bloggeando

campá

2009-08-20T12:39:00.004Z

foto: campanario de torices, cantabria

Pronto vai ir outro detrás, afirma o encargado de tocar a campá coa corda do badalo aínda na man, tocando a morto polo enterro da tarde. E logo?, pregunto. A campá chora, non ves que no seu ton hai un queixido? Sempre foi así, cando se queixa vai outro detrás, non hai de tardar moito tempo en haber outro defunto na aldea. Mireino cun moito de escepticismo e un algo de temor. A anecdota tería pasado ao caixón 1 das lembranzas, subsección 2: curiosidades e tería caído no esquecemento se non fora porque esa campá será a que un día toque por min.

Xa van alá unhas noites desde o último enterro, non sei cánto tempo tardan en caducar as predicións dos campanarios pero por agora chamo tódolos días á familia.

música: chopin

torices

2009-08-18T08:04:00.005Z

Agachada no val do liébana atópase esta aldeíña, torices. bo sitio para descansar e dar uns paseíños de montaña. a aldea soa a auga correndo, a paxaros, a cencerros e a vento.

música: aquofono. o son da auga

curiosidade

2009-08-18T07:04:00.008Z

Teño unha curiosidade... apareceu na horta dos meus pais este bichiño que vedes fotografado. Nin meu pai, cos seus sesenta longos e unha vida na aldea o vira nunca, nin meu primo cos seus case cincuenta, nin miña nai, nin eu... Terá o tamaño dunha cuarta da miña man (muller branca, adulta;-), non ten pelo, a pel é semellante á dunha serpe pero sen escamas. Na parte dianteira parece coma un furón, co fuciño botado para adiante, e ao tocalo encóllese sobre si mesma e é coma se a metera para dentro (vese na primeira foto). Na parte de atrás ten un punzón pequeniño, coma se fora unha especie de escorpión. A maneira de desplazarse é coma a dunha ouruga, arrástrase sobre unhas patiñas pequeniñas encolléndose e estirándose. Eu non sei o que é, parece un híbrido de bicho, un tres e en un... ao darlle voltas nunca queda boca arriba (foime imposible fotografalo dese xeito) pois xírase rapidamente (na versión de meu pai tamén é medio gato). Era tal o desconcerto que meu pai non sabía se había que matalo por velenoso ou se alimentalo... decidiu poñelo nun curruncho afastado e de alí marchou el cando lle veu ben. ¿Alguén recoñece a este individuo?

de concerto...

2009-08-16T17:24:00.005Z

Concerto de marful na Estrada

clube de fans

máis fotiños

madeira ferida

2009-08-14T10:02:00.002Z

alegría do verán

2009-07-29T09:41:00.002Z

ENTONCES

Entonces,

en los atardeceres de verano,

el viento

traía desde el campo hasta mi calle

un inestable olor a establo

y a hierba susurrante como un río

que entraba con su canto y con su aroma

en las riberas pálidas del sueño.

Ecos remotos,

sones desprendidos

de aquel rumor,

hilos de una esperanza

poco a poco deshecha,

se apagan dulcemente en la distancia:

ya ayer va susurrante como un río

llevando lo soñado aguas abajo,

hacia la blanca orilla del olvido.

ángel gonzález (para min, o grande)

herba de namorar

2009-07-26T00:28:00.004Z

herba de namorar (o mellor remedio contra o mal de amores)

Si me está negado el amor, ¿por qué la mañana hace estallar su corazón en cantos, y a qué vienen estos suspiros que el viento del sur derrama entre las hojas que acaban de brotar?

Si me está negado el amor, ¿por qué la medianoche sufre con nostálgico silencio el dolor de los astros?

¿Y por qué este corazón enloquecido arroja temerario su esperanza a ese mar sin orrillas?

R. Tagore. Tránsito

esta vez a música vai de mantras (achegámonos á india, como vedes, que veño de facer algo de ioga e meditación

mujeres

2009-07-17T08:22:00.005Z

Foto tirada dos ensaios de Finlandia

Ao final a marcha retrasouse un día, e creo que fixemos ben. Hoxe espertei cos cantos dunha morea de paxaros que pululaban pola miña hortiña, e un paxaro carpinteiro que non cheguei a ver pero que se escoitaba con nitidez. Despertei co sol e cun formiguiño no corpo. Bo agoiro, pareceume. Tiña seleccionadas as lecturas para a viaxe pero mudei de idea. Pensamos que nós buscamos os libros pero non, son eles quen nos buscan a nós. Nós mercámolos, tocámolos, vémolos, pero hai un momento para cada lectura e só se pode disfrutar verdadeiramente dela se son as súas propias letras e espazos en branco os que nos escollen. Hoxe a min escolleume un libro que me recomendaron hai algúns anos e que anda polas estanterías da miña casa, caladiño, amosándoseme de cando en vez para que non o esqueza. Saltoume á vista esta mañá así que será a miña lectura nestes días: Mujeres que corren con los lobos, de Clarisa Pinkola Estés.

Abrín o libro ao chou para compartir un adianto:

"Supongamos, por ejemplo, que una mujer ingenua se equivoca una y otra vez en la elección de su pareja. En algún lugar de su mente ella sabe que esta pauta es inútil, que tendría que abandonarla y seguir otro camino. Muchas veces incluso sabe lo que tendría que hacer. Pero una especie de hipnosis de tipo Barba Azul la induce a seguir la pauta destructiva. En la mayoría de los casos, la mujer piensa que, si insiste un poco más en la antigua pauta, la sensación paradisíaca que anda buscando aparecerá en un abrir y cerrar de ojos.[...]

Cualquiera que sea el dilema en el que se encuentre atrapada una mujer, las voces de las hermanas mayores de su psique siguen instándola a ser juiciosa y prudente en sus elecciones. Son las voces de lo más hondo de la mente que susurran las verdades que tal vez una mujer no desearía oír, pues destruyen su fantasía del Paraíso Encontrado."

... E sigo escoitanto a sinfonía "paxaral", polo que non poñerei música...

por qué?

2009-07-16T20:15:00.008Z

Foto tirada dos ensaios de finlandia

ando botándolle un ollo ao blog neste día e sinto que boto de menos o compartir as miñas paranoias/pensamentos/sensacións/visións... e pregúntome qué sentido ten compartir con alguén que non coñeces, compartir en abstracto, diría que exhibir máis ca compartir, e penso, e vou chegando á conclusión de que me resulta moito máis fácil facelo aquí ca noutros círculos máis íntimos. non acabo de entendelo pero non me disgusta, inda que sei que isto non é anónimo de todo, inda que sei que a maior parte da xente que ve esta ventaniña é xente que me coñece. quizais é que non quero agacharme pero si sustraerme ao pavor da crítica directa, quizais a exhibición non sexa máis ca unha forma de covardía. por que teño sempre tantas preguntas e tan poucas respostas? ( ¿por qué la gallinita dijo eureca, que dirían os les luthiers?).

e quero compartir algo novo, vai un avance e no vínculo o resto. a min gústame, é absolutamente politicament incorrecto (aborrezo esa corrección hipócrita). creo que da para pensar, creo que é interesante...

HE NACIDO AGUJEREADO
Sopla un viento tremendo,
No es sino un pequeño agujero en mi pecho,
pero sopla en él un viento tremendo.
Pueblecito de Quito, tú no eres para mí.
Yo necesito odio, y envidia; ésta es mi salud.
Es una gran ciudad la que necesito.
Un gran consumo de envidia.

henri michaux

(ultimamente non poño música porque teño unha conexión moi perralleira... pero van os spyrogyira, que me acompañaron a tarde)

buratiño

2009-07-16T09:53:00.001Z

atopei alá por zamora un buratiño con forma de chave do que colgaba unha cadea, unha porta que non conducía a ningún lugar pero que seguramente noutro tempo albergou unha casa, protexeu ao seus inquilinos e hoxe, xa sen utilidade, exhibe orgullosa o paso do tempo. a cadea é nova, púxoselle xa cando perdera a súa razón de ser, o buratiño abandonado da chave, a porta abandonada da casa, e así, ocórreseme, somos un pouco nós, canto máis abandonados máis encadeados. apeteceume poñer esta foto antes de irme, porque vou facer unha viaxe que sei que me fará atoparlle unha nova utilidade a esa porta, rexa, forte, que esqueceu cal era o seu destino.

paulo somoza

a realidade

2009-07-15T17:15:00.005Z

"a realidade é un sitio horrible, pero é un único que está aberto a esta hora"... non é miña, a frase dixéronma onte, pero pareceume tan bárbara que non me resistín a apropiarma

o teatro

2009-07-15T10:09:00.003Z

foto:maria lojo. Sala Nasa

... e inda dicía que non levaba chuletas ;-)

ya están aquí (a dios gracias -separado, eh!-)

2009-07-12T10:39:00.011Z

Ya llegaron, ya están aquí, los incomparables, los inconmensurables, los fantabulosos "os da ría"... peixe fresco dos nosos fiordos que veñen de demostrar estes días na "Saa Nasa" que non so seguen estando en forma, senón que a FORMA se apoderou deles. As ovacións dun público entregado e a piques da tolemia case fan caer as paredes do local, o que non conseguiu Conde Roa case o consiguen os da Ria, pero con "buen rollito", iso si. 25 mans escordadas de tanto aplauso foron o resultado da tolemia que invadiu ao público ao ver tamaño espectáculo. Nunca se vira nada igual polas rúas de compostela, nunca se soubo quen fora a un acto so con fixarse pola rúa, os afortunados espectadores que estabamos alí son fáciles de interceptar, o rictus fóra do sitio, os brazos invadidos de muñequeiras e codeiras. Rumoréase que houbo que atender de urxencia a algunhas fans que amosaban claros signos de "iniciación á tolemia" pero esta reporteira non pode aseguralo de primeira man posto que, no momento no que parece que presuntamente sucederon os feitos, estaba sendo atendida dunha rotura de peroné ocasionada pola emoción de querer chamar a atención das estrelas cun par de acrobacias realizadas nun chan escorregadizo pola suor dun público entregado ao paroxismo. (ejem, non, a sala non é insalubre, logo puxeron o novo aire acondicionado, abriron as novas billas que botan auga fresca e deixaron todo ben baldeadiño).

E aí van as fotiños, deixovos que teño que ir cambiar a cura. a reporteira e fan tri xa completará esta historia de "si no lo veo no lo creo", o "que se lo pregunten a rita que también estaba allí".

CLUBE DE FANS OS DA RIA

burbulla

2009-06-10T19:48:00.007Z

corazón

2009-05-02T11:02:00.000Z

pasaba por alí e, de repente, de enriba da cabeza xurdiulle un corazón :-)

aseo

2009-05-02T09:58:00.003Z

Este retrato forma parte da privacidade dun personaxe ben coñecido da cultura galega (creo que non quedaría ben dar o seu nome, non sei). Chamoume moito a atención a súa sinxeleza.

o meu verde

2009-04-26T19:51:00.003Z

Este é un retratiño da vista da miña cociña... unha hortiña no medio de compostela, con ventás asexantes, claro, pero con verde...

Finlandia

2009-04-26T19:00:00.004Z

Os rapaces están a preparar unha obra de teatro que se representará na sala Nasa xusto a semana que eu non estou :-(.... pero permítenme asistir aos ensaios e atrofialos a fotografías, polo que a súa actuación se torna tamén un pouco miña. Aquí vai unha mostra das estremonías que ando a facer con eles, e aquí a información sobre a obra: Finlandia... porque todos nalgún momento somos habitantes do cú do mundo.

música: sibelius (máis información sobre o compositor aquí )

un fogar

2009-04-10T14:14:00.000Z

..., -ando

2009-04-05T10:09:00.009Z

foto tirada desde o avión. viaxe a london

gustaríame non ser quen son para gustarche. ser máis valente, máis comprometido, estudar oficios variados e transmitir o aprendido aos meninos, coñecer linguas novas e poder susurralas. quizáis só busque impresionarte. ser outro, máis aposto e divertido. disfrutar do deporte coa gracilidade do movemento adquirido. pero aquí estou, inmóbil, conxugando verb@s en formas non persoais

paulo somoza
música: rodrigo leao: a casa

sombra

2009-04-05T00:44:00.008Z

foto tirada no hyde park, london

pésame a sombra
dis
e eu sorrío
claro
anda sempre tirándoche do lombo

música: vetustamorla: valiente

a fame e o pescozo

2009-04-04T23:13:00.004Z

música: desexando amar

juan muñoz

2009-02-01T11:10:00.003Z

máis

juan muñoz

2009-02-01T11:07:00.002Z

Mostra da exposición de Juan Muñoz na Fundaçao Serralves

vaticano

2009-02-01T10:28:00.002Z

Unha mostra dunha exposición de selos que había no museo Serralves, en Porto. Como ultimamente parece haber tanto problema con isto das crenzas e da liberdade de expresión pareceume oportuno enviar esta espístola, cun selo que permite obviar calquera comentario. Vai dedicada a todos aqueles que viven do escándalo.