Sander Versluys

Iets van argwaan in hun blik

2009-07-13T18:00:00.003+02:00

Een vader en zijn twee jonge dochters, een onmiskenbare tweeling. Peroxideblond haar, een lichte krul in de punten. Ik schatte ze een jaar of vier. Beiden bewogen zich door de supermarkt met behulp van een modern soort skelter. De trapauto's waren vermomd als stripfiguur en hadden iets weg van een praalwagen tijdens carnaval.

Vader was op weg naar het assortiment verse pasta. Twee pakken ravioli met spinazie- en ricottavulling haalde hij even later uit het schap. Zijn dochters volgden iedere beweging met volle aandacht. Iets van argwaan dacht ik te bespeuren in hun blik. Op het moment dat vader de ravioli in zijn winkelwagen deponeerde, gingen ze los.

"Nee," riep de één dreigend. En de ander schreeuwde ter verduidelijking: "We willen koei!"

'Doet u mij maar drie kilo'

2009-07-03T10:46:00.005+02:00

Elke vrijdag is het markt bij mij voor de deur. Ik neem mezelf al ruim een jaar voor om mijn boodschappenschema daar op af te stemmen, maar het komt er steeds niet. Te veel gedoe uiteindelijk, te veel mensen.

Vaak komt het er dan ook op neer dat ik mezelf tussen de slenterende menigte doorwurm, om zo de ingang van Albert Heijn te bereiken. Daar doe ik vervolgens in alle rust - met een muzakje op de achtergrond - mijn inkopen.

Recht tegenover Albert Heijn staat een kraampje waar aardappelen worden verkocht. Toen ik zojuist de supermarkt verliet met een voorraadje Red Bull en toiletpapier, ving ik het volgende gesprek op:

"Wat mag het zijn, mevrouwtje?"
"Doet u mij maar drie kilo... We gaan op vakantie."

Dat handige zesvlaks draaiding

2009-07-01T12:35:00.005+02:00

Twee boekenkasten van het type Billy. Een jaar of tien oud. Ik had ze - in gedemonteerde staat - nog staan en ze leken me geschikt om troep in op te bergen. Niet zozeer boeken, maar vooral administratie, mijn audio- en videoarchief en wat er verder zoal placht rond te slingeren in huis. Toen ze eenmaal stonden, leek het slim om een derde Billy te introduceren. De muur bood in ieder geval voldoende ruimte. Dat ik uiteindelijk thuis kwam met twee smalle Billy's in plaats van één brede en dat de kleur ook niet overeen kwam met hetgeen ik al had, is een verhaal op zich.

Het gaat nu even om het montageproces. Dat blijkt Ikea in de loop der jaren te hebben aangepast. Ging er vroeger dwars door de zijwanden een stevige bout om de kast op drie plaatsen bijeen te houden, inmiddels is er een systeem waarbij je aan de binnenkant van de zijwanden een soort boutje moet bevestigen. Een boutje dat daarmee onzichtbaar is, zodra de kast in elkaar is gezet. Ik vond het een mooie vinding, maar was toch even danig van slag. Waar was het bekende Ikea-sleuteltje gebleven waarmee ik ben opgegroeid? Dat handige zesvlaks draaiding, waarmee ik ook de oude Billy's had opgetuigd.

De nieuwe oplossing was vanuit esthetisch perspectief dan wel een hele vooruitgang, maar handig vond ik het allemaal niet. Het kostte me tenminste de grootste moeite om de boutjes met de hand in te draaien. Daarbij ontstond aan mijn rechterduim bovendien als snel een grote blaar, veroorzaakt door het irritante hardplastic omhulsel dat Ikea om het grootste deel van de schroefdraad had gewikkeld. Ik had juist bedacht dat ik er een boze e-mail over zou schrijven, toen me bij de allerlaatste bout opviel dat het feitelijk gewoon een schroef was. Met een kruiskop.

Inmiddels hangen de vellen aan mijn duim. Maar de kasten staan...

Mijn eerste grote liefde

2009-06-25T17:16:00.001+02:00

We schreven nog. Brieven. Ik was het eerlijk gezegd vergeten. Hele epistels gingen er over en weer. Brieven aan oma, brieven thuis - over tegenvallende schoolprestaties en andersoortige crises. Brieven aan het bestuur van de lokale omroep over het gebruik van studio twee en de halstarrige opstelling van het hoofd techniek, aan leraren over vermeend onjuist geformuleerde vragen in proefwerken en brieven aan vriendinnetjes. Vooral de correspondentie met mijn eerste grote liefde is omvangrijk. Van mijzelf vind ik alleen wat kladjes terug, maar haar reacties zijn waarschijnlijk allemaal bewaard gebleven. Vijftien waren we. En het ging over niets. Maar juist dát raakt me als ik ze teruglees:

'Ik hou van je en nu ga ik verder met Duits. Latijn schrijf ik morgen wel over.'

Heerlijk.

Sterke Peer en de waterput

2009-06-25T14:49:00.002+02:00

Het is grote opruiming bij mij thuis. Reusachtige stapels papier, die nog te voorschijn kwamen bij de recente verhuizing van Miriam uit onze oude woning, probeer ik tot redelijke proporties terug te brengen. Vooral veel schrijfsels kom ik tegen. Schrijfsels uit vervlogen tijden. Zo nu en dan zit er iets aardigs tussen dat ik al lang was vergeten en dat ik soms niet eens meer herken als werk van mijzelf. Het onderstaande dateert van begin jaren negentig:

'Ik zal u het verhaal vertellen van Sterke Peer en de waterput, aangezien hij daar zelf niet meer toe in staat is. De genoemde waterput lag op een marktplein en niemand wist hoe diep hij was. Om daar achter te komen, bedacht Sterke Peer een list. Het was deze list die hem noodlottig zou worden. Peer legde een eikenhouten balk over de put en ging daar vervolgens aan hangen. Een ander greep zich aan zijn voeten vast en zo verder. Tot Peer bij de zevende man even in zijn handen moest spuwen.'

'Je kunt hem het best negeren'

2009-04-28T21:29:00.001+02:00

Nog nooit kreeg ik zo weinig credits voor een 'practical joke'. Minstens een uur waren Paul en ik gisteravond bezig om een paar kuub sneeuw van de begane grond naar de derde verdieping te verplaatsen, om die vervolgens te dumpen op het balkon van de buren. Zeker dertig centimeter lag er uiteindelijk over de volledige oppervlakte en da's best een hoop kan ik verzekeren. Maar geen enkele reactie toen ze thuis kwamen en ook vanochtend helemaal niets. Sterker, tot op dit moment is de score nada. En dat terwijl niemand anders dan Paul en ik verantwoordelijk konden zijn en de puinhoop onder invloed van een lichte dooi inmiddels behoorlijk is.

Het deed me denken aan mijn moeder, die vroeger - als ik weer eens aan het klieren was - mijn slachtoffer toevoegde: "Je kunt hem het best negeren, dan is de lol er snel genoeg af." Ik haat het als ze gelijk heeft...

Oranje boa's en dito hoedjes

2009-04-26T22:21:00.003+02:00

Ze zijn met bijna achtduizend en ze zingen de hele dag. Van die handjes-in-de-lucht-deuntjes, zoals de discoversie van 'Ik voel me zo verdomd alleen'. Dat nummer hoorde ik vandaag zelfs vier keer, waarvan één keer acapella. Vol verve gebracht door zo'n jaarclubje, waarvan er heel wat in deze regionen overwinteren. Steevast bestaan die clubjes overigens uit blonde meisjes met een flinke Gooische 'r' en een uniform roze jasje met opdruk. Ze zijn ook altijd een beetje schor. Dat zal behalve door het zingen, door de drank komen. Want die vloeit hier rijkelijk.

Paul en ik doen het tot nu toe rustig aan. Zo rustig dat het mijn goede vriend Rob, die ik vandaag aan het eind van de middag vanaf ons balkon in de diepte voorbij zag waggelen op weg naar de populaire bar Le Monde en die mij even toezwaaide, de opmerking ontlokte dat het is toegestaan om ons appartement van tijd tot tijd ook even te verlaten.

We zijn in Val Thorens voor de laatste week van het seizoen, die hier sinds jaar en dag bekend staat als de 'Dutch week'. De oranje boa's en dito hoedjes zijn daarbij alom tegenwoordig, al was het alleen maar omdat ook hier Koninginnedag in aantocht is. Benieuwd wat de Fransen daarvan vinden. Het zal er donderdag vast 'classy' aan toe gaan, daar twijfel ik niet aan. Want Hollanders in den vreemde, da's een uniek slag. Zeker in de sneeuw komt het beste in ze boven. Laat die handjes maar zien mensen! En laat je hoooooooren!

Ik voel me zo verdomd alleen... :-)

Een Frans klinkend deuntje

2009-04-23T15:08:00.001+02:00

Ik verliet de supermarkt met een stokbrood en anderhalf ons peperpaté. Bij de uitgang speelde een Roemeense straatmuzikant een Frans klinkend deuntje op zijn accordeon. De zon scheen.

Dood is wel erg definitief

2009-04-23T08:58:00.004+02:00

Fuck zeg, hij is dood! Dat hele JSF-gedoe interesseerde me sowieso al weinig, maar kon me alsnog volledig worden gestolen toen ik gisteren tijdens NOVA naar Teletekst zapte en werd overvallen door de opening op pagina 101. Ik wist dat hij ziek was en ook dat het niet goed ging. Maar dood, dat is toch wel een beetje erg definitief.

Clairy Polak voerde halsoverkop een ongemakkelijk gesprek met de baas van de Volkskrant. Het werd goddank ingeleid met prachtige beelden. Martin Bril aan het water, lopend over een grassige dijk die werd ontsierd door enorme windmolens. Lelijke windmolens. Ze bewogen niet synchroon, klaagde hij. En er stond er altijd wel eentje stil. Ook zo irritant.

Ik hield van die man. Fuck zeg...

Een windje van je oma negeren

2009-04-20T12:51:00.006+02:00

Het eerste rokje met blote benen zag ik alweer een week of twee geleden. Toch is het alsnog een vermelding waard, alleen al omdat het eerste rokje traditiegetrouw de markering is van een nieuw lenteseizoen. Het was in de trein, ter hoogte van Den Haag. Halverwege de dertig schatte ik de vrouw die het rokje droeg. Ze had bruin haar en krullen, een open gezicht. Ze had gerend, te oordelen naar de iets vochtige bovenlip en haar zware ademhaling. Vol overtuiging plofte ze dan ook neer op de bank. Ik herkende een zucht van verlichting. Ze had een goed figuur. Mooie benen. Het rokje, dat was uitgevoerd in een zwart-witte ruit, viel net boven de knie. Goede knieën ook. Niet te knokig.

We wisselden een korte glimlach. Aantrekkelijk vrouw, dacht ik, terwijl ik mijn aandacht vestigde op het boek dat ik aan het lezen was. Ik keek pas weer op toen ik het geritsel hoorde van plastic. De vrouw met het rokje had een zakje Tijgernootjes te voorschijn gehaald. Het kostte haar nog best wat moeite om de verpakking te openen, maar toen dat eenmaal was gelukt, begon ze vol overgave de nootjes in haar mond te wippen. Eén voor één, met tussenpozen van ongeveer een halve minuut. Het krakende geluid van het krokante omhulsel dat tussen haar kiezen werd verbrijzeld, was bijna oorverdovend in de volle, maar overigens doodstille coupé. Ze smakte een beetje.

Na het vijfde nootje kwam er een blikje Bavaria te voorschijn. Het gesis bij het openen, viel samen met het kraakgeluid van het zesde Tijgernootje. Het was bijna alsof ze bewust een ritmische compositie creëerde. Nootje, krak, smak, blikje, slok, slurp. Na het elfde nootje liet ze een boertje in de maat. Met de rest van de coupé deed ik net of het voorval me ontging. Zoals je een windje van je oma zou negeren, zeg maar. Wegkijkend van mijn boek, met mijn blik op de einder en in het besef dat de verpersoonlijking van de lente tegenover mij nootjes at, bier dronk en er lustig op los boerde, bedacht ik dat mijn dagelijks leven eigenlijk best wel 'rock and roll' is...

Een handvol aansporingen

2009-03-30T13:33:00.001+02:00

De overgang van vakantiebloggen naar thuisbloggen blijkt altijd moeilijk. Er was weer eens een handvol aansporingen nodig om mijzelf te bewegen de draad op te pakken.

De eerste twee weken na terugkomst ben ik dan ook vooral aan het klussen geweest. In het besef dat ik reeds een jaar woon waar ik woon en met de frisse blik die hoort bij terug van weggeweest, zag ik dat er echt weer eens iets moest gebeuren. Kledingkast eindelijk in elkaar gezet, spotjes opgehangen en anderszins met lampenkappen in de weer geweest. Handdoekenrek, kapstok en nieuwe flatscreen eindelijk bevestigd. En een hele coole bonsai aangeschaft. Een behoorlijke boom, ongeveer tot kinhoogte, die het overige gebrek aan groen in mijn huis moet compenseren.

De afgelopen anderhalve week werd ik opgeslokt door een spoedje voor Ahoy, waardoor het reguliere werkritme inmiddels helemaal terug is. En zie hier, de eerste thuisblog is ook een feit...

Twijfelen aan mijn mannelijkheid

2009-02-28T13:24:00.005+01:00

Bangkok. Wat hou ik toch van deze stad! De afgelopen twee dagen was het 'shop till you drop'. Zodanig dat ik bijna zou gaan twijfelen aan mijn mannelijkheid. En nu maar hopen dat de Franse douane - waar ik eerdaags de Schengen-zone weer betreed - niet al te alert is, want ik zit met al mijn aankopen ruimschoots boven de belastingvrije limiet. Daarbij draagt het niet bij aan mijn geloofwaardigheid dat ik onder meer met een uitgebreide collectie truien huiswaarts keer. Fingers crossed dus. En proberen om in ieder geval die ándere limiet niet te overschrijden. De limiet van mijn creditcard.

[Zie ook: Dossier Filippijnen]

Zand tussen mijn tenen

2009-02-24T04:07:00.006+01:00

Mensen die mij ook maar enigszins kennen, weten dat ik een hekel heb aan warmte. Mijn hekel aan strand is zo mogelijk nog groter. Zand tussen je tenen. Ik hou er niet van. De warmte in Azië neem ik al jaren voor lief, omdat er zoveel andere dingen aan dit continent zijn waar ik enorm van hou - de chaos, de geuren, de mensen, het eten. Maar dat ik op dit moment al dik twee dagen geniet van een verblijf aan zee, mag een echte doorbraak heten.

Zand tussen mijn tenen. Ik voel het niet eens meer...

[Zie ook: Dossier Filippijnen]

Stoppen doet niemand

2009-02-22T06:03:00.009+01:00

Het echte leven speelt zich hier af langs de weg. De levenslijn voor een gemiddelde Filippino. Zoals in alle Aziatische landen natuurlijk met ontelbare eetstalletjes. Weinig verfijnd overigens. Er gaat hier vooral vlees op de barbecue en dan het liefst in de vorm van smakeloze, knakworstachtige creaties. Of onbestemde balletjes op een stokje. Als je geluk hebt draait er een kip aan het spit. Van groenten moeten ze hier sowieso maar weinig hebben.

Het eten tref je overigens niet alleen lángs de weg, maar ook óp de weg. Letterlijk. In de vorm van rijst, mais of koffiebonen. Het afsluiten van een rijstrook over tientallen meters om je zelfgekweekte waar te laten drogen in de zon, is volstrekt geaccepteerd. Bussen, jeepneys en tricycles laveren er behendig omheen. En als de oogst gereed is om verkocht te worden, komt een heel leger Filippino's in actie met bezems en zakken om het asfalt weer vrij te maken.

Wegbarrières zijn er ook in andere vormen. Zo tref je in dit land ontelbare 'checkpoints' van het leger en de politie. Die worden gekenmerkt door witte hekjes op straat, waarop met grote rode letters het woord 'stop' is geschilderd. Stoppen doet overigens niemand en een uniform heb ik er nooit in de buurt gezien. Hetzelfde soort hekjes tref je bij scholen, dan met de tekst 'slow down'. Maar ook daaraan laat geen enkele chauffeur zich iets gelegen liggen.

De wegen zelf zijn ondertussen de meest in het oog springende indicatie dat corruptie nog altijd welig tiert. Niet zelden is op een specifieke route het wegdek slechts deels verhard. Over enkele honderden meters blijkt het in perfecte staat, om abrubt over te gaan in 'dirtroad' en vervolgens weer in keurig asfalt of beton. Inmiddels weet ik dat de secties door verschillende aannemers worden gebouwd, die simpelweg stoppen als het geld op is. En dat is nogal snel het geval.

Een gemiddelde bus of jeepney maakt dat maar bar weinig uit. Met veel gehobbel en wat extra reistijd wordt de bestemming alsnog wel bereikt. Daarbij is het op z'n minst bizar om te zien hoeveel mensen je per rit blijkt te kunnen vervoeren. Vooral de jeepneys die langere afstanden rijden en normaal gesproken plaats bieden aan negentien passagiers, zijn in staat om dat aantal op te rekken tot ongekende hoogten. Met een goed gevuld dak komen ze soms zelfs wel tot vijftig.

Bussen kenmerken zich vooral door de muziek die er wordt gedraaid. Dat is zonder uitzondering namelijk Amerikaanse country. Op z'n minst surrealistisch wanneer je daar voor het eerst mee wordt geconfronteerd. Tegelijk ook wel begrijpelijk, wanneer je bedenkt dat dit land lange tijd onder koloniaal bewind van de Verenigde Staten viel. Maar het blijft toch een beetje vreemd om een bus Filippino's vol ovetuiging mee te horen zingen met Reba McEntire.

De weg. Bron van verwondering. Van frustratie soms. Maar zonder twijfel de spiegel van het echte Filippijnse leven.

[Zie ook: Dossier Filippijnen]

Onderwaterbus met witte stippen

2009-02-19T08:36:00.004+01:00

Sinds een uur of twaalf zit Frank Boeijen in mijn hoofd. Kronenburg Park. Die ene regel, over één seconde. Zolang duurde namelijk mijn ontmoeting met een meterslange walvishaai. Eén seconde, meer was het niet. Net genoeg om het kenmerkende stippelpatroon te herkennen. Net genoeg om me te realiseren dat de ontmoeting - hoewel kort - alleszins bijzonder was.

Toch moet ik toegeven dat de teleurstelling iets overheerst. Ik was immers naar Donsol gekomen voor meer dan één walvishaai en vooral ook voor meer dan een enkele seconde. Een beetje wrang is het dan ook dat er gisteren drie en de dag ervoor zelfs vijf werden gespot. De natuur laat zich echter niet sturen, of het moeten de Japanners zijn die daar met hun voorliefde voor het vlees toch enigszins in slagen.

Het plaatsje Donsol stond tot tien jaar geleden overigens niet eens op de kaart. Pas nadat een duiker een filmpje maakte van een 'butanding' - zoals de Filippino's ze noemen - en een krant daar lucht van kreeg, kwam de toeristische tredmolen in beweging. En inmiddels vormen de walvishaaien in Donsol één van de voornaamste attracties in dit land. Van februari tot mei wel te verstaan, als ze hier fourageren.

Volstrekt ongevaarlijk zijn ze, tenzij je plankton of kril bent. Groot zijn ze daarentegen des te meer. Ze groeien onder ideale omstandigheden tot wel achttien meter uit. Of zoals een Duitse mede-opvarende, die hier inmiddels al jaren komt, het vandaag treffend verwoordde: het is alsof er een bus voorbij komt. Een onderwaterbus met witte stippen. Indrukwekkend, dat is het woord. Al is het maar voor één seconde.

[Zie ook: Dossier Filippijnen]

Naar het hiernamaals geholpen

2009-02-17T10:41:00.004+01:00

Hij is de tachtig gepasseerd. In de Filippijnen sowieso een record. Maar wat hem nog veel meer bijzonder maakt, is dat deze breekbare, oude man één van de laatste twee overgebleven 'headhunters' is in de provincie Kalinga. De tatoeage op zijn borst is al wat nog herinnert aan dit - op z'n minst - iets dubieuze verleden. Tigerman staat er, in ernorme hoofdletters.

Als we kennismaken, voel ik zijn zachte, inmiddels iets vergroeide handen. Niet het soort handen waarvan je zou verwachten dat ze in staat zijn te doden. Toch heeft Tigerman verschillende leden van rivaliserende bergstammen naar het hiernamaals geholpen. Hun hoofd met zich meetorsend als troffee voor het thuisfront. Een zelfgemaakte bijl om de lugubere klus te klaren.

Tigerman is de vader van Amboy, de schoonvader van Carmen. Twee mensen die al net als de voormalige koppensneller niets dan hartelijkheid uitstralen. Ik logeer een nacht in hun huis in het bergdorp Butbut. Een dorp dat alleen bereikbaar is via een nagenoeg onbegaanbare weg, die eigenlijk niet eens een weg mag heten. Zelf geraak ik in het plaatsje na een lange voettocht door de bergen.

In het gezelschap van gids Romy vertrek ik in alle vroegte vanuit Tinglayan. Over paadjes die je als zodanig niet eens zou herkennen. Vaak gaan ze bijna loodrecht omhoog en is er meer sprake van klimmen dan wandelen. De tocht is uitputtend. Regelrecht loodzwaar zelfs. Maar de omgeving is zo overweldigend mooi dat het de fysieke pijn uiteindelijk meer dan waard is.

Bevoorraad met snoep en lucifers voor de inwoners van de primitieve bergdorpen die we aandoen, maken we onze eerste stop in Dananao na een wandeling van bijna drie uur. Een kleine schare huizen rond een aantal centraal gelegen rijstvelden. Een plek waar nagenoeg nooit toeristen komen. De ontvangst is hartverwarmend. Een aantal kinderen begeleidt ons nog kilometers ver tijdens de tweede etappe.

Die voert door rijstterrassen en via een schitterende waterval naar het dorp Tulgao. Daar ontmoet ik een aantal vrouwen die nog zijn uitgedost met traditionele tatoeages. Versieringen in de vorm van een soort ruitpatroon, die hun volledige armen beslaan. Een man met ernstige hoofdpijn krijgt wat ibuprofen uit mijn verbanddoos. Westerse medicijnen zijn er onverkrijgbaar.

En vervolgens naar Butbut, waar ik word opgevangen door Carmen met zelfgeteelde koffie en waar Emboy later die avond een kip slacht om mijn honger te stillen. Ik betaal hem tweehonderd pesos voor de geste en de hele familie eet mee. Behalve Tigerman wonen in het huis namelijk nog zeven kinderen. De kip geldt als feestmaal. Vlees staat er hooguit eens per maand op het menu.

Na een onrustige nacht - vooral vanwege het ontbreken van een matras - zeg ik de familie gedag. Het afscheid is al net als de ontvangst. Zo vriendelijk, zo hartelijk. Je zou er bijna week van worden. Tigerman omsluit mijn rechthand met zijn beide knuisten. Opnieuw voel ik het zachte vlees. Hij buigt zijn hoofd als teken van respect. Ik doe hetzelfde. Wat een schat van een koppensneller...

[Zie ook: Dossier Filippijnen]

Twintig varkens en zestig kippen

2009-02-12T06:16:00.004+01:00

De weg van Banaue naar Sagada is op de meeste plaatsen niet meer dan een glibberige 'dirtroad' met metersdiepe kuilen waarin het water tot de rand staat. Het feit dat de bus die deze lijndienst onderhoudt nog net niet uit elkaar valt van ellende, waardoor je bij voortduring bidt dat de remmen het niet zullen begeven, maakt de route bepaald niet geschikt voor mensen met een zwakke maag of een verhoogde bloeddruk. De afgrond ter linkerzijde is namelijk loodrecht en eindigt zo'n vijftienhonderd meter in de diepte.

Eén verkeerde stuurbeweging zou waarschijnlijk al fataal zijn, waarbij het feit dat de chauffeur zijn ogen nauwelijks op de weg houdt en vooral bezig lijkt met het prepareren van zijn betelnoten, weinig bemoedigend werkt. Betelnoten zijn hier trouwens sowieso een eerste levensbehoefte en de straten kleuren dan ook letterlijk rood van het residu dat hele legers Filippino's bij voortduring uitspugen. Maar dat verder geheel terzijde.

Los van het dreigende onheil, is de rit naar Sagada wonderschoon. Het uitzicht over de wijdse valleien, het ononderbroken groen dat de hellingen drapeert, de terrassen met rijst en andere gewassen, het werkvolk dat de velden ruimt, de pittoreske dorpjes, de rivieren die in de diepte een weg naar zee zoeken, de zon die tracht door de laaghangende bewolking heen te prikken, de mannen met kapmessen die sjokkend door de berm op weg zijn naar onbekende bestemmingen.

Sagada zelf stelt al evenmin teleur. Het woord 'relaxt' is hier vermoedelijk uitgevonden. Het dorpje is vooral bekend vanwege de opmerkelijke doodscultuur die hier al eeuwen wordt aangehangen. Als je familie twintig varkens en zestig kippen offert, krijgen je aardse restanten een eersteklas rustplek. In een kist die hangt aan de steile kliffen. Dichter bij God kun je volgens de 'locals' niet komen. Misschien dat die gedachte de gemiddelde buspassagier zo rustig houdt. Maar het kunnen ook de verdovende betelnoten zijn.

[Zie ook: Dossier Filippijnen]

Volk van koppensnellers

2009-02-10T08:06:00.005+01:00

Ze gelden als één van de acht wereldwonderen. Wie die lijst bijhoudt, is me overigens een raadsel. Ik neem de classificatie dan ook met een korreltje zout. Zeker is wel dat de rijstterrassen van Banaue voorkomen op de werelderfgoedlijst van Unesco. En ze zijn indrukwekkend. Zelfs in deze tijd van het jaar, als de aanplant van nieuw gewas nog in volle gang is en de meeste velden nog bruin kleuren van de vruchtbare modder.

De terrassen zijn zo bijzonder omdat ze niet zijn afgebakend met steen, zoals in deze regio meestal het geval is en omdat ze ruim tweeduizend jaar geleden zijn aangelegd. Verantwoordelijk zijn de Ifugao, een Filippijnse stam die vooral bekend staat als volk van koppensnellers. Tegenwoordig vloeit er overigens nog maar nauwelijks bloed. Althans niet in letterlijke zin. De Ifugao zijn daarentegen als geen ander bekwaam in het laten bloeden van toeristen.

Bezoekers worden hier in financiële zin namelijk uitgekleed. De kosten voor een ritje per tricycle of jeepney - de voornaamste vormen van transport in dit land - gaan werkelijk 'sky-high'. Zodanig dat ik besloot om gemotoriseerd transport niet eens serieus te overwegen. Niet omdat het onbetaalbaar is, want in relatieve zin vallen de prijzen ook wel weer mee, maar vooral om slecht gedrag niet te belonen. Misschien helpt het. Desnoods slechts een beetje.

En dus doen mijn kuiten nu pijn na een stevige wandeling bergop. Want de terrassen beslaan volledige heuvels en de beste manier om ze in volle glorie te aanschouwen is van bovenaf. Benen omhoog dus en de rest van de dag gebruiken om bij te komen. Vannacht bovendien lekker slapen, zoveel is zeker. Oud-Hollands moe maar voldaan...

[Zie ook: Dossier Filippijnen]

Associaties met Zuid-Amerika

2009-02-08T06:03:00.004+01:00

Het kost me tot nu toe moeite om de Filippijnen te plaatsen. Ik ben in Baguio op het moment, dik tweehonderd kilometer ten noorden van Manila. In de bergen, omringd door dennebomen. Landschappelijk doet de omgeving dan ook allerminst denken aan Azië. En ook de mensen komen me weinig orientaals voor. Eerder Boliviaans. Gek is dat, ik heb voortdurend associaties met Zuid-Amerika. Heeft ook wel iets met het klimaat van doen. Door de hoogte is het zonnig, maar niet warm. Aangenaam, dat wel. Prettig is het ook dat iedereen Engels spreekt. Met dank aan het Amerikaanse leger, dat de Filippijnen decennialang als uitvalsbasis gebruikte.

Bangkok ligt inmiddels alweer een dikke dag achter me. Door mijn gemiste vlucht was ik er uiteindelijk veel te kort. Maar lekker was het desondanks. Wat hou ik toch van die stad! Over drie weken in de reprise. Nu al zin in...

[Zie ook: Dossier Filippijnen]

Vliegtuig gemist, ticket waardeloos

2009-02-04T13:07:00.005+01:00

In Utrecht was me al duidelijk dat het halen van mijn vliegtuig waarschijnlijk schier onmogelijk zou blijken. Chaos op het spoor door defect materieel ergens richting de Duitse grens. De ICE naar Düsseldorf kwam met een half uur vertraging binnen en werd vervolgens ook nog omgeleid via Den Bosch, waardoor we in Arnhem al zo'n anderhalf uur achterliepen op schema. In Oberhausen kwam de genadeslag, toen de spoorwegautoriteiten besloten de trein helemaal uit de dienstregeling te halen en we een half uur moesten wachten op vervangend materieel. Twee uur vertraging bij aankomst op het vliegveld. Precies de rek die ik had ingebouwd.

Vliegtuig gemist, ticket waardeloos. En dus zat er niets anders op dan een nieuw plaatsbewijs te kopen. Of ik even duizend euro wilde aftikken. Dat het niet mijn geluksdag was gisteren, lijkt me duidelijk. Toch is er licht aan het eind van de tunnel. Ik heb heerlijk geslapen vannacht in een hotel bij de luchthaven, nog even ruzie gemaakt bij de receptie vanochtend over een kleinigheid waardoor het laatste restje negatieve energie is verdwenen en ik vlieg straks - via Parijs - rechtreeks op Bangkok. Geen tijdrovende tussenstop dus in Singapore. Hoewel ik me eerlijk gezegd ook wel iets had verheugd op een biertje en een sigaret in de Cactus Bar aldaar. De leukste airportbar ter wereld.

Nog even doorbijten en wat tijd doden in Düsseldorf nu. En hopen op een flinke meevaller, ergens onderweg. Dat heb ik wel verdiend, lijkt me. Na gisteren...

[Zie ook: Dossier Filippijnen]

Tussen de hoestbuien door

2009-02-01T16:11:00.003+01:00

Als de zieke voice-overs de érg zieke voice-overs vervangen. Dan weet je zeker dat ons land gebukt gaat onder een griepepidemie. Gisteravond Shownieuws. Tussen de hoestbuien door.

Nu de laatste voorbereidingen voor vertrek. En geloof het of niet: ik heb echt zin in de zon na alle wintermalaise! Vreemd. Niks voor mij.

[Zie ook: Dossier Filippijnen]

Enig recht op vergelding

2009-01-29T22:07:00.002+01:00

Achteraf bezien had ik me natuurlijk veel minder druk moeten maken, maar ergens in mij zit nu eenmaal iets van een hypochonder. En dat het mis was, leed geen twijfel. Mijn verstandskies linksboven stond op instorten, te oordelen naar de stukken glazuur die in toenemende mate loslieten en de pijn in mijn kaak die al sinds de kerst elke dag erger werd.

Dat ik überhaupt nog terecht kon bij mijn tandarts, siert de man. Al hoorde ik hem, terwijl ik een afspraak maakte met zijn assistente, op de achtergrond duidelijk hoorbaar roepen: "Hij mág komen, maar dan wel weer elk halfjaar. Ik doe niet alleen aan pijnbestrijding!" Het leek me alleszins redelijk en ik stemde dan ook zonder morren in.

Daar zat ik dan de volgende ochtend. Tien jaar na dato. Schaamteloos. Een heel decennium was ik niet bij de tandarts geweest. Zelf leek hij daar overigens allerminst van onder de indruk. Wat is het toch een schatje, dacht ik nog. Tot hij - geheel in lijn met mijn eigen diagnose - overging tot het trekken van de verstandskies in kwestie.

De verdoving bleek in eerste instantie onvoldoende, hetgeen maakte dat ik een schreeuw niet kon onderdrukken. Tegelijk scheen het me toe dat de man wel enig recht had op iets van vergelding. Echt serieus had ik zijn vak de laatste jaren immers niet genomen. Na een tweede, meer directe toediening van zijn verlammende goedje, was het euvel snel verholpen.

Een half uur later stond ik buiten. Met een kies minder, maar verder nog steeds met nul gaatjes. En dat na ruim dertig jaar! De afspraak voor een controle over zes maanden staat overigens alweer genoteerd. Daarin was mijn tandarts onverbiddelijk. Al was het alleen maar omdat er uiteindelijk nog drie verstandskiezen moeten sneuvelen.

'Ik ga een trein afrangeren'

2009-01-29T20:47:00.000+01:00

Het was dat de Red Bull uitverkocht bleek bij mijn vaste AH-verkooppunt op Amsterdam Centraal en dat ik voldoende tijd had om mijn heil te zoeken bij een vestiging van Kiosk in de stationshal, want anders waren we elkaar nooit tegen het lijf gelopen.

"Hé, Sander Versluys," hoorde ik - inmiddels in het bezit van de zo felbegeerde energiedrank - iemand lispelen, terwijl ik op weg was naar spoor 1 voor de sneltrein richting Rotterdam. Ik keek opzij en zag een grijzende man in een geel veiligheidshesje.

Het kostte slechts een fractie van een seconde om voormalig ANP-collega Robert Duizend te herkennen. De begroeting was bijzonder hartelijk. We kunnen het dan ook zeer goed vinden met elkaar. "Hé Robert," riep ik uit. "Wat goed om je te zien, man!"

Hij was in het gezelschap van een tweede man in veiligheidstenue. Een beer van een vent. We werden aan elkaar voorgesteld. "Dit is Sander! We hoorden 'm net nog op tv." En terwijl Robert zich weer tot mij richtte: "We zaten even naar Hart van Nederland te kijken."

Ze moesten er snel vandoor. "Ik ga een trein afrangeren," legde Robert uit. "Het laatste deel van mijn opleiding. Hij is mijn mentor," wees hij naar de beer. "Je straalt helemaal," merkte ik op. De glimlach op het gezicht van Robert verbreedde zich nog iets.

Wat geweldig! In de herfst van je werkzame leven nog een jongensdroom realiseren. En als ik het iemand gun, is het Robert Duizend. De nieuwslezer die machinist werd...

De reis is wat omslachtig

2009-01-15T14:11:00.003+01:00

De afgelopen weken waren redelijk slopend en de komende weken zullen niet anders zijn. Vandaag kom ik bij van een hele reeks inspanningen voor Ahoy Rotterdam rond de beurs InfraTech. Een flink aantal videoproducties, ook voor het platform OpNieuwMobiel.nl dat dinsdag tijdens InfraTech werd gelanceerd. Ondertussen ben ik bovendien druk met de pilot voor een nieuw crossmediaal initiatief, waaronder een tv-programma. Vanaf morgen zelfs 'full focus', want komende week al starten de opnames voor de show. Al met al gaat deze maand me net iets te snel!

Zodadelijk naar SBS, voor een invalbeurtje Hart - mijn stem is nog steeds niet honderd procent, maar het gaat stukken beter dan een aantal dagen geleden. En over dik twee weken al het vliegtuig in voor nog een maandje Azië! De reis is wat omslachtig - via Düsseldorf, Parijs en Singapore naar Bangkok - maar ik heb er enorm veel zin in. Eerst een paar dagen bijkomen in het Marriott aldaar. Genieten van mijn all-time favoriete hotel in mijn all-time favoriete stad. En vervolgens naar de Filippijnen. Nieuw terrein. Negenduizend eilanden. Razend nieuwsgierig...

[Zie ook: Dossier Filippijnen]

Dossier Filippijnen

2009-01-15T14:01:00.015+01:00

28/02/09
Twijfelen aan mijn mannelijkheid

24/02/09
Zand tussen mijn tenen

22/02/09
Stoppen doet niemand

19/02/09
Onderwaterbus met witte stippen

17/02/09
Naar het hiernamaals geholpen

12/02/09
Twintig varkens en zestig kippen

10/02/09
Volk van koppensnellers

08/02/09
Associaties met Zuid-Amerika

04/02/09
Vliegtuig gemist, ticket waardeloos

01/02/09
Tussen de hoestbuien door

15/01/09
De reis is wat omslachtig