Grafía

Brutas vs Miñas Xoias

2006-08-31T17:57:00.000+01:00

Querida Camille:
Son unha muller con exceso de educación e déficit de ocupación, aborrecida e bisexual, da xeración dos vinte e tantos. Namórome dos tios buenorros 'ben educados' polas súas nais. Eles síntense primeiro intrigados, e logo intimidados, pola miña ferocidade na cama. Estou namorada dun rapazolo afectuoso e sensible ao que teño aterrorizado. Debería esquecer o meu gusto polos homes e procurar unha femia con ganas de guerra?
Asinado: Too Sexy for the Boy desde Baton Rouge.

Querida Too Sexy for the Boy:
Este é un caso clásico do mito de Diana e Endimión: unha deusa maternal amazona pegando o seus beizos aos dun andróxino rapaz. Eu diría que o manteñas coma plato suplementario e que completes o teu menú con alimentos máis robustos. En canto ás femias con ganas de guerra, agardo que teñas máis sorte ca min!

(De Vamps & Tramps, Camille Paglia, 1994)

Roseanne Barr

2005-03-14T17:19:00.000Z

Roseanne é unha das mellores telecomedias de todos os tempos. Como retrato da vida dunha familía de clase traballadora é tan honesta coma calquera traxicomedia de Mike Leigh, só que en vez de proxectarse en cinemas de arte e ensaio, dominou o horario nobre da televisión estadounidense durante nove anos. Téndese a deixala fora do panteón das grandes telecomedias porque na última tempada perdeu o rumo por completo e estropeou o recordo que moita xente tiña do xou. O que comezara coma caustico comentario social, rematou coa familia gañando a lotería (e nun bizarro episodio) contando coa Jennifer Saunders e a Joanna Lumley facendo dos seus personaxes de Absolutely Fabulous. O episodio final tentou arreglar as cousas suxerindo que as últimas tempadas foran un longo soño, pero por entón xa era tarde de máis para salvar a arruinada reputación do programa.
Grande culpa disto probablemente tivoa a mesma Roseanne, que no canto de atopar o momento axeitado para rematar o xou, semella que ficou seducida polo seu éxito, e volveuse tola co poder. Famosa por despedir continuamente *s guionistas e por lle berrar á xente, segundo os rumores, chegou a ser paseada polo set nunha especie de trono mobil. Cando xa estás tan afastada do mundo da clase traballadora de onde ves, o realismo social -que é o corazón do teu xou- está condeado a desaparecer.
Roseanne foi antano unha verdadeira esposa 'white-trash' e nai de catro fillos, e a comezos dos 80 verqueu toda a experiencia da súa vida e a súa mirada ácida nun abrasador xou de comedia 'stand-up' que atacaba os homes, a maternidade e a triste realidade de vivir cun soldo mínimo. Cando pasou do 'stand-up comedy' á telecomedia creou un dos mellores e máis auténticos personaxes nunca vistos nas tv. A súa interpretación coma a intelixente matriarca da familia Conner capturou todo o bo humor e o apego á realidade dunha verdadeira ama de casa e resultou totalmenter crible. John Goodman tamén estaba soberbio coma o seu home Dan, o contrapunto perfecto para os desbarres da Roseanne: "A túa idea do romace consiste en evitar abrir a lata de cervexa perto da miña cara".
O xou estaba dominado por grandes personaxes femininos, incluidos a súa intelixente filla Darlen e a súa neurótica irma Jackie, que eran personaxes con matices e con tres dimensións, cos seus propios soños e e demos; en definitiva, a clase de rica creación de personaxes que se pode esperar da literatura clásica antes que dunha comedia de éxito norteamericana. Os temas desenvolvidos nos episodios eran igualmente sofisticados, atopando humor non só nos vellos trucos das telecomedias senón tamén no duro traballo de levar adiante unha familia, atopar un traballo decente e facer algo coa túa vida. A familia era encantadora, pero estaba sempre a pelexar, e o guión era desenvolvido co mesmo cinismo de lingua afiada que logo había caracterizar aos The Simpsons. "Que día máis fermoso", di Dan nun episodio, "a clase de día que comeza cun encantador almorzo e remata co telexornal a dicir: '....e a continuación disparou a arma contra si mesmo".
Sorpréndeme que Roseanne non se convertira nunha icona feminista. Comezou sendo unha camareira sen estudios e, grazas ao talento máis que á beleza, conquistou os mundos da comedia e da televisión - dous mundos dominados polos homes. Agora adícase de novo á 'stand-up comedy', e espero que o seu novo xou probe que non só é a mellor cómica feminina de todos os tempos, senón que é unha dos mellores cómicos, punto.
Por desgraza, xa que tamén se meteu na Cábala (que parece ter arruinado o talento da Madonna), témome que non debemos ter grandes esperanzas.
Mulleres, eh?

Stephen Merchant, Uncut, Abril 2005

Blue Movie

2005-02-20T00:11:00.000Z

Por Jaap Kooijman
O realizador canadiano Bruce LaBruce descríbese a si mesmo coma o pornógrafo renuente. É un título axeitado, xa que a meirande parte dos seus filmes, incluidos No Skin Off My Ass, Skin Flick e Hustler White, reflicten o look e o ambiente dos filmes porno gai, pero sempre evitando ser totalmente explícitos. Coa excepción de Skin Gang (a versión porno de Skin Flick), todos os fimes de LaBruce suxiren máis o sexo explícito do que en realidade o amosan, e como resultado, máis que ofrecer imaxes para o pracer masturbatorio, os filmes de Bruce LaBruce esixen que repasemos o límite entre pornografía e o romance erótico.
De todos os filmes de LaBruce, Hustle White é o máis "mainstream", maiormente polo feito de estar protagonizado polo actor Tony Ward facendo do chapero Montgomery "Monty" Ward. Máis coñecido coma antigo mozo da estrela do pop Madonna (coprotagoniza os videos musicais de "Justify my love" e "Cherish"), Ward é á vez moi macho e vulnerable, un riquiño e encantador rapaz malo. Nunha das primeiras escenas, ollamos a Monti correrse mentres é penetrado por un dos seus clientes. A escena está intelixentemente entrecortada con imaxes dun avión aterrando, anunciando a chegada do escritor aleman Jünger Anger (interpretado por LaBruce), que chega ata Hollywood "por razóns antropolóxicas" - está a facer unha investigación para un libro sobre a prácitca da prostitución masculina no Boulevard Santa Mónica. En canto que Anger atopa a Monti, obsesiónase co misterioso chapero e segueo a todas partes. O desenvolvemento da relación entre o escritor e o chapero constitúe o argumento principal do filme.
Pero Hustler White é máis que unha comedia romántica gai, xa que as escenas do romance entre Monti e Anger están alternadas con escenas de prostitución. LaBruce co-dirixe o filme con Rick Castro, un fotógrafo ben coñecido polos seus foto-documentais sobre a prostitución masculina no Boulevard Santa Monica. Ainda que Hustle White non é un documental sobre esta prostitución, os actores son maiormente chaperos e estrelas do cinema porno gai (entre eles Kevin Kramer e Alex Austin que se interpretan a si mesmos) o que lle confire ao filme realismo e honestidade. Ao longo da metraxe, a voz en off de Monti informa a Anger, e polo tanto á audiencia, sobre os rituais da prostitución masculina en Hollywood, mentras se amosan escenas gravadas en marcha do Boulevar Santa Mónica, reforzando o tono documental do filme.
Ademais de ser á vez unha comedia romántica e un medio documental sobre a prostitución, Hustle White é tamén un catálogo da pornografía gai masculina e da desviación sexual. Nunha escena divertidísima, a estrela porno Kevin Kramer pasa unha entrevista para se converter en chapero permitindo que o foda un grupo de seis mangallóns. Non se mostra imaxe ningunha de exaculación ou penetración, pero a traves dunha rápida montaxe de primeiros planos de Kramer e os outros seis - centrándose nas expresións faciais e nas posicións máis ca nos espidos frontais - LaBruce consegue algo algo alén do sexo pornográfico. Enfatiza as convencións do porno gai (conven fixarse en que Kramer leva postos os calcetíns brancos), constrúea toma a toma, en non expon simplemente partes do corpo. As escenas que reflexan desviacións sexuais levan a Hustler White incluso máis alá, e (para algúns espectadores) quizais demaisado lonxe. Un chapero amputado contenta ao seu cliente co seu toco; o freaky dono dunha funeraria (interpretado convicentemente polo artista das performances Ron Athey) contrata chaperos nas rúas para momificalos con cinta de embalar; un vello masoquista quéntase deixando que o seu chapero o queime con pitillos. Estes extremos funcionan, porque non chocan, senon que complementan a romantica (ou romantizada) relación entre Monti e Jürgen Anger. En Hustler White, o romance e a desviación sexual van da mán e se reforzan unha á outra.
Ainda que Hustler White non documenta a "vida real" dos chaperos, e non debe ser percibida desa maneira, o filme consegue presentar unha imaxe honesta e convicencente da prostitución masculina no Boulevard Santa Móncia. Identifica o romance e o drama que é inherente á prostitución masculina, sen romantizala en exceso coma fan filmes tais como My Own Private Idaho de Gus van Sant, ou aínda peor, o Johns de Scott Silver - que anulan o radicalismo do sexo gai reemprazandoo con, respectivamente, un homoerotismo moi estilizado ou un romanticismo moi rosa. Pola contra, Hustle White amosa que o sexo gai hardcore pode ser tamén romántico; que unha cousa non exclue a outra.

Memoria Eterna

2005-01-26T11:33:00.000Z

Editorial. Quinta feira 26 de xaneiro do 2005. The Guardian

O 'Día en Lembranza do Holocoausto', a conmemorar mañá en todo o mundo por quinto ano consecutivo, foi elexido por coincidir coa liberación de Auschwitz polo Exército Vermello o 27 de xaneiro do 1945. Non hai outro nome que evoque con tanta facilidade o exterminio de seis millóns de xude*s - as principais vícitmas do xenocidio nazi. Sesenta anos despois, Auschwitz está a deixar de ser memoria viva para pasar á historia, a medidad que o número de supervivintes decrece, pero aínda hai unha alarmante ignorancia sobre o asunto, especialmente entre a xente nova. Levou décadas para que a enormidade do que alí tivo lugar fora coñecido amplamente. Pero hoxe non debería haber reservas sobre o feito resaltar o papel dos campos da morte no xeito de como recordamos a guerra que moldeou o século XX - ou sobre a necesidade de gravalo nas nosas mentes coma un triste e imborrable monumento á capacidade do trato inhumano entre a humanidade.
A escala e a intención da "solución final" de Hitler, e o número de participantes, aínda fan que o Holocausto sexa único, sen intención de diminuiri a maldade do que aconteceu en Cambodia ou Ruanda, ou o masacre xenocida dos bosnios musulmáns en Srebenica. O Holocausto ademais ocorreu terroríficamente perto de nós: moitas parroquias adicaron onte unha lembranza aos 72.000 xudeos franceses encirrados e enviados en camións de gando ás cámaras de gas e aos crematorios polacos; en Berlin Gerhard Schröder, o chanceler alemán, expresou a súa vergonza polo feito de que Hitler e os seus secuaces tiveran tan amplo apoio.
Pero hai unha lección universal que sacar do feito de converter a xentes de diferentes extraccións e crenzas (xitanos, comunistas e gais tamén sufriron e morreron nos campos) en parias - o primeiro paso, coma advertiu Primo Levi, cara ao exterminio físico. Así que resulta desfortunado que o Consello Musulmán de Britania non tome parte mañá nas conmemoracións británicas, comparando as actuais "limpezas étnicas, asasinatos en masa e abusos dos dereitos humanos" en Caxemira, Chechenia e Palestina co xenocidio nazi, que á súa vez rexeitan xustamente. Non ten sentido pretender que non hai ningun vencello entre a creación do estado de Israel e o sinuoso camiño que levaba a Auschwitz. E tampouco ten sentido pretender que o que pasou alí xa foi superado no seu infinito horror.

2005-01-18T19:46:00.000Z

O director Bruce LaBruce sobre o seu novo filme "O Reich da Framboesa"
O director Bruce LaBruce usa o fenómeno da Baader-Meinhof coma punto de partida para explorar a banalización do movemento terrorista radical alemán no seu último filme "O Reich da Framboesa". Despois de pasar con éxito por moitos dos máis famosos festivais de cinema do mundo, incluídos Sundance, a Berlinale e o Festival Internacional de Cinema de Seattle, o filme de LaBruce vai ser estreado o 10 de setembro do 2004 e o dvd sairá a finais de ano. O creador de "This is Baader-Meinhof", Richard Huffman, fala con LaBruce.

RICHARD HUFFMAN: Fálame sobre ti, sobre o teu background como director e sobre a túa filosofía á hora de construir un filme.
BRUCE LABRUCE: Despois de me criar nunha granxa do Canadá, mudeime a Toronto para ir á facultade de imaxe da Universidade York. Comecei con producción, pero paseime aos dous anos a teoría e acabei por recibir un master en pensamento socio-político e cinema. Mentras estaba a traballar na miña tese (sobre o 'Vértigo' de Hitchcock) desilusioneime co mundo académico e comecei a saír pola escena punk da cidade. Comecei a facer pequenos filmes en super 8 experimentais con contido homosexual explícito para rachar coa complacencia sexual da escena punk daquel tempo. Coa chegada do hardocre e o speedcore, tamén chegou un certo machismo ao punk, que levaba consigo unha vea homofóbica e sexista. Eu fixen fanzines e filmes provocativos e sexualmente explícitos para confrontar a conformidade sexual deses supostos radicais. O meu primeiro filme completo, 'No Skin Off My Ass', sobre un perruqueiro gai que se namora dun skinhead neo-nazi, gravouse en super 8 e despois levouse a 16mm. Converteuse nun éxito no cirucito dos festivais gais.

"O Reich da Framboesa" dirixido por Bruce LaBruce.

As miñas dúas obras seguintes, 'Super 8 1/2' e 'Hustler White', graveinas en 16mm. Eran á vez filmes sexualmente explícitos, artísticios e punk. As miñas dúas últimas produccións, 'Skin Flick' (e a súa versión hardcore: 'Skin Gang') e 'O Reich da Framboesa', foron feitas para compañías de porno. Considérome un artista que traballa no porno. Ata este punto tratei de manter cos meus filmes a tradición do realizador homosexual de filmes avant-garde seguindo o ronsel de Andy Warhol, Paul Morrissey, Kenneth Anger, Jack Smith, George Kuchar, e Curt McDowell. Tamén estou interesado en seguir os pasos doutros famosos artistas homosexuais que facían porno como Peter Berlin, Jack Deveau, Wakefield Poole, Peter de Rome, e Fred Halsted. Gústame facer filmes persoais, e tamén considero o meu traballo "underground", a pesar de que cada vez máis, considerando o poder conxunto dos mass medias e o alcance da internet, non exista tal cousa.
RICHARD HUFFMAN: Cóntame sobre "O Reich da Framboesa"... por qué quixeches facer este filme?
O meu filme anterior, o primeiro verdadeiramente porno, Skin Flick/Skin Gang, ía sobre unha banda de skinheads neo-nazis, que representaban a extrema dereita, que entraban no apartamento dunha parella de raza mixta burguesa e gai e aterrorizabaos sexualmente e violabaos. Era unha investigación sobre por qué os gais tenden a fetichizar as figuras autoritarias e fascistas (os polis, os skinheads, etc...) e o fenómeno da prevalencia da homosexualidade entre os extrema dereita e os seus líderes. Co 'Reich da Framboesa' quería examinar unha banda de extrema esquerda -neste caso unha célula terrorista- para saber se había similitudes nas dinámicas sexuais. Os meus últimos tres filmes, incluído 'Hustler White', que vai sobre prostitutos no Bulevar Santa Mónica de L.A., trata de varóns que non se identifican para nada coma gais pero que nembargantes teñen sexo homosexual entre eles. Sempre estou interesado na idea das políticas de identidade e no arbitrario ou no artificial dos roles sexuais ou de xénero. Moitos homes heterosexuais afincáronse rixidamente nun rol que non lles permite sequera a posibilidade de impulsos homo ou bisexuais, a pesares de que moitos teóricos, desde Freud para adiante, afirmaron a noción de que todo o mundo nace alomenos cun potencial bisexual. As mulleres parecen ser un pouco menos ríxidas en canto ao sexo. Os homes homosexuais tamén se afincaron nunha identidade sexual que non lles permite ter sexo con mulleres, secuestrándose a si mesmos nun ambiente exclusivamente masculino, tentando con todas as súas forzas non pensar nunca nunha vaxina. Está claro que cando os homes heterosexuais son confinados xuntos baixo circunstancias moi intensas - no exército, na cadea, etc- o comportamento homosexual emerxe moi facilmente. Da mesma maneira, nas culturas musulmanas, onde os homes e as mulleres están con frecuencia segregados, a homosexualidade é bastante comun, aínda que sexa moi discretamente e sen ningún recoñecemento. Así que os meus filmes tenden a explorar estes imperativos culturais e estes preconceitos.

A revolución é o meu mozo.
Daniel Bätscher é "Holger" e Susanne Sachsse é "Gudrun" no "Reich da Framboesa"

Desilusioneime moi pronto co movemento gai, inclúso alá pola metade dos 80 cando decidín que se apoltronara políticamente, xa non dicía nada estéticamente e era dun burgués que non tiña remedio. (A actual tendencia asimilacionista cara á conformidade sexual, o matrimonio, e a respeitabilidade demostra o meu punto de vista - os oprimidos está demostrado que se convirten en opresores). Así que me pasei ao punk porque semellaba estár a desafiar ao status quo, o ascenso dos intereses e do control empresarial, e os intentos da ideoloxía dominante para controlar, dominar e neutralizar todas as formas de disidencia, diversidade e individualidade. O meu primeiro toque de atención foi decatarme de que incluso o punk, que se supoñia unha subcultura radical, era sexualmente conformista. Isto levoume a interesarme por outras manifestacións de protesta social e política, incluíndo unha investigación sobre as organizacións paramilitares ou terroristas de finais dos sesenta e dos setenta coma o SLA, os Weathermen, as Black Panters, e claro, sobre a Baader-Meinhof, o RAF. Cada un destes grupos tomaron moi seriamente a noción que Godard presentou no seu filme 'Numero Deux': le cul, c'est la politique: o sexual é político. Crían que a revolución só se podería acadar se era acompañada dun radical replantexamento das morais sexuais e as súas convencións. A xente esqueceu hoxe en día que entón había unha cousa chamada revolución sexual, cando incluso membros das clases medias experimentaban coa promiscuidade, o sexo en grupo, a bisexualidade e a homesexualidade, a vida, o sexo e a espirtualidade en común, etc. Na universidade tiven cursos como 'Os movementos e a literatura de protesta', 'Psicoloxía e Feminismo', así que tiña coñecementos sobre as ensinanzas de pensadores coma Reich, Marcuse e outros teóricos radicais que crían que a represión sexual era a responsable de moita da violencia e de a apatía e do malestar espiritual nas culturas avanzadas tecnolóxicamente. Tamén estaba moi interesado no xeito no que as minorías contra-culturais do momento- en particular *s negr*s, *s gais, e *s feministas- adoptaron unha especia de estilo e retórica proto-militar, moitas veces tomada prestada da que tiñan as guerillas insurxentes que emerxeran simultaneamente na América Central e do Sur. Eses movementos eran todos incialmente marxistas, desafiantemente militantes e organizados nunha especie de modelo anarco-sindicalista e descentralizado. Emerxeron ou gañaron forza do movemento contra a guerra do Vietnam e as folgas e as protestas de estudiantes de Maio do 68, así que loitaron por correxir as inxustizas sociais e políticas e as desigualdades baseadas na raza, na clase e no xénero. As plataformas de grupos de extrema esquerda que emerxeron deste milieu estaban basseadas nesas ideas igualitaristas e humanitarias. Crían, pola contra, que a fin xustifica os medios para acadar eses obxectivos, os que os situou en situacións morais insostibles, acabando por se pareceren aos seus denostados enimigos (o oprimido que se convirte en opresor é un tema sempre presente nos meus filmes)
Co 'Reich da Framboesa' quería volver sobre esas ideas e eses sentimentos nun contexto moderno. Despois do 11 de Setembro, particularmente en Norte América, a esquerda foi capada e condeada virtualmente ao silencio. Quería facer un filme que lle dera a voz de novo á retórica da esquerda, anti-multinacionais, anti-capitalista, que foi unha vez parte do discurso público pero que acabou por estar completamente ausente. O filme tamén introduce unha crítica á esquera, censurando á xente que ou non practica o que predica ou que se volve tan ríxida e intratable nas súas crenzas que ela mesma se volve opresivas e dogmáticas.

O 'Reich da Framboesa' trata dunha banda de extrema esquerda en Berlín que imita ao RAF. Gudrun é a lider dunha banda de homes novos heterosexuais, impresionables e que son captados polas súas ideas radicais e pola súa enerxía. Ela cre, pola contra, que a monogamia heterosexual é unha construcción burguesa que debe ser derruída para conquistar a verdadeira revolución, así que fai que eses rapaces hetero teñan sexo entre eles para probar a súa fidelidade á causa. Tamén resulta que isto é o argumento perfecto para un filme porno gai.

RICHARD HUFFMAN: No wed do filme, describes o 'Reich da Framboesa' como "un filme porno/artístico que, coma todos os meus filmes, usa a pornografía coma un punto de partida para examinar as políticas sexuais e o radicalismo homosexual (para min, traballar na pornografía é como un exercicio de xénero). Aparte disto, ata que punto foi o 'chic radical' un punto de partida para examinar as políticas sexuais e o radicalismo homosexual? Pode ser vista a liña argumental do chic radical coma un exercicio de xénero?

Tamén fixen o 'Reich da Framboesa' coa intención de comentar a tendencia cultural moderna de secuestrar e banalizar o signifcado do radicalismo e da militancia sen adoptar ningunha da súa substancia polítca, ou aínda peor, no proceso, contradicir completamente a intención orixinal. No meu filme un dos eslogans é 'Madonna é contra-revolucionaria', e creo firmemente. Coma sempre dixen, Madonna é xusto o contrario dalguén coma Jean Genet, que tiña como estratexia ir rapidamente a aquela parte do mundo onde emerxera un verdadeiro impulso revolucionario (os Black Panthers na América de finais dos 60; os palestinianos do Oriente Medio nos setenta), pero tan pronto como detectaba calquera signo de colaboración ou institucionalización, non só os abandoaba senon que se voltaba contra eles. Madonna aliméntase dos movementos revolucionarios (normalmente das manifestacións subculturais gais e/ou negras), pero coa estratéxia de asimilación, neutralización, banalización, e por último esgotandoas e abandonandoas. É o exempo máximo de alguén que utiliza o chic radical para fins especulativos e puramente capitalistas. Na Alemaña houbo durante catro ou cinco anos un rexurdir no interese polo RAF, pero maiormente coma un símbolo de moda, un significante de rebelión cosmétca similar ao fenomeno de que o Che Guevara se convertise nun novo James Dean ou Marilyn Monroe. Incluso houbo un filme chamado Baader que converteu a Andreas Baader nunha especie de heroe folk molón, todo estilismo e nada de substancia. Grupos como o RAF tiñan un certo cociente de glamur nos setenta, coas súas chaquetas de coiro, os bonés, os lentes de sol, os carros rápidos, pero o seu glamor tamén proviña das súas fondas conviccións sociais e políticas e o seu compromiso para levar a cabo accións contra o estado. O intelectualismo tamén era considerado glamuroso daquela, en contradicción coa tendencia actual de desprezar e desconfiar da análise intelectual. O glamur tiña que ver cunha especie de mentalidade ao Robin Hood. Co trunfo do capitalismo, os crimes contra a propiedade ou o roubo son considerados peores ca a violencia ou o asasinato.

Os radicais Holger (Daniel Bätscher) e Andreas (Dean Stathis) secuestran a Patrick (Andreas Rupprecht).
O 'Reich da Framboesa' tamén é unha especie de filme de 'explotation', un xénero que xa foi adoptado por Hollywood hai tempo (Que són filmes como Bad Boys ou American Pie máis que facilonas 'explotations' cun grande orzamento?) Existía unha tradición de filmes que explotaban o tema do sexo, pero tamén filmes de serie b que incluían tramas de secuestros, estilo Heist, estilo Caper, etc. Tamén me refiro a eses xéneros.
RICHARD HUFFMAN: Moito se ten dito sobre o xénero e as políticas sexuais da Baader-Meinhof; como representaron unha manifestación do ideal do amor libre nos sesenta e nos setenta; como os homes e as mulleres compartían o poder. Pero nunca se discutiu a posibilidade ou a probabilidadde de que algúns dos membros do grupo foran gai (aínda que a simple lóxica dí que debía haber algúns). Como cres que sería visto o grupo polo 'Reich da Framboesa' e os modernos seguidores do chic radical, se o grupo explicitara que incluían a liberación gai na súa filosofía pública?
BRUCE LABRUCE: En realidade, nos círculos gais de Berlin semella amplamente aceptado que Andreas Baader comezou como un prostituto masculino que frecuentaba os bares do distrito Schoeneberg, o ghetto gai berlinés. Durante a realización do 'Reich da Framboesa', un amigo presentoume a Felix Ensslin, o fillo de Gudrun Ensslin, e ceamos xuntos. Faleille do proxecto, que era artístico/pornográfico e se baseaba nas teorías de Reich e Marcuse, e pareceulle que a Baader/Meinhof estaría totalmente dacordo, xa que crían que o sexual era político e que a revolución sexual era unha parte importante do seu programa. Cando o RAF e outros grupos radicais como as SLA ou os Weathermen existían nos setenta, o ambiente era moi distinto. As ideas da liberación sexual e o ataque aos roles sexuais predominantes eran moito máis comunmente aceptados e incluso practicados polos membros das clases medias. Unha chea de rapazas da SLA eran abertamente lesbianas, e aos Weathermen íalles o sexo en grupo e a bisexualidade. Así que non creo que a homosexualidade aberta fixera que foran menos convincentes. Quero dicir, Huey P. Newton das Black Panthers foi famoso por incluir aos gais e ás feministas como parte da clase de revolución que desexaba. É interesante e algo triste que o máis popular movemento negro hoxe en día, o hip hop, despreze continuamente ás mulleres e aos gais. Pero claro, o hip hop maioritario trata sobre o materialismo e a capitulación ao capitalismo, como ocorre co movemento gai. Onde está a Baader-Meinhof cando a precisas?
RICHARD HUFFMAN: Estou seguro de que sabes que Gudrun Ensslin fixo un filme porno antes de pasar á clandestinidade. Tal como eu o entendo, fixoo froito do espírito do seu tempo: tanto como unha declaración de liberdade sexual como un xeito de conseguir cartos. Hai algún tipo de similitude cos actores e as actrices do teu filme porno-artístico? Tiñan motivacións alén das simples razóns financeiras?
Créme, as consideracións financeiras non eran parte da súa motivación. Os meus filmes teñen orzamentos moi baixos, así que a xente non participa neles polos cartos. Todos os actores do filme son actores porno, así que estaban a facer o seu traballo e non sabían onde ían participar ata que chegaban ao set. Coñecían a miña reputación e tiñan interese en traballar comigo. Cando coñeceron a idea xeral do filme gustoulles. Todos son listos e captaron a onde eu quería chegar. A actitude europea cara o sexo e o porno está moito máis en liña co espirito da liberdade sexual que se viviu na América dos anos sesenta e setenta. Teñen unha actitude adulta cara el, e non eses problemas que teñen os norteamericanos co porno. Insisto en que todo o mundo que participa nos meus filmes porno sabe o que fai e porque o fai, e non ten nada que ver cun ambiente de explotación.

A lider Susane Sachsee é "Gudrun"
En canto a Susanne Sachsse, que interpreta a Gudrun tan fermosamente, é unha recoñecida actriz de teatro berlinesa que participou no Berliner Theatre Ensemble durante tres anos e ten interpretado a Bretch e aos demais. Así que no seu caso foi máis o seu interese por traballar comigo como director e de se poñer a proba como actriz nun papel moi difícil. Ela ven de Berlín Leste, así que crecer detrás da Cortina de Aceiro faille comprender as ramificacións da banda anti-capitalista Baader-Meinhof moito máis intelixentemente ca min, e aprendín moito dela.. (Para min, todo o fenomeno do RAF era, desde a distancia, bastante abstracto, só foi despois de comezar a facer o filme en Berlín e de me topar con xente directamente afectada polo RAF que comezou a ser algo real e concreto). Susanne sentiu como actriz que era importante para ela ir ata o final e representar escenas sexualmente explícitas no filme. Díxenlle que me gustaría que as fixera, pero que non era condición para non lle dar o papel a ela. Así que foi a súa decisión. Parte do significado do filme é o de ser xenuíno, así que apareza o sexo real reforza os ideais da liberación sexual que se están a expoñer no filme. Así que Susanne non só compartía o espirito do filme senon o radicalismo que alí se expón.
RICHARD HUFFMAN: Cal é a audiencia na que pensas para o 'Reich da Framboesa'? Podo facerme unha idea do que é para un rapaz gai sentar a ver un caloroso filme porno hetero; é bastante duro para un rapaz hetero ver algo que pase de homoerótico. Mirando o trailer do filme, imaxino que que este é un elemento forte do mesmo; que reacción cres que terán os tios heteros fronte ao filme? Esperas resultar provocador e interrogar ao espectador hetero sobre a súa sexualidade?
BRUCE LABRUCE: Normalmente nos filmes me encanta incluir algo que ofenda a todo o mundo. Moitas veces me sorprendo incluso de que alguén as queira mirar. O mundo da arte normalmente ignórame porque pensa que son demasiado pornográfico, mentres que o mundo do porno rexeitame por ser demasiado arty ou intelectual e por interferir co seu amado producto puramente pornográfico. Son un intruso, un aventureiro. Ata o de agora ensinei o 'Reich da Framboesa' en bastantes festivais non gais - Sundance, a Berlinale, o Festival Internacional de Cinema de Seattle, o Festival Underground de Melbourne e a maior parte del parece que vai ben coas audiencias máis ortodoxas. Comeza cunha escena de sexo hetero, así que iso pode tranquilizar aos asistentes masculinos heterosexuais. Por suposto que quero que o filme chegue aos espectadores heteros. Xa me decatei de que fai que unha chea de xente que critica filmes na rede se puxera nerviosa. Falan e falan sobre o mala e horrible que é - parece que lles afecta. Quizais estoulles a tocar nun nervio. Iso espero. Especialmente a eses revolucionaruchos que pensan que son tan listos e tan progresitas. E despois non hai quen os saque da posición do misioneiro.
RICHARD HUFFMAN: Explorando a dinámica deste grupo de radicais seguidores do RAF, aprendiches algo sobre a dinámica real da banda Baader-Meinhof? Quero dicir se se fixo evidente como el*s derberon funcionar a medida que explorabas o teu grupo ficticio?
BRUCE LABRUCE: Ben, o meu filme vai sobre un grupo de aprendices de terroristas moi inept*s que copian á Baader-Meinhof dun xeito cómico. Tiven como referencia filmes como a '3ª Xeración' de Fassbinder, 'La Chinoise' de Godard e 'WR: Mysteris of the Organism' de Dusav Makavejev, filmes pop de axitación que ilustraban cómicamente os principios revolucionarios con recursos narrativos, direccións da cámara, ou incluso con elementos de documental. O meu filme non se supon que se deba tomar coma unha investiación seria nos principios da captación terrorista, pero, dun xeito estraño, cada vez que fas un filme, sobre todo un de baixo orzamento, convirteste nunha especie de guerrilla urbana. Traballabamos sen permisos, gravabamos en lugares improvisados sen permiso, gravabamos xente na rúa sen que o souberan, etc. Botaronnos dun apartamento dun vello edificio do leste de Berlín, na Karl Marx Allee, porque *s veciñ*s comezron a se queixar de ver xente con pasamontañas levando pistolas entrando e saindo do edificio. Asi que en certa maneira nos aproximamos á clase de sensación de tratar de evadir ás autoridades e operar fora da vista. Tamen cando fas un filme inevitablemente adoptas esa convicción de que faras todo o que sexa preciso, sexa o que sexa; de que a fin xustifica os medios. Gravar un porno sempre semella unha actividade de guerrilla, como se estiveras a contravir algunha lei, moralmente se non é legalmente. Cando estabamos a gravar in situ nos suburbios do oeste de Berlin, soubose dalgunha maneira que estabamos a gravar un filme porno e de seguida tiñamos á rapazada do barrio intentando ver polas fiestras. Fíxome pensar no difícil que debeu ser para o RAF tentar opera e facer todas as súas actividades ilegais sen ser apañados pola policia. Así que ben nos podías chamar a nós 'os terroristas dos filmes'.

2005-01-13T11:42:00.000Z

Razóns para sermos optimistas.
Neste segundo extracto do seu novo libro, Jared Diamond revela por qué el é optimista con cautela sobre o futuro do planeta e describe as opcións que temos que escoller para protexer o noso medio ambiente.
Quinta feira, 13 de xaneiro do 2005, The Guardian.
A xente pregúntame moitas veces, "Jared, es optimista ou pesimista sobre o futuro do mundo?" Eu contesto, "Son optimista con cautela". Quero dicir que, por un lado, recoñezo o serios que son os problemas que encaramos. Se non facemos un esforzo decidido para solucionalos, e se non temos éxito nese esforzo, o mundo enteiro nas próximas décadas encarará un declive nos niveis de vida, e quizais cousas peores.
Esa é a razón pola que adico a maior parte dos esforzos da miña carreira neste momento da miña vida a convencer á xente de que os nosos problemas teñen que ser tomados en serio e que non van desaparecer por arte de maxia. Por otra parte, habemos ser quen de solventar os nosos problemas - se decidimos facelo. É por iso que a miña muller e máis eu decidimos ter fill*s hai 17 anos: porque miramos que había lugar para a esperanza.
Unha das razóns para a esperanza é que, de xeito realista, nós non estamos rodeados por problemas irresolubles. É certo que encaramos grandes riscos, dos que os máis serios están fora do noso control, como unha posible colisión cun asteroide do tamaño dos que chochan contra a Terra cada cento de millóns de anos, ou os horrorosos tsunamis como os que golpean o océano Índico. Pero tamén os hai que os xeramos nos mesm*s.
Xa que nós somos a causa dos nosos problemas medioambientais, nós somos quen os controlamos, e podemos escoller parar de producilos e comezar a resolvelos ou non. O futuro está aí para ser encarado. Non precismaos de novas tecnoloxías para solventar os nosos problemas; a pesar de que as novas tecnoloxías poden facer algo, o que precisamos é o desexo político de aplicar as solucións que xa existen.
Claro, que iso é o difícil. Pero moitas sociedades atoparon o impulso político necesario no pasado. As nosas sociedades modernas xa atoparon a vontade para solventar algúns dos nosos problemas, e para atopar solucións parciais para outos.
Outra das razóns para a esperanza é a crecente difusión do pensamento medioambiental entre a xente do mundo. A pesar de que ese pensamento xa leva moito tempo entre nós, a súa expansión acelerouse, especialmente desde a publicación da 'Primavera Silenciosa' no 1962. O movemento medioambientalista foi gañando adherentes a un ritmo crecente e actúa a traves dunha crecente diversidade de organizacións cada vez máis efectivas, non só nos EUA e na Europa senón tamén na República Dominicana e noutros países subdesenvolvidos. Ao mesmo tempo que o movemento ambientalista gaña forza a ritmo crecente, tamén o fan os riscos para o noso medioambiente.
Cales son as decisións que debemos tomar se queremos ter éxito e non fracasar? Hai dous tipos de eleccións que me parecen cruciais.
Unha desas eleccións depende da valentía de practicar o pensamento a longo prazo, e de tomar decisións claras, valentes e anticipatorias a tempo cando os problemas xa son perceptibles pero antes de que acaden proporcións de crise. Este tipo de decisións son a contrapartida ás decisións de curto prazo, as decisións de reacción que caracteriza tanto o labor d*s nos*s polític*s -"o pensamento para 90 días". Ao lado de tantos pésimos exemplos dese tipo de decisións curtas de miras están os exemplares casos de decisións a longo prazo tomadas no pasado, ademais dos casos actuais de moitas ongs, moitas empresas e moitos gobernos. Entre as sociedades do pasado enfrontadas a unha desastrosa deforestación, a Illa de Pascua e *s xefes Mangareva sucumbiron ás preocupacións inmediatas, pero *s xogúns de Tokugawa, *s emperador*s Incas, as terras altas de Nova Guinea e *s propietari*s de terras do século XVI na Alemaña decidíronse por unha estratexia a longo prazo e reforestaron. *s líderes chines*s tamén promoveron unha reforestación nas últimas décadas e prohibiron o comercio de maderia das fragas autóctonas no 1998. En canto ás empresas, as multinacionais norteamericas que teñen éxito (por exemplo a Procter&Gamble) non agardan a que se lles presente unha crise para re-avaliar as súas estratexias.
A planificación a longo prazo, valente e exitosa tamén caracteriza algúns gobernos e algún*s líderes, algún*s do noso tempo. Nos últimos trinta anos un continuado esforzo por parte dos gobernos dos EUA fixo que se reduciran en todo o país os niveis de seis dos maiores poluíntes do aire nun 25%, incluso a pesar de que o consumo de enerxía e a poboación creceron nun 40% e o número de kilómetros percorridos nun 150%.
A outra decisión crucial da que temos precedentes no pasado implica o valor de tomar decisións dolorosas sobre os valores dunha civilización. Cales dos valores que anteriormente serviron a unha sociedade poden ser mantidos baixo novas circunstancias? Cales deses valores tan amados deben ser sustituidos por diferentes aproximacións? Australia está a renegociar a súa identidade propia dunha sociedade agrícola británica. A xente de Islandia e moitas sociedades de castas da India no pasado, ou os rancheiros de Montana que dependen do regadío en tempos recentes, acadaron acordos para subordenar os seus dereitos individuais aos intereses do grupo.
Todo isto foi conseguido a pesar de ser particularmente dificil. A pesar de todo tamén é algo que afianza a miña esperanza. Poden servir como precedente para moitos d*s cidadá*s do primeiro mundo para ter o valor de faceren a máis fundamental das reavaliacións que hoxe encaramos: cantos dos nosos costumes como consumidor*s e canto do noso nivel de vida occidental podemos manter? Xa mencionei a probable imposibilidade de inducir a*s cidadá*s do primeiro mundo a reducir o seu impacto no mundo.
A alternativa, a de continuar co impacto actual, é aínda máis imposible. Este dilema faime lembrar da resposta do Wiston Churchill ás críticas á democracia: "Tense dito que a democracia é o peor sistema de goberno se non fora por como foron o resto das formas de goberno que se probaron" Co mesmo espírito, unha sociedade de baixo impacto é o escenario máis improbable do futuro - se non fora porque o resto dos escenarios é impensable.
En realidade, mentres que non vai ser fácil reducir o noso impacto, tampouco é imposible. Recordemos que ese impacto é froito de dous factores: a poboación, multiplicada polo impacto por persoa. En canto ao primeiro dos factores, o crecemento da poboación declinou drásticamente nos últimos tempos en todos os paises do primeiro mundo, e tamén en moitos do terceiro mundo - incluindo a China, Indonesia e Bangladex, que teñen a maior poboación do mundo, a cuatra e a novena respectivamente.
O aumento da poboación intrínseco do Xapón e da Italia xa están por baixo da taxa de reemprazamento, de tal maneira que a súa poboación existente (ie, sen contar coa emigrante) pronto decrecerá.

En canto ao impacto por persoa, o mundo non tería incluso que diminuir o seu consumo actual de madeira ou peixe: esas taxas poden ser mantidas ou incluso incrementadas, se os bosques e os bancos de piexes fosen xestionados apropiadamente.

A miña última razón para ser optimista é outra consecuencia da interconexión do moderno mundo globalizado. As sociedades do pasado non dispoñían da arqueoloxía ou da televisión. Hoxe, pola contra, prendemos as nosas televisións ou as nosas radios ou lemos os xornais, e vemos, oimos ou lemos sobre o que pasou unhas horas antes en Somalia ou en Afganistan.

Temos a oportunidade de aprender dos erros doutra xente ou do pasado. Esa é unha oportunidade que ningunha sociedade do pasado tivo tan a man. A miña esperanza é que suficiente xente elixirá aproveitar esa aportunidade para mudar as cousas.

Ten razón o Jared?

O autor de 'Collapse and Guns, Germs and Steel' falará online na quinta feira 20 ás 3 da tarde. Envia as túas cuestións e mensaxes para Jared Diamond agora aquí.

2004-12-21T09:11:00.000Z

Manifesto de A PIE.
A liberdade elemental de andar, de elexirmos o rumo dos nosos pasos, a liberdade de irmos ao encontro dos outros é o fundamento da vida en común. As cidades e os pobos baseáronse sobre esta liberdade. Precisamos da rúa, dos camiños, das prazas, do espazo público, para que nos permitan non esquecer que os demais tamén existen, que os demais non son faros en dirección oposta, nin protagonistas dunha noticia, senon corpos e vidas semellantes, eses corpos e esas vidas que dan sentido a todos os nosos actos.
Cada home, cada muller, cada ancián e cada neno que sae á rúa está decidindo non só a calidade da súa vida, senon tamén a calidade da vida do seu entorno. Está afirmando que non cre no illamento nin no individualismo. Está a elexir un mundo onde haxa espazos comúns. Pola contra, unha existencia vivida únicamente en caixas privadas, nos pisos, nos coches, nas computadoras e nos televisores fomenta a ilusión de que é posible ser feliz no medio da morte, da soidade. Ningunha situación humana é gratuita: cando se obriga a unha muller maior a ficar na casa porque non pode sortear as beirarrúas altas, os coches mal aparcados, a presa dos semáforos, estáse a elexir unha sociedade inxusta cos máis débiles. Cando se convirte unha rúa nun lugar de grave risco físico para os nenos e se lles forza a permaneceren illados á volta do colexio, estáselles negando a aprendizaxe do comunitario. Os peóns non estamos dispostos a aceptalo. Non nos parece xusto nin bo que non haxa espazos públicos para a calma, que sexa imposible camiñar con tranquilidade nunha rúas invadidas polo estruendo, pola hostilidade.
A través da asociación A PIE os peóns decidimos tomar a palabra e, mediante un conxunto articulado de denuncias, actividades e propostas, pasarmos á acción. A realidade non é algo que veña dado. A realidade, tale e como a estamos a vivir, é o froito dun fluido constante de decisións. Non hai edificio nin rúa nin beirarrúa que non foran decididas por alguén. A realidade constrúese e se os peón s permanecemos calados, se permanecemos inmóbiles, serán outros os que perseveren no deseño dun mundo que negue a equidade, que negue os espazos comúns, que procure só a satisfacción duns intereses particulares perentorios. O interese do peón é sempre o interese xeral, porque o peón non ten nada que non sexa seu. A beirarrúa dun peón é a beirarrúa de todos os cidadáns. O peón non é ruidoso nin insolente, non ameaza nin atropela. O peón non bloquea as esquinas, non apodrece a atmosfera, a enerxía do peón é renovable.
Hoxe, a finais do século XX, a situación de acoso que viven os peóns está chegando ao limite. E acosar ao peón significa poñer en perigo a última oportunidade que teñen as cidades de seren lugares de intercambio e de contacto, lugares onde non pareza unha loucura querer vivir unha boa vida, lugares onde aínda teña sentido o proxecto de constiruir unha comunidade xusta e prudente. A asociación A PIE quere defender ese proxecto e para iso proclama a liberdade de andar das persoas, porque sabe que a liberdade de andar é o punto de partida irrenunciable do noso dereito a elexir por qué camiño e cara ónde vamos.
Madrid, 1995.

2004-12-14T09:19:00.000Z

Se quixéramos ser heteras, seríamolo.
Os intentos de identificar unha base xenética da homosexualidade non queren aceptar que o desexo sexual é unha construcción social.
Julie Bindel, Terza Feira 14 de decembro do 2004, The Guardian.
Recordo un graffiti nunha parede de Leeds: "Miña nai fíxome unha lésbica", e embaixo: "Se lle dera a lá, faríame outra?"
Trinta anos despois de que a homosexualidade fora borrada da lista de enfermidades mentais recoñecidas, os cientistas persisten en buscar unha "causa", rexeitando aceptar que a sexualidade e o desexo sexual son construcción sociais, non determinadas biolóxica ou xenéticamente.
Na semana pasada produciuse a publicación do último esforzo por explicar as nosas raras atraccións. Aparentemente, as mulleres que toman pílulas para enmagrecer ou para a tiroide durante o embarazo teñen bastantes más posibilidades de parir fillos gais, e particularmente fillas lésbicas. Despois de estudiar a 5000 membros de organizacións gais e lésbicas canadianas e estadounidenses, e ás súas nais, aseguran que as pílulas para facer dieta baseadas en anfetaminas inxeridas nos primeiros tres meses do embarazo semellan determinar a sexualidade.
Este é un dos moitos estudios polo estilo, que xa se levan facendo cen anos. A historia destes experimentos non é moi edificante. Os nazis especializáronse neles, con idea de erradicar a homosexualidad. Desde entón, houbo innumerables intentos de identificar o "xen gai" ou outra base biolóxica sinxela para explicar a atracción polo mesmo sexo. Un dos estudios máis controvertidos foron os levados a cabo polo neurocientista Simon Le Vay no 1991, que asegurou que os cerebros dos homes gais eran "semellantes aos das mulleres". Logo viu o outro que "descubriu" que os rapaces con irmáns máis vellos tiñan un 33% máis de posibilidades de ser gais por mor de estaren no útero onde xa estivera un feto masculino.
Julie McNamara, especialista en enfermidades mentais da comisión dos dereitos dos diminuidos, está consternada con que os cientistas aínda se ocupen con estes temas. "Temos fame fora de control nos países en desenvolvemento, graves enfermidades para as que non hai cura, e especialistas que están a gastar tempo e diñeiro público nestes sensentidos. Pensei que xa aprendéramos que os pseudo-darwinismo é perigoso".
Cal é exactamente a finalidade destes costosos experimentos? Que os pais poidan decidir se abortar ou non despois de descubriren que o fetos podería sair unha lésbica peluda? Ou é por mor de que a maioría da xente non pode aceptar o feito de que todos poidamos elexir ser lésbicas ou gais?. Todos eses comentarios que as 'tortilleras' tivemos que aturar durante tantos anos, como "non sabedes o que vos estades a perder", veñen da crenza erronea de que camiñar pola "acera de enfrente" é unha desavantaxe. En realidade, moitas de nós sabemos o que nos estamos a perder. Se quixeramos ser heterosexuais, seríamolo.
Recentemente, cando estando por aí cun grupo de amigas, un home comezou a nos dar a lata, perguntándonos se estabamos soas. Respostámoslle que era un pouco difícil que seis mulleres xuntas estiveran 'soas' e mandámolo ao carallo. Isto provocou os típicos comentarios de "come conas" e "croios e cabalóns".
Contesteille que se el fora a alternativa ao lesbianismo, todas as mulleres faríanse lésbicas. A camareira preguntoume se realmente pensaba que se podía escoller. "Pensei que non o podias evitar", susurroume.
Buscando en varias revistas científicas descubrin unha ampla variedade de "explicacións" de por qué eu son lésbica, e sobre o que se supón que o causou. As lésbicas teñen tres veces máis posibilidades que as heterosexuais de sufrir unha desorde hormonal que cause infertilidade e excesivo crecemento do pelo. Doulle grazas a Deus por que eu descubrira a electrolise e por que nunca quixera ter fillos. Tamén, que temos o dedo índice máis longo do normal. Afortunadamente a miña ciruxán plástica é moi boa. Agora os meus dedos parecen os teus, só que teño un de máis. Aparentemente, tamén teño máis testosterona que as rapazas hetero.
Todas esas conclusións alimentan a idea de que hai algo errado en nós, as que pasamos da heterosexualidade. Moitas lésbicas e gais preferirían pensar que "naceron así" para conseguir simpatía e comprensión. A mediados dos 80, no medio da lexislación en contra da homosexualidade nas escolas, atrevinme a escribir nunha publicación gai que ser lésbica ou gai era unha escolla agradable. Asolagaronme con cartas que me explicaban os problemas que estaba a causar, porque se os heteros pensaban que eu escollera ser desviada, significaba que eu era a responsable, e non os meus xenes. Alguén dixo: "Sei que son gai desde os tres meses. Como pode ser iso unha elección?".
Obviamente estaba a esaxerar. É raro recordar algo antes dos dous anos de idade, a altura á que comezamos a socializar. So te tes que fixar nos berros pola barbies e polos action men dos bebés para mirar como se lle ensinan os rasgos de masculinidade e de feminidade xa case desde dentro do bombo.
Mentras que se pode entender que, en resposta á horrible homofobia que aínda prevalece en moitas culturas e sociedades, algúns na comunidade gai desexen culpar da identidade sexual a un xen picarón, isto dálle argumentos aos xenetistas reaccionarios que teñen unhas intencións funestas. Queren probar que todos aqueles que están fora da norma do grupo de brancos e heterosexuais en exercicio so inferiores. Non os debemos axudar.
Ser gai ou lésbica obviamente non é unha escolla coma elexir que prebe imos tomar coa pasta, senon máis ben unha mestura de oportunidades, sorte, casualidade e, para ser franca, valor. É unha escolla gratificante, e non precisamos que ninguén cun tubo de ensaio nos diga outra cousa.
Os heteros? Moitos son boa xente, pero non me gustaría que a miña filla casara cun deles.
Julie Bindel é a fundadora da Justice for Women.

2004-12-10T10:03:00.000Z

Ela non merecía isto.
'Onde está o doutor morte cando precisas del?', diría a miña nai. Pero a lei non lle permitiu unha morte sen dolor.
Polly Toynbee, Sexta feira 10 de Decembro do 2004. The Guardian.
Minten sobre o nacemento e sobre a morte. As modernas modas médicas levan aos inxenuos a crer que un bo nacemento e unha boa morte son simplemente unha cuestión de conseguir os coidados axeitados - un xeito natural de chegar ao mundo, e unha fácil "saída" natural ao final. Pero estes reconfortantes mitos non son totalmente certos e ás veces son perninciosos.
En canto ao comezo, o poderoso lobby a favor do nacemento natural leva a crer ás nais primeirizas que un nacemento sen anestesia é un gozo sen dolor, como se describe incorrectamente nas clases prenatais. O culto do parto natural disuade ás mulleres de solicitaren anestesia e outras modernas técnicas médicas que poden facer do parto un acontecemento indoloro e seguro.
Agora descubro que tamén minten sobre a morte. O mito moderno dí que nestes días unhas xenerosas e ben medidas doses de morfina administradas polas mellores equipas de coidados paliativos poden facer da saída final un se adormecer digno e sen dolor. Pero moitas veces non é así, e a xente debe sabelo.
A miña nai morreu hai tres semanas, despois de menos dun ano desque lle diagnosticaran un cancro terminal. Desde o principio encarou este desenlace inexorable con calma racional, sen medo a morrer pero coa determinación de evitar pasar por cousas que consideraba insufribles. Foi onda o seu avogado e asinou unhas últimas vontades. Pero deu o mesmo, acabou por pasar polo que quixo evitar, moitas semanas máis do que ela atopaba digno ou soportable: non foi xeito de rematar unha boa vida.
O Sistema Nacional de Saude non lle puido dar mellor trato, nin máis amable. As enfermeiras de distrito viñan dúas veces ao día a comprobar a bomba que lle introducía morfina no seu sistema sanguineo. Ofrecéronlle coidados, con todo tipo de equipos. Unha excelente equipa de coidados paulativos estaba dispoñible por teléfono as 24 horas do día, tiña asignada a súa propia enfermeira, sensible e considerada, que a visitaba regularmente. Tivo longas visitas na súa casa da facultativa de coidados paliativos do hospital. Todos eles fixeron todo o que puideron para mantela a gusto, sen dolor, sen se deprimir. Pero non foi suficiente. Ela quería algo que non lle podían nin lle querían dar, a pesar das moitas veces que llo pediu - unha morte fácil.
Os coidados paliativos como especialidade transformaron o tratamento dos pacientes terminais, dedicados como están ao alivio da dolor. Antes os doutores, interesados só na curación e no éxito, normalmente ignoraban a dolor dos casos terminais sen esperanza. É así como sendo os coidados paliativos hoxe tan bos que naceu o mito de que a morte non é para tanto: só tes que tomar a túa morfina e te metes nunha nube e durmes o soño dos xustos. A verdade é que a morte foi esterilizada con nocións reconfortantes sobre o feito de que ninguén hoxe en día ten porque deixar esta vida a través dunha cámara de tortura. Pero para moitos pacientes iso non é así, a pesar do bos que sexan os seus tratamentos.
Aínda así a profesión médica segue a alimentar o mito de que te poden garantir unha boa morte. Seguiron con isto onte, as poderosas cabezas da Asociación Médica Británica (BMA) e o Colexio Real de Enfermeiría (RCN) na súa carta ao Guardian. Opóñense ao proxecto de lei sobre asistencia á morte dos enfermos terminais proposta polo avogado dos dereitos humanos Lord Joffe, e que se está a debatir nun comité dos Lores.
Escribiron: "Sabemos que unha das situacións máis desequilibrantes xurden da ansiedade dos individuos sobre a posibilidade de perder a súa dignidade ao final da súa vida, combinada coa preocupación sobre a disponibilidade e a eficacia dos coidados paliativos. A RCN e a BMA cremos que co axeitado control da dolor, unha boa comunicación e apoio psicolóxico, pouca xente pensaría en pedir axuda médica para morrer". Parecen suxerir que unha boa xestión pode resultar nunha boa morte: pero, aínda os mellores coidados non poden asegurar iso.
A verdade é que a vella morfina nas súas variadas formas non é unha boa droga, pero é o que hai. Máis ou menos consigue parar a dolor intensa con altas doses, pero non todo o tempo. Esquécete de soños psicodélicos - atonta a mente de xeito desagradable ás veces con alucinacións inquietantes e, segundo admiten os doutores e en contra do mito, é depresiva. A miña nai non quixo vivir as súas últimas semanas, a pesares de ter unha chea de visitas e toda a súa familia a man. Noites longas, sen durmir pareceronlle interminables e a dependencia para todas as súas necesidades insufrible.
'Se fora un gato, levaríadesme ao veterinario para que me durmira' diría. Ou 'Onde está o doutor morte cando o precisas?'. Unha vez perdeu a súa independencia, non desisitiu do seu desexo de marchar para sempre. Sempre dixera firmemente que ela non quería pasar por iso - e mirábanos con tristura por permitilo. Os doutores e as enfermeiras acostumaban ser comprensivos pero despois do caso Shipman as normas se fixeron considerablemente máis ríxidas; moitos, que antes podían pedir ao seu médico de cabeceira unha inxección para poder marchar tranquilamente, agora teñen que seguir vivos contra a súa vontade.
A miña nai tiña suficientes pilulas de morfina na casa para matarse. Pero non era capaz de tragar sequera as que precisaba para manter a dolor a raia, así que imaxina as 50 que precisaría para se matar. Dicía que quería a sensación que a anestesía te dá antes dunha operación: a inxección que te noquea antes de que poidas contar ata cinco. Pero non hai doutor que o faga. A lei non lles permite aos moribundos esa saída.
Pediunos que a levaramos incluso a Holanda ou a Suiza. Pero dubidamos diante da idea dunha terrible viaxe cara á morte. Suplicou suficientes pilulas, pero descubrín que non podia contemplar a idea coller unha manchea delas e axudala a tragalas. Unha cousa é estar dacordo cos seus desexos pero outra moi distinta é ter que vivir coa memoria de que mataches á túa propia nai. Fun cobarde e ela estaba decepcionada comigo.
Non me sorprende nada que un estudio da Home Office descubriu que o 30% de quen axudou a morrer acaban por se suicidar a finais da súa vida, perseguidos polos seus recordos. É máis do que se lles pode pedir ás familias - a pesar de que unha enquisa do NOP concluiu que o 47% di que axudarían a morrer a un familiar con dolores terminais. (Pregúntome se realmente o farían, chegado o caso). A mesma enquisa mostra que un 80% está a favor de permitir á xente que o elixa, ser asistida na morte por un doutor: é unha porcentaxe esmagadora en favor do dereito a evitar unha dolor terminal insoportable e a perda da propia dignidade.
A profesión médica está profundamente dividida sobre a cuestión, e a conferencia da BMA por pouco vota a favor de mudar a súa postura. O Royal College of Physicians deixou de estar en contra, e pasou a ter unha 'estudiada neutralidade'. O comité dos Lores está esta semana en Oregon, estudiando as súas leis de 'morte con dignidade', e a próxima semana estará a estudiar as probas aportadas por dun grupo de organizacións, mentres a Sociedade pola Eutanasia Voluntaria está a organizar unha campaña vigorosa.
Pola contra, o Daily Mail está loitando furiosamente contra a eutanasia, co arcebispo de Canterbury e o cardeal católico clamando conxuntamente polo "respeito pola vida humana que en todas as súas etapas é a base da sociedade civilizada". Esa é visión relixiosa que os humanos deben respeitar, sempre que o seu creador o ordee. Pero o 80% da poboación non pensa que os moribundos deban sufrir máis alá do que poidan soportar. O goberno? Aposto a que han facer o que din os cristiáns e máis o Daily Mail, non o que pensa a grande maioría.

2004-12-09T20:09:00.000Z

O pecado de ter fillos.
Segundo a doctrina da secta dos Cátaros, exterminada fai tempo, a procreación era un pecado e o noso mundo non era obra de Deus, senón do Demo. Como é lóxico, consideraban inmoral extender o territorio xurisdiccional deste aportandolle mediante a procreación novos súbditos.
Pero tamén para quen non comparte ese punto de vista, enxendrar un novo ser vivo continúa a ser un acto fatídico. Tanto, que son moitos os que voluntariamente se absteñen de facelo. Naturalmente, aínda restan bastantes que con plena consciencia se deciden polo contrario. Pero o feito de que dúas persoas coiden que son tan estupendas como para ter que deixar no mundo unha copia de si mesmos, e a circunstancia de que confien en poder conducir a vida dun novo ser de xeito que este, máis tarde chegue a ser "feliz", non constitúe tal falta de modestia e autocrítica que se pode afirmar que as persoas que se convirten en pais conscientemente representan sempre máis ben unha selección negativa da especie humana?
...
Nembargantes criticar aos propagadores da vida é un tabú que, afortunadamente, comeza a tambalearse. Hoxe en día xa se pode escribir -e así fixen eu no meu último libro- contra a prohibición papal de todos os medios fiables de control de natalidade, e calificala de política en favor da morte (pro mortem), posto que a Igrexa católica é culpable na súa zona de influencia da morte e a mutilación física e psíquica de millóns e millóns de nenos. O que a Igrexa católica chama nestes momentos, con insuperable cinismo, defensa da vida (pro vitae) é en realidade a concesión dunha patente de corso para o asasinato indirecto. O neno traído ao mundo por una muller que non o quere ter, é un ser humano condeado á morte psíquica. E un neno nacido dunha muller que non o pode manter (porque non poderá alimentalo) é un ser humano condeado á morte física.
...
Non é só a cínica política de poboación das autoridades da Igrexa católica a que nos levou a reflexionar, senon tamén outra moi diferente: a dos chineses. Mentres que nos Estados Unidos os que se opoñen á interrupción voluntaria do embarazo se lanzan furiosos e atacan literalmente a morte aos que opinan o contrario, na China xa fai varias décadas que se considera un pecado non abortar no caso dun segundo ou, como moito, dun terceiro embarazo.

De 'Prohibido Pensar' Esther Vilar, 1998.

2004-12-09T19:09:00.000Z

...
Distinto é o momento actual, cando a homosexualidad non pode, en rigor, ser considerada como un perxuizo para ninguén, senón todo o contrario, ou sexa, como unha importante axuda á solución do maior e máis inminente problema que asexa á humanidade e que é, sen dúbida ningunha, o da superpoboación cara á que galopamos dun xeito desenfreado e suicida.
...
Se se coloca unha colonia de ratas nun espacio limitado pero suficientemente amplo, estas crecen, desenvólvense e reprodúcense con toda normalidade. Agora ben, se dun xeito progresivo se lles vai reducindo o espacio do que dispoñen, chega un momento no que as funcións reproductivas deixan de se producir, e na colonia aparecen sinais claros de homosexualidade, homosexualidade que persistirá en tanto non se alteren as condición espaciais.
Pero atención, se o espacio se segue reducindo, chega un momento no que as ratas se volven agresivas entre sí, agresividade que vai en aumentoa medida que diminue o espacio e que se este se fai demasiado escaso, levaas a se devoraren entre elas.
...
E, antes de sobordar ese límite no que a agresividade se desata e a guerra se fai inevitable, non sería máis humano, colaborar coa natureza, potenciando ao máximo a homosexualidade, pera reducir en todo o posible o incremento demográfico?
Potenciar a homosexualidade, favorecela, promocionala, publicitandoa masivamente, non sería unha proposta interesante, por fortuna, e que á súa vez ofrecería á conciencia social a satisfaccion de saldar unha débeda de crueldade, da que xa moitos comezan a ser consicientes?
...
En canto transladar ao Terceiro Mundo, o respeito, primeiro, e o gusto, despois, pola homosexualidade, é algo que moi posiblemente se conseguira sen moito esforzo. O Terceiro Mundo mimetiza, por moito que as súas minorías intelectuais traten de impedilo, e aínda dentro das súas contradiccións, ao Primeiro, dun xeito rápido e masivo, cando esa mimetización está ao seu alcance. A estúpida moda dos gorros con viseira colocados en dirección contraria á lóxica, coa viseira sombreando a caluga e deixando os ollos desprotexidos fixo tal furor nos países subdesenvolvidos que se a tomásemos como termómetro do seu desexo ou necesidade de imitación, daríanos unhas porcentaxes elevadísimas.

De 'El Encanto Masculino', Francisco Ors, 2004.

2004-11-19T08:24:00.000Z

Escola de rock.
Sting levou aos seus fans ata Nabokov e os Special AKA alertaron a toda unha xeración sobre o apartheid. Dave Eggers fala sobre cómo a música te pode espabilar.
Sexta feira 19 de novembro do 2004. The Guardian.
Desde a chegada do rock'n'roll, moitos adolescentes e outra xente parva aprendeu sobre o sexo a través da música. Xa foi demostrado por investigadores nalgures, e non vos vou insultar citando o estudo en concreto - probablemente xa saberedes de que estudo estou a falar. Feito en Norteamérica. Un estudio excelente. Un dos mellores.
A súa principal conclusión é que a música ten un grande valor educativo, e do mesma maneira ca outros cidadáns, penso que un réxime regular de audición das obras dos compositores máis educados ou incluso pretenciosos, debería reemprazar á educación formal. Xa hai lexislación pensada a tal efecto, e anímovos a que faledes cos vosos amigos para que asinen peticións por e-mail aos seus representantes políticos, aínda que só sexa para que os seus secretarios as borren canto antes.
Hai seis meses rematei por fin a obra de 1942 de Albert Camus 'O Estranxeiro', e por fin -e isto faralles gracia aos máis góticos do meu instituto- decateime que a canción do 1978 'Killing an Arab' dos Cure estaba conectada co libro. A pesares de que a canción acabou por ter desafortunadas connotacións, orixinariamente era unha inocente referencia á crise existencial que levou a un home a matar a un estraño que estaba nunha praia. O efecto sobre as lecturas de toda unha xeración foi enorme. Dacordo con outro estudio -estoutro feito polos alumnos da quenda de noite dunha escola holandesa- un fato de xente nova moi suxestionable chegou a Camus gracias a 'Killing an Arab', e xa vai sendo hora de que lle deamos as grazas a eses compositores, que a través das súas referencias ou tributos, nos levaron ata obras, causas e incluso á doce mestura do control de natalidade e a roupa sexi.
A música como ferramenta de aprendizaxe combina tres das máis poderosas vías de persuasión: unha voz na que se confia, a subliminalidade e a repetición sen fin. Nos 80, poderías ler toda unha biblioteca sobre o apartheid en Sudáfrica, pero nada se metería na túa cabeza tan permanentemente como o 'Nelson Mandela' dos Special AKA, o 'Biko' do Peter Gabriel, ou incluso o 'Sun city' do Little Steven. Acabaron esas cancións coa opresión da maioría negra? Dacordo, non, pero a música pode facer mantras simples sobre cuestións complexas, e incluso coas referencias máis tanxenciais, os artistas poden meter mensaxes edificantes dentro do medio masivo máis persuasivo que temos.
A pesar de que esas referencias poden ser consideradas pomposas por algúns, o efecto de rede -que milleiros ou millóns de persoas dispoñan sequera dunha orientación- é significativo. As mellores recomendacións veñen dos amigos, dalguen en quen confías, e se esa persoa dispón dos teus oidos durante horas, o efecto é profundo. É como escoitar esas cintas de motivación mentras durmes (funcionan, xa o creo que funcionan!)
Xa que de mozo o Sting era o meu pai espiritual, cada album de Police ou del en solitario mandábame directamente ao diccionario, ao meu pai ou á biblioteca. Xa que o Sting ía aparecer na adaptación do 'Dune' de David Lynch, lin as novelas. Cando mercou os dereitos de adaptación dunha serie de libros chamados 'Gomenghast', tentei, sen éxito, lelos. (Libros ridículamente densos, e grises, tamén - pero hante gustar). Calquera mención que fixera de calquera -un científico, un escritor, un compositor- levábame a investigar, non fora ser que me considerara estúpido e non o seu fillo pródigo. E a pesar de que as súas referencias hoxe poidan semellar forzadas - foi por el que escoitei falar de Mefistófeles (Wrapped Around Your Finger), Robert Oppenheimer (Russians), e a xente que foi 'desaparecida' durante o réxime de Pinochet en Chile (They dance alone). Grazas, home-agillón.
Cando tiña 14 anos, escoitando maiormente música feita por brandiños compositores británicos -Aztec Camera, Prefab Sprout, os Smiths- o meu artista favorito era Lloyd Cole. A súa música era melancólica, cunha voz enrugada, infravalorados e moi listos. Tiña un xeito Dylanesco coas letras, e notábase que lera moito. Confiaba moitísimo nel, quería saber de todo o que falaba, estaría disposto a facer o que me pedise, for o que for. Foi mentras estudiaba o seu primeiro album, o 'Rattlesnake' de 1984, cando din con Joan Didion. Nunha entrevista, Cole dixo que a canción 'Speedboat' estaba baseada no 'Run River', a súa primeira novela. Sentindo como se me deran un mandato divino, fun na miña Huffy ata a biblioteca e lin todo o libro, alá atrás onda os baños, onde os espabilados estabanse a masturbar uns aos outros. Didion converteuse nunha grande influencia na miña mente xuvenil - explorei todo o que ela escribira- e aínda me pregunto se chegaría a coñecela se non fora por Cole. De calquera xeito, agradézollo. Tamén me pregunto qué conexión habería entre as letras e o libro, porque aínda que lin o libro e as letras moitas veces - e que non lle pareza mal a Cole- non hai maneira de lla atopar.
De volta ao método científico: preguntei a unha mostra aleatoria dos meus amigos máis repoludos por exemplos sobre cómo foron educados coas cancións. As súas respostas e anécdotas están embaixo. Para protexer a súa privacidade, e tamén para facer as historias máis interesantes, mudei os seus nomes polos de estrelas do tennis dos 70.
Para o momento iluminador número 1 na nosa enquisa - citado por Vitas Gerulaitis, Bjorn Borg e Roscoe Tanner - temos que voltar a Sting, pola súa pista sobre o autor de Lolita e Pale Fire en 'Don't Stand so Close to Me'. A canción, sobre un mestre de instituto que non sabe se aceptar ou non as insinuacións dunha estudiante, incluen os versos: "Comezou a tremer e tusir/xusto coma aquel vello/no libro de Nabokov". Non importa que o Sting estivera a pronunciar mal o nome do autor. Non importa que Humbert Humbert nunca tremera ou tusira. De calquera xeito, esta mención inocua e medio mal feita levou a moitísima xente cara unha historia sobre un pedófilo (simpático daquela maneira) namorado - fácilmente unha das mellores novelas sobre esta torta obsesión, e quizais a mellor novela da segunda metade do século XX. Grazas de novo, Gordon S!.
Borg tamén cita exemplos máis recentes: di que estudiou libros sobre a arquitectura de mediados de século despois de mergullar no 'De Stijl' dos White Stripes. Investigou sobre a primeira grande guerra despois de descubrir aos Franz Ferdinand, e polo camiño descubriu a Terra de Franz Josef, unha illa desolada no norte da Rusia. Le Tigre introduciuno noutro xeito de facer cinema por mor do 'What's Yr Take' sobre Cassavetes, e leu o 'Dreaming War' de Gore Vidal despois de que un membro de Radiohead (con moito a banda máis lida que temos) o recomendara.
Hai rumores de que a horrible e perfecta novela 'O Perfume' foi o punto de partida para a canción 'Scentless Apprentice' dos Nirvana, pero por algunha razón, as referencias literarias son principalmente cousa dos compositores británicos. Non se fían os músicos norteamericanos das referencias literarias ou de calquera cousa sofisticada, tentando emular a Bob Dylan ou Woody Guthrie?
Unha canción dos Smiths, Cemetry Gates, mencionada aquí por John McEnroe, que para o caso é unha muller, levouna cara as obras de Wilde, Keats e Yeats, e pode que sexa a responsable de que agora estea na pobreza tentando doutorarse en literatura inglesa. Ela tamén é fan do non tan coñecido Jazz Butcher, que escribiu música moi divertida e chea de referencias literarias nos 80 e nos 90. A través del coñeceu ao un grimoso actor dos 40 (Peter Lorre), ao asasinado primeiro ministro Sueco (Olof Palme), e, grazas a unha peza pegadiza (South America), memorizou os nomes de moitas das nacións ao sur de México.
As opinións de Illie Nastase sobre a miserable cu-teso e antiga primeira ministra Margaret Thatcher foron debuxadas por un par de cancións post-punk: o 'Stand Down Margaret' dos Beat e o 'Tramp the Dirt Down' do Elvis Costello, onde Costello soña, moi detalladamente, co día no que bailará sobre a súa tumba. Nastase sabía moi pouquiño sobre a Thatcher antes -e aínda agora non sabe moito- pero cada vez que aparece a súa desagradabe cara se pon furioso.
Jimmy Connors di que cancións épicas cheas de referencias coma o 'It's the end of the world as we know it (and i feel fine)' dos REM e o 'We didn't start the fire' de Billy Joel foron cruciais para a expansión da súa psique. A primeira despertou a atención de Lenny Bruce e Lester Bandgs, mentres que o canto confuso de Joel - que recentement escoitei na radio en Sarajevo, traducido ao bosnio, e só se entendía un pouquiño peor- provocou unha longa discusión sobre a guerra fria entre Connor e o seu pai.
Connor di que ten un amigo que asegura que viu o filme de 1945 'Mildred Pierce' porque hai unha canción dos Sonic Youth co mesmo título, que non di nada sobre o filme. E case toda instrumental, e desde case o principio, unha voz distorsionada anuncia "Mildred Pierce!". Referencias coma esta, normalmente con intencións cómicas, son o territorio dos They Might Be Giants, que son, como poderían esperar, citados por moitos, entre eles Stan Smith e Borg. Agradecen a TMBG por presentarlles ao decimoprimeiro presidente estadounidense (James K Pokl), por recordarlles a composición química do sol (Why does the sun shine?), e por introducirlles o nome dunha famosa deseñadora de roupa do cinema de mediados de século (She Thinks She's Edith Head).
Arthur Ashe comenta que non tiña idea de cal era o nome de pila de Picasso ata que escoitou na canción do Jonathan Richman 'Pablo Picasso'. Ashe, tamén unha muller, tampouco sabía que o pintor era moi baixiño ata que o Richman o comentou, o que demostra o ignorante que era a Ashe, e o ignorante que segue a ser. Quizais, nemabragantes, non é culpa súa. Criouse en Montana e non lle permitiron escoitar rock de pequena, pero atopou cousas que lle abriron os ollos na música country, que moitas veces é moito máis picante. Foi educada co éxito de Tammy Wynette D.I.V.O.R.C.I.O. , e aprendeu unha chea con 'A Pílula' de Loretta Lynn, na que a Lynn canta sobre como vestir sexi, seducir a un home e disfrutar dos resultados agora que ten a receita.
A través da música un pode aprender sobre o mundo e os seus libros sobre presidentes mortos, pero o que é máis importante, un aprende sobre un incomprendido mamífero acuático norteameicano. Teño unha amiga que se chama Windsor Castor. Windsor é unha muller normal e encantadora de Carolina do Norte, que traballa no deseño de revistas e que ten un avó que se chama Harry. Todo isto é certo. Hai moitos anos, estaba na gravación do programa do David Latterman 'Late Night' e foi escollida para participar nunha especie de concurso no programa. Ao outro lado do mundo unha banda de punk australiana chamada Blister viu o programa e escribiu unha canción (Windsor Castor) en homenaxe ao seu nome. Desde enton milleiros de fans da banda sentíronse animados a estudiar este animaliño tan traballador, e moitos homenaxearon á miña amiga de moitas maneiras. De feito, outro estudio, este feito en Adelaide, atopou que o nome mais popular para os bebés australianos -de calquera xénero- é hoxe en día Windsor Castor. Tería pasado isto sen a música? Para nada. Bo traballo, música!

2004-11-16T13:20:00.000Z

É reaccionaria a beleza?

Un lugar onde todos os problemas estiveran solucionados e desapareceran todos os tabús sería un inferno. Pero esta afirmación tamén é tabú. Por exemplo, qué político se podería permitir dicir que o fan feliz os problemas sociais, culturais ou económicos, porque se non existiran el e máis o seu partido serían superfluos?
Na miña opinión, o perigo de que ese inferno caía algún día sobre nós é mínimo, pois de xeito instintivo nolas arreglamos para que, substituíndo aos tabús dos que nos liberamos cun xigantesco esforzo, aparezan como ameaza outros novos, que de momento non aprezamos como tales. Pero cun pouco de reflexión pódese, aquí e acolá, atopar signos que nos indican que escapan á "aprehensión falada" da maioría, e que polo tanto van adquirindo pouco a pouco o carácter de tabú.
É interesante observar ao respecto como proliferan nos últimos tempos, sobre todo nos Estados Unidos -onde os cidadáns, a causa do masivo consumo de televisión, que dura xa máis de cincuenta anos, están máis adestrados ca en ningún outro lugar para conceder ás características físicas dunha persoa o maior valor-, os estudios sobre as vantaxes que outorga a boa presenza. Ata se atopou unha denominación para esa acumulación de privilexios: "belismo". Fenómeno tan condenable coma o racismo ou o sexismo, e contra o que, ata o de agora, non se puido facer nada.
Está claro que os privilexios da xente fermosa non son unha novidade. Xa dixo Sócrates que aquel a quen se lle concedeu a beleza, "está destinado a chama-la atención". O novo é a intensidade con que triunfa hoxe día a beleza en tódolos terreos. Incluso a aceptación dunha novela dun autor descoñecido por parte dunha editorial depende con frecuencia do seu aspecto físico. Se se trata dunha persoa atractiva será máis fácil conseguir que apareza en entrevidas de televisión, as revistas literarias estarán máis dispostas a publica-la súa fotografa, e por tanto a súa obra será máis fácil de vender. Iso é válido igualmente para as demais artes. Aínda que Mozart sempre é o mesmo, resulta máis agradable oír (e ver) a Anne-Sophie Mutter que a outra violinista menos atractiva. Do que se trata realmente é de "facerse notar o máis posible". E a mellor forma de conseguilo na época da televisión e o vídeo é cunha boa presenza.
No pasado dicíase que a beleza está nos ollos de quen a contempla. É dicir, que os criterios para avalia-las vantaxes do aspecto exterior son subxectivos: quen non lle gusta a un pode gustarlle a outro. Ademais, a verdadeira beleza procedía "de dentro". Agora, grazas a unha nova disciplina -a investigación do atractivo- sabemos que hai criterios "obxectivos" para a beleza dun ser humano, que case todos recoñecemos. E certamente as sondaxes amósannos que as nosas regras supostamente persoais reflicten o grao en que é atractiva unha persoa non só nun país determinado ou dunha raza determinada. As mulleres e os homes belos dun país, ou dunha raza, sono tamén para os doutros países ou os membros doutras razas. Ata os lactantes con só seis meses de idade contemplan durante máis tempo a foto dunha persoa atractiva ca a dunha que non o é. Os nenos de doce meses xogan con bonecas bonitas, por termo medio, un trinta por cento máis que coas feas. E as persoas con danos no cerebro e os enfermos psíquicos xulgan exactamente igual que as persoas sanas a beleza dos rostros.
E non é o peor: respondendo ás preguntas dunha sondaxe, presupoñemos ás persoas clasificadas como "belas" outros trazos positivos, como o "carácter" ou a "simpatía"; e, por exemplo, cando falamos por teléfono con alguén de quen nos ensinaron unha foto atractiva, considerámo-la nosa conversa máis excitante que cando nos fan crer que é fea.
Pero o máis terrible é o feito de que ese instinto que nos fai dotar a unha persoa con calidades positivas en xeral acostuma estar xustificado. Como todo o mundo trata de modo máis amable e cariñoso aos guapos e ás guapas, desenvolven un carácter máis aberto e agradable. A indiferencia que amosamos cara os que non chaman a atención e pasan inadvertidos provoca na súa psique fondas feridas, e fai que recorran a trucos e mentiras con maior frecuencia que aqueles nos que, sen máis, nos fixamos.
Aínda que por regra xeral consideremos á xente guapa menos intelixente ca fea, iso non parece altera-la nosa preferencia polas primeiras. Sentímonos adulados cando unha persoa fermosas se interesa por nós. Témo-la impresión de gañar prestixio se se nos ve con ela. Tamén sentimos maior satisfacción ao vela. Os nenos guapos son máis festexados polos da súa mesma idade cos feos; xógase con eles máis tempo e máis a gusto. As persoas guapas teñen máis compañeiros no sexo, e unha frecuencia de coitos máis elevada entre os casados. En caso de enfermidade, aténdese mellor e máis rapidamente aos guapos ca aos feos. Médicos e psicoterapeutas dedícanlles máis tempo.
Todas esas circunstancias fai xa tempo que non son segrego para quen queira sabelas. O que por regra xeral seguen a silenciar os investigadores varóns do atractivo é o feito de que a obrigatoriedade de seguir sendo fermoso toda a vida, que ata agora preocupou principalmente ás mulleres, afectará no futuro tamén ao outro sexo. Sempre se nos dixera que o varón pode compensar un déficit do seu aspecto externo cultivando outras calidades -e todos sabemos de que estamos a falar. Pero esas outras calidades irán perdendo valor pouco a pouco no próximo milenio para a súa pontencial compañeira. Evidentemente, os trazos determinantes do atractivo do varón non son os mesmos que para nosoutras as mulleres. Son as costas anchas, os brazos fortes, as cadeiras estreitas, as pernas longas, os que fan que algúns homes teñan éxito entre nós; pero poden prescindir desas características físicas acumulando poder, diñeiro ou unha boa posición social, e por esa razón dise que un home non ten por que ser guapo. (Os bos mozos que se adestran nos ximnasios contan máis para xente do seu mesmo sexo.)
Coa diminución do tempo de traballo que nos agarda, como consecuencia da automatización en tódolos terreos, tamén aquí cambiarán algo as cousas. Dado que tamén nós -sen necesidade de descoidar aos nosos fillos- terémo-las mesmas posibilidades de ascenso na nosa carreira e o mesmo salario que os homes, tomaremos en conta cada vez máis na elección dos nosos compañeiros o seu atractivo externo, alomenos con tanta frecuencia como o fan hoxe en día os varóns con nós. Desta forma deixarémonos levar polo noso instinto biolóxico -como fan eles-, que nos prescribe elixir aos solicitantes máis atractivos e sans para a reproducción, porque iso asegura os descendentes máis belos e saudables.
A cirurxía estética sinala compracida un aumento do número de clientes varóns. Sen embargo, os homes que ata agora se decidiron a recorrer a ela fixérono principalmente para agradar ao seu xefe, posto que do seu éxito con este depende o seu ascenso profesional e deste último o seu éxito coas mulleres. No futuro, sen recorrer a ese atallo, os homes tratarán de nos resultar atractivos ás mulleres de modo directo, posto que o éxito profesional poderémolo obter por nós mesmas.
Pero a necesidade de beleza intensificouse cada vez máis tamén para nós. Antes só tiñamos que ser atractivas e belas ata que contraiamos matrimonio, e tralo nacemento dos fillos comúns nos podiamos abandonar sen temer unha perda de seguridade material. Cando non había divorcio, o esposo desencantado non podía castigarnos nen sequera co abandono do niño. Coa futura independencia en tódolos terreos, estamos condenadas, tanto na privacidade como profesionalmente, a permanecer belas eternamente. O noso compañeiro poderá abandonarnos en calquera momento por outra máis bela; o noso xefe poderá substituírnos cando se lle antolle por outra que resulte máis atractiva á clientela. O mellor que unha pode facer é pasarse polo salón de beleza á saída da oficina.
Está demostrado dende fai tempo que unha persoa atractiva ten maiores oportunidades de traballo. Por exemplo, os economistas Jeff Biddle e Daniel Hamermesh seguiron durante quince anos a carreira de dous mil avogados que remataron os seus estudios coas mesmas boas notas. "Consultores" aos que se lles presentaron as súas fotos clasificáronas dacordo cunha escala que ía desde "moi atractivos" a "feos". Máis tarde, os economistas citados compararon o seu aspecto físico coas súas gañancias e o éxito na súa carreira. Os resultados, publicados recentemente polo National Bureau of Economic Research, espertaron gran interese e demostraron que os xuristas que ocupaban o tercio superior na "escala da beleza" gañaban por termo medio ao cabo de cinco anos un nove por cento máis cos seus colegas do último tercio da escala, e que transcorridos quince anos a diferencia era aínda maior: os de maior atractivo físico gañaban un trinta por cento máis que os outros.
Este resultado coincide co de tódolos demais estudos levados a cabo -moi abundantes actualmente nos Estados Unidos- sobre as vantaxes profesionais da xente atractiva. Polo que se discutiu xa a cuestión de se se debe considerar ás persoas feas como diminuídos e dictar leis especiais para evita-la súa discriminación á hora de conseguir un posto de traballo. Pero como podería facerse? O estudo mencionado amosa que a discriminación dos feos non proviña necesariamente dos empresarios que os contrataban, senón dos clientes, que sempre elixían ser representados polos avogados de mellor aspecto. O economista Rober Topel, da Business School da Universidade de Chicago, é partidario de que se dicten leis que protexan contra a discriminación nos lugares de traballo, castigando ao empresario aínda cando se limite a ceder ás preferencia dos clientes posto que as ideas e feitos discriminatorios destes últimos son difíciles de evitar mediante leis.
Nisto radica o problema, que por desgracia pertence á categoría dos irresolubles. Contra as vantaxes que a súa riqueza garante a un ser humano, sempre se poderá facer algo, empregando unha solidariedade extrema: podemos expropia-la propiedade privada, nacionaliza-las fábricas, prohibi-las herdanzas, etcétera. Pero contra as vantaxes que a súa beleza garántelle a unha persoa case automaticamente, non existe vara máxica. Quen lle pode prohibir a unha muller que fique sen alento cando se lle achega un home atractivo? Como impedir que a un home se lle vaian os ollos tras unha muller fantástica?
As vantaxes que proporcionan o diñeiro, a fama ou o estatus social poden conquistarse, e están por tanto, alomenos teóricamente, ao alcance de tódalas persoas. As vantaxes da beleza hai que agradecerllas a unha característica conxénita, polo que a beleza humana é basicamente reaccionaria. En efecto, neste caso non se pode pensar en facer xustiza. Podemos obrigar á xente atractiva a afeitarse o cranio ou a que se vista con farrapos? E aínda cando así o fixesemos, seguirían sendo máis belos co resto. Debemos condenalos, mediante unha nova lei social, a sufrir en interese da igualdade de tódolos seres humanos algunha mutilación que os afee un pouco? Algo así como o que facían aqueles necios das irmandades estudiantís de Alemaña que -nuns tempos nos que os homes non tiñan que ser guapos- marcában o rostro nos seus duelos a sabre con horribles cicatrices? Imposible, verdade?
Non é o diñeiro o que domina o mundo, senón a beleza; así expresouse a guapísima Claudia Schiffer nunha entrevida concedida á revista Stern. Desgraciadamente se trata dunha verdade a medias. Dado que non só os pobres pouco atractivos, senón tamén as persoas feas e ricas, prefiren á xente guapa, os instrumentos de poder adquiribles, diñeiro, fama e prestixio, viven desde fai tempo en tan fatal simbiose con ese instrumento de poder conxénito que é a beleza que a miseria dos mediocres ou feos non fai máis que aumentar. Posto que a xente de diñeiro pode mercalo todo e a todos, os seus descendentes non só rematan sendo máis ricos que nós, senón tamén -se o destino colabora aínda que só sexa un pouquiño- máis guapos.
Unha persoa fermosa pode, grazas ao matrimonio, converterse en rica da noite para a mañá. Para que se produza o resultado inverso tárdase algo máis, pero está probado que remata por chegar. Os ricos, homes ou mulleres, casan case sempre con alguén que no aspecto físico está un ou varios graos por riba deles. De todos é sabido que os homes ricos ou famosos -sexa cal sexa o seu aspecto físico- inclínanse por mulleres belísimas. Se observamos aos cónxugues das princesas reais das monarquías europeas vemos que tamén eles foron elixidos con evidente pracer seguindo criterios estéticos. Nese caso, a muller non agarda do seu esposo un ascenso na escala social, posto que xa está na cumio.
Evidentemente eses triunfadores non actúan desa forma coa intención de enxendrar fillos máis belos, senón que o compañeiro mesmo é obxecto de concupiscencia. Pero o resultado acostuman ser con grande frecuencia fillos belos. E como estes, de novo, tratarán con persoas o máis fermosas posible -a fortuna xa a teñen-, ao cabo de dous ou tres xeracións xace en torno á piscina unha grande familia, e cada un dos seus membros podería gañar a vida no caso de necesidade traballando para o cinema. A boa presencia da maioría dos Kennedy é calquera outra cousa menos casualidade.
Como a beleza, nos poucos que contan coa súa bendición, esperta unha admiración difícil de resistir, as consecuencias desa selección son realmente arrasadoras. A historia de calquera desas dinastías do diñeiro -chámense Vanderbilt, Rockefeller, Patiño, Agnelli, Schneider, Krupp, Flick, Thyssen, ou de calquera outro xeito- alomenos en principio e ás veces tamén polo medio ou ao final está máis ou menos marcada polo crime. Pagaron salarios de fame, levaron nenos a traballar nas súas minas, escravizaron a negros ou asasinaron a indios, traficaron con armas, esmagaron violentamente as folgas, subornaron a políticos, ou incluso, nalgún que outro caso, colaboraron cun xenocida antisemita. "Detrás de cada grande fortuna agóchase un crime", dixo Balzac. Pero os rostros dos seus herdeiros, en vez de estar marcados polas malas accións e crimes dos seus antergos, non é raro que estean dotados da nobre beleza de deuses feitos homes.
Cando casualmente se atopa unha cun deses magníficos exemplares, custa traballo manter fría a cabeza. Certamente se sabe a que maquinacións e intrigas debe o seu anfitrión a súa posición social e o seu prestixio pero ao sentar xunto a esa persoa cunha copa na man, nunha temperada noite de verán, na terraza da súa vila xunto ao mar, e ao oír canta as cigarras no parque mentres se mantén unha conversa intranscendente, séntese unha posuída de tal xeito polo seu encanto que pode perder toda perspectiva razoable. Está claro que existen homes e mulleres cunha perfección tan grande que merecen un ambiente perfecto. Neste caso, quen se podería resistir?
Acontece como no retrato de Dorian Gray: sen querer, comeza unha a preguntarse se esa criatura perfecta, de trazos harmónicos, sorriso aberto, voz melódica e movementos elegantes, como o heroe de Oscar Wilde, terá tamén o seu retrato nun dos moitos cuartos da súa vila; un rostro no que se combina a brutalidade directa dos seus antergos coa indirecta do herdeiro, no que se fonde a activa rapacidade do fundador da grande fortuna coa pasividade do que se aproveita dela, nun rostro repugnante, como debería ser en nome da xustiza terreal.
Pero, como é natural, sería inútil buscar ese retrato: Dorian Gray non é senón unha figura imaxinaria creada por un moralista xenial. Na vida real tamén hai pobres fermosos, xa que por un lado non hai ricos suficientes para acaparalo todo, e por outro hai persoas que realmente non se deixan mercar. Pero precisamente os máis inocentes de entre nós son por desgracia dunha fealdad que tira a respiración, mentres que os máis culpables (por definición non pode haber ricos inocentes) non é raro que sexan dunha beleza que tamén nos deixa sen alento.
A cousa chega a tales extremos que en cidades como Milán ou Roma, por exemplo, tense a sensación de que a poboación está formada por dúas razas completamente distintas. Por un lado, as mulleres belas, de pernas longas e tez clara, que xogan caprichosamente co chaveiro do coche, e por outro as rapazolas repoludas, de formas groseiras e pel escura, que lles levan os paquetes das compras ata o elegante Alfa-Romeo.
"As rapazas máis bonitas non viven en Estocolmo, Londres ou París -fai dicir Godard, no seu filme A Boute Suffle, a Jean-Paul Belmondo-, as rapazas máis bonitas se atopan en Lausanne". Como podería ser doutro xeito?. Na Suiza francesa están os colexios aos que a nosa rica aristrocracia envía aos seus herdeiros a prepararse para a súa extraordinaria vida. O perigo de que dean alí con xente inconveniente é extraordinariamente reducido, algo de grande importancia nos anos de xuventude. Unha educación coidada agudiza a sensibilidade. Os xoves herdeiros poderían ter fácilmente pensamentos desencamiñados... e preguntarse, por exemplo, como é que uns semellan ter sempre demasiado e outros demasiado pouco. Nun ambiente aducado conséguese con maior facilidade o salto do rico fogar familiar á voda millonaria, sen se decatar sequera dilo.
No capítulo quinto falamos das vantaxes da estupidez humana. Aquí debemos mencionar de novo que as persoas belas posúen con maior frecuencia esa calidade vantaxosa, e tamén por esa razón élles máis fácil emparentar por matrimonio cunha familiar rica, pero non para que nazan millonarios tontos. Non hai nenos insensibles e carentes de fantasía. O imaxinativos que cheguen a ser na súa vida posterior -simplificando moito a cuestión- depende da cantidade e calidade de estímulos que reciba a súa fantasía conxénita; a sensibilidade que desenvolvan depende, tamén, da cantidade e profundidade das feridas que reciba a súa psique.
En caso de que sexan demasiadas o suxeito non poderá recuperarse: volverase letárxico e apático (desolación que se aprecia sempre nos nenos criados en orfanatos). Se os seus estímulos son "demasiado poucos", os seus sentidos adurmíñanse, a súa sensibilidade non pode madurecer e manterase a un nivel baixo. Se alcanzan unha cantidade e ritmo "correctos", a súa sensibilidade agudízase cada vez máis, e a súa imaxinación, as súas ocorrencias, a súa capacidade de comprensión e o seu instinto serán cada vez mellores (isto explica a cifra extraordinariamente alta de persoas de orixe xudeu de grande sensibilidade: entre os xudeus das capas medias e baixas, sobre todo en tempos pasados, non cesaban de producirse danos psíquicos. "Suiza é o país no que ata os xudeus se volven parvos", afirmou o escritor suizo Adrian Durel. De feito, naquel país o antisemitismo era menos frecuente que en ningunha outra parte, ata que se lles esixiu a devolución dos bens xudeus).
Neste triste mecanismo suponse que está a clave da limitada intelixencia das persoas máis fermosas: raramente son feridas. Certo é que hai xente extraordinariamente bela e sen embargo xenial. Pero cando se estudia a traxectoria da súa vida, é frecuente topar algunha grave enfermidade que os mantivo illados durante anos, ou unha educación sádica nun internado relixioso, un fogar especialmente pobre, ou algunha outra anomalía que provocou as súas feridas psíquicas. A regra é non obstante que o encanto dunha persoa bela fascina de tal modo ao seu entorno que en vez de adquirir complexos e recibir continuamente novas feridas psíquicas, como acontece coas demais, de modo consciente ou inconsciente non fai máis que recibir louvanzas. O dito de Sócrates sobre a vantaxe da beleza segue sendo tan válido como sempre: cando se trata dunha persoa verdadeiramente fermosa, abonda o seu simple presencia para que se converta en centro de atención.
Esa sensibilidade subdesenvolvida é a que fai posible que as persoas belas vexan as cousas menos co corazón que coa cabeza cando se trata de elixir compañeiro/a. A diferencia do resto, poden ser felices tamén sen paixón. Non lles falta de nada. Así como o diñeiro nos fai fermosos, a beleza atrae o diñeiro.
E os demais, qué facemos? No último século deste milenio aprendemos con dor que de nada serve desposuír aos ricos. A experiencia demostrou que nos chamados "países desenvolvidos" ás capas inferiores sempre lles vai mellor se deixan que as superiores apañen todo o que poidan. A este tipo de resignación chamóuselle "a superioridade do mercado libre". Tamén comprendemos, ao mesmo tempo, que non podemos facer nada contra a xente fermosa. Incluso se estivesemos dispostos a iso non 0 poderiamos facer. O poder da beleza é tan grande precisamente porque ao vela non nos sentimos roubados, senón coma se nos regalasen algo.
"If you can't fight them, join them", din os norteamericanos. Se non podes loitar contra eles, únete a eles. E así, a falta dunha estratexia efectiva, o que facemos é tentar mellora-lo noso valor no mercado tratando de imitalos. Vémolos con tanta frecuencia como nos é posible no cinema ou a televisión, contemplamos nas revistas as súas fotografas cheas de esplendor, estudiámo-las súas entrevistas, para saber como e onde viven, que e onde comen, como e onde mercan, como son as súas casa, con que se divirten e ónde viaxan.
E comezamos a imitarlos sistemáticamente: vestimos roupas que se asemellan ás súas, conducímo-los autos que anuncian, cortámo-lo cabelo e peiteámonos como eles, usámo-las cremas e sombras de ollos que nos recomendan nas súas campañas de publicidade, amañámono-lo nariz para que se asemelle ao seu, imos aos ximnasios para estar en forma e ter corpos semellantes aos seus, viaxamos aos lugares que frecuentan, imos aos bares e cafés onde nos serven as bebidas coas que gozan.
Dese modo facémolos, a eles e á súa cuadrilla -os donos dos estudios, das revistas para mulleres e homes, dos hoteis e restaurantes, das empresas téxtiles e de cosméticos, e das fábricas dos autos que anuncian- un pouco máis ricos, aumentando cada vez máis a distancia entre eles e nós. Pero con todo iso non aumentámo-la nosa beleza. Ou, alomenos, non nos volvemos verdadeiramente fermosos como o son eles.
Un día non moi lonxano, neste novo milenio que agora comeza, saberán incluso vendernos un momento de descanso nesta carreira deseperada que nunca poderemos gañar: "Veñan ó noso novo Teherán Hilton! Descansen por uns días de vacacións co rostro cuberto por un veo!" E, naturalmente, habemos de ir!

(De 'Denkverbote', Esther Vilar, 1998)

A negrita é de servidora.

2004-11-15T19:39:00.000Z

Despois da escola, pasa nos pubs.
Mallar na xente rara é un hábito que se adquire no recreo, pero que se refina de camiño á casa.
Colin Richardson, Segunda Feira 15 de novembro do 2004. The Guardian.
"Os demais rapaces chamábanme maricas. Eu non entendía por qué". Eu si. Entendía perfectamente o que querían dicir.
Martin era o meu mellor amigo cando eramos rapaces. Era un rapaz extraordinario. Un artista e un músico privilexiado; era sensible, etéreo, case doutro mundo. Precisamente por esas mesmas cualidades que o facían tan especial, era polo que mallaban nel.
Incluso sendo un rapazolo de sete anos, sabía instintivamente que ser un home era un asunto complicado e que eu non era moi bo á hora de conseguilo ser. Despois de que os abusóns se meteran comigo brevemente cando comecei a escola primaria, descubrin polas malas que procurar axuda dos adultos non servía para nada. Tendo en conta que eu era un garabullo, poñerse ghicho non tiña moito sentido. Así que decidín facerme invisible.
Durante os meus días na escola fixen todo o posible para evitar chamar a atención. Funcionou pero a custa da miña auto-autoestima, que ven sendo como mallar nu mesmo. Conformeime pensando que todo melloraría cando fose maior e rematara na escola. Non sabía o que me esperaba!
O que lle chaman hoxe en día a síndrome do abusón homófobo non é algo que fique restrinxido ao patio do recreo: e non só o sufren os nenos gais. Un dos insultos mais populares no patio do recreo hoxe en día é 'gai', que, igual que o 'maricas' dos anos 70, non quere dicir tanto homosexual coma diferente e feble. Na mente dos abusóns son 'gais' aqueles que non respostan ás súas provocacións. Con esa amplitude de miras non é estraño que os abusóns comecen a ver a xente gai coma xente vulnerable, que merece que mallen nela.
Resultou que eu me convertín nun home gai, pero o meu amigo Martin non. E a miña esperanza de que deixaría de lle ter medo aos adolescentes cando fose maior non se cumpriu.
Tiña vinte e moitos cando me topei por dúas veces con pandillas de adolescentes que andaban a meterse cos gais. As feridas físicas que apañei foron leves - dous dos meus amigos non tiveron tanta sorte- pero o impacto psicolóxico foi inmenso.
As dúas veces era de noite, moi tarde, cando xa pecharan os pubs. Os asaltos estiveron potenciados polas hormonas e pola borracheira - algo típico das orxías de alcohol habituais nas fins de semana. Pero empezan a aparecer casos que indican que non só se agrede aos gais nesas ocasións. As denuncias de agresións homófobas teñen dous picos ao longo do día. O primeiro, como era de esperar, de madrugada. Pero o outro, un pouco máis frecuente, ocorre á saída das clases. Mallar nos gais é algo que se aprende no recreo pero que se refina de camiño a casa. O bus de volta a casa pode meter tanto medo como o bus nocturno.
Esta semana foi escollida como a Semana contra os Abusóns, e mentres volve aparecer nas novas a violencia contra os gais, non podería ser máis apropiada. Con ocasión desta semana, o goberno vai publicar novas normas para reducir a síndrome dos abusóns homófobos.
O ministro de educación, Stephen Twigg, que foi el mesmo víctima dos abusóns homófobos cando era pequeno, di que a iniciativa xorde despois de que descubrira que só o 6% das escolas teñen conta deste tema, tanto entre os alumnos como entre os profesores.
Os resultados dun enquerito con 877 nenos de noveno e décimo (entre os 13 e os 15 anos) e os seus mestres debuxa a escala do problema. Dous tercios dos nenos e tres cuartos dos mestres dixeron que tiñan detectado abusóns homófobos, pero só o 13% dos alumnos sabían cales eran as regras ou o procedemento para previr ese comportamento ou para castigalo. E mentres que un cuarto dos alumnos foran víctima de abusóns homófobos, só o 20% deles llo chivara ao profe.
Pero se as escolas non son quen de controlar aos abusóns dentro das aulas, aínda fan menos para controlalos fora das cancelas da escola - maiormente porque non hai nada que poidan facer. Un xuizo de hai dous anos confirmou que as escolas teñen moi pouca xurisdicción para controlar o comportamento dos seus alumnos fora das súas instalacións.
O próximo sábado, o comisario adxunto Brian Paddick, o policía de máis alta gradación abertamente gai da Britania, vai dar unha charla a un grupo de mestras lesbianas e mestres gais na conferencia 'Orgullo no Ensino' organizada pola Unión Nacional de Mestres. Este diálogo entre mestres e axentes de policía semella ser un paso adiante. Se as escolas non poden controlar o comportamento dos alumnos fora das súas horas, a policía si que debe facelo.
Levar aos cativos á casa en coches da policia, por moi tentador que puidese ser, non é a resposta. Pero, a medida que entramos na nova xeira de policía de barrio prometida polo ministro do interior, na que lle poderemos facer unha chamada ao mobil ao noso propio policía, deberíamos atopar un punto intermedio entre non facer nada e chamar polos anti-disturbios.
Deberíamos pensar en mudar a lei que impide que a escola teña algún tipo de autoridade sobre o que pasa no tempo no que os alumnos van da escola á casa e viceversa. Mentras tanto, non estaría de máis que a policía botara un ollo fora das portas da escola, no bus ou nas rúas. Dixon da Grange Hill, isto é para ti.

Colin Richardson é un antigo redactor do Gay Times.

2004-11-03T14:26:00.000Z

Aborrecidas co baile.
Durante a maior parte dos 90 Alexis Petridis –e toda a súa xeración- pensou que a música de baile podía mudar o mundo. Pero logo viñeron os super-clubs, os DJs super-stars e a comercialidade máis excesiva. Agora, cando incluso os xuizosos e vellos Brit Awards lle dan as costas ao xénero, lamenta o deceso do movemento musical máis excitante das últimas décadas.
Cuarta Feira, 3 de novembro de 2004. The Guardian.
É difícil saber qué significa exactamente o anuncio de onte por parte da Industria Fonográfica Británica de que os premios Brit van deixar de ter a categoría 'Mellor grupo dance', e que o van reemprazar pola categoría de 'Mellor Actuación en Vivo'. "O comité dos Brit decidiu que a música de baile xa non é significativa na música" dixo un voceiro. "A escena está a voltar ás súas orixes minoritarias. O premio xa non é axeitado para unha audiencia televisiva masiva".
Por outro lado, non é como se nos deberamos preocupar por estas novas. Despois de todo estamos a falar dos Premios Brit, un encantador e responsable pedazo do entretenemento de primeira hora da noite na ITV, o suficientemente aborrecedor como para contratar coma voceiro a alguén que fala coma un presentador do Six-Five Special. Calquera que esta interesado en "onde acontece algo no eido da música" terá moito coidado en considerar os Brits como referencia, da mesma maneira que calquera interesado en explorar a intrincada socioloxía da sexualidade humana evitaría o Love de Davina McCall no Saturday Night.
Pero o anuncio dos Brits non é único; acontece tralo peche nos últimos dous anos de tres revistas de música de baile (Muzik, Ministry e Jockey Slut), tralas noticias de que o super-club londinense Ministry of Sound perdeu máis dun tercio das súas gañancias desde o 2001, e máis recentemente, tralo fracaso comercial dos últimos discos de dous dos máis grandes artistas de música de baile da Britania, Fatboy Slim e os Prodigy. O album de 1998 do Fatboy Slim (You’ve come a long way, baby) vendeu un total de 5 millóns de copias en todo o mundo; o último (Palookaville), saiu do top75 despois de só tres semanas. A música de baile non ten moi boa saúde desde hai algúns anos; o feito de que unha institución tan rematadamente pouco cool coma os Brits pense que está acaba, nembargantes, semella a gota que enche o vaso para o que foi unha vez o xénero musical-popular máis importante e excitante do mundo.
É fácil esquecer o moi excitante e importante que a músca de baile nos pareceu no seu explendor. Hoxe en día, a xente escribe libros e fai filmes sobre como os 90 eran o dominio exclusivo do Britpop baseado nas guitarras. Pero durante exactamente o mesmo período, os clubs, as drogas e a música house eran tan importantes que todo o mundo concordaba que cambiaran os hábitos de lacer da xuventude británica para sempre. Segundo as estimacións máis consevadoras, a mediados dos 90 cada fin de semana medio millón de persoas tomaban éxtase. Prácticamente en cada cidade ou vila, acollía a súa propia sala de house ou techno. No 1996 unha copia calquera da revista de música de baile Mixmag, traía clubs en Ponte Cesures, Ordes e Ponte d’Eume (como quén di ;)). Existía a irresistible promesas de "dúas pistas de acción sen límites nu glamuroso club de Caldas". Hai rumores dun clube do Gloucestershire chamado Ministry of Stroud.
Seino, porque fun á metade deles. Traballei na Mixmag durante cinco anos, un fan empedernido que tivo unha conversión total aos 20 anos de idade no insospeitado lugar do peirao de Margate. Despois téñome preguntado ata qué punto a miña conversión estivera influenciada pola música que puxeran aquela noite (a cabeza de cartel da festa eran os Ratpack, un dúo que non é extraño que xa esqueceramos e que tiña como principal éxito unha escura versión dunha canción de Suzanne Vega, só que a letra falaba de costo), e ata qué punto foi influenciada por un amigo meu que estaba na universidade e tiña uns coñecidos un pouco malotes e con acceso a unha versión particularmente potente do éxtase chamada Rhubarb e Custard. Daquela, pola contra, tanto tiña: xa estaba convencido. Deixei a rave de Margate convencido que non iría ver aos Suede actuar nunca máis. A música de baile era o futuro.
A miña convinción durou case unha década. Cando deixei a universidade non quería escribir para o NME ou para o Melody Maker. Quería escribir para o Mixmag. Os Blur e os Oasis pode que estiveran no cumio pero eu, como o resto da xente que traballaba na revista, tiñamos claro que serían unha moda pasaxeira. Quén querería escoitar a alguén imitando aos Beatles e aos Kinks cando había xente como os The Orb, Underworld, os Aphex Twin e os Chemical Brothers chegando ao top10 con albumes que non tiñan medo a rachar os convencionalismos sonoros?. Cando non estaba en clubes en Cela Nova ou na Cañiza, o dicindolle á xente que o dúo de techno Orbital eran a mellor banda en directo da Britania, tamén me podíades atopar dándolle á cabeza mentres os novos "DJs super-star" estaban a demandar o seu dereito a gañar milleiros de libras cada noite pinchando os seus discos.
O maior defensor dese dereito foi o máis famoso dos djs, Paul Oakenfold: "Xa sexa cando estou a levantar os brazos ou a apuntar a alguen na pista e a lle sorrir, forma parte dun espectaculo total. Son un artista. Son un profesional" declarou, coa grande seriedade que dá saber que levantando os brazos no aire podes gañar 750.000 libras ao ano. No 2004, sería difícil atopar a alguén facendo estas declaracións – ou incluso dicindo a frase "Dj super-star"- sen que lle caia a cara de vergonza. A maioría dos clubes desapareceron, e os artistas electrónicos que se supoñía que eran o futuro da músca ou ben se separaron ou desapareceron da escea comercial. Cada vez que falo da escena de baile dos 90, frecuentemente sinto como se lle estivese a falar dalgo incrible e inexplicable ao típico fan da música de 18 anos de hoxe en día.
A pregunta de por qué as cousas cambiaron tan rápidamente e tan dramáticamente é intrigante. Parte do problema, a pesar de quen o queira negar, é que a escena do baile estaba totalmente vencellada ás drogas. Isto significa que tiña por forza que ter curta vida: non podes estar a tomar éxtase todas as fins de semana máis alá duns poucos anos, e cando te queimas co éxtase tamén te queimas coa música de baile. Isto non era un problema mentras houbese unha constante chegada de novos participantes, posiblemente convertendose nunha rave en Margate ás seis da maña, convencéndose de que descubriran o futuro da música. Pero nalgún momento ao redor do cambio de milenio, isto deixou de acontecer.
Alomenos hai unha razón clara: ir aos clubs perdeu o seu cachet indiscutible de ser cool. A principios dos 90 a escena dos clubs semellaba como a entrada nunha interesante sociedade segreda. A retrospectiva que facía o britpop, faciao atractivo cara varias xeracións –aos papás tamén lles gustaba Oasis- pero a música de baile tiña aquel atractivo de separar radicalmente aos pais dos fillos como xa o fixera o punk e a psicodélia: os xornais non paraban de falar dunha epidemia de drogas, aprobábase lexislación para atallala, incluida a criminal justice bill que estipulaba sancións contra a "música composta primordialmente de ritmos repetitivos". Incluso propiciou a súa propia estética como pasara cos mods: a mediados dos 90 o Mixmag tiña o seu propio director de moda.
Pero tanto o atractivo ilegal da músca de baile e calquera signo de elegancia exclusiva evaporouse ao final da década. Como movemento xuvenil que nacera e se desenvolvera baixo o Thacherismo, a músca de baile sempre estivo marcada por un agudo sentido dos negocios: a diferencia do punk e da psicodelia, nunca houbo polémica sobre se estes ou aqueles son uns vendidos. O resultado foi que a finais do milenio se convertera no paraiso das grandes multinacionais e os acordos publicitarios. É difícil sentir que estás a participar dun movemento contracultural cando está patrocinado por Paco Rabanne e transmitido en directo pola BBC.
Os super-clubes mentras tanto, que pasaran de ser tan só clubes a se convertiren en marcas, ficaron atrapados ente apañar todos os cartos que puideran e entre conservar algo de credibilidade, cos desastrosos resultados que eran de esperar. Por exemplo o Ministry of Sound sacou unha marca de roupa para a continuación anunciar que estaba prohibido entrar no clube con ela. Moitos dos grandes artistas dos 90 acabaron por reaccionar a semellante comercialismo, e produciron albumes destinados a audiencias minoritarias, de tal maneira que non volveron aparaecer no top10 xamais.
Se, coma min, investiches unha chea de tempo e enerxía na crenza máis ben idealista de que a música de baile ía mudar o mundo, este tipo de cousas foron un duro desengaño. Só serviron para afastar á xente que unha vez amou a música de baile lonxe da cultura da música de baile.
A moda máis duradeira na cultura dos clubes foron os ciber-kids, que se congregaban ao redor do clube Gatecrasher en Sheffield. O seu look semellaba ser unha mescla de todo canto chegou a aparecer polas pistas de baile: as roupas e a pintura para a cara flourescente, pintura de colores rechamantes para o cabelo, as chupetas, os bonequiños. Os donos do Gatecrasher acabaron por lle prohibir a entrada pero o dano xa estaba feito. Para calquera con 16 anos a disiuntiva estba clara: ou te vistes como un rapeiro ou coma un dos Strokes e quizais teñas sorte de ligar, ou te vistes coma un parvo e vas a bailar.
Os organizadores dos Brits teñen algo de razón- hai un para de anos, tivéronlle que dar o premio ao Mellor Artista de Baile ao trio pop Sugababes – pero aínda así é esaxerado borrar completamente a presencia da música de baile no 2004. A sensación é que un importante movemento xuvenil desapareceu, posiblemente para sempre, pero a música en si non está morta, simplemente polarizada. Aínda se fai música de baile innovadora, pero está case por completo ausente das listas de éxito: a pesares de ser rompedora e brillante, houbo pouca atención entre a xente que merca discos para o novo xénero "grime", deliberadamente abstruso. Mentras tanto, a música de baile que se vende en grandes cantidades non hai por onde collela. Unha peza de house de Eric Prydz acaba de estar durante varias semanas de número un debido ao seu horroroso video, e foi ridiculizado como o-número-un-máis-estúpido nada menos que por esa recoñecida autoridade que é o The Sun.
Ata que a música de baile atope o seu sitio, o lugar onde a innovación e a excitación se conxuguen co éxito comercial, a escena de baile dos 90 parece que vai permanecer como un arcano recordo.

2004-10-21T08:30:00.000+01:00

Feminista de casualidade.
Gabouse de ser unha ama de casa e só nomeou unha ministra. Pero mellorou Margaret Thatcher a vida das mulleres sen o propoñer, pregúntase Zoe Williams.
Quinta feira, 21 de outubro de 2004. The Guardian.
Un estudio publicado pola 'Sociedade Fawcett a favor da igualdade' mostra que, por primeira vez desde 1945 os tories teñen maior proporción de votantes masculinos ca femininas. Falando deste cambio durante a 'Hora da Muller' da Radio 4, Eleanor Laing, a deputada conservadora de Epping Forest e ministra da muller na oposición, comentou: "Se lle preguntas a unha muller se está dacordo coa política conservadora sobre a sanidade probablemente te dirá: 'Non sei cal é'. Pero se lle preguntas: 'Cres que os hospitais deberían estar máis limpos?' dirache que si. E esa é a política dos conservadores!"
A fraseciña di moito sobre a relación do partido coa súa base feminina (tómaas por parvas), así como da noción do feminismo na política. A señora Laing é claramente unha feminista en conflicto - moitas veces chamada a 'conservadora comprensiva' porque é unha nai solteira, pero enseguida solta e di "Ben, eu tiña un marido ao principio!"
No ano no que foi elexida primeira ministra, Margaret Thatcher dixo que "as mulleres deste país nunca tiveron un primeiro ministro que soubese as cousas que elas saben, nunca, nunca. E as cousas que sabemos son moi diferentes das que os homes saben". Pero era ela feminista dalgunha maneira? O lugar da Thatcher na histora do movemento das mulleres - e polo tanto, na histora das mulleres - debe ser visto dacordo coas seguintes preguntas: É posible afondar nos intereses das mulleres sen facer outra cousa máis que buscar o teu propio interese á vez que es ti mesma unha muller? É posible cautivar o voto feminino, avanzar nos seus intereses, sen seres unha feminista? Harriet Jones, a comisaria dunha nova exposición na Women's Library de Londres chamada 'As Donas de Ferro: As mulleres na Britania de Thatcher' comenta o seguinte: "É o feminismo o mesmo que o alcoholismo? Tes que saberte feminista antes de selo? Ou pode outra xente sinalarte como tal sen que ti o saibas?"
Non hai dúbida de que Thatcher sacou o maior partido de ser muller ao principio da súa carreira, cautivando ás amas de casa coa súa sabedoría fogareña. Nunha entrevista co Finchley Press no 1962 (foi a parlamentaria de Finchley desde 1959), compartiu as súas receitas do Nadal coas súas lectoras (os seus recheos semellan deliciosos), levando ao entrevistador a exclamar: "Como moitas nais, pensa que os mollos do pudding de Nadal son demasiado graxos para os seus fillos así que os serve con natas aos seus xemelgos, Carol e Mark"
Visto desde agora, da mesma maneira que moitos políticos masculinos bican nenos ou lle din ao Daily Mail o moito que lles poñía a súa muller cando a viron por primeira vez, a Thatcher probablemente tentaba parecer un pouco humana. As metáforas domésticas que introducía nos seus discursos - as referencias ás "multiples sabedorías prácticas dunha muller e dunha esposa"- eran simplemente recursos estilísticos. Os discursos que escribía en notiñas pequenas para que lle coubesen no bolso non significaban nada alén de que as usaba unha persoa que levaba un bolso, posiblemente un bolso demasiado pequeno.
É difícil determinar que quixo dicir a Thatcher con aquilo do "que as mulleres saben". Se se refería á intuición feminina, entón é motivo de risa. Se se refería ás vellas cousas prácticas que só as mulleres coñecen, entón debía estar a falar de parir (ou quizais da regra) e, de novo, é difícil concluir que tivesen algún efecto na política. En realdiade o único que fixo a Thacher polas nais foi conxelar os subsidios para os fillos, á vez que lle reprochaba que os deixaran no "caos dos xardíns de infancia dos centros de traballo"
A outra cousa que saben as mulleres e os homes non, é o fodido que é a discriminación sexual contra elas. A Thatcher soubo o que era cando estaba a facer campaña en Finchley, e queixouse varias veces, pero hai poucas probas de que tivese maior interese nas condicións de traballo do resto das mulleres. A Lei da Paga Igualitaria tal como a coñecemos foi aprobada baixo o seu mandato (no 1984), pero só foi unha reforma da lei orixinal do 1970. A nivel gubernamental, ademais, estivo moi pouco interesada no avance doutras mulleres. A baronesa Young estivo pouco tempo no gabinete, como lider dos Lords, pero a Thacther só nomeou oito mulleres para postos gubernamentais- e só unha chegou a ministra.
Aínda así a Thatcher deixou un legado, quizais non no movemento de liberación da muller, pero si certamente - e quizais máis importante- nas condicións prácticas nas que viven as mulleres, e nas nosas expectativas. No nivel máis básico, o feito de que unha muller ocupara o posto de maior nivel no país ten un impacto na paisaxe cultural: só nese sentido, a Thatcher expandiu os horizontes doutras mulleres e fixo moito para rachar os preconceitos sobre o traballo das mulleres.
Tamén se pode dicir que, dun xeito indirecto e sen intención ningunha, axudou a extender as nocións de feminidade na Britania. Cando as Spice Girls e semellantes recoñeceron o labor da Thatcher polo poder que lles deu ás mulleres, estaban a falar dalgo máis que só do feito de que existira. Estaban a falar do feito de que foxe belicosa, sen complexos, sen piedade e dura. Co xeito no que se desenvolvía e se manifestaba, pode que nunca tentase contradicir a maneira na que se supón que deben ser as mulleres (o cabelo sempre de perruquería e nunca un traxe de patalón), pero en termos da súa personalidade e, sobre todo, en cuestións de política, nunca mostrou ningún signo de debilidade "feminina".
Claro, isto tamén se pode usar en contra dela. Cando a atacaron por mor da súa neglixencia social e as súas políticas antisociais, tamén foi acusada de traicionar o seu propio sexo, tentando parecer un home nun mundo de homes. A metade da culpa daquela chanza de "Maggie Thatcher, a rouba leite" (despois de que acabara co subsidio que aseguraba leite gratis para os nenos máis pobres mentres era ministra de educación), levaba implícito o feito de ser 'unha muller contra natura': era como unha Lady Macbeth escachando o cranio do seu bebé mentres lle daba a teta.
A Thatcher traizonou as súas propias valoracións do que fai unha muller - era unha conservadora no social, en contra das nais solteiras, das nais traballadoras, das mulleres en xeral. Só fixo unha excepción consigo mesma. A falta de consciencia social, o desmantelamento das institucións do estado do benestar, o rexeitamento da responsabilidade do estado cos seus membros máis pobres, a énfase en "axudarse só a unha mesma" incluso en situacións absurdamente difíciles: eses eran os fundamentos do goberno da Thatcher, e a súa contribución á imaxe da muller na sociedade. Pero o seu impacto secundario, en termos de políticas de xénero, é que o feminismo agora é visto moitas veces como unha xustificación en parte, noutra parte un atallo, para a consecución do propio interese dunha, sempre que sexas unha muller. O estilo da Thatcher sobre o poder das mulleres non era máis que unha prolongación das súas ideas capitalistas.
Moito antes de que a elexiran como a súa lider, os Tories eran considerados máis progresistas cos Traballistas sobre os dereitos das mulleres. Isto tiña moito que ver co poder dos sindicatos e co feito de que, tomados en conxunto, o seu apoio aos dereitos laborais das mulleres era parcial e ambivalente. Naturalmente, había moitos sindicatos que loitaban polos dereitos dos seus membros femininos e, de paso, de todas as mulleres. Nos 80, a Unión Nacional d*s Empregad*s Públic*s publicou folletos sobre o dereito ao aborto que ía máis alá das súas reivindicacións como sindicato. Tamén había sindicalistas poderosas, e importante apoio das mulleres ás folgas e outras accións.
Pero o feito foi que, moitas das industrias monolíticas que definían a cultura dos sindicatos eran predominantemente masculinas, por razóns prácticas e tradicionais. Os homes tamén estaban decididos a recuperar os traballos que as mulleres foran quen de realizar durante a guerra. Os traballos nas minas, nos peiraos, nas altos fornos - todos eran a tempo completo e ocupados por homes. As mulleres, polo xeral, so podían poñer pé no mercado de traballo a través dos contratos a tempo parcial, e os sindicatos estaban moi en contra deses contratos. Por razóns moi sensatas - incluso hoxe os dereitos da xente que traballa a tempo parcial están desatendidos con respeito aos fixos. Calquera mudanza para promover os traballos a tempo parcial acababa inevitablemente beneficiando aos patróns.
Pero curiosamente a resistencia dos sindicatos a estas novas prácticas perxudicou ás mulleres - perxudicou a súa entrada no mercado laboral e aos seus dereitos cando estiveran dentro. Cando a Thatcher sucedeu ao Callaghan no 1979, había 487 sindicatos, con 13 millóns de afiliad*s. Agora só hai 200 sindicatos con 7,4 millóns de afiliad*s. Acabar cos sindicatos foi posiblemente o máis famoso legado da Thatcher - e foi o que acabou con ela tamén. Houbo sete leis sobre os sindicatos e o emprego durante o seu mandato, incluida a prohibición dos piquetes secundarios e sobre a disciplina de quen non se une a unha folga, e a introducción das eleccións pechadas. Como demostraron grupos como as Mulleres contra o Peche das Minas, non hai reducción de dereitos d*s traballador*s que non acaben por afectar aos dous xéneros. É incluso moi discutible, e difícil de probar, que sen botar abaixo aos sindicatos, a entrada das mulleres no mercado de traballo fora ser máis difícil ou levara máis tempo. Pero sería absurdo, por outra parte, pensar que facilitar a entrada no mercado de traballo das mulleres era o que tiña en mente a Thatcher.
Un enorme retrato da "Moi Honorable Margaret Thatcher e os seus conselleiros no conflicto das Malvinas", na base da RFA en Northolt, di moito sobre a Thatcher e o feminismo. Aí está, cun amplo vestido branco, representada coma un anxo misericordioso entre moreas de homes uniformados, falando sobre o seu desproporcionado ataque sobre unha illa sobre a que tod*s estamos dacordo que non precisabamos moito e que agora non sabemos qué facer con ela. Tiña pouco interese en mellorar a imaxe pública da muller, ou en promocionar a carreira doutras mulleres; non tiña interese na paz, ou en calquera outra materia que poida ser considerada "feminina". Se mellorou as condicións das mulleres, foi pola casualidade de que nacera muller. Nun nivel práctico, non mellorou as condicións das mulleres para nada. Pero para aquelas de nós para as que o noso mundo mellorou, e vimos como as nosas oportunidades se expandían (se tiñamos a orixe, a riqueza, a educación e as circunstancias para maximizalas), a Thatcher fixo algo inigualable. Por certo, é unha groseiría se así e todo eu a siga odiando?

2004-10-15T14:09:00.000+01:00

Da promiscuidade á burocracia.
O parlamentario Chris Bryant pode perder o seu posto despois de aparecer en calzóns nun web gai – pero outros ven Gaydar como o futuro do ligoteo. Pero cómo é de verdade? Mark Simpson fala coa (esgotada) voz da experiencia.
Independent on Sunday, 7 de decembro de 2003.
Os homes gais práctican sexo! Unha chea! Cada noite! Cun home diferente! E incluso non teñen que sair da casa! Hai máis que só un pouquiño de ciumes na "revelación" do Gaydar na prensa da semana pasada. Gaydar é o web de ligoteo onde homes gais e bisexuais intercambian mensaxes instantaneas, fotos persoais, enderezos e despois posicións sexuais, ás veces en menos tempo do que tardan en servirte nun bar do West End.
Condealo é loitar contra o inevitable, xa que semella que os métodos do Gaydar xa foron adoptados desde por cada unha das axencias de contactos para xente entre 18 e 30 anos ata as vellas axencias casamenteiras – e a xulgar pola envexa que lle dispensan, os seus reparos co tema sexual pronto desapareceran.
Oscar Wilde definiu un moralista coma alguén á quen lle gusta dar a brasa sobre a maldade dos vicios dos que xa se cansou. Nesta éra acelerada, un moralista é alguén a quen lle gusta dar a brasa sobre a maldade dos vicios que está a piques de probar. Sen embargo, como antigo ligón de internet, gustaríame contar cómo me foi desde a fronteira da degradación e da innovación humana, pero dun xeito máis tradicional e wildeano – coma un pecador que xa cansou de pecar. Se o ligoteo por internet é o futuro do ligoteo, entón está claro que non hai futuro – ou lugar – para o romance e probablemente, tampouco para o sexo.
No máis forte da onda de calor do verao visitei a reserva gai de Hampstead Heath(=Ucedo) coa inxenúa esperanza de que o tempo tórrido puidese volver os gais máis (anti)sociais, máis retro, máis inclinados a deixar os seus cativos e humidos cuartos. Pero o ucedo estaba deserto. Só había un ou dous individuos, pero eses homes tiñan unha certa idade e non foran quen de se conectar cos ordenadores obsoletos que os sobriños lles pasaran.
Entón, e chámame antigo, qué sentido ten o sexo para un homosexualista se non te saca da puta casa? Na noite máis quente do ano! Os gais –todos eles, ata o último deles, especialmente os que teñen noivo- están "conectados", procurando alguén que "se mova" mentres eles "se preparan".
Se Joe Orton vivira de novo, os seus diarios serían simplemente transcripcións de milleiros de fichas do Gaydar e esas alarmantes fotos de cámaras dixitais. Eu, pola miña parte, miro cara aos tempos previos á internet, co seu ligoteo compulsivo no ucedo baixo a chuvia, coma unha idade dourada de calor, romance e contacto humano.
Os moralistas que protestan pola promiscuidade electrónica dos gais deberían animar ao goberno para que lles pague conexións de banda ancha, xa que a internet non só os tiran das rúas e dos parques, senon que tamén convirte toda esa complexa enerxía e apetito sexual en.... mecanografía. Os gais convertíronse nas secretarias do desexo, sen que ninguén lles pague, documentando e catalogando a debilidade humana. A promiscuidade é agora unha forma de burocracia. Un traballo escravo que consiste en repasar números e números ata o tedio e a dolor de ollos. Non temades sentirvos ciumentos, todos vos que estades frustrados sexualmente, que non sodes gais nin estades conectados á rede: o ligoteo por internet é a nosa propia forma de castigo, o e-ferno de Dante onde milleiros de almas sen corpo, en tormento e-terno, se interrogan unhas ás outras con malicia inquisitorial: "cómo es?", "tes casa ou tes en que moverte?" e "cómo tes o carallo?".
A maldade do ligoteo por internet –e a razón pola que se convertirá nun costume irresistible e dañino- é precisamente a súa eficiencia. Unha computadora e unha conexión á rede significa que a luxuría pode ser moito máis productiva, moito máis precisa, moito máis obsesiva, moito máis absurda. O ligoteo por internet permíteche buscar sen fin e cada vez máis obsesivamente o teu "tipo" ideal. Como se fora unha orxía romana ben organizada, aínda que un pouco fría, hai un chat para cada fetichismo e gusto (legal). Os membros do Gaydar poden buscar nos seus arquivos a altura, a idade, o hirsutismo, a raza, a color do cabelo, o tamaño dos pectorais e o rol sexual (pasivo, activo ou versátil) que desexen. Non hai unha caixiña para riscar e buscar "ollos insinuantes" ou "grande sentido do humor".
Pero xustamente a eficacia é do que non se trata no sexo. O sexo é unha viaxe onde, se tes sorte, te podes perder- coma en Hampstead Heath nunha noite de néboa. Chegar non é o obxectivo, o obxectivo é a confusión, as colisións, os camiños alternativos que (as veces) pagan a pena. Co ligoteo por internet non hai quen saía do propio desexo. Incluso cando topas alguén a través da rede –cando alguén coma ti, de mala gana, acorda saír da súa casa- nunca existe de verdade, nin ti tampouco. Os dous sodes hologramas cachondos creados polas vosas computadoras, holograma que se esfuma co orgasmo –"Ala, ciao" é a avergonzada despedida habitual.
O cliché ou a queixa máis familiar sobre o ligoteo por internet é que cando aparecen "non son como eran na foto". A verdadeira decepción é que en realidade sexan tal cual na ficha, punto por punto: é unha ficha coa que te atopas e coa que te encontras no espacio. Enganáronte, non as mentiras dos demais, senon o absurdo do teu propio desexo.
E non importa o "bo" que fora o sexo entre os dous, e tampouco importa o moito que os dous digades que non podedes esperar a facelo de novo e que incluso quededes nunha data, non vai ocorrer. Cando chegue o momento os dous estaredes de novo na rede, mirando outra ficha para ver se se adapta mellor ao que buscas. O que a internet dá, a internet o quita.
Sabes, a verdadeira eficacia do ligoteo por internet, igual que con calquera cousa que teña que ver coa internet, non é que te proporcione moito sexo sen sentido sen ter que sair da casa, senón a maneira na que fai que esteas a pasar máis tempo na mesma internet. A web é un amante ciumento, e non permitirá ningunha infidelidade que dure máis que un polvo rápido con algún perfil que seleccionara e te prestara hai unha hora. Como coa banca nunha ruleta de de Las Vegas, a internet sempre gaña. Nunca souben do Señor e o Señor Gaydar, e non sei nada deles agás que, tendo amañado unha maneira de cobrar pola luxuría gai, deben estar a vivir nun duplex no alto da súa luxosa torre de apartamentos en Manhattan.
Así e todo, este tipo de feroz fidelidade non pode ser mantida para sempre. Algo ten que mudar. Martin Luther describiu o matrimonio como unha cura para a luxuria, pero o seu rol hoxe en día foi sustituido pola internet. Queimarse é a consecuencia inevitable do ligoteo por internet. Ou un ataque ao corazón. Certamente, eu xa me curei da luxuría, ou alemos desencanteime. Por consentir obsesionarme co "sexo" aburrido ata chegar a excluir o aspecto "viaxeiro" e "vadio" do desexo. É como traballar de chapero grátis, e aínda por riba ter que pasar o traballo de escoller aos teus clientes en vez de que sexan eles quen o fagan. Non perdono á internet que me quitar a ilusión que ten cada homosexualista: a miña fe no sexo.
O que é inxusto. Quero dicir, que se supon que debo facer co resto da miña vida? Agora que non espero que ninguén teña moita pena de min. Pero que o meu cansanzo sexa un aviso para todos vos: o ligoteo por internet acabará coa túa vida sexual. Precisamente por te conseguir que teñas vida sexual.

2004-10-14T22:20:00.000+01:00

...
Segundo a túa definición orixinal, a orientación sexual dun metrosexual é irrelevante. Sen embargo, na maioría dos artigos e da literatura de marketing sobre o tema descríbese como hetero. Por qué é así?
En parte, como digo, porque se asume que todos os gais xa son estilosos e ben presentados. Aparentemente iso é o que significa "gai". De todas maneiras, decribir ao metrosexual coma hetero é un pouco bobo. Pero claro, os anuncios sempre venden cousas dicindo o contrario do que son. Si, moitos metrosexuais van á cama con mulleres, e só irían á cama con mulleres, pero non hai nada "hetero" na metrosexualidade. Amaricona todos os códigos oficiais de masculinidade de aproximadamente os últimos cen anos. É pasivo onde sempre debería ser activo, desexado onde sempre debería desexar, admirado onde deberia ser sempre o que admira.
Que a maioría dos metrosexuais non sexan gais ou bisexuais só fai que as cousas aínda sexan máis rariñas. O primeiro polo que se preocupa un metrosexual hetero é 1) por si mesmo, 2)por outros metrosexuais – cómo vai saber senón o que está "in" esta tempada?- e 3) polas mulleres que pegan co seu color de ollos. Non necesariamente nesta orde, pero tampouco innecesariamente nesta mesma orde.
Quizais a cousa máis interesante da metrosexualidade sexa que representa o principio da fin da "sexualidade", a pseudo-ciencia do século XIX sobre as preferencias sexuais que dicía que a personalidade e a identidade están dictadas segundo os xenitais da túa parella teñan a mesma forma cos teus ou non. Nunha éra hiperconsumista postindustrial como a nosa, a identidade e a personalidade non está permitido que sexan inherentes –acabaría con moitos negocios- e están pola contra baseadas en escollas de estilos de vida, pautas de consumo, marcas, círculos sociais. Como mostra disto, incluso hai revistas de colores para parellas do mesmo sexo e parellas de transexuais. O amor –e tamén a reproducción- é un estilo de vida. A orientación sexual do metrosexual é obviamente importante para eles e as súas parellas, pero a súa identidade non está baseada nela, e desde un punto de vista cultural-comercial é case irrelevante.
Desde unha prespectiva comercial, nembargantes, é comprensible que se diga que os metrosexuais son heteros- despois de todo, a publicidade busca persuadir tantos homes como poida para que relaxen os seus esfínteres, e dicirlles no oido que non é nada gai que o consumismo inducido polas grandes empresas lles dea polo cu. O cal, ironicamente, é certo.

Son os metrosexuais realmente homosexuais latentes?
Realmente faríalles a vida máis fácil e menos complicada aos retrosexuais se isto fose así - xa detectei que en certos círculos –digamos- algo pechados-, metrosexual se converteu noutra forma de dicir "homo" ou "maricas". Desafortunadamente para eses tipos ameazados –e tamén para min- isto é só un desexo, un pensamento homófobo elaborado na casa. De feito os metrosexuais hetero son posiblemente menos latentes cos retrosexuais. Son, despois de todo, máis abertos na súa capacidade de flirtear. A súa identidade non se basea nun constante rexeitamento da homosexualidade. O que os retrosexuais atopan repugnante no metrosexual é a súa invitación a que os miren – unha mirada á que non se lle pode poñer xénero nin heterosexualizar. Son uns narcisistas que aplican a igualdade de oportunidade con quen os mira.
O homoerotismo, máis que a homosexualidade é unha parte obvia e inevitable do narcisimo masculino – xusto como pasa co narcisismo feminino, de aí o "chic lésbico". O que é unha das razóns polo que foi desautorizado durante tanto tempo. Isto non quere dicir que a maioría dos metrosexuais desexen ir á cama con outro home –nin sequera incluso para partillar xenerosamente a súa beleza coa outra parte da humanidade tan falta dela-, é simplemente que non sinten necesariamente repulsa polo corpo masculino da mesma maneira os retrosexuais, que non paran de repetilo. Por extensión, o seu interese nas mulleres non está necesariamente movido polo auto-odio ou a necesidade de demostrar a súa virilidade; é unha cuestión de gusto e de pracer. O que sospeito que moitas mulleres atoparan un alivio, por non mencionar que as pon cachondas. Aínda que tamén é verdade que moitas poden atopar aos metrosexuais demasiado parecidos á súa propia competencia.
...

(De 'MetroDaddy Speaks!', Mark Simpson, en Salon, 5 de xaneiro de 2004)

2004-10-12T22:14:00.000+01:00

Living a vida lixo.
O pavillón de España.
Mondo Brutto.
"O baleiro do ocio é o baleiro da vida na sociedade actual(...). Isto é o que refire, e ó mesmo tempo oculta, todo o espectáculo cultural existente, dentro do cal podemos distinguir tres grandes formas: (...) Unha forma clásica, reproducida en estado puro ou prolongada por imitación (...). A continuación, infinidade de trazos dun espectáculo degradado, que é a representación da sociedade dominante posta ó servicio dos explotados para a súa propia mistificación (os xogos televisados, case todo o cinema e a novela, a publicidade, o automóbil como signo de prestixio social). Finalmente, existe unha negación vangardista do espectáculo, a cotío inconsciente dos seus motivos, que é a cultura actual 'no que ten de orixinal'." ("A Realización da Arte", Internationale Situationniste, núm. 4, vol. 1, 1960)
Ilustres persoas de "grande fama e entendemento" levan décadas disertando sobre o significado da cultura actual. Os resultados destes estudios foron variopintos e pintureiros, aínda que existe unha unanimidade á búlgara en defender estas dúas ideas como feitos de facto; unha, que a cultura sacralizouse, invadindo tódolos ámbitos da vida; e dous, que esa mesma e todopoderosa cultura deveiu nunha sorte de "caos reptante" onde se mesturan, aglutina e gomítanse sen dixerir tropezóns antagónicos, superpostos e extraordinariamente "confusos", como dirían Gustavo Bueno ou Dino. Estes dous belos conceptos atoparon na cultura e vida social hispana unha materialización portentosa. Por esta sinxela razón, ímonos centrar na cousa española, porque é onde mellor e de maneira máis espectacular se pode apreciar esa contaminación do lixo no cotián, como mandan os canons...
A zona de subcultura, primeira formulación da actual cultura lixo realizada por Bruno Schulz, un pouco antes de Valerio Lazarov, entra triunfal nos grandes salóns onde as elites vivían por e para a "alta cultura", ó tempo que esta; deformada e convertida en grotesco fenómeno popular, maniféstase a cachón en case tódalas expresións da vida cotiá, como un chapapote á deriva. Resultaría imposible delimita-las características desta estraña condición apelando unicamente ás clásicas e manidas onomatopeias de camp, kitsch, cheese, pin, trash, badge, punk, etc., porque chegamos a un estado de cousas que desborda calquera intento de explicar como é a nosa cultura sen poder deixar de recorrer, unha vez máis, tanto ós cadros de Solana e as Costus como ós da Rata de Antequera.
A nosa pintoresca tese é aquela -e con isto, non saberiamos dicir en que saco nos metemos, se no dos "apocalípticos" ou no dos "integrados"- que se sustenta na idea, tal vez errada, de que a cultura lixo, esa cultura de masas tal e como a experimentamos a diario, é un constructo de contidos moito máis amplos e "ricos" que o que por tradición e polo palabro limitouse ó ámbito marxinal: o relacionado con movementos estéticos asociais, eses que elevaron á categoría de "arte", "pensamento", "pretecnoloxía", "alimentación", "fogar e moda", "demostracións cultas e sofisticadas", etc., todo o que fora considerado no pasado como de pésimo gusto, de pouca calidade ou falto de calquera interese ou contido, como unha "vangarda casual, resultado da torpeza ou do azar" (Jordi Costa). Esta perspectiva do que se coñece globalmente como trash é simple e abertamente reduccionista, cando non reaccionaria, se témo-la intención de afondar sobre os sempre inquietantes fenómenos do mainstream español, que, por algunha razón, descoñecida, resultan, contemplados dende un punto de vista "descartesiano" e científico, auténticos subproductos, comparables ós ananiños de louza para decora-lo xardín, os partidos de fútbol da Liga das Estrelas ou os informativos da televisión... Cunha circunstancia agravante: lonxe de xurdir dun proceso intelectual xeneroso, como vehículo de crítica ou de burla, son o resultado da pura inconsciencia e do mal gusto natural, sen artificios. Por iso, a maioría das manifestacións, produccións e artefactos da vida española son o resultado do clásico soño da Razón (agora ciber, virtual e pasiva) e daquilo que esta produciu e segue producindo, mal que nos pese. Non se trata, por tanto, de facer unha reflexión en clave de humor retro-amable, como acostuman os popes da cultura popular, arredor de que somos, nestas e noutras moitas cousas, "o peor do peor" ou "o máis do last" ("O interesante é copiar sen que se note a quen copias", A. de la Iglesia), senón de enfrontarse á Besta, para descubrir que estamos a medio camiño, no estético, entre o papichulismo e o esperpento de sempre. E no ideolóxico, entre o simulacro, o sucedáneo, o galimatías, o quero e non podo... e o pseudo todo. As nosas vidas flúen, sen posibilidade algunha de deterse, nun incesante e absurdo complexo de ideas, seres e cousas que perden o seu sentido ós cinco minutos (o boneco Curro 92, Hormaechea, a Veneno...), de conceptos que nunca entendemos, pero que foron baleirados de calquera significado (democracia, xustiza, solidariedade, igualdade...), correndo todo polas marxes traxicómicas da imitación de clichés e a explotación das modas (perdón, tendencias), e a Improvisación Nacional sobre a que se sustenta o noso tradicional status quo de "tente, mentres cobro". As nosas "semividas" -é triste dicilo, pero máis triste é experimentalo- non se encadran nun marco histórico postindustrial comme il faut, senón na vella feira, agora completamente desarraigada, dos mercachifles e os derivados. A nosa "case vida", (cultural, política, social, ideolóxica...), insistimos, é puro lixo. Por fin realizouse o soño da nosa vella clase dirixente de toda a vida:
España-Lixo é unha primeira potencia, pero de verdade. Xa o advertían os nosos sabios: "Ser español é unha das cousas máis serias que se poden ser neste mundo".
No doméstico, se España fóra un programa de televisión, sería Gran Irmán. No social, sería o máis parecido a un suceso colorista que se salda cunhas "lesións incompatibles coa vida". E no cultural moi sinxelo: as glorias deportivas do Real Madrid que campean por Europa. É dicir, o máis parecido á España que gozaron o Equipo A, McGyver e James Bond, por esta orde. Un todo de conceptos, conductas e productos groseiros, de baratixas do século XXI, realizado e dirixido por un país á cabeza do Terceiro Mundo, centro do eixo Madrid-Marbella-Arabia Saudí. Moito peor, moito máis rápida, moito máis grande e moito máis desvariada, incluso, que a cultura lixo norteamericana de salón. Un grandioso sucedáneo do subproducto oficial.
"Situacións extremas e cotiás, tan cotiás que xa non nos afectan, centos de seres anónimos pululan polo asfalto ou polas redes informáticas, travestidos ou acomplexados, soterrando calquera esperanza de salvación" (Angel Antonio Rodríguez, Celeridad e imaxe)
Políticas e ideoloxías polo sumidoiro
Non cambiaron os contundentes (e pouco posmodernos) modelos tradicionais de "ordeno e mando" postos ó servicio do español. A única novidade importada atropeladamente foi o superdesenvolvemento tecnolóxico, pero sempre dentro do clásico subdesenvolemento social. Aínda que, iso si, todo enmarcado, afortunadamente, no popular "desenvolvemento sostible". Esta formidable síntese deu como resultado unha España en ficción celtibérica, tipo Asterix en Hispania ou Os Picapedra, repleta de "técnicos", "tecnócratas", "operadores", "consultores", "asesores", "comerciais", "especialistas"..., con apelidos tipos Sopalajo de Arrierez e Torrezno, Acelerez ou Saueltalamosca, que non son máis que os representantes a comisión polos pobos, os vendedores de enciclopedias (agora en telemarketing), os agropuecuarios e asalariados de toda a vida, pero postindustrializados; é dicir, operando nun contexto de non-traballo, e en condicións da Revolución Industrial. Esa que non chegou nunca ó noso país. O Pita-gol e o autoxiro como highlights da nosa industria.
As cousas que pensan os españois están minus zero: liberados a empurróns, e sen apenas consciencia de elo, da relixión obrigatoria, as ideas sobre a vida e do futuro da humanidade limítanse ó que digan polos mandos a distancia, as consignas dos xornais deportivos e os emoticóns dos móbiles. Os máis xóvenes (de 0 a 65 anos) apuntáronse, cuns trinta anos de atraso, ás modas esotéricas para buscar un hobby iluminador: as pedras do destino, o xardinciño zen, a hipnose clínica, a telefonía móbil e os bailes de salón. Do catolicismo fica un certo pouso raro, como os sandadores de opereta e algúns acontecementos que nos devolven á máquina do tempo nacionalcatólico, tales como o enésimo escándalo do cura tarambana de Zero, ou a santificación en prime time de Escrivá de Balaguer, o primeiro santo con lentes de pasta da historia ("Este borriquito de noria ou ese burro sarnoso baixo cuia figura vese cando se dirixe a Deus...", adoitaba dicir, arrincándose por Chiquito). E as novas igrexas catódicas dos cultos popularizados por Donna Hightower, Manzanita ou El Pérez (quen, segundo el mesmo, unha vez escoitou unha Voz que lle ordenou: "Pérez, ata aquí chegamos: a navalla ou a Biblia"):
As ideas políticas do español (si, ¿que pasa?), oscilan entre unha enorme maioría que non-sabe-non-contesta e o fascinante mundo da desinformación, sobre o cal, nos tememos, non cabe facer reflexión algunha ("xa están aquííí..."): omnipresentes e omniscientes, como un anuncio de Pascual, regalando co diario bonecos de coñecidos homes de acción, vaixelas de Mortadelo e Filemón, sobres de comida preparada Alcosto, o xogo da oca do Real Madrid, e ata libros de saldo, tipo Jesus viviu e morreu en Cachemira, ou Osama Bin Laden: a espada de Alá, de Eric Frattini. Os quioscos en pouco se diferencian do escaparate dun badulaque inverosímil.
Aínda que este descoñecemento e desapego cara a res pública sexa parte consustancial da nosa historia, a situación actual, na que todo o mundo é consciente (inconscientemente) de que non existe forma algunha de controla-los procesos económicos, por máis que a clase política se crea dotada duns descontrolados superpoderes para decidi-l noso lixo de destino no universal, conducíunos a un estadio de pasotismo, cando non de absoluto desprezo cara eles, cara os nosos pais da patria. Un fenómeno do desprezo (non precisamente un entusiasmo, como vaticinaba o sabio Lyotard), esta vez si, tamén consustancial a toda a Europa creada artificialmente polos plutotecnócratas de Maastrich e da Escola de Cincinnati.
Sociedade polo rego
Os tres piares fangosos onde se asinta cambaleante a vida española poderíanse resumir en: Sexo, Alarmismo e Diñeiro. A xente española pretende, mediante o socorrido recurso da "fuxida cara adiante" e "o que veña detrás, que arree", escapar a toda pastilla da súa condición de ser humano shareware, e afastarse dos perigos cos que os medios os atemorizan -a inseguridade cidadá, a droga, o terrorismo cego, os cans e os maridos asasinos, as alunizaxes, as mafias de inmigrantes ó Roberto Alcázar e Pedrín, as chuvias de meteoritos de xeo e o moi posible afundimento da torre Picasso, segundo Antena 3 TV ("As ameazas cortan a inspiración erótica", Carlos Iturgaiz)-, así como dispor dunha posición económica saneada, baseada nas mensualidades e a euroconversión/desvalorización das moedas, unha moeda lixo tipo Monopoly que destiñe e que en economías modestas case xa non ten sentido nin razón de ser. Ambas cousas, para dispor dun disparatado consumismo/hedonismo de usar e tirar, fabricado a partir de subproductos.
Os espacios de ocio son os novos centros de reunión relixiosa onde colectiviza-los males, pero con bolsas e vasos de plástico, mentres dipeamos: os centros comerciais cos seus correspondentes burgers, disco pafs, cinema de macrosalas, karaokes, bares de tapas, bingo, salón de xogos, etc., etc. Os espectáculos son punto e aparte, máis que nada porque "todo é un bo espectáculo", e producen ó súa vez conceptos lixo tales como "un bo filme", "unha boa cea", "unha boa persoa", "un bo viño", "unha boa compañía".
Segundo as sondaxes, os españois coidamos moito o noso aspecto de "adáns". Debe ser esa a razón pola que tódalas rúas están invadidas por badulaques de roupa, de feituras e fabricación en serie dos patróns da moda europea, pero co toque español, que ten, por un lado, o rancio substrato de 'Este señor de negro', mesturado coas viles explotacións das marcas italianas (esas camisas, por exemplo, de Versas, Moschito e Versatto), e a cruel importación do "flamboiante" aspecto da comunidade iberoamericana, tras asimilar, á súa maneira hot & spicy latina, o look do imperio yanki. Dentro da nosa mocidade-lixo-branca, eles van vestidos como imitadores de terceira de artistas e futbolistas latinos travestidos de segunda; e elas, como as suripantas que triunfan na capital do Terceiro Mundo, Mayami. Esas Suripop Supernenas da tele, Bellepop, que actúan nos Carrefour de provincias ignotas, serían un exemplo concreto. A Outra España segue como pode os dictados da elegancia 'Los santos inocentes' dun Bertín Osborne, un 'El Jarabo' ou un duque de Feira. E para elas, unha Pitita Ridruejo, unha dona Carmen Polo de Franco... Ou máis ben clásicas, como Ana Botella. Vestidas por ¡Tony Ardón ou Paquito Clavel! O producto nacional da moda, dominado polas corporacións do gusto reciclado, como Zaramango, ofrecen ó españ@l a posibilidade de vestir barato, con trapalladas, pero todo disfrazado con certa pátina de calidade artificial e como de bo vestir amanerado ó Victorio & Luchino ou o perruqueiro de Karina. Un "'top manta' da alta costura", como di a ex miss e pensadora Judith Mascot.
As Casas, os pisiños do español, as infravivendas seguen ancoradas, gracias ó labor da especulación "abarca e devora" e os efectos da aluminose, no "chabolismo vertical" para familias sen recursos. Na moda do adosado en cidade dormitorio, pero agora vendido gracias ás cuñas da onda media e os folletos do buzón, como "ambiente señorial, canchas de pádel, salas de meditación, zona de recreo presurizada, xardinciño zen, espacios de ocio on line, seguridade privada, e todo a quince minutos do centro, nunha próxima provincia limítrofe, cun índice baixo de criminalidade". Os máis pudentes optaron por exportar, carpetovetónicamente, a clase de vivenda coñecida como "loft descontextualizado" a imitación dos anuncios españois, onde se poden ver criaturas que vagan nun gran espacio desamoblado, pero cunha moto ou unha "instalación" moderna, mentres oen unha e outra vez a Weezer-Moviestar. O resto segue empeñado en decorar e vesti-las súas casas cos obxectos dos "todo a cen" orientais e os mobles, na parte barata, dos salóns Ikea (os máis excéntricos, na Galería do Coleccionista), cando non en Salones Ocaña, a cidade do moble, Artimueble, Tu-Mueble e ExpoMueble, situados neses esdrúxulos e sórdidos polígonos periféricos onde se elevan orgullosos e ameazadores macrocentros para a bricolaxe, a decoración, os electrodomésticos, a comida lixo, a roupa lixo e os xoguetes pouco sexistas. E o coche, ollo, fetiche insustituible da vida diaria, prolongación do ego hispano e culminación, nos remates e deseños de plástico e material de reciclaxe, das estética-carente-de-ética do español, nun contexto de obras públicas do Terceiro Mundo.
O español vive no atasco ou na valga provocada por un ballón, o español come en franquías de grandes empresas estranxeiras (eses fish fingers do Capitán Pescanova, esas Fajitas Old O Paso) ou en graxentos locais con denominación de orixe (Los Torreznos III, bar español; cafetería Iowa, snack-bar...).
O español viste como un bardallas e divírtese como un necio, de forma pasiva e coa boca aberta, nun espectáculo (que ben pode ser Cortyland, o desfile de aluguer das forzas armadas ou o Cirque du Soleil). Sen embargo, e este costume resiste indemne, bébese coa mesma sede furiosa de séculos e séculos de abotargamento. Porque ata Don Simón é cultura. De botellón. Mediterránea.
O cubo da cultura
"En literatura e na política hai moito ghilipollas" (Arturo Pérez-Reverte)
E fíxense quen o ía dicir. Neste terreo, non nos doen prendas: todo é lixo. E podémonos sentir orgullosos, de lograr un Weltanschauung cultural de moito coidado. Non temos máis que repasa-la lista de personalidades da nosa kultur-trash que triunfaron internacionalmente nos últimos anos: Induraín (o deporte é Cultura), Antonio Banderas e Penélope Cruz, os nosos cosmonautas, Joaquín Cortés, Ruphert, Enrique Iglesias, o Real Madrid, Almodovar & Amenábar, Esther Cañadas..., quen desbancaron á clásica aliñación de Goya, Gento, Velázquez, Puskas, Dalí, Di Stéfano, Lorca e Picasso, levando a nosa "kultura" e idiosincrasia a tódolos lugares do mundo, como dicía o cuplé. Ou como berra Fermín Bouza:
"Unha máquina simple de reciclar lixo para o consumo humano: unha especie de gran artiluxio da ordinariez cuio funcionamento é, ata agora, impecable. Algo así: consumo-publicidade-audiencia-lixo-degradación cultural-consumo." ("Cultura e gusto ó inicio do século XXI: socioloxía da lixo", Revista de Occidente, núm. 243, xullo-agosto 2001)
Por suposto, tódolos trunfos mencionados anteriormente son ó máis alto nivel, manifestacións extremas. Porque o que realmente podemos considerar como o desiderátum da cultura española de base é o recoñecemento ó cidadán de a pé que sae na televisión por algún suceso ou algunha anécdota, interpretando a realidade en calquera das súas variantes. Así témo-lo maltratador de xénero con telexenia, o chulazo caribeño, o ex garda civil primordial, o vidente de campo, o infraser concursista, a clásica "actriz e modelo" ou o freak mediático, e enormes profesionais, como Terelu e Mª. Teresa Campos. No outro extremo, as vangardas. Encabezadas por Fernando Sánchez-Dragó, Eduard Punset e Ana Rosa Quintana, e representadas por fitos culturais como a pasarela Cibeles e a pasarela Gaudí, os tres tenores, o SIMO, a accidentada entrega do premio Planeta, os premios Príncipe de Asturias a persoas que o pobo non coñece, as aparicións públicas de Ana Botella no Caribe, as aparicións marianas, a morte de Paquirri, a filme de OT, o resurgir do fenómeno Eurovisión, os premios Amigo e os Ondas Latinos, a filme Gran Irmán e a voda de Sara Montiel. Poucos países do noso entorno poden presentar un palmarés semellante de subproductos choqueiros.
Agora ben, a literatura española, punteira no mundo, está vivindo un dos seus mellores momentos dende a óptica canalla dun "top manta" literario. Tódalas "personalidades da televisión" teñen o seu propio libriño, seguen a moda das memorias de artistas e vividores veteranos (Espartaco Santori, Alfonso Santiesteban, Jose Mª Aznar, Isabel Pisano, Joselito e don Antonio Gala, este último, tamén na sección Libro de Señora)... Tamén se cultiva moito o subxénero do libro histórico revisionista (popularizado polos best sellers de don Ricardo de la Cierva, e as monografías a, ante, baixo, cabe, con, contra, de, dende, en, entre, cara, ata, para, por, segundo, sen, so, sobre ou trala Guerra Civil) e as ficcións históricas, ó estilo de 'A vida privada de dona Urraca'. As últimas novidades son, por un lado, os libros de denuncia puntual, como o das nenas de Alcàsser, secuestrado de actualidade; o clásico 'ETA naceu nun seminario: o gran segrego', de Álvaro Baeza; 'Coa venia...Coa venia...Eu indaguei o 23-F', de Piar Urbano, etc., etc. Por outro, as noveliñas de veteranas xornalistas e novas literatas de alambicado nome, dende Carmen Rico Godoy, Marisa Medina ou Isabel San Sebastian, ata Espido Freire e Silvia Grijalba. Ademais, por suposto, do consumo indiscriminado de superventas internacionais, pensados para os traxectos urbanos da muller traballadora.
Falando de cinema lixo, sería completamente inútil limitarse a mencionar como cinema deste pao só e exclusivamente a don Mariano Ozores, e non incluír no mesmo grupo a persoas como Vicente Aranda, Alfonso Ungría e José Luis Garci. É só unha cuestión de matices. E a caspa é a mesma. Como cando se merca un dvd Sonitronic para ver Arma Letal IV, como quen merca un 'botijo' cos atributos virís de Tejero. Ou cando se poñía plástico de tres cores á tele en branco e negro...
No campo teatral, seguen en alza as tendencias inauguradas polos irmáns Álvarez Quintero e o entremés satírico e/ou descolocado de Muñoz Seca e Echegaray, en obras para trintañeiros con gañas de rir e de espectáculo, como 5 homes punto com, 5 mulleres punto com, 5 gays punto com, Quítate ti pa poñerme eu, etc., etc.
En canto á música que sufrimos aquí, resulta un exercicio do absurdo falar sobre ela ("Se canto como o cu, que haxa moitos cus como eu en España", Miguel Bosé). O español prefire o receptáculo onde fai como que oe música, máis que o contido musical propiamente dito: dende o coche, no atasco, a macrodiscoteca do pobo, Disco Castil ou o Pavillón Multiusos Jesús Vázquez. E o reproductor desa música máis que a propia música: esas minicadenas marca Stereo, imitación Made in Triángulo de Ouro das Bang & Olufsen, que se abren pasando a man, con luceciñas de colorins e osciloscopios, aí é onde reside o gusto musical patrio... En estala-los dedos e oír a Bustamante. "Oe oe oe oe..."
É case tan ridículo como falar da televisión, "pre Apagón Analóxico". Pero, como nos chega máis a todos, a televisión, queremos dicir, só podemos constatar que as actuais "parrilladas" de programas, so pena de non incorrer en Teorías da Conspiración e Superiores Descoñecidos, semellan como saídas mesmamente dun limo primixenio. Volvemos a recorrer ó sabio Bouza, sempre tan sementado: "Un país que quere verse a si mesmo coa cara mellor aliñada que ese xesto hortera e sinistro que lle poñen os chamados 'famosos', personaxes de lenda urbana de mínimo fuste: barristas de discoteca, pibas sen oficio, pícaros de toda condición e a patulea de reporteros que diso viven". Pero isto reza, coidado, para Tómbola ata El Parte, pasando por todos e cada un dos programas que na actualidade se emiten.
Cibernia.
A cultura española enriqueceuse unha barbaridade gracias ás novas tecnoloxías. O español é outra persoa dende que ten un móbil como o de Zoolander e pode navegar inconscientemente por internet. A presencia española na rede, en canto a contidos, lamentamos sinalalo, é practicamente anecdótica. Todo o que non sexan chats, páxinas porno e esas webs persoais de peñas de amigos fronteirizos, está aínda por descubrir para o curioso cibernauta unicello. Sen embargo, si podemos atopar de súpeto a nosa impronta en Internet: o chiste, o chascarrillo, a broma, a gamberrada, o insulto, a descalificación e a palabra soez...
Eses miles de gifs animados, escenas eróticas churrusqueiras, os refráns de Chiquitistán, e o video Mola Mazo de Camilo Sesto, por non falar daquelas listas de supervivintes do 11-S, onde o internauta español baleirábase, facendo das súas. Ademais dunha longa lista de horrendos sites institucionais, case sempre inoperativos, de lugares tan diversos como lonxanos: concellos tránsfugas de apeadeiros e pedanías, fundacións embalsamadas ("Fundación para A Lei e A Orde")..., aparte das webs comerciais, nas que se poden atopar dende www.elbazarnacional.com, especializado en productos de denominación de orixe anticonstitucional, ata tendas de confección e alimentación como: www.gaseosassammy.org, www.destilerías.Sys.ue, www.ultramarinosavelino.com ou www.spainmalls.com. Ou punto es.
Trash espido.
A cultura popular sempre foi máis fecunda nos períodos nos que o pobo estaba afastado dos artificios da alta vida cultural, dando resultados espontáneos e activos. Na penosa actualidade, metidos ata as cellas no Weltschmerz, os así chamados productos da cultura popular son completamente alleos ó mesmo pobo, que, en realidade, xa non é pobo senón "público", "audiencia" ou o julioiglesiano "lasss-gentessss", o resultado dunha carreira absurda, como dos Autos Locos, das grandes corporacións mediáticas, lanzadas cara o lixo para satisfacer unhas demandas desa audiencia que eles mesmos crearon, a modo de Prometéos falsos. A vida lixo non ten substrato cultural propiamente dito, senón máis ben é como un lameira de gustos, tendencias, modas desnaturalizadas, etc. Creados polos medios. Non vaiamos caer agora na teoría duns superviláns operando nun laboratorio infernal. Que máis quixeseramos. Este sindiós só é o resultado da economía "anti-persoa humana" e a virtualidade das cousas, un kingdom trash consciente, asumido e aceptado, onde só vale o pracer artificial, o consumismo tolo e a acumulación de lixo nas nosas casas e nas nosas almas. Lonxe de ilustrarse gracias ás ciencias, que adiantan unha barbaridad, como dicía Jovellanos e cantaban na verbena da paloma, a xente embrutécese cada vez máis e mellor, gracias a elas. Ese home que viu Guy Debord un día, estando borracho, é español. Xa saben: "O que pensa, ¡perde!".
"...Sen embargo, cada individuo é capaz de producir en si mesmo unha especie de revolución fría, situándose por un intre fóra do fluxo informativo publicitario. É moi fácil de facer; de feito, nunca foi tan fácil como agora situarse nunha posición estética con relación ó mundo: abonda con dar un paso ó lado. E, en última instancia, incluso ese paso é inútil. Abonda con facer unha pausa; apaga-la radio, desenchufa-lo televisor; non mercar nada, non desexar mercar. Abonda con deixar de participar, deixar de saber; suspender temporalmente calquera actividade mental. Abonda, literalmente, con quedarse inmóbil uns segundos." (Michel Houllebecq, O mundo como supermercado, Anagrama, Barcelona 2000)
Un freak show virtual
Ó final do percorrido, como se se estivese pechando un círculo, o individuo convértese no seu propio monstruo e autoexhibe, no enmudecedor e inabarcable silencio do ciberespacio, os límites cotidiáns da súa propia mediocridade. As páxinas web persoais, nas que o suxeito amosa o seu rostro, as súas afeccións e o seu entorno, son algo así como unha evolución perversa da vella feira de fenómenos humanos. A mediocridade, extirpada do seu contexto, é unha forma de anormalidade. O cotián e o minúsculo vístense coas galas da excepcionalidade.
Escritores como Chuck Palahniuk, Michel Houellebecq ou Aldo Nove fozaron nas chagas dun presente nihilista (ou case) que podería se-lo epílogo da historia da humanidade. Pero a imaxe deste último fenómeno lixo -unha xungla de webs persoais reclamando unha comunicación posible- pode ser, tamén, a primeira pedra para a construcción dunha nova realidade non necesariamente ominosa. (Jordi Costa)

(De 'Cultura Porquería, una espeleologia del gust', Jordi Costa, Barcelona 2003)

2004-10-11T13:11:00.000+01:00

Onde os refugallos embocan no mar.
A casa de Santa Mónica estaba a unha elegante distancia de Palisades Beach Road, o bulandeiro paseo marítimo da cidade. Aquilo era o máis elevado da cidade, a súa opulencia servía aos yuppies que moraban nas propiedades máis ao sur da costa do Pacífico coma meta á que aspirar. Era unha vivenda de dous andares de estilo español, oculta en parte desde a estrada por un enorme muro de pedra, e unha selección de árbores indíxenas americanas e importadas. A escasos metros cara ao interior do muro, un valado de seguridade electrificado percorría o perímetro da propiedade. Pasada a porta que daba entrada ao terreo, estaba agochada discretamente unha garita, e fora dela sentaba un fornido garda con gafas de espello.
Indudablemente, a impresión do conxunto que producía aquela residencia era de opulencia. A diferencia do que acontecía na veciña Beverly Hills, nembargantes, aquí o concepto de riqueza semellaba máis utilitario, no canto de estar dominado pola preocupación polo estatus. A impresión era que a riqueza estaba aquí para ser consumida, en vez de para lucila ostentosamente co obxecto de provocar respeito, abraio ou envexa.
Vaciaran a pisicina que había ao fondo da casa; non era aquel un fogar que estives habitado todo o ano. O interior a casa estaba abondosamente amoblado, aínda que nun estilo austero e práctico.
Había catro mulleres relaxándose nun grande cuarto que levaba, atravesando as portas do patio, cara á pisicina baleira. Estaban tranquilas, silandeiramente ociosas. Os únicos ruidos eran o da televisión, que unha delas miraba, e o do suave seseo do aire acondicionado que bombeaba aire fresco e seco no interior da casa.
Había unha pila de revistas relocentes sobre a grande mesa de café. Levaban títulos tales como Wide-o, Scheme Scene e Bevvy Merchants. Madonna folleaba ociosamente entre as páxinas da revista chamada Radge, deténdose abruptamente para se regalar a vista cunha pálida silueta de Derek Prentice, resprandecente nun chándal de acetato púrpura, azul e negro.
“Fuaa! E ese o follaba eu ata que caira de cú!”, exclamou luxuriosamente, rompendo o silencio e metendo a foto embaixo dos fociños de Kylie Minogue.
Kylie examinou clínicamente a imaxe: “Hmmm..., non sei... Non ten o cu mal feito, pero a min o cabelo á cunca non me vai moito. Aínda así, non o botaría da cama a patadas, coma quen di, sabes?”
“Quén é ese?”, preguntou Victoria Principal, limando as uñas mentras descansaba no sofá.
“Deek Prentice, de Gilmerton. Andaba cos casuals, pero xa non lle vai ese rollo”, dixo Madonna, botando un chicle na boca.
Victoria amosouse entusiasmada: “Ten un polvo da hostia. Aposto a que o ten coma o dun cabalo. Como a foto esa que teño do Tam McKenzie, o do Young Leith Team, sabedes, da aliñación orixinal dos setenta. Menudo carallón ten, machiña, non che digo. Fuaa, machiña! Incluso co chandal posto se pode ver como lle abulta o aparato. Pensei: hostia puta, cambiaba os dentes de diante por lle poñer as enxivas enriba”
“Probablemente terías que facelo, se o ten tan grande como dis!” sonriu Kylie maliciosamente. Todas riron ruidosamente, agás Kim Basinger, que estaba encollida vendo a televisión nunha cadeira.
“De ilusións tamén se vive”, meditou. Kim estaba a estudiar a sensual imaxe de Dode Chalmers; atrevida cabeza afeitada, camiseta de Castlemaine XXXX e Levis. Aínda que Rocky, o seu fiel pitt-bull terrier americano, non resultaba visible na pantalla, Kim fixouse en que a súa correa de coiro e cadeas estaba enrolada ao redor do forte e tatuado brazo de Dode. Aquela imaxe emanaba erotismo puro. Desexou ter grabado en video aquel programa.
A cámara virou bruscamente cara Rocky, a quen Dode describiu diante do entrevistador como: "O meu único amigo fiel na vida. Temos unha telepatía extraordinaria que vai alén da arquetípica relación entre home e besta... Rocky é nun sentido real unha prolongación de min mesmo."
A Kim isto parecíalle un pouco pretencioso. Desde logo, cabían poucas dúbidas de que Rocky formaba parte integral da lenda de Dode Chamlers. Ían xuntos a todas partes. Malía todo, Kim preguntábase cínicamente ata qué punto isto era unha turbia artimaña publicitaria, montada quizais por axentes de relacións públicas.
"Hostia...", arquexou Kylie, boquiaberta,"...o que daría eu por estar na pel dese can agora mesmo. Levando un colar, encadeada ó brazo de Dode. Iso iríame de putamadre."
"Pois lévalo claro", ríu Kim, máis burlonamente do que fora a súa intención.
Madonna ollouna dende o outro lado. "Vale pois, lista. Non sexas tan presumida", dixo en ton desafiante.
"Iso, Kim, non nos digas que non o farías con el se tivése-la oportunidade", burlouse Victoria.
"A iso ía. Non vou te-la oportunidade, así que ¿de que serve falar diso, digo eu? Eu estou aquí, no sur de California, e Dode está no puto Leith dos collóns."
Ficaron en silencio, e ollaron a entrevista que lle estaban facendo a Dode no Show de Jimmy McGilvary. A Kim parecíalle que non había dios que aturase ao McGilvaryr, que se cría unha estrela tan importante como os seus convidados. Preguntáballe a Dode pola súa vida amorosa.
"Honradamente, non teño tempo para as relacións serias nestes momentos. Agora mesmo o único que me interesa son as horas extra que poida facer. Despois de todo, un non pode esquecer que a quincena de vacacións dos choiantes está á voltada da esquina", explicou Dode, lixeiramente ruborizado, cos seus delgados beizos case engurrados nun sorriso.
"Eu metíame con este detrás dunha silveira", dixo Kylie lambendo o beizo inferior.
"Agora mesmiño", asentiu Victoria gravemente, cos ollos desorbitados.
A Madonna interesáballe máis Deek Prentice. Voltou a súa atención ó artigo e continuou lendo. Agardaba ler algo sobre a ruptura de Deek cos casuals. Non se coñecía toda a historia ó respecto, e sería interesante oí-la versión de Deek.

Aínda non temos que perde-la esperanza, pois Deek mantén unha actitude aberta no que a romances se refire dende a súa tan soada ruptura coa sensual acomodadora Sandra Riley. Nótase que é un tema no que Deek está ansioso por deixa-las cousas claras.
"Supoño que, en certo modo, queriámonos demasiado. Dende logo, non hai xenreira nin amargura por ningunha das dúas partes. De feito, estiven falando por teléfono coa Sandra a outra noite, así que seguimos sendo moi amigos. As nosas respectivas carreiras dificultábannos vernos coa frecuencia que desexasemos. Evidentemente, o cinema non é un asunto de nove a cinco, e as mudanzas poden levarme por todo o país, tendo que pernoctar. Nos afixemos a non estar xuntos, e máis ou menos fomos afastándonos pouco a pouco. Por desgracia, esa é a natureza do traballo no que estamos. Resulta difícil manter unha relación."
A vida social de Deek é outro aspecto no que cre recibir ración máis que suficiente de publicidade non desexada. Aínda que non é ningún segrego que lle gusta a boa vida, cre que "determinadas fontes" esaxeraron un tanto as cousas.
"Así que me gusta xogar ó billar de vez en cando con Dode Chalmers e Cha Telfer. O único que podo dicir é: Culpable, señoría. Si, teño o costume de visitar lugares como o Spey Lounge, Swanneys e a Clan Tavern; e gústame tomar algunhas pintas de lager. Sen embargo, o público só ve o lado glamuroso das cousas. A maioría das noites estou en casa, vendo Coronation Street e Eastenders. Só por dar un exemplo de que tipo de chorradas reflexa a prensa, houbo unha reportaxe nun xornal dominical, non vou dar o nome, afirmando que estiven envolvido nun altercado durante unha despedida de solteiros no Fox's Bar. Non é un garito que frecuente, ¡e, en calquera caso, aquela noite estaba facendo horas extra! Se estivese no pub tan de seguido como sosteñen determinados redactores das revistas do corazón, dificilmente podería conserva-lo meu emprego con Mudanzas Northern. Con tres millóns de parados, pódovos asegurar que non teño intención algunha de durmir nos loureiros."
O xefe de Deek, o experimentado supervisor Rab Logan, está de acordo. É probable que Rab coñeza a Deek mellor que ningún compañeiro de traballo, e a Deek non ten reparos á hora de atribuirlle ó adusto nativo de Leith a salvación da súa carreira. Rab díxonos: "Deek chegou aquí coa reputación de ser, digamos, un tanto difícil. É moi individualista, todo o contrario dun home de equipo, e adoitaba irse ó pub sempre que lle daba a gana. Evidentemente, habendo un porte a medio facer, semellante falta de seriedade provocou certo malestar entre os demais membros do equipo. As navallas saíron a relocer por primeira e última vez, e dende entón foi unha gozada traballar con Deek. Non teño palabras suficientes para gabalo."

Deek non ten reparo algún en recoñece-la súa débeda co Svengali das mudanzas, ó contrario.
"Débollo todo a Rab. Fixo un aparte comigo e díxome que eu tiña o que facía falta para triunfar no negocio das mudanzas. A decisión era miña. Daquela eu era arrogante, e non escoitaba a ninguén. Sen embargo, lembro aquela viaxe a casa excepcionalmente horrenda e solitaria no autobús núero seis: o día no que Rab me dixo unhas cantas verdades coma puños. Ten o costume de afirma-lo evidente, cando ti estás tan perto que as árbores non te deixan ve-la fraga. Despois de que Rab Logan te bota un rapapolvos, poste as pilas. A lección que aprendín de Rab aquel día foi importante. En certo modo, o negocio das mudanzas é como calquera outro. En última instancia, vales tanto como o teu último porte"
O que Deek quere a longo prazo, sen embargo, é a oportunidade de

"Non hai nada que nos impida ir a Leith de vacacións e tal", suxeriu Victoria, desviando a atención de Madonna da revista.
"Vacacións...., vacacións...", cantou Madonna.
"¡Si! Poderiamos ir ó Clan", extasiouse Kylie. "Imaxínate a de pirolas que haberá alí dentro. Saíndo polas putas paredes". Entornou os ollos, pregou os beizos e soprou con forza, sacudindo a cabeza dun lado a outro.
"Xamais te atenderían alí"·, dixo Kim con desdén.
"¿Sabes cal é o teu problema, Kim? Nunca pénsas positivamente, hostia. Temos os cartos. Non fiques aí sentada dicíndonos que non tes tela", regáñolle Madonna.
"Nunca dixen iso. Pero non é só cuestión de pasta..."
"Pois entón. Poderiamos ir a Leith. Pasariámolo deputamadre, cona. As mellores vacacións da nosa vida", díxolle Madonna, e a continuación seguiu cantando. "Sería, sería tan bonito, vacacións..."
Victoria e Kylie asentiron entusiasmadas, amosando o seu acordo. Kim non parecía convencida.
"Rebéntanme as capullas coma vos". Sacudiu a cabeza. "Non sei en que puto mundo vivides".
"¿Qué pasa coa túa puta jeta, piollosa?", declarou belicosamente Madonna, incorporándose na cadeira.
"Estasme chegando ás putas tetas, Kim, de verdade."
"¡Nunca iremos ó Leith dos collóns!", dixo Kim cun ton de condescendente rexeitamento. "Estades soñando, hostia".
"¡Pode que algún día vaiamos!", dixo Kylie, cun lixeiro toque de deseperación na voz. As demais asentiron, amosándose de acordo.
Pero no fondo sabían que Kim tiña razón.

(De The Acid House, Irvine Welsh, 1994)

2004-10-08T13:53:00.000+01:00

¡DEUS SALVE Ó DUQUE DE LUGO!
Unha aproximación á figura de don Jaime de Marichalar polo malogrado Dildo de Congost.
Mi majestad
Espero no ofenderlo ni irritarlo majestad
pero mi deseo es casarme con su hijita majestad. (...)
Quizá yo no sea el yerno que soñó mi majestad".
Albert Plá, "Carta al Rey Melchor".

Últimamente cando escoito música punk, unha imaxe clara como un ceo sen nubes ilumina a miña media neurona: é a estampa de don Jaime de Marichalar, estrafalariamente vestido con trapiños de Prada, Gucci e Dolce & Gabbana. E dígome a min mesmo que, tal vez, o meu cerebro engáname ou que xa non sei distinguir entre realidade e alucinación: cando debería pensar en Sid Vicious, vou e penso en Marichalar; ¡teño que deixar de ler o "Hola", que me estou volvendo toliñooooo!. A miña mente obsesiva pensa e pensa en Marichalar cando a vella agulla do tocadiscos machuca vinilos de Exploited, G.B.H. ou Kaka de Luxe. E eu vexo pequenos Jaimitos de Marichalares que dan voltas arredor da miña cabeza e murmúranme ó oído frases que farían ruborizar ata ó mismísimo G.G. Allin. Exclamacións como "¡Fidel Castro asasino!" ou "¡Fidel Castro maricón!". Por iso decidín non seguir reprimindo os meus impulsos, facer caso ó meu sentido arácnido e repasar a traxectoria deste Grande de España, a ver se encontro unha resposta lóxica á absurda e ridícula pregunta que me quita o soño: ¿será Jaime de Marichalar a ovella punki da familia Real? Non o creo pero, cegado pola curiosidade, métome en internet, no Google, e busco webs que falen do fenómeno Marichalar. A máis fiable semella www casareal es. Pincho, entro e isto é o que pon: "O Excelentísimo Señor don Jaime de Marichalar e Saénz de Tejada naceu en Pamplona, Navarra, o 7 de abril de 1963. Realizou os seus estudios nos colexios dos Xesuitas de Burgos, San Estanislao de Kostka e na Yago School de Dublín, Irlanda". Ata aquí todo ben: non vexo indicio algún de punkitude na biografia de Don Jaime. Sigo lendo: "A súa formación académica orientouse cara o campo da Economía na especialidade de Xestión de Empresa e Márketing. En 1986 ampliou os seus estudios realizando prácticas en diversas entidades financeiras de Paris, onde residiu de solteiro e durante os primeiros anos do seu matrimonio. Tras uns anos de traballo no sector de mercados financeiros de ámbito internacional, foi nomeado, en xaneiro de 1998, manager director senior advisor de Crédit Suisse First Boston en Madrid, onde viven os Duques de Lugo dende ese mesmo ano. Igualmente, preside a Fundación Winthertur, que impulsa numerosas actividades culturais". Ben, iso das actividades culturais empézame a soar raro para un Grande de España, por moito que o Príncipe de Asturias sexa (como aseguran a súa prometida e Dragó) un grande lector. Pero, ben, non deixa de ser algo anecdótico. Sigamos....
"O 18 de marzo celebrouse na Catedral de Sevilla o seu enlace matrimonial con S.A.R. a Infanta Dona Helena. Teñen dous fillos, Felipe Xoán Froilán de Tódolos Santos, que naceu o 17 de xullo de 1998, e Victoria Federica, nada o 9 de setembro de 2000, ambos en Madrid". Ben, isto xa é do máis normal e incluso ata un pouco aburrido.... E para colmo só resta unha liña por esni.... por ler, quero dicir. "Practica varios deportes, como a equitación ou o esquí". Nada, todo ben. Máis que ben, perfecto. Tal vez demasiado... Así, cando se anunciou o enlace entre Jaime e S.A.R. a Infanta dona Helena María Isabel Dominica de Silos de Borbón e Grecia, informóusenos de que o futuro Duque de Lugo era un mozo serio, calado, tímido, que falaba varios idiomas e que o que máis lle gustaba no mundo era pasar inadvertido. Ese home, viu materializados os seus soños ó casar coa bisneta do seu idolatrado Alfonso XIII, o home, que, nunha noite de 1919, pernoctara no seu fogar familiar, nunha habitación que se conserva tal e como estaba naqueles tempos. Os cronistas reais, con Jaime Peñafiel en cabeza, eloxiaban o saber estar, os exquisitos modais e o impecable gusto no vestir que fixeron de don Jaime (de Marichalar, que non de Peñafiel) un home moi valorado polos monarcas de toda Europa, que se derretían co seu brillante estilo, a medio camiño entre Felipe de Edimburgo e Henrik de Montpezat. Jaime de Marichalar non só se converteu no perfecto esposo de dona Helena, senón que lle contaxiou a súa afección á moda (vestíndoa como unha verdadeira princesa) e tamén o seu sentido do humor. Porque aínda que, efectivamente, don Jaime respondía á imaxe seria (aínda que amable) que pedía o seu estatus dentro da Familia Real, na intimidade sempre fixo gala dunha irreprimible vis cómica. Sen embargo, pouco a pouco, tras esa aparente normalidade os fans de don Jaime empezamos a percibir certas mutacións na súa indumentaria, na súa cara e no seu comportamento. Como se se tratara dun guión de Cronenberg, a existencia de Marichalar ten un inicio convencional que, pouco a pouco, descende ás profundidades da mente humana. Como certos personaxes de Cronenberg, como eu mesmo e tal vez como vostede, Marichalar é un anti-heroe moderno emocionalmente distanciado que, obsesionado pola normalidade e a diferencia, loita en ván por manter a súa estabilidade mental. Marichalar empeza a sufrir mutacións físicas que, sen dúbida, obedecen a violentas tempestades internas. No verán de 1999 sobresaltoume a imaxe de don Jaime paseando pola Costa Azul en compañía da súa esposa cuns disparatados pantalóns estampados en flores azuis e brancas, do deseñador norteamericano Tommy Hifiger. Primeiro indicio de punkitude (dandy, pero punkitude despois de todo) na figura de don Jaime: fronte á rigorosa sobriedade que lle caracterizaba, o atuendo de Jaime rebélase como o traxe de Spiderman tralas "Secret Wars" e, nos seus momentos de ocio, transfórmase nun caos multicolor que é case un desacato á monarquía á que , por lei, pertence. Tamén comeza a observarse un cambio no carácter do xenro do Rei de España: da introversión á extroversión, do encerro e o illamento a un furtivo noctambulismo que o leva a ser un habitual de festas privadas en compañía doutros famosos e case sempre sen a súa esposa. Isto, claro está, sen descoidar en ningún momento as súas obrigas diurnas, o que o conduce a un vertixinoso "way of life" que tamén foi "in crescendo" e que remataría por desembocar en fatais acontecementos. Iso tamén é un síntoma da alma punk e do espírito de contradicción: fronte ó estilo de vida relaxado e case desocupado que rexe os costumes da Casa Real, don Jaime convértese e un adicto ó traballo, ós acontecementos sociais, ás pontes aéreas e ós after hours de alto copete. Vexamos un exemplo de como era un día calquera na vida do Duque de Lugo antes da hemiplexía, alá polo ano 2000: chega a Sevilla, directamente dende Miami, para dirixir a presentación dun libro de Alfonso Ussía na Fundación Winterthur que el preside; cea e vaise de marcha con Ussía e os demais ata as mismísimas tantas. Ás 7 da mañá, case sen pegar ollo, colle un avión para enlazar en Barcelona cun voo de Milán, onde tiña unha reunión do banco Credit Suisse First Boston do que é director executivo. Poucas horas despois colle outro avión e vai a Zurich, a cear cuns señoritos da banca suiza, ós que convence para levar "O barbeiro de Sevilla" do Teatro da Maestranza a un escenario de Xenebra e, tras a estrea, volve a coller un avión para ir a Singapur e voltar ó día seguinte para acompañar á Infanta a unha cea de gala en Palacio. E, entre acto e acto, don Jaime aínda saca tempo para ir co Rei a unha inauguración, asistir coa Raíña a un concerto, cun amigo ó ximnasio, coa infanta a salóns do cabalo, a reunións con oene-gés, a corridas de touros con amiguetes ou a un partido de fútbol do Real Madrid co seu vástago Felipe Juan Froilán. ¿Cómo lograba Marichalar estar en todas partes cal semideus da monarquía? ¿Cómo aguantaba o seu corpo tanto trasiego, tanto acto, tanta party, tanta obriga e tanta devoción? Pode que, algún día, José Avelino Barros (xefe do servicio médico da Casa Real) teña que dicir algo ó respecto. Eu non podo máis que intuilo... e calar. O caso é que o 22 de decembre de 2001, o castigado organismo de don Jaime dixo "¡abonda!" e o seu cerebro fixo ¡catacrac!. Marichalar estaba no ximnasio próximo ó seu domicilio, queimando graxas e toxinas nunha bicicleta estática. De repente, nada: houbo un fundido en negro e don Jaime foi trasladado á Unidade de Coidados Intensivos do Hospital Gregorio Marañón: sufrira un infarto cerebral por falta de rego na parte dereita do cerebro e, como consecuencia desta situación, perdera a mobilidade na parte dereita do corpo. Faltaban poucos días para a noiteboa. Os seus fans, que permaneciamos en vela á espera de noticias, fomos informados de que o noso ídolo estaba en estado grave, entubado e con respiración mecánica asistida en espera de ver a súa evolución. Ademais, os médicos dixéronnos que, de momento, non se propuxera ningunha intervención cirúrxica e que consideraban moi remota a posibilidade de que o paciente puidese sufrir futuras complicacións como un edema cerebral. Pero, segundo engadiron os matasáns, co tempo as secuelas que o infarto cerebral puidésen producir a don Jaime poderían ser maiores das estimadas nun principio. E realmente o foron. Dalgunha maneira, a hemiplexía acelerou a mutación que xa sufrían o corpo e a mente de Marichalar. O seu rictus e a súa ollada eran os dun posuído, o seu atuendo cada vez máis excéntrico e o seu comportamento decididamente incontrolable. As causas do infarto cerebral (unha doenza máis propia de anciáns que dun "xove" de 38 anos como don Jaime) nunca ficaron claras, aínda que moitos plebeios intuíano. O insoportable cantautor urbanita (e medio comunista) Joaquín Sabina sufriu no seu cerebro o mesmo jamacuco que Marichalar e tivo a ousadía de dedicarlle unha canción. A familia Real pasou un nadal negro, coa alma en vilo e unha Infanta Helena nun constante ir e vir ó Hospital para estar co seu marido. O duque de Lugo, contradicindo as sombrías e pesimistas previsións médicas, foi evolucionando pouco a pouco e, 19 días despois, puido ser trasladado ó seu domicilio: sentou no asento dianteiro do coche oficial e saudou co seu característico aceno (sorriso e cello engurrado) ós xornalistas e ás persoas que vía pasar a través da xanela. Voltara a nacer... en tódolos sentidos. Despois deste susto, Marichalar non puido máis que pasar varios meses centrado na súa saúde, sometido a un longo proceso de recuperación que o mantería afastado do seu traballo e das súas festas. Tras unhas merecidas vacacións en Mallorca chegou setembro e o Duque de Lugo puido retomar os seus compromisos profesionais. Acompañado de varios membros de seguridade , dirixíuse andando tranquilamente ó traballo como un señor, ante a atenta ollada dos transeúntes. Don Jaime vencera a enfermidade... e semellaba facer as paces co seu cerebro. Lento pero seguro, o Duque regresou á súa atarefada existencia... e ós seus hábitos de sempre. Ata que en xuño de 2002, cando facía outra das súas viaxes-lóstrego nun voo de Iberia de Madrid a París, Marichalar sufriu un alarmante desvanecemento no avión, froito dun amago de isquemia cerebral. ¡E volta ó Gregorio Marañón! O equipo do hospital decidiu non facer público o parte médico do Duque de Lugo porque, segundo afirmaron, "a situación non o require", o cal deu lugar a outra chea de lendas urbanas sobre as posibles causas da cualificada como "crise illada en relación coa isquemia cerebral que padeceu o pasado 22 de decembro, sen que nesta ocasión vóltese a rexistrar un infarto". Tras recuperarse rápidamente deste segundo susto, Marichalar saíu do hospital polo seu propio pé, sonriu cun aceno desencaixado ós plebeios que se atopaban en plena rúa e respondeu amablemente a quen lle preguntou polo seu estado de saúde cun "moi ben, gracias". Logo, moi serio, montou no asento de copiloto dun coche oficial e foise tan pancho. Nesta ocasión, o Rei e a Raíña, segundo informou a Casa Real, non se desprazaron ata o centro sanitario "para non interromper o normal desenvolvemento das actividades deste hospital". Lendo entre liñas, podemos ver o primeiro xesto de frialdade por parte dos Reis cara á ovella punki da súa real familia. Non hai que xurar que , unha vez na rúa, Marichalar voltou ás andadas como un Jabato. Ata tal punto que incluso tivo forzas para deixar embarazada por terceira vez á Duquesa de Lugo, a dona Helena: un neno que non sería infante, pero si Grande de España (ben, de momento, Pequeno de España) e recibiría o tratamento de Excelencia. Nestes momentos, primavera do 2003, os Duques de Lugo vivían en Nova York, onde levaban unha vida relaxada e festiva, para que Marichalar se recuperase dos seus precoces achaques. Sen embargo, a fatalidade volta a visitar á feliz parella cando, a finais de xuño, dona Helena sofre un aborto en Madrid e perde ó que sería o seu terceiro fillo. Nese momento, a mutación de Marichalar xa está moi avanzada: o seu comportamento é incríblemente estraño, o seu atuendo está máis perto dun personaxe de Jaques Tati mesturado con Hunter S. Thompson que do dun verdadeiro duque (aínda que mantén intacta a súa alma dandy) e o seu humor está cheo de altibaixos. Converteuse nun ser extravagante, inquietante e, si, bizarro. Ademais de sorprendernos cos continuos e inexplicables vaivens do Duque con ou sen a súa esposa, os lectores do "Hola" ficamos pampos de admiración ó velo coas súas pintas, montado en patinete e cun físico xa decididamente sinistro: máis que un Duque de Lugo semella un Conde Drácula neopsicodélico. A verdade é que mola, e eu empezo recortar todo o que sobre el aparece en prensa escrita, ó igual que fago con Michael Jackson ou calquera outro dos meus ídoos pos-cronenbergianos. En agosto de 2003 entérome, a través de internet, que Marichalar montou un cristo en Nova York, nunha gala benéfica que suporía para el o mesmo que para a Carrie de Stephen King a súa festa de graduación ou para os xémelgos de "inseparables" a entréga de premios á que Bev chega ebrio: é, en definitiva, o detonante final que evidencia a súa condición de persoa mutante. Estes foron os feitos, máis ou menos, segundo os lin en webs de tan diferente signo como o de Corazón Gay, o do diario Gara ou o do New York Magazine: parece que o Duque de Lugo abandonou con caixas destempladas e por "motivos políticos" unha cea benéfica que se celebrou en agosto de 2003 no Watermill Center de Nova York, unha prestixiosa institución fundada polo músico e dramaturgo Robert Wilson para promover novos creadores de todo o mundo. Segundo o New York Magazine, o xenro do Rei botou en cara a uns artistas cubanos que no seu discurso non criticasen a Fidel Castro. Un deles, Damián Aquiles, contestoulle que "se metese nos seus asuntos" e engadiu que non precisaba que ninguén lle dixese "como é a vida na illa". Perante a atónita ollada de personalidades como Calvin Klein ou Barry Diller, que estaban presentes na cea, Don Jaime tivo que ser "acompañado" á rúa por Bianca Jagger, unha amiga da súa esposa, a infanta Helena, mentres berraba que Castro era un "asasino" e un "maricón" en medio dun murmullo considerable, sempre segundo o medio antes citado. A todo isto, o embaixador español agochábase nos urinarios, agardando que todo rematase. Esta foi a versión do New York Magazine, mentres que a explicación que deu o propio Marichalar en privado e ante o Rei foi lixeiramente distinta, afirmando que, efectivamente, se achegou á mesa dos organizadores do acto para comentárlles o seu desacordo co feito de que algunhas intervencións se politizasen en presencia da súa esposa, a infanta dona Helena, pero que en ningún caso levantou a voz nin menosprezou a figura do presidente cubano; tamén negou o Duque de Lugo que abandonase a cea de forma abrupta e engadiu que todo o misterio de saír da festas coa Jagger consiste en que son veciños, pois vive no mesmo bloque de vivendas que don Jaime e a infanta. En fin, sexa o que for, despois deste barallete internacional, o duque de Lugo regresou coa súa esposa a España e, tras unha breve estancia en Madrid para repoñer forzas, viaxou a Mallorca xunto á súa familia para pasar uns días cos Reis no Pazo de Miravent. Os monarcas recibiron con ledicia á súa filla e ós seus netos, pero amosaron unha extrema frialdade cara Marichalar quen, á súa vez, foi de mala gana a Mallorca, cun ambiente que lle parece (nas súas propias palabras) "pouco distinguido e demasiado mariñeiro". O Rei, a pesar de ser unha persoa tratable, tolerante e aberta, esixe seriedade ós membros da súa realísima familia e amosouse extremadamente molesto co extravagante comportamento do seu xenro. Non é estraño: a mutación de don Jaime chegara a un punto de non retorno... e xa non podía ocultala. Últimamente, segundo contan fontes próximas á Casa Real, Marichalar antepón a súa axenda particular á súa presencia en actos importantes xunto á súa esposa, négase a asistir ás regatas da Familia Real, amósase distante, receloso e contrariado ante a prensa mentres a súa esposa reparte sorrisos a fotógrafos e xornalistas, aparece en actos públicos con chamativas manchas no seu traxe... En palacio asegúrase que algo rachou na química entre sogro e xenro e, aínda que por ambas partes gardan escrupulosamente as formas, o Rei a duras penas pode conter e disimular a actitude fría e distante cara o Duque de Lugo. Tal vez o responsabiliza, en certa maneira, da mala cara que ten a súa filla, a infanta dona Helena, que nos últimos tempos semella estar extremadamente delgada e algo triste, como se fose víctima dun enfermizo vampirismo físico e emocional. A día de hoxe, a prensa nacional (dende o cronista palaciego don Jaime de Peñafiel ata os medios "rosas" pasando polos diarios máis serios) cada vez son máis implacables con Marichalar: critícano sen piedade, están pendentes do que di, fai e deixa de facer, da súa roupa, da súa cara, dos seus xestos... Xa hai todo tipo de rumores e conxecturas sobre a súa figura: que se ten unha crise matrimonial, que se o viron non-sei-ónde, que se non-sei-qué, que se se meteu non-sei-cántos.. Todo mentira: o único que acontece é que Marichalar sufriu un profundo cambio. Agora é un ser distinto, único, incomparable. E, como sempre, a prensa persegue, calumnia e critica o diferente, o anómalo... O mediocre vulgo non se dá conta de que, pouco a pouco, Marichalar vai gañando a pulso a categoría de perfomance vivente, de dandy paranormal, de heroe metabizarro. Agora, por fin, é un verdadeiro Grande de España. Na miña humilde e plebeia opinión, o máis grande... Si, incluso por riba do Duque de Feira Junior asistindo a unha festa en Pachá con crista postiza, zapatos casteláns e chupa de coiro recién estreada. Definitivamente, o Duque de Lugo é a quintaesencia do dandismo punk. E eu non podo máis que exclamar. ¡Que viva o Marichalar do patinete e os avións! ¡Longa vida á nova carne! ¡Bang!
Real Servicio de Atención ó Cliente de Congost: dildodecongost@hotmail.com

(De "Mondobrutto nº 31, inverno 2004)

2004-10-02T15:07:00.000+01:00

Dildos e outros xoguetes.
Se hai algún obxecto de pracer que teña unha gama que pareza interminable é o dildo ou consolador. Con forma de pene, pode ter infinidade de tamaños e texturas, colores e formas, sen esquecer as versións que pusúen sabores e aromas.
Para que se asemellen aínda máis á realidade, algúns incorporan os testiculos, e certos modelos son ocos, polo que se poden encher con auga ou otros liquidos á temperatura que se desexe; isto supon un aliciente máis, xa que ao se oprimiren soltan o líquido como se "exacularan".
A creatividade dos fabricantes intentou dar resposta ás máis ardentes fantasías eróticas reproducindo os membros de famosos ou sex symbols ben coñecidos no mundo do espectáculo ou da moda. De maneira que se poden adquirir os de actores que depertan o morbo e darse pracer masturbándose con vinteoito centímetros de lonxitude do modelo que imita os xenitais do rudo actor norteamericano Jack Nicholson, ou penes de color escura, se o que excita (ás brancas?) é disfrutar con persoas exóticas e diferentes. Existen outras moitas opcións dentro da ampla oferta que se atopa dispoñible nas sex-shops.
Estes accesorios poden funcionar con baterías ou pilas, e nese caso denomínanse vibradores, e ao se accionaren producen sensacións enervantes sobre as diversas partes do corpo que se desexe estimular.
Aínda que o amante o está a penetrar, quérelle dar aínda máis pracer e utiliza un vibrador para lle excitar as tetiñas ou a base do membro ao mesmo tempo; tamén por momentos pode usalo para enervarse diversas zonas do seu propio corpo.
Se os xogos son entre tres, os dildos permiten que todos eles gocen ao unísono. Están de pé, como formando un círculo de intimidade sensual. Un deles penetra co falo ó que está máis perto, mentres lle belisca os pezóns; excitado, o terceiro, para completar o anel morboso, introdúcese o vibrador.
Entre os orientais utilízanse complementos ideados especialmente para introducilos no conducto anal, que se diferencian doutros dildos porque a súa punta non ten forma de glande, posúen menor lonxitude e diámetro e polo tanto son moi axeitados para se iniciar no goce anal. Ao principio, sobre todo, cumpren o papel de dilatar o conducto suavemente. E exiten tanto versións para estimular manualmente como outras vibratorias.
Cando ámbolos dous están fondamente excitados, porque ao igual que cachorros salvaxes disfrutaron de todo tipo de xogos, tocándose, bicándose e lambéndose, introdúcelle no ano ben lubricado ese pequeño xoguete, e o seu conducto se vai adaptado pouco a pouco ao seu tamaño, e cando se sinte relaxado e disposto o compañeiro sexual remprazao co falo en erección. Entón comezan os pracenteiros vaievens do coito.
Se, pola contra, debeza por embestidas violentas e profundas pero o pene do seu compañeiro é pequeño e delgado, utilízanse suplementos que aumentan a lonxitude ou o grosor do membro.
Outros obxectos de satisfacción inspirados en Oriente e que incrementan o goce anal son as bolas chinesas. Este xoguete compónse de esferas, cun diámetro que oscila entre o medio centímetro e case tres, unidas por un fio ou cordón. Pódese introducir unha a unha no propio conducto ou no do amante, para logo, cando se desexe, retiralas lenta ou rápidamente tirando do fio, o que ofrece sensación sumamente excitantes.
Hai bolas de diversas presentacións e aspectos: metal, látex e madeira, con texturas lisas ou de rugosidade variada. As que son vibratoiras accionanse cun mando, que coloca as esferas equidistantes, para poder compartir o efecto voluptuoso insertado cada una delas no ano de ámbolos dous amantes á vez.
As pérolas tailandesas son similares ao xoguete descrito, e tamén están enfiadas nun cordón ríxido ou flexible. Os modelos varían segundo teñan tres, cinco ou máis bolas, ainda que de menor tamaño. Ao tirar do fio cando están dentro da cavidade anal, dilatan a canle e elevan a libido a cotas sorprendentes.
O amante toma o seu membro e recorre con roces leves e aloumiñantes a sensible corona do glande, baixa polo cilindro que crece entre os seus dedos e punza firmemente a base, ata rodealo enteiramente coa man para iniciar os enérxicos movementos da masturbación; pronto é a súa boca a que interven e aparta a man, que leva suavemente cara ao peito. Enton inicia lambidas longas e humidas, que espertan calofrios; erotizao pensar que mentres o seu amante estálle a lamber o pene ten no ano as bolas chinesas, que tanto morbo lle despertan. Deste xeito cando seus xemidos indican que está a piques de acadar o climax, baixa a man e estira o cordel, vainas extraindo unha a unha, para intensificar e prolongar o pracer, ata que cae rendido nos seus brazos, completamente satisfeito e relaxado.
Outro tipo de accesorios que fan crecer o desexo e o disfrute sexual son os cock rings, os aros ou aneis peneanos. Preséntanse en materiais como goma, látex, coiro, caucho e metal. Están inspirados en versións de accesorios para o pracer moi antigos. Un modelo, o anel piloso, aro da felicidade ou pelo de cabra, remóntase ao século XII; o derradeiro nome debíase a que se fabricaban cos pelos das pestanas das cabras, que se introducían en pequenos orificios practicados nun aro de metal. O anel axustábase ao glande e ao acercarse ou introducirse os peliños producían sensacións, dícese electizantes.
Os accesorios actuais deste tipo colócanse axustados á base do pene; ao seu redor teñen unha zona rugosa e alguns modelos levan unhas prolongacións que semellan un pequeño cepillo. Estes aneis intensifican a erección e esta prosigue incluso despois de exacular. Pero ademáis, durante a penetración enerva as terminacións sensibles situadas ao redor do ano.
O anel para a erección, que se coloca ao redor dos testiculos e o falo, componse dun aro que, en ocasións, leva ao redor un círculo de boliñas de goma para, ademáis, estimular os xenitais durante o coito. Ainda que ideados para dar pracer, o que consiguen polo xeral, conven probalos con precaución xa que nalgunhas persoas poden provocar rexeitamento ou incluso espertar sensacións desagradables.

(De ‘Kama-sutra gay’, Alicia Gallotti, 2003)

2004-10-02T13:24:00.000+01:00

...
Querida Camille:
Non teño problemas para levar mulleres á cama, pero non me podo conter. A noite acaba antes de que poida afrouxar o cinto.
Mortificado en Madison.

Querido Mortificado:
Os ansiosos acólitos da Deusa procededes dunha antiga linaxe. En Cnidos, a famosa estatua de mármore de Afrodita de Praxítele estaba manchada polas exaculacións dun adorador.
Limita a túa excitación imaxinando algo deprimente: como quedar atrapado nun elevador coas líderes da NOW.
--------------------
Querida Camille:
Son unha muller casada de 35 anos. Nos últimos tempos levo fixándome na clase de homes que me gustaban cando tiña 15: macizorros delgados, de cabelo longo, distraídos, con camisa de franela. Podo quedar cun?
Luxuriosa en Los Angeles.

Querida Luxuriosa:
Reflictes exactamente o meu estado de ánimo. Apaña a súa franela mentras poidas. Cando a luxuria se desboca, pode ficar moi lonxe a menopausia?
-------------------
Querida Camille:
Hai pouco fun de acampada ás Catskills con tres colegas. Unha noite apaguei a fogueira mexando enriba. Crín que meus amigos aplaudirían o meu xesto decidido e varonil, pero protestaron sonoramente. A experiencia deixoume con mal sabor de boca.
Rexeitado en Nova York.

Querido Rexeitado:
Freud pensaba que apagar os lumes mexando foi a primeira demostración de habilidade do home antigo. Hoxe, escribir nomes de mozas na neve é o xeito máis practicado de poesía urinada. Amplia o teu repertorio!.
--------------
Querida Camilla:
Son unha muller que ten fantasías de violación protagonizadas por ex-convictos, alieníxenas, líderes de bandas de mutantes post-apocalípticos, etc. Ainda que invento diálogos para os dous sexos, síntome máis "dentro" do personaxe masculino, incluso cando a muller tomou a iniciativa, cousa que sempre ocorre. Son bisexual, sadomasoquista ou simplemente rara?
É isto o inferno?. Non, é Iowa.

Querida Inferno de Iowa:
Fai cinema tan pronto como poidas. As ondas veñen altas na túa voraz libido. Estamos nos noventa cyberpunks, así que lévanos de paseo polo lado salvaxe.
------------------------
Querida Camille:
Son un rapazolo WASP que ten un lío desde hai tempo cun siciliano fornido máis vello ca min. É moi ciumento e di que me "arrincaría o corazón" se me pilla con outro home. Pero admite ter fantasías de me ver facendoo con outros. Outro siciliano entrou en escea. Mordín máis do que podo tragar?
Italófilo en California.

Querido Italófilo:
Dous sicilianos, un coitelo, e un cacho de pan branco. Hum. Máis te vale que tapes o panettone e que teñas á vista a saída de incendios máis próxima.
--------------------------
Querida Camille:
Qué consello me dás sobre o popular pasatempo masculino de acosar verbalmente ás mulleres pola rúa? As entrañas pídenme que lles resposte "A tomar polo cu", mais iso se entendería como unha invitación a continuar o diálogo.
Iracunda en Chicago.

Querida Iracunda:
Nada me poñía máis furiosa durante a miña fase de feminista lesbiana militante hai vinte anos. Agora considero que a rúa é zona de guerra e que as mulleres non deben agardar a superprotección da clase media. As guturais embestidas dos homes son rituais de apareamento primitivos, unha burda homenaxe. Toma a posición mentalmente superior de nai ou profesora e resposta con tranquilo aborrecemento ou con saídas cómicas. Vin mulleres afroamericanas replicar con humor, non con cólera, e gañar o combate.
------------------------
Querida Camille:
Son un músico italiano de rock de vintecinco anos, moi viril. Tiven unha relación profunda, amorosa e sexualmente quente durante tres anos cunha muller nove anos máis vella ca min. Desque rompemos, saín e deiteime cunha chea de mozas. Pero (1) son borralla completamente intelectual; (2) a súa idea do sexo e deitarse na cama coma un cadáver; ou (3) laíanse das súas vidas pero non teñen as pelotas para facer algo ao respeito. Síntome tan frustrado que ás veces desexaría ser gai!
Triste en L.A.

Querido Triste:
Simpatizo contigo. É difícil topar unha boa moza, non creas que non o sei. Semella que o teu gusto está listo para un viño máis maduro (Ver American Gigolo e 'Luxuriosa', máis arriba)
------------------------
AGOSTO
Querida Camille:
Fixen o amor cunha preciosa estudante de doutoramento feminista. Cando chegabamos ao climax, mencionei o teu nome, provocando que todos os músculos do seu corpo se tensaran ao instante. Foi o mellor orgasmo da miña vida. Decátome de que estou explotando o teu nome, mais, impórtate?
Interrogante en West Hollywood

Querido Interrogante:
A presa de arpía da túa compañeira chámase vaxinismo. As lendas populares falan de homes que ficaron atrapados e precisaron de extracción quirúrxica. Usa e abusa do meu nome como gustes. Encántame provocar friccións.
-------------------
Querida Camille:
Son unha muller bisexual que adora apaixonadamente o rock duro e o heavy metal. Os tíos que me gustan só queren as típicas "bonequiñas heavy metal". E as mulleres gai recitan o habitual dogma "feminazi" de que o rock duro é degradante, explotador e misóxino.
Solitaria en Iowa.

Querida Solitaria:
O rock cachondo é a realidade sexual. O novo feminismo afiará os dentes nas cordas do heavy metal. Sobe o volume, e non aceptes un non por resposta.
---------------------
Querida Camille:
Coma adolescente nos Estados Unidos, síntome extremadamente anormal debido a que o meu prepucio está intacto. Teño a sensación de que é raro e pouco patriótico, e sufro. Qué opinión te merece o recorte en serie de prepucios infantís nos Estados Unidos?
Sentíndome Normal en Francfort

Querido Normal:
Cortado ou sen cortar? Torpedo ou con pantalla? Esa é a cuestión. Neste país da aguía calva obsesionado co desodorante, o resplandecente Don Limpo é a nosa malvada marioneta de carne.
----------------------
Querida Camilla:
Estiven ensilvada nunha especialización en literatura comparada durante sete anos e atormentoume a sensación de fracaso por non entender a "xiría da conferencia" do clan de Derrida. Afortunadamente, escapei da infección californiana destes maníacos, mais non sen que unha muller me desmasculinizase ata o punto da exaculación precoz.
Convaleciente en Rancho Mirage

Querido Convaleciente:
Os contaminadores do cerebro cometen crímes conta a humanidade. O Inferno de Dante ten un foxo reservado para os seguidores de Lacan, Derrida e Foucault, que arderan durante a eternidade na súa propia lamada verbal.
------------------------
Querida Camille:
Cando utilizo o urinario da oficina, un dos executivos máis ghilipollas entra, pónse ao meu lado e fálame das cousas máis idiotas posibles. Hai algunha maneira educada de ignoralo, ou deberíalle mollar a perna? Teñen este problema as mulleres?
Mosqueado en Hackensack

Querido Mosqueado:
Ás mulleres encántalles laretar no bater. Aquilo é coma un poleiro. En canto ao teu executivo, pode ser amor?
-----------------------
Querida Camille:
Despois do seu orgasmo con sexo oral, miña moza comeza a rir histéricamente. Qué significa? Toma en serio o meu traballo?
Preocupado en Calgary

Querido Preocupado:
Os estouridos de emoción irracional, como chorar, son coñecidos nas mulleres orgásmicas. Coidado coas Ménades maniáticas! As adoradoras femininas de Dionisio destrozaban cabras e xatos arrincándolles as extremidades coas mans núas.
-----------------------
Querida Camille:
Son un varón gai de 23 anos e tiña pensado someterme a unha operación de cambio de sexo para me facer máis atractivo para un compañeiro de traballo. O meu mozo actual ameaza con deixarme por culpa diso. Pero hai unha muller dentro de min que quere que o faga desesperadamente.
Oscilante en Lompoc

Querido Oscilante:
Envexo a túa capacidade para atraer a multitudes. A túa vida é unha película de Fellini á que só lle falta Anita Ekberg cun gato sobre a cabeza. Aconsellaríate que puxeras a operación en punto de espera. Hai mercadorías que non se poden devolver.
------------------------
Querida Camille:
A miña moza comezou a exacular e eu deixei de facelo. A través do Tantra, intercambiamos combustións espontáneas durante horas nun ritual de resultados abraiantes. Poden exacular todas as mulleres? Estamos a falar de cuncas cheas, non viches un "arco de transcendencia" ata que unha fonte de metro e medio de ambrosía brota da conicha da túa amada.
Electro-Shatizado en Kansas City

Querido Electro-Shatizado:
No Xanadú de Coleridge, un geiser brota dunha fenda, como se a terra tivera un orgasmo. Os cultos pagáns da natureza liberan enerxías titánicas. A exaculación feminina é o último, como demostra Annie Spirnkle no seu vídeo de orxías sagradas, Porcas e Deusas. Usa un paraugas.

(De 'Vamps & Tramps', Camille Paglia, 1994)

2004-10-02T10:17:00.000+01:00

Camille Paglia resposta:
Consellos para o mal de amores, entre outras cousas.

(Spy, 1993. Aínda que as localizacións son reais, Paglia foi quen puxo todos agás tres dos adxectivos de despedida.)

Cando Spy me pediu que escribira unha columna de consellos, sentín unha grande alegría. Encántame este conciso xénero norteamericano desque era pequena e lía á ácida Ann Landers nos cincuenta. Incluso inventaba tanto as preguntas como as respostas para columnas de consellos satírcas no meu periódico do instituto. As cartas que seguen son auténticas, aínda que ás veces están resumidas.

FEBREIRO.
Querida Camille:
Levo dez anos cunha muller. Debería pedila en matrimonio? Os meus temores son (1) as súas aborrecibles e autocompasivas queixas e (2) a miña sospeita de que non lle podería ser fiel.
Abatido en Oregon

Querido Abatido:
A bola de cristal mostra a vulgar imaxe dunha chorona e un casanova guindándose vaixela na cociña. A miseria xa ten bastante compañía. De feito está aparcada no meu xardín.
-----------------------------------
Querida Camille:
Qué podo facer coa miña relación? O meu mozo é cómico de escena e viaxa de contínuo por todo o país. E hei pasar os próximos catro anos facendo os cursos de doutoramento. Poden funcionar as relacións a longa distancia?
Decaído Dan no norte de California.

Querido Dan:
Vexo moitas lúas de sexo telefónico e urxente e moitos risos. Todas as relacións son un trunfo da imaxinación. A túa vai ser posta a proba ata o límite.
-------------------------------------------------
Querida Camille:
Son unha muller con exceso de educación e déficit de emprego, aborrecida e bisexual, da xeración dos vinte e tantos. Namórome dos tíos buenorros "ben educados" polas súas nais. Eles síntense primeiro intrigados, e logo intimidados, pola miña ferocidade na cama. Estou namorada dun rapaz afectuoso e sensible ao que teño aterrorizado. Debería esquecer o meu gusto polos homes e buscar unha femia con ganas de guerra?
Too Sexy for the Boy desde Baton Rouge

Querida Too Sexy:
Este é un caso clásico do mito de Diana e Endimión: unha deusa maternal cual amazona pegando os seus beizos aos dun mozo andróxino. Diríache que o manteñas como prato complementario e que completes o menú con alimentos máis robustos. En canto ás femias con ganas de guerra, espero que teñas máis sorte ca min!
--------------------------------------------
Querida Camille:
Estou moi decepcionado coas miñas amigas, que semellan mulleres intelixentes con sentido común pero acaban facendo malas escollas no que se refire aos homes.
Baqueteado Joe desde Brooklyn

Querido Joe:
Desconcértate a perversidade irracional da atracción sexual. Dionisio é un bule-bule. O amor nunca será limpo nen seguro. Salta ao bote e voga para salvar a vida.
--------------------------
Querida Camille:
A miña prometida e máis eu reverenciámoste como a unha deusa. Nunha ocasión mantiven unha relación insana, mutuamente manipulativa. Dúas semanas despois de que deixaramos de tratarnos, viu ata o meu cuarto a falar. Comezamos a facer o tonto. Ela semellaba estar a disfrutar, aínda que cando lle preguntei se quería que nos deitáramos, dixo "Non me importa". Seguín adiante e fixemos o amor. Despois denuncioume publicamente coma violador. Pero nunca se me resistiu ou nin sequera me dixo que parase. Foi unha violación?
Confuso en Kansas City

Querido Confuso:
Non, non é unha violación. É unha escea dun filme de Antonioni, todo Weltschmerz e tedio. O dogma feminista impide que a xente recoñeza a decadencia ao vello estilo. Aprovéitate!
--------------------------
MARZO
Querida Camille:
Son un home de sesenta anos que casou cinco veces. Na actualidade estoulle a facer as beiras a unha monxa misioneria católica de 53 anos. Cómo lle pido que abandoe os seus votos e case comigo?
Amoroso en Sarasota

Querido Amoroso:
Maldita sexa! Viola os teus tabús, rapaz! Es Perseo rescatando a Andrómeda dos lazos do vello demo que é a Igrexa. Pode que precises un abrelatas, mais pagará a pena.
----------------------------------
Querida Camille:
Son unha bioquímica que se debe manter ao día asisitindo a conferencias para se enterar dos últimos avances. O líder no noso campo amosa diapositivos das súas mozas espidas durante as súas conferencias e proporciona copias aos homes que llos solicitan. As mulleres teñen saído das súas conferencias, protestaron aos organizadores, guindaron cousas contra a pantalla, pero non conseguiron nada. Qué gaña ese home coa nosa incomodidade? Qué deberíamos facer?
Perplexa en Toledo

Querida Perplexa:
Desgraciadamente, encántanme as fotos de espidos en calquera contexto. Un espectáculo porno bioquímico ten posibilidades propias de Broadway. Pero ese tipo semella un parvo pouco profesional cun microchip na pichola. Tentade a burla e a sátira. A min funciónanme.
------------------------
Querida Camille:
Se de verdade naciches no 1947, cómo é que semella que naceras no 1937 ou incluso no 1927? Quero evitar o que queira que fixeras para conseguir unhas enrugas tan fondas!
Bileosa en Maryland

Querida Bileosa:
Escoita, panoca, son unha comedianta pequena e lercha que ten fochas coma o Keith Richards para non se asemellar a Sally Field. Arrea! O look olleiroso está na moda.
------------------------
Querida Camille:
Mulleres que apenas coñezo achéganseme constantemente con ese aire de profunda e experta feminidade. Teño a sensación de que estas mulleres teñen un poder terrible sobre min. Debería fodelas sen máis? Importa que sexan as miñas alumnas?
Desconcertado en Long Island

Querido Desconcertado:
As raparigas (brancas e de clase media, verdade?) están a facerlle olliños a papito. Descubriron a verdade: o acoso sexual é unha rúa de dobre sentido co pichi quente. Agarda a que se diplomen e logo guíndate de cabeza.
-------------------------
Querida Camille:
Acostumaba pensar que Rousseau era o ser máis ghilipollas da historia da filosofía. Agora que teño máis anos, pregúntome se me tería topado con outros ghilipollas de magnitude aínda maior de seguir interesandome por ese tema. Quén é o sphinctero grande de todos os tempos?
Curioso en San Francisco.

Querido Curioso:
Michel Foucault, naturellement!
--------------------------
Querida Camille:
Sei que o consumismo é a relixión pagán moderna e que os medios son o altar sobre o que ofertamos os sacrificios vivos. Eu disfruto vendo a sucesión de herois e heroínas devorados pola televisión. Pero teño certos remorsos, como se andivese adorando a Satanás. Si, ás veces acordo no medio da noite berrando: "O consumismo é a Bestia". Cómo podo relaxarme, ser máis moderno e disfrutar da vida?
Angustiado en Oregon

Querido Angustiado:
Prescribo unha dose diária da miña serie favorita, The Young and the Restless. Qué ansiedade metafísica podería sobrevivir á tranquilizadora presenza da resolta Nicky, a golfanta Jill e a raiña adolescente Christine? A televisión é a nosa Circe, gústalle violar nas citas. Así que déixate facer, reláxate e abre os teus órganso sensoriais.
---------------
Querida Camille:
A primeira vez que nos vimos a electricidade foi incrible. Estou casada e son branca; el é negro e dez anos máis novo. Tamén é o meu xefe. Despois de dous anos de coqueteos, convertímonos en amantes. Non temos nada en común, agás o traballo e o sexo. A nosa empresa baptista e conservadora non autoriza as relacións dentro da oficina nen tampouco as interraciais. Non podo deixar de pensar nel. Son unha muller decidida, independente, con recursos. Por qué non podo controlar esta relación? Por qué son tan irracional?
Cambaleante en Fort Lauderdale

Querida Cambaleante:
O sexo é a maior compañía eléctrica que existe. Descarga, curtociruita, sobrecarga e normalmente frite o cerebro. Cando os cabos entran baixo terra, levan a súa propia voltaxe. É como manexar unha serpe: segue a intentalo ata que os calofríos superen ás emocións.

ABRIL
Aos moitos lectores que me pediron unha cita:
Estou revisando solicitudes de todos os xéneros. Pero, por qué aínda non me escribiu Drew Barrymore?
------------------
Querida Camille:
Teño vinte e moitos e ando a asexar os cafés de L.A. na procura dunha compañeira intelectualmente estimulante entre as clientas. Pero cada vez noto que me atraen máis as camareiras. Nestes anos noventa de confusión masculina, temo que entrarlle a estas mulleres traballadoras sexa acoso sexal. Está mal coquetear con elas?
Ansioso Alex

Querido Ansioso:
A mín tamén me volven tola as camareiras. Sospeito que hai un arquetipo Mamario Cósmico detrás de todo isto. As camareiras teñen máis na cachola, de todos xeitos, cas literatas de tres estralos que andas procurando. Procede con cautela, mais tentao.
------------------
Querida Camille:
Son un atractivo varón gai de vintetrés anos. Nos bares, observo que os homes atractivos habitualmente teñen mozos feos. A qué é debido? Cómo vou conseguir mozo cando todos os guapos están a sair con imitadores de Ernest Borgnine?
Cando coñezo a alguen que non precisa que lle tapen a cabeza cun saco, resulta que é parviño de todo.
Solteiro en Seattle.

Querido Solteiro:
Unha lección do eros: só unha megaestrela por casa, por favor. Todo deus precisa un sacerdote vestido de poliéster.
-------------------
Querida Camille:
Dous colegas meus que viven a varios miles de millas un do outro foron despachados sen contemplacións polas súas mozas hai un par de anos. Xusto despois de se ceibar do exceso de equipaxe, ámbalas dúas mozas adoptaron os rasgos característicos dos seus antigos mozos. Unha pasou de ser unha nena mimada que lía a Woolf e se apuntaba a causas políticas de moda a ser unha ardente mochileira namorada de Conrad. A outra cambiou a súa especialidade de ciencias ecolóxicas a atropoloxía clásica e filosofía e a súa música de Depeche Mode a Lime Spiders. Faste unha idea? Por qué quererían esas mulleres converterse nos homes que xa non amaban?
Meditabundo en Kankakee

Querido Meditabundo:
Asómbrame esta colorida proba do antigo principio do vampirismo feminino, recollido abondosamente na mitoloxía mundial. Trás deixar secos aos homes coma quen chucha o miolo dun óso, a muller parte tranquilamente cara á súa nova aventura. Sublime!
-----------------------
Querida Camille:
Complemento os meus cheques do paro vendendo guións para teléfonos do sexo. Preferiría vender historias curtas, pero ninguén as compra. Semella que teño un don para producir esa clase de material. Pero non sei se me considerar unha puta barata dos medios ou un valioso funcionario público. Nada estimula máis o fluxo creativo que a imaxe dun gordo e solitario vendedor de seguros de idade madura deitado na cama e tocando a picha mentras escoita as miñas palabras saindo do auricular. El e outros millóns de pobres diablos poderían precisar a axuda dunha imaxinación postiza. Tal vez estea axudando a liberar enerxía sexual potencialmente perigosa nun chorro limpo e rápido ao rematar o día.
Intrigado en Portland.

Querido Intrigado:
Aínda que pareza un sumidoiro, ti tamén traballas nas viñas da arte. Apolo e Afrodita bendicen a todos os creadores de imáxes eróticas.
-----------------------
Querida Camille:
A miña amiga lesbiana e máis eu temos unha discusión aberta sobre a última escea do 'Bosque da Noite' de Djuna Barnes. Supoño que son moi WASP e prosaico, pero creo que vai de facer o amor cun can. Nembargantes, a miña parella é francesa e afirma que non pode entendelo así, despois de ter lido a Lacan e a Derrida.
A discusión acalórase moito e pregúntome se podo vivir cunha postestructuralista. Qué podo facer?
Bloqueado en Carolina do Norte.

Querido Bloqueado:
Como conseguiu escapar á deportación a túa postestructuralista? Tiña entendido que os estaban reclasificando como inmigrantes ilegais. Levaa a un McDonald's e desprogramaa. Se iso non funciona, métea nunha caixa e devolvea ao remitente.

....

(De 'Vamps & Tramps', Camille Paglia 1994.)

2004-09-29T16:41:00.000+01:00

Non maldigamos as cidades de merda. Precisamos delas.
Sarfraz Manzoor.
The Guardian, cuarta feira 29 de setembro do 2004.
A xente que nos criamos alí sempre sospeitamos que Luton era unha merda; esta semana tivemos a confirmación oficial. Nunha enquisa para un libro de próxima publicación entrevistaron 20.000 persoas e preguntaronlles cal era o peor sitio para vivir na Britaña; a miña cidade de nacemento acadou a victoria con case 2.000 votos. Nunha patética mostra de orgullo cívico, só cinco Lutonian@s defenderon a súa cidade. Digamos que foron seis. Debo deixar claro que non estou a negar que Luton non sexa unha merda; as evidencias do seu estatus de merda son bastante irrefutables. Pero en vez de ser algo do que se avergonzar, a xente que vimos das cidades máis merdentas da Britaña deberíamos estar felices de que sexan tan horrorosas.
Quen se queira rir de Luton ten unha chea de que botar man. Desde Lorraine Chase naqueles anuncios de Campari nos 70 ata o inevitable Centro Arndale; desde a súa mal asumida reputación coma niño do fundamentalismo islámico británico á súa penosa universidade, Luton foi durante toda a miña vida un sitio de coña máis que unha cidade. Segundo alguén dos entrevistados a cidade é "un templo de ladrillo e ferro adicado á polución global". Outra persoa describea coma "monótona, cementada e polucionada". A típica cidade dormitorio sen infraestructuras básicas ou cultura ou entretenemento. Sen sentido da súa historia. Nada que poida inspirar ou estimular, só casas". Tiña que estar alí nos 80 cando aquilo si que estaba mal.
A Luton que eu visito hoxe en día é moito máis interesante e divertida ca na que eu crecín. O que máis odiaba entón non era o feito de que non houbese nada que facer e ningún sitio ao que ir, nin tampouco a horrible violencia agochada que aparecía de noite. Non, o que máis me amolaba era a falta de ambición da miña cidade natal. Agora está mellor: a universidade pode que aínda sexa unha das peores de Britaña pero alomenos trae xente nova de fora, e ese influxo de estudantes animou a vida cultural e económica da cidade. Onda @s estudantes, o grupo máis significativo de inmigrantes que están a chegar a Luton son as parellas de yuppies que están a vir de Londres frustrados por ter que pagar cifras obscenas polos seus pisos de un só cuarto, e aquí mercan casas espaciosas de tres dormitorios nas rúas con árbores e grandes xardíns.
O que eses novos lutonianos comprenden é o que os que naceron aquí non poden: só os que chegan de fora e os que marchamos podemos ver esta cidade con claridade; os que aínda están ali non poden distinguir as árbores do bosque, ou o que é o mesmo, as torres de aparcamentos do centro comercial con multicines.
De estudante, cando volvía a casa da universidade comezábame a latexar a cabeza cunha pequena dolor cando o tren se achegaba a Luton. Cando chegabamos á estación xa estaba no medio dunha migraña en toda regra que non se me quitaba ata que marchaba de novo á miña vida de pre-graduado. Hoxe en día ata teño ganas de voltar - non só porque a cidade é máis agradable do que era, senon tamén porque a aprecio dunha maneira da que non podería se vivira ali.
Por iso penso que é un pouco inxusto que a votaran coma a cidade máis horrible da Britaña. Pero aínda hai casos máis raros na enquisa. Dacordo, Luton aínda pode ser horrorosa - probas recentes da Nasa confirmaron que hai máis movida en Marte que no centro de Luton un sábado á noite - pero de verdade que a fermosa Edinburgo é o cuarto peor lugar da Britaña? Merecen Bath, Londres e Windsor estar no top 20 dos peores lugares? Claramente estes resultados teñen menos que ver cos critérios tradicionais - os prezos da vivenda, os niveis de delincuencia e a calidade das escolas - que con cómo ven os seus habitantes o lugar onde viven.
Hai unha antiga canción do Bruce Springfield que di "este é un lugar cheo de perdedores e eu marcho de aquí para gañar". A verdade é que a maioría da xente é de sitios tan aburridos e desmoralizadores coma Luton, e algúns conseguimos marchar. Para a xente que conseguiu marchar, é precisamente o gris e opresor tedio dos seus lugares de orixe o que lles procura a motivación para sair e que inspira os seus mellores logros. Da mesma maneira que se expón aos pequenos a enfermidades para que se inmunicen e non as pillen máis fortes de maiores, estou contento de vir de Luton porque me fixo inmune a moitas das cousas que fan miserables a outros.
Podo disfrutar tanto da miña vida londinense porque sei de onde veño, vou alí de cando en vez. Os que se criaron en lugares máis interesantes e menos merdeiros non teñen a perspectiva que se obten de pasar a túa nenez onde o máis interesante que se podía facer un sábado á noite era mirar os flamingos rosas de plástico no Centro Arndale.
Está claro que hai un claro aire de snobismo na xente que está a facer ese libro; qué divertido é que os ricos se rian da xente que non se pode permitir o luxo de ser vagos por natureza. Pero en vez de meternos con cidades coma Luton, deberíamos aplaudir a contribución que as cidades de merda teñen feito ás nosas vidas. Xa sexa Newark (lugar de orixe de Philip Roth), Coventry (Philip Larkin), Salford (Morrissey) ou Stroke (Robbie Williams), as cidades de merda sempre inspiraron e motivaron a aqueles con soños máis grandes.
O que revela a enquisa desta cidade máis claramente non é o merdosa que é Luton senon o profundo auto-odio da xente que vive en cidades de merda, que leva vidas de merda que lles gustaría deixar. Por mor da merda de vida que levan, apresuranse a culpar á cidade na que viven. Non hai nada do que se avergonzar por vir dunha cidade de merda; o verdadeiro crime e seguir alí.