GeenNieuws

Op zoek naar de typetjes

2009-04-13T21:51:00.001+02:00

Nou denkt de GGD Hart van Brabant dat jongeren gezonder gaan leven als je ze anders aanspreekt. Dat als je niet álle jongeren, maar alleen de jongens en meisjes die tot het type 'stevige alcoholdrinker' behoren, vertelt dat ze niet zoveel moeten drinken, dat die dan minder innemen. Dat als je alleen de jongens en meisjes die popfestivals bezoeken vertelt dat ze altijd een condoom moeten gebruiken als ze tussen twee optredens door de bosjes induiken, dat die dan minder genitale wratten oplopen. Dat als je alleen de jongeren die op vrijdag, zaterdag en zondag stijf van de pillen staan zegt dat ze beter geen xtc kunnen gebruiken, dat die dan minder vaak stoned zullen zijn. De witjassen bij de gezondheidsdienst vervelen zich. Kan niet anders. Of zou hun zelfvertrouwen zo'n grote deuk hebben opgelopen na de mislukte baarmoederhalskankervaccinatiecampagne dat ze met hun handen in het haar zitten? Ik heb het twee keer gelezen, gisteren in de krant. En toen nóg eens nagelezen. Maar het stond er toch echt en het was zo opgetekend uit de mond van een GGD-woordvoerder: dat het misschien wel effectiever is om op een popfestival aan alcoholpreventie te doen dan op school. Poeh. Daar zul je maar voor doorgestudeerd hebben. Tot overmaat van ramp weten de GGD'ers ook niet wat voor types jongeren er zijn. Dus gaan ze een enquête houden onder de jongens en meisjes. Daarna leggen ze alle uitkomsten soort bij soort op stapeltjes en zo worden de typetjes uitgevonden. Zou me niets verbazen als ze straks evenveel stapeltjes hebben als deelnemers aan de enquête.

Een plek voor Jan van Cuijk

2009-04-13T21:49:00.003+02:00

De bolides van Hanja Maij-Weggen en haar gedeputeerden stonden dinsdagmiddag in een keurige rij geparkeerd langs de ingang van het gemeentehuis in Cuijk. Op een plek waar u en ik het niet moeten wagen om onze auto te parkeren. We zien het maar door de vingers. Zoals we ons ook maar niet opwinden over het feit dat de leden van het Bossche gezelschap elk in zijn of haar eigen auto naar Cuijk was gekomen. Ook al is het niet zo milieuvriendelijk van een comité dat een voorbeeldfunctie vervult. Wat echter niet door de beugel kan, is dat het provinciale blik het zicht op het nieuwe bronzen beeld van Jan van Cuijk verstoorde. Van hedendaagse bestuurders mag je toch enig respect voor een bestuurder van weleer verwachten. Zoals je ook meer aandacht zou verwachten voor het oude, stenen beeld van de ridder. Die 'oude Jan', een beeld met monumentale status uit 1865, staat ergens te verpieteren in een gemeenteloods. Blijkbaar valt het de gemeente zwaar om een droog en representatief plekje voor de oude Jan te vinden. Terwijl dat plekje zo voor de hand ligt: de Martinuskerk natuurlijk! Het beeld stond jarenlang om de hoek. Het gebedshuis is groot genoeg en de edelman heeft bij leven veel gedaan voor de kerk in de regio. Ik heb meneer pastoor gevraagd wat die ervan vond en die zei zonder dralen: 'Laat maar komen.' Mooie kans voor de gemeente om zonder gezichtsverlies - u herinnert zich de discussie over scheiding van staat en kerk? - toch wat euro's te kunnen bijdragen aan de restauratie van de kerk. Want voor Jans droge plekje moet natuurlijk wel wat huur worden betaald...

Terug naar de Maas

2009-04-13T21:47:00.001+02:00

Goed idee van Herman Jan. Het Boxmeerse raadslid wil dat het verrommelde terrein van de betoncentrale aan de Maas in Boxmeer niet zomaar wordt teruggegeven aan de natuur. Van Cuijk vindt dat het een plek moet worden waar mensen weer kunnen genieten van de rivier. Hij wil dat er een infocentrum komt, met een drankje en een hapje. Hoe je daar verder ook vorm aan geeft, de onderliggende gedachte is een juiste: Boxmeer heeft Moeder Maas wat verwaarloosd. De wandelaar weet de rivier bij mooi weer nog wel te vinden, maar dan vooral om er langs te lopen. Er vertoeven, dat doen er nog weinig. Terwijl dat ooit zo vanzelfsprekend was. Ooit lagen er drie cafés aan de rivier en genoot heel Boxmeer op de vrije zondag in een van die kroegen van een koel glas en het rustgevende uitzicht. Ondertussen werd het nieuws uitgewisseld. Die uitspanningen zijn verdwenen. Mazenburg bestaat nog wel, maar is door Limburg gekaapt. De Loerangel en het café bij het veer naast de betoncentrale zijn verleden tijd. Wie wel eens bij de sluis in Sambeek komt, ervaart dat zo'n plekje aan de rivier nog steeds een populaire bestemming is. Het zonnetje hoeft zich maar even te laten zien en de bankjes zitten vol en de ijsverkoper doet goede zaken. Ondertussen wordt het nieuws uitgewisseld. Boxmeer is Moeder Maas vergeten. Da's jammer, maar het is nog niet te laat. Zoals Cuijk heeft besloten weer met het gezicht naar de rivier te gaan staan, zo kan ook Boxmeer de Maas weer omarmen. Om te beginnen op de plek van de betoncentrale. Maar geen infocentrum alstublieft. Gewoon, een degelijk café met terras. Waar je het nieuws kunt uitwisselen.

Het regent meters bier

2009-04-13T21:46:00.002+02:00

We hebben een zingende burgemeester. Ik wist wel dat de goedlachse Boxmeerse burgervader, getogen in Limburg, van een feestje houdt en goedgemutst door het leven gaat. Zelfs als hij zijn ambtsketen draagt, schieten zijn pretoogjes steeds van links naar rechts, op zoek naar een aanleiding voor een kwinkslag. Al in zijn verkiezingscampagne – Karel van Soest won in 2003 met 59 procent het burgemeestersreferendum – liet hij zich erop voorstaan humor en relativeringsvermogen belangrijk te vinden. Liever een vrolijke gast dan een zuurpruim aan het roer. Ben ik met u eens. In drie weken tijd zag ik twee keer hoe hij min of meer onaangekondigd het podium beklom en uit volle borst begon te zingen. De eerste keer was op derde kerstdag. Tijdens het Boxgala zong hij voor een volle zaal het Boxmeerse volkslied. De surrogaatversie althans. Want de echte Boxmerenaar zingt niet over wat er tussen de Maas en de Peel allemaal te beleven is. Die zingt dat Sambeek de belasting maar moet betalen. Karels volkslied kwam er heel aardig uit. Ook al bleek de burgervader niet geheel tekstvast. In ieder geval had hij de smaak te pakken. Afgelopen zaterdag dook hij plots op tussen het koper van de Boxmeersche Harmonie. Voor ik er erg in had sjoenkelde ik mee met de zaal terwijl Karel 't Dondert en 't bliksemt van Guus Meeuwis ten gehore bracht. Om er na het laatste couplet zonder blikken of blozen nog een polonaise aan toe te voegen. Weet nog steeds niet wat ik ervan moet denken. Vraag me alleen af hoeveel procent hij had gekregen als hij al tijdens zijn campagne zou hebben gezongen over meters bier.

17,8 miljoen

2009-04-13T21:43:00.001+02:00

Meneer Teunissen uit Gennep heeft geen zin in een feestje. De goede man is vlak voor de jaarwisseling 17,8 miljoen euro rijker geworden. De winkel waar hij de lottonummertjes inleverde die uiteindelijk miljoenen waard bleken te zijn, gaat dat feit morgen uitgebreid vieren. Met een Bekende Nederlander, gratis koffie en een grote taart. De ondernemer had natuurlijk graag gezien dat meneer Teunissen die grote taart onder het geflits van vele fotografen met een brede smile zou hebben aangesneden. Maar meneer Teunissen heeft de uitnodiging vriendelijk doch beslist afgezegd. Want meneer Teunissen is wel rijk, maar niet dom. Meneer Teunissen zal vast wel een feestje vieren. Ook na aftrek van de kansspelbelasting blijft er genoeg over om een flesje bubbels te kopen. Misschien wel twee. Maar voor zijn feestje heeft hij u en mij en die Gennepse winkelier niet nodig. Helemaal anoniem zal de Gennepse miljonair wel niet door het leven gaan, maar hij kan het in ieder geval proberen. Net als u heb ik er met veel kennissen over gespeculeerd. 'Wat zou je doen als...'. Je staat ervan versteld hoeveel mensen antwoorden: 'Als ik 17,8 miljoen won, zou ik mijn leven niet veranderen. Op dezelfde manier doorgaan. Misschien een nieuwe auto...' Wil je dat rustige leventje blijven leven om te voorkomen dat Jan en alleman bij je komt bedelen, dan heb ik daar vrede mee. Maar als je bang bent voor het nieuwe avontuur en dat geld alleen maar ziet als een zekerheidje voor later, of voor je kinderen of voor een duurzame zerk op het kerkhof, doe mij dan een lol. Stop onmiddellijk met meedoen aan loterijen. Dan maak ik meer kans. En dan mag u op mijn feestje komen.

Cuijk

2008-11-13T12:39:00.002+01:00

Vortum-centrum rechtsaf. Dat stond er jaren geleden eens op een bordje geschreven bij de ingang van het dorp. Er werd gewerkt aan de weg en de automobilist moest worden omgeleid. Wie naar 'Vortum-zuid' moest, werd een andere kant op gestuurd. Vortum-Mullem is zo klein dat het niet eens windrichtingen heeft. Het centrum is noord en zuid en oost en west tegelijk. Zelfs een doofstomme blinde kan er niet verdwalen. Dus moest iedere passant destijds op zijn minst glimlachen om deze onbedoelde stadse allures. Ik moest aan die allures denken toen Cuijk deze week, voor het eerst, een stadsgesprek hield. Een nieuw soort inspraakavond, bedoeld om de burger wat meer bij de besluitvorming te betrekken. "Cuijk is helemaal geen stad", zei een van de bezoekers. "Het is een dorp. Misschien wat uit de kluiten gewassen, maar toch. En Cuijk moet vooral een dorp blijven!" Toch vind ik Cuijk een stadje. Zeker als Grave en Gennep dat etiket mogen dragen. Dat in de middeleeuwen een zatte leenheer een keer een handtekening zette op een stuk perkament, daar kan ik in 2008 weinig mee. De nazaten van Romeinse brugwachters hebben ondertussen niet stil gezeten en Cuijk heeft zich met baksteen en specie allang verlost van de beknelling tussen spoorlijn en rivier. Toch lachen mijn collega's die Maasstadje Grave en Niersstadje Gennep op de voet volgen, altijd schamper als ik heel af en toe per ongeluk expres uitglijd op mijn toetsenbord en 'stadje' tik als ik het over Cuijk heb. "Fout! Wíj hebben stadsrechten. Jíj niet!", roepen ze dan in koor. En met zijn tweeën storten ze zich op mijn delete-toets.

Chambrettes

2008-11-13T12:36:00.002+01:00

Chambrettes. Ik had er nog nooit van gehoord, laat staan erin geslapen. Maar dat bleek dus te kunnen en je hoefde er niet eens voor naar Frankrijk. Ze waren te vinden in Stevensbeek, op de bovenverdieping van wat begin jaren zeventig al een inmiddels gesloten internaat was. Daar maakte ik voor het eerst kennis met het dure woord. En leerde al snel dat een chambrette niet veel meer was dan een bed, van andere bedden afgescheiden door wat bordkarton en een gordijn. Spreek 'chambrette' hardop uit en je hoort iets warms klinken. De werkelijkheid was anders: kil en zonder privacy. Gelukkig duurde mijn verblijf maar een paar dagen en nachten. De school had ons op werkweek gestuurd. En aangezien het niet te duur mocht zijn, werd het Stevensbeek. Het tehuis stond toch leeg. Overdag doodden wij de tijd met verantwoorde gezelschapsspelen over de derde wereld; een wereld die toen nog overzichtelijk was want iederéén was er arm. Jaren later hoorde ik dat pater W. en andere broeders die het internaat bestierden tussen de chambrettes en op de jongensslaapzalen een ander kruis hadden gediend dan dat van de kerk van Rome. Eymard Ville wordt gesloopt, zo besloot de gemeente deze week. Misschien maar goed ook. Op internet zie je dat bij nogal wat internaatbewoners van toen de nare herinneringen aan Eymard Ville de mooie overschaduwen. Dus slopen maar. Dat een groep reünisten van de gemeente Sint Anthonis niet nog een laatste kijkje in het gebouw mag nemen, is echter onbegrijpelijk. Is er nog meer wat het daglicht niet verdraagt?

Bedankt

2008-10-03T10:36:00.003+02:00

We hebben bankjes gekregen van de nazaten van Nöl Schrijen. Omdat de begrafenisonderneming die Nöl in 1948 oprichtte, zestig jaar bestaat. Acht rustbanken worden er her en der geplaatst. Allemaal onder het motto 'Schrijen bebankt de regio'.
Ik zou zeggen: bankjewel terug.
Bankjewel voor een nette overstap naar gene zijde, van al die duizenden die ons zijn ontvallen in die zestig jaar. Iemand moet de laatste reis organiseren en we zijn blij dat jullie het doen. Het wordt een zooitje, anders.
Het gezicht van Nölleke, zoals-ie eigenlijk werd genoemd, stond altijd in de plooi die van een begrafenisondernemer wordt verwacht: strak. Maar saai was Nöl allerminst. Onder die strakke plooien hielden zich de genen schuil waar zoon Frank nu nog schatplichtig aan is.
Nöl deed meer dan het regelen van de uitvaart. Hij hield ook een oogje in het zeil op het kerkhof. Als het tegen 2 november liep, harkte hij het grind. Op een van die Allerzielenvieringen van lang geleden lag moeder ziek te bed. Ze stuurde mij met een bosje chrysanten naar het graf van mijn veel te vroeg overleden vader. "Hier heb je een gulden", zei ze. Beschaamd nam ik het munstuk aan. Ook zónder had ik de gang naar de doden akker wel gemaakt.
Na de plichtplegingen liep ik, afwegend wat ik voor de gulden zou kopen, achter een groepje weduwen aan. Terug naar de poort van het kerkhof die door Nöl vriendelijk werd opengehouden. Ineens zag ik uit elke weduwmouw een muntje vallen, recht in het opengehouden handje van Nöl. Toen was ik aan de beurt.
"Bedankt", zei Nöl.

De Stip

2008-09-04T17:27:00.003+02:00

Vijftien waren we. Zestien hooguit. En we wilden biljarten. Biertje op de rand, shaggie in het bekkie, een oog half dicht geknepen, turend langs de keu. Maar geen enkele kastelein vertrouwde zijn gekoesterde biljartlaken aan ons beginnelingen toe. Op één na: die van De Stip.
Het was de fietstocht van Boxmeer naar Sambeek wel waard, tijdens de godsdienstlessen die we dachten wel te kunnen missen (sorry Ad). Meestal waren we op zo'n middag de enige gasten bij Ine van De Stip. Wij hadden haar weinig te vertellen, zij ons nog veel minder. Wij zeiden goedendag, bestelden elk één pilsje en togen naar het oude, vertrouwde biljart. En dat wij de hele middag op dat ene pilsje teerden, ach, daar zat Ine niet mee.
Het ging gelijk op tussen mij en mijn maatje. Dan won hij, de volgende keer ik. Maar na een paar maanden ging zijn moyenne ineens met flinke stappen omhoog. Op weg naar huis moest ik het er toch eens over hebben. "Hoe komt het dat jij ineens zo goed bent? Ga jij soms stiekem vaker naar De Stip?" Na wat aandringen kwam het hoge woord eruit: zijn pa had thuis een biljart geïnstalleerd. Mijn maatje oefende dagelijks. Vanaf die dag werden onze bezoekjes aan Sambeeks mooiste café zeldzamer.
Sinds maandag is De Stip voorgoed gesloten. Ik ben blij dat ik niet zo lang geleden op passende wijze afscheid heb genomen. Na een avondje Lindefeesten zakten we af naar De Stip. Op het biljart lag een houten blad, er boven hing een discobal en daartussen swingden twee meisjes. Ik bedacht me geen moment en klom ook op het biljart. Ine zag het gebeuren en ik zag dat het goed was.

Klok

2008-09-04T17:20:00.003+02:00

Een verzoek van (een) omwonende(n) was voldoende voor het kerkbestuur om overstag te gaan: de Boxmeerse kerkklok slaat straks tussen acht uur 's avonds en acht uur 's ochtends niet meer de tijd.
Er is wel het een en ander dat me wakker houdt. Jongelui die zich laven aan het weinige licht dat 's nachts over het bankje in het plantsoen valt. Die het wel en wee van de nieuwste mobieltjes en de coolste chickies doornemen. De nieuwe treinen van Veolia die de Zwitserse bouwer in zijn folder zoveel stiller noemt, maar die het vertikken om zich op de Maaslijn volgens die wervende boodschap te gedragen. De wijkkat, de alarmpieper van de politie ('Dit is een media-alarm. Het vorige alarm wordt ingetrokken. De slachtoffers van het ongeluk konden op eigen gelegenheid het wrak verlaten.') en de krakende trap van dochterlief die te laat thuiskomt. Maar de klok van de Boxmeerse Petruskerk, die zo braaf dag en nacht in hapklare brokken verdeelt, die heeft me nog nooit wakker gehouden.
En als ik toch wakker ben, dan klinkt niets zo vertrouwd als de droge donkere galm van de kerkklok. Die zegt dat ondanks al het kleine en grote leed om ons heen de aarde gewoon zijn rondjes draait, dat de tijd gewoon doortikt, ook als we rusten. Die de zekerheid geeft dat er altijd weer een ochtend komt, hoe dan ook. Als één verzoek voldoende is om de klok stil te zetten, zou dan één verzoek om het niet te doen, ook gehonoreerd worden?

Vijftig

2008-08-21T10:45:00.003+02:00

‘Ik zie dat je pas vijftig bent geworden’, zegt mijn huisarts. ‘Een mooi moment voor een uitgebreid labonderzoek. En dan neem ik nu je bloeddruk even op.’
Het duurt even voordat ik besef dat ze het over mij heeft. Da's waar ook, die vijftiger ben ik.
Ik geef toe: ik heb de mijlpaal uitgebreid gevierd. Maar nadat ik mijn kater had verwerkt, besloot ik de leeftijdsgrens verder te negeren.
Anderen doen dat niet.
Onlangs was ik op het partijtje van een jaargenoot van me. Halverwege het feestje werd er in twee groepen een toepasselijk lied gezongen. Rechts in de zaal stonden de vijftigminners. Mijn vriend stond in het midden en zou aan het eind van het lied naar de andere kant worden gestuurd, waar de vijftigplussers hem al op stonden te wachten.
‘Wat doe jij hier?’ zegt mijn vrouw terwijl ze me wegduwt. ‘Jij hoort bij de plussers.’
Och ja.
Ouwe lul.
Collega van me toverde in een vrolijke bui een berichtje uit de krant op mijn bureau: 'Volgende week in het buurthuis theezakjes vouwen voor vijftigplussers.' Een ander had nog zo’n bericht: 'Filmavond voor boven de vijftig.'
Poeh. Ik ging met zestien al naar 18-plusfilms.
Doe je je best om die kloof tussen jong en oud te negeren, drukt iedereen je toch met de neus op de feiten.
Ander gevolg: bij ieder pijntje denk ik tegenwoordig meteen het ergste. Ik heb de afgelopen maanden in mijn hoofd al heel wat rouwplechtigheden voorbij zien komen. De hoofdpersoon was steeds dezelfde. Ik.
Als de dokter uitgepompt is en ze de meter loslaat, zeg ik: ‘Zegt u het maar dokter. Te hoog zeker?’
‘Nee hoor’, zegt ze. ‘Bloeddruk is prima. Maar nu kijken we ook nog even naar de prostaat. Broek uit!’

Hulpsheriff

2008-07-13T20:49:00.002+02:00

Hij heeft mijn nachtrust al verschillende keren verstoord, de Boxmeerse pyromaan. Meestal waren het zwoele nachten waarop die verstoring als een welkome afleiding kwam. Van slapen was het toch nog niet gekomen. Ook als ik geen pieperdienst heb spring ik trouwens graag mijn bed uit, achter de sirene aan. Want een echte fik, tja... Eenmaal bij zo'n brandende carport aangekomen, constateer ik dat ik niet de enige ben die onder het mom van 'ik kan toch niet slapen' naar de vuurhaard is getogen.

Het aantal onopgeloste branden neemt toe en daarmee de nervositeit van de politie. Geen van de toeschouwers bij een brand wordt nog vertrouwd en ook ik heb al eens, perskaart of niet, mijn personalia moeten overleggen.

Bij het nieuwste middel waar de politie naar grijpt, moest ik denken aan een ouderwetse cowboyfilm. Een selecte groep Boxmerenaren krijgt de taak om zodra de sirene gaat, naar buiten te snellen en alles en iedereen te fotograferen die er maar een beetje verdacht uitziet. Net als in de western. De sheriff durft de achtervolging van de revolverheld niet alleen aan en benoemt iedereen in de saloon tot hulpsheriff.

Natuurlijk moet de Boxmeerse pyromaan gepakt worden. Maar om het ene deel van het dorp in de gaten te laten houden door het andere deel, dat kan natuurlijk niet. Er hoeft maar één hulpsheriff te zijn die een hekel heeft aan iemand uit het andere clubje, en de rapen zijn gaar. Ik geloof er niks van dat de politie dit middel echt inzet. Het is vast bedoeld om de pyromaan af te schrikken.

Toch, als voortaan de sirene gaat, kam ik eerst mijn haren. Want ik wil er wel goed op staan als mijn buurman me flitst.

De trein die in Cuijk niet stopte

2008-07-13T20:38:00.003+02:00

De trein die in Cuijk niet stopte. Zou zomaar de titel van een nieuwe detective van Sjöwall en Wahlöö kunnen zijn. Maar Wahlöö is al jaren dood.
De vrouw van een kennis van een vriend van een neef zat zaterdagmorgen ook in de trein die in Cuijk niet stopte. In Boxmeer was ze ingestapt. Ingewurmd eigenlijk. Want het treinstel dat richting Nijmegen reed, zat in Boxmeer al barstensvol Kruidvatconsumenten die hun ijverig bij elkaar gespaarde kortingskaartjes niet wilden laten verlopen zonder er gebruik van te hebben gemaakt.
De vrouw van die kennis van een vriend van een neef wist zich met grote moeite een plek te verwerven tussen de reizende drogisterijklanten. Of ze in de 'Jan Linders' was gestapt, wilde ik nog weten. "Denk je dat ik dáár op gelet heb!", klonk het furieus. "Ik had alleen maar oog voor een plekje om te staan."
Uiteindelijk vond ze dat plekje. Niet in het gangpad, niet op het balkon, maar op de wc. Een vrolijk echtpaar van meer dan gemiddelde omvang voegde zich snel bij haar. "Ik kreeg bijna geen lucht", zei ze. "En toen dacht ik, ik stap in Cuijk gewoon weer uit en dan pak ik daar wel een volgende trein naar Nijmegen."
De trein die in Cuijk niet stopte naderde Cuijk. Toen klonk de stem van de machinist: "Dames en heren. De trein is overvol en daarom stop ik niet in Cuijk. Wie in Cuijk moet zijn, mag vanuit Nijmegen gratis terugreizen."
De vrouw van de kennis van een vriend van die neef haalde toch nog maar eens diep adem. Uiteindelijk heeft ze Nijmegen ongeschonden gehaald. "Maar ik ga nooit meer naar het Kruidvat", zei ze.

Fietspad

2008-07-13T20:35:00.003+02:00

Na twee keer klingelen met de fietsbel moet ik toch in de remmen. De oudere dame die voor me loopt op het fietspad heeft me niet gehoord. Pas als ik roep, draait ze zich geschrokken om. Voorzichtig manoeuvreer ik me om haar heen en fiets verder. Mijn groet blijft onbeantwoord. Als ik omkijk, zie ik dat ze nog steeds verbouwereerd langs de kant van de weg staat. Eigenlijk zou elke leeftijdsgroep een eigen fietspad moeten hebben. Een fietspad voor jongelui die naar school of café fietsen: heel breed zodat ze met zijn vieren naast elkaar kunnen rijden. Om de tien meter een prullenbak en een spiegel 'om te zien of mijn haar nog goed zit'. Een fietspad voor de zondagochtendtoerfietsers. Spiegelglad en nóg breder. Zodat ze breed kunnen uitwaaieren en niet om de vijf minuten hoeven te vloeken op 'gewone' fietsers. Met om de tien meter een spiegel 'om te zien of mijn apenpakkie nog op dat van mijn maatjes lijkt'. En een fietspad voor de senioren. Hoeft maar een klein beetje breder te zijn dan normaal. Zodat twee ouderen naast elkaar kunnen fietsen en ondertussen een beetje kunnen keuvelen. Met een schaduwrijk windvrij terrasje om de vijfhonderd meter. Zonder spiegels. Dat hoeft op die leeftijd niet meer zo nodig.

Elke groep een eigen fietspad. Een onzinnig idee, zelfs als ons land groot genoeg was. Ook al zou de 76-jarige broer van mevrouw Van Alphen uit Boxmeer, die vorige week in Sint-Hubert ten val kwam toen hij werd ingehaald door wat de politie 'een sportieve fietser' noemt, misschien nog leven. En dan had mevrouw Van Alphen ons in een brief niet de vraag hoeven stellen: 'Kunnen fietsers meer rekening met elkaar houden?'

Schoonmoeder verhuist

2008-07-13T18:52:00.002+02:00

Zondagmorgen om acht uur belt schoonmoeder (80) ons uit bed. De aanstaande verhuizing zit haar dwars. Volgende week moet ze haar kamer in het Gennepse Norbertushof verlaten en komt ze drie jaar in een noodgebouw te zitten. Wie pakt mijn schilderijtjes in? Die vraag heeft haar de hele nacht wakker gehouden.
'Alles komt goed, ma'.
Zo luidt het antwoord vandaag en zo luidde het de afgelopen weken wel vaker. Als je tachtig bent, is verhuizen geen kleinigheid. Ook al wordt het meeste voor je geregeld. Je kinderen pakken niet alleen je schilderijtjes in, ze stellen je ook gerust.
Als ma haar rust weer terug heeft, is die van mij verdwenen. 'Alles komt goed'. Het is snel gezegd. Maar het voelt niet goed, die verhuizing. Norbertushof doet er alles aan om het zo vloeiend mogelijk te laten verlopen. Maar drie jaar in wooncontainers, zonder airconditioning - 'die krijgen we niet vergoed van het ministerie' - dat is een lange tijd. Zeker als je tachtig bent.
Er komt een mooi zorgcentrum voor terug op de oude plek van Norbertus. Maar wat veel bewoners alleen maar zachtjes zeggen is: wie zegt dat ik er dan nog ben? En dan is de vraag gerechtvaardigd: waarom tasten we drie jaar lang het woongenot van opa's en oma's aan? Als ze dan al moeten verhuizen, waarom dan niet in één keer naar een modern woon- en zorgcentrum?
Voor het biljart zal vast wel een plaatsje gevonden worden in het noodgebouw. En ook over het kienen maak ik me niet druk. Maar toch. Als u gaat verhuizen, kruipt u dan tussendoor drie jaar in een container?

Maashotel

2008-07-13T11:39:00.004+02:00

Dat had pakweg twintig jaar geleden toch niemand durven dromen. Dat je midden in de Maasheggen wakker kunt worden in een luxe hotelbed, dat je de gordijnen openschuift en een prachtig panorama over de Maas ontwaart. Dat je een klop op de deur hoort en dat, na je bedeesde 'binnen', Piet Verdijk zelf in de deuropening staat met een streekeigen ontbijt.
Het is weliswaar nog niet zover, maar als we Verdijk, uitbater van restaurant Mazenburg bij Heijen, mogen geloven, staat het viersterrenhotel er over een jaar. Toch iets om even bij stil te staan. Een hotel in een beschermd natuurgebied, in de uiterwaarden van een regenrivier, die, als Al Gore gelijk krijgt, de komende jaren vaker buiten de oevers zal treden dan ons lief is. Het is het resultaat van een andere manier van denken, bij de overheid. En van uithoudingsvermogen en overtuigingskracht bij de ondernemer. Als die zorgt voor vervangende ruimte voor de waterberging en wat nieuwe natuur aanlegt, dan zijn er toch eigenlijk weinig bezwaren tegen zo'n hotel in te brengen. Zeker als het een gebouw wordt met uitstraling.
De hotelgasten zijn welkom, wat mij betreft. Moeder Maas is het waard om bekeken te worden en dat mogen de toeristen gerust aan den lijve ervaren. Net zoals wij dat vroeger deden, toen de rivier voor Boxmerenaren nog niet van Mazenburg was afgesneden en wij op warme zondagmiddagen, dorstig als een hert, door de Maasheggen banjerden, op zoek naar de koelte van de rivier en naar de schaduw van het terras van café Mazenburg. Hoe groot onze dorst ook was, we moesten toch altijd eerst even kijken naar het water. En dan riepen we snel in koor: "Piet, doet ze een keer vol."

Een dag de baas

2008-01-02T23:16:00.000+01:00

Als u ons de komende dagen iets te melden hebt, doe het dan per mail. Want ouderwetse post kunnen we even niet ontvangen: onze brievenbus is op oudjaarsdag vakkundig opgeblazen. Heeft iemand ons iets willen vertellen? Of is die strijker zomaar in onze brievenbus gegooid omdat onze groene brievenbus een onbewaakte groene brievenbus was? We gaan uit van het laatste; voor klachten hebben we immers de rubriek ingezonden brieven. Ongetwijfeld heeft onze bus de aandacht getrokken van een van die groepjes jongens - meisjes zie je het hoogstzelden doen - die op oudjaarsdag groepsgewijs door de straten zwerven, op zoek naar putdeksels, prullenbakken, brievenbussen, verkeersborden en... andere groepjes. Op 31 december zijn zij de baas op straat. Verstandige volwassenen houden zich die dag schuil achter de gordijnen of doen, als ze toch de straat op moeten, alsof ze de vuurwerkvandalen niet zien en horen. Want wie hun aandacht trekt, is reddeloos verloren. Dan ga je dansend de straat over, als een bandiet in het schootsveld van Lucky Luke. Ik verschuil me ook. Als de blaas van mijn hond op springen staat, sluip ik de achterdeur uit en trek het beestje snel mee naar de eerste de beste struik. En dan als een haas weer naar binnen. Ooit was ik een held. Toen ik het geknal achter de tuinschutting beu was, liep ik mopperend op het groepje jongens af. Ik heb het geweten. Het groepje trommelde vervolgens alle andere groepjes uit de wijk op. Het regende rotjes en strijkers die dag. Ik heb dágen geraapt en geveegd in de tuin en waagde me zelfs met de hond niet naar buiten. Het werd dus dweilen.

Schoolpleinijs

2008-01-02T23:11:00.000+01:00

Schaatsen doen we ook al niet meer zoals vroeger. We doen het op kunstijs, midden in het dorp, onder het dak van een botsautotent. Nog niet afhaken alstublieft. Want dit wordt niet weer zo'n stukkie over dat vroeger alles beter was. Aan het ijsplezier van vandaag de dag is namelijk alles beter. Om te beginnen moesten wij als kinderen altijd wachten. Niet alleen op de vorst, want dat is niet anders geworden. Maar wel op Moeder Maas. Die moest eerst in een nukkige bui verkeren en haar halsstarrige lendenen uitstrekken over de weilanden langs de Maas. Pas als haar water de uiterwaarden blank had gezet én het gevroren had, pas dán mochten wij schaatsen. Mocht je eens door het ijs zakken - dat kwam regelmatig voor - dan viel de schade mee. Want diep was het nooit. Hooguit met natte voeten naar huis. Op zolder stond de schaatsstoel. Een soort slee met schaatsijzers eronder en een hoge leuning. Daar moesten we achteraan hangen en zo leerden wij schaatsen. Iedereen lachte om dat vooroorlogse ding. Meester Wijdeven van de vijfde klas had eens medelijden met ons. Toen de Maas binnenboord bleef en het stevig vroor, spoot hij het schoolplein nat. In het speelkwartier mochten we glijen. Al in mijn eerste baantje kwam ik verkeerd terecht: onaangename kennismaking van kinderhoofd en schoolpleinijs. 'Zware hersenschudding' zei dokter Korte. 'Twee weken plat en binnenblijven.' Toen trad de Maas toch nog buiten haar oevers. En de kerstvakantie begon. Niemand kwam op bezoek. Iedereen ging schaatsen. En ik lag plat.

Goed nieuws uit Den Bosch

2008-01-02T23:08:00.000+01:00

Goed nieuws uit Den Bosch! Milieugedeputeerde Onno Hoes wil voorzitter van de VVD worden, zo zei hij gisteren. En als hij het wordt, dan houdt-ie zijn post in het provinciebestuur gewoon aan. Het zinkende schip van de liberalen redden - daar komt dat voorzitterschap in feite toch op neer - gaat Onno er, onbetaald, bij doen. Da's heerlijk nieuws voor Brabant. Want er is maar één conclusie mogelijk: als de gedeputeerde van milieu tijd heeft om er zo'n belangrijke functie bij te doen, dan is de gedeputeerde van milieu een heel eind klaar met zijn job. Het gaat goed met het Brabantse milieu. Bravo! Heeft-ie toch snel gefikst, die dekselse Onno. Tegelijkertijd laat ook de commissaris van de koningin weten dat de verveling toeslaat achter de Bossche dikke deur. Hanja Maij-Weggen meldde zich deze week voor haar dertiende bijbaantje. Nee, nee, geen tikfout. Dertiende. Mevrouw de commissaris wil voorzitter worden van een lobbyclub die de banden tussen Brabantse en Chinese bedrijven gaat aanhalen. Het siert de commissaris dat ze zo bescheiden is. Dat ze niet te koop loopt met het feit dat ze in en om het provinciehuis alles zo goed geregeld heeft dat ze haar baan, bestuurder van een van de grootste provincies van het land, inmiddels in deeltijd kan vervullen. Hanja de Kanjer. Haar dertiende bijbaantje kost, zo verwacht ze, hooguit een middag of een avond per maand. Plus een paar weken voor het verplichte jaarlijkse reisje naar China. Dat heeft ze er toch maar mooi voor over, voor het Brabantse bedrijfsleven. Maar goed dat we haar voor haar deeltijdbaan als commissaris een fulltime salaris blijven betalen.

Wij willen ook een trein

2008-01-02T23:06:00.001+01:00

Ik heb er zó naar uitgekeken. Naar de dag dat Veolia bekend zou maken welke namen er op haar nieuwe treinen gaan prijken. Wat een sof. Dat de Limburgse gedeputeerde die verantwoordelijk is voor het debacle van de geprivatiseerde Maaslijn, Math Vestjens, een trein naar zich genoemd ziet worden, is nog tot daar aan toe. Het is een leuk cadeautje van Veolia aan de man die het stotterende treinbedrijf zo lang de hand boven het hoofd hield. Een heel praktische afleidingsmanoeuvre. De reizigers die een jaar lang uren in de kou hebben gestaan en aansluitingen hebben gemist door de trage Wadlopers, zullen hun rotte tomaten en graffitispuitbussen nu met alle plezier op één speciale trein richten. Blijven de andere Zwitserse paradepaardjes mooi buiten schot. Dat het treinbedrijf bij het kiezen van de namen echter volledig voorbij is gegaan aan het mooie stukje Brabant waar ze tientallen keren per dag doorheen schuiven, dát steekt. Dat het rijtje vooral namen van Limburgers bevat, daar kan ik inkomen. Want de Maaslijn ligt grotendeels in Limburg. Nijmegen, begin- en eindstation, heeft wel twee namen in de wacht gesleept: middeleeuwse Mariken en martelaar Titus Brandsma. Maar wij Land van Cuijkenaren, die zich elke dag gedwee in de al volle treinen persen, vissen achter het net. Alsof wij geen beroemdheden hebben voortgebracht. Alsof niemand ooit van Sylvia Millecam heeft gehoord. Een sof is het. En ik protesteer. Ik laat elke trein aan me voorbijgaan zolang er geen Land van Cuijkenaar bij zit. Alleen de Jack Poels, daar wil ik nog wel in stappen. Omdat-ie met Rowwen Hèze zo trouw is aan de Sambeekse Lindefeesten.

Podium

2007-10-03T19:49:00.000+02:00

Als het zaallicht van de schouwburg dooft, verstomt het geroezemoes. Iedereen zit klaar voor het kleurige spektakel dat ons is beloofd: Fame! Binnen een paar tellen zullen ze swingend en zingend op het toneel staan, die enthousiaste jonge dansers en acteurs uit het programmaboekje. Maar vanachter de coulissen baant zich, met stevige tred, een man met buikje naar het midden van het toneel. Is-ie het echt? Ja, het is 'm: Barry Stevens. U weet wel, die van 'Vooral doorgaan!' Zijn Engelse tongval heeft hij nog steeds niet afgeleerd. Hij wenst ons allemaal een heel fijne avond toe, maar vraagt begrip voor een klein probleempje. De decorstukken die uit de vrachtwagen kwamen, bleken toch wat groot bemeten voor het niet al te ruime toneel van de Cuijkse schouwburg. Met wat passen en meten heeft het draaibare decor een plek gekregen, maar de ruimte voor spel en dans is voor de cast van 25 man wel erg beperkt. "Kijk", zegt Barry, terwijl hij een ruime stap maakt van decor tot podiumrand. "Meer hebben we niet. Maar ik verzeker u, we doen ons best." Barry heeft niets te veel beloofd, zo blijkt al gauw. De artiesten doen hun ding met verve en geven een spetterende show weg. Af en toe kruipt er een stelletje wat onhandig de coulissen in, maar dat mag de pret niet drukken. Het is even spannend als een actrice zich ternauwernood weet te redden als het decor aan het draaien gaat. Net geen hersenschudding. Hopelijk heeft de Cuijkse politiek ook een van de vier uitverkochte voorstellingen bijgewoond. Dan weten de raadsleden wat ze eind dit jaar, als ze beslissen over de toekomst van de schouwburg, te doen staat: kiezen voor de moderne schouwburg die Cuijk verdient. Vooral dóórgaan dus. De Gelderlander, 4 oktober 2007

De plaag

2007-09-30T20:52:00.000+02:00

Nou is de mais weer ziek. Het is ook altijd wat met die boeren. Vroeger liepen ze nog wel te hoop tegen Brussel of tegen burgers die het waagden in hún stankcirkel een huisje te kopen. Tegenwoordig lijkt de boer nog maar één natuurlijke vijand te hebben: de plaag. Geen wonder dat ze geen tijd meer hebben om in de dancing naar een meisje te gaan hengelen. De boer heeft het te druk met ziektebestrijding. Sinds de varkenspest een spoor van vernieling trok door de regio, kom je geen boerenerf meer op. Overal dichte slagbomen. Behalve in de aspergetijd dan. Boeren en varkens worden knorrend vet. Maar zo langzamerhand geloof ik oprecht dat we medelijden met de boer moeten gaan krijgen. Is het geen varkenspest, dan is het wel mond- en klauwzeer. Trekt de veearts eens niet de diagnose 'gekkekoeienziekte' dan blijkt de blauwtong zich ineens een vaste plek in het boerenlandschap te hebben verworven. Met dank aan de knut. En dan nu de mais. De bladvlekkenziekte gaat het voergewas snel en meedogenloos te lijf. Het is nog geen ramp, maar als we de deskundigen mogen geloven zal de plaag, gesteund door het warmere klimaat, zich definitief nestelen in onze bodem. Onder ons gezegd: zo heel erg vinden wij al die plagen niet. Per slot van rekening vult het de kolommen lekker. En ook u lijkt er geen genoeg van te kunnen krijgen. Onze beroepsgroep vreest eigenlijk maar één plaag, die, in een bepaalde tijd van het jaar, tot een ware ramp kan uitlopen: komkommerrot.

De Gelderlander, 27 september 2007

Cross

2007-09-11T11:08:00.000+02:00

De geur van olie. De kluiten die je om de oren vliegen. De modder waarin je voeten wegzakken. De walm van patat. De Brabantse tongval in vele variaties. De vrouwen op tuinstoeltjes bij de caravan. De zoontjes van acht die bijna omvallen als ze de helm van papa even op mogen zetten. Leer dat blinkt in de zon. Maar bovenal: het geluid. Sommige mensen houden niet van motorcross. Vooral vanwege dat geluid. En als je ergens een hekel aan hebt, mag je dat overlast noemen. Prompt komt de overheid met decibelnormen om die overlast te beteugelen. Sport doet me niets, maar voor die kleurige bromvliegen die over de schans vliegen, heb ik een zwak. Al zul je me zelden aantreffen op het circuit. Ik heb het niet nodig. Als ik mijn raam openzet en het nijvere bijenvolk in de verte hoor zoemen, dan daalt er zacht een wolk van tevredenheid over me heen. Dan komt de geur van olie als vanzelf terug. Het bijenvolk klinkt steeds minder vaak. Anti-crosssers winnen terrein en de overheid trekt de teugels aan. De Boxmeerse club heeft van de week een wedstrijd af moeten gelasten omdat ze de geluidsmetingen niet kunnen betalen. Elke club kampt met hetzelfde probleem: de mooi aangelegde terreintjes mogen niet gebruikt worden, zelfs niet voor een of twee wedstrijden per jaar. Dat het tot gevolg heeft dat de stoere jongens op zondagmorgen hun toevlucht nemen tot de paadjes in het bos, dat wordt maar even over het hoofd gezien. Als het crossgeluid straks voor eeuwig is gedempt, resteert alleen nog de herrie van het jaarlijkse gehandicaptenkonvooi. Maar dat zal ik wel geen overlast mogen noemen.

De Gelderlander, 6 september 2007

Redemptoristinnenpad

2007-08-29T22:25:00.000+02:00

Zo, het paadje achter het Sambeekse klooster is niet langer naamloos. Redemptoristinnenpad. Drie keer woordwaarde, inderdaad. En heel geschikt als oefenstof voor de logopedist. Maar Rooinonnenpad was toch stukken beter geweest. Spreekt meer tot de verbeelding. Ik zie de zusters in hun prachtige bloedrode habijten nog te voet van Sambeek naar Boxmeer schrijden. En weer terug. Paadjes, het zijn herinneringen aan vroeger. In de open wereld van vandaag zijn ze eigenlijk overbodig. Maar vroeger vervulden ze zo hun eigen rol. Wie denkt dat ze bedoeld waren om snel van a naar b te komen, heeft het mis. Voor tieners waren het geheime vlucht- en toegangswegen, onze eigen paden richting volwassenheid. In Boxmeer zijn er nog een paar bewaard gebleven, paadjes met voor ons tieners elk een eigen functie. Via het dokterspèdje kon je ongezien de altijd volle wachtkamer van dokter Korte binnensluipen. Leeftijdsgenoten hoorden je daar niet naar binnen te zien gaan. Ooit nog eens in het paadje het kermisbier weggespoeld met chinees van de Steenstraat. Nasi laat zich zonder bestek met behulp van kroepoek ook goed lepelen, zo leerde ik. Het kerkepèdje bood een mooie gelegenheid om via de zijdeuren van de Petruskerk naar buiten te sluipen. Tot de communie hielden we nog wel vol, maar dan moesten we weg, de wereld in. De wereld, dat was toen nog café D'n Bessum. Podjespèdje was, ook al hing daar dat heerlijk ouderwetse bordje 'verboden waterplaats', een ideaal plekje om de volle tienerblaas te ledigen. Tja, en dan was er nog Pankens pèdje. Helaas verdwenen toen het winkelcentrum in de vaart der volkeren westwaarts moest opschuiven. Het Pankens pèdje, vlak bij de uitgang van de Geminibar. Was je daar een meisje tegen het lijf gelopen, dan deed dat pèdje uitstekend dienst. Drie keer raden waarvoor.

De Gelderlander, 30 augustus 2007

Brabant

2007-08-22T20:32:00.000+02:00

Want daar brandt nog licht. Zo eindigt een liedje zonder enkele status, maar als het aan enkele Brabantse media ligt, gaat dat veranderen. Zij willen dat het liedje promoveert t0t volkslied van Brabant. Hanja Maij-Weggen, de commissaris van de koningin, had dat probleem vorig jaar al op haar bordje liggen. Hanja wilde wel. Ze is immers de enige commissaris zonder volkslied. Bij elke bbq met de collega's krijgt ze de hoon van de andere commissarissen over zich heen. Steevast zet er wel eentje, na de nodige bubbels, met een guitige blik richting Hanja de eerste tonen van zijn provincielied in. Vorig jaar was er een plan om de Brabanders uit drie liedjes te laten kiezen. Dat liedje, over een eenzame ik die door een verre donkere stad struint en heimwee heeft naar die mooie provincie waar het licht nog wél brandt, zat er ook bij. Het verkiezingsplan ging echter als een nachtkaars uit. Nu dan een tweede poging. Alsof al dat officiële gedoe nodig is. Als wij Brabanders een liedje inzetten, vooral aan het eind van het feestje, als de tap zijn laatste druppels gerstenat uitperst, de kastelein al bij de lichtschakelaar staat om de tl-buizen aan te flitsen en alle Bobs van die avond geeuwend staan te wachten bij de garderobe, en als dat liedje dan in negen van de tien gevallen Guus Meeuwis' goedbedoelde sentimentele heimweeliedje is - als dat liedje zélfs aan deze kant van De Peel, in dat wat vergeten hoekje Brabant opklinkt - dan, ja dan zal dat wel een liedje zijn dat appelleert aan een of ander onderbuikgevoel van de Brabanders. Dan is daarmee de kous af, zou ik zeggen. Van afblijven. Meeblèren als je een glas te veel op hebt. Maar vooral geen etiket opplakken. Moet er niet aan denken dat volgend jaar in Bejing Pieter van den Hoogenband een gouden plak bij elkaar zwemt en dat dan plotseling uit de Philipsluidsprekers schalt: Ik loop hier alleen in een te stille stad...

De Gelderlander, 23 augustus 2007