Kanarki

Dobre ksiazki i czasopisma o kanarkach po angielsku

2005-06-18T21:01:00.000+02:00

Najlepsze ksiazki

COLOURED, TYPE & SONG CANARIES
by G.B.R. Walker & Dennis Avon
Blandford Press

ENCYCLOPEDIA OF CANARIES
by G.T. Dodwell
TFH

Najlepsze Angielskojezyczne Pisma

Miesiecznik
BIRD TALK
P.O. Box 6050
Mission Viejo, CA 92690
USA

Tygodnik
Cage and Aviary Birds
Specialist And Professional Press
Surrey House, 1 Throwley Way,
Sutton, Surrey
SM1 4QQ
Great Britain

Karmienie kanarkow witaminami

2005-06-18T20:53:00.000+02:00

Witaminy najlepiej mieszac z woda. Trzeba wode zawsze wymienic wode zmieszana z witaminami dla kanarkow co najmniej codziennie. Mozna tez dodawac rozne witaminowe olejki do karmy aby je wzmocnic o witamine A, D oraz E. Wiekszosc witaminowych koncentratow ale dodajemy tylko w sladowych ilosciach /dokladne informacje na opakowaniach poszczegolnych preparatow/ - na przyklad mala lyzeczke na 4 kilokrgamy. Zawsze lepiej dodawac mniej niz wiecej. Mozna oczywiscie korzystac i z roznych karm juz wzmocnionych witaminami.

Loty po pokoju

2005-04-13T13:38:00.000+02:00

Aby urozmaicić czas kanarkowi i umożliwić mu gimnastykę mięśni, powinniśmy regularnie wypuszczać go "na pokoje". Uważajmy jednak, by podczas tej niewątpliwie ogromnej przyjemności nie stała się kanarkowi krzywda. Ptak ze swej klatki widzi tylko część pokoju, dlatego nie wszystkie jego zakamarki są mu znane. Wypuszczony z klatki, zgodnie ze swym instynktem, będzie zawsze kierował się w stronę światła, czego skutkiem może być np. zderzenie z szybą okienną. Dlatego przed wypuszczeniem kanarka musimy zasunąć zasłony, przykryć lustro, szklany stolik itp. Okna muszą być dokładnie zamknięte, a świece, kominek i kuchenka - zgaszone. Należy również zamknąć drzwi, by nie zatrzasnęły się, gdy ptak usiądzie na ich krawędzi. Zwróćmy też uwagę, czy ustawienie mebli nie zagraża ptaszkowi wciśnięciem się w jakąś szparę, z której nie będzie mógł się wydostać.

Pierwsze loty zorganizujmy przed przewidzianym posiłkiem (możemy też godzinę wcześniej opróżnić karmniki), tak by po treningu zgłodniały kanarek sam zechciał wrócić do klatki, w której przygotujemy w tym czasie smaczne danie.

Pamiętajmy, że kanarki lubią zielone rośliny. Jeżeli nie chcemy każdego dnia być stratni o kilka listków naszych ulubionych kwiatów doniczkowych, postarajmy się od samego początku zniechęcić ptaka do obskubywania roślin. Wystarczy np. klasnąć w momencie, gdy kanarek przysiadzie na kwiatku. Z pewnością wystraszy się nowego dźwięku i odleci w inne miejsce. Po kilku takich lekcjach będzie wiedział, gdzie nie powinien lądować. Łatwiej osiągniemy ten cel, jeśli kanarek zawsze będzie miał odpowiednią ilość zielonego pokarmu w klatce, co całkowicie zaspokoi jego apetyt na zieleninę. Podczas pierwszych lotów kanarek pozna i wybierze sobie ulubione miejsca do siedzenia, obserwacji i wypoczynku. Potem będzie stale z nich korzystał. Wiedząc, gdzie najchętniej ląduje, łatwiej nam będzie po nim posprzątać. Wystarczy Jeśli pod jego stałymi miejscami lądowań rozłożymy gazety.

Uważajmy, by kanarek nie miał dostępu do kosmetyków, środków chemicznych i lekarstw. Nawet niewinna próba skosztowania któregoś z nich może skończyć się tragicznie. Również wazony, słoje, karafki i szuflady są niebezpieczne dla naszego pupila. Ptaszek może wlecieć do środka, skąd nie będzie umiał się wydostać.

Kanarek -jak już wiemy - bardzo lubi się kąpać. Dlatego z własnej woli może skorzystać z akwarium, miski z wodą lub wazonu i - niestety - bardzo łatwo się utopić.
Nie zostawiajmy kanarka poza klatką samego w pokoju. Zbyt wiele bowiem czyha na niego niebezpieczeństw. Jest mały i może wpaść w tak nieoczekiwane miejsce, że odnalezienie go okaże się niemożliwe. Podczas lotów kanarka po pokoju nie mogą w nim przebywać ani pies, ani kot. Nawet bardzo zaprzyjaźnione z ptakiem zwierzęta mogą zareagować nieprzewidywalnie, gdy kanarek np. usiądzie im na głowie czy przeleci koło nosa. Nie liczmy na instynkt ucieczki naszego śpiewaka. Dawno go utracił. Mając całkowite do nas zaufanie, "wierzy", że w naszym towarzystwie jest całkowicie bezpieczny.

http://www.kanarki.pl/strony/kanarki_domownk-loty.htm

Aspergillus - grzybica

2005-04-07T09:06:00.000+02:00

Duszność, stale otwarty dziób, wyciek z nosa, chudnięcie są objawami tej choroby wywołanej przez grzyb Aspergillus. Przyczyną jest zwykle zagrzybiony, nieświeży pokarm. W płucach i jelitach grzyby te rozmnażają się w bardzo szybkim tempie i mogą doprowadzić nawet do śmierci. Dlatego też powinniśmy dbać, by pożywienie naszego kanarka było świeże, niezbyt długo magazynowane i nie przechowywane w wilgotnym i ciepłym miejscu.Aspergiloza rozpoznana dostatecznie wcześnie jest uleczalna. Poza leczeniem pacjenta musimy też dokładnie zdezynfekować klatkę, by zapobiec powtórnemu zakażeniu grzybem.
http://www.kanarki.pl

Zabiegi i pielęgnacja kanarków

2005-03-21T08:45:00.000+01:00

Kanarek jest czystym ptakiem i sam dba o higienę ciała. Dziób czyści, ocierając nim o gałązki oraz kamyki zmieszane z podłożem klatki. Również długość pazurków koryguje samodzielnie, o ile ma do dyspozycji różnej grubości gałązki albo żerdki pokryte papierem ściernym. Często jednak zdarza się, że pomimo tych zabiegów, pazurki kanarka przerastają, utrudniając mu chodzenie i powodując przykurcz palców. Należy je wówczas delikatnie przyciąć. W tym celu, trzymając mocno kanarka w dłoni, kciukiem i palcem wskazującym wysuwamy do przodu jego nóżkę, a drugą ręką za pomocą nożyczek przycinamy wyrośnięty pazurek. Jeżeli przyjrzymy się pazurkowi, zobaczymy, że do pewnej jego długości biegnie naczynie krwionośne, które wyznacza granicę przycięcia. Musimy uważać, by nie uszkodzić tego naczynia i nie spowodować krwawienia. Nie mając wprawy. lepiej skorzystać z pomocy lekarza weterynarii. Znacznie rzadziej zachodzi konieczność przycięcia dzioba.
http://www.kanarki.pl/strony/kanarki_pielegnacja-zabiegi.htm

Klatka i jej wyposażenie

2005-03-17T08:59:00.000+01:00

Naszemu nowemu lokatorowi tylko wtedy będzie u nas dobrze, gdy zapewnimy mu własny, wygodny kąt. Musi on dawać mu poczucie bezpieczeństwa i być jego azylem. Kanarki nie umieją się wspinać, natomiast bardzo lubią skakać i - oczywiście - latać. Potrzebują do tego trochę przestrzeni. Dlatego im klatka dla kanarka większa, tym lepsza. Najmniejsza powinna mieć 60 cm szerokości. 50 cm wysokości i 40 cm głębokości. Żerdki mogą być umocowane wzdłuż lub w poprzek klatki. Szerokość między prętami klatki musi uniemożliwiać ptakowi wysuwanie główki na zewnątrz. Pręty mogą być zarówno stalowe, jak i z tworzywa sztucznego, gdyż kanarki nie mają skłonności do obgryzania przedmiotów. Odradzam natomiast efektowne złote i srebrne klatki. gdyż silnie odbijające się od nich promienie słoneczne będą oślepiać ptaka. Wymyślne kształty klatek mogą się niektórym podobać, ale z pewnością nie przypadną do gustu kanarkowi. Każda niepotrzebna nisza oznacza bowiem dla niego mniej miejsca do skakania i latania. Klatki okrągłe z kolei pozbawiają go możliwości ukrycia się w kącie. Również niewłaściwe są klatki drewniane, gdyż utrzymują wilgoć, co stwarza lepsze warunki dla rozwoju chorobotwórczych bakterii.

Wymiary i miejsce

Najwłaściwsza dla kanarka jest klatka o podstawie prostokątnej i trzech litych ścianach. W takim domku ptak czuje się znacznie bezpieczniej niż w typowej klatce. Jeżeli jednak mamy tę ostatnią, to powinniśmy ją ustawić w kącie, by przynajmniej z dwóch stron osłonić ptaka od przeciągów i nadmiernego światła. Oczywiście, z jednego boku i od góry dostęp światła jest konieczny. Ponieważ im więcej ma kanarek przestrzeni, tym lepiej. możemy wybrać klatkę o wymiarach znacznie przekraczających typowe, czyli 60 x 50 x 40 cm. Nie ma klatki za dużej dla kanarka. Jeśli latem chcielibyśmy trzymać kanarka na balkonie lub tarasie, to zróbmy mu małą wolierę. Powinna ona mieć przynajmniej jedna lita ścianę, od wietrznej strony, oraz daszek.
Całoroczna woliera musi być wyposażona w małe ogrzewane i oświetlane pomieszczenie. W sklepach zoologicznych są dostępne takie woliery, ale równie dobrze możemy wykonać ja samodzielnie.

Aby uniknąć niepożądanych gości, np. gryzoni, woliera musi stać na fundamencie lub na cokole wysokości 30 cm. Przed "wizyta" kun i łasic zabezpieczy ptaki podwójna siatka lub parkan wokół woliery. Drzwiczki woliery muszą być podwójne. abyśmy przy wchodzeniu do niej nie obawiali się, że ptak wyleci na zewnątrz.

Hodowcy kanarków często budują klatki szeregowe. Są one dobrym rozwiązaniem, o ile zapewniają dostateczną ilość światła i odpowiednią wentylację.
Najczęściej trzymamy kanarka w mieszkaniu. Na jego klatkę wybierzmy odpowiednie miejsce. Najlepszy do tego celu jest jasny kąt pokoju, niezbyt intensywnie nasłoneczniony, z dala od pianina, telewizora lub innego źródła hałasu. Kanarek powinien zamieszkać w pokoju, w którym często przebywamy. Jeżeli jest oswojony. cieszy się z naszej obecności. Klatkę ustawiamy na wysokości nieco powyżej naszych oczu. Jak wszystkie ptaki również kanarek czuje się najpewniej, gdy może czmychnąć przed nami do góry i stamtąd nas obserwować. Gdy zechce mieć z nami kontakt wzrokowy, sfruwa na niższą żerdkę. Przez pewien czas nie powinniśmy przemieszczać klatki, ponieważ kanarek musi się najpierw przyzwyczaić do swego stałego miejsca.

Wyposażenie

Nie tylko wielkość i kształt klatki oraz miejsce jej ustawienia decydują o dobrym samopoczuciu kanarka. Równie ważne jest umeblowanie ..mieszkania". Drzwiczki klatki powinny mieć zabezpieczenie przed samoistnym zamykaniem się. co jest wygodne w sytuacji, gdy ptak, np. po powietrznym ,,spacerze" po pokoju, wlatuje do środka. Najlepiej, jeśli poidełka i karmniki można wkładać do klatki od zewnątrz przez specjalne klapki. Nie tylko ułatwia to nam pracę, ale i ptak czuje się bezpieczniej, zwłaszcza gdy nie jest jeszcze do nas przyzwyczajony, a każdy ruch w jego domku może go stresować.
Podłogę klatki powinna stanowić wy-suwalna szuflada, dzięki czemu z łatwością będziemy mogli wymieniać podłoże, tzn. piasek. Dobrze, jeżeli klatka do wysokości kilku centymetrów jest osłonięta blacha lub szyba. Zapobiega to zanieczyszczaniu otoczenia łuskami, piórami i odchodami.

Bardzo ważnym elementem wyposażenia klatki są żerdki do siedzenia. Powinny być one różnej grubości: takie, które ptak może objąć palcami oraz grubsze. Najlepiej, jeśli są one z miękkiego drewna lub z naturalnych gałązek. Należy je umieścić tak. by kanarek mógł przeskakiwać z jednej na drugą. Jedna z żerdek powinna być umieszczona przy karmidełku, inna przy poidełku. Nie może być ich jednak zbyt wiele, aby nadmiernie nie ograniczać przestrzeni do latania. Nie zapomnijmy, że żerdki z naturalnych gałązek należy często wymieniać, bowiem nie tak łatwo, jak plastykowe, jest je wyszorować i zdezynfekować. Ostatnio w sklepach zoologicznych pojawiły się żerdki pokryte papierem ściernym, które korzystnie wpływają na stopy ptaka oraz umożliwiają mu ścieranie dzioba i zbyt długich pazurków. Taką samą funkcję pełnią grube gałązki, których kanarek nie może całkowicie objąć palcami.

Poidełka i karmidełka nie powinny stać na podłodze, gdyż stale będą zabrudzone odchodami, a tym samym staną się źródłem infekcji. Z tych samych powodów nie mogą być zawieszone bezpośrednio pod żerdkami. Najwygodniej, jeśli są zbudowane z dwóch części, z których ta umieszczona wewnątrz klatki po każdorazowym pobraniu pokarmu zostaje automatycznie uzupełniona zapasami zawartymi w zewnętrznej części.
Umożliwienie ptakom kąpieli to jeden z podstawowych warunków właściwej hodowli kanarków. Chyba żaden inny ptak domowy nie kąpie się tak chętnie jak kanarek. Dlatego w klatce powinno być przewidziane miejsce na domek kąpielowy. Dobrze, by miał on daszek, co pozwoli uniknąć zabrudzenia wody odchodami.
http://www.kanarki.pl/strony/kanarki_pielegnacja-klatka.htm

Dbałość o higienę

2005-03-01T12:26:00.000+01:00

Aby kanarek dobrze się czuł w klatce, był zdrowy i pogodny, i aby sprawiał nam wiele radości, musimy przestrzegać kilku podstawowych zasad higieny.
Dwa razy w tygodniu powinniśmy wymieniać podłoże. W piasku wysypywanym na podłogę klatki zbierają się odchody, resztki jedzenia, pióra i kurz. Wszystko to usuwamy z szuflady i szorstka ściereczką starannie ją myjemy. Jeżeli używamy środka chemicznego do mycia lub dezynfekcji (nie jest to konieczne za każdym razem), nie zapomnijmy bardzo dokładnie wypłukać szuflady ciepłą wodą, tak by później - przy dziobaniu piasku - kanarek nie zatruł się resztkami chemikalii.

Karmniczki i poidełka myjemy przynajmniej raz na tydzień. Do czyszczenia poidełka i wanienki, ze względu na osadzający się w nich kamień, dobrze jest czasami użyć octu.
Raz w miesiącu wycieramy pręty i drzwiczki klatki. Żerdki z gałązek najlepiej i najłatwiej jest po prostu wymienić na nowe, natomiast plastykowe szorujemy ciepłą wodą. Przy okazji porządków sprawdzamy wszystkie elementy klatki. upewniając się. czy nie są uszkodzone.
http://www.kanarki.pl

Własciwe żywienie kanarków

2005-02-04T09:05:00.000+01:00

Pielęgnacja

Właściwe żywienie
Kanarek należy do ptaków zwanych ziarnojadami. Jego podstawowym pokarmem są wszelkiego rodzaju nasiona. Gotowe mieszanki sprzedawane w sklepach zoologicznych składają się z kanaru, rzepiku, murzynka (gatunku prosa), siemienia lnianego. prosa, owsa i konopi. Dziennie kanarek zjada jedna łyżeczkę takiej mieszanki. Dodatkowo można mu podawać różnego rodzaju smakołyki, takie jak np. kolby kukurydzy. Po kilku dniach będziemy wiedzieć, który z rarytasów nasz kanarek przedkłada nad inne. Możemy raczyć go rozmaitymi pokarmami, ale w niewielkiej ilości i niecodziennie. Możemy również skorzystać z oferowanych przez sklepy zoologiczne mikstur wspomagających pierzenie czy poprawiających śpiew. Nie zapominajmy przede wszystkim o podawaniu kanarkowi pokarmu zielonego, tj. owoców i warzyw, pączków, listków i gałązek. Kanarki chętnie jedzą pokrojone jabłka, szpinak, sałatę, cykorię, listki i nasiona mniszka lekarskiego, czyli popularnego "mlecza", oraz pokrzywę. Oczywiście zielenina nie powinna być pryskana, a przed podaniem należy ją dokładnie umyć.Wiosną pamiętajmy o dostarczeniu kanarkowi świeżych gałązek z liśćmi i pączkami. Jest to bowiem prawdziwy jego przysmak. Jeśli pod korą znajdzie kanarek owada lub larwę, jego szczęście nie będzie miało granic. Trzeba wiedzieć, że zwierzęcy dodatek w diecie kanarka korzystnie wpływa na jego zdolności rozrodcze.
Ponieważ kanarek lubi świeżą, młodą, ledwie wyrośniętą trawę, można wstawić do jego klatki doniczkę ze wschodzącą trawą, którą będzie z uciechą skubał.Niezbędny w pożywieniu ptaków jest dodatek wapnia. Zapewnia on prawidłowy wzrost i odpowiednią budowę kości oraz właściwe upierzenie. Rolę źródła wapnia znakomicie odgrywa tzw. os sepiae - wewnętrzny szkielet mątwy. Kanarki chętnie go skubią. Wzbogacają dzięki temu organizm w składniki mineralne. a także ścierają dzioby.
Źródłem dodatków mineralnych jest również piasek i żwirek, który powinien zawierać kamyki różnej wielkości. Działają one w żołądku ptaka jak żarna, pomagając w rozcieraniu pokarmu. Wszystkie dodatki pokarmowe, również zielonka. powinny być wprowadzane do jadłospisu stopniowo. W przeciwnym razie mogą wywoływać przykre i niebezpieczne dla zdrowia ptaka biegunki.W okresie odchowu piskląt szczególnie ważne jest podawanie pokarmu zawierającego duże ilości siarki. Są już w sprzedaży specjalne mieszanki pokrywające zapotrzebowanie pokarmowe ptasich rodziców i ich przychówku. Ze względu na to. że miękki pokarm szybko kwaśnieje, należy bardzo uważnie sprawdzać datę produkcji na opakowaniu, a nawet otworzyć je i powąchać zawartość, upewniając się, czy mieszanka nie wydziela zjełczałego zapachu.Hodowcy stosują różne dodatki pokarmowe w celu uzyskania pożądanej jaskrawej barwy upierzenia u kanarków. Żółty kolor jest uzależniony przede wszystkim od ilości wszelkiej zieleniny w diecie. Z kolei na barwę czerwoną wpływają karoteny - dość powszechny w sklepach zoologicznych jest specjalny preparat zawierający karoten B. Jeśli nie mamy wystarczająco dużo czasu lub możliwości, by urozmaicać jadłospis naszego kanarka, to przynajmniej dodawajmy mu witamin do wody (możemy też podawać wodę mineralną).
Wielu właścicielom kanarków sprawia przyjemność, gdy ich pupil uczestniczy w rodzinnych posiłkach i, skacząc po stole, sięga po cos z talerza - kawałek owocu. warzywa czy bułki. Możemy się na to zgodzić. Jednak pamiętajmy, że większość naszych dań nie jest odpowiednia dla kanarka i może mu zaszkodzić. Wystarczy moment nieuwagi, by ptak sięgnął np. po mocno przyprawiony kawałek mięsa czy pasztetu. Lepiej więc przygotować mu talerz zjedzeniem przeznaczonym tylko dla niego.
http://www.kanarki.pl

Kanarek - ujęcie biologiczne

2005-01-17T09:01:00.000+01:00

Kanarek, tak jak wszystkie ptaki, jest stałocieplnym zwierzęciem kręgowym, którego ciało pokrywają pióra. Ma dwie kończyny kroczne. Kończyny przednie w loku procesu ewolucji przekształciły się w skrzydła. Wszystkie ptaki charakteryzują pewne cechy budowy umożliwiające im latanie. Do cech tych należą przede wszystkim opływowy kształt ciała i upierzenie. Pióra skrzydeł są ruchome, a od ich ruchów zależy szybkość i kierunek lotu. Ptak może trzymać skrzydła złożone przy ciele lub rozpościerać je i uderzać nimi w zależności od tego, czy wznosi się do góry, ląduje czy też szybuje w powietrzu. Szkielet ptaka jest mocny i stabilny, ale bardzo lekki dzięki temu, że kości są pneumatyczne, czyli częściowo wypełnione powietrzem. Narządami oddechowymi ptaka są nie tylko oskrzela i płuca, ale również worki powietrzne. Podczas wdechu powietrze przez płuca trafia do systemu worków powietrznych (przednich i tylnych) znajdujących się pomiędzy kośćmi i mięśniami - ptak "napompowuje się". Podczas wydechu powietrze z worków przechodzi z powrotem do płuc, a stamtąd na zewnątrz. Lekkie kości zapewniają zwierzęciu niewielki ciężar, silne mięśnie ramion oraz pióra umożliwiają mu latanie.(zaczerpnieto z http://www.kanarki.pl)

Choroby oczu

2004-12-18T20:50:00.000+01:00

Najczęstszą chorobą oczu jest zapalenie spojówek, którego powodem są zwykle przeciągi. Wywołuje ono łzawienie i sklejenie powiek. By wyleczyć tę dolegliwość, wystarczy kilka razy dziennie przemyć kanarkowi oczy herbatką rumiankową. Jeżeli jednak po dwóch dniach objawy się nie cofną, możemy podejrzewać infekcję wirusową lub bakteryjną, która wymaga zasięgnięcia porady u lekarza weterynarii.

Rany

2004-12-08T21:01:00.000+01:00

Podczas lotów po pokoju lub z powodu wykonywania gwałtownych ruchów w klatce kanarek niekiedy rani się. Sami możemy udzielić mu pomocy jedynie w wypadku niewielkich urazów. Złamania, zwichnięcia, krwotoki wymagają fachowej pomocy lekarza weterynarii.
Gdy ptak podczas lotu zderzy się z twardą przeszkodą, może doznać wstrząśnienia mózgu. Podstawowym objawem tej przypadłości jest brak reakcji na bodźce zewnętrzne. Należy wówczas przykryć klatkę lub zanieść do ciemnego pokoju i pozostawić pacjenta w spokoju przez kilka dni. Jeżeli kanarek po zderzeniu z oknem nie może złapać tchu, weźmy go spokojnie do ręki i dwoma palcami ostrożnie masujmy mu gardło, aż zacznie spokojnie oddychać.
Zbyt ciasna obrączka może spowodować zranienie kończyny. Należy wtedy przeciąć obrączkę specjalnymi nożycami. Ze względu na konieczność precyzji lepiej, żeby wykonał to lekarz weterynarii. Małe, powierzchowne rany goją się u ptaków szybko. Możemy jedynie zastosować na nie preparat zewnętrzny tamujący krwawienie.

Pasożyty zewnętrzne

2004-12-08T21:00:00.000+01:00

Ptaszyńce to małe roztocza żywiące się krwią ptaków. Możemy łatwo stwierdzić ich obecność, przykrywając klatkę na noc dużym, białym prześcieradłem. Rano zauważymy na nim małe, czerwone lub czarne punkciki. Pasożyta tego zwalczamy środkami roztoczobójczymi. Musimy również zdezynfekować klatkę. Piórojady atakują jedynie ptaki osłabione lub zestresowane. Są na tyle duże, że można je zauważyć gołym okiem. Należy zastosować odpowiedni lek w pudrze i zdezynfekować klatkę.
Świerzbowce atakują nogi, dziób i okolice kloaki ptaka, powodując uporczywy świąd. Kanarek przebiera nogami, ociera nimi o klatkę, bez przerwy dziobie podłogę. W zaatakowanych miejscach tworzą się wapniowate, gąbczaste twory. Należy zastosować specjalną maść przepisaną przez lekarza weterynarii.

Kanarki krzyżówki

2004-11-30T09:10:00.000+01:00

Szczególny i rzadko to spotykany widok. Kanarki krzyżówki, zwane również mieszańcami lub bastardami, wzbudzają zainteresowanie nie tylko hodowców, ale i biologów ze względu na oryginalne ubarwienie i niejednokrotnie piękny śpiew. Rozmnażanie ich nastręcza jednak kłopoty, ponieważ z racji pewnych różnic między gatunkami ptaki mają problemy w porozumieniu się między sobą, a także z racji życia na wolności są bardzo płochliwe i nieufne. Najczęściej hodowcy krzyżują samice kanarków z samcami: czyżyka, kulczyka, dzwońca szczygła, makolągwy, gila - te krzyżują się dosyć łatwo – natomiast trudniej z samcami czeczotki, trznadla, śnieguły, zięby. Odwrotne krzyżówki nie udają się, gdyż samice innych gatunków pozostają obojętne na śpiew kanarka, podczas gdy samice kanarków ulegają śpiewom samców innych gatunków.Kanarki krzyżówki dzielimy na:
z awifauną europejską
z awifauną pozaeuropejską

Udomowienie kanarka

2004-11-30T09:08:00.000+01:00

Gdy Hiszpanie w 1474 r. przybyli na Wyspy Kanaryjskie zwrócili uwagę na zachwycający śpiew kanarków. Nie byli jednak odkrywcami tego ptaka, gdyż - jak się okazało - w domach tubylców nie rzadko można było spotkać klatki z kanarkami. Nie wiadomo jednak, czy były to ptaki wyhodowane przez miejscową ludność czy też wyłapywane dzikie kanarki brane do niewoli.Z każdego rejsu na Wyspy Kanaryjskie marynarze przywozili kanarki do Europy, gdzie ptaki te uchodziły za bardzo cenny podarunek, a później drogi towar. Pierwszymi hodowcami kanarków w Europie byli hiszpańscy mnisi, którzy dzięki systematycznej hodowli i sprzedaży przychówków pomnażali swe dochody. Sprzedając jedynie samce zapewniali sobie przez ponad 100 lat monopol na "produkcje kanarków. Ptaszki cieszyły się powodzeniem nie tylko w Hiszpanii ale również we Włoszech, Francji i Anglii, dokąd je eksportowano. Dzięki swej urodzie i wdzięcznemu śpiewowi zdobywały coraz więcej miłośników.Około 1550 r. We Włoszech pojawiły się pierwsze samice kanarków. Jak doszło do złamania monopolu hiszpańskich mnichów, trudno dzisiaj powiedzieć. Istnieją dwie wersje prawdopodobnego przebiegu wydarzeń. Według pierwszej, Hiszpański statek handlowy płynący z kanarkami na sprzedaż do Livorno rozbił się o skaliste brzegi Elby. Uwolnione samce kanarków skrzyżowały się z południowo-europejskimi samicami kulczykow. Ich potomstwo przeleciało na stały lad do Włoch, gdzie - odłapane - dało początek nowej hodowli kanarków. Według drugiej wersji, nieuczciwy mnich hiszpański za odpowiednio wysokie wynagrodzenie odsprzedał samicę. Jest to tym bardziej prawdopodobne, że jedna samica w rękach dobrego hodowcy wystarczy, by rozpocząć prawdziwą hodowlę. Niewykluczone też, że samiczka została odsprzedana przez pomyłkę, ponieważ płeć kanarka niełatwo odróżnić. Potrzeba do tego dużego doświadczenia.W XVI wieku kanarki były już bardzo popularne w krajach śródziemnomorskich. Zaczęły też ,,zdobywać" północne obszary Europy. Jednak we Francji, Holandii i Anglii wciąż stanowiły prawdziwy unikat. Był modnym prezentem wśród dam dworu. Miały często wspaniałe, złote klatki. Dla mniej zamożnych w ogóle były nieosiągalne. Arystokratyczne damy bardziej doceniały wygląd zewnętrzny kanarków aniżeli ich kształt śpiewaczy. Zadowalały je w zupełności proste melodyjne trele, które każdy z kanarków potrafił wyśpiewać. Dlatego poszukiwane były kanarki z "ufryzowanymi" główkami, z falowanymi piórami. o długich szyjach i silnej posturze. Dzięki temu powstały takie odmiany, jak: Trębacz Paryski, Norwik, Garbus Belgijski. We Włoszech a w szczególności w Tyrolu hodowcy mniejsza wagę przywiązywali do postury ptaka, bardziej zaś cenili jego ubarwienie i śpiew. Wraz z rozwojem hodowli te mało wymagające ptaki szybko trafiały do uboższych domów. W XVIII i XIX wieku stały się nieodzownymi towarzyszami tyrolskich górników. Wykorzystywali oni bowiem wyjątkową wrażliwość tych ptaków na toksyczne gazy ulatniające się w kopalniach. Kanarki początkowo przynoszone przez górników do kopalni tylko po to, by umilać im ciężką pracę, uratowały niejedno Judzkie życie. Złe samopoczucie kanarka było dla górników ostrzeżeniem i nakazem odwrotu.Gdy eksploatacja tyrolskich kopalni zaczęła zanikać, górnicy emigrowali ze swymi rodzinami na północ w poszukiwaniu pracy. Często znajdowali ją w kopalniach srebra w Górach Harcu. Wraz górnikami do Niemiec przybyły kanarki. Bardzo szybko znalazły one wielu miłośników w nowym kraju, w którym rozpoczęto ich profesjonalną, ukierunkowaną hodowlę. Jej efektem jest kanarek harceński jeden z najznakomitszych śpiewaków w swej rodzinie

Kłopoty z pierzeniem

2004-11-18T18:39:00.001+01:00

Kanarki pierzą się w okresie między lipcem a październikiem. Pierzenie nie jest chorobą, lecz fizjologicznym procesem polegającym na zmianie piór. U kanarków właściwie żywionych i zdrowych pierzenie przebiega prawidłowo. Natomiast u ptaków źle odchowywanych, niewłaściwie karmionych, narażonych w "dzieciństwie" na stresy, może dochodzić do mniejszych lub większych zaburzeń pierzenia, najczęściej zaś do tzw. pierzenia piętkowego. Nowe pióra są matowe, niektóre w ogóle nie wyrastają. Ptak może utracić nawet zdolność do lotu. Kanarek, który na okres pierzenia przestał śpiewać, na wiosnę milczy nadal. Powinniśmy podawać mu pożywienie bogate w witaminy, sole mineralne i białko. Polecanym daniem jest posiekane jajko ugotowane na twardo zmieszane z rozkruszonymi herbatnikami, pokrojonymi owocami i zieleniną. Do wody dodajemy witaminy. W pokoju utrzymujemy większą wilgotność powietrza. Ptaki nieprawidłowo pierzące się powinny jak najczęściej zażywać kąpieli. Jeżeli nie kąpią się z własnej woli, sami robimy im raz dziennie prysznic za pomocą spryskiwacza do kwiatów z ciepławą wodą. Zabezpieczmy też kanarka przed przeciągami. Często problemy z pierzeniem występują u ptaków przebywających w pomieszczeniu o zbyt suchym powietrzu. Dlatego zwłaszcza w okresie zimy nie zapominajmy o ustawieniu obok klatki naczynia z wodą. Również otyłe ptaki znacznie częściej mają kłopoty z pierzeniem, dbajmy więc o prawidłową sylwetkę kanarków, a z pewnością będą wtedy w świetnej kondycji.

Zaparcie jaja

2004-11-18T18:39:00.000+01:00

Szczególnie u młodych, osłabionych czy też niewłaściwie żywionych (dieta uboga w wapno) samic może dojść do zalegania jaja w jajowodzie. Również samice zbyt często wchodzące w lęgi lub trzymane w zbyt niskich temperaturach miewają problemy ze zniesieniem jaja. Ptak jest wówczas apatyczny, stoi z rozstawionymi kończynami na podłodze klatki, ma nastroszone pióra i wyraźnie widać, że cierpi. Ma też kłopoty z wydalaniem odchodów z powodu skurczu kloaki- Należy jak najszybciej umieścić go w ciepłym miejscu. Jeżeli po kilku godzinach samica nadal nie zniesie jaja, musimy udać się po pomoc do lekarza weterynarii, który stosując odpowiedni masaż, spowoduje oczekiwany efekt.

Ospa ptasia

2004-11-04T19:37:00.000+01:00

Ta ciężka choroba wirusowa prawie zawsze kończy się śmiercią. Rzadko występuje u pojedynczo trzymanego ptaka. Dlatego przede wszystkim hodowcy większej liczby kanarków powinni poddawać swych podopiecznych szczepieniu. Objawem ospy są biało-żółte pęcherze na głowie, brzuchu, skrzydłach i na palcach. Chory ptak ma kłopoty z oddychaniem i wykrztusza śluzowatą plwocinę.

Biegunka

2004-11-04T19:31:00.000+01:00

Wahania temperatury, nieświeży pokarm, nagłe zdenerwowanie mogą być przyczyną luźnego kału. Kanarkowi należy podać herbatkę rumiankową do picia, a do pokarmu dosypać odrobinę węgla. Podnosimy też (najłatwiej za pomocą lampy) temperaturę w klatce. Jeżeli biegunka nie ustąpi w ciągu najbliższych 48 godzin, jesteśmy zmuszeni udać się do lekarza weterynarii. Dłużej nie powinniśmy czekać, aby nie dopuścić u chorego ptaka do zbyt dużego odwodnienia i utraty soli mineralnych. Warto od razu zabrać ze sobą do zbadania próbkę kału, co z pewnością umożliwi lekarzowi weterynarii postawienie trafnej diagnozy.

I ponownie biologia

2004-10-20T22:26:00.000+02:00

Kanarek ma silne, krótkie podudzia, bardzo ruchome stawy skokowe i 4 palce na nodze. Największy z nich jest skierowany do tyłu. Takie ustawienie palców umożliwia ptakowi mocne trzymanie się gałęzi. Ponieważ w tej pozycji ścięgna palców zachodzą na siebie, kanarek, zanim wyprostuje palec, musi to połączenie ścięgien ,,rozwiązać" za pomocą mięśni. Dopóki tego nie zrobi, palce są zaciśnięte na gałęzi. Dzięki temu nie grozi mu spadnięcie z drzewa np. podczas snu.
Kanarki poruszają się po podłożu w specyficzny sposób - uginają nogi w stawach skokowych, a następnie podskakują na obu kończynach jednocześnie. Podobnie jakinne ptaki, kanarki mają zmysł wibracji, który umożliwia im odczuć najmniejszy ruch miejsca, na którym siedzą, np. gałęzi. Ponieważ doskonale odróżniają ruch spowodowany wiatrem od wywołanego przez potencjalnego wroga, zmysł wibracji odgrywa rolę ostrzegawczą.
Umiejętności lotu mogły ptaki wykształcić dzięki znakomicie rozwiniętemu zmysłowi równowagi. Mieści się on w uchu wewnętrznym i jest jednym z najsprawniejszych zmysłowych zwierząt. Pozwala kanarkowi nawet na huśtanie się na cieniutkiej gałązce z głową w dół bez zagrożenia utraty równowagi.
Równie ważny dla ptaków jest zmysł wzroku, są one bowiem tzw. wzrokowcami. Większość informacji ze świata zewnętrznego dociera do nich za pomocą oczu. Z tego też powodu są tak kolorowo upierzone. Potrafią odróżnić wiele barwnych szczegółów, których my - ludzie -nie jesteśmy w stanie dostrzec. Dzięki bocznemu usytuowaniu oczu ptaki mają bardzo szerokie pole widzenia. Widzą t szybciej od ludzi. Podczas gdy my w ciągu l sekundy rejestrujemy ok. 16 obrazów, one - ponad 100.
Słuch ptaków nie jest rewelacyjny w porównaniu ze słuchem wielu inny zwierząt. Słyszą dźwięki o częstotliwości od 100 do 13 000 Hz, podczas gdy pies - do 40 000 Hz, a np. świnka morska - do 35 000 Hz. Potrafią jednak rozróżniać rozmaite tony i zapamiętywać to co dla naszego ucha może brzmieć jak ta sama melodia, kanarka nie zwiedzie. Tylko kilka dni mu potrzeba, by gruntownie poznać głos sąsiada swojego rewiru. Gdy w okolicy pojawi się obcy kanarek, zostaje je natychmiast rozpoznany po głosie i przez obu sąsiadów solidarnie zwalczany.
Zmysł więc jest u ptaków słabo rozwinięty. Nie mają też specyficznego osobniczego zapachu, bo i tak by nie mogły się po nim rozpoznać.O wyborze bardziej lub mniej smakowitego kąska decyduje zmysł dotyku. Gdy "na oko" pokarm jest zjadliwy, kanarek dotyka go dziobem i upewnia się, czy warto go skonsumować.Słynny śpiew kanarka, choć nie zawsze równie piękny u każdego osobnika, odgrywa bardzo istotną rolę w procesach rozmnażania. Organ głosu jest położony w miejscu, zwanym krtanią dolną, gdzie tchawica rozwidla się na oskrzela. Ptaki nie mają strun głosowych, lecz w krtani membranę, która, drgając przy wydechu, powoduje powstawanie dźwięków.
Pod względem mżliwości anatomicznych samice kanarka są podobnie przystosowane do śpiewu jak samce. Śpiewają jednak bardzo rzadko z tego powodu znacznie chętniej są kupowane samce.
(zaczerpnieto z http://www.kanarki.pl)

Jeszcze o biologii

2004-10-20T22:24:00.000+02:00

Jak wszystkie zwierzęta stałocieplne ptak reguluje temperaturę ciała, która wynosi u niego 41°C - nie zależy więc od temperatury otoczenia. Parowanie wody z powierzchni worków powietrznych pomaga utrzymać mu stałą temperaturę ciała podczas upałów. Ponieważ ptak nie może się pocić ze względu na brak gruczołów potowych, chłodzi się, zmieniając ułożenie piór i szybko oddychając przez półotwarty dziób.
Ptak równie dobrze potrafi bronić się przed zimnem. Strosząc pióra, powoduje, że powietrze zostaje zatrzymane między skórą a upierzeniem w przestrzeniach zwanych poduszkami powietrznymi, które zapobiegają utracie ciepła przez organizm.
Utrzymanie stosunkowo wysokiej temperatury ciała oraz szybka praca serca ptaków narzuca im duże zapotrzebowanie energetyczne. Aby je pokryć, ptak pobiera dziennie pokarm w ilości odpowiadającej 1/3 własnego ciężaru ciała.
Dzioby ptaków mają rozmaite kształty, w zależności od rodzaju pożywienia, do którego pobierania są przystosowane. Kanarek, należący do rodziny ziarnojadów, ma mocny, krótki, stożkowaty dziób doskonały do miażdżenia ziaren. Pomagają mu w tym również silne mięśnie żuchwy. Połknięty pokarm trafia do rozszerzenia przełyku - wola, gdzie zostaje zmiękczony dzięki specjalnej wydzielinie.
Ptaki, inaczej niż ssaki, mają jedno wspólne ujście układu wydalniczego i pokarmowego zwane kloaką. Nie mają natomiast pęcherza moczowego, którego zawartość niepotrzebnie zwiększałaby ich masę podczas lotu.
Dwie nerki filtrują krew, prowadząc bardzo oszczędną gospodarkę wodą. na skutek czego mocz ptaków ma konsystencję półpłynną. Łatwo zauważalny biały jego składnik to kał.
(zaczerpnieto z http://www.kanarki.pl)

Inne małe ptaszki VI

2004-10-14T18:50:00.000+02:00

Kulczyk Szary (S. leucopygius)
zwany Szarym śpiewakiem.
Różne gatunki kulczyków są utalentowanymi śpiewakami oraz bliskimi krewniakami kanarków i mają podobne wymagania. Ich zasięg rozciąga się przez dużą częśc północnej Afryki od Sudanu i Etiopi. Kulczyk szary w porównaniu z Kulczykiem Mozambijskim jest stosunkowo niepozorny. Młode okazy można rozpoznać po wyraźnych smugach na ich piersiach. Ptak ten jest jednak powszechnie uważany za jednego z najlepszych śpiewaków, a śpiew samca w okresie godowym jest najbardziej godny uwagi. Samica składa do czterech jaj w lęgu, a okres inkubacji trwa przeciętnie dwa tygodnie, w zależności od tego kiedy samica zacznie wysiadywać na dobre. Po około dwóch tygodniach pisklęta opuszczają gniazdo i dorosłe ptaki mogą rozpocząć następny lęg, wybierając do tego celu nowe miejsce.

Inne małe ptaszki V

2004-10-14T18:47:00.000+02:00

Kulczyk Mozambijski (Serinus mozambicus)
Kilka odmian tych ptaków zamieszkuje stepy i sawanny południowej Afryki, aż do Konga. Ich główne pożywienie to nasiona i drobne owady. Budują gniazdo otwarte, w gęstych krzakach. Ptaki te zalicza się do łuszczaków. Długość ciała wraz z ogonem około 12 cm. Kulczyk jest dosyć krępy, ma pióra dobrze przylegające. Z ubarwienia jest bardzo podobny do naszego kulczyka. Dominujący kolor to szarawa zieleń, która pokrywa prawie całą głowę ptaka, plecy, skrzydła i ogon. Podgardle, lica i pierś są barwy żółtej. U samic wokół podgardlajest wyraźnie widoczna ciemniejsza obroża. Śpiew samca jest wyrazisty, donośny i melodyjny. Samiczki nie śpiewają. Młode samce zaczynają śpiewać po ośmiu tygodniach życia. W warunkach domowych ptak ten żyje około 12 lat.

Inne małe ptaszki IV

2004-10-14T18:41:00.000+02:00

Mewka japońska (Lonchura sfruna)

Ptak ten pochodzi prawdopodobnie z Chin. Przodkowie tego gatunku nie są nam jeszcze znani. Nazwę swą mewka zawdzięcza pierwszemu europejskiemu znawcy ptaków egzotycznych, który podróżując po Japonii zetknął się z tymi ptakami hodowanymi w warunkach domowych. Prawdopodobnie mewki japońskie zostały udomowione przed trzystu laty, przy czym w Europie są one znane od dwustu lat.

Inne małe ptaszki III

2004-10-06T08:27:00.000+02:00

Amadyna wspaniała
Ptak ten zamieszkuje suche stepowe tereny południowej Afryki. Należy do rodziny astryld. W swoim naturalnym środowisku ma mały dostęp do białka zwierzęcego. Głównym jego pożywieniem są nasiona traw i krzewów. W sprzyjających warun- kach atmosferycznych i obfitości pokarmu amadyny czerwonogłowe są bardzo płodne. Gniazda budują we wszystkich możliwych ocienionych miejscach albo zajmują gniazda po innych ptakach. Wygląd ptaka. Długość ciała z ogonem wynosi około 13 cm. Samczyk ma całą głowę czerwoną, samiczka szarobrunatną. Grzbiet jest szarobrunatny. Lotki i sterówki są brunatne, lekko rozjaśnione. Na szarej piersi są wyraźnie widoczne jasnobrunatne cętki. Pióra pokrywowe podogonowe są jasne, prawie białe. Dziób i nogi szare, oczy czarne. Samczyki śpiewają monotonnie, wydają świergot utrzy- many w niskiej tonacji. Samiczki nie śpiewają. Warunki chowu. Amadyny wspaniałe można trzymać w klatkach o wymiarach 60 x 40 x 40 cm. Są mało ruchliwe, często przesiadują na jednym miejscu. Łatwo przyzwyczajają się do opiekunów. Nie są zbytnio wrażliwe na zmiany temperatury, nawet kilkudniowe przebywanie w temperaturze około 15°C nie szkodzi im. Pierzenie się tych ptaków w okresie jesiennych ochłodzeń przebiega normalnie, pod warunkiem że w tym czasie nie podajemy im karmy jajecznej. W zimne dni podawanie ptakom karmy miękkiej może wywoływać u nich choroby żołądka. Zamiast niej możemy podawać biszkopt. Pokarm amadyn czerwonogłowych jest taki sam, jak żeberek. Klatka powinna być wyposażona w dwa dosyć grube patyki, oddalone od siebie przynajmniej o 30 cm, tak aby ptaki mogły swobodnie przefruwać z jednego na drugi. Ptak, który ma dużo ruchu, żyje dłużej i nie tyje, ma prawidłowo rozwinięte mięśnie i chętniej śpiewa. Dno klatki koniecznie trzeba wysypać czystym piaskiem, z którego ptaki czerpią potrzebne im sole mineralne. Amadyny czerwonogłowe zgodnie współżyją z innymi ptakami.

Inne małe ptaszki II

2004-10-05T13:50:00.000+02:00

Ryżowiec (Padda oryzivora)
Ptaki tego gatunku spotyka się na Jawie, Sumatrze, Borneo, w rejonie Madras i na południowych terenach Chin. Niektóre źródła podają, że ptak ten pochodzi z wysp Jawy i Bali. Ryżowiec należy do rodziny astryld. Jego naturalne środowisko jest bardzo urozmaicone. Zamieszkuje on rozległe obszary porośnięte krzewami, obrzeża lasów, ogrody, parki, a ostatnio także osiedla ludzkie, przy których Jest dużo zieleni. Ryżowce całymi gromadami żerują na polach uprawnych, zwłaszcza ryżu i pszenicy, z których zjadają młode pędy oraz dojrzewające i dojrzałe nasiona. Gniazda tych ptaków mają kształt kulisty. Można je spotkać na drzewach, krzewach lub pod dachami niewysokich zabudowań. Hodowlę w warunkach domowych pierwsi podjęli Chińczycy, a za nimi Japończycy, którzy wyhodowali dwie odmiany mutacyjne: białą i szekatą. W ostatnich latach uzyskano również ptaki beżowe. Wygląd ptaka. Długość ciała z ogonem wynosi 14 cm. Głowa jest czarna, na licach owalne białe plamy (zwane również muszelkami). Górna część piersi ma barwę niebieskoszarą, dolna niebieskofioletową, boki i brzuch są szarobiałe. Pióra pokrywowe grzbietu i skrzydeł są niebieskoszare, u niektórych osobników mają brunatny nalot. Lotki są szafirowoniebieskie, a sterówki i pióra pokrywowe nadogonowe czarne. Pióra pokrywowe podogonowe są prawie białe. Dziób gruby, czerwony, nogi różowe. Samice mają dziób bledszy, głowę mniejszą, a niektóre źródła podają, że również muszelki mniejsze i mniej efektowne. U odmiany białej wszystkie pióra są śnieżnobiałe, dziób czerwony, nogi różowe. U niektórych białych osobników w pierwszym roku życia występuje kilka czarnych piór, które znikają w czasie pierzenia się ptaków. Osobniki szekate, to jest biało-czarne, biało-szafirowe lub biało-brunatne, otrzymuje się z krzyżowania osobników białych lub szekatych ze standardowymi. Nie zawsze w pierwszym pokoleniu z krzyżowania różnych ptaków otrzymuje się pożądany efekt, dlatego też należy je powtarzać, dobierając w pary osobniki nie spokrewnione. Ryżowiec samiec dobrze i chętnie śpiewa. Jego pieśń składa się z kilku różnych turkotów, treli i dzwoneczków, utrzymanych w głębokiej, przyjemnej tonacji. Warunki chowu. W większych klatkach lub wolierach ryżowce mogą przebywać razem z innymi ptakami, nie czyniąc im żadnej krzywdy. Dla jednej parki klatka powinna mieć co najmniej wymiary 50 x 40 x 40 cm. Żerdzie muszą być grube (około 14 mm), pokryte korą. Z upływem czasu ptaki same ją obedrą, a będzie to dla nich świetna zabawa i dobre zajęcie. Praktyczni hodowcy umieszczają w klatkach dla swoich ptaków kilka żerdzi różnej grubości, a ptaki same wybierają do spania tę, która im najbardziej odpowiada. Dno klatki musi być wysypane piaskiem. Nie należy wykładać go papierem, gdyż ptaki szybko go podrą, a często się zdarza, że zjadają papier, co jest szkodliwe dla ich zdrowia. Mikroelementy znajdujące się w piasku są ptakom niezbędne do właściwej przemiany materii i stanowią dobre uzupełnienie pokarmu. Ryżowce chętnie kruszą i zjadają skorupki kurzych jaj, powinny więc mieć ich zawsze pod dostatkiem. Ich silne dzioby wymagają ścierania, toteż ptaki te chętnie zjadają twarde ziarenka ryżu, konopi, pszenicy i prosa. Strugany ryż przed zjedzeniem rozdrabniają, a konopie i inne nasiona obierają z łusek. Uzupełnieniem wymienionych pokarmów może być mieszanka dla kanar- ków, murzynek, słonecznik, a także różne kasze i odżywki dla dzieci. Z pokarmów soczystych dobry jest dla ryżowca rdest ptasi, szpinak, nać pietruszki, tarta marchew i jabłko. Ryżowce lubią się kąpać, zwłaszcza w ciepłe i słoneczne dni, toteż w ich klatce powinien się znajdować basenik kąpielowy, w którym codziennie należy zmieniać wodę. Są one dosyć odporne na zmienne warunki klimatyczne, lecz dłuższe przetrzymywanie tych ptaków w temperaturze poniżej 10°C jest niewskazane. Można je trzymać w wolierach ogrodowych, w których dobrze zaaklimatyzowane ptaki mogą przebywać do późnej jesieni. Rozmnażanie. Jest ono zawsze udane, jeśli ptaki wybrane do lęgów są w pełni dojrzałe płciowo i mają ponad półtora roku. Najlepiej gniazdują osobniki trzyletnie. Każda parka powinna przebywać w oddzielnej obszernej klatce o wymiarach 100 x 60 x 60 cm, dobrze zakrzewionej i wyposażonej w co najmniej dwie budki lęgowe o różnych kształtach. Klatkę należy ustawić w dobrze naświetlonym i odpowiednio ogrzanym pomieszczeniu. Wymiary budki dla ryżowców mogą być następujące: 12 x 11 x 15 cm, otwór o średnicy 5 cm, dno powinno być wklęsłe Ryżowce już w czasie wysiadywania jaj lubią przerabiać gniazdo, więc w budce o płaskim dnie jaja mogą się rozsypywać i nie będą przez ptaki właściwie wygrzane. Za ściółkę służą delikatne źdźbła traw i mech. Nie zaleca się dawać ptakom sztucznych włókien, ponieważ ich delikatne i zbyt cienkie niteczki mogą oplatać nogi piskląt i starych ptaków, kalecząc je i niszcząc gniazdo. Ryżowce znoszą 4-8 jaj, które oboje partnerzy wysiadują 13-14 dni, choć przez większość czasu zarówno jaja, jak i pisklęta ogrzewa samiczka. Oboje rodzice karmią młode. Po upływie 26 dni od chwili wyklucia się młode ryżowce opuszczają budkę, po następnych dwóch tygodniach stają się samodzielne i można je oddzielić od rodziców, ale pod warunkiem, że same zjadają podane im nasiona. Rozmnażanie ryżowców w wolierach zasiedlonych jeszcze przez inne ptaki nastręcza wiele trudności. Już podczas wyboru gniazda niektóre ryżowce s'^ agresywne w stosunku do swoich współlokatorów. Podkradają im ściółkę, atakują. gdy Jakiś osobnik zbliży się do ich gniazda, a często są tak zacietrzewione, że zapominają na dłuższy czas o opiece nad jajami lub potomstwem. W czasie wychowu młodych ryżowce muszą mieć pod dostatkiem karmy miękkiej i skiełkowanych nasion, gdyż bardzo je lubią i karmią nimi swe młódki. W okresie lęgów i pierzenia się nie może im zabraknąć zielonek, które dostarczają im witamin i mikroelementów potrzebnych im do normalnego rozwoju, budowy tkanek i syntezy barwników piór. Pierzenie młódek zaczyna się od szóstego tygodnia po opuszczeniu gniazda, a kończy się po 6-12 miesiącach życia. Przedłużanie się okresu pierzenia młodych jest spowodowane prawdopodobnie niewłaściwą karmą oraz zlym oświetleniem pomieszczenia,w którym ptaki przebywają. W ciągu roku ryżowce odbywają trzy lęgi.