tag:blogger.com,1999:blog-82018052009-07-05T15:58:27.952+04:30. .آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.comBlogger109125tag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-44243428107992084132009-07-05T15:51:00.003+04:302009-07-05T15:58:23.548+04:30

عشق چهره ی پنهان ِ هرزگی بود به قداست آلوده تقسیم اراضی بود در زمان ِ نا کافی دروغی بزرگ بود که افتخار ادعایش،به شرم افترایش ، می ارزید پرده ی ضخیم تجاوز بود وحشی ِ دریده شدن خون سیاهِ بیوگی بود تنهاییِ بکارت بویِ تاٌفن چشمه ای زلال بود که از دریچه ی کرم های لزج می چوشید حصارِدورتادورِآسمان بود تیرگیِ روزها و بی خوابیِ شب توهم عظیمِ ذهنِ نا آرام که تصاویرِخیال گونه می بیند،

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-25079430341874684712009-06-03T18:43:00.004+04:302009-06-03T18:54:18.344+04:30

منو جیر جیرک بی خانمان ِ بالای پنجرهواین قرآن ِ تک افتاده و خدایشکه ویلان در اتاق می چرخدقرص های نیم خورده و جا مانده روی میزو عکس های قدیماینمنمکه می خندیدم؟!و این خدای منکه چه بزرگ بود و حالاآشفته ی آشفتگیمپدرپشت این قاب خاک گرفتهدیگر نمی تواند من را روی پاهایش بخواباندو پیش از خواب ِ مندر لالایی ِ حزن آلود خود به خواب رود،کودکی که پشت در همیشه قفل اتاق اسباب بازی ایستادهبه سختی ایستادهبه سختی

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-34470353536920965892009-06-03T18:29:00.009+04:302009-06-03T18:43:01.426+04:30

به نگاهی در دور دست ها دل خوش کردهآهوی لنگنرم نرمک و سر بزیر می روداز مسیر چاله های خون اندوداز روی لاشه ی گوزن های نیم جانبا شاخ های سترگ و ناله های در هم پیچیدهحتی کلاغ ها و کرکس ها گریخته اندو لشگر خندان کفتار هاجایی همین نزدیکیمرگ از تن هم می لیسنددر این سایه روشنِ مه آلودهروی برق چشمهای درشت سیاهتو، با رویای سبزه زار امن و گلهای زرد و سپیدتو، زیر سایه ی تک درخت روی تپهدر آسمانی که از سوزش

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-44430989924157597672009-04-28T18:01:00.002+04:302009-04-28T18:12:40.969+04:30

عجیب نیست که نمی بینیاینگونه بی صدا که نیست شده اماین آشناکه تن های ماستتن من با تن توآمیخته ی شهوتی بی پایان و آلوده ی عشقی آسمانی!این تن سایش و لغزیدن و سریدنتنها تنیدن دو تن نیستاین دو آشنای همنداجزای همنددیگر من و تو نیستندنه!عجیب نیست که نمی بینیمن،دیریست همراه همان آرزو ها که از در راندیرفته امو با حسرتتنم را که در آغوش تو خفتهاز دور ، نگاه می کنم.7/2/88

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-65749791219129500382009-04-28T17:57:00.003+04:302009-04-28T18:01:10.618+04:30

و هنوزوقتی به پنجره نگاه کنیمن را می بینینشسته ، روی هره ی خانه ی خالیکه در سایه ی شیشه اشزیر عکس ماهتوسر به دیوار تکیه دادهسیگار می کشیو به من میگویی که دیگر هرگز ترکم نمیکنیچه خوب دروغ می گویی!5/1/88

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-56818419832356699972009-04-28T17:43:00.002+04:302009-04-28T17:56:49.541+04:30

تمام گلها مردنددر پیشواز بهاری که ارمغانش آوردیو ماهی بیچاره ،زیر پلاسیده ی سبزه ی سفره ی سال نومدفون شدپنجره ی شعرهایمکه به شاخه های هرس خورده می رسیدپشت پرده ی دستهای من و تو-که نا پیداست-نا پیدا شدخانه!و این تختخواب آرزو های چهار خانه ام!برای عشقمانچه گور مهیایی،مهیا کرده بودیتا در آرامگاه نبودنتبخوابانیم5/1/88

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-58332456264286952052008-12-27T02:14:00.005+03:302008-12-27T02:40:50.360+03:30

چیزی تا نقطه نمانده اگر تاب آورد این جمله رسیدن را اینگونه که در ابراز خویش می کوشد قلم ، با فریاد و به خشم، بر پوسته ی نازک تن می سایدتا نقطه چیزی نمانده دیگر تا پایان ِ این جمله ی کوتاه ، که منم نامی که جوهرش بر چهره می ماسد وخشک می شود چشمها، این دو نقطه ی زیرین و دستی که به سوی آسمان مانده تنی ، خزیده بر هیچ و پاهای چمبره به آه می ماند و کسی می گویدم انگار که این "سی"عمر من است قلم ، چه بر

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-12284390020604912642008-09-07T00:04:00.000+04:302008-09-07T00:07:12.354+04:30

از خواستن دست کشیده از رفتن مانده از ماندن به تنگ آمده آنها که در نفی ظلم می گفتند ظالمان خوبی شده اند آنها که به دیگران مشغول بودند با خود به آشتی نشسته اند آنها که نمی توانستند ببینند حالا نگاه نمی کنند پشت پنجره مانده چشمها به نیمکت خالی شیشه اشک می شمرد شانزده شهریور هشتادو هفت

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-31896691488211405282008-08-15T15:26:00.004+04:302008-08-15T15:39:06.276+04:30

اگردوستت نداشتممی گفتمکه طاقتم طاق شده از این راه ِ دور که رفته ایو انگارتمامی ِ اتصالهایم به این جهان و آن جهانچنان پاره شدهکه ترمیمش نا ممکن استاما:"همه چیز خوب است مثل قبل تو چطوری؟" بیست و پنج مرداد هشتادو هفت

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-19539689978231574012008-08-15T15:21:00.002+04:302008-08-15T15:26:28.015+04:30

شاید اگرمثل بختکبا دست و پا و چنگ و دنداننگرفته بودمتکسی مثل پری آسمانیبه نگاهیاز من نمی بردتحالابرای باز آوردنت از آن بهشتبه این جهنمفرشته می شومفرشته ی عذاب!بیست و پنج مرداد هشتادو هفت

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-6081574537305209472008-08-15T15:08:00.003+04:302008-08-15T15:21:38.614+04:30

مثل جبرو هندسهعشقت راتقسیم می کنیو تا لوگاریتم اینباجمع آن ضربدرa به توان ِ دومساوی نشودمساَله را حی نمی کنینه آقا جان!عشق ِ من چیزی شبیه ِ تنگی ِ دریچه ی دهلیز چپ استو منجر به فشار خون و پارگی رگها می شودبا قرنیه نسبت داردو نرون های مغز رابه ساختن تصویری در خوابهای مشوش وا می داردکه دلیل ِ تحریک ِمحفظه های عروقیستو شایدواکنش تماس ِ سلولهای مرده ی لب باشدبا آنچه تو بر تن خود پوست می نامیاگر این

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-2597185652000158392008-08-15T15:02:00.003+04:302008-08-15T15:08:07.311+04:30

انگارچرک نویس ِ خط خطی ِخدایی تازه کار باشمافتاده کنج اتاقی تاریکاینبار هم با هیجان شروع کرد وتند تند نوشتامامنباز همخطی دیگر خوردمبیست و پنج مرداد هشتادو هفت

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-38557692082812226752008-07-19T11:15:00.002+04:302008-07-26T12:54:56.531+04:30

از مرگ من سالها می گذرد در جهانی که کتاب ها دوزخش خوانده اند بیست و هفت سال زیسته ام و زین پس هرگز برای من مرگی نخواهد بود جهان های بعد از این در انتظار مانده اند کتاب ها چنین شهادت می دهند من می زی ام، دلم برای رقص باد،لابلای موهایم تنگ نمی شد اگر فقط یک بار برای همیشه می مردم

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-75206039430191123052008-07-05T12:27:00.000+04:302008-07-05T12:28:03.567+04:30

حکم تو را من صادر می کنممرگ نهو سنگسار بر پوست ضمخت تو خراشی نمی گذاردبه همانجا می زنم که تو زدیروحت را نا آرام می خواهم و قلبت را شکستهو می خواهم که دروغ هایت به حقیقت بپیونددتا تنها دلخوشیتطعم کباب باشد و پاسی از شب و جاده،می خواهم تمامِ" با من هایت" پاک شودتمام شبها و روزها یتخنده ها را پس می گیرمو آرامش آغوش را ،تا تاوان تنهاییت را که من دادم به صبردر بی کسی و درد بچشیتو را به دادگاهی نمی

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-79949044101479544652008-06-15T23:18:00.003+04:302008-07-03T10:56:56.648+04:30

اعتماد نکنبه سکوت منروی صورتم پوسته ای کشیده امضمخت،که دهان نداردبیست و شش خرداد هشتاد و هفت

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-25103558375263560492008-05-14T15:27:00.013+04:302008-05-26T14:12:03.848+04:30

دست و پنجه ای ندارمکه برای زندگی نرم کنمو نه شانه ایبرای کشیدن همین هیچیا خداییکه بترساندم از کوه های آتشمجموعه ی عناصرندآب و دریا و خاکو کلمهتراوش ِجسم بزاقی ِدر هم پیچیده واتصال چند نرونرگهامجرای خونندوحادثه را تاب نمی آورندچه می نامید این را؟این زیستن که شما می کنید چگونه است؟این شب ها که می خوابید و روز ها که بیدار؟این مو ها که بر سر دارید و این پوستها که بر تن؟منهمین ساده را نمی

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-42766777117835610822008-05-01T16:40:00.004+04:302008-05-01T16:50:07.727+04:30

می پنداریآب ها، از من جدا یت کرده اند؟و نیکو ترین ِ زنان؟آوازها، صدایت را برده اند؟و راه ها آغوشت؟جهان تو، رگهای من استو فاصلهآب های خون!و تودر دورترین نقطهاز دهلیز منآنسو تر نمی روی! ده،اردیبهشت،هشتادو هفت

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-45599692050144328592008-04-24T01:08:00.003+04:302008-04-24T03:26:32.137+04:30

به خیانت تو نگاه می کنمبا چشمهای باز و لبخندیوقتیکه لبی حسرت آلودِ بوسه ای از لبهامبه نفسی گر می گیردو انگشتانی حریصبه کاوشی ترسان بر تنم می سردآنگاه که تو بر دیگری می را نی ودیگری بر من،آیا همانگونه نفس می زند از نفس افتاده،پیکر عریان، در چشمهایتکه در چشمهایش، من؟تا سر آخر،همه،به آهی ختم شود وتنی،افتاده بر تخت...

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-30446693596423190972008-04-01T16:14:00.004+04:302008-04-05T01:21:57.848+04:30

به بو سه ای، آلودهبه شرابی ، گرمبه سیگاری ، خمار، بودمآنگاه که شب برای بیداری بودوماه نیمهتا به امید خواب نا آرام صبحدمخود را به فراموشی فریفتمسیزده فروردین هشتادوهفت

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-25974760516688153902008-04-01T15:49:00.005+04:302008-04-05T01:24:08.765+04:30

دکتر!حالم را نپرسیدو سنم ر او شغلمو اینکه آیا تا به حال خود کشی کرده ام یا نهیا چه قرصهایی می خورمو نپرسید چه بر سرم آمدهو به من لبخند نزنیدحالم خوب نیستسنم کم است انگارشغلم را از دست داده امو جز به خود کشی فکر نمی کنمقرص ها بی حافظه ام می کندو می ترساندم از آنچه بعد به خاطر نخواهم آوردوگویا همین کافیست برایتانتا نسخه ای روی پرونده ام ضمیمه کنیداگر می شودبگذارید چند قطره اشک هم بریزمکمی به انتظار

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-533641823521796522008-04-01T15:37:00.003+04:302008-04-05T01:27:05.736+04:30

واگیر ندارداما به قطع می کشدمرگی زود رس و دیر پااز آنگونه که جان کاهدو تا آنشبها به بیداری گذردخوابها به هذیانکابوسها به عینه رویت شودنگاه تار سر دوران بر داردنفس به سختی بر آیداستخوانها پوکدستها لرزانپاها سستضربانبسته به نوع تبکاهش یا افزایش چشم گیر داردچشمها خیرهمغز ورم کردهسوزش مدام جداره ی معده.درد مزمن شقیقهاین تنهاعوارض بیرونی این مرض استاین تنهابخشی از آنیستکه "عشق"نامیده می شودبیست اسفند

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-28623969449715538762008-04-01T00:25:00.009+04:302008-04-05T01:35:45.148+04:30

به من بازپس می دهی؟حالا که رفته ایسرم را،که روی شانه ات مانده،و منانگشتانت را به تو می دهم که هنوز بر پوستم می لغزندموهایم؟دیریست در باد رها کردمشان تا بوی تو را نشنوم

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-85548498979689438832008-04-01T00:25:00.007+04:302008-04-05T01:32:45.317+04:30

باشدشایدتوراست می گوییومن زیاد جدی گرفته اماین مو جود ناشناخته راکه فقط کنارم نفس می کشد و دیده نمی شودو پوست صورتم را میسوزاندبرای همین زیا د اشک می ریزمتو راست می گوییمن زیادی بی درد زیسته اماین راهمین بختک مادر مرده هم میداندوقت تلف میکند برای کابوسهای منکه از سر بی دردیدست از سرم بر نمی دارندباشدتوراست می گوییو عمر مناینگونه بی صدا که می گذردگواه حرف تومی توانی این پرونده رامختومه اعلام

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-70230395750270199202008-04-01T00:17:00.005+04:302008-04-05T01:39:20.341+04:30

خفه اش کنصدای این مادینه سگ رازوزه اش دارد آسمان را دیوانه می کندو زمین پوسته بر گوش کشیده،می لرزدپوزه ی سیاهش به قطع میان دو قارّه باز شدهآب اقیانوس ها را خروشان می کندهای!تو!سگبان!با بندهای گسسته در دست،سه بندو هیچ سگ...یکیشان من،این گوشه زیر باران،خیسو دو دیگراولی خانه ی ویران به دندان می کشدو آن یکی عدل نداشته به سگدان می بردوهر یک پایکوب از عذاب آن یکزوزه می کشندخفه اش کن این مادینه سگ رانمی

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8201805.post-75342918652106540772008-04-01T00:05:00.006+04:302008-04-05T01:41:37.083+04:30

خودت را ببررهایت می کنماز پله ها بیا پاییناز روی تخت بروتکیه از دیوار بگیرسیگارت را خاموش کنوسایلت را ببراز روی تمام نیمکت ها بلند شوو پایت را از تمام سنگها برداربه من نگاه نکنتو...خیلی می شود که بی من کنار صندلی خالی ماشینت می نشینی.و من...خیلی می شود که تو را که جا مانده ای ،از همه جا پاک می کنم.بیا!محض رضای خدا،این همه را ببراین همه تو را، بی تو نگه داشته بودم

آسیهhttp://www.blogger.com/profile/04450398134284415465noreply@blogger.com0