sa puso at isip

bagong babaguhin

2010-01-01T12:27:00.001-08:00

Puede mo bang balikan ang nakaraan? As in... i-rewind ang lumipas?

Puede ka bang magbalik-tanaw na di ka masyadong magiging sentimental? As in... kalimutan mo ang iyong pagiging Drama Queen o King?

Puede bang maglakad ng paurong na di ka matatapilok? As in... para kang lasing.

Bagong Taon na naman. Bagong pag-asa. Bagong hinaharap. Bagong pakikipagsapalaran. Bagong pakikibaka. Bagong-bago ang lahat.

Sana nga puedeng baguhin ang luma... ang mga nakasanayan... ang mga ala-ala [lalo na ung masaklap at masakit]... ang mga lumipas. Sana puedeng baguhin sila na naaayon sa iyong kagustuhan at panlasa. Pero sa kabilang banda... dapat bang baguhin ang mga ito? Di ba bahagi ang mga yon ng iyong karanasan?

Sa bagong taon na ito, kailangan pa bang gumawa ng listahan ng mga gusto mong baguhin sa iyong sarili? o masaya ka na kung ano meron ka?

Hindi masama ang pagbabago at hindi rin masama ang hindi ka magbago. Kung ano ang sa palagay mong magpapasaya sa iyo... yon ang atupagin mo at gumising sa bagong umaga na may bagong pag-asa.

Maligayang Bagong Taon sa ating lahat.

Itong Blag na 'to

2009-11-22T07:30:00.001-08:00

Kawawa naman ang blag kong ito laging napag-iiwanan. Ito pa naman ang award winning blog ko. Hindi ako gaanong busy talaga [gaya ng aking madalas na sinasabi pag maraming nagtatanong kung nasaan na ako]. Kung sinasabi kong busy ako... alibi lang yon. Madalas nagfe-facebooking lang ako. Kakaadik kaya.

Nitong mga nakaraang araw nagbawas ako ng agiw [lawa-lawa para sa mga taga-Liliw] sa cyberlandia . Naisip ko kasi, dahil di ko rin lang napagtutuunan ng pansin ang siyam na blag na pag-aari ko, naisipan kong todasin na yung 4 na blags na wala masyadong rating [naks] at magkonsentreyt na lang sa 5. At isa nga don ang blag na ito. Palibhasa 4 don ay may sariling domain name na kaya wala akong magagawa kundi i-maintain sila.

At dahil itong blag na ito ay ang natatangi kong blag na tagalog [kung saan ko sinusulat ang mga ideya kong di ko maingles]... o ang kaldero ng mga hinaing ko na ayokong malaman ng mga kano [shhhhhh]... o ang sisidlan ng aking mga kapraningan pag kabilugan ng buwan... binabalak kong ibili rin ito ng sarili niyang domain.

Well, ibibili ko ito ng sariling domain... pero hindi ngayon. Baka sa pasko. Promise!

Tuwing Bumabagyo

2009-10-09T17:06:00.000-07:00

Tag-bagyo na naman!

Di na ako nagtataka. Di na ako nagugulat. At di na rin ako nag-aalala. Nasanay ba naman ako sa aking Lupang Hinirang na kung saan dalawa lang ang panahon... tag-ulan at tag-init... o tag-El Nino at tag-La Nina... o kaya tag-baha at tag-tuyot... o tag-bagyo at tag-araw.

Dito sa bagong tahanan ko di na rin ako nagtataka o nagugulat o nag-aalala sa panahon. Apat man ang klase ng panahon dito... gaya din sa pinanggalingan ko... pababago-bago. Ang mahirap pa nito, kada 5 minuto nagbabago ang panahon kaya nakakalito. Di ko tuloy malaman kung anong isusuot ko.

Walang pinag-iba. Kung meron man... siguro yong tawag sa bagyo... sa Pinas kasi Storm ang tawag sa bagyo... dito sa Hurracane. Pareho ding may pangalan ang bagyo. At pareho ding nakakabasa... nakakabaha... at nakakasira ng mga ari-arian.

At pag ganitong may bagyo di na ako nakikinig ng balita. At kung makinig man ako, hinihintay kong lang sabihing "walang pasok". Pag ganitong may bagyo pareho rin ang pakiramdam ko... gusto kong matulog... gusto kong kumain ng instant pansit canton... at higit sa lahat gusto kong humilata maghapon.

mainit dito... at ang ulo ko

2009-08-20T18:09:00.001-07:00

Singa ang almoranas ko ngayon kaya mainit ang ulo ko!

Ilang araw nang lampas otsenta ang temperatura dito sa Maine. Masakit sa ulo ang init. Hindi na yata ako sanay sa mainit na panahon. Hindi na yata kaya ng katawan ko ang maalinsangang klima. At hindi ko rin type ang magbilad sa araw gaya ng mga kano na mahilig magkula ng kanilang mga hubad na katawan sa arawan.

Sabagay, palibhasa maitim na ang balat ko kaya di rin ako interesadong mag-sunbathing. Kaya palagay ko noong umalis ako ng bayang sinilangan, nabawasan ang suki ng Likas papaya soap at Maxi-peel.

Dito... sa tanning salon lang ako nakakatipid dahil di ko kelangang gumastos para magpaitim ng balat. At dito... inggit sila sa kulay ko.

Pana-panahon lang Yata

2009-04-02T08:24:00.000-07:00

Anak ng Tipaklong! Nahihilo na talaga ako dito sa 'Merika. Mas mabuti pa sa 'Pinas kung merong isang bagay na predictable... yun ay ang panahon. Pag sinabi ng "Pag-asa-a" na "magiging mainit ang panahon"... siguradong uulan uyn. Kaya nga kahit anong tukso ang lumapit di ako magsasampay ng labada dahil ako rin ang mahihirapang magtanggal non sa sampayan matapos kong isa-isahing lagyan ng sipit ang nakakasilaw sa linis kong mga damit.

Anak ng Tinola! Dito sa 'Merika palibhasa apat ang panahon, kaya pati si Mother Nature eh nahihilo... nag-iisnow sa Spring... umuulan sa Summer... Fall na di pa nalalagas ang mga dahon... at minsan Winter na di pa nagsnow. Buti pa sa 'Pinas isa lang ang palatandaan ng panahon... pag umulan - tag-ulan... pag uminit - tag-init. At kung umulan man sa Summer ok pa rin kasi kahit papano eh lumalamig ang maalinsangang paligid. At kung uminit naman sa tag-ulan bonus yun at least di ko kelangang lumusong sa baha.

Anak ng nakakahilong Panahon! Spring na dito at sa dako pa roon ay Summer naman. Kelangan ko na namang ayusin ang aking cabinet at sa pagpapalit ng panahon magpapalit na naman ako ng mga outfit namin. Buti pa don sa 'Pinas walang dapat palitan. Tag-ulan man o tag-araw... ang payong ko lang ang aking kasama at maaasahan. Dito sa 'Merika kelangang may makapal na coat at insulated boots ka sa Winter, medyo manipis na coat at rubber boots naman sa Spring [dahil sa putikan at basa lagi ang paligid dahil sa natutunaw na snow], sando at tsinelas na ang suot sa Summer, at coat at boots ulit sa Fall.

Anak ng Bota! Hala, reklamo pa. Yun lang naman ang maganda sa pagpapalit ng panahon... di nagbabago ang takbo ng utak ko. Ang tema lang ng reklamo ko ang nagbabago pero reklamo pa rin. Hayyyy, buhay! Miss ko ang 'Pinas! Pero pustahan tayo... pagdating ko don, reklamo rin ang maririnig mo sa akin.

Paunawa: Pasensya na wala na naman akong maisip na isulat. At pag nangyayari uyn, madalas reklamo ang naiisip ko. Siguro dahil na rin ito ng panahon.

Gusto kong maging Senador ng Pilipinas!

2009-02-05T07:10:00.000-08:00

Mainit-init pa itong e-mail na natanggap ko sa pinsan ko. Minarapat ko na i-post ito dito dahil magandang inspirasyon ito sa mga Pinoy na gaya ko. Hala, sige pag usapan natin ngayon ang pulitika... ang isyu at tema na nakakapanting ng tenga at nakakalapot ng dugo. Ilabas na ang inyong mga aspirin at calciblock at baka tumaas ang inyong high blood. [hahahaha... mataas na high pa... oh di ba]

ANG SARAP MAGING SENADOR!

Miriam Defensor Santiago was featured in Correspondents last week.

Maganda rin naman ang naidudulot ng pagiging prangka ni Senador Miriam Defensor-Santiago. Ayon kay Santiago, marami ang tumatakbong Senador dahil sa laki ng budget na ibinibigay sa kanila kada buwan.

Lumalabas na P35,000 suweldo nila kada buwan ay pakitang-tao lang sa milyun-milyong budget ng bawat senador. Kada buwan ay may Fixed Monthly Budget ang bawat Senador ng humigit-kumulang P2 Milyon.

Sa opisina pa lang nila ay humigit-kumulang P500,000 ang budget nila sa Maintenance and Operating Expenses (Rental, Utilities, Supplies at Domestic Travels) at P500,000 para sa Staff at Personal expenses. Kaya para makatipid ang ibang Senador, kaunti lang ang staff na kinukuha nila. Nagtataka ka pa kung bakit mayroong mga Ghost Employee?

Bukod diyan, may P760,000 allowance pa sila kada buwan para naman sa Foreign Travel. At ang masakit pa nito, hindi na kailngan i-liquidate ang mga resibo ng mga gastusin 'yan kundi Certification lang ang Requirement.

Heto pa, lahat sila ay Chairman ng mg Komite sa Senado. Ang Committee Chairman ay tumatanggap din ng budget na sinlaki ng tinatanggap ng mga Senador na humigit-kumulang P1 Milyon din! Hindi sila mawawalan ng Komite dahil 24 lang ang ating mga Senador at 37 naman ang Committee sa Senado. There's food for everybody 'ika nga! Lumalabas na doble ang kanilang benepesiyo at kita kapag sila ay nabiyayaan ng Committee Chairmanship.

Sa P200 milyon na Budget para sa Pork Barrel ng mga Senador bawat taon, awtomatikong may 10% na S.O.P. o kita ng Senador na P20 milyon. Ito ang porsiyento na ibinibigay ng mga kontratista sa mga Senador na nagbibigay sa kanila ng mga Infrastructure at Livelihood Project.

Bago matapos ang termino ng isang Senador, kumita na siya ng P100 milyon sa Pork Barrel pa lang. Yung ibang Senador mas gahaman, hindi lang 10% kundi 20 - 30% ang komisyon hinihingi sa mga kontratista.

Pansinin niyo na lang ang pagbabago ng buhay ng ilan sa ating mga Senador simula nang manungkulan sa puwesto. Kung dati ay simple lang ang kanilang pamumuhay ngayon ay nakat ira na sila sa mga eksklusibong subdivision, maraming bahay sa Pilipinas at abroad at mahigit lima ang sasakyan.

Ngayon nagtataka ka pa ba kung bakit gumagastos ng daan-daang milyong piso ang mga Senador sa kampanya para sa isang posisyon na P35,000 lang ang suweldo kada buwan? Bawing-bawi pala ang gastos kapag naupo na!

ANG SARAP MAGING SENADOR! ! !

Oh well, bakit nga ba hindi ko naisipang maging Senador. Bukod sa pagiging Artista sa Pelikula [big time or starlet man] ang pagiging Pulitiko ang isa sa pinaka mabisang karera na tiyak na magpapayaman sa tao. At walang halos pinagkaiba ang 2 career na ito... parehong kelangang makapal ang muka mo... matatag ang loob mo... at di masyadong apektado ang konsyensya mo.

Tag-mo-na-rin

2009-01-13T10:26:00.000-08:00

Ang daming nangyari noong nakaraang buwan. At sa dami... madami ring akong nakalimutang gawin... gaya nitong TAG ng Lolo Buraot ko. [Panawagan: Pasensya na Ingkong bisibisihan talaga ako kaya ngayon ko lang po napaskil ito].

Sa totoo lang di ko alam ang tawag sa TAG na ito pero ilalagay ko na rin. Siguro SMILEY Tag kasi smiley icon eh. At sabi sa post ni Kuyang para daw sa mga senti ito... so sa totoo lang... confused ako. Anyway, lagay ko na rin dahil isa itong malaking karangalan mula sa Anak ni Kulapo.

Ipapasa ko daw rin ito. Ewan ko ba kung pano. Dahil nga napaglipasan na ako... tiyak ung mga gusto kong pasahan nito meron na nito at makakatanggap lang ako ng komento na ganito...

Thanks for thingking of me. I already done this.

Sus... kasi naman bagal kong gumawa. Unahan talaga ang lakaran dito sa blogosphere eh. Pag patay-patay ka... PATAY ka!

Kaya ganito na lang... Hoy Ikaw! Ikaw nga! Bago ka ba? Gusto mo ng TAG? Sige getching mo na. Para sa iyo ito. Link mo ako tapos sabihan mo ako at link din kita. Ayos ba?

Kung Bakit Ayaw Ko na ng Snow

2008-12-27T11:28:00.000-08:00

"friend kamusta n? blita ko me snow storm jan s inyo? sosyal k h, d n tonying at diding ang name ng bagyo mo now, at SNOWSTORM n d basta bagyo... he he he... anyway ingat n lang kau jan..."

Yan ang mensahe ng kaibigan ko sa Pinas na natanggap ko sa Testimonials and Comments box sa aking Friendster Account.

Noong una napatawa talaga ako. May punto naman siya eh. Aminin ko man o hindi, lahat ng Pinoy na di pa nakakatapak sa lupain ng milk and honey ~~daw~~ yan ang impresyon. Halos lahat ng taong naninirahan sa parte ng mundo na di nakakaranas ng 4 seasons nangangarap na makakita... makatikim... at magkapaglaro sa snow.

Noong una kong nakita ang snow aminado ako na para akong luka-lukang lumabas ng bahay at pinapanood ang pagpatak ng snow. Para akong sira-ulong kinokodakan ang sarili ko habang paposing-posing na naglalaro kunwari sa snow at tinitiis ang ginaw maging maganda lang ang resulta ng litrato.

Noong una enjoy talaga akong magpala ng sandamakmak na snow at yelo dahil sa isip ko mas sosyal yon kesa mga buhangin at graba ang palahin ko. Kahit pa kadalasan di ako makita ng asawa ko at halos matabunan ako ng snow dahil mas mataas pa sa akin ang snow bank pagkatapos niyang i-plow ang driveway namin.

Noong una nang-iinggit pa ako sa mga kaibigan ko at kamag-anak habang binabandera ko ang sangkatutak na litrato ko sa Friendster na nakaposing sa mala-krismas kard na backdrop. Masaya akong ibandera ang iba't ibang klaseng bota at makukulay na kwantes at bandana gaya ng nakikita ko sa mga foreign magazines.

Noong una talagang happy ako sa snow. Pero ngayong naranasan ko ang snow storm at ice storm... mas mabuti pa para sa akin ang Pinas. Masarap lang pakinggan pero gaya din ng mga bagyo... ang snow at ice storm ay kalamidad na nakapipinsala ng mga ari-arian at buhay ng mga tao.

Noong una favorite kong season ang winter dahil sa ice-fishing, snow-shoeing at snowmobiling. Pero ng maaksidente ako kamakailan dahil sa madulas at nagyeyelong daan dulot ng snow at ice storm at muntik nang di ako umabot ng Pasko!

Ngayon alam ko na kung bakit ang winter ang pinaka-ayaw na season ng mga kano. Hindi lang dahil sa sobrang lamig ng panahon. Hindi lang dahil sa masakit sa katawan ang pagpapala ng snow. Hindi lang dahil sa malaki ang gastos sa heating oil pag winter. Hindi lang dahil nakakatamad magsuot ng patong-patong na damit at maraming labahin. Hindi lang dahil sa kelangang kayurin mo pa ang salamin ng kotse mo para makita mo ang daan pagmamaneho.

Ayoko ko na ng winter dahil hanggang ngayon di pa rin ako makapaniwala na pagkatapos na bumangga ang kotse ko sa pine tree ay buhay pa rin kami ng asawa ko at kapiling ang aming mga mahal sa buhay. Salamat sa aking guardian angel at patnubay ng Diyos dahil alam ko na isang malaking himala na ang sasakyan ko lang ang napinsala. At sa huli, ako'y lubos na nagpapasalamat sa biyaya ng pangalawang buhay na natanggap ko ngayong Pasko.

Magpapasko na naman

2008-12-05T12:39:00.001-08:00

Magpapasko na naman. Malamig na ang simoy ng hangin kaya siguradong magpapasko na. Noong nasa 'pinas ako, pag ganitong malamig ang simoy ng hangin ramdam ko na ang pasko. Damang-dama ko na ang pasko kahit Setyembre pa lang dahil awiting pamasko na ang pinatutugtog sa radyo... sa jeepney... at maging sa tricycle na nasasakyan ko.

Magpapasko na naman. Malamig na dito sa amin kahit di pa masyadong bumabagsak ang snow. Pero dito sa 'merika kahit ganitong malamig na ang simoy ng hangin di pa rin ramdam ang pasko. Di ko masyadong dama ang pasko dito kasi pangkaraniwan na itong malamig na panahon dito at hindi naman ako nakakarinig ng nagpapatugtog ng awiting pamasko dito kasi walang jeepney at tricycle dito.

Magpapasko na naman. Malamig na sa 'pinas pag ganitong panahon at tiyak dagsa na naman ang mga tao sa Malls dahil sa baratilyo at Midnight Madness Sales. Tiyak ang ganda na naman ang mga dekorasyon sa mga tindahan at maraming ilaw na kumukiti-kutitap. Tiyak marami na namang naglipanang snatchers o mandurukot at inaabangan ang mga tatanga-tangang panic shoppers.

Magpapasko na naman. Malamig na nga dito sa amin at may mga dekorasyon ang mga tindahan kaso wala masyadong namimili. Pano mamimili, walang pambili. Pano mamimili, recession dito ngayon at maraming natanggal sa mga trabaho. Pano mamimili kung walang sweldo. Kahit pa nga araw-araw may sale... wala pa rin masyadong namimili... kasi sale nga... ibig sabihin.... ipinagbibili ang paninda... kelangang magbayad ka.

Magpapasko na naman. Malamig na sa 'pinas at dito sa 'merika. Ngayong pasko dito ulit ako sa 'merika magselebreyt. Di pa ko puedeng umuwi eh. Kaya ngayong pasko selebreyt ko okasyon kasama ang pamilya ko sa 'pinas... sa webcam na lang muna. Buti na rin ito at tipid. Ang ang mga regalo ko download lang nila. Kung kaya nila. hahahaha. Hay, magpapasko na nga.

Wagi ang Lola Nyo! Salamat kay La Aunor

2008-11-29T03:59:00.000-08:00

Masarap ang tagumpay. Masarap ang pakiramdam noong una akong nananalo. At mas masarap pala ang pakiramdam ng pangalawa.

Take two na ito. Yep! Sa pangalawang pagkakataon, nakuha na naman ng Lola nyo ang pinakamataas na karangalan sa larangan ng ~~pelikula~~ blagging. Opo. Nanguna na naman po ang blag na ito sa ika-136 na linggo sa Filipino Blog of the Week Award. At Opo ulit. Hall of Fame na po ako. Bwahahahahaha. Sa wakas, feel na feel ko na ang aking tagumpay. Salamat kay TalkSmart para sa pagkakataong ibinigay mo na mapasama ang sa Puso at Isip sa listahan ng mga Blog Awardees. Isa itong karangalan.

At marami na naman akong pasasalamatan:

Unang-una si Ate Guy, ang aking inspirasyon. Ang kanyang mga makabagbag damdaming awitin gaya ng Paru-parung Bukid, na nagpapabalik sa mga masasayang alaala ng aking kamusmusan habang sumasayaw kami ang aking pakner sa ilalim ng init ng araw noong Field Day namin sa school. Ang Pearly Shells, My Little Grass Shack at Tiny Bubbles na pawang paborito kong awitin at mga naging No. 1 sa Billboard noong dekada setenta dahil sa kanyang Blockbuster Movie na Blue Hawaii kapakner si Kuya Pip. Parang sinakluban ng langit at lupa ang mga fans ni Ate Vi at Kuya Bobot noon. Hmmmmm... kaya naman halos isang linggo din ako di kinakausap ng aking bespren noon dahil Vilmanian siya at Noranian ako. Hmmmmmpf ulit. Eh bakit ba, eh sa mas magandang kumanta si Ate Guy kesa kay Ate Vi na boses ipis. Ikaw ba naman ang maging Champion sa Tawag ng ~~Tanggalan~~ Tanghalan at panay ang awit habang nagtitinda ng tubig sa may riles ng tren.

Pangalawa, sa aking Pamilya. Of course, di puedeng di sila pasalamatan dahil full-support sila sa akin. Sila ang araw-araw na bumoboto sa akin dahil wala silang choice mahal nila ako. Dahil ~~pinakabitan ko sila ng internet para lang iboto ako~~ naniniwala sila sa aking kakayahan sa makabagong literatura. Naks! Sa aking Hipag na si Cherry, dahil sa kanyang walang sawang ~~pagnonobena at pagrorosaryo para lang malampasan ko ang pagsubok na ito~~ pagboto sa akin. At sa aking kapatid na si Japol, na nag-file ng leave of absence ng 2 linggo sa kanyang trabaho para lang baybayin lahat ang internet cafe sa buong Menila para lang iboto ako. Dahil isang beses lang puedeng makaboto dahil blocked na agad ang IP Address pagkatapos ng isang boto.

Pangatlo, sa aking milyong-milyong tagasubaybay. Sa mga taong walang sawang tumatangkilik ng aking blag. Sa mga kapwa ko blaggers na bomoto sa akin. Sa mga taong ~~nauto ko~~ naging bahagi ng aking buhay bilang blagger. Sa aking mga dating estudyante na hanggang ngayon ay ~~sumisipsip~~ nagtitiwala pa rin kay Ma'am. Sa aking mga friends sa Friendster [may blag din po ako don, ung Nagging Thoughts], na walang sawa ding nagviview ng aking profile don at mega-comment pa... Tenkyu Guys! You Rock! At para din sa aking mga naging kalaban... inaalay ko rin sa inyo ang award na ito. [Oh ayan, no hurt feelings ha].

Naniniwala ako na mabait ako. Naniniwala ako na isa akong mabuting tao. Naniniwala ako na magaling ako kaya ako nanalo. At syempre gaya ng mga artistang tumtanggap ng Famas Award, nagpapasalamat din ako kay Lord. Nagpapasalamat ako doon sa nasa itaas. Nagpapasalamat ako kay Lord... pero Lord wag mo muna akong kukunin... dahil may siyam pa akong blags!

PATALASTAS: Sa isang linggo baka po si Victor Wood naman ang magiging Guest Artist ko sa aking Jukebox. Sana po ay suportahan natin ang Pinoy Musik!

Nitong mga Nakaraang Araw

2008-11-24T16:41:00.001-08:00

Nitong mga nakaraang araw, napansin kong puro reklamo at hinaing ang tema ng mga posts ko sa ibang blogs ko. Hindi ko naman sinasadyang maging ganon ang tema ng post ko. Nagkataon lang siguro na masama ang panahon dito sa parte ng mundong kinalalagyan ko kaya nadala na rin ako.

Nitong mga nakaraang araw, di ko mapigilan na ibulalas ang nilalaman ng dibdib ko sa pamamagitan ng pagsusulat. Wala kasi akong makausap dito kaya mabuti na daanin ko na lang sa sulat kesa kausapin ko ang pader. Mahirap na at baka biglang sumagot eh makasanayan kong ang pakikipag-chikahan sa wall at kompitensyahin ko pa ang Kumare kong si Sisa.

Nitong mga nakaraang araw, matindi rin ang pangangailangan ko kaya kahit ano na lang maisipan ko, isinusulat ko. Kahit walang kwenta o walang katuturan sige pa rin ako dahil kailangan ng interim para sa aking mga raket sa paid post. Ang hirap palang mag-isip pag wala kang maisip or worse, wala kang isip.

Nitong mga nakaraang araw, dahil kabi-kabila ang pagsusulat ko para maka-quota ako sa raket ko halos di ko na maramdaman ang utak ko. Sabagay di naman talaga nararamdaman yun, alam mo lang meron ka non [kahit gaano kaliit man ito]. Ang ibig kong sabihin mabuti na lang at kahit papano eh may gana pa akong mag-isip.

Nitong mga nakaraang araw, napagod ako sa pagsusulat kaya ngayon ay balak kong magpahinga. Magpapahinga muna ako sa pagsusulat at pagpopost sa mga blags at ako muna ay magscrapbooking. Para maiba naman. Para kunwari ay bisibisihan pa rin ako. Para kunwari ay talentado ako. Para kunwari ay normal pa rin ako.

Panalo ang Lola nyo!

2008-11-22T04:29:00.000-08:00

Hay, pagkatapos ng isang linggong pangangampanya, lumabas na rin ang resulta ng botohan... panalo ako. Yehey! Ganito siguro ang feeling ni Obama noong nalaman niyang nanalo siya bilang Presidente ng 'merika.

Hay, pagkatapos ng isang linggong pagmamakaawa sa mga tao na iboto ako, heto at namamayagpag ang beauty ko... nanalo ako. Yehey! Ganito siguro ang pakiramdam ni Ate Guy noong humahakot siya ng Famas Award.

Hay, pagkatapos ng isang linggong pagngangalumata dahil di ako makatulog sa kakaisip, ayan at inilabas na desisyon... panalo nga ako. Yehey! Ganito siguro ang damdamin ni Freddie Aguilar kaya luwa ang kanyang mata [laging puyat or may iba pang siyang ginagawa].

Hay, pagkatapos ng isang linggong botohan eto naman ako at magpapasalamat sa mga taong pinagkakautangan ko ng loob... dahil nanalo nga ako. Yehey! Maraming salamat sa mga taong nagmamahal sa akin... sa mga taong naniwala sa aking kakayahan... sa mga taong aking binayaran, tinutukan ng baril, at natrauma sa aking pamba-blackmail... at sa aking pamilya sa walang sawang pangungulit ko... kay Ricky Reyes para sa aking hair do... at sa baul ng lola ko para sa aking outfit... at higit sa lahat kay TalkSmart para sa natatanging Award na ito... ang Filipiono Blog of the Week. [Applause]

Hay, pagkatapos ng isang linggong botohan eto na naman ako at mangangampanya na ulit... dahil gusto ko uling manalo. Yup! Kasali po ulit ako para sa pangalawang linggo. Yup! Todo na po ito. Pang HALL of Fame naman po ang drama ko ngayon. Kaya PLEASE LANG PARANG AWA NYO NA IBOTO NYO AKO! ang entry ko ay "ruthigavargregoire" at ito yon... itong blog na binabasa nyo ngayon ang entry ko... kaya please pa-boto naman ulit oh. Eto ung link i-click nyo... nasa "side bar" po ang POLL nakalagay VOTE NOW! Ako ang nangunguna sa listahan kaya madaling hanapin. Salamat po ulit.

[Yun lang Direk! CUT! Pack-up na tayo.]

Nakakamiss si Pogi

2008-11-19T09:54:00.000-08:00

Hayyy... buhay! Ang hirap pala talaga ng buhay dito sa 'merika. Sabagay kahit naman noong nasa 'pinas ako alam ko namang mahirap dito. Ang problema lang kasi noon di ko nararanasan pa kaya sa isip ko okay lang. Sa isip ko kakayanin ko. Sa isip ko kayang-kaya ko. Di pala.

Hayyy... buhay! Buti pa sa 'pinas pag tambak na ang labada ko di ako aburido. Kumpas lang ng magic wand ko ayos na ang labada. Ang ibig kong sabihin, tatawag lang ako ng labandera, di ko na problema pati plansta.

Hayyy... buhay! Ang bahay kahit di ko linisin okay lang din. May darating para maglinis. Minsan puede rin ang mga estudyante kong babaksakin ang maglinis. Pabor sa kanila yon dahil special project yun kay Ma'am para di mahulog at pumasa sa subject. Pero wag namang isiping sinamantala ko ang kapangyarihan ko. Naisip kong gawin yun minsan pero... peksman, di ko ginawa. Nakakakunsyensya kasi.

Hayyy... buhay! Sa 'pinas pag muka ng talahiban ang aming bakuran, may "Poging" [Pogi ang pangalan ng hardenero ko] magtatabas bago ko matagpuan ang sarili kong nakikipagpatintero sa mga ahas. Si Pogi na rin ang magkudkod ng lumot sa semento at hagdanan bago ako magkandahulog sa hagdan suot ang aking 3 pulgadang stiletto. Si Pogi na rin ang taga walis at taga sunog ng mga dahon.

Hayyy... buhay! Nakakamiss ang maging donya... miss ko ang spa... at higit sa lahat miss ko yung pakuyakuyakoy at di iniisip ang gawaing bahay. O sya... makapaglaba na nga at pagkatapos ay magwawalis pa ako ng sandamakmak na tuyong dahon ng maple trees. Nakakamiss talaga si Pogi [kahit di siya kapogian].

Kagat na ang Dilim

2008-11-17T14:12:00.000-08:00

Kagat na ang dilim pero alas singko pa lang ng hapon. DST na kasi kaya iba na ang oras ng pagsikat at paglubog ng araw.

Kagat na ang dilim at medyo malamig na ang simoy ng hangin. Malapit na ring magyelo kaya ang damuhan ay di na kasing-berde gaya ng dati.

Kagat na ang dilim at habang lumalalim ang gabi, lalong paginaw ng paginaw ito. Ito yung panahon na makakatipid kami sa tubig dahil nakakatamad maligo.

Kagat na ang dilim at puro huni ng kuwago ang naririnig ko sa paligid. Nakakatamad ng lumabas ng bahay pag ganitong gabi di gaya noong summer alas otso na ng gabi may araw pa.

Kagat na ang dilim, kelangan nang pumirmi ng bahay. Kagat na ang dilim, makapasok na nga at baka ako makagat!

Namiss ko ang mga Patay

2008-11-06T13:38:00.000-08:00

Namiss ko ang mga patay kasi magdadalawang taon na ako dito sa Maine. Ito ang pangalawang taon ko na di ako naging abala sa pagbili ng kandilang iba-iba ang kulay... iba-iba ang hugis... iba-iba ang amoy.

Namiss ko ang mga patay kasi ito ang pangalawang taon na di ako nag-aatubiling bumili ng mga bulaklak. Ito ang pangalawang taon na di ako nahirapang magdisisyon kung rosas ba o deysi... kung orkids ba o karnesyon... kung bokey ba o nakabasket ang bulaklak na bibilhin ko.

Namiss ko ang mga patay kasi ngayon lang ako di namuroblema kung nalinisan na ba ang puntod... kung nakapagpailaw na ba [tiyak na tumaas na naman ang singil sa pailaw dahil tiyak nagtaas na naman ang Meralco]... kung nakapagpamisa na ba para sa kaluluwa.

Namiss ko ang mga patay kasi ito ung mga panahon na masaya sa sementeryo. Ito ung mga panahon na dumarating ang aking mga kamag-anak na matagal na di ko nakikita. Mga kamag-anak na nakikita ko lang pag may ililibing na kamag-anak na namatay o papatayin pa lang [ehe, mamamatay pa lang]. Ito rin ang panahon na naa-update ako sa mga tsismis ng aking mga kamag-anak at pinagkukwentuhan ang mga di masyadong ka-bati na kamag-anak.

Namiss ko ang mga patay kasi masaya ang Araw ng mga Patay. Kung paano masaya ako pag may lamay dahil may libreng kape, kornik, chippy, white rabbit at ang favorite ko... pemiento sandwich at Hi-C na juice. Pag ganitong Araw ng mga Patay... marami ding pagkain at inumin. Minsan may kantahan din.

Bigla kong namiss ang mga patay kasi nabasa ko sa blag ng Anak ni Kulapo... ung post niya na Patay Tayo Dyan. Nalungkot akong bigla kasi dumaan ang Undas at di ko na naman naranasan ang pinakapaborito kong Holiday. At higit sa lahat... nalungkot ako dahil wala akong pera. Kaya ng nabasa ko sa blag ni Buraot na may paeklat siyang SikatChupoy hala nakisali na rin ako. Opo! Bigla kong namimiss ang mga patay pag ganitong wala akong kapera-pera. Kaya eto at gumagawa ako ng pera dahil pag nanalo ang post kong ito na "Official Entry to the SikatChupoy Contest"... magkakapera ako dahil may premyo daw ito. Sana nga. Sana nga totoo ito. [Sana di manunuba si Buraot.]

Bigla kong namiss ang mga patay kasi dito sa Isteyt walang kabuhay-buhay ang Araw ng mga Patay. Dito walang katao-tao sa sementeryo... puro patay lang. Di gaya sa atin sa Pinas magkakajamming ang mga buhay at patay. Mas mahalaga sa mga Kano ang Halloween at magsuot ng mga nakakatakot o nakakatawang costumes. Mas mahalaga sa kanila ang magdecorate ng pumpkin at kumain ng pumpkin pie at mamudmod ng tsokoleyts. Tama si Buraot, ng sinabi niya sa post niya...

Na-miss ko tuloy ang undas sa atin. Kasi sa atin, parang picnic sa sementeryo. Me wala pang videoke. Wantusawa din sa tanpuluts. At di mo na rin kelangan pang gumastos ng milyun milyung singkong kulot. Me lapad ka lang at baong wento, katalo na. Enjoy ka na, tipid ka pa.

San ka pa?

Nakakamiss talaga ang mga patay. Pero sana huwag muna ako mamatay.

Ganito Kita Kamahal

2008-11-06T06:10:00.000-08:00

Asus, wag naman isipin na wala na akong maisulat dito. Bisi-bisihan po ako nitong mga huling araw at kabado sa magiging resulta ng eleksyon dito sa 'merika bagama't di naman ako botante. Wala lang. Siguro dala ng pagiging damdaming Pinoy.

Eniwey, eto at may nagpadala sa akin ng "Award"... na tag ba kamo ako. Para kay Rechie ng My HideAway... salamat Amiga. Isang karangalan ang makatanggap ng iyong pagMamahal. Drama ko noh? Aba masaya ako noh, kahit papano eh napansin ang blag ko. Kahit papano eh may nagtiyaga sa blag ko. At kahit papano ay may silbi rin itong blag ko kahit pa ito ay pasahan ko lang ng mga reklamong di ko masabi o maisulat sa English.

May rules pa ang nasabing award na ito. Idikit ang pangalan ng taong nagMAHAL sa'yo ('yung nagbigay ng award sa'yo). Ilathala sa blag mo. Igawad ang nasabing award sa pitong taong MAHAL mo. At ipaalam sa kinauukulan mga taong ginawadan ng award na sila ay nakatanggap nito.

At para ikalat ang pagMamahal... eto at ipapasa ko ang award na ito sa mga seryosong blaggers na nakilala ko dito sa lupain ng blags. Mga blaggers na nagbigay sa akin ng inspirasyon. Mga blaggers na mistulang bayani sa mundo ng blags.

Anak ni Kulapo. Bago ko lang itong nakilala pero "at home" ako dito eh. San ka pa Pinoy na Pinoy. Kaya pag namimiss ko ang Pinas, dito ako tumatakbo. Magaling magsulat ni Buraot, napag-iisip niya ako at nagagamit ko ang utak ko paminsan-minsan pag nababasa ng kanyang mga lathala.

Toilet Thoughts of a Toxic Mind. Enjoy din akong tumambay dito. Isa ito sa mga una kong nakilala dito at magaling magsulat si Jepoy. Seryoso minsan pero may hint ng witty humor. Malalim ang imahinasyon ng taong ito.

Klitorika. Siya ang salamin ng bagong babae. Siya ang makabagong babae. Siya ang kakaibang babae. Magaling ding magsulat ang Babaeng ito. Matapang ang mga pananaw at independent-minded. Isa siyang matatag na babae na di kailangan ng isang lalake para umikot ang kanyang mundo... dahil nasa DNA din niya iyon.

All Best of the Philippines. At siyempre ito gusto ko rin kasi Pinoy. Lahat ng magagandang lugar sa Pinas nandito. Mga lugar na di ko pa nararating at pinapangarap na marating. Dito ako nakakakuha ng ideya kung saang lugar ang susunod na lakwatsa.

The Life of an Oregano Addict. Etong si Piebuko paborito kong puntahan ang blag nito pag gusto ko ng intriga. Masayang magsulat ito. Magaling magpaapoy ng damdamin kaya grabe naman ang mga comments sa post niya pero, puro naman Anonymous... mga walang lakas ng loob na magpakilala. Pero promise, magaling nitong magsulat maadik ka rin.

Mad about FAD. Eto loves ko. Kasi kamag-anak ko ito. Pasensya kung ginamitan ko ng nepotismo ang blag na ito. Blag ng utol ko ito. Siyempre utol eh so mahal ko talaga ito. Dito ko nabubuking kung ano na naman ang pinagkakagastusan ng utol ko. Dito buking siya pag may bago siyang biniling gadgets or may bagong gimik. Kaya madalas kong masabon ito eh.

Ang Bukal. Eto gawa kong blag para sa mga dati kong estudyante. Dadalawa pa lang ang nakasulat dito kasi walang nagsasabmit ng entry eh. Mahal ko ito dahil ako ang gumawa nito eh. Sana pasyalan nyo ng magkatraffic naman.

O sya... hayan na lahat. Para sa mga kinauukulan kung interasado kayo sa mga ibinigay kong award daklutin nyo na. Bahala na kayo kung pano nyo isulat ito. Kanya-kanyang gimik na ito. Kung hindi at di ninyo type... no problemo... no hurt feelings. Di ako pusong mamon. Ang gusto ko lang sabihin, buti na lang may ganitong award-awaran at kahit papano eh may naisulat ako dito.

Si Tatay

2008-10-30T05:12:00.000-07:00

1980 ako ipinanganak. Tatlong taon bago pinatay si Ninoy Aquino at anim na taon bago ang EDSA uprising. Taon ding ito nang nagkaroon ng malaking krisis sa langis ang buong mundo. P24.00 ang palitan ng dolyar sa piso at 48 milyon na ang populasyon ng Pilipinas. Ito rin ang taong unang pumunta ng Middle East ang tatay ko para magtrabaho.

Isang karpintero ang Tatay. Isang skilled worker. Malaki ang pangangailangan ng bansang pupuntahan ni Tatay sa mga katulad niya. Sabi ng Nanay mahirap daw ang buhay noong mga panahong iyon. Inabot na raw ang bansa ng economic depression na galing sa Europa at Amerika. Kaya minabuti ng Tatay na mag-abroad. Anupa't dalawa ang pinag-aaral niya at may bago na naman siyang bibig na pakakainin.

Parating pinapaalala sa amin ng Nanay na "nagtiis kaming magkahiwalay ng tatay ninyo para magkaroon tayo ng maginhawang buhay." Palibhasa'y parehas galing sa hirap, kaya siguro ganoon na lamang ang pananaw nila. Uuwi kada dalawang taon, tapos aalis na ulit pagkalipas ng dalawang buwan. Ganyan ang pattern ng buhay ng tatay ko.

Pumutok ang giyera sa Middle East noong 1989. Doon ko unang narinig ang mga salitang Operation: Desert Storm at Third Anti-Christ. Nandoon din si Tatay. Isang beses lamang siya nakatawag sa loob ng tatlong taon niyang pagkaka-stranded sa bansang iyon. Mabuti naman daw ang lagay niya. May tirahan naman daw sila at husto sa lahat ng pangangailangan. Hindi naman daw sila gagalawin sa giyera sabi ng embahada ng Pilipinas dahil hindi naman daw sila kasali sa awayan ng dalawang bansa at ng pakialamerong Amerika. Iyon naman pala eh, bakit ka pa rin nandyan?! Na-imagine ko na lang tuloy ang Tatay na parang isa sa mga sibilyan na dumadaan habang nakikipagbarilan ako sa larong Operation: Wolf sa SM City. Nang mahawi ang mga usok ng giyera umuwi na ang Tatay. Wala pang isang taon ay nakita ko na naman ang aking sarili na nakasakay sa arkiladong dyip para ihatid ang Tatay sa Airport papuntang Middle East . Ikaw ba naman ang magkaroon ng pinag-aaral na nurse, isang seminarista at tatlo pa sa elementarya. Kailangang kumayod, kailangang kumita.

Kung tutuusin maraming na-miss ang Tatay sa buhay naming magkakapatid, lalo na sa akin. Wala siya nang una akong magtalumpati sa entablado. Wala din siya nang grumadweyt ako ng elementarya at hayskul. Wala siya nang una akong nakipagsuntukan sa kaklase ko nang inasar ako nito habang binibigay ko ang libreng plastic na singsing na galing sa cheese curls sa kaklase kong babae. Wala din siya para turuan akong magbasketbol tulad ng ginagawa ng mga kapitbahay ko sa kanilang anak. Wala rin siya para panoorin si Kuya na contestant sa Student Canteen at ako naman para sabitan niya ng medalya para sa mga math competition na sinalihan ko. Wala siya nang dumating ako sa punto ng aking buhay, na siya ring kinakatakutan ng lahat ng katulad kong nagbibinata- -ang magpatuli. Wala rin siya para turuan akong maglanggas. Wala siya nang kauna-unahang lumabas ang pangalan ko sa dyaryong pang-estudyante bilang isang editor. Ipinagtabi ko siya ng mga kopya para maipagmalaki sa kanyang pagdating. Wala siya nang una akong tumikim ng alak dahil binasted ako ng dinidigahan kong babae. Wala rin siya nang sumubok akong manigarilyo at itapon ito pagkatapos ng dalawang hithit pa lang. Wala siya, wala siya parati.

Napansin ko na lamang na mas naiibuhos naming magkakapatid ang oras naming sa labas ng bahay at sa eskwelahan. Ang Ate ay kagawad ng Sangguniang Kabataan, ang Kuya naman ay matagal nang kinuha ng seminaryo, ang dalawa kong kapatid ay may mga sarili nang kina-career at ako naman ay natutuon sa aking pagsusulat.

Dumating ang isa sa pinakamasayang araw ng buhay ko, ang pagdating ng Tatay at sabihing ito na ang huli niyang uwi dahil hindi na siya babalik ulit sa abroad.

Makalipas ang ilang buwan, trinangkaso ang Tatay. Sabi ng doktor ay overfatigue lang daw at kailangan niyang magpahinga. Pagkaraan nang ilang buwan, na-diagnose na may tumubong tumor sa utak ng Tatay at malignant na ito. Minsan naitanong sa akin ng uncle kong doktor kung nauntog ba ang Tatay o nabagsakan ng mabigat na bagay sa ulo. Nahihiyang ngiti, kamot sa ulo at isang "hindi ko po alam" lang ang naisagot ko.

Kung gaano kabilis na nadiskubre ang tumor niya sa utak ay ganun din kabilis na binawi sa amin ng Diyos ang Tatay. Habang pinagmamasdan ko ang Tatay habang mapayapa itong nakahimlay noong burol niya, nahihirapang tumulo ang luha ko. Kung tutuusin, hindi ko kilala ang taong ito. Siya ang tatay ko. Kalahati ng pagkatao ko ay galing sa kanya. Pero kung tatanungin mo ako kung anong gusto niyang timpla ng kape, kung allergic ba siya sa hipon na paborito ko, kung San Miguel o Purefoods ba ang team niya sa PBA--isang malaking EWAN lang ang maisasagot ko sa iyo. Noong bata pa ako, nasa abroad ang Tatay. Kapag nandito naman siya para magbakasyon, mas malaking oras ang nagugol niya sa pag-aasikaso ng mga papeles niya para sa susunod niyang pag-alis. Nang tumigil na siya sa pagtatrabaho, ako naman ang abala sa mga reports, periodical examinations at mga research works. Nang nasa ospital na siya, kahit makipagkuwentuhan ay mahirap nang gawin dahil halos hindi na siya maintindihang magsalita dulot ng chemotherapy.

Matagal nang patay ang Tatay. Minsan nabalitaan kong dumating na ang seaman na tatay ng boss ko, pilit ko siyang pinauuwi nang maaga. Minsan ding buong kawilihan kong pinagmamasdan ang isang kaibigan ko na nagmamadali dahil baka masaraduhan na siya ng grocery. Kailangan niyang makabili ng ingredients ng spaghetti dahil 'yun daw ang bilin ng tatay niyang na-stroke. Minsan rin nang makainuman ko ang matalik kong kaibigan habang binubuhos niya sa akin ang sama ng loob niya sa pagbabalik ng tatay niya na malupit sa kanila nang mahabang panahon at ipinagpalit sila sa ibang babae. Sa tingin ko lang, "Buti ka pa nga may Tatay pa." Syempre hindi ko sinabi iyon sa kanya. Baka mamaya tanungin pa niya ko kung kanino ako kampi, kami pa ang mag-away. Minsan din sinamahan ko ang kababata ko nang dinalhan niya ng pansit ang tatay niya sa City Jail. Hindi naman sila nagtatanong kung bakit ako ganun. Wala naman silang alam kay Tatay.

Maraming pagkakataon na nanghihinayang ako dahil masyadong maaga ang paghihiwalay namin ng Tatay. Gusto kong sisihin ang Pilipinas dahil napakahirap ng buhay dito. Sa Amerika ba may tatay na nangingibang- bansa para makapagtrabaho lang? Naisip ko tuloy na sumama na lang sa mga nagpipiket na mga migrante dahil alam ko tulad ko rin sila. Kadalasan rin sinisisi ko si Saddam Hussein at ang Gulf War dahil kinuha nila ang tatlong taon sa buhay ng Tatay. Sayang ang tatlong taong iyon. Nakalaro ko man lang sana ang Tatay ng basketbol o di kaya'y naturuan niya akong mag-bike. (Beinte anyos na ko nang matuto mag-bike).

Isa sa mga klase ko sa writing ang nagpasulat sa amin ng kahit ano tungkol sa aming mga tatay, samahan pa ng larawan kung maaari. Bigla tuloy akong nalito. Hindi ko alam kung anong tungkol sa Tatay ang isusulat ko. Ikuwento ko kaya na isang Overseas Contract Worker si Tatay. Isang bagong bayani. Nag-aambag ng malaki sa ekonomiya ng Pilipinas. Sabihin ko kayang may larawan ng tatay kong may suot na hard hat na dilaw, construction boots at may hawak na drill at kasama niyang nakangiti ang mga kapwa niyang Pilipino with matching background na disyerto. O kaya ang larawan nilang magkakababayan habang pinagdiriwang nila ang New Year at nag-iiyakan dahil tinutugtog and Lupang Hinirang. Ang drama no?

Kuwento ko kaya na isang survivor ng Gulf War ang Tatay. Na natutulog siya at ipinaghehele ng mga Patriot at Scud Missiles. Pakita ko kaya ang mga remembrance ng Tatay na mga dull na landmines. Adventure naman ang dating nito.

Kuwento ko kaya kung paano hindi nagpabaya ang Tatay sa pagbibigay ng pangangailangan namin.. Hindi kami sumasala sa pagkain, may magagandang damit, maayos na tirahan at nakakapag-aral. Siya ay naging isang good provider. Siguro isang malalim na buntong hiningang "Haaaaaay!" ang ibibigay sa akin ng mga kaklase ko.

O di kaya'y dalhin ko ang picture ni Tatay habang kini-chemotherapy siya. Ikwento ko din kaya na naging mabilis ang lahat ng mga pangyayari. Na inoperahan siya sa loob ng walong oras at binutasan ang ulo niya. Na nakalabas pa siya ng ospital. Pagkatapos ng isang linggo, agad siyang namatay. Tragic naman ang approach ko nito.

Gayahin ko kaya ang kuwento sa telebisyon na tipong galit na galit sa mundo ang anak dahil hindi ito nabigyan ng sapat na atensyon dahil inuna ng kanilang tatay ang pinansyal nilang pangangailangan. Teka, hindi naman totoo yon eh! Napaka-unfair naman 'nun kay Tatay.

Ikuwento ko na lang kaya ang isa sa mga magagandang alaala namin kay Tatay. Apat na taon ako noon. Malinaw na malinaw pa sa alaala ko ang pangyayari. Kadarating lamang ng Tatay pagkaraan ng dalawang taon. Nagkaroon ng simpleng party sa bahay. Kainuman niya ang mga kumpare niya nang tumayo siya at binuhat ako mula sa kuna ko habang pinaglalaruan ko ang bagong matchbox na pasalubong niya sa akin. Inutusan niya ako na ikuha siya ng beer sa refrigerator. Pagkakuha ko ng beer ay kinandong niya ako at buong pagmamalaki na ibinida sa mga kumpare niya na natanggap na raw ako sa local na Day Care Center dahil abot na ng kanang kamay ko ang aking kaliwang tenga kahit idaan pa sa ibabaw ng ulo ko at matatas na ako magsalita at madali raw akong matuto. Matagal din akong nanatili sa pagkakandong niya. Mistula siyang bagong dating na hari na suot-suot ang kanyang korona. Ako ang kanyang korona.

Kapag naaalala ko ito, napapawi ang lahat ng panghihinayang ko sa mga taong kailangan niyang magtrabaho at mawala sa piling namin. Mga panahong kasama ng mga tatay nila ang mga anak nila. Ito na lang ang isusulat ko. Bago ang lahat, pupunasahan ko muna ang mga luha ko at ang patulo ko ng sipon.. Baka mapatakan pa ang keyboard ng computer at ang hawak kong picture. Picture ng isang paslit na may hawak na bote ng beer habang kandong ng tatay na kitang-kita ang kasiyahan sa mukha.

SUBJECT: Si Tatay... An Essay-Writing Constest Winner

HINDI AKO ANG NAGSULAT NG NABASA NINYONG TALATA!!! Isang Paglilinaw lang.

Kanina pagbukas ko ng aking inbox para i-check ang aking e-mails... natagpuan ko ang e-mail na ito padala ng isa kong dating estudyante na nagtatrabaho sa Dubai. Nang mabasa ko ang title, naintriga ako kaya binasa ko ang buong e-mail [na sa totoo lang ngayon ko lang ginawa kasi di ako masyadong nagbabasa ng mga e-mail na forwarded at ung mga chain-emails.] Medyo naantig ang damdamin ko dahil kahit papaano nakakarelate ako sa istorya dahil ang Tatay ko ay isa ring OFW. Medyo may pagkahawig ang kwento ng buhay namin maliban sa ilang detalye gaya ng... Seaman ang Tatay ko at hindi OFW sa Middle East... atake de corazon ang kinamatay ng Tatay ko at hindi tumor sa utak [at nakapiling pa namin siya ng matagal noong siya ang magretired sa pagiging seaman]... taon-taon siyang umuuwi... 3 lang kaming magkakapatid... at mas matanda ako sa nagsulat ng talata [di ko na lang ilagay dito ang taon ng kapanganakan ko at medyo nakakahiya]. Sayang nga lang at walang nakasulat na pangalan kung sino talaga ang nagsulat nito... eh di sana na-acknowledge ko siya sa kanyang galing sa pagsusulat.

Naisipan kong ilagay ito dito parang tribute na rin sa sarili kong Ama. Malapit na naman kasi ang Undas... at sa pangalawang pagkakataon... di ko siya matirikan ng kandila sa puntod nila ng Nanay dahil nandito nga ako sa America. Sana kahit papano sa inyong mga makababasa... kung may mga ama pa kayo sana mabigyan ninyo ng kaukulang pagninilay ito.

Syangapala... Hoy! Ikaw! Kung sino ka man na nagsulat nito... paki-contact mo ako at ng mailagay ko naman ang pangalan mo sa dulo. At kung kilala nyo ang nagsulat nito... kontakin nyo ako ha. Salamat.

Eleksyon: Anong pagkakaiba?

2008-10-17T13:22:00.000-07:00

Wala rin palang ipinagkaiba ang takbo ng eleksyon dito sa America at sa Pilipinas. Pareho lang pala na may mga Kandidato. hahahaha. Syempre... eleksyon eh... kaya dapat lang na may Kandidato, diba?

Walang pinagkaiba ang eleksyon dito sa America at sa Pilipinas. Pareho lang din na siraan ang maririnig mo sa parehong partido. Kanya-kanyang hanapan ng butas sa isa't-isa. Kanya-kanyang palabasan ng mga baho ng isa't-isa. At kanya-kanyang panlilibak sa isa't-isa.

Wala talagang pinagkaiba ang eleksyon dito sa America at sa Pilipinas. Pareho lang na magagaling silang magbuhat ng sari-sariling bangko. Eh saan ka pa... syempre kanya-kanyang buhat ng kanya-kanyang bangko. Papayag ka bang buhatin ng iba ang bangko mo? Syempre hindi kasi baka ihataw ang bangko mo sa pader eh di masisira kaya bangko mo... buhat mo. Yan ang magandang "slogan" para sa mga tunay na Kandidato.

Walang pagkakaiba ang eleksyon dito sa America at sa Pilipinas. Lahat ng Kandidato maraming plano para sa bayan. Lahat ng Kandidato may malasakit sa bayan. Lahat ng Kandidato magsasakripisyo para sa bayan. Lahat ng Kandidato tutulong sa bayan. At lahat ng Kandidato ginagastos ang pera ng bayan.

Wala ngang pinagkaiba ang eleksyon dito sa America at sa Pilipinas. At kahit siguro saan pang lupalop ng mundo ako mapadpad wala rin pinagkaiba and eleksyon don. Sana ang eleksyon simple na lang... daanin na lang sa taasan ng kamay... para walang daya. Ano sa tingin mo?

Ang Tatanga-tanga

2008-10-02T05:38:00.000-07:00

Hay sus... kay tanga ko talaga. Halos isang linggo rin akong walang inatupag kundi ang mag-ayos at mag-design/lay-out/un-install/re-install ng mga blogs ko [pansin nyo ba bago ang itsura ng page ko ngayon? okay ba? gusto nyo ba?] kaya ang pagsusulat ay di ko napagbubuhusan ng pansin maging ang pagbabasa ng mga mensahe ko sa message box.

Hay sus... kay tanga ko nga. Alam nyo ba na nominated pala ako ni Carlota [salamat Amiga sa iyong pagtitiwala] sa kanyang paligsahan ng mga blogs sa Dashing Smiles at wala man lang akong kamalay-malay. Akala ko si Val lang ang walang malay.... hahahaha ako rin pala [BTW, kilala nyo ba si Val? Kung hindi eh pakitanong kay Ate Vi.]. Kaya ayon di man lang ako nakapangampanya. Anyway, sabi ko na... "it's an honor just to be nominated"... para feeling Famas.

Hay sus... kay tanga ko. Sayang talaga... sana rumarampa ako ngayon sa Red Carpet at kakaway sa mga fans. Sayang ang pag-kakataon na pinalampas. Pero kahit papano okay lang siguro sa mga susunod na pagkakataon ay di na ako tatanga-tanga.

ang timbangan

2008-09-11T10:03:00.000-07:00

Hindi talaga ako makapaniwala. Ilang linggo ko na ring iniiwasan ang timbangan sa aming banyo. Ilang beses akong natutuksong gamitin ito pero sa awa ng Diyos ay hindi ako nagpapadala sa tukso. Ilang pagkakataon na kong nagtitiis na di gamitin ang timbangan dahil natatakot ako sa makikita kong resulta.

Hindi talaga ako makapaniwala. Sa kabila ng aking pag-iwas sa timbangan sa banyo wala rin akong nagawa. Sa kabila ng aking katatagan, nagpadala rin ako sa marupok na tukso. Sa kabila ng aking pagtitiis at takot, nagkaroon din ako ng lakas ng loob na makita ang resulta.

Hindi talaga ko makapaniwala. Noong huli akong nagtimbang 140 ang bigat ko. Noong huli akong nagtimbang patayan pa ang pag-jojogging ko. Noong huli akong nagtimbang halos di na ako kumakain. Pero noong huli akong nagtimbang 140 pounds ako. Nakakainis talaga.

Pero hindi talaga ako makapaniwala. Pagkatapos nang huli akong nagtimbang, di na ako masyadong nagjogging. Pagkatapos nang huli akong nagtimbang, puro pagkain ang nasa isip ko. Pagkatapos nang huli akong nagtimbang, at nadismaya sa aking nakitang resulta... di na ako nagtimbang - hanggang sa ngayon.

Hindi talaga ako makapaniwala. Ngayon nagtimbang ako. Ngayon ang timbang ko ay 124 pounds. Bakit bumaba? Bakit ang baba? Di naman ako nagjogging. Di naman ako nag-dyeta. Sira yata! Sira yata ang timbangan! Dapat siguro bumili ako ng bago. Tama bibili ako ng bago. Bibili ako ng bagong... chichirya kasi ubos na ang stock ko. hahahaha.

lababong barado

2008-09-01T06:19:00.000-07:00

Lunes... unang araw ng Setyembre... umagang-umaga... di pa ako nakakapag-almusal. Sikat na ang araw at tila maganda ang panahon. Pero sa kabila ng magandang araw na ito... pag mamalasin ka nga naman... ang lababo... ang kawawang lababo... barado.

Dahil sa baradong lababo... ang tubig ay tumagas sa cellar. Sa cellar na kung saan nakatambak lahat ng mga abubot. San damakmak na abubot na basang-basa dahil sa tubo na tumatagas.

Kaya ang magandang araw sa kabila ng maaliwalas na langit ay nagdilim at tila nagbago ang panahon dahil sa baradong lababo. Dahil sa baradong lababo maghapon ang bubunuin para linisin at ligpitin ang naiwang kalat at dumi ng lababong barado.

maagang gising

2008-08-22T03:25:00.001-07:00

Maaga akong nagising ngayon. Di gaya noong mga nakaraang araw parang tamad na tamad akong bumangon. Sa kabila ng katotohanan na ilang beses din akong bumangon sa loob ng mahabang magdamag dahil sa kinailangan kong pumunta ng kubeta.

Maaga akong nagising ngayon. Pero kahit papano maganda naman ang gising ko. Di gaya noong mga nakaraan mga araw na tila mabigat ang ulo ko kahit pa nga maaga akong natutulog sa gabi dahil wala rin namang mga kwenta ang palabasa sa TV.

Maaga akong nagising ngayon. Siguro naman marami akong magagawang kapakipakinabang na bagay sa maghapon. Di gaya noong mga nakaraan araw na tambak ang labahin, umaapaw ang maruming pinagkanan sa lababo at nanglilimahid ang sahig.

Maaga akong nagising ngayon. Kaya uumpisahan ko ang araw na ito na may positibong adhikain at umaasa na ang buong maghapon ko ay magiging kapakipakinabang... di gaya noong mga nakaraang araw.

anong ulam?

2008-08-12T11:33:00.001-07:00

Isa sa mga problemang araw-araw na ginawa ng Diyos na kailangan kong harapin ay ang aking pakikibaka sa kusina. Bilang isang maybahay... ang ulam... ang siyang pinakamalaking hamon na aking hinaharap.

Kung tutuusin maraming pagpipilian. At dahil sa madaming pagpipilian, lalong humihirap ang sitwasyon. Mas mabuti pa nga kung walang pinagpipilian dahil kung isa lang ang bagay na nasa harap mo... wala ka ng ibang magagawa kundi paganahin ang iyong imahinasyon upang makalikha ng isang malinamnam na putahe para mabusog ang gutom na pamilya.

Kung tutuusin kahit iisa lang ang nasa harapan ko rin, mahirap din ang sitwasyon kasi nakakasawa naman kung yun at yun din ang lulutuin. Nawawala ang hamon o kaya ang ha-mon (bigyang diin ang unang syllable para masarap pakinggan - pasensya na po nakalimutan ko sa tagalog yon Filipino kasi ang pinakamababa kong marka sa eskwelahan. hehehehe).

Kaya nga sa sandaling ito (habang isinusulat ko ito) ay pilit kong kinakatok ang kokote ko para makaisip ng masarap na hapunan. Ayyy... ayan... eto na... may naisip na ako! Sige, yon na nga lang. Tutal pag medyo sinarapan ko ang putahe tiyak na dagdag na naman sa timbang ko yon.

Kaya ngayon tatapusin ko na ito... at magbubukas na lang ako ng de-lata ng Bush's Baked Beans, yung Maple Cured Recipe at ima-microwave ko na lang ang hotdogs. Hmmmm... instant pancit canton na lang kaya... Chow Mein style para sosyal!

nais nyo bang maging KABIT?

2008-07-31T09:26:00.000-07:00

Eto ang siste. Ang tagal ko nang hinihikayat ang bunso kong kapatid na gumawa ng sariling blog dahil alam kong marunong naman siyang magsulat at maraming siyang maaaring ibahagi sa mundo ng blogging. Pero palibhasa'y abala sa gimikan, trabaho at higit sa lahat talaga namang may katamaran ding taglay... puro palusot ang maririnig mo.

Eto ang milagro. Sa wakas nahikayat ko rin siyang gumawa ng blog. Laking tuwa ko dahil kahit papano eh sumunod din si Bunso kay Ate. Gumawa ng isa. At parang batang nakatikim ng bago... aba eh, kinabukasan ay gumawa na naman ng isang pang blog. Samakatwid, 2 na ang blog niya. At masaya na sana ako pero...

Eto ang problema. Palibhasa eh abala nga sa maraming bagay at medyo hindi rin siya gaanong marunong sa computer, ako ngayon ang gumawa ng lahat mula sa lay-outing, designing ng header, at iba't-ibang kolorete sa websites niya. Sa madaling salita ako ang babysitter ng blog niya at ang ginagawa lang niya ay magsulat at ako pa rin ang mag-edit at mag lagay ng mga images don.

Eto ngayon ang tanong. Gusto nyo bang madagdagan ang inyong links? Nais nyo bang madagdagan ang inyong traffic? Kayo ba ay naghahanap ng iba pang blog para i-promote ang inyong blog? Naghahanap ba kayo ng mas maraming kaibigang bloggers? NAIS NYO BANG MAGING KABIT? Pwes... eto na ang pagkakataon ninyo... hulong at makikabit na kayo sa blog ng Utol ko... bagong-bago... batang-bata... mabangong-mabango pa... at wala pang masyadong kumakabit. Hala, mag-iwan lang kayo ng mensahe sa kahon at malugod ko kayong ikakabit sa blog ng Utol ko.

ang QUEUE-less

ang sleep-deprived... caffeine-fueled LIFE

PAUNAWA! "Offer is good while supply last". (JOKE!)

may PR ako

2008-07-26T11:01:00.000-07:00

Yipeeee!!! May PR ako. Akalain mo, sa dinami-dami ng blogs ko, eto pang kaisa-isa kong tagalog blog ang nagkaroon ng PR. Galing ng Pinoy!

Ewan ko ba. Baka naman dahil di nila naiintindihan ang mga nakasulat dito. Baka kaya dahil masasarap tingnan ang mga litrato dito. O baka, nagkamali lang sila dito. Pero sa puntong yan... WALANG BAWIAN!

Basta masaya ako kasi may PR ako. Basta masaya ako kasi kahit papano napansin ang blog ko. Basta masayang-masaya ako.

May PR ako... sayang lang di ko mapagkakakitaan ito kasi tagalog lang. May PR ako... sana ung iba din blogs ko magkaroon lalo na yong pinagkakakitaan ko. May PR ako... at gusto kong pasalamatan ang board of judges sa aking award. (Pasensya po... nadala ako... akala ko FAMAS)