Momentos de silencio compartido

Enderezo descoñecido

2009-10-28T14:59:00.000-07:00

Comentario de Tania Veiga

Este libro relátanos en forma de carta a relación entre un xudeu, Max, e un alemán, Martin, nun tempo marcado polo ascenso ao poder do partido nacionalsocialista no ano 1938.
Móstranos como a ideoloxía liberal de Martin vai mudando co paso do tempo debido á influencia nazi. Ao mesmo tempo relátanos a difícil situación na que se ve este, xa que na antiga Alemaña nazi o feito de manter correspondencia ou relacións cun xudeu págase moi caro. Todo iso marcado polo interese de Max de saber como lle vai ao seu amigo Martin e a súa incomprensión polo cambio radical ideolóxico do seu amigo, quen antes, cando vivía en América, se definía como un liberal.
Só polas cartas comprendemos a crueldade da Alemaña nazi, que busca o despunte da súa economía durante a gran crise económica que sofre este país despois da Primeira Guerra Mundial e que busca, ademais, crear unha raza aria asasinando a todo aquel que fose diferente, especialmente aos xudeus, a quen culpan en parte da crise.
O xeito de rematar o libro, a vinganza, o código que os lectores pretendemos descifrar... espeluznante.

Primeira reunión deste curso

2009-10-27T21:53:00.000-07:00

Hoxe foi a primeira reunión do club de lectura. Si, este club segue con vida, noutro centro e con outro alumnado, aínda que co mesmo espírito e as mesmas finalidades: Lectura e Dereitos Humanos. Teño que recoñecer que sentía un pouco de medo: non coñezo a maior parte do alumnado, nunca houbo un club de lectura e todo resultaba unha novidade que podía saír de diferente xeito. Pero a reunión foi un éxito, a lectura escollida un acerto e o tema propiciou uunn debate extenso e interesante. E iso que non estabamos tod@s!

O libro que lemos nesta ocasión foi Enderezo descoñecido, de Kressman Taylor editado por Xerais.
Nas fotos podedes ver a Mauro, Andrea, Ainara, Carmen, Jenni, Bea e Tania. Faltábanos Fran.

Con Antón Fortes

2009-07-01T03:41:00.000-07:00

Última reunión do noso club. Mellor dito, derradeira, témome. Todo un luxo contar nesta ocasión con Antón Fortes, con quen falamos longo da 2ª Guerra Mundial e do holocausto. Non todo o alumnado puido asistir polas datas, pero contamos cun convidado de excepción: un alumno doutro club de lectura. Resultou por tanto, unha experiencia fructífera con novos puntos de vista. E Agustina descubreunos un pasado intrigante do que queremos saber o final.
Grazas, Antón, por vires.
Grazas a todos os compoñentes do club por facermos camiño.

Con Alberto Lema

2009-06-02T13:12:00.001-07:00

Hoxe celebramos a que pode ser a última reunión do noso club. Despois da lectura tan interesante que nos proporcionou "Unha puta percorre Europa", tivemos a sorte de departir co seu autor o por que e a súa propia opinión sobre a novela, o feito de narrar e moitos outros temas de actualidade, coma a música, a televisión, a literatura galega... E todo isto, mentres comiamos, posto que a súa xenerosidade foi tal que veu ao noso centro a mediodía, único momento da súa xornada laboral en que quedaba libre. Non poderemos pagar nin agradecer suficiente o seu sacrificio e bondade. Moitas grazas, Alberto, e ata sempre.

Grazas, Ernesto, por traénolo.

Unha puta percorre Europa

2009-06-02T00:55:00.000-07:00

Comentario de Andrea Díaz

"Unha puta percorre Europa"? Pero Gracia, que me das?

Dúas feministas lesbianas á morte; fanse pasar por putas para reivindicar dun xeito bastante radical os dereitos da muller.
Capítulos curtos, fáciles de ler, vocabulario sinxelo, divertido, unha lectura desordeada na que á medida que vas chegando ao final vas esperando que todo se solucione nun gran capítulo esclarecedor, pero non. Iso está ben.
Despois de lelo, páraste a pensar e pensas realmente que un libro así pódese chamar: "Unha puta percorre Europa"

Unha puta percorre Europa

2009-06-02T00:14:00.001-07:00

Comentario de Susana Cumbraos

Unha puta percorre Europa
Alberto Lema
Galaxia

Unha puta percorre Europa é un libro feminista. Un libro que defende os dereitos da muller dun xeito brusco. Maneiras agresivas de obter a liberdade da muller.
O poder como un obxecto sexual.
Na historia exponse a idea de dúas mozas que pretenden sufocar a desigualdade. Acabarán cos homes que tratan ás mulleres coma seres inferiores, seres sometidos ao sexo masculino.
A trama é moi entretida posto que entrelaza a novela policíaca coa amorosa coa feminista.
O final é totalmente sorprendente. O autor conseguiu despistarme!

Unha puta percorre Europa

2009-06-02T00:02:00.000-07:00

Comentario de Antía Iglesias

Gústame moito o libro pois a división dos capítulos fai que sexa de lectura rápida e o tema que trata é moi interesante.
Trátase dunha reinvidicación dos dereitos das mulleres dun xeito un tanto especial, duns personaxes curiosos, cada un agocha unha personalidade moi diferente e intrigante.
Aínda que o final é moi raro, gustoume moito.

Unha puta percorre Europa

2009-06-01T02:28:00.000-07:00

Comentario de Thalía Troitiño

Este libro gustoume, non só pola historia, senón tamén porque foi collelo e querer rematalo. Lese moi rápido e é fácil de entender.

Só co título que ten xa invita a lelo, polo menos en min espertou moita curiosidade. O feito de ter uns capítulos tan curtos fai que sigas lendo sen darte conta de que tan ben podes estar empezando como rematando.

Creo que a historia en si xa chama a atención, pois dúas lesbianas que se fan pasar por putas e que matan aos seus clientes xa é sorprendente. Creo que é un xeito moi sutil de informar como está a sociedade.

Recomendo este libro porque se que vai gustar a todo o mundo

Unha puta percorre Europa

2009-05-31T00:15:00.000-07:00

Comentario de Carla Gómez Ferradás

É unha novela bonita na que dúas mulleres comezan a matar "clientes" da prostitución. Son dúas feministas que loitan polos dereitos que lles corresponden, xa que as mulleres polo simple feito de selo, teñen menos dereitos cós homes.
Ao desenvolverse en Santiago faise máis cercana.
Gustoume moito

Unha puta percorre Europa

2009-05-30T14:12:00.000-07:00

Comentario de Agustina

Que dicir deste libro? É unha novela curta e sinxela, e enganchoume nada máis ler o título. A que é rara? Pois o título...
Gustoume a sinxeleza do libro, poucas páxinas perfectamente construídas. Gustoume a historia, as protagonistas, o que elas querían, polo que se facían pasar... O feito de seren lesbianas constituíu unha sopresa que me impactou.
O libro encantoume

Fume

2009-05-24T14:05:00.000-07:00

Agustina cre que...

Alucinada. Esa foi a miña cara cando a profe de galego nos veu con este libro. Pensei que xa non estabamos en idade... Tanto debuxo e tan pouco texto!!!
E tan pronto comecei a lectura, as primeiras páxinas, os primeiros debuxos... ENCANTOUME!!!
Este libro é moi simple e curto, pero despois de ler cada páxina a miña maxinación saía de min tentando facer as páxinas máis extensas pola miña conta. Ademais, eu estiven en Auswitch. E iso axudoume a maxinar e comprender mellor o libro.
Gustaríame que o lésedes. É unha pasada.

Fume

2009-05-23T09:08:00.000-07:00

Comentario de Carla Gómez

Simplemente terrorífico
É incrible o que se fixo e aínda se fai con moita xente tratándoa así. Como somos os seres humanos capaces deste tipo de atrocidades? Como somos quen de mirar para outro lado?
O libro é precioso. Porén, eu non teño palabras.

Fume

2009-05-19T01:00:00.000-07:00

Comentario de Andrea Díaz

É incrible a cantidade de cousas que se poden sentir en só tres minutos que leva follear as páxinas deste libro.
Na historia, tan importantes as palabras coma as ilustración.
Sinxelo.

Fume

2009-05-18T08:48:00.000-07:00

Comentario de Thalía Troitiño

Este libro gustoume xa que reflicte moi ben o que viviron moitas persoas cos nazis.

Ten unha maneira de combinar a pouca letra que ten, pero que á vez di todo o necesario, cuns grandes debuxos. Son debuxos escuros, que case carecen de cor, pero que amosan a tristeza e os horrores que nos campos de concentración se vivía.
Cada un dos debuxos que aparecen, fixéronme reflexionar longamente na tortura de vida que estas persoas pasaron alí.
Un dos que máis me gustou foi no que aparecen as "casas da cheminea". Un xeito tan simple de amosar a morte de miles de persoas: saíndo por esa cheminea.
O final gustoume polo feito da inocencia dos rapaces, estes van camiño da morte sen sequera decatarse. O protagonista só agarda a que a súa nai non se enfade nin se preocupe por non estar na casa cando ela chegue. A inocencia e a crenza de que vai volver.
Recomendo este libro non só polo argumento, de grande importancia, senón polas ilustracións tan fascinantes que contén. Un libro que se le en apenas dez minutos pero do que podes aprender moito. Moito.

Encontro con Miguel Anxo Murado

2009-04-22T05:26:00.000-07:00

Que sorte temos neste club! Non só lemos lecturas que nos ensinan e sorprenden, que nos fan reflexionar sobre os Dereitos Humanos, sobre a sorte que temos por estar a vivir aquí, por tocarnos esta vida... senón que tamén recibimos de primeira man información sobre o libro escollido: podemos dialogar co escritor e presentarlle as nosas dúbidas, as nosas reaccións ante o escrito, as preguntas que xorden...
Desta volta lemos Fin de século en Palestina: un documento de primeira man sobre o que acontece en Israel e en Palestina. E ademais do que aprendemos co libro, Murado contounos o que neste non aparece e el viviu alá: os odios, os amores, as relixións, as batallas. Un día a día cheo de anécdotas que amablemente compartiu connosco mentres nos abraiaba coa súa conversa doce e amble, co seu sorriso...
Quedámonos con moitas cousas: cos fundamentalismos, coa idea errónea dunha sociedade israelí avanzada, co po meténdose polos recunchos, co medo, coa educación dos palestin@s... e moitas outras cousas que permanecerán na nosa memoria.

Moitas, moitas grazas, Miguel Anxo, por todo o que nos deches.
Grazas, Fernando e editorial Galaxia por permitirnos este luxo.

Ruído

2009-04-22T00:29:00.000-07:00

Comentario de Antía Iglesias Otero

Ruído
Miguel Anxo Murado
Galaxia

É a mostra dos relatos do día a día dunha guerra.

Os que máis me gustaron foron "Ruído" e "Insomnio". O primeiro é un relato contado por xornalistas no que se fala da morte de xente inocente, que non ten nada que ver cos enfrontamentos. O segundo transmite a dor que tamén senten os que están loitando fronte á morte de xente inofensiva.

Fin de século en Palestina

2009-04-16T11:02:00.000-07:00

Enma dinos que...

Ao darme o profe o libro e velo tan groso quitoume un pouco as ganas de lelo, pero tras escoitar varios comentarios positivos cara el comecei a lelo.

O libro é como un diario que mostra perfectamente o día a día da guerra en Oriente Medio.

Quizais o que máis me gustou do libro é a adaptacion do autor aos continuos bombardeos e a maneira de narralos.

Fin de século en Palestina

2009-04-15T23:54:00.000-07:00

Comentario de Antía Iglesias Otero

Fin de século en Palestina
Miguel Anxo Murado
Galaxia

É a mostra da realidade dos conflitos das guerras actuais, por iso este libro foi especial, porque ás veces méteste na pel do narrador e vives cos continuos bombardeos e experimentos a guerra.
É impresionante o xeito de reflectir como son capaces de durmir co estoupido das bombas e o modo no que estas se converten nalgo normal e diario.

Fin de século en Palestina

2009-03-15T15:38:00.000-07:00

Comentario de Thalía Troitiño González

Fin de século en Palestina
Miguel Anxo Murado
Galaxia

Encantoume. Gustoume moitísimo. Recoméndollelo a todos e a todas @s que estean interesados en saber o que pasa no mundo, concretamente en Oriente Medio.

Este libro fíxome sentir moitas cousas, que non dou explicado con palabras. Por exemplo, o simple feito de que unha cidade estea dividida por residir nela culturas diferentes pareceume moi sorprendente.
Tamén me pareceu incrible a idea que poden chegar a ter unhas persoas doutras. Gustoume o xeito de escribir de Murado, sobre todo a forma que ten de expresar os sentimentos.
E encantoume a frase coa que remata o libro "Un só ano en Xerusalen aseguraba unha vida eterna no paraíso".
Pareceume moi sorprendente que ao final se acabara acostumando aos constantes atentados que nese país ocorren, como cando é quen de seguir a durmir a pesar de que estoupan as bombas ao seu carón. É abraiante como os seres humanos nos acabamos adapatando ás cousas.
O longo período de 5 anos que pasou o autor en Palestina... ao principio parecían eternos, pero ao final comprendín que para poder chegar a entender o que neses países ocorre foron necesarios e tamén suficientes.
Ao principio, non sei se era que o tempo pasaba moi lento ou que era, facíame sentir rara polo feito de que el non me amosaba sentimento de morriña e en ningún momento falaba da súa familia. Pero cando cheguei á parte na que ía a España sentín como se algo se liberase dentro de min. É como seu eu sentise morriña por el.
Creo que podería seguir falando durante moito tempo deste país e do que alí acontece, pero considero que todo aquel que de verdade queira entender isto ten que ler o libro, pois paga a pena.
Eu despois de telo lido sinto como se estivese máis preto.

Encontro con Antón Riveiro Coello

2009-02-27T14:51:00.001-08:00

Hoxe celebramos a nosa terceira reuninón dun xeito moi especial, xa que acudiu para estar connosco o autor do libro escollido: As Rulas de Bakunin. Un libro que nos gustou moito e que nos fala da guerra civil e do sufrimento que esta supuxo para unha familia que tivo que fuxir, dun home que busca un libro como símbolo de liberdade, da perda ou non duns ideais e da loita por conservalos, do que pode ser un heroe... Antón falounos da súa particular visión do libro, do por que e por onde se desenvolve e estivo connosco tres horas que non chegaron a nada.
Grazas por esta tarde tan especial.

As Rulas de Bakunin

2009-02-27T01:24:00.000-08:00

Comentario de Carla Gómez Ferradás

Foi un libro un pouco difícil de ler ao principio, pero logo funme decatando da unión das historias.

Non é o típico libro que lería eu pero debo dicir que ao final gustoume, sobre todo a historia de amor entre Camilo e Rosalía e tamén o xeito de narrar esa época da historia.

As Rulas de Bakunin

2009-02-26T00:58:00.000-08:00

Comentario de Antía Iglesias Otero

As rulas de Bakunin
Riveiro Coello
Galaxia

A mostra expectante de como Galicia e España viviron a época da represión e como os anarquistas lograron saír de apuros.
A parte do libro que máis me gustou foi a do cárcere e tamén a historia de amor entre Camilo e Rosalía.

As rulas de Bakunin

2009-02-25T00:08:00.000-08:00

Comentario de Andrea Díaz

As rulas de Bakunin
Riveiro Coello
Galaxia

Aburrinme un pouco ao principio do libro, pero cando comecei a enlazar o que explicaba nuns capítulos coas historias que contaba noutros empecei a engancharme e a interesarme por chegar ao punto no que as tres historias se unen e os tres personaxes se ven identificados nun só.
Fíxoseme un libro de lectura sinxelo e rápido precisamente por ese xeito de narrar en capítulos curtos e con diferentes historias.

As rulas de Bakunin

2009-02-21T11:46:00.000-08:00

Comentario de Sonia Salgueiro Brea

As rulas de Bakunin
Riveiro Coello
Galaxia

Gustoume moito este libro aínda que nalgúns momentos fíxoseme algo complicado seguilo, xa que intercala distintos tempos e fala dunha realidade que non cheguei a coñecer, aínda que non é tan afastada, na que as condicións de vida eran moi diferentes ás de hoxe en día.
As historias que se relatan son incribles, aínda que algunhas son moi duras e tráxicas. Penso que é un libro bonito xa que algúns personaxes conseguen sobrevivir e ao mesmo tempo interesante porque nos trae á memoria unha realidade que está presente na mente de moitos anciáns.
O libro ten unha carga de dor e tristura, supoño que polas condicións durísimas daquel tempo e porque todos perderon a alguén importante na súa vida.

As rulas de Bakunin

2009-02-20T14:26:00.000-08:00

Emma Vázquez cre que...

O libro relata as problemas que había en Galiza antes da implantación da ditadura franquista.Algunhas das historias que contan son duras e tráxicas.