FluisterFeiten

Fitna en de fout van Wilders

2008-03-29T04:29:00.000-07:00

De grote fout van Wilders en andere politici en overige Nederlanders die zich met voor en tegen islam bezighouden is dat het helemaal niet om godsdienst gaat, maar om cultuur.
Cultuur bepaalt hoe een geloof beleden wordt, in hoeverre een geloof het dagelijks leven beïnvloed.

In de Nederlandse cultuur is godsdienst voornamelijk iets voor thuis en in het gebedshuis. De
Nederlander voelt zich niet geroepen voortdurend in de openbare ruimte zijn (geloofs) overtuiging te tonen of uit te dragen. Dat was jaren geleden nog wel eens zo, maar nu niet meer. Zo is onze cultuur.

Autochtone gelovigen dringen elkaar niet op volgens hun waarheid te leven. Zij tolereren elkaar. Zij maken hooguit grappen over elkaars en eigen geloof. Dat is cultuur.

Veel allochtone Nederlanders krijgen met de paplepel ingegoten dat hun geloof op de eerste plaats komt. In het openbare leven stoort het wellicht velen dat moslims door hun kleding wel met hun geloof over de openbare straat gaan. Het lijkt er dan inderdaad op dat ze andersdenkenden iets proberen op te dringen, of in ieder geval het openbare leven in Nederland, de manieren, de cultuur, niet accepteren. Het wekt de schijn dat ze aan goed burgerschap een broertje dood hebben.

In Nederland is er scheiding van kerk en staat. In de meeste landen waar de immigranten vandaan komen, is die scheiding er minder of geheel niet. Ook dat is niet een kwestie van
geloof maar van cultuur.

De Deense cartoons heb ik nooit als belediging van de islam gezien, maar als het op de hak nemen van diegenen die de islam misbruiken voor hun doel: totalitaire macht, verwerping
van westerse ideeën, etc.
Helaas zijn veel imams niet in staat tot relativeren. Zo is hun cultuur.

Van moslims is het ons bekend dat ze - de vele gematigden daargelaten - reageren als de gebeten hond wanneer iemand iets van kritiek uit op hun geloof. Ook dat is cultuur. Hun houding heeft niets met moslimzijn te maken, maar met de manier waarop een geloof wordt aangehangen.

De vrijheid van godsdienst in Nederland en de tolerante manier waarop wij met geloof omgaan is
cultuur. Men moet die tolerantie leren. Zoiets hoort bij integreren en dat is ook een kwestie van cultuur.

Het is fout de moslims in Nederland over één kam te scheren met radicalen en ze de misdaden van slimmerikken die hun geloof misbruiken kwalijk te nemen.

Alleen de aggressieve fundamentalisten van welk geloof of ideologie ook, moeten worden
aangepakt. Zij zijn een bedreiging voor onze cultuur en onze vrijheid.

Het komt erop neer dat iedere bewoner van een land moet leven naar de burgerlijke wetten.
Die wetten gelden voor iedereen.
Wanneer de cultuur van het land van herkomst strikt leven naar de godsdienstige overtuiging voorschrijft spoort dat niet met goed burgerschap in het nieuwe woonland.

Het begrip multicultureel is onzinnig. Er is in Nederland één cultuur, waarin iedereen voldoende ruimte heeft voor vrijheid van overtuiging. Die vrijheid komt met de verplichting in de eerste plaats goed burger te zijn. Dan valt er best samen te leven.

B A L K E N E N D E

2008-02-19T05:44:00.000-08:00

Blijmoedig balsturig op de
Antillen, spreekt hij toe, nee, doet
Lollig, verklapt besmuikt alsof hij voor de
Kleuterklas staat, geheimpjes.
Eigengereid misschat hij zijn gehoor van
Nederlanders overzee dat aanhoort
En zich schaamt.
Nooit komen de politici zonder te
Dalven. Ze brengen tropenloos hun
Enggeestige Smallandplannen.

Zoutpannen

2007-12-18T06:59:00.000-08:00

zet onder de streep

het wit glinstervlak

met schuimranden

van opgeblazen zilt

zwerfvuilwikkeling

en wind

trek midden voorlangs

het grijs wolkenlaag

met scheerlijnen

van vogels op stelten

klotsbotsschommeling

en wind

daarboven een lijn

het blauw hemelhoog

met spanbogen

van gerende krachten

koppend vliegerding

op wind

Niemand schrijft een boek

2007-10-31T14:11:00.000-07:00

Bij het aantreden van een hooggeleerde heer in de literatuur aan de Universiteit van de Nederlandse Antillen luidde de titel van zijn oratie: Niemand schrijft met opzet een slecht boek. Het bleek een uitspraak van Miep Diekman te zijn. De aanhaling werd tegen het slot van zijn inleiding genoemd, maar helemaal duidelijk was de referentie niet.

Er was veel commentaar op de oratie, niet in de laatste plaats doordat het te onderwijzen onderwerp een doodgeboren beestje bleek. Literatuur op de Antillen is stervende, mede door het hameren vooral in het Papiamentu te schrijven, wat de broodnodige aansluiting met de literaire buitenwereld, bijvoorbeeld de Caribische literatuur, in de weg staat - en de eilandelijke literatuurkritiek is verstomd.

Het is een misvatting, denk ik, om een taalgebied tot literair culturele eenheid te duiden. Het Engels is het duidelijkste voorbeeld: de Engelse (Britse) literatuur verschilt cultureel sterk van de Noordamerikaanse, de Caribische literatuur kent schrijvers die in het Engels schrijven, in het Spaans, in het Nederlands, in het Frans. Dat het schrijven in het Papiamentu garant staat voor een eigen literatuurcultuur is onzin. Een Arubaan zal anders schrijven dan een Curaçaoenaar; beiden zijn Caribisch te noemen.
Wat doet men met uit het buitenland komende schrijvers die op Curaçao wonen en werken? Zijn het Antilliaanse schrijvers? Nee, hun schrijven zal een product zijn van hun vaderlandse cultuur, tenzij zij zich de lokale cultuur geheel eigen maken en gaan schrijven met een Curaçaosch hart.

Niemand schrijft met opzet een slecht boek. Een merkwaardige uitspraak. Ik neem aan dat niemand met opzet een slecht produkt levert, zeker een aantredende hoogleraar niet. Maar in de oratie ontbrak: waarheen willen we? Een oratie zonder perspectieven, dat is een slechte zaak.

Niemand schrijft met opzet een slecht boek. Ruim vijftig jaar geleden leerde ik dat niemand een boek schrijft. Men schrijft een roman, een novelle, een kort verhaal. Maar een boek? Nee, dat is een stapel bedrukte vellen, verlijmd of ingebonden, in een huls van één rug en twee kartonnen.

De fout is alom binnengeslopen. Boekbespreking? Een fraai uitgevoerde omslag van bekleed karton met een prachtige plaat van die of die en de titel in goud gedrukt? Nee, men bespreekt de roman, het verhaal, niet de omslag. Een boek lezen? De titel en de naam van de schrijver op de rug? Nee, de roman … u weet het nu wel.

Ik ben geen taalpuritein, maar soms doet ondoordachtheid of onzorgvuldigheid pijn. Zeker wanneer een taalgeleerde in de titel van zijn oratie zo’n kanjer aanhaalt.

Ingezonden Brief

2007-10-30T18:21:00.002-07:00

Oh, Nederland! Ingezonden brief

N.a.v mijn stukje Oh Nederland! kreeg ik de volgende e-mail:

St. Elisabeth Hospitaal lekt

De fractieleiders van de politieke partijen in de Tweede Kamer brengen een bezoek aan de Antillen. Daartoe behoort ook een visite aan het St. Elisabeth Hospitaal, het zgn. Sehos. Kijkt u goed rond. Er is recentelijk een rapport verschenen dat het ziekenhuis niet aan de basis voorwaarden van kwaliteit voldoet. Binnenkort wordt het ontwerp voor een Rijkswet Ziektekostenverzekering ook door de Tweede Kamer in den Haag behandeld. Misschien kunnen de politieke partijen zich dan realiseren dat deze Wet wordt voorgesteld als een recht op zorg, maar in feite als verplichting wordt opgelegd aan allen die op de Antillen wonen en in Nederland een AOW en/of pensioen ontvangen. De wet regelt dat er een verplichte bijdrage komt, die vervolgens van deze uitkeringen in Nederland wordt ingehouden.
De Rijkswet was bedoeld, voor zover ik begreep, voor Antillianen, die terugkeerden naar de Antillen, maar wegens de leeftijd – boven de 60 jaar - niet door de Verzekeringen op de Antillen werden opgenomen. Daarnaast moest de wet voorzien in een mogelijkheid voor de gepensioneerde Nederlanders op de Antillen, die door de invoering van de nieuwe basis ziektekostenverzekering in Nederland uit hun bestaande verzekering werden gestoten ofwel een onbetaalbare hoge premie kregen voorgeschoteld. Wellicht is de nieuwe Rijkswet voor deze groepen een min of meer welkome (nood)oplossing. Het gaat echter niet aan om ook degenen met AOW en/of pensioen in Nederland, die zelf een particuliere ziektekostenverzekering op de Antillen of elders hebben te verplichten tot deze nieuwe basisverzekering. Op zijn minst moet deze categorie de keuze gelaten worden om zich al dan niet in het nieuwe stelsel te laten opnemen.
Dit geldt te meer waar op de Antillen c.q. Curacao nu sprake blijkt van een ziekenhuis dat kwalitatief niet voldoet aan de basiseisen van de gezondheidszorg. Dit is extra pijnlijk voor degenen die zelf hebben zorg gedragen voor een werelddekking in hun ziektekostenverzekering, waardoor zij voor operaties de vrije keuze van ziekenhuizen en operaties over zee krijgen.
Fractieleiders, wordt wakker en probeer eens een samenhangend beleid op poten te zetten. Kijk goed rond, hoe het hier toe gaat. Plant niet weer blindelings een Nederlands systeem over op de Antillen. Hier hebben we één ziekenhuis en twee klinieken. Ook de keuze van de zorgverzekeraar lijkt voor ons te worden vastgesteld. Daarnaast bestaat hier nog wel een klasseverzekering en gaan wij automatisch in de derde klas zieken zorg. Kijkt u even rond hoe het er uit ziet!!!(Persoonlijk heb ik overigens een heel positieve ervaring met de zorgzame verpleging in het Sehos gehad - tweede klas.)
Ik dacht nog wel dat de nieuwe wet op de basisverzekering in Nederland het onderscheid tussen ziekenfonds- en particuliere patienten wilde opheffen!!! De klasse-indeling voor de ziekenzorg op de Antillen wordt juist bevestigd doordat hier een aanvullende premie kan worden betaald voor upgrading naar tweede of eerste klas verpleging. Dit alles bij elkaar is toch wel even anders dan de situatie in Nederland.
Wat zit U toch op afstand allemaal te regelen zonder zich maar ook enige rekenschap te geven van de werkelijkheid hier. Goed, we wonen hier uit vrije wil (en met plezier. Begrijpelijk bent u jaloers op ons weer/klimaat – hoe leuk Erwin Krol ook altijd weer is, met zijn buien op de Antillen). Maar U moet niet aan ons verplichtingen opleggen onder deze totaal andere omstandigheden van gezondheidsvoorzieningen. Of, beter nog, U trekt uw conclusie en uw portemonnaie en zorgt dat in no time het ziekenhuis op orde is en voldoet aan Uw normen voor gezondheidszorg.
Dan blijft nog het pijnpunt van een wel heel armzalige keuzevrijheid voor een patient uit 1 ziekenhuis en 2 klinieken. Maar alla – zonder h – dat is dan de keuze die wij zelf als pensioentrekker voor dit eiland maakten. (We hebben inmiddels gemakshalve uw collega Wilders vast op marktplaats.nl gezet. Hij is intussen verkocht, neem ik aan)
Fractieleiders, maak het ziekenhuis weer gezond en laat ons de vrije keuze al dan niet voor een basisverzekering, dan lijden ook wij slechts een fractie, zoals Wim Kan het ooit zo aardig uitdrukte.

D.C. - Curacao

Dichters in de bomen

2007-10-30T18:21:00.001-07:00

Literair evenement 'Dichters in de bomen' op Curaçao

In het regenseizoen van de Antillen gaat u komend weekend op Curaçao een zeer vreemde 'regenbui' beleven. Op zaterdag zullen vanuit de bomen en balkons in Pietermaai woorden op u neerdalen. Figuurlijk maar ook letterlijk.

Het literaire evenement 'Dichters in de bomen' is afgeleid van een sprookje over de dwerg Quicombio. Hij wil een einde maken aan al het geweld en oorlog in de wereld. Zijn dwergvolk schrijft wijze en mooie woorden en gedichten in verschillende talen op de gouden blaadjes van de bomen. Als de blaadjes vallen zal de wind ze verspreiden. Alle mensen zullen de blaadjes lezen, tot bezinning komen en de wereld zal een vreedzaam oord worden. Maar de droom van Quicombio blijkt een illusie. De mensen zien de blaadjes niet eens en vertrappen ze. De chaos en wanorde in de wereld leeft voort.

Wat is er aan de hand? Wie strooit er met woorden alsof het regendruppels zijn? Wie laat ons de woorden van gedichten als het ware indrinken nog voordat ze de aarde bereiken?
Twaalf Curaçaose acteurs en dichters hebben het lef om in de boom te klimmen of op een balkon te balanceren om u te vermaken.

Dichters in de bomen. Ook op Curaçao. Wat een heerlijk tropisch gebeuren! In lange witte gewaden hingen ze daar. Echt waar, in bomen! Steeds meer dichters ontdekte ik. Ook op balkons, achter vervlogen ramen in geruïneerde gevels, op dakgoten en containers. De intelligente belichting en het goedvertakte luidsprekersysteem maakten
dat alle dichters en kunstenaars bij het lezen van de gedichten zichtbaar en goed hoorbaar waren.
Zoals het past in dit natte seizoen, had op deze fraaie avond de hemel eigen licht en stem. Op het moment dat het feest zou beginnen en de drumgroep de eerste trommen sloeg, barstte het ook boven ons los. Bij bakken kwam het neer. Dichters hesen zich uit hun hoge posities, regenden zich naar de inmiddels met diepe plassen begoten begane
grond, en vluchtten met het publiek geonruïneerde panden binnen. Een uur later begon het feest opnieuw.
Voordat er gelezen werd strooiden de dichters hun tekst op groene velletjes als confetti over de luisteraars. De gedichten, in het Spaans, Papiamentu, Nederlands en Engels, maakten er een spelletje van. De blaadjes dwarrelden de bomen in, het dak op, in het gezicht van de strooiende dichter, een steegje in, door openstaande ramen en deuren, maar de meeste belandden aan onze voeten, zij het dat ze het soms niet drooghielden. Door de grote afstand tussen de dichters - sommigen hingen bovendien nogal ver van het publiek - was het me niet mogelijk alle gedichten te verzamelen. Ik on dus niet steeds op tijd zo'n velletje te bemachtigen en mee te lezen tijdens de voordracht, wat het "verstaan" bemoeilijkte. Gelukkig werd aan het eind van het optreden alle gedichten uitgedeeld. Er was muziek, zang en dans. De gezaghebster van Curaçao opende het festijn met het voorlezen van een sprookje. Ze heeft een mooie en duidelijke stem. De Latijnsamerikaanse invloed is hier duidelijk merkbaar. De gedichten werden gelezen met veel drama, hartverscheurende kreten, met zuchten en steunen. Caribische barok.

Er wordt weleens beweerd dat er op Curaçao nooit iets gebeurt. U weet nu beter.

Hek met afstandsbediening

2007-10-25T12:00:00.000-07:00

Een maand geleden kwamen wij op het idee ons te verwennen met een heen-en-weer rijdend hek met afstandsbediening. Een fraaie toegang tot ons landje van 1 hectare. We bezochten een gerenommeerde hekkenmaker en kwamen na een uur praten tot overeenstemming over grootte, kleur, het type motor, plaatsing en de prijs. Wij doen alles zelf, alles inclusief, het wordt een heel mooi hek, zei de baas. Hekken plaatsen is wat we dageklijks doen. We beginnen maandag, meteen hoor!

We moesten de halve prijs vooraf betalen. Dat deden we.

Op maandag kwam er iemand kijken en opmeten waar het hek geplaatst moest worden. Op dinsdag werd ik gebeld. Het wordt een heel mooi hek, mevrouw, maar we hebben alleen plaatstaal van 5mm. Wat vindt u daarvan? Kunt u het daarvan maken, vroeg ik. Natuurlijk, het wordt heel mooi.

Ik kreeg die week dagelijks een telefoontje over hoe mooi het hek zou worden, maar we geen bezoek. Toen ik vroeg wanneer het hek zou komen, zei de baas: weet U, mevrouw, ik houd de jongens nog even binnen.

Het bleek dat die mededeling betekende dat het hek nog niet klaar was.

De maandag erna vroeg hij of ik ijzeren palen wilde, of betonnen kolommen. Wat is het mooiste, vroeg ik. Beton, mevrouw, en het wordt echt heel mooi.

Op vrijdagochtend kwamen er drie mannen die het oude hek uit de grond trokken. Ze zetten de delen tegen een paal, legden er wat houten planken op en installeerden zich in het hutje voor het ontbijt. Tegen de middag kwam er iemand langs met een drilboor en een betonmolen. Hebt u 220 stroom? Die heb ik. Wat zouden ze gedaan hebben als we alleen 110 volt hadden, vroeg ik me af. Er werd een geul gegraven voor de rail waarover het hek heen-en-weer moet rollen. Met de pikhouweel werden twee diepe kuilen voor de kolommen uitgehakt. De maandag daarop werd beton geschept en het houten dak van het hutje werd omgetoverd tot twee bekistingen. Een groot stuk plastic werd over het oude hek gespannen, want zonder natje en droogje wordt er niet gewerkt.

Die week kwam er dagelijks iemand om het hardende beton nat te houden. De telefoontjes met de verzekering dat het heel mooi zou worden hielden aan.

Toen de bekisting de maandag daarop werd gesloopt, kregen we een extra rekening. Naf 1200,-. Daarover hebben we meteen de baas gebeld. De kolommen zitten niet in de prijs. Ze dachten dat we een muur hadden, zei de baas. Ik vroeg me af hoe de communicatie met de opmeter was geweest. We hebben 600 Nafjes van de extra prijs afgepraat.

Het plaatsen van de motor en het bijtrekken van de stroom brachten ook extra kosten met zich mee, zei de baas, het wordt heel mooi!
Op een zeer vroege ochtend was er opeens het hek. De lasser was meegekomen om begeleiders te plaatsen, voorzien van plastic rollen. In het hek zit een deur, maar om binnen te stappen moet je over de kniehoge rail stappen, die door het tandwiel van de motor heen-en-weer wordt gedreven. Oh. dat lossen we op, mevrouw. De rail werd losgelast op twee plaatsen zodat de deur open kon. We ontvingen drie sleutels.

Een paar dagen later kwam de schilder met een staalkaart. Wij wezen de afgesproken kleur aan en ja hoor, de volgende dag was het hek klaar!

Wij gingen de restsom betalen. Op het kantoor bleek dat de eindprijs ruim 2000 Naf hoger was dan het afgesproken bedrag. De baas liet zich niet zien. Eén van zijn bijzonder mooie dochters hield voet bij stuk. Waar komt het verschil vandaan, wilden wij weten. De lasser had besloten dat we een andere, helaas duurdere, motor moesten hebben. Het hek was van dikker plaatstaal dan gebruikelijk en daardoor heel zwaar. En ook was er veel wind bij ons. Dus had hij een sterkere motor geplaatst. Dezelfde motor hebben ze bij Campo (de geliefde plaats waarheen men gaat om zich met lichte dames te amuseren), zei ze glunderend, en U kunt wel nagaan hoevaak dat hek open en dicht gaat.
Ahum.

Trots zaten wij in de auto. We gingen zwemmen in de Daaibooibaai en we zouden voor de allereerste keer door het nieuwe hek rijden. Te openen met afstandsbediening! Er gebeurde niets.

Er was geen stroom. Dus haalden we de sleutel en ontkoppelden de motor. Toen we uiteindelijk buiten ons nieuwe maar met de hand bediende hek stonden, begon het te bliksemen. Donkere wolken hinge boven Bullenbaai. Zwemen met onweer, dat gaat niet. We zijn iets gaan drinken in hotel Habitat met een fraai uitzicht op de zee. We zagen veel bootjes, met vissers, toeristen en duikers, die zich als de bliksem een weg zochten naar een veilige haven.

Vrienden van Wolkers

2007-10-21T21:25:00.001-07:00

Via de BVN kunnen wij, buitengaatsen, ook meegenieten van Nederlandse programma’s op de tv. Zo zag ik enkele vrienden van Wolkers te gast bij P&W. Al keuvelend werd het beeld van een vriendelijke dierenminnende meelevende oude man geschetst. Voor mij was Wolkers juist een rebel, barstend van leven, altijd op zoek naar een grens om te verleggen.

Maarten van Rossum teemde over de immer drukke kunstenaar en doorbrak het minzame karakter van de bijeenkomst met kritiek op de film Turks Fruit. Overbodige woorden, Wolkers schreef het boek, hij maakte niet de film. Appels met peren ..

Het viel me op dat alle aanwezigen in het programma P&W gelijkluidend de grote gastvrijheid van het echtpaar Wolkers roemden. Is gulheid zo uitzonderlijk in Nederland? Oh, ja, dat was ik bijna vergeten, één koekje bij de thee, en dan gaat de deksel op de trommel. Wat is er mis met Nederlanders?

In vrijwel alle commentaren op de sites van kranten en magazines, wordt de aanwezigen koketteren met de vrienschap verweten. Kun je geen vriend zijn van een B-Ner? Of is het gewoon de pik? Wat is er mis met Nederlanders?

Plasterk vermoedt dat Wolkers nog lange tijd gelezen wordt. Ik betwijfel dat. Vrijwel alle bladen zijn voor de mond weggerukt en aan het papier toevertrouwd. Kan zijn werk nog schokkeren, losmaken, bevrijden? Kent het toelaatbare anno 2007 nog een grens?

2007-10-18T20:11:00.000-07:00

Zal je toch vertrokken uit Nederland en geheel ingeburgerd op dit heerlijke eiland wonen, komt Albert Hein je achterna! Alsof ik daarop zat te wachten. We zijn verwend met pompoenpannenkoeken, dagoblad, Warmoes Stobá, zuurzak, pan spekkie webu, sopi di kadushi, kabritu, Piska Kóra Hasá, eilandelijke tomaatjes en komkommer, fruit uit Californië en goedkoop vlees van de zuiderburen.
De baas van het nieuwe bedrijf gooide meteen wat schepjes op het altijd smeulende anti-makamba vuur: de supermarkten van het eiland zijn rommelig en hebben producten op de schappen die al lang voorbij de verkoopdatum zijn. Foei!
Die data zeggen ons niet veel. In de eerste plaats is het gebruik hier om je niet al te veel van regels aan te trekken. Vrijheid blijheid. Gewoon goed op de pakken kijken. Snuffelen en voelen. De datum kan ruim binnen de grenzen zijn en toch .. de pakken kunnen lang in de hitte gestaan hebben bij het vervoer, of in het magazijn. Je leert het snel. Bijvoorbeeld een pak sap met een dik buikje heeft erg lang gestaan. Niet kopen. Fruit moet je flink bedrukken met de duim. Geeft het onderhuids mee, niet kopen. Bakbananen wil je juist heel rijp. Voel de nerf. Hard? Niet kopen. Voel de huid. Dun? Wel kopen. Rijst, pasta’s en meel hebben vaak zwarte beestjes. Kun je doodkoken, of eruit zeven. De macaroni is er niet minder lekker om. Melkproducten? Kies de allernieuwste. Toch wil het weleens dat je zure melk treft. Vroeger wist moeder ook daarvan iets lekkers te maken. Waarover zeuren wij toch?
Het is de vraag of AH het redt hier. De klanten hebben massaal de Euroshopper ontdekt, maar dat vult de kassa niet. Camembert kost er een stuk minder dan bij de lokale supermarkten. Maar dat is dan ook het enige voordeeltje dat ik kan ontdekken.

Wie ons ook achterna komt, is de nederlandse overheid. Met een pakket bemoeizucht. Ja, er waren mensen in het nauw gedreven door de ondoordachte veel te snelle invoering van de nieuwe ziektkosten wet. Mensen die hier maandenlang onverzekerd waren na een leven van verantwoord verzekerd te zijn geweest. De zorgplicht, daaraan had iedereen netjes voldaan. Uit eigen verantwoordlijkheid. Ja, er is de Nederlandse overheid verzocht paal en perk te stellen aan de gigahoge premies die plotseling werden gevraagd aan buiten Nederland wonenden. En waar komt men nu mee? Een “verplichte” verzekering voor allen die ons recht geeft op 3^de klas verzorging (neem een ziekenzaal uit 1800 in gedachten), geen keuze van ziekenhuis (we hebben er maar één), geen keuze van verzekering en een bijdrage aan bzvn (die wordt nu alleen betaald door gepensioneerden die gebruikmaken van de belasting maatregel – ze betalen 10% en daar moet iets tegenoverstaan). Om in een betere klasse te komen, moeten we ieder ruim 60 tot 120 gulden per maand betalen aan een lokale verzekeringsmaatschappij.

De introductie vond plaats in het WTC en er werd met geen woord gerept over het verplichte karakter van de verzekering. Over vergoedingen tijdens een verblijf buiten het eiland was nog niet nagedacht. Verwarring alom.

Ik ben als eerste naar de microfoon gestapt en gevraagd waarom het woord “verplicht” niet gevallen was. Men gaf schoorvoetend toe dat de verzekering verplicht is. Als men de verzekering niet neemt wordt het geld toch wel ingehouden. Typisch Nederlands, zei ik. En hoe zit het met vakantie, vroeg ik, veel mensen gaan een half jaar weg van het eiland.

Dan wordt het de vraag waar u woont, zei een meneer. Dat antwoord begreep ik niet. Het bleek typisch Nederlands gedacht: als je niet op het eiland bent, ben je natuurlijk naar Nederland.

Ik ga zelden naar Nederland, ik ben wel enkele maanden op reis, naar Noord of Zuid-Amerika of naar Azië.
Enfin, alle vragen riepen meer vragen op. Wat wel zeker is, is dat ons lokale ziekenhuis recentelijk in een rapport beneden de maat bevonden is. Wat nu? Alle mensen die uit eigen beweging aan de zorgplicht voldeden, gaan in veel gevallen meer betalen voor de gedwongen nering van een miezerig product. Ze zijn hun prachtige werelddekking kwijt, geen vrijheid meer om naar de beste dokters te gaan in land naar keuze.

We zijn overgeleverd aan de moderne watkanhetonsschelen onzorgvuldigheid van de Nederlandse bestuurders. Zucht. Het wordt tijd om te verhuizen naar een ver, heel ver land, ver buiten hun bereik.

Identiteit

2007-10-17T08:39:00.000-07:00

De opmerking van Maxima, komend uit een jonge natie, dat in onze zo oude natie geen identiteit te vinden zou zijn, deed mij onmiddelllijk denken aan het - veelal positief bedoelde – onnederlandse van bijvoorbeeld schrijvers of kunstenaars. Als er onnederlands is dan is er Nederlands. Dat is logisch. Komend uit het verre oosten, met familieafstammend uit diverse “buitenlanden” uit heb ik mij in Nederland nooit thuisgevoeld. Het echt Nederlandse is er bij mij niet met de paplepel ingegoten. Het verbaast mij zeer dat een buitenlandse de identiteit niet onmiddellijk waarneemt. Maar wanneer ik woon of reis door Azië of de Amerika’s ervaar ik hoe Nederlands ik ben. Uit wat me opvalt, wat me ergert, wat me bevreemdt wordt duidelijk hoezeer ik gevormd ben door de jaren in Nederland. Ik ben me dan sterk bewust van mijn Nederlandse identiteit.

Dat nationale identiteiten met de tijd groeien, krimpen, veranderen, dat staat buiten kijf, maar ze zijn er wel, en zijn uniek voor de bewoners van die natie. De eigenheid van een volk is wat mensen delen o.a. in mentaliteit, gevoeligheden, humor en vooral in taal.

Taal is identiteit. Een nieuwkomer die de nationale taal leert spreken ondervindt meer welkom dan degene die de taal niet leert en daarmee al of niet expres de boodschap afgeeft: ik hoef er niet zo nodig bij te horen. De nationale identiteit steekt dan onmiddellijk de kop op. Wat? Wil je niet meedoen? Zij wij niet goed genoeg? Te anders? Fout?

Taalgroepen onder één vlag brengen animositeit. Kijk naar de Belgen. Is er een Belgische identiteit of een Waalse en een Vlaamse identiteit? Limburgers verschillen van Friezen, Wageningers van Arnhemmers, en toch, men deelt de Nederlandse identiteit, geworteld in onze geschiedenis.

Zich bewust zijn van nationale identiteit en die bewaken is een noodzakelijke en mooie opgave.

uit mijn archief, om er weer even in te komen

2007-10-14T07:25:00.000-07:00

Wat een heerlijke tropendag! Vanochtend al ging er een lampje branden, want mijn modem sloeg op tilt. Geen internet!
Om negen uur zag ik een man in de telefoonmast hangen. Nou ja, hij stond op zijn ladder. Een fraai uitklapbaar model - die ladder - met een rond ijzer dat precies om de paal past, als bovenste tree.
Om tien uur werd ik gebeld. Mevrouw is uw nummer 8645250?
Nee, dat is niet mijn nummer.
Maar ik bel u nu wel op dat nummer.
Het is echt niet mijn nummer. Kunt u mij mijn eigen nummer teruggeven?
Ja, dat kost wel tijd, mevrouw.
Hoezo? U hebt mijn telefoon in een oogwenk op een ander nummer gezet, dat kunt u toch zo weer veranderen?
Geen antwoord.
De telefoonpaalman is inmiddels vertrokken. Zijn ladder staat er nog.

In de middag komen twee mannen de ladder halen.
Mijn telefoon geeft nog steeds niet meer dan geruis en internet is een vaag begrip geworden. Het modem knippert, maar niet met alle lampjes op een rij, zoals het hoort.

Aan het eind van de middag is mijn telefoonpaalmeneer terug. Hij heeft gelukkig nog een ladder. Hij klapt het ding uit en beklimt de paal. Hij hangt een doosje aan een draad , het piept luid, en daalt weer af. Wanneer hij halverwege is, valt het doosje op de grond. Weer de ladder op! Dan er weer af, om even later de ladder te beklimmen met twee andere doosjes.
Een enorme 20-wieler, die een hijskraan vervoert, probeert zich langs de wagen van de telefoonman te wurmen. Een flink deel van het groen aan de kant van de weg wordt platgereden.
Ik sta met mijn telefoon in de hand, wachtend op een belletje.
Ja, mevrouw, het is in orde.
Dank u, en mijn internet?
Daarvoor moet ik de helpdesk bellen. Het centrale nummer laat me wachten, all our operators.... muziek!
Bon tardi, mevrouw, nee, uw aansluiting staat op 8645250.
Dat is niet mijn nummer.
Maar hier staat dat het uw nummer is.
Het is niet mijn nummer.
Wacht, laat me bellen. Ik bel u op.
Natuurlijk zwijgt mijn telefoon, ik heb immers niet 8645250, en mijn eigen nummer kent de helpdesk even niet.
Nogmaals langs de centrale, de bezette operators en de muziek.
U moet wel de telefoon opnemen, zegt de meneer. Ik ging u toch bellen?
Sorry, u hebt mij niet gebeld.
Ik heb u gebeld.
Op het verkeerde nummer.
Wacht, laat me even kijken.
Enfin, terwijl ik van de helpdesk de verzekering krijg dat de internetverbinding op mijn eigen nummer gezet zal worden en dat vanavond echt alles in orde zal zijn, zwaai ik naar de vertrekkende telefoonpaalman. Hij wijst naar het gras. Met kracht spuit er water over het asfalt.
Ik bel aqualectra. Ja, naast landhuis San Sebastian, aan de weg tussen Willibrordus en Soto.

Het is bijna donker, twee mannen staan over het hek geleund. Ze kijken naar de stapel blokkies die over is van de bouw van een porch langszij mijn huisje. Ik zwaai. De heren hebben het lek in de waterleiding gerepareerd en zijn op zoek naar stenen om de leiding te beschermen tegen de
zware druk van passerende autobanden. Bij de buurman vinden ze een aantal blokkies, die daar
een gat in zijn oprit vullen. Ze nemen alle stenen mee en leggen ze naast de gerepareerde leiding.
De buurman zal het wel voelen wanneer hij thuiskomt.