Arrrrjen's log

Piz Buin

2009-07-27T17:56:00.004+02:00

Om de een of andere reden moest ik laatst denken aan een voorval wat me overkwam aan in de herfst van 2001.
De wereld stond gevoelsmatig aan de vooravond van wat misschien wel de Derde Wereldoorlog zou kunnen worden. Dagelijks berichtten de media nog over de plek die inmiddels Ground Zero was gaan heten en het was duidelijk dat Amerika zich opmaakte voor wraak.
Over een half jaar zouden Willem-Alexander en Máxima gaan trouwen in mijn stad, en ik woonde nog ruim samen met N. die haar baan als verkoopster net had opgezegd om een carrière te beginnen als tandartsassistente. Onze eigen tandarts, C. had haar gevraagd om voor haar te komen werken. Het leek ons beiden een super plan. Vorige maand belde N. mij op om me mede te delen dat zij en C. -inmiddels heeft ze mij verlaten voor onze tandarts- gaan trouwen. Het leven kan raar lopen. Uiteraard wist ik toen nog niet dat zij en die lul verliefd zouden worden op elkaar en dat die trut bij me weg zou gaan voor die midlifecrisislul met zijn Volvo stationcar, dus alles leek redelijk zijn gangetje gegaan. Net dertig geworden, leuke baan, leuk wijf, wat wil een man nog meer?

Tot ik een keer, het was tijdens het werk, in het urinoir stond te pissen en ik zag dat mijn pis bruin was. Niet donkergeel, nee, echt bruin. Thee. Sterke nog wel. Ik had geen pijn, voelde me niet beroerder dan normaal, en mijn pis was donkerbruin.
Als peuter ben ik geopereerd aan nierstenen, in de jaren zeventig had iedereen thuis een letterbak aan de muur hangen, die muur was dan ofwel oranje, ofwel geel of olijfgroen of iets dergelijks. Mensen hadden toen een nog slechtere smaak dan tegenwoordig, en ik vraag me af of er iemand is van onder de -pak hem beet- vijfendertig die weet wat een letterbak is. Ik weet dat wel, want in onze letterbak stond allerhande prullaria, waaronder ook mijn niersteen in een klein glazen flesje. Het zag er een beetje uit als een stukje wit koraal. Of een brokje kalksteen, wat het in feite natuurlijk ook was.

Toen ik voor mijn militaire dienst gekeurd moest worden, probeerde ik uit alle macht de keuringsartsen te laten geloven dat ik nog altijd vaak last had van terugkerende nierstenen, iets wat zeker niet ongebruikelijk is. Samen met mijn oom, die huisarts is in een klein kustplaatsje in een andere provincie, heb ik hemel en aarde bijelkaar gelogen om niet in het leger te hoeven.
Toen ik meer dan tien jaar later ineens donkerbruin stond te pissen, wist ik dat de natuur, mother earth, God, Jah, Allah of hoe je het ook wil noemen, wraak had genomen op mijn leugens van vroeger. Ik bedoel: je hoeft niet medisch geschoold te zijn om te begrijpen dat bruine pis betekent dat je nieren iets niet helemaal goed doen.

Droogkloot als ik ben, besloot ik het even aan te kijken, ik had immers geen enkele pijn of iets dergelijks. Ik voelde me best prima, hetzelfde als altijd, maar dan met bruine pis. Ik hoopte dat het vanzelf over zou gaan, net als een puist zonder ingreep van jezelf ook weer altijd verwordt van een esthetisch drama tot een gevoel van 'waar maakte ik me toch druk over, eikel'.
Alleen het werd niet minder. Eerder erger. Het is moeilijk te zeggen, want je raakt gewend aan het ongewone, waardoor je kiespijn in de loop van een week niet erger lijkt geworden, terwijl je jezelf gewoon voor de gek houdt en je weet dat de dag komt dat je huilend voor de deur van je tandarts staat, hem smekend om hem er uit te trekken. Dat hij er later met je wijf met dikke tieten vandoor zal gaan, daar heb je nog geen weet van. Maar goed ook, anders waren er vast meer tanden gesneuveld dan medisch noodzakelijk waren. Doch dit terzijde.

Toen ik een paar weken later met N. bij mijn ouders was, vertelde ik het mijn moeder tussen twee happen aardappel met bloemkool en een braadworstje door. Mam, pijn pis is de laatste tijd bruin. Ter demonstratie liet ik het haar na het eten zelf zien. Je moet weten dat het mens zelf verpleegkundig is onderlegd, en ik er niet aan ontkwam om nog vóór het toetje in een oude jampot (waarom bewaren oude mensen altijd zoveel jampotten?) te pissen.
Ik slofte van de wc naar de keuken, met in mijn hand een voor een kwart gevulde pot van het type Bonne Maman van de Albert Heijn. Het leek of er iemand dode cola in had geschonken, zo donker was het. Toen ik het zo aanschouwde, buiten de normale plek van de witte pispot zeg maar, zeker toen ik het smoel van mijn lieve moeder wit zag wegtrekken, realiseerde ik me pas ten volle dat dit echt niet goed was.

Mijn moeder drong er, gesteund door mijn vader en N., die eigenlijk ook nooit goed naar mijn pis had gekeken, op aan om als de sodemieter, vandaag nog, naar een arts te gaan. Of ik godverdomme helemaal gek geworden was om hier mee rond te lopen, wat ik in vredesnaam dacht, en hoe ik zo stom kon zijn om niet al veel eerder in paniek te geraken. Het leek ze ernst. Nog steeds voelde ik geen pijn, dus ik vond het allemaal wat overdreven. Kom op zeg, iedereen heeft toch wel eens donkerbruine, wat zeg ik, zwarte pis? Het Zwarte Pisfestival in de Achterhoek kennen we allemaal. Wat een gedoe om niks zeg, mijn pis is zwart. So what. Ik heb geen pijn dus het is niks.
Dat ik nog geen maand later kermend van de pijn over de badkamervloer zou liggen te rollen, smekend om hulp, dat wist ik natuurlijk niet. De dokter zou met zijn autootje naar me toe komen rijden om me een dosis morfine in de kont te spuiten. Hij bleef een kwartier, en toen hij zag dat ik nog steeds de lakens van mijn bed aan repen trok, gaf hij me een tweede dosis in dezelfde kont. Toen hij weg was, en ik in een roes van een dubbele dosis morfine kennis maakte met Elvis, Marilyn Monroe en Djengis Kahn, voelde ik dat de pijn net te verdragen was. En dat ik nog geen maand daar weer na, met spoed zou worden opgenomen, om mijn lijf vol met slangen te douwen, dat was helemáál vergezocht op dat moment. Dat zou allemaal later komen, daarover vertel ik misschien nog wel eens onder het genot van een borrel en een stijve lul.

Terug naar de avond twee maanden eerder, bij papa en mama met de jampot met zwarte pis. Nu. Dokter. Ik heb gebeld, papa brengt je wel met de auto, N. en ik blijven hier. Nee, koffie komt straks wel, ik wil dat je NU naar de dokter gaat. Hier is het adres, ze weet dat jullie eraan komen. Vergeet je shawl niet, doe je jas goed dicht en rij voorzichtig papa. Tot straks!
Hoewel de twee oudjes een hele la vol hebben staan met jampotten van allerlei formaat, leek er voor de Bonne Mamanpot geen passende deksel te zijn. In de halve paniek had kennelijk niemand de tegenwoordigheid van geest om de pis dan maar in een andere pot over te gieten, waar wel een deksel voor was. Nee, wij vieren, debielen dat we waren, dachten dat de deksel die het minst niet past, wel goed genoeg zou zijn. Kwestie van rechthouden en alles sal goed kom.

Ken je Murphy? Van Murphy's Law?
Ik inmiddels wel.
Al bij de eerste bocht die papa nam in zijn hoekige Japanner, klotste het eerste golfje lauwe pis over mijn ene hand heen. De volgende bocht, dit keer naar links, zorgde voor een nieuwe golf over mijn broekspijp. Ondanks mijn gesmeek om alsjeblieft rustiger en vooral stabieler te rijden, was de hoeveelheid pis in de pot ruim gehalveerd toen we bij de waarnemend arts arriveerden. Mijn benen waren nat en warm en mijn humeur kon niet stuk. Klootzakken. Jullie allemaal.
Kijk dan, stelletje idioten: sta ik godverdomme op een koude herfstavond in de godvergeten Marcantilaan in het grootste stuk riool van Amsterdam met een pot lauwe, zwarte pis in mijn poten naast mijn vader die denkt dat hij alles onder controle heeft, maar ondertussen van voren niet lijkt te weten dat zijn reet van achter leeft. Ik had thuis kunnen zijn, zittend op de bank met Frenk op mijn schoot en een stuk hazelnootchocola in mijn muil. This better be good, besloot ik, en we liepen de wachtkamer binnen.

De dienstdoende arts bleek een vrouw te zijn van achterin de veertig, met haar zoals Anne Frank dat had in haar minder goede periode. "Kom binnen, jij bent Arrrrjen denk ik, geef mij die pot met urine maar, dan gaan we eens kijken wat er loos is" stelde ze vooral mijn vader gerust. Nog vóórdat ik haar had willen waarschuwen dat de deksel los zat, rukte ze enthousiast de pot met pis uit mijn hand, en ik zweer je dat ze er mee schudde alsof het een lieve lust was. Als in slow-motion zag ik de witte deksel langs haar linker oor vliegen, achternagezeten door een golf van zwartbruine pis. De pis raakte haar vol in het gezicht, van haar haarlijn bovenop haar voorhoofd tot ruim onder haar onderlip. Alle nog in de fles overgebleven pis, droop in stralen van haar gezicht naar beneden.
Ik zag hoe een druppel als een donkere traan van haar wenkbrauw, langs haar neus, zo op haar onderlip verdween.
Met een glimlach van oor tot oor stond ik daar, de dokter en mijn vader verschrikt kijkend, of ze zojuist betrapt waren terwijl ze de daad bedreven. Zelden een arts met zo'n beteuterd gezicht gezien, sowieso zag ik mijn pis nooit eerder in iemands mond verdwijnen.

"Kijk uit, de deksel zit los" probeerde ik de sfeer te verbeteren.
Briesend en stampvoetend nam het wijf in de witte jas het laatste overgebleven restje zwarte pis mee naar haar behandelkamer, om het onder een microscoop te bekijken. Ze had wat mij betreft ook gewoon in de spiegel kunnen kijken.

Hoe een medisch drama toch kan zorgen voor hilariteit, leerde ik toen, die koude herfstavond in Amsterdam West.
We leefden nog lang en gelukkig en nu ga ik koffie zetten want word maar wat dorstig van al dat gepraat over pis en wijven en vaders.

Amen.

Marco heeft gelijk

2009-07-21T15:48:00.003+02:00

Dromen.
De meeste zijn bedrog. Als Marco Borsato het zegt, dan is dat gewoon zo. Trouwens, het zou wel raar zijn als de meeste dromen geen bedrog zouden zijn; stel je voor dat meer dan de helft van wat mensen dromen, gewoon uitkomt. Mijn god. Bezie de debiliteit van alle dag om je heen, analyseer het klootjesvolk wat niet kan wachten tot Carloine Tensen de winnaar bekend maakt, en je adem stokt. Als de dromen van dat volk toch zouden uitkomen, dan..... wacht eens, wacht eens, misschien sla ik de plank hier finaal mis, en zijn de meeste dromen helemaal geen bedrog, en komen de meeste dromen van het RTL-volk, de klagers, de langs-de-zijlijn-zitters, de Oranjefans, de Seat-rijders, de Amstelbier-drinkers, de Veronica-luisteraars, de Telegraaflezers en de Bobbejaanlandbezoekers wel uit. Misschien is dat precies wat er godveromme mis is in dit kloteland, dat een of andere goede geest, God, Allah, weet ik veel wie, dat om het even welke kracht ooit in een opwelling van vredelievendheid en welwillendheid heeft besloten: geef de mensen wat ze willen. Komt die lul even van een koude kermis thuis! Elke mongool weet immers (luisteren jullie mee, D66-ers) dat wat de meerderheid nou eenmaal wil, niet per sé het beste is voor diezelfde meerderheid? Ik ben daarom ook allesbehalve een aanhanger van de democratie.

Natuurlijk klinkt het zo mooi: Demos en Krateo betekenen Volk en Macht, geef de macht aan het volk en alles komt goed. Ja. Als iedereen zo slim zou zijn als jij, lezer, of nog beter: zoals ik, ja, dan zou het al een stuk beter gaan. Maar echte democratie, zoals D66 dat zou willen, met een correctief referendum, wat feitelijk inhoudt dat de macht tussentijds (dus buiten de statenverkiezingen om) beslist over allerhande maatschappelijke shit, lijkt me rampzalig. Nog een keer: kijk in de kassarij bij Albert Heijn eens links van je. Dan rechts van je. Dan naar achter, en kijk ook meteen even naar de meisjes achter de kassa en naar de jongens die de schappen bijvullen. Op de parkeerplaats kijk, nee, bestudéér je het volk verder. Kijk naar de te dikke wijven met leggings, de te kale mannen met hun wandelwagens, de onbeholpenheid waarmee dit leger van mierenmensen zich het weekend doorworstelt. Zou je echt willen dat deze mensen rechtstreeks invloed hebben op wat er zich afspeelt in jouw straat, jouw wijk, jouw stad? God bewaar me. Geef ons Berlusconi, geef ons Chavez, geef ons desnoods Mussolini of Franco terug, Hitler gaat me net iets te ver, maar fuck de democratie. Macht van het volk, mijn kloten. Het volk blijft met verkiezingen voor vijftig procent thuis, om vervolgens de komende vier jaar voor honderd procent alles beter te weten en voor tachtig procent te kankeren op de mensen die op de verkeerde partij hebben gestemd. En als er eens iemand opstaat die voor een golfslagbad in Den Haag zorgt, is er wel een of andere idioot die hem point blank door zijn geleerde hersens schiet.

Dromen zijn derhalve net als democratie: je ontkomt er niet aan, maar je kunt evengoed zonder heel die shit.

Waar ik eigenlijk naartoe wilde toen ik ging zitten achter het klavier van mijn computer, is mijn droomgedrag met jullie te delen. Mensen die mij goed kennen, weten dat ik -ja, ook ik- wel eens rare, voorspellende dromen kan hebben. Ik wil daar niet te veel over uitwijden omdat jullie het voor zeker de helft allemaal raar, vaag, eng en gelul vinden, maar de Bijlmerramp droomde ik de nacht van te voren, evenals de miskraam van een vriendin van me, net als het exacte huis waar ik in zou komen te wonen (terwijl ik niet eens van plan was te verhuizen, drong dit huis zich keer op keer aan mij op, en door een speling van het lot kwam ik er te wonen, een jaar of tien geleden). Je hebt er geen reet aan, want niet alleen kan ik die voorspellende gave, of hoe je het ook wilt noemen, niet oproepen of controleren, nee, ik kan niet eens een voorspellende droom onderscheiden van zomaar een klotedroom. Pas achteraf (meestal binnen een etmaal, dat dan weer wel) blijkt een droom zomaar uit te komen. Helaas gaat het bij mij meestal om rampen, dood, ziekte en dat soort shit. Nou wijd ik er toch veel te veel over uit, wat niet mijn bedoeling was. Weet je wat, vergeet heel die shit die ik zojuist neerkwakte over die dromen, we gaan verder naar mijn recente dromen.

De laatste paar jaar droom ik regelmatig dat ik bij mijn ouders ben, althans in hun flatgebouw. Er vindt een invasie plaats van buitenaardse wezens. De hele wereld wordt beschoten door deze gasten, het heeft een beetje de sfeer van de film War of the Worlds. In mijn droom lijkt alles zo werkelijk dat ik het heel intens beleef, en ik flip echt de pan uit, om het zo maar eens te zeggen. Het kan niet anders of ik lig dan ook te woelen en te draaien, meestal word ik midden in de nacht wakker, drijfnat van het zweet. Soms zo erg dat ik een handdoek moet pakken om mezelf af te drogen. Is dit een voorspellende droom? Natuurlijk niet. Gelul. Het zal wel symbool staan voor het een of ander, dat ik teveel masturbeer of zoiets doms.

Vannacht droomde ik over krokodillen. Ik weet niet precies meer hoe of wat, alleen dat er veel krokodillen waren, grote, kleine, en ze bedreigden ons. Wie ons was, weet ik ook niet meer, maar ik was met meerdere mensen, de straten waren ondergelopen en het water zat vol met agressieve krokodillen. Zal wel betekenen dat ik binnenkort veel geld verlies of zoiets doms.

Dat was het eigenlijk, ik droom soms raar. Over aliens en over krokodillen. Vaak word ik gebroken wakker, of met hoofdpijn, met spierpijn, hoe dan ook is wakker worden altijd het zwaarste moment van de dag.
Dromen zijn kut. Ik zou graag een referendum in het leven roepen die het dromen bij wet verboden maakt.

En nu: fuck off want ik ga mijn Les Paul pakken om er eens flink te blues uit te slaan, zolang het nog kan. Je weet het immers nooit met die blues.

Buster en de Boze Buur

2009-07-10T12:46:00.004+02:00

Ik heb een weekje de hond van mijn zus en zwager en vier kids te logeren, zolang zij in Frankrijk zitten.
Dat gaat natuurlijk prima, Buster is een superlieve Bulldog die mij al zijn hele leven kent.
Vandaag liep ik een rondje met hem rond mijn appartementenblok en ik vond het niet nodig om hem constant aangelijnd te houden, omdat hij toch wel binnen drie meter van mijn voeten blijft, no matter what.

Wrong. De eerste tien minuten gingen goed, totdat meneer het op zijn speelse heupen kreeg en wegsprintte, om zich tien meter verderop om te draaien met een duidelijke blik die zei "pak me dan als je kan!!!", met zijn korte staartje als een gek kwispelend.
Pffff... altijd zo sloom als een lui varken, en net nu ik er géén zin in heb, denkt meneer een loopje met me te kunnen nemen. Hij lijkt mij wel. Hij huppelde naar het grasveld achter het gebouw, waar -terecht- je je hond niet mag uitlaten. Er zitten 's zomers buren met een paar stoelen en een glas wijn, er wordt gebarbecued en er spelen regelmatig kleine kinderen. Honden moeten daar uiteraard niet kakken.

Wel ben ik een aantal keren na het uitlaten via dat veldje naar mijn achterdeur gelopen, met Buster aan de lijn. Als zo'n beest toch is uitgekakt en gepiest, zie ik zelf geen bezwaar om gewoon met hem over dat veldje te lopen, linea recta naar onze achterdeur. Dat noem ik geen uitlaten, maar gewoon 'met je hond naar huis lopen'. Kleine nuance, maar essentieel.

Goed, Buster liep langs de heg aan de achterkant van dat veld mij lekker uit te dagen, waarbij ik geërgerd riep "En nou kom je verdomme HIER!!!!"
Iedereen kon zien dat wat er gebeurde, alles behalve geplanned was.
Enter chagrijinge benedenbuurman van de andere hoek.
Ik had hem al eens eerder opgemerkt, omdat hij zijn rode autootje altijd precies op de hoek parkeert, op de rand van het laantje achter ons gebouw. Dus tussen het gebouw en het veldje, snap je wel? Precies in de dode hoek tussen de garageboxen, het veldje en het laantje, parkeert hij zijn autootje, zodat hij er vanaf zijn tuin mooi zicht op heeft. Het toont zijn gebrek aan vertrouwen in de medemens dat hij dat doet, denk ik. Maar iedere gek zijn gebrek dus zoek het lekker uit.

Uitgerekend deze foutparkeerder dus, sprak mij aan met "Meneer. U woont hier niet he?"
"Jawel hoor" antwoordde ik kort.
"Waar woont u dan?" vroeg hij, duidelijk niet overtuigd van mijn eerlijkheid
Nou heb ik voor niemand geheimen, maar een type wat de politieagent van het gebouw denkt te moeten spelen, je kan aan zijn hoofd al zien dat het een autoritaire klootzak is, die mag van mij in het ongewisse blijven over mijn privézaken.
Ik knikte met mijn hoofd in de algemene richting van mijn appartement, drie portieken terug van ons. "Daarzo" zei ik.
"Daarzo? Welk nummer dan?" wilde hij natuurlijk verder weten
"Dat gaat u niets aan. Vertrouwt u er op dat als ik zeg hier te wonen, dat ik de waarheid spreek. Op welk nummer precies, doet voor u niet ter zake" besloot ik.
"U mag uw hond hier niet uitlaten, en als u hier niet woont heeft u hier al helemaal niets te zoeken want het is eigen terrein". De NSB-er moest zijn briesen inhouden.
Inwendig maakte ik een vreugdessprongetje. Ik ben gek op discussies met totale vreemden, het breekt zo lekker de week, zullen we maar zeggen.
"Ik zei u al: ik woon hier wel degelijk. Het is ook mijn terrein. Ik weet dat ik hier geen honden mag uitlaten, maar zoals u misschien kunt zien, laat ik hem niet uit, maar is hij even aan mij ontsnapt en probeer ik hem te pakken te krijgen. Misschien als u mij even helpt, kan ik hem sneller van het gras krijgen en kunnen we beiden over gaan tot de orde van de dag?"
Ik merkte dat mijn beleefdheid slechts aan de oppervlakte lag. Iedereen die me langer kent dan vandaag had de opborrelende irritatie al lang kunnen merken. Mijn ogen gaan anders staan, mijn taalgebruik wordt korteraf en mijn stem wordt nog harder en bulderender dan normaal. Maar voor deze lamlul kon ik de schijn nog eventjes ophouden.

"Het is al de tweede keer dat ik u hier zie met die hond, namelijk".
Mijn god. Een achter de geraniums-zittende NSB-er, ik wist het al gelijk de eerste keer dat ik hem in zijn tuintje zag zitten tijdens de verhuizing. Wederom was mijn mensenkennis spot-on en bewees deze chagrijn mijn inschattingsvermogen en mijn vooroordelen. Al de tweede keer. Sjonge jonge. Nou nou. Al de tweede keer. Het is toch wat.
Ik glimlachte vriendelijk. "Dan heeft u één keer gemist, want het is al de derde keer" zei ik. "Wel goed opletten hoor, als u alles in de gaten moet houden". Ik voel me altijd heerlijk triomfantelijk als ik zo ad-rem ben, vooral als ik het bloed onder de ander zijn nagels vandaan lijk te trekken met een glimlach op mijn bakkes.
Wat ben ik eigenlijk een slecht mens. Arme NSB-er is natuurlijk niet gewend dat mensen zo overduidelijk het respect ontberen waarvan hij denkt dat hij het verdient. Zijn vrouw onder de duim houden, dat lukte altijd prima. Die wist niet beter; haar vader was zelf geen haar beter. Ook zijn eigen kinderen leek hij perfect te kunnen controleren. Goed, ze gingen beiden erg vroeg uit huis, en het contact is al jaren niet wat het geweest is, maar zij weten wat respect is. Hij had ze dat zelf vaak genoeg met zijn eigen riem bijgebracht wanneer ze niet precies deden wat hij zei.

Hoe was de maatschappij toch veranderd, dacht hij. Zie hem nou staan, die snotaap met zijn spijkerbroek en zijn gympies, op mijn grasveld, waar ik over waak. Pffff.... zegt dat hij hier woont. Het zal wel. Ik heb hem nooit eerder gezien, hij heeft zich nooit komen voorstellen, ik woon hier al dertig jaar en ik zou toch verdomme wel weten wie mijn buren zijn? Onbeleefd stuk vreten, vast een werkloze, te lui om zijn poten uit te steken. Dat was in mijn tijd wel anders.
De derde keer, ik heb er eentje gemist.... de brutaliteit... het liefst zou ik hem een draai om zijn oren geven, maar ik ben al een keer gewaarschuwd, van toen die ene keer een paar jaar geleden.

"Ik ben hier al een paar keer via het achterpad naar mijn portiek gelopen hoor, met Buster, zo over het grasveld. Ik laat hem dan niet uit, vind ik, ik steek gewoon over. Uitlaten is voor mij: poepen en piesen. Dat doet hij niet. Hij loopt hier slechts, en dit keer zelfs zonder mijn uitzonderlijke toestemming. Overigens, is deze auto van u? U weet toch dat u hier niet mag parkeren op last van de brandweer?"
Ik trok mijn Gandhi-gezicht. "Nou ja, zo doen we allemaal wel eens iets wat formeel misschien niet mag, maar waar je in de praktijk niemand mee tot last bent, nietwaar?
Hoe dan ook, het is mijn hond niet eens, en zondag breng ik hem weer terug naar zijn eigen gezin en dan ziet u ons nooit meer over het gras lopen"

"Oh, ok, prima" zijn opluchting leek oprecht. "Ik snap één ding alleen niet. Ik ben zelf opgegroeid met honden en ik hield ze ook nooit aangelijnd. Nooit ontsnapte er eentje, ik had ze altijd in de hand, misschien doet u toch iets niet goed". Wat een hautaine klootzak.
Ik haalde mijn schouders op, terwijl ik naar Buster keek, die inmiddels naast mij was komen zitten, en zei droogjes "Ik vind het fantastisch, meneer. Heel erg knap, maar het gaat even niet over u en uw verleden. Als u het goed vindt, ga ik weer verder want ik heb andere dingen te doen"

Ik pakte Buster bij zijn halsband vast en maakte aanstalten om verder te gaan.
Verbouwereerd hakkelde de man iets in de geest van "Meneer, wij begrijpen elkaar, merk ik, u bent het in ieder geval wel met mij eens dat dit grasveld geen plaats is voor honden, dank u wel"
Ik keek hem even in stilte aan, bestudeerde zijn gezicht, zijn lichaamshouding. Niets van herkenning, geen enkel gevoel maakte deze man bij mij los, anders dan een laf soort minachting. Ik kon me niet eens serieus aan hem ergeren, zo betekenisloos stond hij daar, voor zijn tuintje met wit plastic meubilair en zijn geraniums, naast zijn opgepoetste rood-paarse Japannertje, met zijn nette maar doodsaaie bruine pak op een doordeweekse vrijdag in de motregen. God, laat me alsjeblieft nooit zo worden, bad ik in stilte. Waar haalt zo'n kerel de tijd vandaan om zich met mijn leven te bemoeien?
"Ik denk eerlijk gezegd helemaal niet dat ik u begrijp, maar dat vind ik niet erg. Fijne dag nog, meneer" eindigde ik.

Samen met Buster huppelde ik naar nummer 99, de tweede portiek van rechts, eerste etage, daar dat appartement met die retro-lamp in de vensterbank en die ene bruine muur. Dat hippe-maar-toch-gezellige-appartement tegenover die villa van die griet met die Hummer, daar woon ik.
Bij de deur aangekomen zei ik tegen Buster: "Foei! Jij bent heel stout geweest, ben je besodemieterd! Die meneer heeft wel gelijk namelijk!!! Ooh-ooh! Stoute hond" maar ik zorgde wel dat boze buurman dat niet meer kon horen. Dat gunde ik hem nou net niet.

Waar was ik gebleven

2009-07-08T15:14:00.002+02:00

Hallo lieve kijkbuiskinderen!

Zoals beloofd, na lang weg te zijn geweest, heb ik me voorgenomen om mijn eh... hoe zeg je dat, om mijn toetsenbord af te stoffen, mijn inlogcodes op te zoeken en verder te gaan met bloggen op deze plek. Natuurlijk ben ik een tijdje half bezig geweest op Hyves, maar dat is toch anders.

Waar was ik gebleven?
Wat kan ik vertellen, wat is er gebeurd? Zal ik een beknopte samenvatting geven van de belevenissen sinds de vorige blog?
Wacht even, dan monteer ik een Pepsi Max voor mezelf en zet mij teder neder.
Hier ben ik weer. Het mooie van lezen, is dat je niet doorhebt hoeveel tijd en gehannes er vaak zit tussen de ene regel en de andere. Zomaar kan er een dag tijd verloren zijn tussen twee alinea's, en je zou het niet eens in de gaten hebben. Het is de kunst om daar als auteur niet teveel over uit te wijden, anders gaat de magie van de literatuur verloren. Anderzijds hoort uitwijden nou eenmaal bij mij zoals Schanulleke bij die geile Wiske hoort, dus je zult het ook in dit seizoen met veel bijzinnen en zijstraten moeten stellen. Het leven is een rit, geen bestemming, zeg maar.

Mijn vader begrijpt dat soort shit niet. Altijd als ter sprake komt dat ik met de auto van, ik noem een voorbeeld, Haarlem naar Noordwijk ben geweest, stelt hij steevast de vraag "hoe ben je gereden?".
Meestal is het antwoord dan iets in de trand van "weet ik veel hoe die weg heet, ik reed eerst langs een station, toen een autoweg, daarna langs een of andere sloot, door een zooi bollenvelden en ineens was ik er". Dat begrijpt hij niet. Ten eerste moet je in zijn optiek een blauwdruk van het Nederlandse wegennet op je netvlies hebben liggen, met daarbij de behorende A- en N-nummers. Nog belangrijker is het, dat je te allen tijde de snelste route neemt. Snelheid is alles, en zodra je ook maar even kan, duik je de snelweg op. Hij stamt nog uit de tijd dat je op de snelweg kon doorrijden; het gaat er maar niet in dat binnendoor vaak vlugger is.
Als ik hem dan vertel dat ik het juist lekker vind om langs sloot en weiland te rijden, lekker om me heen kijkend naar al het groen, het dorpse, knotwilgen, eenden en tractors op me laat inwerken omdat dat ontspannend werkt, schudt hij meewarig zijn hoofd. "Via de A9 en de A4, eraf bij de A44 en dan via Sassenheim was veel sneller geweest" legt hij dan uit, alsof hij een beginneling de strategie van het autorijden bij probeert te brengen.

Sja. En dan? Dan ben je tien minuten eerder op het strand, en dan? Kan je tien minuten eerder naar huis, kan je tien minuten langer op de bank hangen voor de TV? Ik bedoel: lik toch mijn reet, vent, met je gehaast altijd. Als je die tijdwinst nou godverdomme eens zou aanwenden om je vrouw wat meer te helpen in het huishouden, dan geef ik je gelijk. Kook eens een maaltijd! Draai een was, doe godverdomme eens iets nuttigs, stuk uitvreter dat je eigenlijk bent, met je mentaliteit van lik mijn vestje altijd. Schrob de plee en hou je bek, met je A4 en je A9 altijd. Dat ze die hele A4 in je reet steken.

Het leven is dus een ritje. Niet alleen de bestemming telt, ook hoe je je vermaakt onderweg. Volgens mij ben ik intussen zoals gebruikelijk totaal afgeweken van wat ik van plan was; een korte samenvatting geven van hetgeen er het laatste jaar is gebeurd. Enkele hoogte- en dieptepunten:

-Ik heb twee nieuwe 501's gekocht
-Mijn haar zit nog altijd erg cool
-Ik zoek werk, want BBned is een kutbedrijf
-Ik woon in Badhoevedorp want Alphen is kut en Amsteram is nog kutter
-Ik fiets
-Ik heb een hond te logeren
-Mijn allerliefste kat Frenkie is niet meer onder ons en ik huil daar nog regelmatig om, want ik mis hem en ik zal hem altijd blijven missen en dieren mogen niet lijden en dieren mogen niet dood en had ik al gezegd dat ik hem mis?
-We -dat zijn Liek, Demi en ik- hebben een andere kat, Elvis, die woont in Alphen en hoewel hij Frenk nooit kan vervangen, is hij een meer dan waardige opvolger. Ik zal vast zijn avonturen nog eens bundelen op dit blog. Binnenkort komt daar een tweede katje bij, primeur, een halfbroertje van Elvis. Ook een katertje, hij is nu een paar weken oud en we noemen hem Pepper. De dokter.

Dat vat alles wel samen, in een notedop, of is het tegenwoordig notendop?

Verder erger ik me nog dagelijks aan allerlei shit: nu weer dat gedoe rond die kutmarokkaanse taxitaliban die een Badhoevedorper op het Leidseplein heeft doodgemept. Hij heeft al twee (TWEE, godverdomme!!!) advocaten in de arm genomen, een voor zijn strafzaak en een om alle berichtgevers aan te pakken die hem, jawel, in zijn goede naam aantasten. Goede naam. Echt waar, ik lieg niet. Goede naam.
Sidi Mohamed Belghiti uit Ksar Chourfa, die Rob Sitek heeft doodgemept, Rob Sitek, die een vrouw en drie kinderen achterlaat, die is boos omdat zijn naam, Sidi Mohamed Belghiti uit Ksar Chourf, hier en daar wordt genoemd.
Dus heeft Sidi Mohamed Belghiti uit Ksar Chourf een extra advocaat ingeschakeld, die Sidi Mohamed Belghiti uit Ksar Chourf gaat helpen om de naam van Sidi Mohamed Belghiti uit Ksar Chourf te zuiveren.
Dat die hele Sidi Mohamed Belghiti uit Ksar Chourf ongezien de bloedtering mag krijgen en heel snel kamelen gaat vervoeren in het Rifgebertge. Sidi Mohamed Belghiti uit Ksar Chourf, onthoud die naam.
Sidi Mohamed Belghiti uit Ksar Chourf gaat het helemaal maken, deze zomer, want Sidi Mohamed Belghiti uit Ksar Chourf is boos.

Dat dus, irriteert me bijvoorbeeld. Of de hele hype rond Michael Jackson zijn overlijden. Ook dit kan ik kort samenvatten: ja, het was een bijzonder getalenteerde gast, misschien wel de grootste entertainer ooit, groter dan Elvis, groter dan de Beatles, groter dan JFK en Marilyn Monroe samen. Let op: ik zeg groter, niet beter.
Ik erken zijn belang voor de entertainment-industrie, zijn verkoopcijfers spreken voor zich.
Daarnaast was het natuurlijk een volslagen verkipt inividu, die elke binding met de wereldse werkelijkheid was verloren, voor zover hij die ooit heeft gehad. Met je zuurstoftank, je chimpansee, je Neverland en je godverdommese hele teringbende. Persoonlijk geloof ik overigens niet dat hij ooit een kind kwaad heeft gedaan, ik voel dat soort dingen aan. Ja, hij had rare ideeën over hoe je met kinderen om moet gaan, ja hij had de schijn tegen, maar nee, ik ben er haast van overtuigd dat hij nooit enige sexuele handeling met een kind heeft gehad. Hij was compleet asexueel en volslagen infantiel, hij zou niet weten wat hij met dat rare slangetje tussen zijn benen moet doen. Moest doen, want hij is nu dood.

En dat zullen we weten. Elke godverdommese scheet die deze dansende aap ooit heeft gelaten, wordt op twintig kanalen tegelijkertijd uitgezonden. Iedereen die ooit een plaat heeft gekocht van hem, laten we aan het woord om te vertellen hoe geweldig hij was, hoe aardig, hoe down to earth (ik zweer je dat ik een kutwijf dat heb horen beweren), en al die shit.

Ik zeg: hij beleefde zijn enige hoogtepunt toen hij nog bij Boney-M zong over Ma Baker en de rivieren van Babylon. Vanaf daar kon het ook alleen maar bergafwaarts gaan met hem.

En nu ben ik plotseling moe geworden van al dit getik, we zijn alweer een half uur verder, en mijn auto is dadelijk klaar van zijn APK-keuring dus ik begin maar eens te wandelen richting garage, daarbij denkend waarover ik de volgende keer eens zal gaan zitten typen.

Dag.

Ps plaatjes komen nog wel, ik moet even mijn wachtwoord voor mijn ftp server achterhalen.... denk hierboven maar een belachelijk plaatje van die dansende Bobby Farell van Boney M, waarbij hij een lelijke grimas trekt alsof net een keutel in zijn onderbroek aan het persen is.

State of the Reunion

2008-01-22T15:49:00.001+01:00

Leve Pavlov, je weet wel , van de hondjes en het belletje en zo.
Ga ik voor het eerst sinds maanden weer eens zitten voor een blogje, heb ik gelijk trek in een shot nicotine. Maar nee. Neen, hoor je me? Zegt neen tegen nicotine en zegt ja tegen de toekomst! Sluit u allen aan bij de Arbeitseinsatz, ik bedoel, de vrouw die nadenkt stemt ook NSB. Nee! Nee, dat bedoel ik niet, geef me drugs, geef me drank, geef me desnoods een schop onder mijn kont en draai mijn tepels in het rond, maar kalmeer me godverdomme of er zwaait wat, hoor je me?

Volgende week heb ik een reunie van mijn lagere school.
Nog nooit ben ik in mijn leven naar een reunie gegaan, en ik begrijp niet heel erg goed waarom ik dit keer wel acte de présence ga geven. Tuurlijk, het lijkt me leuk om het hernieuwde contact (leve Hyves!) met mijn beste maatje uit 1982 en omstreken te eh... hoe noem je dat... wel, gewoon, om hem na honderd jaar weer eens in het echt te zien, net als schooltuinmeisje-die-zich-aan-dezelfde-plant-heeft-geprikt.

Volgens mij gaan veel mensen naar een dergelijke reunie, niet om te kijken hoe het met de anderen gaat, maar om te laten zien hoe goed het met hunzelf gaat. Kijk mij eens carriere hebben gemaakt, met mijn Audi TT en mijn Armanipak? Mijn vrouw en ik gaan drie keer per jaar op de ski's staan, dat wil zeggen, als we niet in Venezuela op bezoek zijn bij de ambassadeur. Fuck off. Ik denk dat ik mijn oudste kleren aantrek, en iedereen zal vertellen dat ik bloedgelukkig ben met mijn baan als vuilnisman. Of parrtime-postbode. Busschauffeur. Aspergesteker. Weet ik veel, gewoon iets doms.

Nee, ik weet het nog beter. Ik ga niet kijken hoe het met anderen gaat, ik ga niet laten zien hoe het met mij gaat, nee, ik ga kijken hoe het met mij gaat, vijfentwintig jaar geleden.
Tussen de twintigers, dertigers en echt ouwe lullen en trutten, zal ik op zoek gaan naar een jochie van tien jaar oud. Die loopt daar ergens rond, met een bruine ribbroek en een blauw t-shirt met het getal 84 erop, zo'n Amerikaans highschool-shirt zeg maar. Kleine witte basketballschoentjes eronder, haar twee maten te lang, ogen zo bruin als die van een ree, kuiltje in zijn ene wang van dat autopedongeluk (ternauwernood kon hij nog uit zijn brandende autoped klauteren, voordat die ontplofte op het schoolplein. Wat een bikkel van een ventje was dat!) en een kop vol kattenkwaad. Geen angst, tenminste niet aan de oppervlakte, geen toekomstbeeld of valse beloften, geen verleden wat aan hem knaagt, maar gewoon: Een jong ventje in het hier en in het nu, die geniet van alles wat er op zijn pad komt, en verder nergens anders mee bezig is dan met wat hij leuk vindt. Wie er bij zijn moeder aanbelt en vraagt of hij komt buitenspelen is zijn vriend, en wie dat niet doet is dat niet. Waar is het later misgegaan met ons? Wanneer hebben we onszelf zulke vreemde principes aangepraat? Wanneer is trots in ons handboek gekomen? Was het vóór, of was het nadat we hebben gehoord dat meer altijd beter is?

Daar, tussen de grote mensen, tussen de mooipraters en opscheppers (ik zweer je dat er mensen gaan rondlopen die de BMW van hun broer lenen om een stoere entree te maken) zal een klein ventje rondlopen. Een klein ventje, vermomd als zevenendertigjarige burgerlul. Hemd net gestreken, jasje feilloos in de plooi, haardos grijzend aan de slapen maar nog net zo vol als toen, ogen zo bruin als stront, nog steeds dat afschrikwekkende litteken op zijn ene wang, en nog steeds kun je, als je heel goed kijkt, achter zijn façade van stoerheid en volwassenheid, echt waar, kun je nog steeds datzelfde kattenkwaad zien als vijfentwintig, dertig jaar geleden.

Ik zal ze eens leren, daar op die school!!!

Hallo, met wie?

2007-11-08T19:51:00.000+01:00

Is het eerlijk om een bedrijf te beoordelen op haar klantenservice?

Het antwoord vind ik best lastig.
Aan de ene kant; stel je rijdt een BMW. Prima auto, nauwelijks problemen mee, je bent de blits en je zit comfortabel en veilig, ook met meer dan 180 kilometer per uur. Die ene keer in de zoveel jaar dat je met de firma BMW zelf in aanraking komt, zal weinig indruk achterlaten als je verder tevreden bent met je karretje. Ook al zal de receptioniste van de BMW-dealer waar je met je auto langsrijdt voor een weet-ik-veel-wat-beurt even haar dag niet hebben en als een domme teef overkomen, dan heb je vast nog steeds geen spijt dat je BMW rijdt.

Is het antwoord op mijn vraag dan een simpel nee?

Neuh. Was het maar zo simpel.

Stel, je bent al jaren klant bij, zeg, Vodafone. Je verlengt online je abonnement met twee jaar voor honderden Euro's in de komende jaren, en je kiest een hip en blits toestel met alles d'rop en d'ran (bijvoorbeeld een Sony Ericsson W880i UMTS) en je hebt naar aanleiding daarvan nog een simpele vraag. En het daaropvolgende half uur verloopt als volgt:

- Goedenavond, Vodafone, waarmee kan ik u van dienst zijn?

Dat begint goed. Een vlotte meid, vast met van die verende tietjes met van die leuke tepeltjes erop. Geile giechelstem (ik stel me voor hoe ze klinkt als ze giechelt en dat is vast heel leuk) en ik stel me voor dat ze donkerbruin haar en blauwe ogen heeft, en een zwart bloesje met een roze beha eronder. Waar was ik?

- Ja hallo, Arrrrjen hier, zeg eens mijn lieve kind, ik heb een vraag. Ik heb zojuist een hip en blits toestel besteld, een Sony Ericsson W880i UMTS in kameleonkleur, maar ik wil eigenlijk het afleveradres veranderd hebben, kan jij iets voor mij betekenen, met je geile stem en je leuke tietjes?

- Hakkel stotter hakkel pruttel zucht pruttel?

Fuck. Ze is blond.

- Nee, ik vulde online mijn telefoonnummer in naar aanleiding van jullie aanbiedingsbrief, en bij het afhandelen van het order, stond daar pardoes en plotsklaps mijn huisadres in. Er was geen mogelijkheid zelf een adres op te geven, en ik heb het laatste jaar nogal slechte ervaring met het afleveren van pakketjes op mijn adres, lees mijn blogjes er zelf maar op na: twee kerstpakketten, een veiligheidsbril en een Flat Eric-poppetje zijn allemaal spoorloos verdwenen, dus ik had liever dat het op mijn werkadres wordt afgeleverd, daar zit een heel leuk mensje achter de receptie die het in ontvangst kan nemen, snap je, mijn lieve poppedeintje?

- pruttel?

Zucht. Keep your cool, kerel. Begin niet gelijk over kanker en tering en dom wicht hier en takketrut daar. Haal diep adem.

- Hoezo pruttel?

- Nou, pruttel, ik ga u even doorpruttelen met de afdeling Klantenservice, die kunnen u hierover meer vertellen, ik wens u verder een hele goedenavond hakkel pruttel.

Vooruit maar weer. Dit is een eerstelijnsmeisje, dus het is al een wonder dat ze in staat is beleefd te pruttelen als ze zo'n knappe gozer als ik aan de lijn heeft. Het zij haar vergeven met haar tietjes.

-Vodafone Klantenservice, een heeeeeeeeeeelegoedenavondwaarmeekanikuvandienstzijnnnnnnn?

Fuck, een routinematige tweedelijnsteef met teveel koffie op. Iets te dik, vlassig haar en een stom vaalroze sweatshirt over haar hangtieten. Heb ik weer.

- Ja! Goedenavond mevrouw, u spreekt met Arjen Zelf hier, u weet wel, van de leuke grapjes en de lekkere smoel, het volgende wil ik u vragen: Ik heb zojuist online een wereldorder voor jullie geplaatst voor enkele honderden Euro's in de komende jaren, maar jullie formulier heeft voor mij automagisch mijn woonadres ingevuld. Ik zou dat graag omgezet zien naar mijn werkadres in verband met een zo efficiënt mogelijke afhandeling van het geheel.

Steek die maar in je hangreet.

- Grom! Snauw! Meneer, daarvoor moet u echt bij de afdeling Verkoop zijn, wij hebben hier helemaal niets mee te maken. Grrrrrrrom! Blaas! Hissss! Klauw Klauw!

Wel godverdomme. Het feest begint.

- Luister. Ik ben doorverbonden door de eerstelijns naar jou. Don't blame me. Blame the tietenmeisje met haar roze behaatje en sla niet zo'n toon tegen je klanten aan. Ik stel een simpele vraag en wil een simpel antwoord. Dus als je zo vriendelijk zou willen zijn die alsnog beantwoord te kunnen krijgen voor mij, dan zou ik je daarvoor buitengewoon erkentelijk zijn.

Trut

- Moment, ik verbind u door, fijne avond verder nog.

Doodse stilte.
Sta ik in de wacht? Is er opgehangen?
Hallo?
Hallo?
Nog meer stilte. Gesprek is nog gaande, maar ik hoor verder niets. Geen ruis, geen piepje, geen bandje met irritante muziek, geen "een moment alstublieft blabla", helemaal niets. Ik raak in lichte paniek. Zweetdruppeltjes vormen zich op mijn voorhoofd. Minuten gaan voorbij zonder dat er iets gebeurt en ik durf bijna geen adem te halen.
Uiteindelijk besluit ik op te hangen en opnieuw de Klantenservice te bellen. Een jongeman die nog niet goed is gewend aan de baard in zijn keel neemt geschrokken op, alsof hij zich plotseling realiseert dat hij zijn onderbroek is vergeten aan te trekken vanmorgen.

- Vodafoneeenhelegoedenavondwaarmeekanikuhelpen?

- Hallo. Ik heb zojuist het kastje al gesproken en die zou me doorverbinden met de muur, nadat ze met kluitje had gesproken. Alleen Riet heb ik nog niet gehoord, en dat gaat niet gebeuren ook, want jij gaat mij helpen. Het volgende. Ik heb zojuist een online order aangemaakt en daar ook een bevestiging van gekregen per e-mail. Ik heb eventueel een ordernummer voor je als je dat wil, maar het gaat om het volgende: Het online formulier heeft als ware het het werk van de duivel zelf, geheel op eigen kracht een afleveradres ingevuld, nadat ik mijn telefoonnummer had ingevuld. Het goede nieuws is dat het stomtoevallig het adres is waar ik regelmatig slaap, maar het slechte nieuws is dat ik dat adres veranderd wil hebben in het adres waar ik soms wakker ben: dat van mijn huidige werkgever. Hoe, vertel mij, hoe gaan wij dit wonder samen doen geschieden, dappere ridder?

Waar haal ik het godverdomme weer vandaan, die onzin?

- Dus u heeft online een order aangemaakt voor verlenging van uw abonnement?

- Makker, ik wist dat ik met een zielsverwant te maken had, op het moment dat je de telefoon opnam. Je bent niet alleen een buitengewoon vriendelijk jongmens, maar bovendien uitzonderlijk rap van begrip. Ik hoef -dat is duidelijk- dingen maar één keer aan jou uit te leggen en je snapt al meteen wat ik bedoel. Dat er nog zulke mensen bestaan, ik schiet er haast vol met tranen van. Hou me vast.

- Wat zegt u?

- Niets. Ik bedoel, ja, ik heb dat gedaan. Heel goed.

- En u heeft het toestel nog niet ontvangen, is dat wat u zegt?

Mijn god. De desillusie. Ik dacht werkelijk dat ik een klik voelde. Een echt mens aan de andere kant te horen. Maar het is een zombie. Een steek gaat dwars door mijn hart van verdriet, maar ik weet me bijtijds te herstellen en zeg:

- Als ik het toestel al ontvangen had, zou ik dan het afleveradres nog willen veranderen, slimmerik?

- Wat zegt u? Ik bedoel, wat zegt u? Ik bedoel, ik heb het net even nagevraagd, ik zal u een alinea of wat besparen op uw blog, en u moet even een mailtje sturen naar het volgende adres: Vodafone punt shop online punt nl.

- Vent, wat bazel je? Dat is geen emailadres man, waar heb je het in godsnaam over? Luister. Nee echt, luister. Ik vraag je godverdomme niet om de lancering van de Space Shuttle met dertien dagen uit te stellen vanachter je scherm, ik vraag je alleen om een adres aan te passen. Ga me niet vertellen dat als ik jou nu gewoon een ordernummer geef, dat jij dat niet kan intoetsen en daar iets in kan veranderen. Dat weiger ik te geloven. Kom op, stop met je grapjes en help me godver. Ik heb geen zin in dit soort shit, echt niet. Ik ben moe en ik mis mijn liefje. Ik wil niet meer.... schatje, HELP me toch.... alsjeblieft, doe me dit niet aan, jochie... het spijt me zo

- Of nee, het adres wat ik u gaf is fout, het moet zijn: shop punt nl at Vodafone.com. Daar moet u even een mailtje aan sturen, en als die het dan bevestigen, zetten zij het in het systeem en dan komt het bij ons aan en dan verandert het vanzelf en dan komt het allemaal vanzelf goed, meneer. Het zit namelijk zo: u heeft besteld bij Vodafone Online, en die werken helemaal apart van ons, wij zijn de Klantenservice en hebben niets met hun te maken.

- Handig. Zij verwijzen wel "voor al uw vragen" naar jouw afdeling. Klinkt het erg overdreven als ik je verklap dat ik nu al spijt heb van mijn hele bestelling? Weet je wat? Laat die hele verandering maar zitten, ik vertrouw jullie kutsysteem voor geen meter. Lever die stinktelefoon in GODSnaam af op mijn fucking HUISadres, ik heb geen zin meer. Ik ben op. Moe. Af. Klaar. Laat me met rust. Ik wil naar huis.

- Graag gedaan mijnheer, blij dat ik u van dienst heb kunnen zijn en een hele fijne avond.

- Sterf.

Snif.

Ik zie mijn toekomst en ik zie een vermiste telefoon en ik zie heel veel belletjes en frustratie en shit en gekanker en gezeik.
Godverdegodver ik kan haast niet wachten!
Mamaaaaaa ik ben thuuuuuuuuuiiiiisss!!!

Smoelen dicht

2007-11-05T20:36:00.000+01:00

Never say Goodbye van Bon Jovi is, het spijt me echt, na twintig jaar nog steeds een supermooi kippenvel-liedje. Fuck het idee dat het een stel opgedofte poedels is en dat ze neppig zijn. Fuck it. Ze hebben echt een paar juweeltjes tussen hun bagger en ear candy zitten, waar dit er één van is. Zo. Ik heb gezegd.

Ondertussen zit ik weer thuis in de ghetto na een halve week in The Duck Cage te hebben gelogeerd bij de grote prinses en de kleine prinses. Ik zeg: Ay fucking Caramba en hou verder jullie smoel, want ik en ik alleen weet wat goed voor me is.

Onderweg van The Cage naar huis zoeften U2 en ik met zijn vijven door het polderlandschap de ondergaande zon tegemoet. Godver, wat de hel gebeurt er met me?
Na zevenendertig jaar kom ik erachter dat ik nog steeds niet zo cynisch ben als ik dacht dat ik was. Of als ik wilde dat ik was. Of zo. Weet ik veel. Het is niet dat ik me ooit heb voorgenomen om niet meer strontverliefd te worden, maar toch dacht ik niet dat het me zou gebeuren. Zoveel om iemand geven en van iemand houden in zo'n korte tijd kan toch helemaal niet? Zeker niet met mijn ervaring en mijn aangeboren voorzichtigheid? Pfff.. boy, was I wrong. Het lag aldoor niet aan mij, maar aan de rest van de wereld! Komt zij ineens op mijn pad, en blijk ik godverdomme gewoon nog steeds negentien te zijn, ik wist het! Ik wist het al die tijd heus wel, maar ik durfde het niet hardop te zeggen. Nu wel. Nu durf ik hardop te zeggen dat ik weiger ooit een jaar ouder te worden dan de magische leeftijd van negentien.

Maar ik had het over de ondergaande zon met U2 samen. Thuisgekomen leerde ik een paar dingen: Amsterdam is echt zo kut als ik aldoor zeg dat het is, ik woon in een stad vol aso's, en dan in de ergste teringbuurt die er in die kankerstad is, omgeven door assholes die niet snappen dat een "Nee / Nee sticker" betekent dat je godvergloeiende godverdomme GEEN RECLAME DRUKWERK in je brievenbus wil. Echt... ik snap dat de Nederlandse taal niet de makkelijkste is als je roots in de Sahara liggen, maar alsjeblieft, stelletje kamelenneukers dat jullie zijn... het woordje NEE kennen jullie toch wel? Dat is wat je moeder zegt als je vraagt of ze haar snor nou eens een keertje wil afscheren. Nee betekent in dit geval dat je je teringbende niet in mijn stinkbrievenbus moet stoppen.

Ik flikkerde het stapeltje reclame maar weer eens op de grond (ik weiger het in een prullenbak te gooien, want het is mijn rommel niet) en ik opende een aan mijn adres gerichte envelop. Aha. Betaald parkeren gaat in, zelfs in deze kutbuurt. Je zou godverdomme geld toe moeten krijgen als je het lef hebt in Slotervaart je auto te durven parkeren, maar ik moet er, zo lees ik, honderd Euro per jaar voor gaan betalen om dagelijks het risico te mogen lopen mijn karretje als verbrand schroot aan te treffen als je naar je werk wil gaan. Fan-fucking-tastisch.

Ik heb mijn CV maar eens op Monsterboard gezet. Wie niet weg is, is gezien. Oprotten met je stinkstad. Bah. In de stad van mijn liefje kan je de halve middag in een parkeergarage staan in het Centrum, voor minder dan het bedrag wat je hier in een uur betaalt! Hoe dom kan je zijn om nog langer dan nodig in dit hellengat te blijven plakken?

Bah.

En nu smoelen dicht, want ik mis haar als de tering.

Haai there!

2007-11-01T13:49:00.000+01:00

Het is een algemeen bekend verschijnsel dat de beste boeken worden geschreven onder invloed van drank. De beste bluesnummers onder invloed van pijn en liefdesverdriet en zielige films zijn net even zieliger als je zelf kut in je vel zit.
Kortom: voorspoed en geluk zijn boring as hell.
Mensen die niets te klagen hebben zijn niet interessant voor de meeste anderen; niets is lekkerder dan het gekanker van andere mensen aan te horen, althans het gekanker zoals ik dat breng: met een scheut humor, zelfspot en cynisme die alles tezamen de boel nog net draaglijk maken.

De reden dat mijn blog de laatste weken zowat op zijn bek ligt, ligt dan ook voor de hand: Het gaat fucking goed met me. Ik schrik er zelf van, ik had het niet geplanned of zo, maar volgens mij ben ik perongeluk een beetje gelukkig aan het lijken. Ik weet niet zeker of dat het juiste woord is, omdat ik weinig ervaring heb met tot nu toe vage termen als "tevredenheid" en "geluk". Dat klinkt natuurlijk overdreven, en dat is het waarschijnlijk ook, maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik momenteel echt niets te zeiken heb.

Mijn welgemeende excuses daarvoor. Natuurlijk wind ik me nog vrijwel dagelijks op, in het verkeer of op kantoor, ik verbaas me nog regelmatig om de algemene stupiditeit van Het Klootjesvolk in supermarkt, op tv en bij mij in de straat.

Zo woon ik midden in het gebied wat de laatste weken letterlijk en figuurlijk in brand stond. Neergestoken scholier aan de ene kant, doodgeschoten gestoorde Marokaaan aan de andere, en links en rechts vlogen auto's in de brand. Vanuit mijn keuken kan ik het politiebureau aan het Allebeplein zien, en als ik 's avonds laat thuiskom van mijn liefje, zie ik in vijf minuten meer politie op straat dan ik normaliter in een half jaar zie. Letterlijk. Ik kijk niet meer verbaasd als ik in het korte ritje van Afslag Osdorp tot mijn voordeur vier of vijf politieauto's zie en meerdere groepjes surveillanten te voet. Meer blauw op straat kan bijna niet hierzo.

Ask me if I care.
Nee, serieus... ask me... geen ene reet. Echt waar. Ze doen maar.
Kantoortechnisch verhuis ik binnenkort naar Heerhugo-fucking-waard. Ask me if I care.
Echt waar, het zal me aan mijn strakke kont roesten, ik heb wel wat andere dingen aan mijn hoofd.

Ik heb haar aan en in mijn hoofd en in mijn hart.
En zij heeft mij in haar hart. Ik kan het godverdomme niet bevatten.
Ik zal jullie niet lastig vallen met allerlei cliche's over vlinders en puzzelstukjes en dat soort bullshit, want jullie zijn te dom om me te begrijpen. Bezie haar met mijn ogen en je kan een vaag idee krijgen van wat ik bedoel. Een andere manier om haar te apprecieren is er niet, dus ik kan daaromtrend beter mijn smoel houden.

We zijn twee witte haaien in een wereld vol pathetische guppies.

Uiteraard hou ik ook nog steeds van jullie, lezers, dat staat als een paal boven water. Maar neem me niet kwalijk als ik nog even rondzwem in dat water, samen met mevrouw Haai. Dat we nog lang mogen spartelen.

En nu oogjes dicht en snaveltjes toe.

B to the lerep

2007-09-27T16:15:00.000+02:00

In Japan hebben ze, zo lees ik, een doorzichtige kikker gefokt.
Dáár zat de mensheid nou al eeuwen op te wachten, een doorzichtige kikker!
Eindelijk is het moment supreme aangebroken, we zijn in staat lichtdoorlatende amfibieën te construeren. Laat nou het Armageddon maar komen, wij zijn er klaar voor, wij hebben doorzichtige kikkers.
Mijn hemel.

Ik vind: poten af van dieren. Punt. En bespaar me je pathetische gezeik over onderzoek en wetenschap en blabla ziektes voorkomen en weet ik wat niet meer. Poten. Af. Van. Dieren. Kunnen we geen AIDS genezen zonder tienduizenden chimpansees te verminken? Jammer dan. Blijft de strijd tegen kanker bij voorbaat verloren zonder doorzichtige kikkers? Laat ons dan maar massaal doodgaan. Je kunt je sowieso afvragen wat er zo goed is voor onze soort om maar stug ouder te worden en maar stug alle ziektes te proberen te bestrijden. Gek he, dat we nu met zijn bijna-zes-miljarden elkaar links en rechst in de haren vliegen, het milieu naar de kloten gaat en het ene dubieuze virus na het andere de kop opsteekt? En maar stug dierproeven doen om "te overleven"..... weet je wat voor alle andere diersoorten het allerbeste is om de soort op zijn sterkst te houden? Nou? Kom, denk eens na. Survival of de fittest en dat soort shit? Ja! Goed zo! Laat de zieken en de zwakken aan hun lot over, en over twintig jaar is het AIDSprobleem vanzelf opgelost en hebben we meer natuurlijke bronnen voor minder mensen, en hier is het mooie: het kost ons niets, en we hoeven de arme diertjes niet te laten lijden

Tsja.
Was het maar zo simpel. Dit is de theorie. Maar wat als ik ooit zelf ziek ben? Stel, ik heb kanker, een hele aparte vorm van kanker, die ongeneeslijk is, en ik ga over een half jaar dood. Tenzij, tenzij de laatste pandabeer wordt afgeschoten, en er een stukje pandaweefsel in mijn lichaam wordt overgezet. Ik zeg: kill the bastard! Hierrrrr met die klotepanda!

Ik proef dat er ergens een soort van (ik moet er godverdomme haast van overgeven) moraal in dit verhaal zit, maar dat was niet mijn bedoeling. Ik probeer graag zo oppervlakkig mogelijk te blijven, om niet knettergek te worden.
Dus subiet een moraal voor je bakkes, en steek hem waar de zon nooit schijnt. Nederland ja, precies, heel goed.

Overigens... die doorzichtige kikker he..... hadden ze die bij Swarofski niet al jaren geleden bedacht.....?
En wat is de volgende stap? Doorzichtige flikkers? Doorzichtige nikkers? Knikkers? Oh wacht eens even... doorzichtige negers, dat lijkt me zo gek nog niet! Maak de hele mensheid doorzichtig, en je bent gelijk van een hoop ellende en discriminatie af! Wel leuk, kan je precies zien wat je buurman gegeten heeft als hij uit zijn auto stapt. Of dat hij heel nodig moet kakken. Oh nee natuurlijk niet, want die klootzak heeft natuurlijk kleren aan. Ik draaf weer eens door.

En nu ga ik aan de drank. Ik schenk mezelf een borrel in. Een... wat zal ik nemen, een Baileys? Een biertje anders? Of een Zero Cola? Of nee! Ik weet het! Een doorzichtige liquor!

Blerep!
Ik hou van jullie.

Come on Eileen

2007-09-13T17:59:00.000+02:00

Ineens is ze een Bekende Nederlander geworden.
Vorige week sprak men nog over Eileen, tegenwoordig noemen we haar bij haar echte naam: Tanja.

Als een real-life Angelina Jolie trotseert ze de Zuid-Amerikaanse jungle en doet ze mee met de Colombiaanse revolutionaire guerillagroep FARC, waar ze tussen de bebaarde, sigarenrokende hombres mooi en bevallig loopt te zijn.
Zelden heeft iemand er zo sexy uitgezien in jungle-camouflage als deze babe.
Ik ben bijna geneigd om me ook in te zetten voor het communisme in de jungle, al was het maar om eventjes in Tanja's buurt te mogen verblijven. Tanja. De naam alleen al. Wie verzint zoiets? Een bloedmooie hulpverleenster die zich in het oerwoud aansluit bij de verzetsstrijders omdat ze dat wil. En dan eens een keer niet een getuinbroekte boerentrien, maar een chick met de looks AND the brains! Hoewel ik het natuurlijk te debiel voor woorden vind dat er in 2007 nog mensen rondlopen die geloven in iets anders dan kapitalisme, en dan zo'n achterhaald systeem als het communisme (ik word bijkans misselijk als ik het woord alleen al neertyp) in de godvergeten jungle van fucking Columbia willen promoten, ga ik er alleszins vanuit dat ze niet de allerdomste trut is in 't oerwoud. Brains en looks, en dan stoer met een M-16 over je schouder door het dichte regenwoud trekken met dat stel onbehouwen boeren van de FARC, ik wil dat er NU een film over haar gemaakt wordt, geregisseerd door de Coen-brothers, met Angelina Jolie in de hoofdrol. NU, horen jullie mij?

L'homme avec le marteau

2007-08-31T19:56:00.001+02:00

Van de week moest ik weer om mijn eigen grappie lachen.
Ik was met mattie Jason in de Ako op Station Sloterdijk, en nadat hij klaar was met bladeren door de fitness and muscle-bladen (duidelijk verkapte homo-erotiek, maar hij blijft ontkennen) en ik de laatste Suske en Wiske terugzette, zag ik een blad met de titel Uncut Magazine.
Ach, als je de hele dag Engels spreekt zoals wij tweeën, is het woord uncut natuurlijk meteen grappig. Ik merkte op dat ze eerst publiceerden onder de titel Sjikse's Weekly maar er viel een pijnlijke stilte in de Ako, die tot op perron vier te horen was. Ts. Ik vond hem wel grappig. Denk dat je joods bloed in je aderen moet hebben om er om te kunnen lachen.

Terwijl ik dit zit te typen valt me overigens op dat een mok dubbele Senseo zonder Dreft toch lekkerder smaakt dan met. Gatverdamme. Wordt weer de hele nacht belletjes winden in mijn slaap. Maar mijn slaapkamer zal morgenochtend lekker fris ruiken, dat wel. Dreft. Ontzettend ontvettend.

Gisteren zat ik met Zazzie te amasannen, en zoals je dat met sommige mensen hebt (Zazz is er een van, papa ook, Jason ook en Rietje ook), steek je elkaar aan met flauwe woordgrapjes en shit, hoe moe en chagrijnig je ook in wezen bent. Zo kwamen we toch op een aantal zaken die me aan het denken hebben gezet:

Is James bond de broer van Vagebond? Heeft dat iets te maken met Lady en Vagebond? Wat? Of sprak James in de eerste boeken in halve raadsels en was zijn bijnaam Vage? De naam is Bond. Vage Bond.
Ik bedacht me ook dat de indianen (of is het Indianen? Da's weer tipi's zo'n lastig vraagstuk) hun eigen messias hebben. In de overlevering liep die over vuurwater. Flauw. En warm ook.
Zo kwamen we vanzelf te spreken over Hiawata en Winnetou. Mijn vader heeft vroeger een paar jaar in een Hiawata gereden, maar sindsdien wil hij geen Koreaan meer. Terwijl hij zijn auto in de prak reed, riep ik nog "Te laat! Te laat! Riep Winnetou. Het zaad is al naar binnen toe!"

Hij verloor, zo moet je weten, de macht over het stuur toen hij in de regen over een wegdek van kinderhoofdjes reed. Dat was in Cambodia, daar zijn alle wegen geplaveid met kinderhoofdjes. Auw. Wat hij in Cambodia deed was me eigenlijk een raadsel, want hij zou eigenlijk niet verder rijden dan Israel (hij werkte toen nog als eindredacteur van Sjikse's Weekly). Hij zag daar een stel orthodoxe joden bij de klaagmuur staan te brabbelen en te knikken. Sommige van hen stopten er ook kleine papiertjes tussen de kieren, waarop hun gebeden stonden gekrabbeld. Aan een van de orthodoxen vroeg hij of hij zelf het idee had dat zijn gebeden een beetje werden verhoord. "Ach, weet je wat het is, jongen", zo antwoordde de beste man, "Je kan net zo goed tegen een muur praten".

Tegen een muur praten is volgens mij niet eens zo heel erg raar, als je in acht neemt dat de muren oren hebben. Net als koffiekopjes, zeg maar. Koffie met jodekoeken, lekker. Mijn vader raakte hoe dan ook verder aan de praat met de orthodoxe, die Rabbi Goldstein heette. Hij vertelde hoe veel van zijn familieleden in het verleden naar kampen waren gestuurd en hoe hij ze nooit meer heeft teruggezien.
Mijn vader, de beroerdste niet, bood de man een lift aan terug naar huis in Nederland, en zette hem af bij de afslag Kampen en wenste hem veel succes verder.
Kleine moeite, groot plezier.

Verder kijk ik bijna dagelijks naar de talkshow van Ellen Degeneres op RTL5, en toen ik haar vanmiddag zag dansen aan het begin, viel me op dat ze een gehoorapparaatje in haar rechteroor gepropt had zitten. Ah, een doofpot, dacht ik en nam nog een hapje van mijn jodenkoek.

Is MC Hammer trouwens familie van Marianne Timmer? En is haar vader dan de bekende Man met de Hamer?

Ik stop.

De pliesie is street!

2007-08-27T15:28:00.000+02:00

Wat ik vaak zo grappig vind, is hoe serieus mensen dit blog soms nemen.
Natuurlijk is driekwart waar, echt en autobiografisch, maar de rest is verzonnen bullshit en schenenschopperij. Dat is ongeveer het doel van mijn blog; om de realiteit ietsje aan te passen zodat het voor anderen wellicht de moeite waard is om eens te lezen.

Dus als ik schrijf dat ik stopte voor twee negerinnen waarvan één geen tanden meer had, ik hun de haaientanden aanwees die ze in de jungle niet kennen, en dat later die avond Paul Weller van The Jam in mijn huiskamer zijn nummer aan haar gaf, dan is alleen het gedeelte dat ik ze bijna aanreed waar. Mijn hemel.
En dan zijn er mensen -vrijwel altijd volslagen onbekenden- die het nodig vinden om mij in de reacties te vertellen wat ze van mij vinden.

Even voor de duidelijkheid: Wat een totale vreemde van mij vindt, zal me een hele dikke worst wezen. Zeker als die mening puur en alleen gebaseerd is op een verhaal wat ik voor de helft verzonnen heb. Hoe serieus moet je dingen nemen die je leest? Ik kan daar echt smakelijk om lachen. Zijn dat dezelfde mensen die denken dat Tineke Schouten een domme Utrechtse is, of dat Bruce Willis echt vliegtuigen uit de lucht schiet? Waarschijnlijk wel.

Goed. Over tot de orde van de dag, want het is weer lang geleden dat ik online mensen heb beledigd, dus laten we aanstonds ter zake komen.

Vorige week heeft de rechter ergens in het noorden van het land beslist dat als je "homo" tegen een agent zegt, dat dat wel degelijk beledigend is. Een rechter in het zuiden van het land zag dat enkele weken eerder totaal anders.
In eerste instantie dacht ik bij het lezen van dat bericht waarschijnlijk hetzelfde als iedereen: Je hebt je te gedragen tegen agenten, en willen we de Oude Normen en Waarden van Weleer weer terugkrijgen in dit land, dan beginnen we met respect tonen aan het gezag, en schelden is uit den boze enzovoort. Ik vind dat namelijk echt. Dit is het deel van dit blog wat waar is. Middelvinger opsteken tegen een agent? Schot hagel in je smoel.

Maar hoe langer ik erover nadacht, hoe meer ik eigenlijk begon te twijfelen aan de uispraak van deze rechter. Tuurlijk hoef je als Agent van Politie niet alles te pikken. Alleen... ik weet het niet... ik kreeg er een onbehaaglijk gevoel bij. Ineens wist ik het: door deze uitspraak is nu officieel vast komen te liggen dat "homo" een scheldwoord is.

Het is dus erg als je iemand beschuldigt van homosexualiteit. De rechter heeft gesproken: dit kan niet door de beugel en dit gaat te ver. Een gezagsdrager voor homo uitmaken, dat moet bestraft worden!!!
Is het dan erg om homo te zijn? Volgens deze rechter kennelijk wel.
Maar wat nou als je homo zegt tegen een agent die toevallig ook echt homo is? Is het dan nog belediging, of is het slechts een juiste constatering? Kun je er dan ook voor berecht worden? Ik denk dat een beetje advocaat de vloer aanveegt met de Officier, als blijkt dat het 'slachtoffer' (de homosexuele agent in dit geval) inderdaad een homo blijkt te zijn! De verdachte constateerde iets, zei dat hardop, het is een gegeven feit, en nu moet hij voorkomen? Meneer de rechter toch....

Goed. Dan nu het roepen van homo tegen een heterosexuele agent. Is dat niet gewoon een foutieve conclusie? Waarom is het valselijk 'beschuldigen' van iemand, zeggen dat hij homo is, strafbaar? Waarom mag je niet zeggen: hé agent, je bent een homo!!, maar wel (ik verzin maar iets) hé agent, je hebt rood haar (terwijl hij bruin haar heeft). Omdat het hebben van rood haar niet erg is, maar het zijn van een homo wel?
Ik denk dat veel niet-roodharige homo's blij zijn dat ze geen rood haar hebben, maar lekker gewoon een bruinharige homo zijn.

Ik zou me godverdomme nogal beledigd voelen als ik een homosexueel was en dit bericht las in de krant, zeg! Iemand voor homo uitmaken is zo erg dat je ervoor veroordeeld wordt? Mijn hemel.

Trouwens... is het niet ook heel erg als je een homo uitscheldt voor "agent".....?

Afstandelijke shit

2007-08-06T20:49:00.000+02:00

Vorige week heb ik mijn maandelijkse Makro-boodschappen weer gedaan met maatjes Jason en Birte gedaan in Beverwijk, of zoals wij zeggen: The Beaver Area.
Ik nam gelijk eens een nieuwe afstandsbediening mee voor mijn TV, DVD-speler en stereo inéén, van Philips. Mooi ding, ligt lekker in de hand en alles werkt gewoon. Eigenlijk alles wat je van een afstandsbediening mag verwachten.

Gisteren zat ik samen met Zazz tv te kijken, en ik zag ineens twee knopjes (op de afstandsbediening! Niet gelijk doordenken!) die ik nog niet eerder had gezien, pal boven de 1 en de 2. Het waren een smiley en een grommie (of hoe noem je zo'n omgekeerde smiley?) Kijk, zo ziet het er uit:

Geen idee wat dat is. Een lachend knopje en een droevig knopje op mijn afstandsbediening. Ik vind dat leuk.

Vanochtend reed ik op De Rotonde naar mijn werk, en een of andere lamlul in een Peugeuot ging van de binnenste baan naar de buitenste baan om -net als ik- af te slaan na een half rondje te hebben gereden. Les één van rotonderijden: eerste of tweede afslag, dan pak je de buitenbaan. Derde afslag, dan pak je de binnenste baan en ga je naar buiten tussen de tweede en derde afslag, maar uiteraard alleen als het kan, en dan sowieso nadat je richting aan hebt gegeven. Lamlullen doen dat niet; die pakken voor een halve rotonde de binnenbaan, en gaan dan in één lompe beweging van de binnencirkel naar de afslag en drukken iedereen weg die het lef heeft ze in de weg te rijden. Ik zag het van te voren aankomen, dus ik remde op de specifieke Ar-manier op het allerlaatste moment, terwijl ik mijn claxon bijkans door mijn stuur heendrukte. Klootzak. Vervolgens sneed hij ook nog voor mijn bumper een baan naar rechts en aan zijn gebaren te zien was hij er nog van overtuigd dat ik degene was die alles verkeerd deed. Toen we naastelkaar reden, maakten we door onze openstaande ramen oogcontact en ik gaf hem een internationaal gebaar wat zoveel betekent als "ik vind u niet lief". Toen hij vervolgens zei dat ik een klootzak was, realiseerde ik me dat ik nog geen koffie ophad en geen nicotinezuigtablet in mijn molen had draaien, dus ik sneed hem de pas af en stapte uit om hem een les te geven in de basisverkeersregels. Het zou heel goed kunnen dat ik hierbij iets over zijn moeder heb gezegd, in combinatie met enkele ernstige ziektes. Nadat ik nog een laatste trap met mijn All-Stars tegen zijn portier had gegeven en ik hem verzekerde dat hij zich kapot zou schamen als hij het Theorieboek voor Mongolen in het Verkeer erop na zou slaan op de plee terwijl ik zijn dochter aan het neuken was, stapte ik in mijn zilveren kogel en reed verder.

Godvergodverdomme, dacht ik, nog maar half tien en al mijn eerste scheldpartij gehad met een asshole. Zit ik hier mijn humeur te laten bederven door de eerste de beste achterlijke baviaan met een Peugeot onder zijn kloten, terwijl de zon me vol in mijn smoel tegemoet schijnt. Ik pakte de afstandsbediening van de achterbank, richtte hem op mezelf, en drukte het smiley-knopje in.
Spontaan verscheen er een grijnslach op mijn smoel. Als ik het godverdomme niet dacht. Ik wist wel dat we technisch gezien mijlenver voorliggen op die kut-Aziaten, daar waar het op infraroodapparatuur aankomt.

En nu ga ik verder met mijn speeltje, ik kan niet wachten om die lelijke grijnzen van de smoelen van het klootjesvolk af te zappen.
Kom maar op, motherfuckers! Ar heeft twee weken vakantie, geen reet om handen, en een afstandsbediening met een smiley-knopje.

Ik ga de wereld veranderen.
En nou oprotten.

Home and Abroad.....

2007-07-20T22:05:00.000+02:00

Ik heb een vriendin.
Niet een vriendin als in "een vriendin", maar gewoon Een Vriendin. Maatje. Geen sex, zeg maar. Een vriend met een vagina, zoiets. Een gleufgabber. Een muff mate. Ja, ik verzin het ter plekke.
We kennen elkaar een kleine twintig jaar, hebben in 1990 of zoiets een paar keer gezoend en gevoosd, en meer is dat nooit geweest.

Vorig weekend belde ze me op, om te vertellen dat ze van mij gedroomd had. In haar droom hadden we sex. Specifieker; ze kwam hier om mijn huis schoon te maken, en daarna hadden we sex. Ok, godverdomme, ik zal alles vertellen. Ze kwam hier met een vriendin van haar, ze maakten mijn huis schoon, en daarna hadden we sex. Op zijn hondjes en ze wilde meer. Alleen dat geeft al aan dat dromen bedrog zijn.

Ik vertelde haar dat dat nou precies ook mijn droom is, al jarenlang.
We moesten er om lachen. We besloten het gesprek uiteindelijk met de opmerking dat we snel weer eens moeten afspreken. Ik spreek je snel weer, en droom intussen verder, grapte ik bij het ophangen. Pret. Awkwardness en pret gaan vaak hand in hand, tenminste in mijn leven.

Vandaag ging ik eerder naar huis, vanwege poets-day. Engels poets dan he, dichters. Niet poetsdag, daarmee wacht ik tot dat vriendinnetje langskomt in haar kamermeisjes-uniform en haar hondenriem. Poets day staat voor piss of early, tomorrow saturday. Ik reed op de ehh dingeslaan in West, en gezeten op een rijwiel staken er ineens twee magere negerinnen vlak voor mijn wielen over. Zonder op- of omkijken, gewoon stuur naar links en gaan met ehh... (sorry) die banaan. Ar vol op de rem, nat asfalt maar een snelle reflex, gepaard met een dosis geluk voorkwamen dat ik de twee halfapen daadwerkelijk aanreed. Het scheelde denk ik twintig centimeter. Ik buzzte mijn raampje open en zei kalm dat ze volgende keer beter kon uitkijken alvorens haar tweewieler om te draaien, hetgeen mij op een mitrailleurvuur van geschreeuw en geblèr kwam te staan. Ik zuchtte, trok mijn handrem aan en stapte uit. Ik wees op de driehoekige witte markeringen die zij net waren overgestoken, vergezeld van een dikke witte streep. Luister eens, stelletje bonobo's, zei ik. Ik ben me er bewust van dat je in de jungle over het algemeen weinig haaien tegen zult komen. Desondanks ben ik ervan overtuigd dat het ook in de Congo de bedoeling is dat je godverdomme stopt als je haaientanden en een witte streep voor je fucking wielen hebt, stom wijf.

Ik kwam er -nadat me opviel dat de ene van de twee trutten nauwelijks tanden in haar muil had- vrij snel achter dat elke vorm van communicatie tevergeefs zou zijn, dus ik stapte maar weer in mijn bolide, duwde de handrem naar beneden, en zoefte weer verder richting Winkelcentrum, waarbij Paul Weller en zijn Style Council me begeleidden met het prachtnummer Paris Match. Subiet een lucifer in je zwarte reet, mompelde ik tegen mijn achteruitkijkspiegel.

Bij de Dirk aangekomen, liep ik allereerst naar het prikbord-met-advertenties toe, gristte daar een envelop met mijn naam in meisjeshandschrift van de muur, en las met een glimlach van oor tot oor de inhoud. Wat een pret weer. In je zwarte reet, dacht ik weer, en ik bescheurde het haast van het lachen.
Schuddebuikend rekende ik voor twintig euro en dertig cent mijn boodschapjes af, en op de terugweg naar huis vroeg ik me af wat het verschil is tussen rozijnen en krenten. Normaal koop ik altijd rozijnen, maar vandaag besloot ik het roer radikaal om te gooien en een pak krenten aan te schaffen. Een mens moet niet bang zijn voor veranderingen, tenslotte.

Paul mijmerde samen met Dee C. Lee iets over ever changing moods en ik trapte het pedaal nog maar iets verder in. De kans dat je tot twee keer toe op één dag een drugsverslaafde negerin voor je wielen krijgt is statistisch nihil, maar een man mag toch hopen? Zonder al te veel vloeken kwam ik thuis aan, parkeerde in één vloeiende beweging op de parkeerplaats waar mijn buurman het liefst staat (ik vind hem een lul en doe alles om hem te irriteren. Zo bel ik regelmatig even bij hem aan, als ik naar mijn werk ga en langs het bellenbord loop, en ik vraag me af hoe lang het nog duurt voordat hij definitief doordraait van frustratie. Regelmatig zit ik met mijn Glock 37 in mijn handen, nadat ik het mechaniek heb geolied, en bedenk me hoe makkelijk het zou zijn bij hem aan te bellen en hem tweemaal door het hoofd te schieten van dichtbij. Hoe lang zou het duren voordat iemand hem mist? Dagen? Weken? Zou ik als verdachte worden aangemerkt? Nee, alleszins niet. Hij kent mij niet, en we hebben niets met elkaar te maken. Zou de recherche bij mij aanbellen? Ja, vast wel. Ik zie het voor me. Twee heren, een met een leren jasje en bakkebaarden, en een iets oudere met een rode fleecetrui. Of ik als buurman van het slachtoffer wellicht iets vreemds heb gehoord de laatste dagen? Ik? Nee, maar ik ben bijna nooit thuis. Vijanden? Hij? Kan me niet voorstellen, agent, het was zo'n aardige man. Zou ik er mee weg kunnen komen? Waarschijnlijk wel. Then again, de voorgenomen verhuizing naar een andere stad dan de mijne komt met rasse schreden dichterbij, dus waarom de goden verzoeken? Zal je net zien dat de lamlul het overleeft, na twee jaar uit zijn kunstmatige coma bijkomt, en mij alsnog als dader weet aan te wijzen, ruim nadat ik mijn biezen heb gepakt naar een dorp in het Gooi. Laat maar leven, die klootzak. Dat hij dagelijks een bijna-doodervaring heeft, realiseert hij zich niet.) en liep naar boven toe.

Daar gaf ik mijn twee tijgers ieder een achterpoot van een neushoorn, en bakte voor mezelf een struisvogelbiefstuk. Als toetje aten we uiteraard ijs, maar niet voordat iedereen was aangeschoven: de twee tandeloze negerinnen (die hadden wat moeite met de weg vinden, dus het duurde allemaal zo lang dat het ijs zachter was geworden dan ik wilde), het schooltuinenmeisje van de envelop bij Dirk, Paul Weller, Dee C. Lee, de twee rechercheurs en mijn buurman.

Ik schepte nog een tweede portie ijs voor mezelf op, en vanuit de keuken zag ik dat Paul Weller zijn telefoonnummer gaf aan een van de twee negerinnen.
Het beloofde een lange avond te worden.

Il fait chaud....

2007-07-18T18:11:00.000+02:00

Vanmiddag vernam ik dat de Duitse zenders ARD en ZDF per direkt stoppen met het live uitzenden van de Tour de France, wegens het nieuwe ophanden zijnde dopingschandaal, dit keer met Patrik Sinkewitz van T-Mobile als hoofdpersoon.
Overigens; dat ik godverdomme ooit nog een letter over de fucking Tour zou schrijven, de wonderen zijn de wereld nog altijd maar niet uit, maar dit terzijde.

Uiteraard heb ik ook hier weer een mening over.
Klasse.
Op zijn Duits uitgesproken, zoals stuntman Henk Mul dat zo fijn kon doen; Das war Klasse!
Eindelijk een toko die weigert mee te werken aan een verrot evenement, waarvan iedereen al jaren weet dat het zo corrupt is als de neten en dat driekwart van de deelnemers valsspeelt. Sure, er worden, zeker in Duitsland, miljoenen liefhebbers beroofd van hun entertainment. Maar door wie worden ze beroofd? Toch zeker niet door de publieke zenders? Prima initiatief van onze oosterburen, die maar weer eens aantonen over tien keer meer fatsoen en moraal te beschikken dan wij laaglanders. Dat dat in het verleden wel eens anders was, dat weet ik ook wel. We leven echter in het nu, althans de meesten van ons doen dat.

Uiteraard ken ik ook de apenlogica die veel renners hanteren: iedereen doet aan doping, en dat is oneerlijk. Om mezelf een kans te geven mee te kunnen met de rest, worden de aanvankelijk eerlijke sporters min of meer gedwongen ook op de dopingtrein te stappen.
Flikker toch een eind op, denk ik dan. Wat wil je liever, eerste worden met valsspelen, of een middenmoter met een schoon geweten? Heeft niets met het slechte karakter van de anderen te maken, maar met je eigen gebrek aan principes en trots.
Ten koste van wat wil je je doel bereiken? Trouwens, de renners van nu moeten als kind toch al hebben gehoord van de dopingschandalen van twintig, dertig jaar geleden? Als je er niet aan had willen meedoen, had je ook een andere tak van sport kunnen kiezen, zoals dammen of fierljeppen.

Vanzelfsprekend zendt de NOS gewoon nog alles uit, wij Nederlanders hebben geen principes. U vraagt, wij draaien. Hebben Amerikaanse vliegtuigen die in Duitsland willen landen last van een eeuwenoud Nederlands eikenbos, dan kappen we dat gewoon. Desnoods onrechtmatig. De Raad van State heeft beslist dat het illegaal was, en beroep ertegen is niet mogelijk. De bomen zijn al lang tot luciferhoutjes verwerkt, en het ministerie van VROM meent nog steeds dat ze rechtmatig en correct hebben gehandeld.

U vraagt, wij draaien. Het volk wil belazerd worden door de meest corrupte sport die er is, de NOS draait de beelden bijkans vierentwintig uur per dag af.
Dat is nou die VOC-mentaliteit waar Balkenende het over had.
Belazer de boel en kom er mee weg.

Het lijkt de laatste dagen een modeverschijnsel.

Il fait beau....

2007-07-16T18:25:00.000+02:00

Artikel 261 Wetboek van Strafrecht, Smaad(schrift)

1. Hij die opzettelijk iemands eer of goede naam aanrandt, door telastelegging van een bepaald feit, met het kennelijke doel om daaraan ruchtbaarheid te geven, wordt, als schuldig aan smaad, gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste zes maanden of geldboete van de derde categorie.

2. Indien dit geschiedt door middel van geschriften of afbeeldingen, verspreid, openlijke tentoongesteld of aangeslagen, of door geschriften waarvan de inhoud openlijk ten gehore wordt gebracht, wordt de dader, als schuldig aan smaadschrift, gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste een jaar of geldboete van de derde categorie.

3. Noch smaad, noch smaadschrift bestaat voor zover de dader heeft gehandeld tot noodzakelijke verdediging, of te goede trouw heeft kunnen aannemen dat het te last gelegde waar was en dat het algemeen belang de telastelegging eiste.

Artikel 262 Wetboek van Strafrecht, Laster

1. Hij die het misdrijf van smaad of smaadschrift pleegt, wetende dat het te last gelegde feit in strijd met de waarheid is, wordt, als schuldig aan laster, gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste twee jaren of geldboete van de vierde categorie.

2. Ontzetting van de in artikel 28, eerste lid, onder 1° en 2°, vermelde rechten kan worden uitgesproken.

Artikel 285b Wetboek van Strafrecht, Belaging (stalking)

1. Hij die wederrechtelijk stelselmatig inbreuk maakt op eens anders persoonlijke levenssfeer met het oogmerk die ander te dwingen iets te doen, niet te doen of te dulden dan wel vrees aan te jagen, wordt als schuldig aan belaging, gestraft met een gevangenisstraf van ten hoogste drie jaren of een geldboete van de vierde categorie.

2. Vervolging vindt niet plaats dan op klacht van hem tegen wie het misdrijf is begaan.

Ik

2007-07-12T19:54:00.001+02:00

...ik kan heus wel acohol gebruiken zonder het gezellig te hebben, hoor...!!!

Zweven met je voeten op de grond

2007-07-10T18:56:00.001+02:00

De meeste mensen in mijn omgeving weten wel dat ik niet alleen maar die droogkloot ben met zijn botte humor en zijn down to earth attitude.

Ik sta wel degelijk open voor veel wat door anderen omschreven wordt als mystiek, of zweverig. Niet omdat ik in bepaalde dingen geloof, nee, ik weet sommige dingen gewoon zeker en ik -als pseudo-wetenschapper- denk dat het bekrompen is om alles te willen verklaren aan de hand van bewezen formules en wetenschappelijke bullshit. Sure, de wetenschap is een onmisbaar instrument bij onze vooruitgang, maar of die vooruitgang ons nou daadwerkelijk verder gebracht heeft, kun je je afvragen.

Een paar honderd jaar geleden nog maar, werd je als ketter ter dood veroordeeld als je beweerde dat de aarde rond was, of dat de zon niet om de aarde draaide maar andersom. Honderd jaar geleden was het nog haast ondekbaar dat we ooit zouden vliegen, maar een boer en een scheet later in de geschiedenis reizen we met honderden miljoenen tegelijk naar de andere kant van de wereld, en er zijn vliegtuigen die meer dan drie keer de geluidssnelheid kunnen halen. De theorieën van Einstein blijken deels niet te kloppen en niet alleen in deze eeuw willen we ons wijsmaken dat we nu echt alles wel weten. Heden ten dage kijken we terug op -pak hem beet- de Renaissance als een tijd van "ze moesten nog veel leren". Cellen en bacterieën kenden we nog niet, en dat je van vuil water ziek kon worden was nog niet eens doorgedrongen in de grote Europese steden.

Ik ben er van overtuigd dat we over vijfhonderd jaar met eenzelfde aandoenlijkheid terugkijken op de eenentwintigste eeuw. Toen dachten ze nog echt dat reïncarnatie niet bestond, hoor je ze haast al denken. Ik noem maar wat.

Bottom-line: we moeten niet denken dat we alles al weten, en we moeten net zo min denken dat datgene wat (nog) niet wetenschappelijk te duiden is, per definitie onmogelijk is. Net zo min als vijfhonderd jaar geleden.

Dat gezegd hebbende, geloof ik weer bar weinig van het meeste zweverige. Jomanda is een charlatan, de meeste self-proclaimed media zijn oplichters en astrologie is bullshit. Ik zeg: ik geloof het niet. Ik zeg niet: het is niet zo.

Vandaag kreeg ik een follow-up mailtje van een dame die ik heb leren kennen via een dating-site. Volgens die site ben ik met mijn geboortedatum nog weegschaal, terwijl ik gewoon schorpioen ben. Op het randje en afhankelijk van wie je raadpleegt (dat alleen al lijkt mij voldoende om astrologie met een hele dikke korrel zout te nemen), maar evengoed schorpioen. In een eerdere mail deed ze uit de doeken hoe slecht weegschaal en ram bijelkaar pasten, met haar broer en schoonzus als voorbeeld. Waarom die twee dan toch bijelkaar zijn, vergat ze te vermelden, maar op zich een boeiende kwestie. Ik verwittigde haar van het grensgeval called Arjen, en meldde haar dat ik stiekum een schorpioen ben.

Ze antwoordde, ondanks de hint van een vage klik die ik eerder dacht te voelen, dat ze ten eerste "niet begreep waarom ik eerst zei dat ik een weegschaal was", maar dat "ze zeiden" dat een schorpioen en een ram zo mogelijk nog minder matchen dan al het andere en dat een relatie er "dus" al nooit in zou zitten, hooguit vriendschap.

Ik heb haar even kort op de hoogte gebracht van triviale zaken als opvoeding, ervaring, omgevingsfactoren, genotype en fenotype en haar verder maar succes gewenst met het zoeken naar een matchend sterrenbeeld.

En dan zeggen ze dat ik kieskeurig ben.
Mijn hemel.

Als die tenminste bestààt, he....!!!

Geweldig genoten

2007-07-06T15:49:00.000+02:00

Die lul van een Noten met zijn kinderporno.
Onvoorstelbaar.

Even voor alle zekerheid: wat mij betreft mogen ze -en ik meen het, ik overdrijf niet of zo- iedereen die kinderporno voorhanden heeft, elke pedofiel en elke kinderlokker ter plekke kapotschieten. Ik zou het zelfs denk ik serieus zelf zonder een seconde twijfel of wroeging achteraf voltrekken.
Ik ben nog steeds geen papa, maar het is simpel. Wie mijn kind iets aandoet wat neigt naar sexuele handelingen, die maak ik dood. Daar ga ik met heel erg veel plezier en trots de bak voor in. Hoe lang zou je nou helemaal krijgen? En dan nog, je tijd in de gevangenis zal er een zijn waarin je door de echte criminelen als halfgod word behandeld, trust me. Als je ze vertelt dat je de verkrachter van je kind hebt doodgeschoten, ben je een held. En terecht. Punt.

Goed.
Terug naar die latente homo van een Noten.
Blabla, computer, bla, reparatie, kinderporno gevonden bla. Alles redelijk standaard en onvergeeflijk. Maar wat zag ik voor iets bizars in de berichtgeving staan van de week? Wat werd er als een soort halfslachtig kutverweer gegeven? Let op he... komtie.. hij raakte er niet eens opgewonden van

Mijn fucking god.
Oh, raakte je er niet eens opgewonden van? Nou, waar hebben we het dan over! Sorry voor het ongemak dan!
Tsja, ik sloeg mijn vriendin bont en blauw, maar ze hield nog steeds haar bek niet, dus ja...
Offehh... sure, ik reed 220 op de A2, maar ik was nog steeds te laat, dus waar hebben we het over?
Ik heb dat gezin inderdaad uitgemoord, dat klopt, maar eigenlijk vond ik het achteraf toch niet zo leuk als ik dacht, dus mag ik nu gaan?

Even één ding. Ik ben IT-er. Ik ben, ondanks dat, ook een man van de wereld. Ik heb mensen in mijn zeer dichte omgeving die werken bij toko's als de Nationale Recherche en ik weet echt wel iets. Kinderporno krijg je niet zomaar.
Iedereen kan mij te allen tijde overtuigen dat alle meuk op zijn PC daar per ongeluk kwam. Illegale software, wachtwoorden, keiharde anus-sex met paarden, alles, maar dan ook alles wil ik geloven. Je klikte op een link in je mail, en ineens stond het op je PC. Kan. Trust me. Dat kan. Maar godverdomde kiddie-porn is -letterlijk- moeilijker voorhanden te krijgen dan -pak hem beet- een vuurwapen. Ook letterlijk. Wil ik over een (ik roep wat) Walther P5 beschikken, dan kost me dat denk ik hooguit een week, misschien tien dagen en wat geld. No problem. Wil ik echter kinderporno op mijn pc hebben, dan moet ik eerst de juiste kanalen zien te vinden op internet. Dan moet ik daar dagen, weken, soms maanden vertrouwen winnen van de andere zieke geesten. Pas na een selectie die strenger is dan een sollicitatieronde bij de AIVD, kan je na weken en weken infiltreren misschien je eerste shit downloaden.

En dan komt die godverdommese klootzak Noten vertellen dat het zomaar aan kwam waaien en dat hij er godvergloeiende tyfus niet opgewonden van raakte?

Wat heeft die lul nou helemaal gekregen?
Honderdvijftig uur werkstraf in plaats van de geëiste tweehonderd uur. Omdat verspreiding niet bewezen was.

Help.

Ik dacht dat we de laatste jaren zo met normen en waarden om onze oren werden geflikkerd? Wat heb ik gemist? Waarom krijg je vier weekjes afwassen in een zorginstelling voor het hebben van de vunzigste bende die er bestaat? Waar ben ik???

Bah.

Niet opgewonden van.
Bah.

Zomer

2007-07-04T21:37:00.000+02:00

Misschien is het ook maar beter dat ze me negeert.
De kans was namelijk groot dat ik na een tweede date daadwerkelijk verliefd geworden zou zijn op haar.
En we weten allemaal waar dat in mijn geval toe leidt: niets dan hoofdpijn en gebroken harten en ellende. Steeds maar weer dat hopen tegen beter weten in, en steeds maar weer liever pijn gedaan worden dan de ander pijn doen.

Sure, het voelt kut.
En wat er nou ineens mis ging zal wellicht een schim van een raadsel blijven.
Godverdomme wat was ze mooi en wat moest ik stiekum giechelen om de onbedoeld leuke smoelen die ze trok als ze zich verbaasde over iets of hoe fel haar ogen ineens vuur spuwden toen ze een verhaal vertelde over een keer dat ze kwaad werd op een collega van haar. Haar gezicht sprak boekdelen, en al bij het naar huis gaan voelde ik dat het niet goed zat.

Ze smsde nog dat ze een leuke avond had gehad, maar ik las vooral wat er niet stond. Er stond niet dat ze me leuk vond, hoewel ik daarover in mijn welterusten-sms vrij duidelijk was.
Ik wist het bij het slapengaan al, maar toen de bevestiging de volgende dag per e-mail kwam, brak mijn hart evengoed een klein beetje.

Ze zegt dat ze maatjes wil blijven.
Ik denk dat ze dat niet meent.

Het doet pijn.
Ik mis haar nu al.

En zo gaat de zomer van 2007 een kopie worden van die van 2006.
Over een paar weken is De Padvindster jarig. Dan gaan we, net als vorig jaar, naar Bloemendaal om het te vieren. Kans dat ze bij me blijft slapen.
Op de bank, net als vorig jaar.
Ondertussen ben ik zelf net zo als zij, en ik haat mezelf daar vaak om.
Ik haat mezelf omdat ik een ander niet kwalijk kan nemen dat ze soms precies zo redeneren als ikzelf, en ik haat mezelf omdat ik net zo redeneer als die ander die ik niet begrijp. Die ik niet zeg te begrijpen.

Als ik haar niet begrijp, betekent dat namelijk dat ik mezelf niet begrijp, en dat komt hard aan.

Ach, wie weet snap ik ooit hoe het allemaal werkelijk inelkaar zit en ongetwijfeld is het dan te laat.

En zo worden we elk jaar ouder, maar nauwelijks wijzer.
Het stomme is.... het stomme is, dat ik het ergens nog koester ook, die hartenpijn. Ben ik nou echt zo masochistisch dat ik op een semi-onbewust niveau halsstarrig weiger gelukkig te worden? Of heb ik geleerd van het verleden en weet ik dat dingen nou eenmaal niet gaan zoals je wilt dat ze gaan als je al voelt dat ze niet gaan zoals je wilt dat ze gaan?
Of ben ik nou gewoon aan het zeiken?

Hoe dan ook, het mag godverdomme wel eens zomer worden.
Zeg dat ik het gezegd heb.

These are strange days, we're living in today...

2007-07-02T22:34:00.001+02:00

En dat is een waarheid als een koe.
Boeh!

Pijn en pret wisselen elkaar als vanouds af, zoals zomers voor Ar bedoeld zijn.
Het ene moment lig ik met buikpijn over de grond te rollen van de lol met vriendjes, dinnetjes of gewoon om mezelf, en een ander moment heb ik godverdomme een brok in mijn keel om een blauwtje wat ik gelopen heb, of om een heel zielig verhaal van een jongetje van 4 maanden oud wat overleden is aan een hartkwaal.

's Ochtends een kutgevoel omdat Dat Meisje zei dat ze toch liever vriendjes bleef (waarbij ze uiteraard wel zei dat ik lief ben), en stond het huilen me nader dan het lachen. Ik haat HSP op zulke momenten en dan zou ik willen dat ik normaal en stoer en flink was. Snif.
Maar 's avonds had ik evengoed megasuperdikkepret met Zazz en Rietje in de ArenA waar ik niet alleen mijn helden van Genesis heb mogen aanbidden gedurende drie uren, maar waar ik ook -dat is onderzocht- de grappigste van de 50.000 bezoekers was, met Rietje en Zazz op een gedeelde tweede plaats. Wat een pret, ik meen het godverdomme!

Goed. Dat is op zich niet zo heel bijzonder, maar wat ik echt wel grappig vind, is dat ik recentelijk niet alleen via Hyves in contact ben gekomen met een aantal oude bekenden van mijn lagere school (en een onbekende van diezelfde school, maar ergens hebben we zoooooo veel dezelfde kenissen en ideeën en humor dat het echt freaky begint te worden), maar sinds nog korter ook een hele kluwen maatjes en dinnetjes uit mijn puberteit! Ienieminie en haar broer, en haar broer is na twintig jaar nog steeds samen met hetzelfde meisje!!! Nou ja zeg! En niet alleen dat, ook andere dinnetjes van eind jaren tachtig kom ik ineens tegen: W, L en A zijn er ook! Op A was ik een tijdje best verliefd, met name haar ogen (die tic heb ik nog steeds, realiseerde ik me gelijk) deden me smelten. En nou blijkt ze om de hoek bij maatje J. te wonen in IJ! Nou ja zeg. Wat de hel is dit? Word ik links en rechts ineens teruggetrokken naar twintig jaar geleden!

Ik loop al jaren te roepen dat de 80's de leukste tijd van mijn leven waren, en vol heimwee denk ik terug aan those days.
Nu is het bijna of ik er weer middenin zit.

Godver, zou het een eerste teken van een fucking midlife crisis zijn?
En zou daar die wispelturigheid ook mee te maken hebben?
Soort van emotionele opvliegers of zo?
Mama? Help me eens?
Neeeehhh.... ben ik veel te jong voor nog, voor midlife-shit.
Eerst moet ik mijn puberteit nog zien te verwerken, maar ik zou niet weten hoe.
Ik wou dat ik weer achttien was en dat ik toen wist wat ik nu allemaal weet.... Dat ik terug in de tijd kon gaan, maar met de wijsheid van nu. Of misschien zou ik het daarmee wel alleen maar kapot maken, dat kan ook. Was het niet juist het gebrek aan wijsheid en kennis wat je puberjaren zo geweldig maakte? De totale onbevangenheid, waarvan je je pas twintig jaar later realiseert dat die er was? Want mijn god, wat dachten we dat we alles goed wisten.

Zou ik over twintig jaar met eenzelfde blik terugkijken op deze tijd?
Wellicht. Ik denk haast zeker wel, eigenlijk.
Wat kan je daar van leren (alleen die vraag al, toont mijn oudergeworden wijsheid aan :-), Ar?
Euhmm.... geniet van het nu?

Zou het godverdomme al die tijd zo simpel zijn geweest?
Gewoon: geniet van het nu?

Hadden ze al die tijd gelijk.....?

Kut....

Another time it might have been so different
oh if only we could do it all again
but now it's just another fading memory
out of focus, though the outline still remains

Far away, away, fading distant lights
leaving us all behind, lost in a changing world
and you know that these are the days of our lives
remember

Like the story that we wish was never ending
We know sometime we must reach the final page
still we carry on just pretending
that there'll always be one more day to go

Far away, away, fading distant lights
leaving us all behind, lost in a changing world
and you know that these are the days of our lives
so remember...

Another chance hello, another goodbye
and so many things we'll never see again
days of life that seemed so unimportant
they seem to matter but to count much later on

Far away, away, fading distant lights
leaving us all behind, lost in a changing world
and you know that these are the days of our lives
remember

Grrrr

2007-06-26T17:40:00.000+02:00

Soms zijn er mensen die tegen mij zeggen dat ze denken dat ik perfectionistisch ben.

Ze zeggen dat dan meestal op een toon, die doet klinken of het iets is waar je medelijden mee zou moeten hebben. Ar...je bent perfectionistisch he....alsof die persoon net zo goed had kunnen zeggen: Ar...je hebt een ernstige leverziekte he...?

Maargoed. Niet alleen denk ik dat perfectionisme juist een postitief iets is, maar tevens denk ik helemaal niet eens dat ik een perfectionist ben!
Ik wil alleen graag -nee, ik verlang het- dat mensen hun werk naar behoren doen. Dat is geen perfectionisme, dat is adequationisme!

Natuurlijk: waar gewerkt wordt, worden fouten gemaakt. Realisme is ook een deugd, en je kan en mag niet verwachten dat iedereen alles altijd foutloos doet. Zoals een perfectionist dat zou verwachten dus. Maar ik vind wel dat als je -om maar eens iets te noemen- maandelijks zorg draagt voor een correcte uitbetaling van je personeel, dat die bedragen gewoon moeten kloppen. Niet 'ongeveer' of 'afgerond', maar tot op de cent. Daar is niets irreeëls aan.

Echter, bij het bedrijf waar ik werk, schijnt dat iets te zijn waar je slechts op ken hopen, en niets meer.
Al sinds de eerste maand van dit jaar worden er elke maand fouten gemaakt. De ene keer krijg ik mijn consignatievergoeding (on-call geld) voor de helft uitbetaald, dan krijg ik mijn kilometervergoeding niet of te laat, en vorige maand heeft het mij maarliefst vijf telefoontjes en minstens zoveel e-mails gekost om de mensen van Human Resources eindelijk te overtuigen dat ik echt te weinig geld had ontvangen. Niet een paar tientjes, nee, uiteindelijk bleek het om ruim tweehonderd Euro in mijn nadeel te gaan.

Ieder ander had al dagen eerder opgegeven, en ik moet zeggen: ik was er erg dichtbij. Boekhouden is iets wat zo abstract is als magie voor mij, maar ik nam simpelweg geen genoegen met de gegeven uitleg. Niet omdat mijn berekening anders uitwees (ik zou niet weten hoe ik mijn netto maandsalaris moet uitrekenen), maar omdat ik in ieder geval wist dat de logica van de heer in Groningen kant noch wal raakte. De aanhouder won ook dit keer.

Is dat perfectionisme?

Vandaag kreeg opende ik de post op mijn werk, en daar zat mijn kilometervergoedings-formulier over afgelopen maand terug. Retour gestuurd vanuit Groningen, met een begeleidend formulier erbij, waaruit bleek dat ik "enkele reis woon-werk" verkeerd had ingevuld. Er stond een zes, en dat was met rode pen doorgestreept. In de plaats van de zes stond een drie. "Graag opnieuw indienen" stond eronder.

Ik zuchtte diep, nam een cappuccino en belde mijn goede vrienden in Groningen.

-Goedemogen, u spreekt met Arrrrjen uit Amsterdam. Even een kort vraagje. Klinkt misschien gek, zo op de vroege ochtend, maar misschien kunt u mij helpen. Is er in de afgelopen vier weken misschien een aardverschuiving geweest in dit deel van Nederland? Heb ik een tectonische deviatie gemist, wellicht?
-Pardon?
-Nou, kijk, het volgende. Volgens jullie woon ik ineens drie kilometer dichterbij mijn werk, en ik ben niet verhuisd, dus misschien is er iets anders gebeurd?

Na enig aandringen keek mijn vriend in Het Systeem, om te kijken wat ik fout deed. Want bij HR in Groningen gaat alles namelijk per definitie goed. Daar heb je die perfectionist uit Amsterdam weer aan de lijn. Help me.

-Ja, klopt, ik heb mei zelf gecorrigeerd, evenals de maanden februari, maart en april van dit jaar. Vandaar.
-Inderdaad vandaar. Vandaar dat ik over de vorige maanden geld tekort kwam, weet je nog? Maar vertel eens. Op basis waarvan denk jij dat ik ineens korter moet reizen?
-Nou, ik zie dat je verhuisd bent in februari van dit jaar.
-Oh ja joh? Gaaf! Waarheen dan precies?
-Evennnnn kijkennnn....tik tik tik.. ja hier staat het. Eerst woonde je in de M.B. straat te Amsterdam, en je bent gemuteerd naar...tik tik tik... ja.. de M.B. straat te Amsterd...heeej, dat is raar....
-Ja.
-Je bent niet verhuisd?
-Nope.
-Ook niet in 2005?
-Nope.
-Is er iets anders veranderd de laatste jaren in je woon-werk situatie?
-You tell me, jij werkt op HR, ik niet. Maar ik kan je vast verklappen dat ik sinds 1999 in de M.B. straat woon, en ik sinds april 2000 hier werk, toen jij denk ik nog op school zat.
-Ja, ik zie het al, in Het Systeem staat dat je drie kilometer van de G. weg woont, waar je werkt, dus vandaar.
-Apart. Het is namelijk zes kilometer. Always has been. Al zeven jaar.
-Ja, maar ik moet mij strikt houden aan....
-Ho. Even één ding duidelijk, voor we verder gaan. Wat er in welk systeem staat, vind ik echt niet relevant. De realiteit, dat is waarin ik leef, is dat ik, luister goed, zes kilometer van mijn werk woon. Dat rijd ik elke dag heen en terug. Twaalf kilometer per dag. Zes heen. Zes terug. In het echt. Dat is dus wat jullie mij moeten vergoeden. Punt. Systeem of geen systeem. En ik wil dat je alle maanden van het afgelopen jaar gaat herberekenen, dat ga ik ook doen, en dat je me elke cent die het van elkaar verschilt, komende maand gaat betalen. Het is namelijk mijn geld. Ik word er een beetje moe van dat ik letterlijk iedere maand met jullie moet bellen om correcties te laten aanbrengen op mijn salaris. Wat ik overigens ook frappant vind, is dat fouten altijd in ons nadeel worden gemaakt.
Dus hier is mijn plan: we hangen nu op, jij gaat het uitzoeken, en je belt me vandaag nog teurg om te zeggen dat ik gelijk heb, en volgende maand krijg ik het verschil erbij.

Een uur later belde de jongen mij op.
Komende maand krijg ik er een smak geld bij.
Dank u.
Is dat teveel gevraagd?

Moe van.
Heel erg moe van.

Waar ik werk?
Bij een Turkse slagerij wellicht? Een eenmanszaak in groente en fruit? Een startende ondernemer die het ook allemaal nog niet snapt?
Neuh. Ik werk bij een hele, hele, hele grote telecomtoko die vorig jaar nog is verkocht voor een kleine tweeëneenhalf miljard Euro. Jawel. Eind dit jaar zijn wij de allergrootste internetprovider van Nederland. Er werken een paar duizend mensen, verspreid over tientallen lokaties.

Is het perfectionistisch dat ik ergens stiekem verlang dat ik gewoon een kloppend bedrag op mijn girorekening krijg gestort?

Nee toch?

IJs eten met Stuntman Jack

2007-06-18T19:12:00.000+02:00

Als je met de auto naar het weeshuis rijdt, en je adopteert daar een kindje... moet je dan tijdens het wegrijden met je nieuwe kindje, al toeterend en zwaaiend naar de achtergebleven kindjes, een weesgegroetje zeggen?

Als je aan je Verkade-chocoladereep loopt te knabbelen op een zebrapad, en je laat hem op de grond vallen... op zich al erg genoeg... en er gaat dan iemand met zijn lompe voeten bovenop je choco staan, kun je dan zeggen "Hé daar, je staat op de valreep" ?

En als die persoon dat ziet, dat hij op dat zebrapad op jouw valreep staat... kan je dan niet eigenlijk ook zeggen dat die lompe gast op zijn strepen staat?
Nee, dat kan natuurlijk alleen maar als dat iemand is die voor de kost straatbelijningen aanlegt. En de kans dat zo iemand precies met zijn lompe poten op een net gevallen reep chocola staat, is statistisch nihil.

Never mind.

Afgelopen zaterdag was ik met Jason naar Death Proof geweest.
Fuck. Heerlijke film. Heel erg Tarantino weer. Bizarre en soms langdradige dialogen over eigenlijk niets, afgewisseld met scenes van extreem geweld. En hele grappige details zoals je van Quentin kan verwachten. Vanaf de eerste scène weet je zeker dat het verhaal zich afspeelt ergens halverwege de jaren '70: de auto's, de kleding, de haardracht, de muziek, de kleuren, alles wijst tot in het kleinste detail op die periode. Prachtig gedaan. Tot op een bepaald moment, ergens 30 minuten in het verhaal, een van de hoofdrolspeelsters haar cellphone pakt en een smsje stuurt naar haar lover. Heel bizar. Of dat er een referentie wordt gemaakt naar de hamburgertent "Big Kahuna Burger", een naam uit Pulp Fiction. Het allerleukste grapje vond ik zelf dat in het tweede deel van de film, er een andere cellphone overging, met als ringtone het melodietje van Kill Bill. Echt heel gaaf, kortom.

Minder gaaf was dat Jay en ik het aan de stok kregen met de twee meest opgefokte negerinnen die ik in jaren ben tegengekomen. Al tijdens de trailers zaten ze keihard te praten metelkaar, en in hun telefoons. De zaal was voor maar een kwart gevuld, dus iedereen zat dicht opelkaargepakt gezellig op de achterste paar rijen. De twee negerinnen op de allerachterste, en iedereen had duidelijk merkbaar last van ze.

Toen de film al een tijdje bezig was en hun lawaai niet minder werd, vroeg Jay in zijn beste Nederlands: "Kunnen jullie alsjeblieft je mond houden!!"
Kennelijk was zijn vette Engelse accent (Australisch eigenlijk) reden voor de twee om hem totaal niet serieus te nemen, ondanks zijn 1.90 meter lengte, kale kop, piercings en tattoos. Hij voelde zich -ik ken hem- overduidelijk gefrustreerd toen de twee in mitrailleurtempo allerlei scheldwoorden naar zijn kop smeten. Zo goed is zijn Nederlands nou ook weer niet. Deels uit medelijden, deels uit woede, zei ik de twee meiden dat hij evengoed gelijk had, en of ze hun gezamenlijke smoelen per direct wilden houden.

Je kent me: binnen no time was het een ordinaire scheldpartij. De bijdehandste van het stel zei "kom hem dichtdoen dan, kom hem dichtdoen dan", over haar smoel. Ik zei dat ik uit een ouderwets pricipe geen vrouwen sla, nooit, en dat dat hun geluk was. Affijn, tjoerie hier, pang pang daar, waarop ik iets zei over haar moeder en kanker en de dierentuin, en ik vroeg ze waarom ze toch zo hun best deden om koste wat kost alle vooroordelen die er bestaan over Surinamers hier ter plekke te gaan bevestigen.
Wederom zei die ene dat ik haar bek maar moest komen dichtdoen als ik er last van had. Ik stond op, liep haar richting op en zag heel even doodsangst in haar ogen. (ik ben heel lief schijnt het, maar het schijnt net zo goed dat als ik eenmaal echt geïrriteerd of kwaad ben, ik dan een haast psychopatische blik in mijn ogen krijg die beton doet krimpen). Ik liep echter niet naar haar (ik sla godverdomme geen vrouwen), maar naar de bewakingsmensen. Ik legde hen heel kort uit dat iedereen last had van twee super-asociale dames achterin en dat als het twee heren waren geweest, ik hun hulp zeker niet nodig had gehad. Kort verhaal lang: ze hielden hun smoel nadat ze mee naar buiten waren genomen.

Onderweg naar IJmuiden konden we redelijk gniffelen om het akkefietje, en bij Jay's huis aangekomen aten we met zijn allen ijs met slagroom. De negerin met de grote bek moest het hardst lachen van allemaal, de bewaker stikte haast in een stukje chocola, en toen Kurt Russell een keiharde scheet liet, kwam de aftiteling in beeld.

Daarna reed ik naar huis en viel in een diepe, diepe slaap.

Mijn god.

2007-05-31T12:10:00.000+02:00

pas op wat je doet, en je weet wat ik bedoel als ik je hier aanspreek!!!!

Dat is de volledige inhoud van een bericht wat ik op mijn Hyves-pagina kreeg vandaag.
De afzender is ene Marc Ganzeman, klaarblijkelijk de vriend van mijn ex-vriendin.
Nu is het zo dat het enige -noodgedwongen- contact wat ik met haar nog heb, het maandelijks mailen van haar telefoonrekening is, omdat haar abonnement op mijn naam staat. Dat is alles.

Later legde de lelijke kaalkop met de paranoide schizofrenie aan me uit dat "hij wist dat ik op haar Hyves-pagina probeerde in te breken".
Wat?
Inbreken op haar Hyves-pagina? Niet alleen zou ik niet weten waarom (echt niet! wat voegt dat toe? dat ik ehh..wat...? wat zou ik kunnen? waarom zou ik willen wat er dan mogelijk zou kunnen zijn? wat de hel??), maar ik zou godverdegodverdomme niet eens weten hoe!!!

Ik denk echt dat sommige mensen mijn skillzzzz iets te hoog inschatten. En mijn gekte trouwens ook. Mijn hemel, wat een eikel.

Maar het verontrustende is, dat ik denk dat mijn ex zelf dus ook denkt dat ik haar lastig val of stalk of whatever. Mijn god. Anderhalf jaar samengewoond met iemand, en dan blijkt ze je zo slecht te kennen. Het voelt haast of ik word beticht van aanranding of zo! Echt waar, het gevoel is vrij dubbel: de kankermongool Ganzeman met zijn lelijke inteeltsmoel mag ter plekke sterven met zijn beschuldigingen, dat is duidelijk. Maar Tiesje, mijn ex, die ik toch altijd redelijk hoog had staan in mijn Boek van Lieve Mensen is de weg kwijt lijkt het...... daar baal ik van. Hoe kan zij of all people mij aanzien voor zo iemand? Zij?????

Bah.
Bah.
Bah.

Sure, ik kan een klootzak zijn. Een Klootzak en een Asshole met hoofdletters.
Maar dan wel met open vizier en recht in je godverdomde smoel. Nooit achter je rug of op stiekeme wijze. Zoals de fucking waard is, vertrouwt ze haar godverdomde gasten. Ik haat het met elke vezel in mijn wezen als mensen me zo totaal verkeerd inschatten. Niet mensen op straat of in de tram of op het werk; die mensen kunnen me gestolen worden. Maar iemand met wie ik godverdomde lief en leed heb gedeeld en voor wie ik 24/7 klaar stond om haar te helpen? Zo iemand? Pffff...... fuck off met je stank voor dank, en denk niet dat ik ooit nog een halve seconde zal stilstaan bij ons verleden of koesteren wat we hadden. Je brommer staat vanavond bij het grof vuil (wie wil er een scooter? vannacht op te halen aan de xstraat ter hoogte van de dijk) en je oude boeken en shit gaan de container in. Plaatsmaken voor niets. Fuck off.

Marc, watch your moves, want ik heb niet het idee dat jij het beste is wat Ties is overkomen de laatste tijd. Alleen daarom al is het beter als je me niet leert kennen.
Watch your moves, dat is alles wat ik je zeg, Marc.

Lul.

If you choose not to decide...

2007-05-26T15:23:00.000+02:00

There are those who think that life has nothing left to chance,
A host of holy horrors to direct our aimless dance.

A planet of playthings,
We dance on the strings
Of powers we cannot perceive
"The stars aren't aligned,
Or the gods are malign..."
Blame is better to give than receive.

You can choose a ready guide in some celestial voice.
If you choose not to decide, you still have made a choice.
You can choose from phantom fears and kindness that can kill;
I will choose a path that's clear,

I will choose free will.