tag:blogger.com,1999:blog-8960430611358201254.post-60312916276944530772008-03-06T01:15:00.000-08:002008-03-06T06:43:13.635-08:00<div style="text-align: justify;">Արտակարգ իրադրությունը շարունակվում է: Առավոտյան Ազատության հրապարակում զինվորները շրջանակում են Թումանյանին ու Սպենդարյանին: Երբեմն ստիպված են լինում լռել կանանց զայրույթի պոռթկումին ի պատասխան: Կողքներով անցնելիս կախում ես գլուխդ: Եվ դու, և զինվորը...<br /><br />Հեռուստատեսություն դադարեցի նայել երկու օր առաջ: Կիսասուտը թունավորում է ուղեղդ: Բլոգեր փորձում եմ չկարդալ, թեև այնքան էլ լավ չի ստացվում դա անել, որովհետև ...նիրվանայից հեռու եմ, գործողություն եմ ուզում, ուզում եմ ծղոտիկ գտնել կախվելու համար: Բոլորը պիտակներ են... <a href="http://kornelij.livejournal.com/">Kornelij</a>-ն միակ բացառությունն է: <br /><br />Հակամարտություն կա մեր հասարակության մեջ: Բևեռացում: Այսօր <a href="http://ditord.wordpress.com/2008/03/04/bloody-sunday-8-people-dead-names-known-rip/">Հայկը</a> ասում է բևեռացում չկա ժողովրդի միջև, բևեռացում կա ժողովրդի ու ռեժիմի միջև: Այո, եթե դու եղած տվյալներից նախընտրում ես ընտրել նրանք, որոնք փաստում են հօգուտ քո տեսակետի: Իմ շուրջը կան մարդիկ, որոնց նա անվանում է Ջայլամներ, բայց որոնք նույնքան կիրթ են, նույնքան ցավում են իրենց հայրենիքի համար, նույնքան ոչ-ռեժիմական են, որքան Հայկը: Բայց չեն սատարում Լևոնին: Ասում են ԿԱՆԳՆԵՔ, ՄՏԱԾԵՔ, ՍՏԵՂԾԱԳՈՐԾ ԵՂԵՔ, մի կաղապարեք ձեր գաղափարը... Երբ մահակը գլխիդ չի խփել, կարող ես նման բան ասել, իսկ երբ ցավում է մարմինդ ու հոգիդ, վրեժ ես ուզում, արդարություն ես ուզում: Ումի՞ց: Մեր դժբախտությունը նա է, որ մեր իսկ տեսակից...<br /><br />Երբ առկա է հակամարտություն, կողմերը սովորաբար կարծես թե երկու օրինաչափ վարքագիծ են ցուցաբերում.<br />ա/ փորձում են ճշմարտությունը գտնել: Դրա համար պետք է սահմանել վատը: Վատի համար պետք է գտնել պատասխանատու: Վերջնական նպատակը` մեղավորների բացահայտում ու պատժում: Ընթացքը մոռացության է մատնում նախանպատակը` ճշմարտության բացահայտումը:<br />բ/ փորձում են լուծել հակամարտությունը, որովհետև հակառակ դեպքում կորուստները շատ են: Այս դեպքում փորձում են տալ երկու հարցի պատասխան. լավը ո՞րն է և ի՞նչ անել, որ դրան հասնել:<br /><br />Մենք ընտրել ենք առաջինը... Լավ, գտանք մեղավորին` իշխանություններն են: Փոխեցինք: Ավելի լավո՞վ: Նույնիսկ սա կարևոր չի: Ի՞նչ է լինելու այդ փոփոխությունից հետո: Նոր իշխանության ամրապնդում: Ինչպե՞ս: Նույնպես, ինչպես հիմա: Դա քանդո՞ւմ է արատավոր շրջանը: Իմ կարճ խելքով` չէ: Ի՞նչը կարող է քանդել: Երկխոսությունը: Չի ստացվում: Իշխանություններն անպատկառորեն ստում են, մեղադրում, բռնանում: Ընդդիմությունը ընտրում է միայն իրեն հարմար փաստերը, երբեմն ուռճացնում, մեղադրում, Արևմուտքին հորդորում օժանդակել իրեն: Մեր մեջ չկա մեկը, որ վստահության այնքան արժանի լիներ, որ երկու կողմերին կարողանար նստեցնել բանակցությունների սեղանի շուրջ... Ողբալի է... Երևի արդեն արժանի ենք դրան, եթե մեր մեջից կեղտն ի վիճակի չենք մաքրել...<br /></div>christinahttp://www.blogger.com/profile/10260294877316546439noreply@blogger.com