پري وار در قالب آدمي

زندگي گاهي غير قابل كنترل است

2009-10-04T15:40:00.001+03:30

زندگي گاهي غير قابل كنترل است. غير قابل دوست داشتن است. جريان اتفاقات تندتر از چيزي كه فكر كني مي آد و هر روز تو رو با خودش مي بره . خيلي سريع تر از اينكه بتوني هر لحظه اش رو بفهمي. شايد همين غيرقابل كنترل بودن است كه بارهستي است.

غمگين و دلزده ام. نمي دونم واقعا مي ارزه همه چيزي كه به بهانه زندگي هر روز كف دستمون مي گذارن يا نه.

زندگي من هم امروز غير قابل كنترل است.

وسوسه

2009-09-07T13:15:00.001+04:30

وسوسه باز كردن گودر، خوندن پست هاي بالاترين و يا حداقل سايت عصر ايران كشت مرا

اين روزهاي ما

2009-09-07T12:00:00.001+04:30

بعد از سه ماه اعتياد هر روزه و هر ساعته به اخبار بالاخره دارم سعي مي كنم به نفسم غلبه كنم و يك كمي از حواسم رو بگذارم براي زندگي روزمره اي كه در اطرافم جريان داره

بعد از دو سال رفتم يك جلسه مشاوره پيش استاد روانشناسي ام و فهميدم كه چقدر دلم براي كتاب، براي دكتر بابايي، براي تي اي (به كسر الف)، براي لاله، براي كلاس هاي كذايي، براي بالا و پايين كردن روان خودم تنگ شده. از تخته اي كه در طول بحث دكتر بابايي سياه اش كرد عكس گرفتم. پشت ميزهاي سفيد، هر نيم ساعت يك بار به عكسش نگاه مي كنم تا مطمئن شم كه تجربه امروز صبحم واقعي بود و زاييده خيال من نبود

بعد از يك مدت طولاني كتاب نخوندن، اين روزها باز كتاب مي خونم.

بعد از مدت ها، امروز هدف دارم. يك موضوع پيدا كردم كه توي زندگي ام بهش بپردازم و از اين بابت واقعا خوشحالم

فكر مي كنم

2009-08-08T15:14:00.001+04:30

اين روزها زياد به اين فكر مي كنم كه من واقعا از زندگي چي مي خوام . پانزده شانزده ساله كه بودم يك همسايه داشتيم، يك زن حدود 40 ساله بود كه پرستار بود و تنها زندگي مي كرد. هميشه فكر مي كردم من از زندگي فقط همين رو مي خوام كه اون داره. يك شغل كه حقوق داشته باشه كه بشه باهاش كتاب خريد و نوار، و يك عالمه وقت آزاد همه وقت آزادت رو درحال گوش كردن به موسيقي كتاب خوند. تا چند سال پيش هم واقعا فكر مي كردم كتاب مي تونه همه لذتي كه از زندگي مي خوام تضمين كنه. تا مدتي پيش هم همين نظر رو داشتم با اين تفاوت كه فيلم و سريال هم به كتاب اضافه شده بود. اما الان مدتي است ديگه راضي نيستم. و يك خصوصيت احمقانه هم دارم كه وقتي از زندگي ام راضي نيستم كمتر مي رم سراغ چيزهايي كه دوستشون دارم و اين نارضايتي ام هي بيشتر مي شه. مي افتم توي يك لوپ مثبت مزخرف كه ته اش بايد به زور ازش بيام بيرون. الان ها توي اين لوپم. كتاب كمتر مي خونم. سريال هاي درست و حسابي تموم شدن و مجبورم سريال هايي ببينم كه براي آدم هاي ساده تري طراحي شدن . فقط هيجانم رو ارضا مي كنن و مغزم رو خالي مي گذارن. كتابهاي چاپ شده توي ايران رو مدتي است كمتر دوست دارم. داستان هاي كوتاه كه من خيلي دوست ندارم واضحا زياد تر هستن و داستان هاي بلند دارن تقسيم مي شن بين دو طيف كتاب هاي ادبي تر يا سنگين تر و كتاب هاي خيلي عاميانه و پيش پا افتاده. براي من كه يك مخاطب ميانه ام، خوراك كم پيدا مي شه. فكر مي كنم دليل كم بودن آمار كتاب خواندن توي ايران هم چيزي توي همين مايه ها باشه. البته اين اتفاقي كه براي من افتاده مي تونه از پس لرزه هاي رفتن لاله باشه كه تا وقتي كه بود فيلتر همه كتاب هاي عالم بود. كامنت يك جمله اي اش روي كتاب ها تكليف آدم رو روشن مي كرد كه بايد كتاب رو خوند يا نه. من خودم به تنهايي اينقدر ديد ندارم كه با ورق زدن يك كتاب بفهمم كه چه مايه اي داره. توصيه و كامنت آدم هاي ديگه روي كتاب ها رو مي خونم معمولا ، مثل كامنت هاي بهمن. اما من كتاب خوان ساده تري از اون هستم. يعني سليقه ام نسبت به اون عاميانه تر است روي كتاب ها. كتاب هاي ساده تري رو دوست دارم. با خوندن كتاب هاي انگليسي هم هنوز يك كم مشكل دارم. نمي فهمم اينكه يك داستان جذبم نمي كنه به خاطر اين است كه جذاب نيست يا به خاطر ضعف من در درك مطلب است. مي دونم با ادامه دادن اين مشكل كمتر مي شه اما خروجي لازم رو براي رضايت از زندگي بهم نمي ده.

خلاصه اين شده زندگي من. بي كتاب. بي فيلم خوب. بي سريال خوب. بي هيجان. با غصه. با خبرهاي بد هر روزه. اين شده كه واقعا زياد فكر مي كنم به اينكه من از زندگي چي مي خوام. اگه روزهام رو چه جوري بگذرونم واقعا حس مي كنم زندگي مي كنم. مي دونم كه بخش زيادي از اين زندگي، كارم است. بخش هايي از كارم رو كه فكري است دوست دارم. خيلي زياد. طراحي كردن رو و ساختن چيزي رو كه وجود نداره و قدم به قدم از ذهنيات تبديلش كردن به يك چيز واقعي بيروني برام واقعا جذاب است. اما اين زنداني شدن پشت ميزهاي سفيد چيزي نيست كه من از كارم مي خواستم. اين شده كه زندگي راضي كننده نيست اين روزها و من خنگ حتي نمي دونم كه اگه چه جوري تر بشه راضي كننده تر مي شه.

هنوز نمي دونم و هنوز فكر مي كنم

2009-08-02T11:03:00.001+04:30

يك روزهايي بود كه بعد از ظهر همين طوري الكي سوار متروي ايستگاه شريف مي شديم. مي اومديم يك ايستگاه اينورتر، يعني ايستگاه شادمان پياده مي شديم. يك چيپس و پنير و ژامبون توپ توي رستوران پدربزرگ مي زديم. توي بشقاب هاي سفيد بزرگ. گاهي گرد. گاهي مربع. گپ مي زديم و بعدش سوار مترو مي شديم و بر مي گشتيم دانشگاه. همين طوري الكي

خودشناسي

2009-07-22T11:18:00.001+04:30

اين چند روز اولين بار است بعد از شش هفت سال كار كردن مداوم، برگشتم به حالت هاي دو ماه اول سركار رفتنم. كه از ساعت 12 ظهر مي شمرم كه چقدر مونده تا برم خونه مون. نمي دونم واقعا نشانه چي است. كارم رو دوست دارم. محيط اينجا رو هم دوست دارم. توي خونه هم هيچ چيز خاص متفاوتي از مواقع ديگه منتظرم نيست. واسه همينه كه اين احساسم رو نمي فهمم.

قرار

2009-07-18T16:12:00.001+04:30

قراره براي اينكه احساس بدي در بقيه ايجاد نكنم، هر 5 دقيقه تعداد 5 دقيقه هايي رو كه باقي مونده تا از پشت اين ميزهاي سفيد خلاص شم بلند بلند نشمرم.

2009-07-11T13:46:00.001+04:30

اين خواب چرا دست از سر آدم بر نمي دارد؟

اوج افسردگي

2009-07-08T14:30:00.001+04:30

اوج افسردگي اون جايي است كه هيچ چيز خوشحالت نمي كنه. نه چيزي كه يك ماه انتظارش رو كشيدي. نه گرفتن 50 درصد امضاهايي كه بايد مي گرفتي. نه هيچ تلفني، فيلمي، سريالي، كليپي. هيچ چيز

اوج افسردگي يعني امروز. روز بي رنگ، بي بو، بي هدف

اوج افسردگي يعني امروز با آسمان خاك گرفته، با بدن كوفته، با ذهن خسته.

اوج افسردگي يعني امروز

2009-07-07T10:02:00.001+04:30

ببين. تقصير من نيست كه اين تز لعنتي تموم نمي شه. امروز هم كه با بدبختي از استادها وقت گرفته بودم و ديگه پرينت نهايي ام آماده بود، دانشگاه ها تعطيل شد.

2009-06-30T15:20:00.001+04:30

يك روزهايي هستند كه هر چه اينجا بشيني و اين صفحات لعنتي را رفرش كني نمي گذرند. يك روزهايي هستند كه فاصله دو قدمي پشت اين ميز تا تخت من توي خانه، هزاران كيلومتر است و زمان لازم براي گذشتن اين يك ساعت باقيمانده از ساعت كاري هزاران سال. يك روزهاي نكبتي هم هستند

2009-06-08T10:57:00.001+04:30

وقتي قرار است تا بعد از دفاع از پايان نامه، كلا facebook و google reader تعطيل باشد، چاره اي نمي ماند مر مرا كه بيايم و اينجا بنگارم مزخرفات را

بيماري ديجيتال

2009-05-24T13:30:00.001+04:30

غير از علاقه به shift+delete كردن بعضي چيزها از زندگي يا Ctrl+Z زدن بعد از پريدن حرف بي ربط از دهنت، از ديگر بيماري هاي ديجيتال، كه تقصير «صورت كتاب»‌است، اين است كه هر چيزي كه مي شنوم يا هر آدم يا تصويري مي بينم كه دوست دارمش، دنبال يك راهي مي گردم كه بدون حرف، فقط با يك كليك كوچيك بشه بگي Like

همين

پررو

2009-05-24T13:26:00.001+04:30

يك جلسه رفتم كلاس اسپانيايي. چون كلاس ساعت 7 صبح بود و من تنبل خوابالو ساعت 6 به خاطرش بيدار شدم، بدجوري بهم فشار اومده. از صبح دارم با شدت و صداي بلند Julio گوش مي دم كه زود زبانم كامل شه كه حداقل مزد اين فداكاريم ام رو بگيرم.

حتما بخوانيد

2009-05-24T10:31:00.001+04:30

نوشته امروز نيك آهنگ را حتما بخونيد. نمي تونم بهش لينك بدم چون فيلتره. البته شايد از اين لينك، اگه فيلتر نباشه بتونيد بخونيد. نه به خاطر هر چيزي كه به نفع يا عليه هر كانديدايي يا ديدگاهي به انتخابات نوشته. براي خودم من جذابيت اصلي اش اين بود كه «خاتمي وزير ارشاد» رو از «خاتمي رئيس جمهور» جدا كرده بود. تصوير واضحي كه از شرايط يا فضاي سال هاي گذشته مي داد و حتي الان ها.

به نظرم ارزش ده دقيقه وقت گذاشتن رو حداقل داره. حتي اگه از ديدگاه هاي اين آدم معمولا خوشتون نياد.

2009-05-23T13:38:00.001+04:30

زندگي همه جا جاري است. شكلش كمي فرق مي كنه. اما همه جا با يك سرعت جاري است. حتي خيلي دورها هم زندگي با همين سرعت جاري است. فقط توي ذهن خسته و بي حال من است كه زندگي با يك سرعت ديگه و به يك شكل ديگه جريان داره. اين شكل متفاوت گاهي من رو به ساير آدم ها وصل مي كنه و گاهي ارتباطم رو نه تنها با آدم ها، كه با همه دنياي بيرون قطع مي كنه.

تصميم استراتژيك

2009-05-21T12:11:00.001+04:30

تصميم گرفتم فاميلم رو عوض كنم. يعني اسم فاميلم رو عوض كنم. بشم «پرستو سعادت». بعد هر كي كه از اجدادم پرسيد بگم بابابزرگم خان «سعادت آباد» بوده.

نوسانات

2009-05-17T17:21:00.001+04:30

صبح ها به زور از خواب بيدار مي شم. بيرون اومدن از رختخواب برام از صد تا فحش بدتره. اگه پنج شنبه يا جمعه باشه كه عصر خونه باشم و نياز به خواب داشته باشم يا يك كم غلت !!!!!!!!!!!! خوردن توي رختخواب، دو سه قسمت سريال ديدن و خواهش و التماس خلاصه مي تونم بخوابم . اما امان از شب خوابيدن. فرقي هم نمي كنه كه تعطيل باشه يا غير تعطيل. ساعت خوابيدن كه نزديك مي شه انگار يكي داره گلوم رو فشار مي ده. به هيچ وجه دوست ندارم بخوابم. رفتن به رختخواب و خوابيدن برام از صد تا فحش بدتره.

صبح ها، بعد از اينكه با فحش دادن به زمين و زمان بيدار شدم و با هزار ضرب و زور از خونه اومدم بيرون، تازه مي رسم سركار. همه حداقل يك ساعت قبل تر از من اومدن. موندن توي محيط اون موقع صبح، خوابالود و گشنه واسم خيلي سخته ولي با هزار زور و زحمت تحملش مي كنم. تا ظهر. يك بازه يك ساعته هست بعد از ناهار، مثلا بين 2 تا 3 كه محيط واسم غير قابل تحمله. اصلا نشستن اجباري پشت ميز و صندلي واسم از هزاران هزار فحش بدتره. لحظه شماري مي كنم كه ساعت 5 شه و بتونم فرار كنم و برم خونه. بعد نمي دونم چي مي شه كه يكهو مغزم شروع مي كنه به كار كردن. كارها جذاب مي شن واسم. خروجي توليد مي كنم. برنامه ريزي مي كنم. گزارش مي نويسم. جلسه مي رم. بعد يكهو به خودم مي آم مي بينم ساعت 5 و نيم است. عصباني مي شم از اينكه وقت اينقدر سريع گذشته . همه كارهام نصفه است. به زور دل مي كنم و از جام پا مي شم. انگار نه انگار كه صبح به زور اومده بودم يا ساعت 2 مي خواستم فرار كنم.

2009-05-14T10:27:00.001+04:30

حس بدي دارم. خيلي بد. بعد از سال ها اولين بار است كه اين حس رو دارم. نه والدم اجازه مي ده كه با خيال راحت حس بد خودم رو داشته باشم و بپذيرم كه دارمش. نه كودك ناراحتم قابل كنترل است كه بتونم بشينم با بالغم به موقعيتم فكر كنم. برم دو كلوم حرف حسابي بزنم و مسأله رو حل كنم. فعلا كه با كودك غمگين و شكست خورده ام رفتيم يك گوشه نشستيم و اجازه داديم كه والد خشن و بي رحم هر دو دقيقه بزنه تو سرم كه تقصير خودت است. كه حقت است. كه لياقتت همين است.

موقعيت خيلي بدي دارم.

روزمرگي

2009-05-12T15:42:00.001+04:30

روزهايي كه اينجور بي فايده ام، بي خروجي، بي خلق، بي توليد نه خودم رو دوست دارم نه دنيا رو نه هيچ چيز ديگه رو. افسرده مي شم اين روزها
اين بررسي biorhythm هاي روزانه خيلي دلچسبه. روزهايي كه حالت خرابه مي اندازي گردن اون، روزهايي كه اون خرابه ولي تو حالت خوبه به خودت غره مي شي و روزهايي كه اون خوبه ولي تو خرابي از زمين و زمان و محيط و رئيس و شوهر و دوست ناله مي كني. كلا چيز توپي است كه اصلا مسووليت هيچ كار يا حال خودت رو نپذيري. شديدا توصيه مي شود.
يا فضاي انتخاباتي خيلي عجيب است يا من اين روزها يك جوري ام. از اينكه مي بينم بعضي تصميمشان را گرفته اند استرس مي گيرم كه دير شد و ديدي كه تصميم نگرفتيم و اين حرف ها
من عاشق سبك نوشتن وب لاگ آزاد نويسم. نوشته هاش رو با اينكه اغلب طولاني ان كامل مي خونم كه با توجه به كم حوصلگي من خيلي آمار خوبيه. ولي واقعا يك جوري مي نويسه كه انگار نشسته جلوي تو و داره داستان رو تعريف مي كنه. نه توي محيط كار رسمي ها. انگار نشسته اي توي فرحزاد يا دركه، روي يكي از اون تخت هاي راحت، يك باد ملايم مي خوره توي صورتت و اون داره داستان رو واست تعريف مي كنه
هر سال همين موقع ها، يك چيزي مي نويسم، يا تصميم مي گيرم بنويسم در باب بوي ياس ها. امسال واقعا ديگه اوجش است. پارسال وقتي اومديم اين خونه اي كه الان هستيم ديدم سردر حياط يك درخت ياس هست. اسم ياسش نمي دونم چيه. از ايني كه گل هاي سفيد و زرد قاطي داره. از اينهايي كه بچه بوديم شيره اش رو مي خورديم. اما فصل ياس تموم شده بود و اين درخت گل نداشت. 11 ماه صبر كردم و يكي دو روزي است كه موقع هر بار رد شدن از جلوي در حياط يك نفس عميق مي كشم و آرزو مي كنم كه كاش مي شد اين بو هر روز توي دماغم باشه.
يك فولدر درست كردم روي كامپيوتر سر كارم. هرچي آهنگ شاد از اول زندگي ام بلد بودم و داشتم، ريختم توش. تا حالا تعدادش به 191 آهنگ رسيده. يك هفته اي هست كه زندگي مي كنم باهاش. خوب بخش هاي جواد وجود آدم هم احتياج به ارضا شدن دارن
ديگه همين

زيارت

2009-05-09T17:04:00.001+04:30

ساكش رو كه مي بنده، پاش رو كه از در خونه مي گذاره بيرون، راه كه مي افته به سمت فرودگاه، كارت پروازش رو كه مي گيره و از پشت شيشه ها به بچه هاش كه همه به رديف ايستادن نگاه مي كنه و لبخند مي زنه، پاسپورتش كه چك مي شه و در حال بالا رفتن از پله هاي سالن ترانزيت از توي تصوير اونها محو مي شه، همه با هم يك نفس عميق مي كشن.

خوب كه نگاشون كني مي بيني كه خنده هاي رضايت بخششون رو حتي در حالي كه ساعت چهار صبح از شدت خواب خميازه مي كشن، نمي تونن پنهان كنن. هر كدوم ته دلش به اين سه ماهي كه بدون حضور اون سر خواهند كرد فكر مي كنه. دلش غنج مي خوره و باز لبخند رضايت توي صورتش پيدا مي شه. اين رضايت رو از هم پنهانش مي كنن و همه شون سعي مي كنن خودشون رو از دوري مادر ناراحت نشون بدن. ته دلشون اما فكر مي كنن كه بعد از سه ماه كه از اين سفر برگشت، نوبت كدومشون است كه واسش سفر بعدي رو به اروپايي، آمريكايي، مكه‌ اي جايي تدارك ببينه تا دوباره يك دو سه ماهي با آرامش زندگي كنن.

تا اون موقع خدا بزرگه. فعلا همين سه ماه رو عشقه

تكرار

2009-05-09T13:32:00.001+04:30

تكرار و تكرار و تكرار. اين اولين بار نيست. آخرين بار هم نخواهد بود. اما همچنان دردناك است. حالا شايد نه به اندازه دفعه اول، ولي هنوز تحملش خيلي سخته.

مديريت اطلاعات

2009-05-04T17:38:00.001+04:30

مدتي است از دستمون در رفته كه چه كتابهايي داريم و چه كتاب هايي نداريم. توي اين قضيه چند تا اتفاق تاثير زيادي داشتن. يكي رفتن لاله است، كه چون هميشه مرجع همه كتاب ها بود، ما خيلي از كتاب ها رو نمي خريديم و مال اون رو مي خونديم و اينجوري شد كه بين ليست كتاب هايي كه داريم و كتاب هايي كه خونديم فاصله افتاد.

اتفاق بعدي هم خونه شدن ما با اين آقا بود كه چون كتاب هامون رو ريختيم روي هم، علاوه بر به وجود آمدن كتاب هاي تكراري، تعداد كتاب ها يكهو چند برابر شد و ليستش از دست ما در رفت.

اتفاق سوم هم نمايشگاه كتاب رفتن پارسال ما بود كه با توجه به عقده اي كه از چند سال نرفتن داشتيم، رفتيم و يكهو 200 جلد كتاب خريديم. همون موقع هم مي دونستيم كه طي يك سال آينده همه اين كتاب ها رو نمي خونيم. واسه همين يك تعداديشون رو كانديد كرديم كه كادو بديم و در طول سال در بحران هاي اقتصادي اين كار رو كرديم.

خوب حالا وضعيت چيه؟ ديگه هيچ كدوممون، نه من، نه آقاي شيپور دار نمي دونيم كه چه كتابي داريم و چه كتابي نداريم. يك هفته هست كه هي داريم يك كتاب رو مي خونيم و واسه هم تعريفش مي كنيم. يك جورايي هم رعايت مي كنيم كه همزمان با هم كتاب رو نخوايم كه بخونيم كه دعوا شه. بعد از يك هفته ديشب كف كرديم وقتي ديديم كه هر كدوممون بالاي تختمون يك نسخه از كتاب رو داشتيم. دو نسخه از كتاب توي فاصله يك متر و شصت سانتي. بدون اينكه توي اين مدت فهميده باشيم.

تنها راه حل باقيمانده اين است كه بشينيم يك فايل درست كنيم و اسم همه چند هزارتا يا مثلا چند صد تا كتاب رو بريزيم توش، بعد به ترتيب الفبا Sort كنيم. بعد بريم نمايشگاه كتاب يا هر كتابفروشي اي. كه حداقل از اين به بعد تعداد كتاب هاي تكراري كمتري به اين معجون پيچيده اضافه كنيم.

حالا نه اينكه اين داستان فقط مال كتاب ها باشه ها. هر جاي زندگي رو كه نگاه كني همينه. اصلا يك نگاه به فايل هاي كامپيوتريمون بكنيم، به عكس هاي تكراري، به ليوان هاي سبز خوشگلي كه بعد از يك سال از توي يكي از كابينت ها پيداش كردم و تمام اين يك سال يادم نبود كه دارمشون. سرم گيج مي ره فقط. همين

روزشمار

2009-05-03T15:56:00.001+04:30

دونه دونه ثانيه هاي امروز رو شمردم تا روز به اين مزخرفي تموم شه و بتونم برم خونه. اما هنوز هم يك ساعت ازش باقي مونده. يعني 60 تا 60 دقيقه 60 ثانيه اي.

2009-05-03T10:48:00.001+04:30

خوب نيستم. اصلا خوب نيست. از صبح به اين فكر مي كنم كه از اون دانشگاه شريف مزخرف تنها چيزي كه تو دستم مونده حس حماقت باري است كه بعد از هر امتحان دارم.