Pollo y Pavo

2006-11-27T09:59:00.000+01:00

INQUEDANZAS

Cando todo vai ben disfrutamos do momento tanto, que desexaríamos parar o tempo e quedar así. Sorrintes, facendo bromas, disfrutando dunha boa compa?a (e por que non dunha boa comida). E así é a imaxe que nos queda capturada na retina, na mente, no corazón. E pensas que eres realmente feliz, que todo vai ben, que nada o pode fastidiar e te sintes realizada.

Unhas horas máis tardes esquéceste de todo e pretendes que un mensaxe dunha gorgona pode cambiarche a vida, porque xa cha cambiou, porque grazas a ela pasaches toda unha serie de probas para chegar a felicidade actual, pero aínda así temes. E non sabes por que. Non sabes porque temes cando che amosaron un cami?o novo cheo de dóces que agora segues, agarradi?a da man. E sabes que estás armada con paciencia e pasado. E sabes que alguén che abre a porta cando chove e non atopas as chaves no bolso mmm... E descobres uns beizos polas noites en so?os. E pides promesas que mil veces pediches e que non precisas porque sabes que se cumplirán, aínda que quede ahí a espini?a.
E decides tirar a toalla e aos dous minutos decides collela para espantar esas mil moscas do post anterior, armada con ela. E sabes que desta vez podes.
Pero voltan xa as dúbidas, e despois das dúbidas o medo a perder unha vez máis, nun ano que perdín de todo. E saber que estas dúbidas son precisamente as que me achegan a un lugar escuro. E as que poden peligrar a mi?a felicidade.
E que máis dá que se crucen as palabras cando eu cruzo moito máis que iso. E que máis da un café cando eu podo ter un sofá. E que, unha mirada cando eu podo roubarlle centos. E que máis da un paraugas cando xa non chove. E un gran na fronte cando te sabes a máis bela.
E o ar non para de zoar nese mundo onde os cantos de cen umpalumpas suben polo río de chocolate da pequena costa que leva a un pequeno piso cunha pequena porta onde o tempo se para para sempre mentres as flores horarias van perdendo os seus pétalos até quedar completamente núas.

2006-11-23T09:29:00.000+01:00

1000 MOSCAS NON SE PODEN EQUIVOCAR

Cada día máis me deixa os ollos coma pratos os xogos de estratexia que vexo pasar por diante da mesa. E despois, entro en interneses e descubro centos de historias diferentes cun denominador común a protagonista. Ou mellor dito dous denominadores (a inaptitude e inCAPacidade da mesma).

E penso que cecáis sexa un cadáver exquisito, e que mellor po?erme guapa para cando me retraten como víctima de esta nova Intifada. E penso naquelas persoas que din que son solidarias e co paso do tempo descobres que esta solidaridade (a palabra) so fai aumentar o propio ego nun intento de autosolidarizarse con un mesmo.
E volto a pensar se mellor debería manter o pelo cumprido para poder botalo cara atrás cun certo ar de coquetería cando chegue o día da inmolación (pálida e co pelo longo parecería unha mártir)....

E una vez máis acho que te?o que mellorar moito para poder escribir nesta lingua sen prostituíla, aínda cando penso que realmente as normas que a someten te?en algo de proxenetas.

2006-11-06T11:17:00.000+01:00

... E NA ENFERMIDADE

Fatal, fatal, fatal... estou fatal. Te?o o corpi?o desfeito e os dedi?os tan dooridos de este fin de semana que non consigo teclear á velocidad habitual.
O mellor foi... pois non os últimos capítulos de Prison Break (aínda que foron moi bos), se non atoparse acompa?ada e querida nun momento horrible!

2006-10-30T17:32:00.000+01:00

FINALMENTE.....

E finalmente, a caseira de ferro converteuse polo arte de birlibirloque na nosa caseira. A calidade de vida incrmentouse dun venres pa un domingo a toda velocidade e con ela o número de caixóns, portas, estancias e divisións do piso (incluído un trasteiro que podería chegarse a converterse nunha vivenda indigna).
Todavía quedan moitas horas de traballo: horas de limpeza, de arrumaçao, de redecoración, de medidas dun lado e de outro e de ver moitos prezos para despois decantarnos polos menos convincentes pero máis repetidos.
E sobre todo ter un espazo máis grande, moito máis grande para deixar correr as ideas, a imaxinación, o amore e sobre todo o tempo.
Pero é a primeira vez que sinto que algo é realmente meu, realmente noso (a pesares de que te?amos que pagar o aluguer). E chegar, e topar a mesa posta cos meus prati?os os meus tenedorci?os e os manteli?os... ou chegar a cama e reco?ecer toda a roupa como propia.... Todo iso non ten prezo (aínda que a tasación sexa bastante fixa)

2006-10-17T17:35:00.000+02:00

A CASEIRA DE FERRO

Hoxe debemos topar coa caseira menos sobornable de todo Santiago. O piso era precioso, nos gustaba montón (perdón, nos gusta montón) e lle dixemos un si instantáneo. Pero ela debe esperar, e non esperará ao primeiro que lle ingrese a fianza... darallo ao primeiro que o viu (ao segundo se por casualidade o primeiro é o suficientemente necio como para negarlle o seu valor).

Canto sigue custando a palabra para moitas persoas.

2006-10-09T10:48:00.000+02:00

BARCO Á DERIVA

Onte vin os restos dun barco encallados na area. Na tarde tardo veraniega de onte aquel barco semiasulagado e cheo de algas me achegaron sensacións estranas desde o punto de vista de observadora non participante.
Lembroume aquel outro barco que cando nena vía tódolos días ao voltar do cole. Aquel barco que nalgún tempo perteneceu a aquel home que amaba o mar aínda que o temía ante a imposibilidade de manterse a flote.

A sensanción de soidade e tristura foi inmensa. Tanta que durante unhas horas os meus pensamentos loitaron con grandes ondas, en undosos mares que a piques fixeron zozobrar a mi?a pequena gamela.

Espero manter rexo o timón para saír da travesía co meu peculiar Argos.

Por certo que este Argos ten agora forma, de parte dos navieros gregos (nos que xa non está Aristóteles Onnasis). Sobrevivirá as embestidas da historia?

2006-10-09T10:34:00.000+02:00

UN NOBEL DA PAZ

A mi?a lectura matutina de centos de periódicos achegoume hoxe unha información demasiado incrible como para ser certa. Ou, mellor dito, o suficientemente incrible como para selo.
Hitler e Stalin foron nominados, na súa época, a premios novel da paz. A última nominación do primeiro sucedeu 6 mese antes da invasión de Polonia... Menos mal que non llos deron, porque se non o valoroso galardon sueco quedaría desvirtuado até límites insospeitables.

Do mesmo xeito que termos abstractos como a paz, o amor, a amizade, o valor, o coraxe o desinterés están continuamente desvirtuados por candidat@s a premios noveles da concordia!

2006-09-27T14:48:00.000+02:00

CHEIN, CHEIN, CHEIN, CHEIN OF FRUUUU

Dame un par de horas e cambiarei o meu mundo. E así foi, nun par de horas ou cecáis menos, este mundo comezou a cambiar tanto... que non o co?ecería nin a nai que o pariu.

Existe un sexto sentido para prever os cambios, e dúas actitudes ante a vida: sentar e esperalos ou levantar e tentar que pase todo o máis rápido posible.
A primeira das actitudes pode parecer aburrida, esperar...
E a segunda ás veces modifica tanto a situación que inhibe eses cambios.

O mellor e non decatarse de que existe cambio até que se ten enriba e se pode saborear!

2006-09-18T14:43:00.000+02:00

E SEN EMBARGO SI MUOVE

E o tempo pasa, e todo vai cursando o seu ritmo. Con boas ou malas novas a vida sigue cami?ando e o noso día a día que nos parece tan importante non é máis que unha bafarada de fume que se estraga e desaparece no ar libre (unha bafarada e non unha masificación). E intentas facer resumo do teu ultimo periodo para contarllo a unha amiga e descobres que todo o que che preocupou pódese resumir nunha frase.

E sen embargo todo vai outra vez, e mentres que a xente fai propósitos de ano novo, eu recén chegada dunhas esgotadoras vacacións podo dicir que te?o a cabeza chea de paxaros que seguro que morrerán sen sair do ovo. E intento crear un mundo a medida que expirará en canto os meus zapatos novos (mercados para a volta o cole) te?an algunha rozadura na puntera.

E que vin, co?ecín e dalgún xeito vencín (e espero seguir facéndoo por moito tempo)

2006-09-05T15:37:00.000+02:00

A QUE CHEIRA O TEMPO PERDIDO?

Ás veces alguén se decata de que perdeu o precioso tempo que ti?a nun maremagnum de entresixos que parecían non servir para nada. E se sinte mal. Coma min esta ma?á entre aquel prego de papel en branco.

Sen embargo si que me decatei de que realmente todos os que se queixan de non ter ese prezado tempo, son os que máis vilmente e o perden (ou o perdemos). Que é verdade que non voltarei a ter ese tempo perdido pero.... tampouco vivirei o vivido nese tempo nin cheirarei o mesmo aire nin... VOLTAREI A BA?ARME NO MESMO RÍO

2006-08-24T09:17:00.000+02:00

NOUTRO MUNDO, NOUTRA UBICACIÓN

Estamos na outra esfera do mundo, onde parece que o tempo non pasa e a xente non vai tan a presa. Metidi?a na mi?a cama, fai apenas unha media hora que me soou o espertador e comecei a mi?a espartana xornada, cun pequeno que outro placer posto que hoxe é aquí o día do patrón...

Para min non deixa de ser especial, poder respostar forzas neste pequeno terrunho de terra, ao carón deste mar que cada día está máis cheo de chinchos e desfrutar das mi?as vacacións como non o facía desde nena. Solo que agora con temas que estudiar, e coa posibilidade de escapar a unha pequena cidade capital onde podo descansar de tanta paz...

A pequena crepe díxome o outro día que para ela era case impensable chegar á capitali?a en autobús e non ficar nela... e eu digo que por moito que me gusten as cidades provincianas si que atopei unha maxia nela diferente... tan diferente....

Mentres tanto disfruto e descanso alonxada da civilización, tan alonxada que te?o que madrugar para ocupar esta pequena li?a telefónica coas mi?as divagacións...

2006-08-14T14:48:00.000+02:00

PECHADO POR VACANCES,

Pois iso que hoxe por fin, comezo o periodo alonxada do traballo remunerado (que non de folganza!)

2006-08-08T12:41:00.000+02:00

nostalgia de un futuro azul en el que anclar

Da felicidade á tristura a máis das veces non hai máis que un delgado fío que se cruza e descruza sen apenas se decatar.
E aquí estamos cheirando como se queiman centos e centos de árbores, o noso escueto legado ao futuro, que dende esta fin de semana é todavía máis pequeno. E cada vez que no mesmo este legado se murcha cada vez máis... pasando a ser unha mera testemu?a dun momento en que o ser humán optou por ser o xefe deste planeta.
E unha vez máis non se puso no lugar do outro, só que esta vez a diferenza é que recibiu a mesma contestación.

E así esvarou un dos principios que se manti?an incólumes.

2006-08-04T10:16:00.000+02:00

UNHA ROSA, BLANCA BRISAC

Hoxe lin na prensa que Martínez-Lázaro, co?ecido director por Al otro lado de la cama íase a atrever con un tema histórico como é a historia destas trece mozas (catorce pero unha afortunada errata convertiu a Antonia en Antonio Torres), pero so contando con cinco delas porque como afirmou onte o propio autor:

Sólo cinco aparecen en la película y son "una mezcla de todas ellas", según el director, "excepto en el caso de la católica y votante de derechas Blanca Brisac"

Cada un é quen de ver a historia como lle pete pero precisamente esta interpretación tan sui generis de Blanca Brisac é o que me chamou a atención ao ler xornal tras xornal unha afirmación similar e a caracterización de PilarLópez de Ayala como ésta.
Blanca Brisat era moi relixiosa e dunha familia de dereitas (o feito que a túa familia sexa de dereitas non te convirte en votante das dereitas). A súa implicación no grupo das trece rosas foi a raíz dunha amizade que unía ao seu marido cun militante de esquerdas que foi delatado pola nai e irmá da súa moza. Blanca morreu unha media hora despois de que o fixera o seu marido (e coa ilusión de voltalo a abrazar antes do pasamento)

Blanca, era baixi?a, regordeta e ti?a a cara redondi?a. A súa imaxe, de muller gordechi?a e de fazulas enchidas e coloradas dista moito da de Ayala, por iso creo que a imaxe que te?o dela (aínda deteriorada polo cárcere) non é o da cara alongada desta actriz (Blanca é a segunda pola esquerda)

2006-08-03T17:41:00.000+02:00

MAZÁ RECHEA DE ARROZ CON LEITE

Mmmmm, que rico.... todavía sigo a pensar no postre de hoxe....

Pavo non entende a finalidade do postre pero eu, como boa lambona, necesito un ou café para dar por finalizada unha comida... ?am ?am!

O de hoxe foi un sabor novo de sabores vellos e deliciosos. Que rico, que rico, pero que rico estaba... apenas me comecei a arrepentir do concepto que pedira cando o vin chegar, rodeado dun magma de caramelo que non o facía tan apetecible. Espero que non se manche demasiado deste caramelo, pensei, e non o fixo (polo menos non o fixo en demasía) e eu puiden desfrutar dunha mazá semiasada cun arroz con leite compacto....

Slurp!

E o acabei a lametazos!

2006-08-03T14:17:00.000+02:00

ERES PEQUENO; SUXO E DEFORME, PERO EU TE QUERO IGUAL

Por primeira vez na mi?a vida te?o un espazo compreto para min soa. Te?o o meu ba?o, a mi?a coci?a e a habitación (ou debería dicir coci?a-habitación) e un montón de ilusións. A contrapartida negativa é que despois de tres días de Cincenta estou a emparanoiarme coa limpeza ata límites insanos. Espero que só sexa ao principio... polo ben de todos ( e meu tamén)

A cousa é que xa lle collín tanto cari?o que quero que sexa o mellor, o máis bonito, o máis cómodo, e non fago máis que pensar en miniagasallos de miniyo. Que si isto, que si aquelo... non é que a mona vestida de seda cambie algo na morfoloxía, pero polo menos está máis mona e máis aseadi?a...

2006-08-01T14:56:00.000+02:00

INSTALÁNDOME NO KEL

Dende onte estou a instalarme no kel. A verdade é que contaba quedar a durmir hoxe alí pero a complexidade da mi?a nova vivenda impediumo... É verdade que eu ti?a cousas a esgalla (e que se as te?o que mover eu soa morro de verdade) pero a coci?a era digna de cazar moscas como as cintas amarelas do pejachosa que estaba.
A ver se desta é verdade e ma?á podo falar realmente de casa e non de kel como os koru?os

2006-07-28T17:55:00.000+02:00

MARQUE SONITONO_CANCIÓNDASTORMENTAS

Hoxe o meu peculiar sonitono se fixo famoso. El, que é tan discreto no medio da multitude, non fixo máis que dar o cante no medio dunha morea de xente que en principio non prestou atención a quel son familiar e de segundo me miraron mentres tentaba amainala chuva.

Esa canción, que buscada no pasado, se presentou como casualidade unha tarde cunha chuva e unha ocarina, foi hoxe o obxecto de desexo dalgún que outro personaxe, mentres eu enrubecida. Deseguro que nese terru?o do sureste, ese pequeno gremmio lembrará este son cando falen de sonitonos orixinais.

E non é por tirarme da moto, pero o de orixinal e diferente non mo pode negar niguén!

2006-07-28T17:50:00.000+02:00

FOTOXORNALISTA POR UN SEGUNDO

Co que me gustan os bos fotoxornalistas, a xente que é capaz de retratar un momento, unha historia, un conflicto nun cacho de papel arxentado (bueno alomenos antes) e nunha mirada, unhas mans, un paisaxe, unha persoa... E hoxe me comunican que o outro día, sen querelo, fun fotoxornalista... unha mercedaria que cunha cámara ao lombo traballou para 3 e nada máis e menos que 3 xornais....

Lástima que a vacuidade do momento radique en que non me decatei!

2006-07-28T17:40:00.000+02:00

+ESCÉPTICISMO E -TOLERANCIA

Parrafraseando a un se?or profesor da facultade, podería dicir que eu cos anos tamén son máis excéptica pero menos tolerante (el mentía argumentando o contrario).
É certo tamén que o meu vagaxe me axuda a que non se note tanto e a intentar ser, a lo menos cordial, coa xente que me rodea. Pero o que si non paso é que xente a que só considero xente polo trato diario que tiven-te?o-terei se faga de rogar con certa indolencia.
Non nen non, por esas non che paso... sorra si, pero orgullosa!

2006-07-27T12:17:00.000+02:00

OUTRA VEZ O PUTO COELLO BRANCO

Non lin Alicia ao outro lado do espello, pero me podo chegar a imaxinar unha segunda parte moi sui generis. Esta segunda parte sucede despois de co?ecer todas as marabillas que o País das Marabillas lle puido ofrecer. Moito despois daquela tarde na que Alicia decidiu perseguir ao Coello Branco do reloxo de peto. Tamén despois de lograr escapar a Raí?a de Corazóns e a súa cohorte de naipes. Precisamente cando Alicia xa voltara a súa vida normal. Unha vida normal moi insulsa e incluso apagada, pero ao fin e ao cabo normal.

E ahí chega a segunda parte. Un día calquera Alicia volve a ver o seu amigo, o Coello Branco que gritaba outra vez, ?que hai presa!, ?que hai presa!. E outra vez a curiosidade volveuna a mover, e fixo que perseguira o Coello. Pero esta vez coa mente máis aberta, sabería que volvía a meterse nun mundo de continuas sorpresas (non sempre boas) e maldiría mentres sentaba á mesa co Sombreireiro non tomar a decisión de ver pasar o Coello e pensar que so?aba...

2006-07-26T14:59:00.000+02:00

2006-07-20T16:03:00.000+02:00

CLARO QUE SI, MAIS NAO

Cousas que pasan... din que as mulleres ás veces dicimos non cando queremos dicir si. Non comparto esta opinión pero tamén admito que en moitos casos dito siloxismo se cumpre (como tamén nos homes). E unha vez recordo a campa?a de Nobel dicindo: a veces cando quero rir, choro....

Pero tamén é certo que hai tocanarices, hai quen arrisca sen realmente querer arriscar nada. E proba daquí, e proba dalí, sen sacar da boca o chicle que fai tempo que mastiga (porque aínda que desaborido non quere tiralo).

Eu tomei unha decisión, e pode ser que a día un esté na rúa con máis de 20 caixas de cousas, pero é a mi?a decisión e arrisco.

2006-07-18T09:43:00.000+02:00

70 ANOS

Onte cumpríronse 70 anos da que debería presentarse como a primeira fecha de Guerra Civil, aquel fatídico 17 de xullo na base de Atalayón, en Melilla.
A verdade e que eu, como case todos, contaba o 18 como a fecha verdadeira ata que lin o libro de Carlota O´Neill: Una mujer en la Guerra de Espa?a, e por unha serie de razóns que non ve?en ao caso, conseguín contactar coa súa filla, coa que aínda me escribo. Ela non se cansa do seu intento de recuperar a memoria dos seus pais, e de lembrar aquel 17 no que heroicamente o seu pai defendeu ao Goberno Lexítimo, ao que prestara xuramento.

Hoxe é un día máis de lembranza, de recuperación da memoria histórica para ter coidado co futuro. E esta lembranza faise aterradora se temos en conta aquelas declaracións dos verdadeiros protagonistas de ambos bandos que aínda viven (porque a estas alturas non deberíamos pensar en culpables e inocentes). E lamentablemente tamén de lembranza polos que xa non están e aos que non souben escoitar como debera.

E unha lembranza máis que especial a esa mulleri?a, a quen me gustaría co?ecer, cuxas ideas a voltaron manca....

Rosario, dinamitera,

sobre tu mano bonita

celaba la dinamita

sus atributos de fiera.

2006-07-14T13:39:00.000+02:00

SENZA VERGONZA

Onte vin a unha parella de trinta?eros, ben vestidos e o rapaz cun móbil dos bos, que estaban a estafar aos pobri?os de boa fe (nos que me inclúo).
Estaba a esperar na estación cando a rapaza, con cara de case chorar achegóuseme e me pediu cartos porque non ti?a o bolso e non ti?an forma de voltar a casa. Faltábanlle preto de catro euros para o billete.
Eu onte estaba especialmente sensible co tema de non poder chegar a algunha parte por perder o bus e dinlle algo. Caín con ese par de caíns.
Por motivos que non ve?en ao caso estiven esperando nesta estación preto de dúas horas.
E vin como, pouco a pouco, unha morea de xente caeu na rede como chirlos. E estes seguían traca que traca (máis de catro euros seguro que acadaron). O certo é que case todos os que rascamos o bolsillo éramos xóvenes que, en certo modo debimos po?er no seu lugar.

Cando xuntaron suficiente, marcharon, agarradi?os da man cara un punto no horizonte onde quedaba un bar. Non subiron a ningún autobús (cónstame que pechou a estación e eles non entraron). E me sentín tan gilipollas como todos os colaboradores nese billete imaxinario, de teren estado alí.