TüTü

Bu haftanın ilginç ve şaşırtıcı olayları...Benim için İkisi de dehşet içeren...

2009-07-10T01:15:00.000-07:00

Uygur Türklerini hep tarihte kalmış gibi düşünürdüm....

Oysa günümüzde yaşayan ve belli bir coğrafyaya sahip olan bir ulusmuş...

Kendimizi ,özellikle tarihimizi çok az,hatta bu aşamada tamamen bilgisiz olduğumuz için kınıyorum...

Keşke bu şekilde öğrenmeseydim.Çatışma haberlerini ilk duyduğumda"hadi canım"dedim.Gerçekten çok şaşırmıştım.Hem Uygur Türklerinin yaşadığına,hemde nedense böyle bir ulusun oluşu daha çok Rusya topraklarında yaşıyor olabileceğini düşünmüşüm...Çin'de böyle bir halkın yaşadığından haberim yoktu...Belkide Çin'i hep sade Çin olarak düşündüğümdendir... Gerçi sınırlara bakacak olursak,bimece gibi...Rusya ile içiçeler sanki....Hangi sınır içindeler çözülebilecek gibi değil...

İnanılmaz haberlerle karşılaşıyoruz irdelendikçe
olayları....
Hemen şöylesine bir bilgi sahibi olmak için internette bir araştırma yaptım.

Göç olaylarıyla oluşan bu toplum hakkında daha çok bilgi edinmem gerektiğini biliyorum...Ama bu olayların aslında çok daha vahim sonuçlarını duydukça üzüntüm artıyor.156 ölünün olması yaralıların bir kısmının hali bile çok ürkütücü...Aslında 600 ölünün olduğu ve tıp fakültesinin önünde iki kişinin parçalara ayrılan cesetlerini ellerinde sallıyorlar söylentilerinin bile,orada bir savaş değil,bir vahşetin yaşandığını gözler önüne seriyor...

Biz sadece izleyebiliyoruz.Umarım hükümet buna bir çözüm bulur...

Bilinmeyen eziyetler yaşanıyor gördüğümüz kadarıyla...Çin mallarının yakılıyor olması,protestoyla destek olunabiliyor ve engel olunacaksa bilemiyorum ne derece etkili ve doğru olabilir?Bence yasal bir çözümle sonlandırılmalı...

Rabia Kadir.

Çok ilginç bir kişilik olarak ve aniden karşımıza çıkan bir lider....

Ancak günlük olayları takip ederek bilgilenebiliyoruzruz,bu yeni olaylar nedeniyle...

..................................................................................................

Bu sabah saat 10 gibi televizyonda kanalları gezerken,TRT gap'ta bir ropörtaj ilgimi çekti ve seyretmeye başladım."Evlilik Hikayeleri"

Konu:
Berdel!

İnanılmaz güzel bir programdı...

Memnun olan olmayan herkes fikrini çok güzel açıklıyor.Özellikle kadınların konuşmalarına bayıldım...

Bir çoğu bu durumdan hiç memnun değil.

-"Bizi tutmuşlar bırakmazlar.Bizim buralarda kadını hiç düşünmezler.Fikrimizi sormazlar...Çünkü bizde, kız dışarıya verilmez."

Bir diğeri;
-"Benim canım çok yandı.Kızımı asla berdele vermem.ÖLÜRÜM VERMEM!Benim hayatım yıkıldı onlarınkini yıkmam."

Aynı kadın;
-"Evet biz Berdelle evlendik ama birbirimizi sevdik.Ama abim anlaşamadığı için yrıldı,durum böyle olunca bende evimden kovuldum.Memedeki bebemden ayırdılar beni,oysa biz mutluyduk.
Bu berdel kötü,hem de çok kötü.Mesela en basiti,abim karısına elbise almasa bana da alınmaz,onlarda kavga varsa bizde de kavga olur.İyiyse bizde iyi oluruz"

Yaşı ilerlemiş bir adam;
"-Berdel,dört kişinin kaderini çizer,bu dört kişinin kaderini bağlıyor bu gelenek.Asla değişmez,adeta kanun gibi olmuş.İyi mi derseniz hayır derim"diyor.

Gençlerden biri;
-"Kızkardeşimi yabancılardan biri görüp beğenmişler,gelip çayımızı içtiler ve istediler.Dayım hemen duymuş.Atlayıp geldi.Dışarıya kız vermeyelim,benimde kızım ve oğlum evlilik çağına geldi.Berdel yapalım da aramıza yabancı sokmayalım dedi.Babam da kabul etti.Ben istemesem de kabul etmek zorunda kaldım.Ama ne kadar mutlu olsam da,kızkardeşimi dövdüğü an ,ben de onun kardeşini dövmek zorundayım.Berdelin kalkmasını istiyorum.Ama bu başlık parasının kalkmasıyla olur,o zaman berdel de kalkar."

Yine yaşı ilerlemiş biri,karısı yanındayken;
-"Berdel anlaşamadın,bırak olursa eğer,ya başlık parasını geri ödeyecek,ya da diğerleri de ayrılacak.Dört kişinin kaderi bu anlaşmaya ya da anlaşmazlığa bağlı oluyor.Çok intihar eden ve kan davasına dönen olaylar olmuştur etrafımızda."

Peki,aşk yok mu,sorusuna,yine hafifçe bıyıkaltı gülümseyen 50 yaşlarında bir adam şöyle diyordu;
-"Aşk olmaz mı? Olur,hem de nasıl olur.Aşık olmayan insan olur mu?Mesela ben ,askerden döndüğümde amcamı ziyaret ettim.O sırada Hatice'yi gördüm.İçim bir tuhaf oldu ve 'ban varır mısın'diye sordum.'hayır' dedi ve içeri koştu.Ben de onu kovaladım,tam yakalayacaktım ki amcam gördü."Ne oluyor?"diye sordu.Ben de"elinde hurma var bana vermiyor "dedim.İşte aşk bu!
:-))
Ama para yok,pul yok.Ne yapacağız,babam kızkardeşimi de onun abisine vermeye kara verdi.Berdel böyle birşey.Başlık parası olmayınca bu çözüm oluyor...

Çok güzel bir programdı.Herkes açık açık düşüncelerini anlatıyor...Bu güzel olan yanıydı tabiiki...

İçim titredi aslında...

Biz kuzenler,altalta üstüste kavga ederken,kardeşten öte birşey düşünemezdik,düşünemeyiz de......

Böyle bir olayı yaşamış olsaydık ne olurdu düşünemiyorum bile....

Sanki kardeş kardeşe evlenmiş gibi...

Ürkütücü!

İçinde olanlar da hiç mutlu değil....

Umarım yeni nesiller için bir çare olur bu programlar....,

Özellikle kadınların korkusuzca fikirlerini aktarmaları çok ilginç ve hoş bir sürpriz oldu benim için.

Müthiş sevindirici bir görüntüydü benim için...

Bence onlar duyulmalı....
Ve bu olaylarla duyulmalı...

Su etrafı kirletmez.....

2009-07-06T00:56:00.001-07:00

Birçok kişi hayvanlar kapılarına alışmasın diye bunu yapmak istemiyor.Belki şehirleşmenin getirdiği bir davranış olabilir bu.Ama ,merhamet ve empati duygusu her insana verilen bir duygudur.

Bu yüzden,balkona konulan bir kap su,oradan geçen bir kuş için bile bir yaşam kaynağı olabilir...

Büyük pet şişelerinin üstünü kesip atarak içine su doldurup bir köşeye koyabiliriz.Yoğurt kapları boşalınca çok geniş su kabı olabilir.Bu ağı genişletmek için,lütfen hep beraber destek olalım.

Benim bahçemin içinde yapıyordum bu tür bir yardımı...Şimdi dışına koyacağım.Gerçi çocuklar top oynuyorlar ve devirme ihtimali çok fazla ama sürekli kontrol etmem gerekecek...

LÜTFEN İHMAL ETMEYELİM !

BU KAMPANYA HALİNE GELEN HAREKETE DESTEK OLALIM !

Daha ne denilir ki?

2009-07-05T12:28:00.000-07:00

iNSANLARIMIZ ŞAŞIRMIŞ !

İstanbul'un temiz denizi de varmış....

2009-07-04T12:10:00.001-07:00

-"Anne,biz yarın denize gitmeye karar verdik."
-"HAAYIIIRRRR!"
-"Niye anne,biz kararlaştırdık."
-"Ah!Özür dilerim oğlum,18 yaşına geldiğini unutmuşum,danışmadan gidebilirsin tabiii....SEN DAHA 15 YAŞINDASIN VE BEN İZİN VERMEDEN GİDEMEZSİN!aYRICA NEREDE GİRECEKSİNİZ?SANKİ TEMİZ DENİZ VARMIŞ GİBİ,BİR DE BOĞULMA OLAYI VAR...BEN NASIL YETİŞİRİM?
-"Ya anne! Mali abinin teknesiyle açılacağız.Hani geçen sene gittiğimiz yer var ya işte orada...Sen de kıyıdan takip etmiştin bizi....
-"Peki bu adam hepinizi nasıl koruyacak?
-"Anne en küçüğümüz 15 yaşında(kendileri oluyor bu yaştakiler),hepimiz de yüzme biliyoruz,birşey olmaz...
-"OLMAZ! Ya akıntı alıp götürürse....
-"Anne yaaaa,hadi ama,herkes gidecek....İstersen çay bahçesinden gel seyret bizi...
-"La havle!"
-"Hadi,hadi gidiyorum değil mi?
-"Önce teyzenle bir konuşmalıyım."(Arkadaşınınkocasının teknesi olduğu için)
-"Çok gıcıksın anne!"

Bir tekne gezintisinin görüntüleri....

Bu kanatlanıp uçan şahış,1 ay önce askere uğurlanmıştı...Gideceğine 3 saat kala,evinin önünde geri geri gelen bir servis arabasının çarpması sonucu ayağı sakatlandı.Ona rağmen yine de iptal etmedi ve gitti.Komando olarak atanmıştı,ancak bu kaza sonucunda maalesef komando olamadı.Bir haftalık izne geldi ve bizimkilerle beraber geçirdi bu tatilini...

Şimdi egede bir yerde orduevinde askerliğine devam edecek...

Komando hayalleri sona erdi....

Benim sırığım farklı bir çivileme dalışı....

Yeğenimin ilginç pozlarından biri....

4 saatlik bir yüzmenin sonucunda,deniz analarının istilasına uğrayınca çıkıp geldiler....

Terkedilmiş masumiyet (fotoğrafın dili-15.çalışma)

2009-07-01T23:06:00.000-07:00

Gözlerinde derin bir keder vardı...
Bunca yılın ardından terkedilmek,hem de hiçbirşey söylemeden,tüm anılarının izlerini taşıyan eşyalarını da götürmek" neden" diyerek, düşüncelerinde isyan ediyordu...
"Nasıl anlayamadım,niye hiçbir sızıntı yokken yaptı bunu?"
"Niye hiçbir şey söylemedi,acaba diyemedi mi?"
Aşkın sızısıyla,neler düşündüğünü,neler düşüneceğini bile anlayamıyordu ki....Masumiyetin ta kendisiydi yüzüne yerleşen...Kötülük olmadan,nedenlerin içinde kaybolmak!
"Neden kayıtsızsın,arasana,neden elin kolun bağlı bekliyorsun?" diyenlere,gidene olan özlemini anlatsa,anlayabilecekler mi acaba?
Kendi bile anlayamazken,ne anlatacaktı ki ?
Sadece kederli gözlerle bakıyordu etrafa....
Hatırlayacağı,koklayacağı,sarılacağı bir eşya bile kalmamıştı ki,teselli bulabileceği her şeyi götürmüştü...Peki neden?
Cehennem gibi bir yanlızlık içindeydi...Sadece etrafında ağıt gibi uğuldayan lanet eden konuşmalardan uzaklaşamıyordu...Kapıyı kapatıp,kendini içeriye hapsederek özgür kalmayı seçti...
"Keşke hiç büyümeseydim"diyerek annesinin kucağına süzülüverdi...Anne de bir o kadar sessiz kalarak,paylaştı onun kederini,acısını..Onun kadar şiddetli hissetti bu yalnızlığı...Sıcacık kollarıyla sararak,yorgun bedenini dinlendirmeye çalışıyordu masum kızının...
Oysa o,hatıralarından bir müze yaratmıştı bile içinde...Gözyaşı bile dökemiyordu...Ne olursa olsun bu birlikteliği kirletecek hiçbir düşünceyi getirmeyecekti aklına...Ta ki,tasasız düşüncelerine,yeni duygular tecavüz edene kadar,kendini yiyip bitirmeyeceğine söz verdi kendi kendine....
Bu düşüncelerin huzuruyla uyudu ,çıplak evinin içinde,annesinin kucağında.....

Bu hikayeyi Öykü Atölyesinin Fotoğrafın dili(15.çalışma) için yazdım....

Ne,nedir,ne değildir?

2009-07-01T03:31:00.000-07:00

İz bırakmak....

2009-06-27T03:31:00.000-07:00

Çocuk büyükbabasının mektup yazışını izliyordu. Birden sordu:

-“Bizim başımızdan geçen bir olayı mı yazıyorsun? Benimle ilgili bir hikâye olma ihtimali var mı?”

Büyükbaba yazmayı kesti gülümsedi ve torununa şöyle dedi:

- “Doğru senin hakkında yazıyorum. Ama kullandığım kurşun kalem yazdığım kelimelerden çok daha önemli. Umarım büyüdüğünde bu kalemi sen de seversin.”

Çocuk kaleme merakla baktı ama özel bir şey göremedi.

-“İyi ama bu kalem benim hayatımda gördüğüm diğer kalemlerden hiç farklı değil ki!”

- “Bu tamamen nesnelere nasıl baktığınla ilgili. Bu kalemin beş önemli özelliği var ve sen de bu özellikleri kendinde benimseyebilirsen hep dünyayla barışık bir insan olursun.“

Birinci özellik:

-Harika şeyler yapabilirsin ama attığın adımları yönlendiren bir el olduğunu asla unutma. Bizim için bu el "Allah"dır ve her zaman kendi kudretiyle bizi o yönlendirir. “

İkinci özellik:

- Zaman zaman her ne yazıyorsam durmam ve kalemimin ucunu açmam gerekir. Bu kaleme biraz acı çektirse de sonuçta daha sivri olmasını sağlar. Bu yüzden bazı acılara göğüs germeyi öğrenmelisin bu acılar seni daha iyi bir insan yapar. “

Üçüncü özellik:

-Kurşun kalem yanlış bir şey yazdığında bunu bir silgiyle silmene her zaman olanak tanır. Yaptığımız bir şeyi sonradan düzeltmenin kötü bir şey olmadığını anlamalısın aksine bu bizi adalet yolunda tutmaya yarayan en önemli şeylerden biridir.”

“Dördüncü özellik:

-Kurşun kalemin en önemli kısmı kalemin yapıldığı ahşabı ya da dışarı yansıyan şekli değil içerisinde yer alan kurşunudur. O yüzden her zaman kendi içine bakmalı en çok onu korumalısın.”

“Beşinci ve son özelliği ise her zaman bir iz bırakmasıdır. Aynı şekilde sen de hayatta yaptığın her şeyin bir iz bırakacağını bilmeli ve her hareketinin farkında olmalısın.”

Her ikisi de birer ekoldü....

Unutulmaları imkansız...

Prensesim anne oldu....

2009-06-25T04:36:00.000-07:00

Akşam,sürekli dibimde gezmeye başladı.Mutfakta ayağımın dibinde,salonda kucağımda,bahçede sandalyemin altında,Uzandığımda kolumun altında olmaya başlayınca,evde olağanüstü hal uygulanmaya başlandı.
İşi gücü bırakıp onunla ilgilenmeye başladım.
Normalde,asla bu kadar yakınımıza gelmez prensesim.Hele biraz uyarıcı bir ses çıkaralım,bir gün ortalarda görünmez.
Yalvaran gözlerle ve sürekli okşanmayı istemeye başlayınca,çocuklara en geç yarın doğum yapabileceğini söyledim.Öğle vakti bir uyku geldi bana....Uyandığımda,göğsüme doğru,kolumun altına kıvrılmış buldum onu.Gözleri iyice kaydı...Bir iki saat böyle geçti.
Kutusunu odaya koydum ve içine girmesi için ikna edeyim dedim,hemen atladı yerleşti.Baktım kalkmıyor,ben de takı yapmak için masama geçtim.On dakika sonra bağırarak yanıma geldi ve usul usul ses çıkarmaya başladı.Kucağıma aldım...O anı görmeniz lazımdı,avucumun içine yerleştirdiği yüzünü çekmeden mırlamaya başladı...
Poposunu yalamak için eğildiğinde doğumun başladığını anladım.
Çektiği ağrıyla aldığı şekilleri mümkün olduğunca çekmeye çalıştı kızım...
İnanın kendi sancılarımı hatırladım...
Aynı acıyı onlar da çekiyor....

Sürekli,mırlayarak bize bakarak gitmememizi istedi adeta...

Sırtını ve ve belini,çok hafif hafif sıvazlayarak,sancısını hafifletmeye çalıştım....

Bir o yana,bir bu yana dönerek sancısını hafifletmeye çalıştı....

İki adet büyük havluyu katlayarak altına sermiştim.O kadar sancı çekmeye başladıki,ön patileriyle,kazma eylemi yapamaya başladı.Bütün katları bir kenara attı.

Ikınmaları başlayınca,elimle ayağına destek olmaya çalıştım.

Artık had safhadaydık,ateşten kulakları kıpkırmızı oldu.Ağzı acıdan ve hararetten açık kaldı.Hemen buz getirip,başına koydum.Bütün yüzüne sürdüm.Su içemedi.Buzu önüne koydum.İki adet buzu yalayarak hararetini biraz dindirdi...

Artık başını nereye koyacağını bilemiyordu.Her ıkınmada bağırmaya başladı.

Elimle ayağını tuttuğumda,ıkınıp ilk parçayı çıkardı.İkinci ıkınmada ilk yavru geldi.

Hemen kapanıp,yalamaya başladı.Çıkan parçayı yedi,yavrunun üstündeki zarı yalayarak açtı.Beş dakika sonra ikincisi geldi.Aynı uygulamayı ona da yaptı.İkisi hemen meme savaşına başlamıştı bile....Çakılım bir yandan da videoya çekiyordu doğumu....Sırığım ve arkadaşları da ilk kez bir doğuma şahit oldular....

Kiminin midesi bulandı,kimisi şaşkınlıktan bakakaldı....

Yorgun düşen prensesim,yavruları onu emerken,o da uykuya daldı.Yarım saat arlıklarla diğer ikisini de çığlıklarla doğurdu.

Sırasıyla,önce tekir olan,sonra kendisinin kopyası olan beyazı,sarılı tekiri ve tamamen sarı olanı doğurdu...

Aslında,doğum yaptığı havluyu hemen değiştirmemem gerekirdi,çünkü kediler koku değişince yavrularını taşırmış,ama kan içinde kaldığı için değiştirdim.

Yadırgamadı,ve taşıma teşebbüsünde bulunmadı bile...Sadece tuvaleti için dışarıya çıkıyor,ve çıkarken bana seslenip,yanlarında durmamı belirtiyor adeta....

Sütünü ve yemeğini kutuda veriyorum.

Çok mutlu...

O kadar ufak kaldı ki,doğum yapamaz zannediyordum...

Ama gösterdiği çabayla zor da olsa yavrularını dünyaya getirdi.Annelik hemen üstüne yapıştı,ve yakıştı.Eski kedim değil sanki.Minik yapısının altında yatan anneyi ortaya çıkardı doğa...

Bıdı bıdıları gördünüz mü?Nasılda keyifliler...Çok iri doğdular....

Sokakta doğuran kediler,tam ikigün yanlarından ayrılamıyorlar.Aç ve susuz emziriyorlar.

Hani annesiz kalan bir çok kedi var ya,işte onlar,iki üç gün yemek yemedikleri için,açlıktan başı dönüp,araba altında kalan kedilerin yavruları.Nerede memeleri sarkmış bir kedi görürseniz,sevmesenizde,merhamet edip,bir iki lokma verin lütfen.Bunu daha çok,hayvanları sevmeyen insanlara söylüyorum.

Sevmeyebilirsiniz,ama empati kurun lütfen....

Merhamet hepimize bahşedilmiş bir duygu!

Muhteşem üçlünün yeni maceraları....

2009-06-24T01:12:00.000-07:00

Bu sayfaya,bir varmış bir yokmuş diye başlamalıydım aslında...
Tam 200 adet çekilmiş fotoğraflardan seçtiklerimi yayınlıyorum.Tam bir fotoroman gibi...
Zaten bu üçlü bir araya geldi mi,ortalık yıkılır...
Ama dikkat edin hep başabaşa olan fotoğraflar ağırlıkta....

Çakıl'ım(bir de yeni bir yazı yazabilse),Kybele'm (kendi bloğunda öyle güzel anlatmış ki bu macerayı,adeta masal gibi...) ,Afrodit(ona da bir blog açacağız yakında),Keki(Kybelenin kardeşi,yakında Muğla sporda oynayacak inşallah),sırığım ve yeğenim,Bir bahçe fotoromanında sizlerle....
Buyrun;
Daha kapıdan girer girmez havaya girdiler....Anında pozlar verilmeye başlandı...Artiz bunlar ARTİZ!

Bu fotoğraflara bakan,bir vişne festivalinden görüntüler zanneder....Bu üç güzeli de bahçe festivalinin birincileri seçiyorum...Yani çılgınlarını....

Bahçeden topladığım asma yapraklarıyla yaptığım dolma tenceresini,hızla kapıp koşan kişinin yüz hatlarına dikkat!Arkasından onu yakalamaya çalışan ise çok ilginç yakalanmış....Öğle yemeğimizin hangi havada geçtiğini tahmin etmek zor olmasa gerek....

Güzelliklerim benim..

Aşırırken yakalandın değil mi,Kybelem....
Çakıl'ım,arkadaşları gelecek diye,profeterol yaptı.Herşeyini internetten bulduğu tarifle yaptı.Tesadüfen aldığı tarif sevgili Müge'nin tarifiymiş.Buradan o na da sevgilerimi gönderiyorum...Tarifini merak ediyordunuz kızlar,sizin için....

Hepimiz parmaklarımızı yedik adeta...Hatta,Keki ve ben gece mutfakta karşılaştık,Aynı amaç için....Kalanını yemek için...

:-))

AFRODİT DEDİK YA,YANILMAMIŞIZ DEĞİL Mİ?

Çakılımın yurt dışından aldığı bu maske iki güzelin de çok hoşuna gitti...Kybele,nedense gözlük takınca daha anlam kazandırdı maskeye...

Gençler başbaşa kalsın da konuşsunlar diye izin istedim.Birkaçgün önce ,merdivenlerden düştüğümde incinen ayağımı hem dinlendirmek ,hem de biraz uyuyarak geceye daha dinç kalkmak için,Çakıl'ımım odasında biraz uzanayım dedim ...

Ama NE MÜMKÜN!

Üç cadı odaya dalıp benimle sohbete,dolayısı ile adeta fotoromana döndürdükleri bu toplantının fotoğraflarına ilaveler yaptılar.Civcivler gibi yatağa yanıma kıvrılıp,eski günlerden bahsettik.

Çok dinlendim çoookkk!

:-))

Artık,bahçe turuna başlanmıştır....

Sanki Kıvanç Tatlıtuğ oradaymış gibi bakıyorlar!

Hayran hayran...:-))

Masanın üstündeki çiçek ve t-lightlar Afrodit ve Kybele'nin bize armağanları...

Gecenin çakırkeyif zamanı.....Birarada olmanın keyfi....

Bunlar beşibiryerdeler.... Ablalar ve kardeşleri.... Yani Daltonlar.....O zaman Red-kid kim oluyor?

Hahahaha,tabii ki ben....Ne de olsa fiziksel benzerliğimiz var(!)....

Gecenin burada bittiğini sanıyorsunuz değil mi?

Hayııırrrr...

Üçünü aynı yatakta yatırmamnın cezasını hepimiz çektik....

Spor yapacağız diye,Ebru Şallı'nın sesini taklit ederek yatakta plates yaptılar...

Nefes aaallll,nefes veeeerrr....Çok güzel....

Saatlerce....

Neşeniz daim olsun çocuklarım benim....

Evladına sahip çıkan tüm babaların bu günü kutlu olsun....

2009-06-21T10:11:00.000-07:00

ALİ RIZA EFENDİ’NİN HAYATI

Atatürk’ün babası Ali Rıza Efendi, Selanik’te 1839 yılında doğdu. Selanik’te Abdi Hafız Mektebi’nde okuduğunu32 ve Vakıflar İdaresi’nde “ikinci katip” olarak memuriyet yaptığını bildiğimiz Ali Rıza Efendi, sonradan Rüsumat İdaresi’ne girmiş ve “Gümrük Memurluğu” görevlerinde bulunmuştur.Ali Rıza Efendi’nin gümrük muhafaza memurluğu görevi, Selanik yakınlarında, Olimpos Dağı eteklerinde bulunan Katerin Kazası’na bağlı Papazköprüsü (Çayağzı)’nde idi. Selanik ile bütün civarının ve hatta İstanbul’un odun ve odunkömürü ihtiyacını temin eden bu bölgede bir kaç yıl görev yaptıktan sonra Rüsumat’tan da ayrılır. Ayrılmasında, bu bölgede asayişin gittikçe bozulması ve Rum çetelerinin devamlı baskınlarla huzuru bozmaları rol oynamıştır. O yıllarda yeni evli olan Ali Rıza Efendi, eşini bu karışık ortamdan kurtarmak istemiştir. Onun buradaki görevinin 1870’lerden itibaren 1880-1881 yıllarına kadar devam ettiği biliniyor. Bu tarihlere göre Ali Rıza Efendi, evlendiği tarihlerde ve Mustafa Kemal doğduğu sıralarda Çayağzı’ndaki bu görevde idi. Nitekim, Zübeyde Hanım, Mustafa Kemal’in doğduğu günlerden bahsederken, “O zamanlar Ali Rıza Efendi’nin memuriyeti Selanik civarında Çayağzı’nda idi, bazı geceler eve gelmiyordu” der.331935 yılında ele geçirilen ve Ali Rıza Efendi’ye ait olduğu tespit edilen bir fotoğrafla ilgili olarak yapılan araştırmalar sonucu, onun 1876-1877 yıllarında Selanik’teki “Asakir-i Milliye Taburu”nda “Birinci Mülazım”, Üsteğmen rütbesiyle görev yaptığını öğreniyoruz. Mensubu olduğu “Selanik Asakir-i Milliye Taburu” 1876 Osmanlı-Sırp Savaşı’nın başladığı günlerde Şura-yı Devlet Başkanı olan Midhat Paşa’nın teşebbüsleri ile kurulmuş “gönüllü taburlar”dan biridir. Halktan gönüllülerin iştiraki ile orduya yardımcı olacak böyle bir kuvvetin teşkili fikrini ön safta destekleyenler arasında Namık Kemal ile Ziya Paşa da vardır.İlk hareket İstanbul’da başladıktan sonra, Selanik’te memurlardan ve halktan yazılan gönüllüler “Millet Askeri” adı altında bir tabur kurmak ve savaşa hazırlanabilmek için hükümetten silah istemişlerdir. Başarılı bir eğitim yapan bu taburun İstanbul’a getirilmesinin halkı teşvik edeceği düşünülmüş ve Ali Rıza Efendi’nin de bulunduğu tabur, Orhaniye Zırhlısı ile 24 Aralık 1876’da payitahta varmıştır. Büyük törenle karşılanan tabur, Midhat Paşa önünde resmi geçit yapmış ve Süleymaniye Kışlası’nda misafir edilmiştir. Ali Rıza Efendi bu taburun ikinci bölüğünde Üsteğmendir. Ali Rıza Efendi, Selanik Islahhane Mahallesi’nde, Emir Bostan’da ve Numan Paşa Camii avlusunda “Asakir-i Milliye”ye askeri talimler yaptırmıştır. Bu tabur sonradan II. Abdülhamit tarafından, daha 1877-1878 Osmanlı-Rus Harbi’nin sonucu alınmadan lağvedilmiştir.”4Ali Rıza Efendi, 1881’den sonra Rüsumat İdaresi’ndeki görevinden ayrılır. Kereste ticaretine atılır. Atatürk’ün çocukluk arkadaşı ve babasını tanıyan Kütahya Milletvekili Hacı Mehmet Somer’in anlattığına göre, Ali Rıza Efendi’nin kereste ticaretine atılmasında, Çayağzı’nda iken tanıştığı ve iyi paralar kazandıklarını gördüğü tüccarlar etkili olmuştu. Elindeki bir miktar parayı koyarak ve Cafer Efendi ile ortaklık kurarak ticaret hayatına atılan Ali Rıza Efendi, önceleri iyi para kazanıyordu. Fakat sonradan işleri bozuldu. Buna sebep olan da yine haraç isteyen “Rum eşkiyalar” idi. Hacı Mehmet Somer bu durumu şu şekilde anlatıyor:“Ali Rıza Efendi kereste ticaretine varını yoğunu vermişti. İlk zamanlarda büyük başarılar gösteren bu teşebbüs, Katerin’in ezeli belası olan eşkiyaların hırslarını tahrik etti. Ali Rıza Efendi’yi para göndermesi için tehdit ettiler. Şayet para göndermezse. kerestelerini yakacaklarını bildirdiler. Bu sebeple orman mıntıkasına gitmek, işlerini kontrol etmek mümkün olmuyordu. İşlenmiş keresteleri sahile nakletmeğe korkuyordu. Çünkü bu keresteler eşkiyalar için rehine mahiyetinde idi. Nihayet Ali Rıza Efendi’den ümit ettikleri para gelmeyince, bütün keresteleri yaktılar. İşçileri de tehdit ettiler. İşçiler de dağılıp gittiler. Bunun üzerine Ali Rıza Efendi, yangından mal kaçırır gibi, mümkün olabileni kurtarmaya çalıştı.“Buradaki eşkiyaların hepsi siyasi çetelerdi. 1298 (1883) tarihinde Teselya’nın Yunanistan’a terkedilmesiyle, Yunan hududu Katerin Kazası’na ve Olimpos dağlarına dayanmakta idi. Bütün mesele bundan ileri geliyordu. 1877 Rus harbinden sonra Makedonya çetelerle dolmuş, artık buralardaki Türklere rahat kalmamıştı. Bu siyasi çeteler yüzünden Ali Rıza Efendi’nin ticareti de bozuldu.”35Makbule Hanım da , babasının işlerinin Rum eşkıyalarının faaliyetleri sonucunda bozulduğundan bahsettikten sonra, onun “tuz ticaretine başladığını ve mağazasında bulunan tuzların toptan eridiğini, bu işten de ziyan gördüğünü, tekrar memuriyete geçmek istediğini, bunda da muvaffak olamadığını” anlatır.36Memuriyetten ayrıldıktan sonra giriştiği her ticari faaliyet bu şekilde başarısızlıkla sonuçlanan Ali Rıza Efendi, bu olaylardan çok etkilenmiş ve büyük bir moral çöküntüsü içinde hayata küsmüş ve ağır bir hastalığa yakalanmıştır. Zübeyde Hanım anılarında bu gelişmeleri şöyle anlatmaktadır: “Merhumun, son günlerinde işinin fena gitmesinden çok müteessir oldu. Kendisini salıverdi. Daha sonra da derviş meşrep bir hal alarak eridi gitti. Kocamın hastalığı büyüdü, artık yaşamazdı.”37 Makbule Hanım’ın ifadelerine göre Ali Rıza Efendi, “işlerinin kötü gitmesinden çok müteessir oldu... Nihayet barsak veremine tutuldu. Üç sene hastalık çektikten sonra vefat etti...”38Ali Rıza Efendi’nin ölüm tarihi ile ilgili olarak değişik tarihler verilmektedir. Mustafa Kemal hatıralarında, tarih vermeden, “...Şemsi Efendi Mektebi’ne kaydedildim. Az zaman sonra babam vefat etti”39 demektedir. Kız kardeşi Makbule Hanım ise anılarında, kendisinin doğduğu günlerde (1885), babasının hastalığının başladığını, işine gidemediğini ve ilk yaşını doldurduğunda da hastalığın çok ağırlaştığını ve en küçük kız kardeşi Naciye (doğumu: 1889) kırk günlük iken babasının vefat ettiğini anlatır.40Bu durumda Ali Rıza Efendi’nin ölümünün 1899 veya 1990’ın ilk aylarına rastlaması gerekir. Mustafa Kemal de o sırada dokuzuncu yaşının içindedir. Ve Şemsi Efendi Okulu’nun üçüncü sınıfındadır. Afet İnan, “Mustafa, daha ilkokul çağında babadan yetim kalmıştır” derken; Ali Fuat Cebesoy da, “babası öldüğünde Mustafa Kemal’in 9-10 yaşlarında olduğunu” yazmaktadır.41Bütün bu anılardan elde edilen bilgilere rağmen, Faik Reşit Unat, Ali Rıza Efendi’nin 28 Kasım 1893 tarihinde öldüğünü belirtmektedir. F. R. Unat, belgeyi yayınlamadan, bu tarih ile ilgili olarak, Makbule Hanım’a ilk kocasından ayrıldıktan sonra babasından aylık bağlanmasına ait dosyadaki belgeleri kaynak göstermektedir.42 Mustafa Kemal’in Manastır Askeri Lisesi’ne girişi olan 13 Mart 1896 tarihinden geriye doğru gelindiği zaman, Askeri Rüştiye, Mülkiye Rüştiyesi ve çiftlikte geçirdiği yaklaşık dört buçuk aylık süre dikkate alınınca; Faik Reşit Unat’ın belirlediği tarihin doğru olması ihtimali yüksektir. Bu nedenle, Ali Rıza Efendi’nin ölümünü 1893 yılı kabul edersek, kendisi 54, babasının vefatında Mustafa Kemal 12 yaşında olmaktadır.

Çakılımın doğum günü....

2009-06-18T10:05:00.000-07:00

Veeee.... ben hayatıma anlam katan yıllara başlamış oldum 19 Haziran 1985 ten itibaren...

Yaşamımın bir amaca yöneldiği, miladi bir tarihtir bu tarih...

Yarın 25 yaşına adım atıyorsun güzel kızım...

Ne çabuk geçti diye düşünüyorum da,aslında kardeşin de ,sen de beni üzmediğiniz için ve zorlamadığınız için yılların çabuk geçtiğini anlıyorum.

Hayat bundan sonra,yıllar daha hızlı akacak senin için,dilerim en güzel günler bundan sonraki yıllarda saklıdır ve seni mutlu edecek şekilde geleceğini oluşturur.

Dualarım,yaşın kaç olursa olsun,çok sağlıklı yaşamandan yana,çok sevilip sevmenden yana,ve hayata hep gülümseyerek bakmandan yana...

Bugün bir yaşını daha doldurmanın mutluluğunu gördüğüm için benden daha mutlusu yok.Özellikle kazıyarak yakaladığın başarılarınla kendine yol açman beni çok gurulandırıyor...

Doğduğun gün her yer aydınlıktı, her zaman aydınlık içinde yürü benim güzel kızım....

Kalbinin güzelliği ile farklısın ve özelsin...

Bana pırıl pırıl bir hayat sundun

İyi ki varsın...

İyi ki doğurmuşum seni...

Nice senelere benim ilkim....

Prenses'imin doğumu yakınlaşıyor....

2009-06-16T20:27:00.000-07:00

Benim prensesim her an doğum yapabilir. 2,5 ay önce yavrularını düşürmüştü.Yeniden hamile kalması için biraz süre gerekir diye düşünmüştüm.Ama bizim kızı evde tutabilene aşkolsun.
Tekrar hamile kalmak için,bütün kedilere cilve yapmaya başladı.

Bu kadar sakin bir kedi,hele ki yanına hiçbir erkek kediyi yaklaştırmayan ve sürekli kaçan bu
güzel kızım,ailece hepimizi hayal kırıklığına uğrattı.Çocuklarım şaşkınlık içerisinde onun yaptıklarını izlemek durumunda kaldılar.Hele sırığım"anne onu bir daha eve alma,tam sokak kedisi oldu, sokak kızı irma gibi davranıyor."diye beni sürekli uyarmaya başladı.İrma aşağı ,irma yukarı diye diye "Ayran" olan ismi "İrma "olarak geçici olarak değiştirildi...

Annelik duyguları tam doruk noktasındayken,evde 4 tane yavrusunu düşürmüştü,geri kalanlarını da dışarıda...

Sanırım bu yoğun duygularla,tekrar anne olmak istemişti.Ve şimdi hamile!
Şu günlerde de doğurmak üzere....
Evde sürekli yer arıyor.Benim hazırladığım yeri pek beğenmedi.Hem sepet hazırladım,hem de büyük karton kutunun içine havlular koyup düzenledim.

Ama bizim kız,dolapların kapaklarını açmaya çalışıyor.
Geçenlerde,Çakılın odasına gizlice girdiğini gördüm.Çakıl her iki kedinin odasına girmemesi için aldığı önlemlere rağmen bir fırsat yakaladı.

Hemen sessizce kızımı çağırdım,kapının önünden gözetlemeye başladık.Aralık olan dolabın içinden çıkarabildiği bütün giysileri patisiyle çıkardı.Bir yandan çılgına dönen kızımı zaptetmeye çalışırken susması için elimle işaret yapıyorum.Dolabı tek eliyle boşalttı ama kapısını tam açamadığı için,yere yattı hemen,ama gözlerinide dolaptan ayırmıyor...Sonra girip kucakladım,salona getirip kutuya koydum.
Kızım da bütün çıkarılanları çamaşır makinesine yerleştirip yıkadı...Ne diyeyim ki? :-))

Benim romantik oğlum da,yeşillikler içinde yatıp kalkıyor.

Onunda çapkınlık uğruna başına gelmeyen kalmıyor.İki ay topal gezdi,erkek kedilerle kavga etmediği gün yok gibi.Evde tutamıyorum ki....

Son iki gündür de eve uğramıyor...Kimbilir nerelerde...

Nasılsa acıkınca,kapıya gelip yalvarır.
Tüyleri çok döküldüğü için eve almamaya çalışıyorum.Bir de ayaklarını yıka,üstlerini sil öyle içeri al davası beni yoruyor.
Gerçi arada kaçıyorlar içeriye ama elimde paspas peşlerinden koşmak,çok yoruyor beni...

Zaten onlarda,dışarıda serin yerde yatmaya başladılar...sadece acıkınca,eve girmek için çıkarmadıkları ses kalmıyor.
Hele "Gazoz" inanılmaz kalın ses çıkarıyor.Komşular bile artık rahatsız olmaya başlamışlardır eminim. Son günlerde benim bahçeyle ilgilenmem,onların da hoşuna gitmiş olmalı ki,sürekli saklambaç oynuyorlar ikisi de..Ağaçların tepesinden benim saçlarıma patileriyle dokunmaya çalışıp,ilgimi çekmeye çalışıyorlar.
Benim terapi ilaçlarım onlar....
Ama dilerim "Ayran",yavru sayısını abartmaz....3 adet yaparsa,zaten doğmadan sahipleri belli oldu onların.Daha sonra,güzel kızımı kısırlaştırmayı düşünüyorum.
Hele bir kez anne olsun da...

Bahçemdeyim....

2009-06-13T01:24:00.000-07:00

-Beni kıskandırmaya mı çalışıyorsun?

Bu yan komşum olan,ikinci çocuğuna hamile olan tatlı mı tatlı Çiğdem'in sitem dolu sözleriydi.Kızkardeşim,benim bahçe krizime çözüm amaçlı bir kermesten aldığı iki kasa çiçeği ekerken,duvarın öte yanından bana böyle sesleniyordu...

Hemen kasanın en güzel bölümünden epeyce vererek paylaştım çiçekleri. O da bana,tohumdan ürettiği çiçeklerden verdi.

Biz birbirimizi kıskandırarak,mahallenin en güzel bahçelerini yaratıyoruz adeta.

Eşi ise ,özellikle hafta sonları bahçeleriyle ilgileniyor.Her ikisi de ,akıl danışabileceğim ilgili insanlar.Otve ağaçlar hakkında sorularıma aldığım cevaplar,bahçe hakkında ne kadar cahil olduğumu anlamama yetti bile...
Ama şimdi,bahçesine domates,biber,fasulye,patlıcan,salatalık,maydanoz,dereotu ve kıvırcık ekmiş biri olarak gururla yazıyorum.
Amaaaaaa,
hesaba katmadığım bir şey vardı.
"Sümüklü böcekler!".
Önce salatalıklarımı yediler,sonra patlıcanlarımı!

Hemen ava başladım.Gece çıkıyor bu uyanıklar...Bir elimde kürek,bir elimde çubuk,her gece tam bir poşet salyangoz ve sümüklü böcek toplayıp atıyorum.Gece 23-24 gibi hala bahçede olduğumu düşünsenize...Uzakta bir çöp konteynerine attırıyorum ki,oralarda beslensinler.Evdeki ilaçla etraflarına sıkıyorum gelmesinler diye.Çok azaldılar.Yan komşumla beraber mücadeledeyiz..
Kendimi tanıyamıyorum.

Görmemişin bahçesi olmuş,orda yatıp orda kalkmış,durumları oluyor anlayacağınız...

Diğer yanımda oturan komşum da;

-"Daha önce kimse bu kadar ilgilenmemişti bu bahçeyle " diyerek bana kuvvet veriyor.

Evin içine girip,dip köşe bir temizlik yapmam lazım.AMA,ben sadece bahçeyle ilgileniyorum.İçerideki yorgunluk beni depresif yapıyor,bahçede daha çok yoruluyorum ama inanılmaz bir dinlenme hissediyorum.Makineye çamaşırı koyup,hemen bahçeye atlıyorum...Sonra arada gelip bir süpürge ve azıcık etrafı toparlayıp,tekrar bahçeye atıyorum kendimi...Dağ gibi ütülenecek giysi birikti....

Bambaşka bir duygu bu toprakla haşır neşir olmak. Geçen sene taşındığım zaman,bu bahçeyi nasıl adam edebilirim diye düşünmeye başladım.40 yıllık bir bina,son 10 yıldır kiracıların elindeymiş.O veya bu sebeple pek bakılmamış bu neredeyse 200 metrekarelik bahçeye.

Benim hep hayalimdi,bahçeli bir ev...

Geçen sene boyumca otları temizlemeye kalkıştığımda,toprağın beton gibi sert olduğunu görünce,bahçeden anlayan bir görevliye kazdırdım.Temmuz ayında taşınmıştım,o dönemde sadece bahçeyi kazdırabildim.

Bu sene de kazdırdım ,ve ben kendimi bahçeye bir attım ki sormayın.

Bahçe kapısındaki bu sarmaşığa aşığım...Çok ince bir dal halindeydi.Son baharda cansız dallarını budamıştım.Bu yaz öylesine dal veriyor ki,sürekli sulayınca da coştu adeta...Vişne ağacını esir aldı.Hemen ayırıp,eve doğru yol verdim.Önümüzdeki sene yeşil bir evimiz olursa hiç şaşmam...Bu ayda bu hızla bu kadar coşarsa,bir kaç sene sonra yandaki evden mahalleyi ele geçirebilir.Yanına sarmaşık gül istiyorum...En yakın zamanda...

Vişne ağacım!

Geçen sene meyvesini yiyememiştim.Bu sene reçel yapabilirim...

Üç tane daha ufak vişne ağacı var bahçede,onlar bile dolu dolu meyve verdi.

Boyumun erdiği yükseklikte olunca her sabah olmuşlarından bir kaç tane yiyebiliyorum sularken...

Bakar mısınız güzelliğine benim kızımın....

Hepsi benim çocuğum gibi oldu...

Aradaki sarmaşığı farkedebiliyor musunuz?Eve doğru ip bağlayıp yön vermek zorunda kaldım...

Domateslerim yakında çiçeklenecek ve 20 gün sonra ilk domatesimi yiyebileceğim...
Çok kısa aralıkla diktiğim için birbirine karışmaz umarım.

Bu,erik ağacım.Asma kendini erik zannedip,ağaca tırmanmış.Erik ağacından üzüm de toplayacağız bu sene...

Benim çardak olarak kullandığım yerde,uzanıp erik kopartmak çok mutlu ediyor beni...

Üçüncü boğaz köprüsünü ben inşa ettim.

:-))

Duvar kenarına ektiğim fasulyeler hızla uzayınca bir şeyler yapmam gerekiyordu.Ağaçtan ağaca ip gerdim ve o ipe bağlantı yaptım.Ablamın terasında tohumdan ürettiği domates ve biberleri de karşısına ekip aynı bağlantıya bağladım hepsini.O domates ve biberleri ayrı yere diktim ki,ablamın bahçesi olsun istedim.

Daha önce ekilmiş bir gül bu...

O da yanındaki çiçeklere bakarak coşuyor...

Saksılardaki güller,Ayşe Tunalı'nın hediyesi...

Önündeki naneler sanki onlardan kuvvet almış gibi inanılmaz hızla

çoğalıyorlar.İnanılmaz güzel bir koku var bahçemin bu kısmında..Reçel yapılıyormuş bu güzel kokulu güllerden...

Oğlumun mahalledeki arkadaşlarından,Sinem'in hediyesi bir Sardunya...

Sahibi gibi güzel kokulu çiçeği hemen bahçeme ektim... Hemen yanına ektiğim hanımeli Leyla'nın hediyesiydi.Ön bahçeyi sevemedi.Hem gölgede kaldı hem de köpeğimiz üzerine yatıyordu.Arka bahçeye getirdiğimin ertesi günü çiçek açtı.Zambak mahvoldu,köpek koparttı onu.Yasemin henüz bir tepki vermedi.Bakalım yerini sevecek mi?

Güller güller güller...

Maydanozlarım ve dere otlarım,ufak ufak kendilerini göstermeye başladılar...

Umarım istediğim görüntüye sahip olabilirim...

Kasalardaki çiçeklerimi ektiğim yer onların hoşuna gitti.

Hemen çiçek açtılar...

İşte çardak yerim....

Masayı koydum.

Bu sene etrafına bakım yapamıyorum.

İnşallah seneye daha güzel olacak.

Beton sedir yaptırmayı düşünüyorum....

İşte acemi bahçevanın yaptıkları bunlar.

Konser ve gezinin fotoğrafları elime geçmedi henüz....

Herkes tatile gitmiş...Bakalım ne zaman dönerler...

Geç bile olsa sizlerle paylaşacağımı umuyorum...

Sevgiyle kalın...

Yorgunum...

2009-06-04T01:11:00.000-07:00

Biraz dinleneyim,konser öncesi yaptığımız pikniğin ve konser görüntülerinin yer aldığı fotoğrafları size aktaracağım.

Son bir aydır,bırakın blogları ziyareti,kendi yazılarımın yorumlarına dahi cevap yazamıyorum.

Bu nedenden dolayı hepinizin affına sığınıyorum...

Davetlimsiniz....

2009-05-28T23:18:00.000-07:00

Acarkentliler Türk Sanat Müziği Korosu
2009
Bahar Konser Programı

Sunucu:Ayşe Egesoy
Yöneten:Hakkı Hergüner

Veeeee....
AYŞE TUNALI

Yer:Caddebostan Kültür Merkezi/Kadıköy

Tarih:02 Haziran 2009 Salı Saat:20:00

Ücretsiz...

Çok, ama çok profesyonelce hazırlık yapılarak hazırlanıldı,Görmenizi çok isterim.

Zaman ayırıp gelebilirseniz,çok memnun ayrılacaksınız.

Keyifli sahne performansına şahit olacaksınız...

Koromuz,inanılmaz güzellikte...

Ben görevli olacağım.

Kapıda olmaya çalışacağım,ama çoğunlukla kuliste olurum....

Kaç kişi gelirseniz gelin,ücret ödemeden seyredeceksiniz...

Erken gelmenizde fayda var,genelde yer bulunamıyor çünkü...

Hepinizi orada görmekten çok mutlu olacağımı bilin lütfen...

Saygılarımla....

Pinokyoculuk....

2009-05-26T10:15:00.000-07:00

Yalan söylemek!

İnanıldığı halde,inanana yalan söylemek ne kazandırıyor?

Doğru olmayan ifadeler anlaşılınca,geriye dönmeye çalışmak,sadece can acıtmıyor mu?

Sana verilen değerler,tek tek geri alınmıyor mu?

Demek ki ne yapmayacak mışsın?

Asla yalan söylemeyeceksin!

Hele arkadaş arkadaşa hiç yalan söylemeyecek...

İnsanın canı acıyor....Ve güven=O oluyor...

"Sağlıcakla kal arkadaşım,yalanını yutan bir arkadaş bul kendine..."

Diyebileceksin.....

Merhametten maraz doğar demişler...Doğru mu acaba?

2009-05-25T05:10:00.000-07:00

Resimlerini çektim ama,bilgisayara aktarırken hata veriyor.Evdeki bilgisayarın modemi bozulduğu için,tamamen iptal durumda. Ama sokak köpekleri aşağı yukarı birbirine benzediği için,internetten bulduğum bu benzer resimler aynı ifadeyi taşıyor.

Kızım kucağında eve getirdiğinde avuç içi kadardı.Belki annesi vardı diye çakılıma kızmıştım.Ertesi günü götürmesini söyledim.Sokak merdivenlerinin dibinde tam 7 köpek yavrusu daha vardı,sabah bırakırız diye düşündük.sabah gidip baktığımızda hepsini alıp götürmüş belediye diye duyduk.Kimi öldürdüler dedi,kimi barınağa götürdüler dedi.

Anladığınız üzere köpek elimizde kaldı.

Şimdiye kadar hiç köpek bakmadım.Çok ufak,anne sıcaklığını arar diye girişe bir kutu koyup ev sıcaklığında büyütmeye başladık.

Çok fazla dokunmuyorum ki,fazla alışmasın diye.Hep gidecek gözüyle bakıyorum bu köpeğe...

Kedilerimizin ismi,Gazoz,Ayran...Köpeğe de Kafi adını koyduk.Hayvanlar çoğaldıkça,içecek isimleri de çoğalmaya başladı(!)...

Geçenlerde apartmanımdaki arkadaşlarım gelmişti.Sohbet sırasında"yakında koyun keçi ve at bile alırız bu hızla"dediğimde hepsi gülmüştü bana.Ertesi günü kalktığımda kapıma bir at vardı."Hadi canım!" dedim.Kaybolan bir at imiş.Ve Benim kapımda!

Keşke başka bir şey dileseymişim.Hem de hamile bir at!

Belediyeyi aradık,pazar günü çalışmazlarmış.Benim bahçenin asma yapraklarını yedirdim ona .Ekmek verdik,mahallenin çocuklarına su vermelerini söyledim.Tam iki gün bir ön bahçe duvarımda,bir arka bahçe duvarımda.

Sanırım,çayıra gelen çingenelerin elinden kaçmış.

Daha sonra tarlası olan bir adam gelip almış onu....

Neredeyse bahçeye alacaktım.Bize gelen gitmediği için açıkçası korktum.Kalır falan... :-((

Neyse,bu köpek tam 5 aydır bizde.Görüntüsü soldaki köpeğe benziyor.Ne ayakkabı bırakıyor kapıda ne süpürge.Ne bulsa parçalıyor.Hala benden korkuyor.Sırığım vermiyor köpeği.Ama,ev bana bakıyor,alışveriş bana,temizlik ve kedilerin bakımı.Üstelik çalışıyorum.Bunlar zaten yoruyor beni,bir de bu köpekle uğraşmak çok zor.

Geçenlerde kardeşimin okulnda bir öğrencisi istemiş köpeği."Kardeşim gibi bakacağım öğretmenim demiş"."Hemen alsın"dedim,gelip aldılar.Tam üç gün rahat ettim.

Bir telefon,Sırığım:

"Anne bil bakalım kim geldi?"

"Kim?"

"KAFİ!"

Şaşırdım! Onca yolu nasıl gelebildi?

"Üstü başı diken içinde anne! Su kabını ağzıyla tutup bana getirdi anne,iki kap su içti""Annem,herşeyiyle ben ilgileneceğim anne,vermeyelim"

Tasmasını ısırarak koparmış ve kaçmış.(Kadıköy ve Üsküdar arası kadar bir uzaklık gibi düdşünün)

Be ne yapacağım.Daha aşıları vurulmadı ve üstelik dişi!

Dişi hayvanları daha çok seviyorum ama ya yavrularsa?

Anlayacağınız,ŞAŞKINIM.

Ve çare arıyorum.

Bir yandan bahçe ekiyorum,bir yanda bu köpek!

Kedi dışarıda da doyurur kendisini,ama köpek sahibine bağımlı...Kimseye de emanet edemezsin...

Zaman aleyhime çalışıyor gibi...

............................................................

Tam bilgi edinemedim,ama merkezi yurt dışında olan bir vakıf sanırım.

İrtibata geçmeye çalıştım,ama bir cevap gelmedi henüz...

Oldukça başarılı bir çalışma alanları olduğunu okudum.

Adres şu:

http://www.actiezwerfhonden.nl/turksesite/Homepage/index.html

Tohum anne....

2009-05-21T01:31:00.000-07:00

Dün toprağa ektiğimiz ‘güzel anne’ye teşekkür!

Dün toprağa verdiğimiz güzel anne...

Önceki akşam senin fotoğraflarına baktım uzun uzun... Sararmaya yüz tutmuş, siyah-beyaz fotoğrafları, hayatını anlatan kitabın sayfalarından beynime kazıdım...

Kazıdım ki (görmek kısmet olursa) ilerideki yıllarda torunlarıma anlatayım..

Otuzlu yaşlarındaki idealist bir doktorun, Doğu Anadolu’nun bilmem neresindeki bir göçebe çadırında üzerindeki patiska elbisenin, bozkır rüzgârında savruluşunu resmedebileyim, mavi-pembe bir masal gibi...

Kısacık kestirdiği saçlarıyla, “Benim dünya güzelliklerinde gözüm yok” diyen ermişliğinden keyifle söz edebileyim...

Dişleri dökülmüş hastasıyla çeşme başında karpuz yerken gözlerinde beliriveren ışıltının, okuduğum kitabın saman sarısı sayfalarına yansımasını... Karşısındaki çaresiz adamın hayatı boyunca kimseden görmediği bu ilgi ve şefkatle dirilip, hayata sarılma gücü bulmasını bir de...

Adının başına doçent, profesör gibi sıfatları, lüks muayenehanesinde daha yüksek bir vizite ücretiyle zenginlere hizmet etmek için almadığını...

O unvanların yoksul ve çaresiz insanların hastalık çökmüş evlerinde bir şeyler yapabilmek için çırpındığı yıllarda kendiliğinden geldiğini öğretebileyim onlara...Dün toprağa verdiğimiz güzel anne... Seni ezberledim saatler boyunca...Din bezirgânları tarafından kandırılan, sömürülen, kullanılan bir cemaatten; kardelenler yeşertmek için verdiğin mücadeleyi ezberledim...Ezberledim ki, çaresiz köylerin yıkık dökük evlerinde doğup cahilliğin önünde umarsızca sürüklenen çocuklara anlatabileyim “kadere teslim olmamaları” gerektiğini...

Yırtık lastik ayakkabısıyla karlar içinde yürümek zorunda kalan Hacer kızın, sana rastladıktan 15 yıl sonra beyaz önlükler içinde hasta muayene eden Dr. Hacer Hanım’a dönüşmesinin sihirli öyküsünü öğretebileyim yılgın çocuklara...Yardımcı Doçent Nermin Hanım’ın babasının okuma yazma bile bilmediğini...

Saliha Öğretmen’in senin yaptırdığın kız yurdunda kalırken ilk kez iliklerine kadar ısındığını söyleyebileyim.Minicik kızlara öğrettiğin, “hayalleri gerçeğe dönüştürme” sanatını aktarabileyim gelecek kuşaklara...

Dün toprağa verdiğimiz güzel anne...

Dün seninle birlikte çıktım son yolculuğuna...Sahip çıktığın, kadın olmanın kutsallığını aşıladığın binlerce kızın gözlerinden sel gibi akıyordu yaşlar Harbiye’de...O yaşları, eşimin gözlerinde gördüm en yakından... Ve hatıra defterimin en ayrıcalıklı bölümüne yazdım.

Hayatlarında seni bir kez bile görmedikleri halde, sana teşekkür etmek için koşup gelen on binlerce kadının ve erkeğin sevgisini yazdım o sayfalara...Yazdım ki; onların şanslı çocukları, senin yetiştirdiğin akranlarına, arkadaşlarına sarılabilsinler; bizim sana sarıldığımız gibi...Kötülük ve sevgisizlik değil, iyilik kök salsın minicik yüreklerine...Yetmiş küsur yıl önce başlayıp, dün Zincirlikuyu Mezarlığı’nda sona eren yolculuğun o eşsiz destanı; bir ezgi gibi dolaşabilsin kulaktan kulağa...
***Sana binlerce kez teşekkür ediyorum, dün toprağa verdiğimiz güzel anne...

Kızım için başta...

Onun yaşayacağı dünyaya çağdaş, eğitimli, iyi yetişmiş akranlarını armağan ettiğin için...Hayatını bizimle paylaştığın ve seninle aynı zaman diliminde yaşamış olmanın onurunu yaşattığın için binlerce kez teşekkürler sana!Bize böylesine içten teşekkür etme olanağı sağlayacak kadar temiz ve onurlu bir yaşam sürdüğün için teşekkürler!

Aslında yanlış yazdım baştan beri: Dün seni toprağa vermedik güzel anne...

Ektik!

Senin gibi binlercesi yeşersin diye...
***FOTOĞRAF!

Dün Harbiye’den Teşvikiye’ye... Oradan da, Şişli ve Mecidiyeköy üzerinden Zincirlikuyu’ya akan insanların fotoğraflarına bakın bugünkü gazetelerde...Dünkü o uzun yürüyüş sadece bir halkın, annesine vedası değildi...Onun sayesinde biçimlenen ve bilinçlenen insanların bir resmigeçidiydi aynı zamanda!Ve hepsi... Hepimiz...Yaşadığımız büyük acıya inat, coşkuluyduk...O fotoğraflara iyi bakın ve hatta onları kesip saklayın...Çünkü geleceğimiz o fotoğraflarda gizli... Cüppeli, sakallı, çarşaflı ve ezik bir toplumun, bize uzak hayaletinde değil!

***GÜNÜN SORUSU

Kendisini aydın sanan liboş arkadaşlar...

Dün gerçek bir aydını uğurladık biz...

Nerelerdeydiniz?

......................................................................

MUSTAFA MUTLU, Ben de sana teşekkür ederim.Duygularımı dile getiren bu yazıyı yazdığın için...

İki gündür sürekli televizyonun başındaydım.

Cenazeye katılamadım.Başımı sıkıca sıktığım tülbentle,başağrıma engel olmaya çalışarak,gripten gözümü açmakta zorlanırken dahi,hangi kanalda veriliyorsa o kanalı seyrederek geçirdim iki günümü..

Hocanın söyledikleri önemliydi...

Kardelenlerin konuşmalarındaki minneti duymamak mümkün değildi...Kurdukları cümleler,verilen olanakların yerini bulduğunu gösteriyordu.Öyle güzel tohumlar ekmiş ki,adeta orman fideleri oluşuyor.

: “Benim bir adım Mavili, bir adım da Kardelen... 10 çocuklu bir ailenin üyesiyim; beşimiz kız, beşimiz erkek. Ben ilk Kardelenlerden biriyim. Yedi yıl önce, derste çaldı kapımı umut. Okul müdürümüz, başarılı kız öğrencilere burs verileceğini söyledi. Biz, beş kız, okuma isteğimizi anlatan birer mektup yazdık. Kabul edildik. Burs sayesinde, ailelerimiz de okuma isteğimize karşı koyamadı. Bir yıl hariç hep burs aldım. O yıl da, üniversitenin ilk yılıydı. Israrla aramışlar burs vermek için. Zazaca konuşan annem anlamamış ne söylediklerini. Bursun devam etmesini istiyorlarmış, bana ulaşamamışlar. Tekrar kavuştuğum burs sayesinde Dicle Üniversitesi Türkçe Öğretmenliği Bölümü’nü bitirdim... Şimdi, Diyarbakır’da İlköğretim Okulu’nda Türkçe öğretmenliği yapıyorum. Öğrencilerime, eğitimin gelecekleri için ne kadar önemli olduğunu anlatıyorum. Onlar benim burslu okuduğumu biliyorlar ve bana özeniyorlar; en önemlisi, bana inanıyorlar. Önceki yıllarda köylülerle öğretmenler kavgalıymış hep. Beni ve okulun artan imkânlarını gördükçe yargıları değişti. Bizim oralarda kızlar için çok para harcanmaz, nasıl olsa evlenecek, boşa gider diye. Kardelenler bursu bu anlayışı da yıktı.”

İlk kez böyle bir cenazeye şahit oldum.Duyduğum gurur,sık sık ağlamama sebep oldu.

Bu sabah,hangi kanal olduğunu hatırlamıyorum,ama yine kız çocuklarının okutulması üzerine yapılmış bir programdı.Yaşlı bir köylü, şöyle diyordu;

"Okusun çocuklarımız okusun.Okusun ki,okuyan milletlerin altında ezilmesinler,boyun eğmesinler.En yukarısı neyse oraya kadar okusunlar.Cehalet kadar kötü bir şey yoktur,köle olursun."

İşin özü bu!

Eğer Bilge köyünün anneleri okumuş olsaydı,evlatları bugün o katliamı yapmazlardı.

Çocuklarımız,insanın sadece kendisi için yaşamadığını,doğru bildiği ilkelerinin peşinden gidildiğinde topluma ne kadar yararlı olunabildiğini gördüler.

Fikir ve inançlarının karşında yer alanların engel olma uğruna,attıkları iftiraya rağmen,kanserle mücadele etmesine rağmen,her gün yeni bir çocuk kazanmak için tüm gayretiyle çalışmasını gördükçe,yeni nesil için umutlarım çoğaldı..

Ölümü bile ,bir çok şey için güzel başlangıç oldu...

GÜNEŞ UMUTTAN ŞİMDİ DOĞDU

.............................................................................

Sezen Aksu'nun mesajı çok anlamlı:

Türkan Saylan Hoca'nın Ardından...

Sevgili Türkan Hocam,

Bu gidişiniz insana elinde olmadan bir burukluk, bir öksüzlük duygusu yaşatıyor ama yine de biliyoruz ki kızlarımız bizimle beraberken yaptıklarınız sayesinde hiç de öksüz kalmadı aslında... Çünkü onlara açtığınız yol, ilahi bir şekilde şevkatle her zaman ileriyi işaret edecek.

Son sözlerinizde, ölüme hazır olduğunuzu söylemişsiniz. Siz sadece ölüme değil, her zaman herşeye hazır, farkında, hayatı olduğu gibi karşılayarak, onu değerli kılacak katma değerler üreterek yaşadınız.

Türkan Hocam,

Siz sonsuz bir hizmet sorumluluğu ve aşkı ile çalışırken bir ucundan elinizden tutanlardan biri olmuş olabilmek, hayatın en değerli lütuflarından benim için.Zamanın ve mekanın hiçbir önemi yok. Hiç umulmadık anlarda, hayatın herhangi bir köşesinden, hayırlı nefesinizi yüzümüzde hissedeceğimizden eminim.

Şimdilik hoşçakalın...

Sezen.

....................................................................

Kız çocukları için yaptığı çalışmaları kendi sesinden dinlemelisiniz.

TÜRKAN HOCA'YI KAYBETTİK !!!!!

2009-05-18T05:52:00.000-07:00

Türkan Saylan'ı kaybettik
İstanbul Üniversitesi Çapa Tıp Fakültesi Onkoloji Enstitüsü'nde tedavi gören Çağdaş Yaşamı Destekleme Derneği Genel Başkanı Prof. Dr. Türkan Saylan, bugün sabah 04.45'te yaşamını yitiridi.ÇYDD Genel Başkanı Prof. Türkan Saylan'ın doktoru yaptığı açıklamada şunları söyledi: "Saylan'ın bilinci son 24 saate kadar açıktı. Cumartesi dondurma yiyip su içti, sorularımıza mantıklı cevap veriyordu. Bilinci son 24 saatte kapandı. Mesajı 'bana düşen tüm görevleri yerine getirdim, ölüme hazırım' oldu. Bu sabaha karşıu hayatını kaybeden Türkan Saylan'ın bilinci kapanmadan önce Cuma günü ailesi ve ÇYDD yöneticilerinden bir dizi istekte bulunduğu bildirildi. Vasiyet niteliğinde olan isteklerin arasında: "Kız öğrenci sayısının 36 binden 100 bine çıkarılması, Türkiye'deki her köye bir okul yapılması ve her kasabada kız öğrenci yurdu yapılması"

TÜRKAN SAYLAN KİMDİR?
Türkan Saylan;

- 13 Aralık 1935'te İSTANBUL'da doğdu. 1944-1946 yıllarındaKandilli İlkokulu ve 1946-1953 yıllarında Kandilli Kız Lisesi'nde okuyan Saylan, 1963'te İstanbul Tıp Fakültesini bitirdi.

-Saylan, 1964-1968 yılları arasında Sosyal SigortalarNişantaşı Hastanesi'nden Deri ve Zührevi Hastalıklar Uzmanlığını aldı.

-1968 yılında İÜ İstanbul Tıp Fakültesi Dermatoloji Anabilim Dalı’nda Başasistanlığa başlayan Saylan,

-1971'de İngiliz Kültür Heyeti'nin bursuyla İngiltere’de ileri eğitim gördü. 1974'te Fransa, 1--1976'da yine İngiltere'de kısa süreli çalışmalar yapan Saylan,

-1972'de doçent, 1

-977'de profesör unvanını aldı.

-Prof. Dr. Saylan, 1976 yılında Lepra (Cüzzam) çalışmalarına başlayarak Cüzzamla Savaş Derneğini kurdu.

-1986'da kendisine Hindistan'da “Uluslararası Gandhi Ödülü” verilen Saylan,

-2006 yılına kadar Dünya Sağlık Örgütü'nün Lepra konusunda danışmanlığını da üstlenen Saylan, Uluslararası Lepra Birliği'nin (ILU) kurucu üye, ayrıca Avrupa Dermato Veneroloji Akademisi'nin ve Uluslararası Lepra Derneği’nin de üyeliğini yaptı.

-1981-2002 yılları arasında 21 yıl, üniversitedeki görevinin yanında gönüllü olarak Sağlık Bakanlığı İstanbul Lepra Hastanesi Başhekimliği'ni yapan Prof. Dr. Saylan,

-1982-1987 yılları arasında, İstanbul Tıp Fakültesi Dermatoloji Anabilim Dalı Başkanlığı'nı,

-1981-2001 yılları arasında İstanbul Tıp Fakültesi Lepra Araştırma ve Uygulama Merkezi Müdürlüğü'nü yürüttü. Saylan, Dermatopatoloji Laboratuarının, Behçet Hastalığı ve Cinsel İlişkiyle Bulaşan Hastalıklar Polikliniklerinin kurulmasına öncülük etti, Saylan ayrıca Ulusal Lepra Kontrol Programını koordinatörü olarak proje, planlama ve uygulamalarını gerçekleştirdi. -1989'da, bir grup Atatürkçü aydın tarafından devrim yasalarını ve laik düzeni koruyup geliştirmek amacıyla oluşturulan Çağdaş Yaşamı Destekleme Derneği'nin (ÇYDD) kurucularından ve genel başkanlığını yürüten Saylan,

-1990'da oluşturulan “Öğretim Üyeleri Derneği”nin kurucusu ve II. Başkanlığını yaptı. Prof. Dr. Saylan, 1990'da oluşturulan “İÜ Kadın Sorunları Araştırma ve Uygulama Merkezi”nin kuruluşunda görev aldı ve 1996'ya kadar Müdür Yardımcılığı ile Kadın Sağlığı derslerinin koordinatörlüğünü yaptı.

-1995'de mezun olduğu lise için oluşturulan Kandilli Kız Lisesi Kültür ve Eğitim Vakfı'nın (KANKEV) kurucusu ve başkanlığını yapan Saylan, İstanbul Tabip Odası ve Korunmaya Muhtaç Çocuklar Vakfının da üyeliğini yaptı.

-13 Aralık 2002’de emekli olarak resmi görevlerini devreden Saylan, gönüllü kuruluş olarak, ÇYDD'nin Genel Başkanlığını, KANKEV Vakfı ile Cüzzamla Savaş Derneği Başkanlığını, sürdürüyordu.

-Saylan, 9. Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel tarafından 31 Mart 2000 tarihinde Sosyal Hizmetler Danışma Kurulu üyeliğine seçildi ve halen bu görevi sürdürüyordu. 10. Cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer tarafından 2 Şubat 2001'de YÖK üyeliğiyle görevlendirilen Saylan'ın bu görevi Şubat 2007'de son erdi.

-Saylan, 2003-2004 arasında Başbakanlık İnsan Hakları Danışma Kurulu üyeliği ve İstanbul İl İnsan Hakları Kurulu üyeliklerinde bulundu.

-2005 yılı başı olarak, toplam 440 yayını bulunan Prof. Dr. Saylan'ın bu yayınlarından 50'si yabancı dergilerde yayımlanmış tıbbi çalışmaları, 204'ü tıbbi, sosyal ve siyasal içerikli gazete makaleleri, 186'sı ise Türkçe tıbbi dergilerde ve kongre kitaplarında yayımlanmış araştırma, derleme ve olgu bildirimlerinden oluşuyor.

-Saylan'ın, 5 kez baskı yapan “1. Basamak Sağlık Hizmetlerinde Deri ve Zührevi Hastalıklar El Kitabı” adlı ders kitabı, çocukluk yaşamını anlatan “At Kız”, makalelerini içeren “Cumhuriyetin Bireyi Olmak” eserleri ile Radyo Cumhuriyet'teki programlarının dökümü olan “Radyo Cumhuriyet'te Çağdaş İnsan Söyleşileri”, Mehmet Zaman Saçlıoğlu'yla söyleşilerini içeren ve 7 baskı yapan “Güneş Umuttan Şimdi Doğar” ile Zehra İpşiroğlu'nun sorguladığı Yapıcılığın Gücü ve son olarak da Şefik Görkeyle yapılmış “Hekim Olmak” adlı eserleri bulunuyor…

-Hayatı boyunca bir çok ödül alan ÇYDD Genel Başkanı Prof. Dr. Türkan Saylan, son olarak Boğaziçi Üniversitesi (BÜ) tarafından, cüzzam ve eğitim alanındaki çalışmaları nedeniyle “Fahri Doktora” unvanına da layık görülmüştü, fakat hastalığı nedeniyle ödül törenine katılamamıştı…

- Çağdaş Yaşamı Destekle Derneği Başkanı Türkan Saylan’ın Beşiktaş Arnavutköy’deki evinde 13 Nisan 2009’da Ergenekon soruşturmasının 12. dalgasında arama yapılmıştı. Çağdaş Yaşamı Destekleme Derneği (ÇYDD) Genel Başkanı Prof. Dr. Türkan Saylan, tedavi gördüğü hastanede sabaha karşı vefat etti. Uzun süredir kanser tedavisi gören Prof. Dr. Saylan, kan değerlerinin düşmesi nedeniyle İstanbul Üniversitesi (İÜ) Tıp Fakültesi Onkoloji Enstitüsü’nde kontrol altında tutuluyordu.
ÇYDD'den yapılan açıklamada cenazeye çelenk gönderilmesi yerine Prof.Dr. Türkan Saylan'ın da vasiyeti doğrultusunda derneğe bağışta bulunulması istendi.
ÇYDD BAĞIŞ BİLGİLERİ
TEL: 252 44 33
HESAP BİLGİLERİ: Yapı Kredi Bankası, Etiler Özel Bankacılık Merkezi Şube: 915
Hesap No: 01002861

KAYNAK:MİLLİYET
...............................................................................................................................

Çok üzgünüm!

Ata'nın bıraktığı emaneti en iyi koruyanlardan biri olarak gördüm hep Türkan Saylan'ı.

Geleceğin büyüklerine en iyi liderlik yapanlardan biri...

Huzur içinde uyu....

Anne kimdir?

2009-05-14T22:57:00.000-07:00

ANNE,

-Dünyada karşılık beklemeden börek yapan tek insandır.

-Karşılıksız sevginin ete kemiğe bürünmüş halidir..!

-Ne kadar üzsen de 10 Dakika sonra seni affeden zarif bir memeli türüdür,

-Yağlı bile olsa tiksinmeden saçını okşayan, kucağına yatıran, öpüp koklayan tek varlıktır,

-Meleğin süt verebilenidir.

-'Yarasın' diye muhallebinin içine ciğer katarak, çocuğuna yediren manyaklık derecesinde yaratıcıdır.

-Yemek yemeyen çocuğun dikkatini çekmek için elindeki tencere ve tavalarla maymunluk yapabilen kişidir.

-Kafayı çocuklarıyla bozmuş, göbek bağı kopsa da, yürek bağı asla kopmayan, sevgi dolu fedakar insan dişisidir.

-Bulaşık, ütü, vb. yaparken bile otomatik olarak çene çalan, kendi kendine konuşan, 'kadın dırdırı' denen mereti erkeklere daha küçükten belletendir.

-Yemek uzmanı, düzen insanıdır.Yavrularını yol tarafından değil, kaldırım tarafından yürütendir. -Dizi dizi incidir, lakin gerektiğinde, laf sokma dalında da birincidir..!

-Sevgiliden ayrılma haberi verildiğinde, 'amaaan ben sana daha güzelini bulurum' diyebilenkomik bir karakterdir...

-'Oğlum aradım yoktun. Ben de mesaj atayım dedim sana. Gelince ara beni emi aslan evladım.Kara börülcem benim, öptüm annen' şeklinde mesajlar atabilen, teknolojiyi ısrarla reddeden, kabullenemeyen, kafasına göre yorumlayan bilişim düşmanıdır...

-AMA ...AMA dünyanın en güzel kucağına sahip, en güzel kokan, harikulade bir varlıktır.

-Olmadık yerlerde 'iyi ki doğurmuşum ulen seni' diyen, benim hatırıma benimle Freddy Mercury dinleyen bir sabır ağacıdır.

-Evlatlarını asla ayırmayan, aynı zamanda birbirinden koruyan güç abidesidir.

-Evde bir yere uzandığınız an, orada temizlik yapacağı tutan, temizlik konusunda kayışı kopardığından, temizlikçi gelecek diye evi temizleyen, balans ayarı kaçmış, sevimli, tatlı, güzel bir temizlik manyağıdır...

-Mutfakta yaşayan, evde herkesi idare eden bir tür tatlı canlıdır...

-Evrendeki tüm sevgilerin güçlerini birleştirdiği sulugöz abidesi bir yaratıktır..!

-Oğlunun damat - kızının gelin olduğunu görünce, çocuğu mezun olunca, çocuğu gol atınca,çocuğu hasta olunca, çocuğu askere gidince, çocuğu harçlıklarından 5 dolar biriktirdi diye,dolar yükselince, velhasıl buna benzer bir sürü şeye anında ağlayabilen, bu mesajı okurken bile duygulanıp - gözleri dolabilen, ağlamaya meyilli bir yapısı olan duygu pınarıdır.

-Çoook uzakta dursa da yakın hissedilen, çok yakınında dahi olsa canı hep istenen, asla vazgeçilmeyen, dizinin dibinde olmak istenen, evlatların varlığını, varlığına armağan edebileceği,*** ıslak - kuru ama heeeep duygulu***tek kadın modelidir...

Bunu yazan kesin benim oğlumdur diyeceğim,ama internette buldum bu yazıyı...Demek ki bütün erkek çocukları aynı görüşteymiş....Kızlar daha mantıklı bence...

:-))

Cinler tepenize nasıl gelir? BUYRUNUZ....

2009-05-14T01:54:00.000-07:00

-"Oğlum,şurda 2,5 haftan kaldı."

-"Evet,biliyorum,niye söylüyorsun ki?"

-"Hani,bilgisayar başında oturunca ve dışarıda top oynayınca iyi not vermiyorlar da,hatırlatayım dedim!"

-"Ben çalışıyorum!"

-"Hadi ya! Ben niye görmüyorum!"

-"Sen gelmeden çalışıp bitiriyorum da ondan!"

-"Vay be! Benim çalışkan oğlum,15 dakikada kitabı yalayıp yutuyormuş da benim haberim yok!Nankörüm nankör!"

İçeriden bir kahkaha...

-"Anne seni çok seviyorum'"

-"Beni kandırma sırık!"

-"Ben kendim için çalışıyorum.Sen öyle demiyor musun?Görmüyorsan bana ne!"

-"Bak sen! Dayılanıyor muyuz ne?"

-"Hayır anne! Sen anlamak istediğin şekilde anlıyorsun."

-"Nasıl yani?"

-"Tartışma çıkarmak istiyorsun..."

-"O makinenin başından kalk ve buraya gel bakayım sen!"

-"O makine değil,bilgisayar birkere!"

-"Beni yanına getirme sırık!"

-"Geeeel..."

-"Gelirsem ne olacağını biliyorsun değil mi?O bilgisayarın merdivenlerden düşüş sesini duymak istemiyorsan hemen buraya gel..."

........................

-"Geldim,ne var?"

-"Neden adam gibi ders çalışılmıyor,anlatır mısın?"

-"Anneciğim,bak ben ders çalışıyorum.Sınıfta üçüncüyüm.."

-"Ooooo,sınıf standartınız bir hayli yüksek demek ki,senin iki zayıfını düşünürsek,oldukça başarılı bir sınıf demektir öyle mi?"

-"Çok gıcıksın anne,biliyor musun? O zayıf değil,düşük not!"

Ben de şalter atıyor artık...

-"Seni ayağımın altına almamı istemiyorsan,hemen oturup çalışıyorsun.Bilgisayarı bir daha açarsan,daha önceyi hatırlatırım sana..."

Daha önce bırakmasını söylediğim,top, fotoğraf makinesi ve benzeri şeyleri 8. kattan aşağıya atmıştım da....

-"Burası bahçe katı anne!"

-"Bilgisayar için ,kat farketmez değil mi?Bir kaç basamak işini bitirmeye yarar."

-"Yapamazsın anne!"

Hızla kalkıp,odaya hamle yapıyorum.Önüme geçmeye çalışıyor.Öyle kızgınım ki,hızıma engel olamıyor.Direk ekranı kucaklıyorum.Engel olmaya çalışırken,işaret parmağımla dönüp,ikaz ediyorum;

-"Dediğim yaptığımı biliyorsun!Bana engel olmaya kalkışmanın işe yaramayacağını biliyorsun"

Duman saçıyorum adeta!

-"Tamam,tamam.Oturup çalışacağım.Elleme bilgisayarımı."

-"Peki,bakalım sözünde duracak mısın?"

-"Bana hiç güvenmiyorsun ki!"

-"Öyle acıların çocuğu gibi davranma bana! Ne demek istediğimi anlıyorsun."

-"Öyle tabii,ne zaman güvendin?"

-"Beni aldatıp,ders çalışıyormuş gibi yaptığın zamanları unutmadım beyefendi!"

-"Ben seni hiç kandırmadım hiç!"

-"Kes artık,yarın bu dersten bir zayıf al da,bak bakalım üstüne atlıyor muyum,atlamıyor muyum?"

-"Hey Allahım,nasıl bir anne bu?"

-"Üzgünüm,payına ben düştüm!"

Aradan 20 dakika geçiyor.

Dışarıdan bir ıslık sesi(arkadaşlarının dışarı çık mesajı)

-"Dışarı çıkmıyorsun!"

-"Ya,anne saatlerdir çalışıyorum.Biraz çıkıp gelirim."

-"Beni çıldırtmak için yapıyorsun biliyorum.Ve başarıyorsun!Cep mesajıyla çağırdığın arkadaşlarını yine aynı sistemle gönderiyorsun."

-"Hayır.Ben çıkıyorum!"

-"Ay,çok korktum bu ses tonundan be!"

Kapıyı açıyorum ve gelemeyeceğini söylüyorumm.O da camı açıp"geliyorum" diyor.

Bizim pencere ve kapı kapanıyor.Ve dışarı çıkılamıyor!Akıbetimiz belli değil dışarıdakilere göre...Meraktan ölsünler oyun düşkünleri...

-"MP3 üm nerede anne?

-"??!&/?*??***^^............."

Ölür müsün öldürür müsün?

İki haftamız kavga döğüş böyle geçecek...

Gerçi derslerimiz iyi ama,boşvermemek lazım...

Sıkıldım...

2009-05-12T04:33:00.000-07:00

Canım bir şeyler yapmak istiyor!
Mesela;

Okusam,okusam,okusam..

Örsem,örsem,örsem....

Yesem,yesem,yesem...

Konuşsam,konuşsam,konuşsam....

Temizlesem,temizlesem,silsem...

Yan gelip yatsam...

Acaba "Hızır",hala dolaşıyor mudur?

Atatürk hakkında bilinmeyenler...

2009-05-10T23:16:00.000-07:00

Hiç şaşırmadım.
Gücüne ve zekasına hayran olduğum,Mustafa Kemal Atatürk hakkında öğrendiğim her yeni şey,ona olan saygımı her geçen gün daha da artırıyor.

Lütfen okuyun...
http://annemoda.blogspot.com/2009/03/ataturkun-cumhuriyet-koyu.html

Atatürk hakkında bilinmeyenler...

2009-05-08T03:59:00.001-07:00

Atatürk'un gördüğü rüyalar

Annesinin Ölümünü Rüyasında GörmesiAtatürk bir sabah yatağından endişe içinde kalktı.Bir rüya görmüştü ve bu rüya canını çok sıkmıştı.Atatürk bu rüyayı şöyle nakletmiştir.” Arazide dolaşıyoruz. Her taraf yemyeşil, çayır çimen. Birden bire bir sel geliyor, annemi alıp götürüyor.” Bu rüyanın akabinde acı haber, kısa bir süre sonra yaveri Salih'in yolladığı şifreli telgraf ile gelir. Atatürk telgrafın şifreli olduğunu görünce hemen " Annem öldü değil mi " der.”

......................................................................................
Salih Bozok'un İntihar Edeceğini Rüyasında GörmesiSalih Bozok Atatürk'ün yaverliğini yapmıştı. Atatürk sağlığında onunla ilgili gördüğü rüyasını Salih Bozok'a anlatmıştı: "Büyük bir otelin salonunda oturuyormuşuz. Yanımda sende varmışsın. Salonun bir köşesinde bilardo masası varmış. Masanın başında, arkası bize dönük olan bir zat oturuyor. Tam bu sırada odanın kapısı açıldı ve iri yarı 30 kadar adam içeri girdiler. Bunlardan biri eline bilardo masasından bir ıstaka alarak masanın önünde oturan benim teşhis edemediğim zatın omzuna bütün kuvvetiyle indirmeye başladı. Omzuna vurulan zat ayağa kalkarak, kendini müdafaa etmekte ve "Bana niye vuruyorsun" diye hiddetle haykırmaktayken, Salih bana göz ucu ile ne yapmak lazım gibisinden baktın. Ben sana sakın kıpırdama manasına gelen bir işaretle sükunete davet ettim. Bu sırada eli ıstakalı adam, bize doğru yaklaşarak karşımızda tehditkar bir vaziyet aldı. Bu sefer Salih sen yine müdahale etmek istedin. Ben sana sus işareti verdikten sonra, o azılı adama dönerek "Sen kimsin ne istiyorsun" diye sordum. Adam bu suale cevap vereceği yerde, cebinden bir tabanca çıkartarak iki kurşun sıktı. Biri bana, öteki sana. Sonra adam bize "Kalkın dans edelim" emrini verdi. İkimizde kalkıp onun huzurunda dans ettik." Bilindiği gibi Atatürk'ün ölümünden sonra Salih Bozok tabancasıyla intihar etmiş ancak kurtarılmıştır.

.......................................................................................
Atatürk'ün Gördüğü Son Rüya26 Eylül 1938 tarihinde Atatürk, rahatsızlığı ile ilgili olarak ilk defa hafif bir koma atlatmıştı. Prof. Afet İnan, olayı şöyle anlatıyor: O geceyi rahatsız geçirdi. İlk komayı o zaman atlatmıştı. Ertesi sabahki açıklamasında : "Demek ölüm böyle olacak" diyerek uzun bir rüya gördüğünü anlattı. Salih'e söyle, ikimiz de kuyuya düştük, fakat o kurtuldu" dedi. Atatürk'ün burada "kuyuya düşme" sembolü ile gördüğü rüya vizyonu, kendisinin de söylediği gibi ölümünün habercisiydi. Salih Bozok'un kuyudan kurtulması ise, Atatürk'ün vefat ettiği gün, buna çok üzülen Salih Bozok'un intihar etmesi sonucu kurtarılmasını simgeliyordu... Bu Atatürk'ün gerçekleşen son rüyasıydı...

TÜM ANNELERE.....

2009-05-08T00:32:00.000-07:00

ÇOCUKLARIMIN BUNU SÖYLEMESİ EN BÜYÜK HEDİYE BANA....

ASLINDA TÜM ANNELERE DEĞİL Mİ?

ANNELER GÜNÜMÜZ KUTLU OLSUN!