مثل بقیه روی زمین می نشاندند و دست و پایش را طناب پیچ می کردند و در حالی که یک سر طناب را به دور گردن می انداختند نگهبانی بدنش را بر زمین می فشرد تا احساس درد و خفگی بهم بیامیزد . مک کین پس از 5 روز که به این شکل شکنجه اش کردند پذیرفت که جنایتکار جنگی است و برگه ای را که به وی داده بودند امضا ء کرد.
مک کین این مو ضوع را بزرگترین شکست زندگی خود می شمارد. وی 1973 به آمریکا بازگشت و تا کنون حتی از نگاه مخالفان سیاسی قهرمان جنگ ویتنام محسوب می شود. در سال 2000 مک کین از جانب جمهوریخواهان نامزد ریاست جمهوری شد اما در رقابت انتخاباتی از جورج بوش شکست خورد. در سال 2005 وی یکی از قدرتمند ترین مخالفان شکنجه در آمریکا توسط سیا بود و خواستار ممنوعیت شکنجه شد.
نقاط ضعف مک کین
مک کین به داشتن انرژی سر شار مشهور است و می گویند خیلی زود جوشی می شود و نمی تواند جلو خشمش را بگیرد. برخی از منتقدان مک کین معتقدند وی یک تخته اش کم است. یکی از نقاط تاریک زندگیش این است که در سالهای پایانی دهۀ 80 در کنگرۀ آمریکا برای منافع یک شرکت مالی مبارزه کرد که شیاد از کار در آمد و ورشکسته به تقصیر شد شد . گفته می شود مک کین به این علت از این بنگاه مالی دفاع نمود که از رئیس شرکت رشوه در یافت کرده بود.
مک کین از 15 سال پیش تا کنون از بیماری سرطان پوست رنج می برد و مشغول درمان است. در ضمن سیاست های مشخصی را دنبال نمی کند و بقول معروف زیاد زیگزاک می زند یا بقول خودمان گاهی به نعل و گاهی به میخ می زند.
هدف او و سیاست کلی وی بدست آوردن رای میانه است ، البته حدی را هم رعایت می کند و زیاد توی ذوق رای دهندگان محافظه کار خود نمی زند. البته اینکار برایش درد سر ساز است . مثلا گاهی به نفع آزادی سقط جنین حرف می زند و گاهی در مخالفت با آن، گاهی موافق پرداخت یارانه به مزرعه دارانی است که گازوئیل بیولوژیکی تولید می کنند ، گاهی مخالف آن . همراه اوباما طرحی به سنای آمریکا ارائه داده بود برای جلوگیری از گاز های گلخانه ای و گاهی هم در نشست های مخالفان این ماجرا حاضر می شود و سخنرانی می کند ، هم در جمع چپ گرا های روشنفکر ظاهر می شود و هم دست رد به سینۀ راست گرایان محافظه کار نمی زند.
مک کین هم بهترین دوست سیاسی "جو لیبر من" دموکرات است ، تنها دموکراتی است که با سیاست های جورج بوش در جنگ عراق بی چون و چرا موافق است و هم دوست سیاسی "آرنولد شواتسن اگر" است، تنها جمهوری خواهی که خواستار خروج نیرو های نظامی آمریکایی از خاک عراق می باشد. مک کین مخالف ممنوعیت ازدواج همجنس گرایان و موافق کنترل شدید تردر مورد مجوز اسلحه است . در مورد قوانین مربوط به مهاجرت از یکسو مخالف بخشودگی کسانی است که غیر قانونی در آمریکا زندگی می کنند و در عین حال مخالف محدود کردن کمک های اجتماعی به افرادی است که حضورشان در آمریکا غیر قانونی است. در مورد مسائل مربوط به مهاجران و خارجیان وی بعضی وقت ها چپ تر از سناتور های حزب دموکرات کنگرۀ کنونی رفتار می کند. بنا به همین دلایل، بسیاری از نیروهای محافظه کار مسیحی به طرفداران خود هشدار می دهند و می خواهند مک کین را از خود ندانند. حتی کار بجایی رسیده که محافظه کاران حوزۀ انتخابیه مک کین قطعنامه ای علیه وی به تصویب رساندند .
مک کین جز در زمینۀ نظری کار های ضد و نقیض هم زیاد می کند . مثلا در دوره ای بشدت با گروهی که بر علیه دموکرات رقیب "جان کری" وارد عمل شده بودند به مخالفت برخاست و تاکید کرد رقابت انتخاباتی باید منصفانه باشد، از جانب دیگر فردی را که این کار زار را براه انداخته بود در تیم انتخاباتی خود جای داد. او حتی مسئول تبلیغات جورج بوش را به عنوان بازاریاب استخدام کرده ، و با وی رابطۀ دوستانه ای بر قرار کرده است، درست همان کسی را استخدام کرده که در سال 2000 با متد های سوال بر انگیز در رقابت کاندیدا های جمهوریخواهان، خودش را از دور خارج کرده بود.
برخی از کارشناسان معتقدند مک کین به لحاظ قانونی نمی تواند رئیس جمهور آمریکا شود . زیرا شرایط رئیس جمهور شدن را دارا نیست. رئیس جمهور آمریکا باید دست کم 35 ساله باشد ، 14 سال در آمریکا زندگی کرده باشد و متولد آمریکا باشد. در حالی که مک کین همانگونه که قبلا گفتیم در پاناما بدنیا آمده است

کار جدیدی از شاهین نجفی بنام حرف زن

2008-07-18T22:46:00.004+02:00

امروزکار جدیدی دیدم از شاهین نجفی . کار خوبی است اما .... خوب ...خیلی خون و خشونت توش دارد. خشونت بخشی است از زندگی در جامعۀ ما . اما زنهای ایرانی، شاید هم بطور کلی مردم ایران هنرشان این است که با تمام تنگناها و خون و خشونت زندگی و زیبایی را فراموش نمی کنند

مادران صلح و کمپین یک میلیون امضاء

2008-07-12T16:57:00.007+02:00

پیامی گذاشته بودم برای وب سایتی که نامۀ مادران صلح را منتشر کرده بود و از همگان دعوت کرده بود تا نامه را امضا کنند . برایشان نوشتم : با جنگ مخالفم و به کوشش شما ارج می گذارم. دلم می خواست نامۀ شما را امضا کنم . اما هر چه فکر کردم دیدم نمی توانم مدیران و مسئولان جمهوری اسلامی را که دستشان به خون جوانان آزادیخواه ایران آلوده است "محترم" خطاب کنم . امضاء نمی کنم چون با جنگ مخالفم و سران این حکومت دست کم 28 سال است نه برعلیه بیگانگان و جنگ افروزان ، بلکه بر علیه مردم ایران که آزادی و عدالت می خواهند، و بر علیه زنان برابری طلب به جنگی نا برابر دست زده اند . شما را سرزنش نمی کنم، چون در آن مملکت زندگی می کنید و چاره ای ندارید. خودم را سر زنش می کنم اگر با توجه به بهای سنگینی که برای دوری از میهنم پرداخته ام، امروز به افکارم دهانه بزنم و حرف هایم را در حصاری که شما در آن بسر می برید زندانی کنم.

پیام کوتاه بود و سوء تفاهماتی را در پی داشت . به برداشت نادرست اشاره کردم و گفتم ... نظر کوتاهی براتون نوشتم و فکر می کنم سوء تفاهم شد. بنظر من هم کمپین بزرگترین و توده ای ترین جنبش زنان تاریخ ماست. چون به کوچه و خبابان رفته. چون تا حدی با مردم سنتی و مردم کوچه بازار و مردمی که علاقه ای به پیشتاز بودن و هزینه دادن ندارند رابطه بر قرار کرده، چون بافت و استخوان بندی سفت و تعریف شده ای ندارد، چون مثل ماهی ریز و لیز است و هر بار که گرفتار می شود روزنه ای برای فرار پیدا می کند. چون غول است و در شیشه جا نمی شود.
درست است که دستگیری داده و کم هم نداده ، اما نسبت به تمام جنبش های دیگر و اعتراضات علنی دیگر پر دامنه تر و کم هزینه تر بوده است . من هم برای کمپین جا و بیجا امضا جمع کردم و چون روزنامه نگارم وقتی برای مصاحبه با کسی می روم ورقه های کمپین را میبرم تا امضا بگیرم. تابحال از خیلی ها امضاء گرفتم از جمله از مرجان ساتراپی . بنا بر این فکر نکنید با کمپین غریبه هستم و به کوشش کمپینی ها ارج نمی گذارم. اما کمپین سازمان نیست و نمی تواند باشد. ایدئولوژی ندارد و نمی تواند داشته باشد.
با پیامم خواستم بگویم ؛ درست است که کمپین ارج و اهمیت والایی دارد. اما حرف هایش "کلام خدا" نیست و مقدس نیست و مبارزه با هیچ جنایتکاری نباید امروز به این دلیل تعطیل شود.
اینکه جریان توده ای ملاحظات خودش را دارد (و باید داشته باشد وگرنه پیش از تولد می میرد) درست ! اما آدم هایی که بار "ملاحظات سازمان توده ای" دست و پایشان را نبسته ، حق دارند و باید دهانشان را باز کنند، نه برای فحش دادن و پرخاش به "جنبش توده ای" که سازشکار است و بد است و ... بلکه برای "کج دار و مریز" برای اعلام پشتیبانی و ابراز تفاوت. نباید دنباله روی کرد . حرف هایم نماد دیالکتیک "تفاوت" و "تفاهم" و ایجاد آشتی میان این دو مقوله است .
یک حرف هم در مورد مردم بگویم. مردم سنتی و مردم پیشرو و درک مردم ازدموکراسی . شاید بدتان بیاید .
بنظر من مردم ایران چه سنتی چه پیشرو و چه چپ و چه ملی و چه مذهبی ، هنوز دموکراسی را درونشان نهادینه نکردند و به آن عمیقا باور ندارند و به آن پایبند نیستند. دموکراسی جنسی و برابری خواهی میان زن و مرد که دیگر هیچ. اگر هم سازمان های پیشرو حرفش را بزنند و در منشورشان بر آن تاکید کنند بیشتر صوری است و به دلیل رودربایستی یا بخاطر لج و لجبازی با حکومت اسلامی ، تا باوری که به آن پایبند باشند.
در مجموع اگر میانگینی بگیریم، مردم ایران در این زمینه ها از آقای خاتمی عقب ترند. از او ترسو تر و ملاحظه کار تر و دروغگو تر و دیکتاتور تر و مرد سالار ترند.
نه اینکه بدم بیاید از مردم و بخواهم از بالا نگاه کنم و خوارشان کنم. اما فکر می کنم روشن فکر و آدمی که می خواهد جامعه را گامی به جلو ببرد کسی است که جامعه را آنطور که هست می شناسد ، نه آنطوری که دوست دارد و آرزو می کند. روشنفکر باید بداند گل و آجری که می خواهد با آن ساختمانی بسازد چه بافت و استحکامی دارد.
در این سوی مرز روشنفکران چپ و راست و ملی و مذهبی گاهی رفتاری با همدیگر دارند که آدم فکر می کند خوب اگر اسباب حکومت را داشتند ، فرق چندانی با آزادی کش ها و ستمگران نداشتند. نه اینکه بد باشند یا همه اینجور باشند. زمان می برد تا ما دیکتاتور های کوچک را درون خودمان خفه کنیم و به رنگ و تنوع اندیشه احترام بگذاریم. بنا بر این برایم تعجبی ندارد که آقا یا خانم شاعر و رمان نویس و نقاش و مجسمه ساز و حقوق بشری مسالۀ دموکراسی و برابری را عمیقا باور نداشته باشند . که مردم کوچه و بازار به سنت ها چسبیده باشند و با هر تغییری مخالف باشند. به سنت چسبیدن را دوست ندارم. اما با آن مهربانم. آدم هایی که به سنت می چسبند مثل آدم هایی هستند که فقیرند و بی عرضه اند و کاری از دستشان بر نمی آید. دری به تخته ای خورده و ارثی به شان رسیده و به تک تک سکه های گنجینه شان چسبیده اند. می دانند اگر سکه ای را خرج کنند هر گز دیگر توان پول در آوردن و جایگزین کردن را ندارند. دست و پایشان دائم می لرزد و فکر می کنند اگر دست کنیم و آجری را از پایه های بنای جامعه در بیاوریم و دور بیاندازیم ، دیگر سنگ روی سنگ بند نمی شود و همه چیز فرو می ریزد و ارزش های والا و فرهنگ کهن همه یکجا خاک و نابود می شود.
حتی روشنفکران دیکتاتور منش را هم می فهمم و باهاشان نا مهربان نیستم. فکر می کنند دانش مطلق دارند ، حقیقت را فقط خودشان فهمیده اند و با مخالفان فکری خودشان که این امتیاز را ندارند و" فهم شان کمتر است" به شدت برخورد می کنند.
تا با آنچه هست مهربان نباشی، رو در رویش نایستی و به چشمانش نگاه نکنی، هر گز نمی توانی تغییری در جامعه بدهی.

تلنگر

2008-07-12T03:53:00.009+02:00

خوشحالم از اینکه کانون نویسندگان ایران توانسته است روز 18 تیر ، روزی تاریخ ساز ، انتخابات خود را برگزار کند. در اطلاعیه کانون نویسندگان آمده است ؛ انتخابات به شکلی ابتکاری و به شیوۀ پستی برگزار شده. فهرست منتشر شدهء اعضای منتخب در بیانیه :
اعضای منتخب هیات دبیران
ناصر زرافشان
علی اشرف درویشیان
فریبرز رئیس دانا
جاهد جهانشاهی
اکبر معصوم بیگی

اعضای علی البدل
محسن حکیمی
حسینعلی نوذری
رضا خندان
فرخنده حاجی زاده
یوسف عزیزی بنی طرف

بازرسان
حسن اصغری
محمد شریف

بازرس علی البدل
یزدان پناه

منشی
منیژه نجم عراقی

صندوق دار
علی رضا ثقفی

در میان کسانی که انتخاب شدند نام دو زن به چشم می خورد . این دو زن تصمیم گیرنده نیستند و نقش شان بیشتر تشریفاتی و خدماتی است تا سرنوشت ساز و راه گشا.

من در برلین زندگی می کنم و هیچگونه اطلاعی در مورد نویسندگان زنی که در کانون هستند یا نیستند، نامزد شده اند یا نشده اند ندارم. آنچه می دانم؛ حضور پر رنگ و چشمگیر زنان است در عرصۀ ادبیات ایران . آنچه می دانم؛ حضور مترجم زنی است هوشیار و پر کار که شمار کتاب هایی که ترجمه کرده از تعداد انگشتان دو دست من که هیچ از تعداد انگشتان هر دو دست من و دست های خودش بیشتر است . آنچه می دانم؛ حضور زنان جوانی است که مثل نویسندگان مرد ، خوب یا بد ، با استعداد یا بی خلاقیت کار می کنند. آنچه می دانم؛ تیراژ بالای کتاب های زنان رمان نویس است . آنچه می دانم شمار زنانی است که در عرصه های گوناگون قلم می زنند و از هزینه دادن نمی هراسند. آنچه می دانم؛ حضور چشمگیر زنان است در عرصۀ علوم و ادبیات و اندیشه .شمار شصت و اندی در صدی زنان در دانشگاه ها گواه این حضور است و مهر تاییدی است بر این ادعا. آنچه می دانم حضور و وجود زنی است سالخورده و خستگی ناپذیر در عرصۀ ادبیات و در عرصۀ دفاع از آزادی بیان و قلم و حقوق زنان.

آنچه می دانم؛ آوازۀ زنانی است که بیشک حضورشان در میان اعضاء دبیران منتخب ، چیزی بر نام نیکشان نمی افزاید، اما هر کدام وزنه ای برای کانون نویسندگان ایران محسوب می شوند.

این چیز ها را می دانم و از خودم می پرسم چرا ؟ مگر اندیشمندان و نویسندگان ما به آزادی قلم و به دموکراسی نمی اندیشند؟ مگر می شود دموکراسی خواست و خود به دموکراسی جنسی پایبند نبود؟

شاید این حرف ها را به این دلیل راحت می زنم که خودم نه نویسنده هستم و نه در ایران زندگی می کنم، تا کسی فکر کند می خواهم اعلام حضور کنم و یا جوش خودم را می زنم. بگذریم که کتاب هایی هم تالیف و ترجمه کردم ، اما خودم را در درجۀ اول روزنامه نگار می دانم و هیچوقت عضو کانون نویسندگان نبوده ام.

جوش زنان ایران را میزنم که مثل مرغ هایی هستند که سرشان را هم در عروسی می برند و هم در عزا . زنانی که فکر شان روشن است و گام هایشان بلند و شهامت شان تحسین بر انگیز. زنانی که فریاد های برابری طلبی شان گوش سنت گرایان و افراطیون را کر کرده. زنانی که در عرصۀ عکس و تصویر و هنر نام ایران را در جهان بلند آوازه کردند. به زنانی فکر می کنم که آنقدر آواز خوش صلح طلبی و آشتی جویی و برابری خواهی سر دادند تا صدایشان به گوش مردان جوان تر رسید و ایشان امروز برایشان امضا جمع می کنند و ترانه می خوانند .

اما این صدا هنوز به گوش "دیروز" نرسیده است . به گوش روشنفکران قابل احترام و عزیز و سپید مویی که از دموکراسی و آزادی و عدالت اجتماعی حرف می زنند اما از فرشته های عدالت و برابری و دموکراسی پروایی ندارند و با چنین فهرستی به میدان می آیند.

در سوک رادیو مولتی کولتی

2008-06-02T03:44:00.010+02:00

مولتی کولتی پس از 14 سال کوشش پر ثمر پایان امسال تعطیل می شود

رادیو مولتی کولتی مثل درختی است پر بر و بار که بر هر شاخه اش میوه ای با رنگ و طعم و بوی سر زمین های دور دست روئیده است. وقتی رادیو را روشن می کنیم صدای گرم مردی را می شنویم که عربی را مثل آبی روان به گوش هامان می ریزد. دمی دیگر آهنگ لطیفی از شرق دور طنین می اندازد و زنی با طنازی و لحن کشداری می گوید "ویتنامزیش" یعنی "ویتنامی" . ساعتی بعد صدای مردی ما را به خود می آورد که انگار کسی پشت سرش گذاشته ، آنقدر تند و تند چیز هایی به زبان روسی می گوید که فکر می کنم نام "سرهنگ" که همکاران به شوخی رویش گذاشته اند برازنده است.
روز ها رادیو مولتی کولتی به زبان آلمانی برنامه پخش می کند با تم هایی که مربوط است به همزیستی میان شهروندان آلمانی با خارجیان و خارجی تبارانی که از راهی دور یا نزدیک به این سرزمین وارد شده اند و هر کدام خلق و خو و قوانین و سنت های خود را همراه آورده اند. در این سری از برنامه ها به زبان آلمانی صدای گرم بیگزاده کلیان را می شنویم ، زنی زیبا رو و اهل بوسنی که آلمانی را روان اما با لهجۀ بوسینایی حرف می زند. به کارش خیلی مسلط است اما حالا که بقول آلمانی ها فرش را از زیر پایش کشیده اند ، معلوم نیست به کدام گوشۀ رسانه های یکسر آلمانی که تحمل رنگ و بوهای نو را ندارند پرتاب خواهد شد. برنامۀ فارسی مولتی کولتی همراه آلبانی و ویتنامی به اصطلاح اهل مولتی کولتی "برنامه های کوچک" بر دور ترین شاخه های نازک روئیده اند و نام "غربت درغربت " برازندۀ شان است. تنها نکته ای که برنامه های ویتنامی و فارسی را میان انبوه برنامه های مولتی کولتی برجسته می کند شمار شنوندگان اینترنتی شان است. تا زمانی که رسما و هر هفته شمار شنوندگان اینترنتی برنامه های گوناگون مولتی کولتی در فهرستی گرد آوری می شد ، برنامۀ فارسی و ویتنامی بر تارک هرم پرشنونده ترین برنامه ها می درخشیدند و باعث شگفتی همکارانی می شدند که هر روز برنامه تولید می کردند و با اینهمه به گرد پای این دو برنامۀ کوچک با بودجه ای نزدیک به هیچ نمی رسیدند.
اواخر ماه مه یکی از مدیران رادیو تلوزیون برلین و براندنبورگ که ار بب را نمایندگی می کند نشستی داشت با کارمندان رادیو مولتی کولتی. وی در این نشست گفت بسیاری از ساکنان برانبورگ بیکارند، کمک های دولتی دریافت می کنند و از پرداخت عوارض برای رادیو و تلوزیون معاف هستند. در نتیجه، وخامت وضعیت مالی به جایی رسیده است که ار ب ب ناچار است یکی از 7 رادیو تحت پوشش خود را تعطیل کند. چند روز بعد، روز چهارشنبه 23 مه مدیر رادیو تلوزیون ارب ب به نشست کارکنان مولتی کولتی آمد تا خبر بد را شخصا به آگاهی ایشان برساند . بگوید که قرعه به نام مولتی کولتی افتاده است. جلو در سالن کارمندان با چهره های گرفته به انتظار خانم رایم و شنیدن خبر ایستاده بودند. وقتی سر و کلۀ خانم رایم پیدا شد صفی تشکیل شد برای ورود به سالن . گام ها سنگین و آهسته بر داشته می شد، شانه ها فروافتاده و سکوت چنان سنگین بود، که انگار زنان و مردانی که به داخل می رفتند ، تابوت مولتی کولتی را بر دوش گرفته اند.
خانم رایم بر پیشانی تالار جای گرفت. با چهره ای گرفته شروع به سخن گفتن کرد و هنوز جمله ای که خبر بسته شدن مولتی کولتی را می داد به پایان نرسیده بود که سه چهار نفر بر سر میز های بزرگی بزرگی که حاضران دور تا دور آن نشسته بودند با صدای بلند به هق هق کردن افتادند. منشی مدیر مولتی کولتی ، زنی نازک اندام و خنده رو که در جشن ها از پیست رقص دل نمی کند، در چند قدمی من بی صدا می گریست. سالن بسکه پر بود روی میزی کنار پنجره جای گرفته بودم جلو رفتم و شانه هایش را مالیدم . خانم رایم به سخنان و اعتراضات دست اندر کاران با حوصله گوش داد و هر بار تاکید می کرد که برای اینهمه احساس دلبستگی و اعتراض تفاهم دارد. اصلا اگر چنین نبود غم انگیز و نگران کننده بود که گروهی بی تفاوت باشند و ماجرای تعطیل شدن برنامه شان را با سکوت که علامت رضاست برگزار کنند.
به کارم در مولتی کولتی عشق می ورزم. با اینهمه ... نمی دانم چرا غمگین نیستم. شاید خسته هستم از 7 روز هفته را کار کردن، برای معاش در دانشگاه هنر و سر کردن بی گلایه با خزانه ای تقریبا خالی که هر سال چیزی از آن کم می کنند و جز مهر چیزی در آن نمانده است . شاید هم اعتماد دارم به اینکه نمی شود برنامۀ مولتی کولتی را که با مهر فراوان بار آمده برای همزیستی پربار فرهنگ ها، به این سادگی تعطیل کرد .
خانم رایم مدیر ار بب که ناچار به 54 میلیون ایرو صرفه جویی است و تصمیم نهایی تعطیل شدن رادیو مولتی کولتی را گرفت در بیانیه ای نوشت" فقدان رادیو مولتی کولتی درد آور است اما وضعیت اسفبار مالی اربب به ما اجازه نمی دهد که 7 برنامه را اداره کنیم. و من از مدیر "و د ار" بسیار ممنونم که به ما اجازه می دهد فونک هاوس اروپا جایگزین مولتی کولتی شود. به گفتۀ مدیران ار ب ب از آغاز سال 2009 فونک هاوس اروپا برنامه های لهستانی روسی و عربی مولتی کولتی را به فرزند خواندگی می پذیرد . این در حالی است که کارکنان فونک هاوس اروپا بیانیه ای منتشر کرده اند و "به شدت به تعطیل کردن مولتی کولتی معترض هستند"
فونک هاوس اروپا در کلن به 17 زبان برنامه پخش می کند . زبان فارسی در میان این زبان ها بچشم نمی خورد.
سیاستمداران برجستۀ آلمان هم به تعطیل کردن مولتی کولتی اعتراض کرده اند. از جمله وزیر مشاور آلمان فدرال پروفسور ماریا بومر که تعطیل شدن این رادیو را نگران کننده خواند و تاکید کرد مولتی کولتی که قدیمی ترین برنامۀ چند زبانۀ رادیویی در آلمان است مانند پلی میان مردم آلمان و خارجی ها پیوندی بر قرار می کند و افزود تعطیل کردن چنین برنامه ای از منظر انتگراسیون خارجیان در جامعۀ آلمان حرکت اشتباهی است. چند سیاستمدار محلی برلین از جملۀ وزیر امور اجتماعی دولت محلی برلین نیز در گفت و گو با رسانه ها اعتراض خود را به تصمیم مدیر اربب اعلام کرد.
مهم ترین رسانه های سراسری آلمان نیز به تفصیل به این واقعه پرداختند و یک صدا آنرا اشتباه خواندند و ضربه ای بر پیکر جامعۀ چند فرهنگی آلمان شمردند. چند رسانه اشاره کردند، شاید خانم رایم که تعطیل کردن مولتی کولتی، با بودجه ای حدود سه میلیون در سال، دردی از او دوا نمی کند و در برابر 54 میلیون کمبود بودجه رقمی نیست را آگاهانه برگزیده تا با افروختن شعله های اعتراض توجه عموم را به وضعیت مالی اسفبار ار ب ب جلب کند و برادر بزرگتر خود " آ ار د" را وادارد که زیر بال این برنامۀ فقیر که از قضا برنامۀ پایتخت آلمان نیز هست را بگیرد. قانونگزار چنین پیش بینی کرده که رادیو و تلوزیون های ایالت های گوناگون در آمد خود را در استان خود و برای رادیو تلوزیون محلی خرج کنند و اتحادیۀ ایشان که آ ار د است وظیفه ندارد که به استان هایی با نرخ بالای بیکاران - بیکاران از پرداخت عوارض معاف هستند- کمک کنند.
موج گسترده ای نیز از اعتراضات احزاب و شنوندگان مولتی کولتی به راه افتاده است. برخی نهاد های برلین مثل کارگاه فرهنگ های جهان دست به گرد آوری امضاء برای ماندن مولتی کولتی زده اند و سندیکای روزنامه نگاران برچسب هایی با عنوان "مولتی کولتی باید بماند" چاپ کرده.
اگر کسی میل دارد به بسته شدن مولتی کولتی اعتراض کند می تواند به زبان آلمانی یا انگلیسی به این ایمیل نامه بنویسد. اگر در برلین و در آلمان زندگی نمی کنید و از راه دور و از طریق اینترنت به رادیو مولتی کولتی گوش می کنید می توانید نظرات و انتقاداتتان را به بسته شدن مولتی کولتی از هر شهر یا کشوری که هستید به زبان آلمانی یا انگلیسی به این آدرس بفرستید تا در اختیار مدیر ار ب ب قرار گیرد
multikulti@rbb-online.de
آدرس پست الکترونیکی فونک هاوس اروپا که در کلن به زبان های مختلف برنامه پخش می کند .
funkhauseuropa@wdr.de
ایرانیان می توانند با اشاره به شمار ایرانیان در آلمان- شمار رسمی ایرنیان در آلمان حدود 120 هزار نفر است . اما بسیاری از ایرانیان مقیم آلمان تابعیت این کشور را دریافت کرده اند و شمار واقعی ایرانیان مقیم آلمان چندین برابر آمار رسمی است- از فونک هاوس اروپا بخواهند از این پس به زبان فارسی برنامه تولید کند و این برنامه را در برلین نیز پخش کند.
گزارش رسانه ها در بارۀ تعطیل شدن مولتی کولتی

Polylux und Radio Multikulti werden eingespart

RBB beendet Radio Multikulti und "Polylux

Falsches Signal für die Integration