Voorwaar!

Aan jou

2009-02-08T03:51:00.003+01:00

Doen alsof je de cadeau die je krijgt leuk vindt.
Typfouten maken en je toch herinneren wat je wilde zeggen.
Het begint terug te motregenen en je herkent hetzelfde gemis.
Dat vertrouwelijke gemis van altijd, de week voordien.
En 2 of drie druppels tussen de woorden heen.

Dat niets verandert, dat je zelf ook niet verandert.
Dat datzelfde gemis ook simultaan hoop herbergt.
Dat je beseft dat het plain old liefde is waar je naar verlangt.

Dat je dit leest in de hoop jezelf erin te herkennen is al genoeg.
Of je jezelf erin herkent is louter bijzaak.

Wijsheid

2009-01-31T02:05:00.002+01:00

Dat met de leeftijd wijsheid komt, zijn maar een paar woorden op een scheurkalender of gekadreerd temidden een plastic frame, klaar voor de volgende maand, een volgende wijsheid.
Die in dat geval niet met de leeftijd, maar met de post komt.

Ik weet alleen dat ik bijleer.
Je kan je afvragen of dat iedere dag, iedere seconde of ieder jaar gebeurt. Ik ben geneigd te denken in termen van jaren. Scheurkalenders vernieuwen ook per jaar.
En trouwens, dat bijleren is ook nogal bij de haren gegrepen, voor zover ik het kan zien, met die beperkte levensjaren op mijn palmares, is dat bijleren niet meer dan de vallen van weleer in het heden herkennen.

Er terug in trappen, en jezelf herkennen.
Of erkennen. Dat is mijn wijsheid.
Misschien niet van dit jaar, maar wel van vandaag.

Man man man

2009-01-25T23:15:00.003+01:00

Hectisch weekend achter de rug.

Een aantal sleutelwoorden in willekeurige en daardoor ook deels aan uw willekeur onderworpen volgorde: auto, barkrukken, Santa Claus met buttplug, filmfestival, bier, slaapgebrek, networking, rooie koppen, scheve koppen, afstandsbediening, roltrappen, Marlboro, kwinkslagen, taxichauffeur, paarse windmolens, hartstikke, ziekelijke dromen, experimentele film, stadsplan, flash, lachen.

Na al dat tumult Dr. Oetker in de oven en Marie Vinck op de beeldbuis.
En Jan Hoet die meer en meer op Kamiel Spiessens begint te lijken.

Morgen begint de werkweek; gewoon is al lekker genoeg.

Onderweg naar morgen

2009-01-17T01:38:00.003+01:00

Ik weet niet of ze een koppel waren, het leek me eerder een koppel in wording.
Althans in de hoop van de jongen, want het meisje, weifelend over de hele situatie - 's nacht, op het trottoir, richting his place- begon over haar maandstonden. Dat ze zelfs haar ding niet kon verversen, dat ze toch moeilijk midden in de nacht zijn buren kon lastigvallen met de vraag "Edde gij nog wa maandverband?". Zijn brein schakelde over op middel-lange-termijnmodus: ok, vanavond kan ik niet poepen.

- "Ik zal u maandverband kopen in de nachtwinkel."
- "Weet gij zeker nie oeveel datta kost?"
-"Ik 'e geld."
De man poneert zijn kapitaalkracht en koestert hoop voor na het bloeden.

Ze gaan de nachtwinkel binnen en ik loop door. Langs parkeerautomaten en vrouwenklerenwinkels. Intuïtief en onbewust kijk ik naar de tepels van de paspoppen en eenmaal bewust denk ik: Dat moet ik ook zeggen.

Want dit ben ik in mijn blote flikker, goed wetend dat achter de spiegel een verborgen camera staat, verbonden met de ogen van de wereld. Dit ben ik die van kindsbeen af niet kan pissen als er iemand naast mij staat, dit ben ik die draaierig wordt als ik zelfs maar op de schommel zit, dit ben ik die 's ochtends denkt "Vandaag is de dag dat ik verander" en een uur later toch de eerste sigaret van de dag opsteek en mij laat leiden door de klok die tikt en de aardbol die draait.

Miep!

2009-01-11T03:20:00.002+01:00

Een mens wordt niet gelukkig als ie wil veranderen. Zij wordt gelukkig als ze verandert zoals voeten in slippers schuiven en het haar niet kan bommen of ze nu badkamerroze of sinaasappelgeel zijn. Koste wat kost is uit den boze, want tussen droom en daad ligt onze embryo te sudderen in eigen nat.

Still

2009-01-02T00:37:00.005+01:00

We zijn ondertussen al 2 januari. 2009 is al 26 uren oud. Althans in onze contreien, want in Nieuw-Zeeland zitten ze al 12 uur verder; daar is het nieuwe jaar stilaan een koe die in de sloot sukkelt. 26 uren in 2009 en daar komt die leegte weer dartel aangedwarreld. Venijnig niettemin, als koolstofmonoxide in de vacht van een warme kachel. Die je vervolgens bij de haren grijpt en je modder doet proeven terwijl de regen in slow-motion neerplenst en kogels doorheen het geschreeuw scheren.

Was het maar zo, denk ik soms, dwaas die ik ben. Zoals ik ooit hoopte op een tweede zit; "om te weten hoe het voelt om af te zien" klonk het toen in de turquoise telefooncel. Niet alleen dwaas, maar ook nog eens arrogant op de koop toe.

Ik heb het gevoel dat mijn generatie doelloos dobbert op een rimpelloze plas, hunkert, halsreikend in het ijle uitkijkt naar wervelwinden om gemoederen en harten op te laaien.
Geef ons alstublieft die economische crisis en dat terrorisme! Dat ook wij met elkaar verbonden kunnen zijn, dat ook wij de nodige brokken miserie moeten slikken - zonder saus, langs de slokdarm, tergend traag. Dat ook wij terug ons leven, die onbestemde tijdspanne op deze bol, kunnen voelen als de op-uw-bakkes spuug die het werkelijk is.

Toe, geef ons een letter.
Of poepeklets.

Ramenwassen

2008-12-16T23:48:00.006+01:00

Mijn harde schijf ratelt onder het downloaden, alsof het buiten regent klinkt het.
Buiten, achter de gordijnen en de vensters die ik nog moet wassen. De laatste keer dat ze gewassen waren, was toen ik mijn ouders had uitgenodigd, voor spaghetti. Iets anders kan ik toch niet maken, toch niet met dezelfde finesse als mama miracoli of die pastoor die met de god uit een gat in de muur spreekt. Niet dat ik ze gewassen had, de ramen. Het was mij ma die er waarschijnlijk nog een deel opvoeden in zag; mensen ontvangen is ramen wassen.

Mijn mama miracoli: hup, spons in het water, soppen en gracieus glijden maar tot een kind zou kunnen denken dat het er gewoon kan doorlopen, zo doorzichtig.
Haar beweging verried routine, of eerder vaardigheid misschien. Jaren oefening die kunst baart hadden zich genesteld langs de zenuwbanen van hersencel tot pols. Cirkel, horizontale strepen en terug cirkel. Zoals toen dat hoge wc-raampje met haar ma in '64, die hete zomer zelfs onder de parasol, of twintig jaar later in het nieuwgebouwde huis in vogelvlucht vijftig kilometer verderop, want "tch, die stielmannen maken er toch een zooitje van hoor".

Binnenkort zal ik ze zelf es wassen, dat ik het kan zeggen: "heb mijn ramen en al gewassen".

Ook deze week heeft een nummer

2008-11-23T03:49:00.003+01:00

Dat er aan de koffiemachine werd gesproken over een nakend collectief ontslag, maakte van de economische crisis een onverwachte en al even onwelkome tafelgenoot. Het was al donker buiten en de smeltende sneeuw had ervoor gezorgd dat koplampen meters verder op het wegdek priemden. Lange flarden geelwit licht terwijl binnen op executive level de kosten van de kantoorverlichting zelfs zorgen baarden. De tijden zijn donkerder geworden, dacht ik.
Dit klopt allemaal niet meer. Het klopt niet dat ik in de Manteca sta te pissen, op een affiche van een tentoonstelling sta te turen waarop een aantal Afrikanen temidden een vuilnisbelt staan te ploeteren. Het klopt niet dat die tentoonstelling gesponsord wordt door Ici Paris XL. Het klopt allemaal niet meer. Enkel mijn hart nog.

Leven is...

2008-11-18T23:58:00.001+01:00

mensen zien dansen vanachter een bedampt raam.

De Nachten 08

2008-11-12T00:51:00.003+01:00

Literair-cultureel verantwoord zuipen, zo sms'te ik mijn beweegredenen om naar De Nachten te gaan door aan een maat die er toch nooit iets van zou begrijpen. Soms wordt een ballon een poedel, soms wordt een mens wat de mensen van hem denken. Zuipen zat er trouwens sowieso niet in, want ik reed en was nog aan het ontkateren van een bruine rum-cola sessie in de White Cat de avond ervoor. Ideaal ontkatermateriaal is een hotdog met zuurkool, in het semi-Antwerps besteld Bij Eddy en doorgespoeld met een bliekske coola. Tot dusver weinig literair-cultureel, maar het zou beteren, en wel met een optreden van Andy Yorke (broer van) die door De Morgen danig gelauwerd wordt dat ik me sterk begin af te vragen of ze er wel bij waren.

Smaken verschillen, dus dan maar een broodje prepare. Zoals mijn metgezel het mooi verwoordde: De Nachten is eigenlijk sfeer-hoppen. Van blauw naar rood en van Arnon Grunbergs verantwoord vertier naar de volledig doorgeslagen waanzin van The Germans. Nu is het niet omdat ik met zo ongeveer de helft van de band in een ver verleden ooit nog de schoolbanken heb gedeeld, maar die mannen stonden er. Bronstige stieren met misthoorns en gezonken schepen! Uit mijn sokken geblazen! (foto's) Verder ook ten zeerste genoten van Amelie Poulain goes Twin Peaks: Francoiz Breut. Ik betrap mij erop dat ik sindsien wel vaker die myspace open laat staan. Virtuoze rood-gordijn-pop als deze is ideaal voor de afwas.

En omdat op De Nachten het niet al Muziek is dat de klok slaat (flauw he), ook even een vermelding voor Tom Lanoye wiens Yes, We Can-speech tegen Lijst DeDecker en andere cynici misschien inhoudelijk een zoveelste herhaling was van De Kamp...wat hij altijd al propageert in de Vlaamse goegemeente, het dient gezegd: impact had ie wel. Al lag dat meer dan waarschijnlijk aan het feit dat hij handig gebruik maakte van dezelfde beproefde stijlfiguren als Obama en Fat Boy Slim's "Right Here, Right Now" naar de finale liet aanzwellen om zijn De Pot Op-tirade wat meer luister te geven. Geluisterd werd er alleszins. Antwerpen namelijk hartje Lanoye.

Zaterdag was ook De Nacht van de Zatte Amerikanen; Grant Hart moest eventjes invallen vooraleer Arsenal het podium zou betreden en gaf grif toe dat hij dat niet voorzien had. Zijn gelispel, overslaande stem en weinig samenhangend akkoordenspel hadden ons dat al eerder bevestigd. Cultheld Daniel Johnston had blijkbaar ook hetzelfde gedronken. Dan maar snel naar Arsenal die zich van een meer serene kant lieten zien. De flarden akoestische post-rock en 22ste eeuwse Barbara Streisand momenten ruimden uiteindelijk plaats voor de Arsenal die we iets beter kennen: party. "Ge moogt nu allemaal rechtstaan," weerklonk de Gentse tongval in de blauwe zaal. En gestaan werd er. En gedanst. Een gedroomde afsluiter voor de gedroomde ontkaternacht.

Het stormde op de terugweg.

RILANDERLIJK NEE

2008-11-01T17:28:00.001+01:00

Rilanderlijk nee.

Zwembad

2008-07-23T00:18:00.002+02:00

foto door Sanaa

Andere 'zwembaden' hier.

Open brief

2008-07-22T23:58:00.002+02:00

Liefste medemens,

ik begrijp het: uw leven is een hoopje miserie; ondanks uw ongetwijfeld goede bedoelingen wil de wereld u maar niet begrijpen en lijkt het wel alsof u moederziel alleen op deze aardkloot geworpen bent.

Ik begrijp dan ook uw nood aan geestesverlichtende middelen alsook uw ontembare nood aan zelfexpressie. "Hier wereld, hier ben ik!"

Ik begrijp ook dat na het consumeren van een aantal van deze middelen uw welbespraaktheid enigszins in het gedrang komt en u slechts de ultieme levensvraag kunt uiten: "Wa?"
Inderdaad, wat is deze wereld toch? Wat is dat, 'leven'?

Dat u die vraag aan mij stelt met een blik die zo pertinent uw onwetendheid herbergt, is een hele eer. Dat u de ernst van die vraag met twee rake vuistslagen op mijn linkerslaap moet beklemtonen, iets minder.

Sorry dat ik u het antwoord schuldig moet blijven.

Het ga u goed, vriend.

Uhoh

2008-04-08T22:40:00.002+02:00

via En nu even ernstig

Amnesie

2008-04-07T23:58:00.003+02:00

Ik lijd aan geheugenverlies. Zo kon ik daarnet niet op Geert Hostes naam komen bijvoorbeeld. Maar er zijn zo van die dingen die een mens altijd vergeet, opzoekt en terug vergeet. Mochten we die nu es allemaal opsommen, dacht ik zo; voor eens en voor altijd in een blog griffen, enten, drukplaatprinten. Ik ben er (pun intended - komt ie) heel wat al vergeten, maar van zodra ik er weer op ééntje stoot zal ik deze post updaten. Voor mezelf natuurlijk, en die ene lezer die door een speling van het lot "Liam Neeson" heeft ingetikt op Google en per ongeluk op pagina 16 heeft geklikt.

Voorlopig deze drie:

Liam Neeson

Rah Band - "Clouds across the moon"

Paul Hardcastle - "Nineteen"

Nobody Knows

2008-04-07T00:33:00.006+02:00

Vanavond bracht Canvas het gelauwerde Nobody Knows (Daremo Shiranai) van Hirokazu Koreeda die de wereld eerder al het poëtisch juweeltje After Life (Wandaafuru Raifu) schonk. Waarover Nobody Knows gaat, moet u zelf maar es opzoeken, maar laat mij u alvast dit vertellen: het is schrijnend, heldhaftig, bezwerend. Voor de cinefielen onder u: zoek de gelijkenissen met het al evenzeer op uw tere tikker werkende Grave of the Fireflies (Hotaru no Haka).

Het nummer uit de finale:

Poka poka

2008-04-05T18:25:00.004+02:00

De zon schijnt tussen, onder en door de gordijnen.
Zwelt op, rekt zich uit en ademt diep in.
Vingertoppen, neusvleugels en poriën; mijn lijf smelt.
Verdampt, fladdert en reist.

Zomeruurtje

2008-04-03T20:08:00.003+02:00

Ik heb een verkoudheid, neus zit 's ochtends dicht en ik weet nu beter dan ooit waar de servietten op kantoor liggen. Mijn ogen vallen ook graag toe. Na het werk kippenbouillon gekocht, voor juliennesoep. Ik heb een dubbel donsdeken, hangt met klitband in de hoeken aan elkaar. Op de een of andere manier ben ik ertussen gewrikt en lig ik zo een filmpje te kijken. Het raam staat open en de geur van sudderend vlees komt de slaapkamer binnengewaaid. Fris, lekker, knus. Mooi filmpje. En om het volledig af te maken: buiten fluit een vogeltje.

Aids, je moet er toch heel wat voor doen

2008-03-30T05:40:00.002+02:00

Een interview met "wereld vermaard" auteur Christiane Beerlandt.
Vooral Maureen, de presentatrice, lijkt zo uit "In de Gloria" weggelopen.
Hilarisch gesprek ook met de DJ van Radio Parkstad (na 20 minuten ongeveer).

The Rhytm Junks

2008-03-23T04:45:00.004+01:00

Gisterennacht bij toeval blijven steken op Lux XL (Canvas). Deze week was Wim Opbrouck te gast: verhelderend en het label 'meerwaarde' meer dan waardig. Wat ook zeker zal bijblijven: het optreden van The Rhytm Junks. Briljante muziek! Ecce video!

Dus

2008-03-19T22:25:00.004+01:00

Piet Huysentruyt schildert, zoveel blijkt althans uit zijn bezoekje aan De Laatste Show.
Er wordt een klein filmpje getoond van zijn allereerste vernissage en een aantal bezoekers mogen er hun welgecultiveerde mening met Westvlaamse tongval voor de camera verkondigen (kleiklap). Een vrouw van middelbare leeftijd, blonde krullen geföhnd in Roeselare of Kortrijk, ongetwijfeld geurende naar lelies met een vleugje rozebottel, een Verhofstadt-bril met witte montuur op haar neusvleugels gedrapeerd interpreteert: "Je ziet dus dat... En hij verwerkt dat dus..." Dus, of zoals Van Dale ons weet te zeggen ook wel blijkens het voorgaande in de volksmond, is waarschijnlijk hét bijwoord bij uitstek op evenementen als deze. Dus gaat vrijwel altijd gepaard met handgebaren en vingerwijzingen; een dodelijke combinatie uit de monden van demagogen en onbenulbourgeoisie.

"Dat orgasme daarnet was nep,"

2008-03-19T20:57:00.003+01:00

typte de ondertitelaarster bij de woorden van Cameron Diaz. Ondertussen is mijn afwas niet af, ligt er nog 0,333 stuk pizza aan mijn voeten, is mijn fitness-abonnement nog maagdelijk ongebruikt, dien ik mijn Japans terug op te vijzelen en is Hugo Claus dood.

It's just a ride

2008-03-17T23:41:00.001+01:00

Verdrink mij

2008-03-09T21:51:00.001+01:00

- uit Millennium Mambo (Hou Hsiao-hsien, 2001)

Vandaags waarheden

2008-03-07T22:56:00.001+01:00

De kerstboom verliest zijn naalden en het hart doet soms dingen om redenen die de rede niet begrijpt.