Ότι vany ο λογισμός μου

Error...

2010-03-06T16:31:00.002+02:00

Δεν έχω υπολογιστή.
Πάλι.
Γράφω από μια φίλη,να ξεχαρμανιάσω.
Δε σας ξέχασα,αλλά δεν έχω και τρόπο να σας διαβάσω πλέον.

Καλά να περνάτε.

Θα επανέλθω κάααααποια στιγμή...

Η ζωή του, ζωή της

2010-02-28T01:34:00.001+02:00

Εκείνος
Ψηλός,κανονικός προς γεμάτος(ως προς τα κιλά),ούτε ωραίος ούτε άσχημος, στον κόσμο του εντελώς. Φωτιά να πιάσει δίπλα του,δεν πρόκειται να κουνηθεί.
Εκείνη
Ψηλή,χοντρούλα, ούτε ωραία ούτε άσχημη, με ωραίο πρόσωπο,τρέχει για όλους.

Έγιναν ζευγάρι.

Εκείνη
Άλλαξε πόλη,άλλαξε δουλειά, άλλαξε παρέα, σπίτι, άλλαξε μαλλιά, σώμα,συμπεριφορά, ακόμα και τις εκφράσεις του προσώπου του έχει υιοθετήσει. Ξέχασε φίλους, συγγενείς, γονείς, αδέρφια,ανίψια.

Εκείνος
Το μόνο που έκανε; Της παραχώρησε χώρο στη ντουλάπα του και στο σπίτι του γενικότερα.
Της έδωσε την άδεια να του μαγειρεύει, να καθαρίζει το σπίτι του, να σιδερώνει τα ρούχα του.

Όταν είναι μαζί, νομίζεις ότι είναι δυο φίλοι που βγήκαν για καφέ. Και αυτό ήταν μέχρι πριν λίγο καιρό.Εκείνος ήταν γκόμενος της κολλητής της.Εκείνη τον γνώρισε ως γκόμενο της κολλητής της.Κι επειδή τον ερωτεύτηκε, θα έκανε τα πάντα για να γίνει δικός της.

Και τα έκανε.Τα άλλαξε όλα. Αδυνάτισε γιατί εκείνος είχε πει ότι θα είναι το πιο χοντρό ζευγάρι αν τα φτιάξουν. Έκοψε όλους τους φίλους της, για να είναι συνέχεια μαζί του. Οι φίλοι του έγιναν φίλοι της.Οι απόψεις του,έγιναν απόψεις της.Οι συγγενείς του,συγγενείς της.
Η δική της ζωή στην άκρη. Τώρα ζει τη δική του ζωή. Και είναι ευτυχισμένη. Έτσι λέει τουλάχιστον.Έκανε απίστευτες υποχωρήσεις για να τον έχει.

Αν τους δεις έξω όταν πάνε για καφέ,νομίζεις ότι είναι φίλοι και αυτή του την πέφτει. Τον αγκαλιάζει,του μιλάει γλυκά, του φέρεται όπως φέρεται ένας ερωτευμένος άνθρωπος.
Εκείνος κάθεται σχεδόν πάντα απέναντί της. Αν καθίσουν δίπλα,είναι γιατί το ήθελε εκείνη.Της μιλάει όπως μιλάει στους φίλους του. Δεν την αγκαλιάζει ποτέ δημοσίως. Δεν κάνει ποτέ καμία κίνηση που να δηλώνει ότι έχουν σχέση και είναι αρραβωνιασμένοι.
Βέρες δε βάλανε όταν αρραβωνιάστηκαν. Για να μην έχουν κάτι να βγάλουν από το δάχτυλο αν χωρίσουν.
Και ρωτάω.Ποιος αρραβωνιάζεται και σκέφτεται τι θα κάνει τη βέρα του αν χωρίσει ;
Με αυτή τη λογική,δεν αγοράζουν τίποτα μαζί για να μην το κόψουν στη μέση όταν χωρίσουν;

Και τώρα ετοιμάζονται να παντρευτούν. Ετοιμάσαν τα πάντα για το γάμο,ένα χρόνο πριν το γάμο. Για να μη μπορούν να χωρίσουν μάλλον. Μέχρι και προσκλητήρια τυπώσανε,ένα χρόνο πριν το γάμο.

Και εκείνη συνεχίζει να λέει πως είναι ευτυχισμένη.Για πόσο όμως;

Κολοκύθα

2010-02-22T23:06:00.004+02:00

Μπορείς να με λιώσεις.
Μπορείς να με ψήσεις αργά.
Μπορείς να μου βγάλεις το λάδι.
Μπορείς να παίξεις μαζί μου.
Μπορείς να με στολίσεις.

Μπορώ να γίνω γλυκιά.
Μπορώ να γίνω πικάντικη.
Μπορώ να σου χαρίσω ένα φωτεινό χαμόγελο.
Μπορώ να σε τρομάξω.

Είσαι διατεθειμένος να αγνοήσεις το σκληρό περίβλημα και να δεις πιο μέσα;
Ή θα μείνεις στη σκληρή μου πλευρά;

Αυτό είναι το θέμα...

Ένας άντρας που αγαπούσε δίχως όρια

2010-02-20T20:21:00.002+02:00

(Πρόλογος)

Με τη μουσική έχω τρελλό κόλλημα. Τη μισή ημέρα ακούω ραδιόφωνο και την άλλη μισή,ακούω mp3. Το είχα από παλιά αυτό το κουσούρι. Ειδικά τα δύσκολα (ερωτικώς) χρόνια του σχολείου,λίγο μετά τη Β’ Γυμνασίου που άρχισα να ερωτεύομαι παράφορα. Συνέπεια αυτού του κολλήματος; Έγραφα παντού στιχάκια. Τα βιβλία μου ήταν γεμάτα με στιχάκια, από τα εκάστοτε τραγούδια με τα οποία κολλούσα. Κι ως γνήσια μαθήτρια, τα έγραφα και στο θρανίο…

(Κυρίως θέμα)

Αρχές Δευτέρας Λυκείου. Δύσκολο πρωινό ξύπνημα, αγαπάω πολύ το κρεβάτι μου άλλωστε. Στο δρόμο για το σχολείο, κοιμόμουν όρθια. Ούτε κατάλαβα πότε φτάσαμε κι άρχισε η πρώτη ώρα. Κάπου εκεί ανάμεσα στον ύπνο μου, συνειδητοποιώ ότι κάποιος έχει βεβηλώσει το θρανίο μου κι έχει σχολιάσει (ανεπιτυχώς) το στιχάκι που έχω γράψει. Τα παίρνω στο μυαλό, παρ’ όλη τη νύστα μου και σβήνω τα σχόλιά του, γράφοντας παράλληλα ένα υβριστικότατο σχόλιο, για αυτόν που τόλμησε να κοροϊδέψει τα ιερά τραγούδια μου. Την επόμενη μέρα, σχολίασε ξανά τα δικά μου σχόλια και κάπως έτσι αρχίσαμε να επικοινωνούμε μέσω ενός θρανίου (τα σχολεία τότε, δεν ήταν μόνο πρωινά, άλλο Λύκειο το πρωί, άλλο το απόγευμα, εναλλάξ). Ήταν αγόρι, στην ίδια ηλικία με μένα. Κι επειδή αρχίσαμε να λέμε πολλά παραπάνω από αυτά που χωρούσαν στο θρανίο, γράφαμε γράμματα ο ένας στον άλλον και τα αφήναμε κάτω από το θρανίο. Όλα αυτά για αρκετό διάστημα, χωρίς να έχουμε γνωριστεί από κοντά. Δε γράφαμε και τίποτα το εξαιρετικό, μη νομίζεις. Τη μέρα στο σχολείο, τις προτιμήσεις στη μουσική, τέτοια χαζά. Στο μεταξύ, άρχισε κι η διπλανή μου να μιλάει με το διπλανό του, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Κάποια στιγμή, είπαμε να συναντηθούμε. Μια μέρα που ήμασταν απογευματινοί, πήγαμε νωρίτερα και συναντηθήκαμε στην αυλή του σχολείου. Ο τύπος ήταν άνετος.Cool όπως θα λέγαμε σήμερα. Πολύ άνετος και πολύ σίγουρος για τον εαυτό του. Χωρίς να είναι όμορφος, είχε μια αυτοπεποίθηση που τσάκιζε κόκκαλα. Έξυπνο χιούμορ και μυαλό που παίρνει στροφές(ιδιαίτερο προσόν για τα γούστα μου, δε μπορώ καθόλου τους ανθρώπους που δε στροφάρουν και με κοιτάζουν με το βλέμμα της αγελάδας). Τον συμπάθησα κι αισθανόμουν σαν να τον ξέρω χρόνια. Μου την έδινε λίγο η υπερβολική άνεσή του, αλλά περνούσα καλά και δεν έδινα σημασία. Αρχίσαμε να συναντιόμαστε κι έξω από το σχολείο. Για καφέ τα σαββατοκύριακα, κάποιες φορές μετά το απογευματινό μάθημα, κάναμε παρέα και γελούσαμε πολύ. Ήταν της μόδας το μπιλιάρδο τότε κι είχε γεμίσει ο τόπος μαγαζιά. Κι όπως κάθε άντρας που σέβεται τον εαυτό του (και γουστάρει μια γυναίκα, συμπληρώνω εγώ), προσφέρθηκε να μου μάθει μπιλιάρδο. Ξέρεις, πώς να κρατάς τη στέκα, πώς να σημαδεύεις, τέτοια. Αθώα πράγματα μεν, γεμάτα υπονοούμενα και ματιές δε. Δεν άργησε πολύ, εκδηλώθηκε. Παρόλο που ήμουν αλλού κολλημένη, ενέδωσα. Μιας και το αντικείμενο του πόθου μου, πετούσε χαρταετό και δε μου καθόταν με τίποτα. Πως το λέγαμε τότε; Τα φτιάξαμε (τρελλη επιτυχία). Περίπου ένα δίμηνο πριν την πενταήμερη. Από το πρώτο βράδυ, που βγήκαμε έξω σα ζευγάρι, φάνηκε το πόσο μαλάκας είναι. Και το πόσο χαζή είμαι εγώ που τον ανέχτηκα. Πήγαμε σε ένα μπαρ-club και καθίσαμε να πιούμε ποτό. Κι άρχισε να μιλάει για τα κατορθώματά του στις γυναίκες. Μια που του κάθισε το καλοκαίρι που δούλευε ως μπάρμαν, μια που του έκανε στριπτίζ πάνω στο μπαρ, μια άλλη που παράτησε τον άντρα της και του την έπεσε,όλο το βράδυ έτσι κύλησε. Σάλταρα! Γύρισα σπίτι φρικαρισμένη, επειδή δεν ήταν έτσι όσο βγαίναμε σα φίλοι (ήταν αλλά κοιμόμουν τον ύπνο των χαζών). Δεν τον έστειλα, αποφάσισα να του δώσω μια ευκαιρία. Κάποια πρωινά που δε θα πήγαινε σχολείο, πήγα σπίτι του για καφέ και για να παίξουμε τάβλι (δεν παίξαμε τίποτα άλλο ευτυχώς, θα το είχα βάρος στη συνείδησή μου). Το ίδιο βιολί συνεχιζόταν. Έμαθα για τη μεγάλη του αγάπη (που ήταν μια κολλητή μου από το σχολείο του), έμαθα για όοολες αυτές που τον γούσταραν παράφορα, όλα τα χρόνια της ζωής του (μια από αυτές, ήρθε και με ξέχεσε κιόλας, χωρίς να την ξέρω, επειδή της πήρα τον γκόμενο). Άργησα, αλλά πήρα γραμμή ότι δεν πάει άλλο. Ξενέρωσα και άρχισα να εξαφανίζομαι. Φαντάσου ότι πήγαμε πενταήμερη, ως ζευγάρι ακόμα υποτίθεται και με ένα μαγικό τρόπο μέναμε στο ίδιο ξενοδοχείο, την ίδια περίοδο (η γκαντεμιά μου δεν είχε όρια).Δεν είπαμε ούτε γεια στο διάδρομο. Εγώ ξαναγύρισα στον ανεκπλήρωτο έρωτά μου κι αυτός προφανώς ενέδωσε σε μια από τις 1000 γκόμενες που τον πολιορκούσαν. Καμιά βδομάδα μετά που γυρίσαμε, χωρίσαμε τηλεφωνικώς.

(Επίλογος)

Κάπως έτσι τέλειωσε η πιο ηλίθια και ανούσια σχέση που είχα ποτέ μου. Όπως λέει και μια φίλη,αυτό δεν ήταν δεσμός,ούτε καν επίδεσμος. Κρίμα πάντως. Έχασα ένα φίλο με τον οποίο περνούσα καλά και μετά από το φιάσκο, δεν ήθελα ούτε να τον βλέπω. Με πέτυχε μια μέρα στο δρόμο, περίπου τρία χρόνια μετά, μου είπε ότι ομόρφυνα (γυάλισε το μάτι του), είπαμε θα τηλεφωνηθούμε και κάπως έτσι πέρασαν 13 χρόνια που έχω να τον δω. Και δε μου λείπει καθόλου.

Όλο αυτό το σεντόνι, προέκυψε από το σχόλιο της jj για τον πιο μαλάκα έρωτά της. Μόλις το διάβασα,μου 'ρθε αυτόματα ο από πάνω στο μυαλό.Ίσως να αναρωτιέσαι για τον τίτλο της ανάρτησης,βεβαίως βεβαίως.

Ήταν όντως ένας άντρας που αγαπούσε δίχως όρια.

Τον εαυτό του!

Πονοκέφαλος

2010-02-19T19:43:00.003+02:00

Δύσκολη μέρα η σημερινή.Δουλειά ιδιαίτερη δεν είχε,αλλά είχε τσακωμούς,φωνές,βρισίδια.Έφυγα με ένα κεφάλι κουδούνι. Λίγο πριν εκραγεί, έφτασα σπίτι και ξάπλωσα να μου περάσει. Όταν πονάει τόσο πολύ το κεφάλι μου, δε μπορώ να ανοίξω τα μάτια μου, δε θέλω να βλέπω καθόλου φως. Ξαπλώνω και κουκουλώνομαι ως επάνω, να μη βλέπω τίποτα. Με τα χάπια δεν τα πάω καλά. Με τα φάρμακα γενικότερα, έχω "μαλώσει" εδώ και χρόνια. Με πήρε ο ύπνος και ξύπνησα πριν λίγο. Ψιλοπέρασε,αλλά το αισθάνομαι μουδιασμένο,σα να ετοιμάζεται να αρχίσει πάλι. Οπότε το χτύπησα το αναβράζον,για καλό και για κακό.
Το θετικό της ημέρας ως τώρα,είναι το ότι τηλεφώνησε μια φίλη από τα παλιά,που έχω 3 χρόνια σχεδόν να τη δω. Τη σκεφτόμουν συχνά,αλλά χαθήκαμε σιγά σιγά. Είπαμε θα τηλεφωνηθούμε όταν θα 'μαι καλύτερα. Πολύ χάρηκα που την άκουσα,όσες φορές είχα προσπαθήσει να τη βρω, όλο κάτι γινόταν και την έχανα. Κι άλλους αντιπαθητικούς και κακομοίρηδες,τους τρώω στη μάπα καθημερινά κι ας μην το θέλω.Τελοσπάντων.
Μετά από το σχόλιο της jj ,για τον πιο μαλάκα έρωτά της, έγραψα κι εγώ ένα για το δικό μου μαλάκα έρωτα, αλλά μου βγήκε τρελλή κακία και το ξανασκέφτομαι το αν θα το αναρτήσω τελικά. Θα δείξει.
Πάω να ξαναφυτευτώ,άρχισε το βουητό...

Έρωτας

2010-02-15T00:23:00.002+02:00

Ο πρώτος μου έρωτας,ήρθε στα 3 μου. Διακοπές στο νησί,οικογενειακώς. Γονείς,θείοι,όλοι μαζί ήμασταν. Πακέτο.Τα ξαδέρφια μου ήταν στην ίδια ηλικία και τους βόλευε όλους.Μας ξαμολούσαν στην παραλία και όλοι είχαμε κάποιον να παίζουμε μαζί του. Και οι γονείς την ησυχία τους. Μέναμε σε ενοικιαζόμενα σπίτια,δίπλα δίπλα. Από τη μια οι γονείς μου,από την άλλη η θεία κι ο θείος. Παρόλο που ήμουν μικρή,μου έχουν μείνει στο μυαλό κάποιες εικόνες από 'κείνη την εποχή,σα φωτογραφίες.Στην αρχή νόμιζα ότι όντως τις θυμάμαι από φωτογραφία, ήμουν πολύ μικρή για να τις αποτυπώσω. Όταν τις περιέγραψα όμως στους δικούς μου,τους είπα λεπτομέρειες που δεν υπήρχαν στο χαρτί.Σκέψου ότι μιλάμε για 30 χρόνια πριν. Τα πράγματα ήταν τελείως διαφορετικά τότε,δεν υπήρχαν οι ανέσεις οι τωρινές.
Σαν παιδί ήμουν σβούρα.Δεν έκανα ζημιές,αλλά δεν καθόμουν και ποτέ. Αν περνούσε λίγη ώρα και δε με άκουγαν ή δε με έβλεπαν,έτρεχαν να δουν σε τι σκανταλιά είχα μπλέξει. Μαφία από μικρή. Μου περιγράφει η μάνα μου,το πρώτο μου "αγόρι". Είπαμε ότι έχω καλή μνήμη, αλλά τόσες λεπτομέρειες δεν τις θυμόμουν. Ήμασταν που λέτε στην παραλία και παίζαμε με τις λάσπες. Νερά, πύργοι στην άμμο, πέτρες,μια ομορφιά.Κι ως τσαούσα και αρχηγός στις σκανταλιές, δεν άφηνα κανέναν να παίζει με τα κουβαδάκια μου. Να μη σου πω ότι έπαιζα και με των άλλων και τους μάλωνα που έμπαιναν στα χωράφια μου. Κάπου εκεί,σκάει μύτη κι ο Δημητράκης. Πιο μικρός από μένα (φαινόμουν από τότε τι γαϊδάρα θα γίνω), αλλά τσαμπουκάς. Ήρθε με φόρα και αέρα,να παίξει μαζί μου. Που πας ρε μάγκα;Με ρώτησες; Αυτή θα ήταν η απάντησή μου,αν ερχόταν οποιοσδήποτε άλλος. Ο Δημητράκης όμως,είχε το κατιτίς του (προφανώς,δε θυμάμαι τίποτα, μην τρελλαθούμε κιόλας). Κόλλησα που λέτε,με το νιάνιαρο (άντε να τον περνούσα κανένα τρίμηνο,βαριά βαριά).Όπου αυτός κι εγώ. Για μπάνιο αυτός;Στη θάλασσα κι εγώ. Στις κούνιες αυτός; Εκεί κι εγώ. Δεν έτρωγα χωρίς αυτόν,δεν κοιμόμουν αν δεν κοιμόταν και αυτός την ίδια ώρα. Φαντάσου ένα διαολάκι,που δεν κάθεται λεπτό στον κώλο του και συνέχεια κάποιος το κυνηγάει για να μην κάνει καμιά σκανταλιά. Και φαντάσου ένα 3χρονο πιτσιρίκι,να κάνει το διαολάκι αγγελούδι.Μεγάλη μαγκιά! Μας άφηναν στην αυλή να παίζουμε και μας ξεχνούσαν.Πράγμα ανήκουστο και πρωτόγνωρο για μένα(για εκείνη την εποχή,ε; Προφανώς έκανα όλες τις σκανταλιές μου μέχρι τα 10 και μετά ησύχασα,δεν εξηγείται αλλιώς!)
Όταν το καλοκαίρι τελείωσε και μαζί του τέλειωσε κι ο έρωτάς μου,δεν ξέρω τι έγινε. Ούτε αν το πήρα βαριά,ξέχασα να ρωτήσω. Κρίνοντας από την αναισθησία που είχα αργότερα, μάλλον θα βρήκα άλλο πιτσιρίκι να παιδεύω. Το είχα από μικρή αυτό. Ενθουσιαζόμουν με κάποιον, τον έβαζα κορώνα στο κεφάλι μου και μόλις βαριόμουν, τον έτρωγε η μαρμάγκα.
Δεν ξέρω πως μου 'ρθε στο μυαλό ο Δημητράκης και δη σήμερα των απανταχού ερωτευμένων (ας μην το σχολιάσω αυτό). Θα ήθελα να μπορούσα να τον γνωρίσω.Θα είχε πολλή πλάκα.
Μπορεί και όχι,δεν ξέρω. Καμιά φορά,είναι καλύτερο να μη γνωρίζεις παραπάνω και να έχεις μια όμορφη εικόνα στο μυαλό σου,μια ανάμνηση γλυκιά. Αν π.χ.ο Δημητράκης,έγινε κανένας γαϊδουρογάιδαρος μετά από τόσα χρόνια,που θα τον δω και θα μου γυρίσει το μάτι, καλύτερα να μείνω στην όποια γλυκιά ανάμνηση του "έρωτά" μας...

Προσκαλώ όποιον θέλει να γράψει για τον πρώτο του έρωτα. Δε θέλω να σας πω ονομαστικά, άλλωστε έχω πολύ καιρό να ασχοληθώ με το γράψιμο και δεν έχω ιδέα πόσοι θα περάσετε από δω. Ελεύθερη και ανοιχτή πρόσκληση λοιπόν,σε όποιον και όποια θέλει να μοιραστεί ένα κομμάτι από τη ζωή του...

Νέα

2010-02-14T18:22:00.004+02:00

Έχω ξεσκιστεί τελευταία να κοιμάμαι. Νυστάζω από τις 8 και κρατιέμαι ώσπου τις 10, που πέφτω ξερή και με παίρνει στο τέταρτο πάνω. θες ο καιρός,θες η κούραση των ημερών, δε μπορώ να σηκωθώ από το κρεβάτι. Πρωινό ξύπνημα σήμερα,μετά από ύπνο 12 ωρών. Μ'αρέσει που ξύπνησα στις 23:30 (κοιμήθηκα στις 7) και ανησυχούσα για το αν θα με ξαναπάρει.Δεν πρόλαβα καν να το σκεφτώ. Το πρωί ξύπνησα μια χαρά.Έξω έριχνε καρέκλες. Πήγε να ανοίξει λίγο και μετά ξαναμαύρισε ο ουρανός. Αυτή η αναποφαστικότητα του καιρού πολύ μου τη σπάει.
Έχει πολλή πλάκα να ξυπνάς νωρίς το σουκου.Δεν κυκλοφορεί ψυχή έξω και το μόνο που βλέπω είναι παππούδες.Θυμάμαι φορά,που ήμασταν στο κέντρο 9 παρά Κυριακή πρωί και δε βρίσκαμε καφέ ανοιχτό.Περπατούσαμε κανένα δίωρο,για να ανοίξει κάτι πέρα από τα καφενεία με τους παππούδες.Και σήμερα έτσι ήταν.Αλλά αργήσαμε επίτηδες,στις 7 το πρωί που να τον βρούμε τον καφέ; Τελικά όλη μέρα την περάσαμε έξω. Καφέ στην Καλαμαριά, μπύρες στην Πρίγκηπο (ήμουν η μόνη γυναίκα όταν πήγαμε,έχασα και στο τάβλι πανηγυρικά) και μετά Extrablatt για φαγητό. Αυτή η μπυραρία έχει εκπληκτικό φαγητό.Κάθε φορά φεύγουμε σκασμένοι.Το πληρώνεις βεβαίως βεβαίως,αλλά πλέον παντού τα σκας.Τουλάχιστον να το φχαριστηθείς.
Έξω συνεχίζει να ρίχνει καρέκλες, έβγαλε και κρύο. Το σπίτι ήταν παγωμένο.Θα πληρώσουμε τα κέρατά μας στο φυσικό αεριο φέτος. Δε θυμάμαι άλλη χρονιά να το καίω τόσες ώρες. Ότι θυμάμαι χαίρομαι,ξέρω. Δεν έχω πισί όμως και πολύ μου την έχει δώσει. Κι όσο δε μπορώ να γράψω,τόσο μου έρχονται συνέχεια θέματα στο μυαλό. Όταν το 'χω ,δε μου κατεβαίνει λέξη. Τι αναποδιά Θεέ μου! Τώρα γράφω από ένα laptop πανάρχαιο, να σας διαβάσω είναι δύσκολο, πόσο μάλλον να σχολιάσω κιόλας...Φιλοδοξώ να επανέλθω όμως,μου την έχει δώσει αυτή η κατάσταση.
Καλά να περνάτε,μη μασάτε από δήθεν αγάπες που γιορτάζουν σήμερα. Είναι αυτές που δεν κρατάνε στο τέλος... και σου μένει και το βρωμοαρκουδάκι ...

Το ξένο είναι πιο γλυκό

2010-02-01T11:46:00.000+02:00

Τα τελευταία χρόνια, το έχω εμπεδώσει. Ή εγώ έχω πρόβλημα ή ο υπόλοιπος κόσμος.

Να εξηγήσω τι εννοώ. Από τότε που μπήκε στη ζωή μας το ίντερνετ, οι πληροφορίες είναι ατέλειωτες. Δεν υπάρχει κάτι που να θέλεις να δεις, ακούσεις, διαβάσεις και να μην το ξετρυπώσεις κάπου. Προσωπικά, τη βρίσκω πολύ να ανακαλύπτω νέα ερεθίσματα του μυαλού μου, να κρυφοκοιτάζω τις ζωές ανθρώπων που δε θα γνωρίσω ποτέ, να μοιράζομαι γνώσεις, απόψεις, αστεία και γενικότερα λατρεύω το αλισβερίσι που γίνεται στο διαδίκτυο.
Αυτό που απεχθάνομαι βεβαίως βεβαίως, είναι να συνειδητοποιώ πόσο κολλημένοι είμαστε σα λαός. Πόσο πίσω είμαστε και πόσο πολύ αρνούμαστε να αλλάξουμε αυτήν την ηλίθια νοοτροπία. Όλοι λέμε ότι δε μας αρέσει αυτή η παγιωμένη κατάσταση, αλλά συνεχίζουμε να την υποστηρίζουμε. Να ζούμε έτσι, θεωρώντας τα πάντα δεδομένα και μη αναστρέψιμα.
Όποιο τομέα και να σκεφτώ, θα εκνευριστώ.

Την κράζουμε, αλλά τη βλέπουμε. Στην τηλεόραση αναφέρομαι και σε όλα τα σκουπίδια που παρελαύνουν καθημερινά. Για να υπάρχουν, κάποιος τα βλέπει, τα συντηρεί, τα αναζητάει. Πέρασαν ανεπιστρεπτί οι εποχές του Γερμανού, με το εκλεπτυσμένο χιούμορ, τις έξυπνες ατάκες, τις συνεντεύξεις ανθρώπων που είχαν κάτι να σου δώσουν κι εσύ είχες πολλά να πάρεις. Τώρα βλέπουμε (ή δε βλέπουμε) ανθρώπους ασήμαντους και ατάλαντους. Ούτε τα 15 λεπτά δημοσιότητας δεν αξίζουν. Παρόλα αυτά, τα έχουν αυξήσει σε 515 λεπτά δημοσιότητας, καθημερινώς. Πέρασαν οι ελληνικές ταινίες με το έξυπνο χιούμορ, αυτό που δεν περιείχε βωμολοχίες για να σε κάνει να γελάσεις. Αυτό που ακόμα και μετά από τόσα χρόνια, έχει επιζήσει και πολλές φορές στην καθημερινή μας ζωή, το χρησιμοποιούμε και γελάμε. Πέρασαν οι μεγάλοι ηθοποιοί, που δε χρειαζόταν να μιλήσουν για να καταλάβεις τι θέλουν να πουν. Ούτε να βγάλουν το βυζί στη φόρα για να κάνουν καριέρα. Πέρασαν τα μεγάλα τραγούδια, αυτά που άκουγες και δάκρυζες, αυτά που καταλάβαινες από την πρώτη νότα, αυτά που έβαζες νοερά στο soundtrack της ζωής σου και σημάδευες όλες τις στιγμές που δεν ήθελες να ξεχάσεις. Πλέον όλα είναι μια από τα ίδια. Τα σκυλάδικα παραμένουν σκυλάδικα (κάποια βάρυναν ακόμα περισσότερο), τα «έντεχνα» έχουν καταντήσει δήθεν και θέλεις λεξικό για να καταλάβεις τι θέλει να πει ο ποιητής, τα εμπορικά είναι τόσο ίδια που δεν καταλαβαίνεις πια ποιον ή ποιαν ακούς. Οι τραγουδιστές αρνούνται να βγουν από το έτοιμο προφίλ που σερβίρουν οι εταιρείες και όλοι σχεδόν, έχουν το ίδιο. Οι γυναίκες αρνούνται να μεγαλώσουν κι οι άντρες μοιάζουν όλο και πιο πολύ με γυναίκες. Εξαιρέσεις υπάρχουν παντού, δεν τα ισοπεδώνω όλα. Απλά μου φαίνεται ότι οι κλώνοι έχουν κυριεύσει τα πάντα.

Παίρνω παράδειγμα το x factor.Ατυχές ίσως,αλλά το αναφέρω επειδή υπάρχει σε πολλές χώρες και θεωρητικά, έχει κάποια πλαίσια μέσα στα οποία κινείται. Δες τη δική μας εκδοχή και της Αγγλίας. Από όπου και να το πιάσεις, χάνει. Οι φωνές, το στήσιμο, οι επιλογές τραγουδιστών, τραγουδιών, καλεσμένων, το όλο πακέτο δεν έχει καμιά σχέση. Έβλεπα τον George Michael να τραγουδάει μαζί με έναν από τους 3 υποψήφιους νικητές στον τελικό. Robbie Williams, Michael Buble, Bon Jovi, Shakira, Whitney Houston, Black Eyed Peas, Mariah Carey, Paul Mc Cartney, Rihanna, Alicia Keys,Lionel Richie, Rod Stewart,Tony Bennett,Julio Iglesias, Il divo, Barry Manilow, Gloria Estefan, Celine Dion, Duran Duran, Kylie Minogue, Britney Spears.Όλοι αυτοί πέρασαν από ‘κει, η λίστα είναι τεράστια. Κάποιοι ίσως πουν, ότι ορισμένοι πήγαν εκεί για να αναζωπυρώσουν την καριέρα τους, να προβληθούν λίγο παραπάνω. Μιλάμε όμως για καλλιτέχνες που έχουν πουλήσει εκατομμύρια δίσκους σε όλο τον κόσμο, που έχουν τη δική τους ιστορία στο χώρο της μουσικής, όσο κι αν οι μισοί και παραπάνω, μου είναι παντελώς αδιάφοροι. Κι εμείς αντίστοιχα, καλούμε το Μαζωνάκη και τους εγχώριους. Και το κάνουμε κι ολόκληρο θέμα. Κι ασχολούμαστε εβδομάδες ολόκληρες. Μια από τις ελάχιστες φορές που έκατσα να δω το ελληνικό x-factor, είδα τους PET SHOP BOYS να μιλάνε με ένα γκρουπ που συμμετέχει. Έτυχε να είναι χορηγός το κανάλι; Να έχει κάποιος τα κονέ ; Δεν ξέρω τι και πως, αλλά χάρηκα που ξεκολλήσαμε λίγο από το μπουζούκι.

Μια που δεν πρόκειται να έρθει ποτέ στην Ελλάδα,στο x-factor και γενικότερα, θα ξενιτευτώ εγώ να τον δω,να μου φύγει ο καημός...Με έχει ξαναπιάσει αυτή η τάση φυγής. Η ανάγκη άλλης ζωής,άλλης νοοτροπίας. Βλέπω Graham Norton,Ellen DeGeneres και γελάω μόνη μου.
Και με τα εγχώρια γελάω,παράπονο δεν έχω.Αλλά για τελείως άλλους λόγους...

Μακαρονάδα

2010-01-23T16:51:00.004+02:00

Παρόλο το ότι να 'ναι του καιρού (το πρωί χιόνιζε και μια ώρα μετά είχε ήλιο), βγήκα για καφέ στο κέντρο.Γινόταν της κακομοίρας.Χειρότερα από τις γιορτές.Λόγω εκπτώσεων υποθέτω,ούτε ο καιρός βοήθησε για να ξεχυθούν όλοι αυτοί στο δρόμο μεσημεριάτικα.
Γνώρισα το αμόρε μιας φίλης σήμερα.Λίγο διαφορετικό τον περίμενα,γνωρίζοντας αυτήν τόσο καλά,φανταζόμουν κάτι άλλο δίπλα της.Δε με χάλασε κιόλας,άλλωστε δεν εχω και άποψη περί του θέματος.Απλά δε μου 'κανε το κλικ.Αν είναι εκείνη καλά μαζί του,μου φτάνει και μου περισσεύει.
Δύσκολο πράγμα οι σχέσεις πάντως.Τα θέλω μας,είναι τόσο ισχυρά πλέον,δε σε παίρνει να τα αγνοείς.Ίσως παλιότερα να ήταν πιο εύκολα,τι να πω.Τώρα διαλύονται όλα πολύ πιο γρήγορα.Ποτέ δεν ξέρεις από που θα σου 'ρθει και πόσο θα σε ταρακουνήσει.Λίγο,πολύ; Κανείς δεν ξέρει.Το αστείο είναι η γνώμη των άλλων.Βλέπουν ένα ζευγάρι και κρίνουν από αυτήν την εικόνα.Ποτέ δεν ξέρεις όμως τι πραγματικά συμβαίνει όταν κλείσει η πόρτα. Πολύ σοφή κουβέντα.Ακούω συχνά πυκνά,τη φράση "υπεράνω πάσης υποψίας",για ανθρώπους που πιάνονται να κάνουν κάτι παράνομο,ό,τι κι αν είναι αυτό.Υπάρχει κανένας κλέφτης που διαφημίζει την ιδιότητά του;Ή κανένας δολοφόνος,που απαριθμεί στο κοινό,πόσους έχει καθαρίσει; Σάμπως ξέρεις πότε θα σου γυρίσει η βίδα και θα κάνεις κάτι ανήκουστο;Μισό δεύτερο θέλει.Το μυαλό θα πάρει μια λάθος στροφή και τσουπ!Θα κάνεις αυτό που δεν πρέπει.
Γύρισα σε ένα σπίτι άδειο.Το κρύο έξω ήταν απαγορευτικό,για να μείνω παραπάνω στο κέντρο και μόνη μου.Οπότε ήρθα σπίτι,να ζεσταθώ λίγο,πραγματικά σήμερα δεν είναι να πηγαίνεις πουθενά.Φαγητό δεν είχα,για ποιον να μαγειρέψω;Μακαρονάδα λοιπόν,απλά πράγματα.Λίγο νερό,ντομάτα,ρίγανη και λαδάκι.Απλά και νόστιμα.Ούτε φανφάρες,ούτε υπερπαραγωγές,ούτε τίποτα.Το φαγητό του εργένη.Ενίοτε και των περιστασιακά μόνων...

Ατέλειες

2010-01-21T12:12:00.005+02:00

Υπάρχουν τόσοι άνθρωποι εκεί έξω κι εσύ κολλάς στον έναν.
Κι αυτός σε σένα παραδόξως.Ζείτε τον έρωτά σας,μετά συγκατοικείτε, ύστερα παντρεύεστε και κάπου στην πορεία έρχεται κι ένα παιδί.
Επιλογές είναι αυτές.Και κάποτε τις πληρώνουμε όλοι μας.Με την καλή ή την κακή έννοια.
Θεωρώντας ότι η σχέση σου είναι υγιής και μπορεί να "σηκώσει" το βάρος ενός ή δυο παιδιών,μπαίνεις στη διαδικασία.Και ανταμείβεσαι.Πλήρως,δεν το συζητώ.Η αγάπη ενός παιδιού είναι το πιο αγνό συναίσθημα.Δεν έχει λογική μέσα,μόνο ένστικτο και αυτό την κάνει ανίκητη.Είναι ανόθευτη από σκοπιμότητες και ιδιοτελή χαρακτήρα. Αυτή είναι η καλή πλευρά της μητρότητας/πατρότητας.Η κακή είναι λίγο πιο σύνθετη.Ξαφνικά αποκτάς έναν άνθρωπο (τουλάχιστον) που εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από σένα.Έναν άνθρωπο που έχει την ανάγκη σου,σχεδόν για οτιδήποτε θέλει (ειδικά στην αρχή της ζωής του) και (δυστυχώς) ρουφάει κάθε σου κίνηση,κάθε σου λέξη στο δευτερόλεπτο.Που σημαίνει ότι είναι έρμαιο των πράξεών σου,των φράσεών σου, της όλης σου συμπεριφοράς.
Κι επειδή ως γνωστόν,κανένας δεν είναι τέλειος,στην ατέλειά σου συμπαρασύρεις κι έναν ακόμα,χωρίς να έχει τη δύναμη ή τη θέληση να αντισταθεί.Αν για παράδειγμα μια μητέρα βρίζει σα λιμενεργάτης και το παιδί της την ακούει καθημερινά να κατεβάζει Χριστοπαναγίες,θα γίνει κι εκείνο ένας junior λιμενεργάτης,τουλάχιστον ως προς τη "χάρη".Το ίδιο ισχύει και για το σύνολο της συμπεριφοράς.Αν η σχέση των γονιών είναι σε φθίνουσα πορεία ή έχει ήδη πιάσει πάτο,δε χρειάζεται επιβεβαίωση το παιδί, ούτε λεκτική ούτε άλλης μορφής.Το πιάνει στον αέρα.Πως φέρεται ο μπαμπάς στη μαμά;Έτσι θα της φέρομαι κι εγώ,αν δεν περνάει το δικό μου.Τη βρίζει εκείνος,επειδή του λέει να κάνει μια δουλειά;Τη βρίζω κι εγώ.Και πάει λέγοντας.
Δε θέλω να το δω επιστημονικά ή ψυχολογικά,δεν έχω και την κατάρτιση για να το κάνω.Τελευταία όμως,ζω τα παιδιά του περιβάλλοντός μου και γνωρίζοντας ήδη τους γονείς,καταλήγω σε συμπεράσματα που δε μου αρέσουν καθόλου.Είναι πολύ ωραίο (κι εγωιστικό) να θέλεις να κάνεις ένα παιδί.Αρκεί να είσαι έτοιμος να το κάνεις καλύτερο άνθρωπο από σένα.Να εξελίξεις το dna σου κατά κάποιο τρόπο.Να φιλτράρεις το χαρακτήρα σου,το μυαλό σου,τη ζωή σου ολόκληρη και να κρατήσεις μόνο αυτά που είναι πραγματικά χρήσιμα και αξίζουν να μεταφερθούν σε ένα νέο άνθρωπο,σε μια tabula rasa.Επειδή αν πάρεις όλο το πακέτο σου και το μεταφέρεις,θα κάνεις μια μικρογραφία του εαυτού σου,με τα κόμπλεξ,τις αδυναμίες,τα λάθη σου.Κι αυτό δεν ωφελεί κανέναν. Ούτε εσένα,ούτε την κοινωνία και κυρίως το ίδιο το παιδί,που θα έχει λάθος πρότυπα στη ζωή του,βλέπε εσένα.Και αν κουβαλάει τα ίδια μυαλά με σένα,το πρόβλημα θα διαιωνίζεται.
Αρχίζω να το ξανασκέφτομαι το θέμα του παιδιού.Γνωρίζοντας τον εαυτό μου και πλέον,το πόσο με έχει επηρεάσει το οικογενειακό περιβάλλον (αρνητικά,το θετικό είναι καλοδεχούμενο και δεν το αναφέρω), αναρωτιέμαι τι θα έκανα εγώ στην ίδια θέση.Είναι ωραία και βολικά να κρίνεις όταν είσαι απ'έξω.Όταν είσαι μέσα,τι κάνεις;Πόσο εύκολο είναι να χαλιναγωγήσεις τον εαυτό σου και να κάνεις ένα παιδί καλύτερο από σένα;Και πόσο αληθινή θα είναι η σχέση του μαζί σου,όταν κάθε στιγμή ζυγίζεις τι θα πεις και πως,έτσι ώστε να του δημιουργήσεις σωστές βάσεις και να αποφύγεις τις στραβές;Σα να ισορροπείς σε τεντωμένο σχοινί μου φαίνεται.Δε θα 'θελα να κοιτάξω πίσω μου,ύστερα από 30 χρόνια (αν ζω ακόμα) και να δω ένα ή δυο κατεστραμμένα παιδιά.Δε μπορώ να χρησιμοποιήσω άλλη λέξη,μόνο ως καταστροφή μπορώ να το περιγράψω.Να πάρεις στα χέρια σου πηλό και αντί να φτιάξεις ένα όμορφο λουλούδι , να κάνεις ένα γαϊδουράγκαθο (και πάλι ευγενικά το θέτω).

Οπότε τι κάνεις;Το διακινδυνεύεις;
Δύσκολη επιλογή και μακάρι να επηρέαζε μόνο εσένα στο τέλος...

Πράσινα παντού

2010-01-18T23:00:00.003+02:00

Ο χρήστης El λέει:
here I am
Ο χρήστης Vany λέει:
καλώς την
Ο χρήστης El λέει:
ayta ta dwthe pera poly moy thn dinoyn
Ο χρήστης Vany λέει:
κατι μας ειπες
αν και δεν ειναι παντα κακο
ξεμουδιαζεις κιολας
Ο χρήστης El λέει:
e ma re koritsi moy,stelnw mail ,sou ta leo sto thl kai ama den erthw na sta valw mesa sto kefali den katalavaineis
Ο χρήστης Vany λέει:
εδω ο καθενας οτι θυμαται χαιρεται
ειναι ολοι σε διπλανα γραφεια και δε συνεννοουνται
Ο χρήστης El λέει:
a to oti toy fanei toy lolostefanh einai stash zwhs pleon
Ο χρήστης Vany λέει:
ναι αλλα όχι για ολους
καποιοι ειναι ετσι
κι εμεις αλλιως
Ο χρήστης El λέει:
xixi! eytyxws yparxoyn kai kapoioi synadelfoi poy milame thn idia glwssa
Ο χρήστης Vany λέει:
ξερεις οτι κανουμε σαν τους γερους του muppet show
αλλα δικτυακα?
Ο χρήστης El λέει:
re sy nai ontos ti filosofikh analysh mas pianei panta emas tis 2
alla ontos symvadizei me thn texnologia
Ο χρήστης Vany λέει:
great minds drink alike
Ο χρήστης El λέει:
xaxaxaxxa kalo
Ο χρήστης Vany λέει:
αυτο που λενε τι πινεις και δε μας δινεις
Ο χρήστης El λέει:
h alliws to teleytaio polyforemeno soykse pinw mpafoys kai paizw pro
Ο χρήστης Vany λέει:
μ'αγαπας ή τζάμπα πίνω και τετοια καλα
Ο χρήστης Vany λέει:
μια μπυρα θα την τσακιζα τωρα
οτι θυμαμαι χαιρομαι
Ο χρήστης El λέει:
kai kana mezedaki omws oxi kserosfyri
Ο χρήστης Vany λέει:
ή κανενα χταποδακι στα καρβουνα
κατι εχω παθει με τα θαλασσινα τελευταια
Ο χρήστης El λέει:
ax stamata kai peinaw
mwre thalassina oreina pedina oti na nai
Ο χρήστης Vany λέει:
αχ οταν πεινας ολα τρωγονται
Ο χρήστης El λέει:
xaxax
a re kopelia
asxeto
pws paizete me thn pshfiakh?
apo exthes?
Ο χρήστης Vany λέει:
δεν ειδα
εχω να δω τιβι
ουυυυ
Ο χρήστης El λέει:
phrate apokodikopoihth?
Ο χρήστης Vany λέει:
τσου
και ολη μερα για αυτα μιλανε
Ο χρήστης El λέει:
e nai afoy einai to thema sta media
xortiaths kai fillipeio kai mh xesw
1 mhna ta akoyw
Ο χρήστης Vany λέει:
ολη η ζωη μας ενα κουτι
να μην το γυρισουμε ομως παλι στα βαθια νοηματα
πλιιιζ
Ο χρήστης El λέει:
nai nai xesto twra
as eimaste gia ligo pezes
lol
Ο χρήστης Vany λέει:
ακομα δεντρο δεν ξεστολισα
Ο χρήστης El λέει:
xaxaxxaxaxaxaxaxxaxa
Ο χρήστης Vany λέει:
το πασχα θα βαλω αυγα επανω
Ο χρήστης El λέει:
kalo den to eixa skeftei
gamato kopelia
Ο χρήστης Vany λέει:
και του παει το κοκκινακι
κούκλα θα ναι
Ο χρήστης El λέει:
nai re sy super
Ο χρήστης Vany λέει:
το καλοκαιρι;
μαγιω;κουβαδακια;βατραχοπεδιλα;
Ο χρήστης El λέει:
botsalakia
kypelakia apo pagwta
Ο χρήστης Vany λέει:
ααα ωραια ιδεα
Ο χρήστης El λέει:
kai kana klimatistiko
Ο χρήστης Vany λέει:
κανενα χταποδι λιαστο;
μυδια;
Ο χρήστης El λέει:
re sy ayto me to xtapodi einai super
na to xtypas sto mpalkoni kai meta na to kremas sto dentro
Ο χρήστης El λέει:
kopelia nomizw xaramizomaste decorater prepei na ginoyme
Ο χρήστης Vany λέει:
αφου λεφτα απο αυτα που κανουμε δεν παιζουν
ας γινουμε εξτριμ
Ο χρήστης El λέει:
nai re mesa extreme kai ta myala sta kagela
Ο χρήστης Vany λέει:
και τα χταποδια στα δεντρα
μην ξεχνιεσαι
Ο χρήστης El λέει:
xaxaxaaxaxxaxa
pws alloi exoyn bostani sto spiti
etsi kai esy to xtapodi
vasika anti na vazeis ta pswnia apo to super sto ntoylapi na ta kremas sto dentro
kai meta na ta vlepeis kai na ebneese ti faghto tha kaneis
pwpw ftiaxthka twra
Ο χρήστης Vany λέει:
ζωγραφιζεις μιλαμε
Ο χρήστης El λέει:
nai h poytana
Ο χρήστης Vany λέει:
πλακα πλακα
αν τα χεις μπροστα σου
ειναι αλλιως
δε ζοριζεσαι κιολας
Ο χρήστης El λέει:
me pianeis kai poly xairomai
lol
Ο χρήστης Vany λέει:
λες στον αντρα
πιασε ενα χταποδι
και τσουπ
να το
Ο χρήστης Vany λέει:
αλλες χρησεις να σκεφτουμε
μηπως και δεν ταιριαζει στο σαλονι
Ο χρήστης El λέει:
aplwstra gia ta royxa?
aaa to saloni
Ο χρήστης Vany λέει:
ασε θα βγαζω πρασινα για μηνες μετα
ε ναι μαρη
το δεντρο στο σαλονι ειναι
Ο χρήστης El λέει:
ok re kopelia emena einai sto patari
Ο χρήστης Vany λέει:
κι εμενα εκει θα πρεπε να ναι ως τωρα
Ο χρήστης El λέει:
ti tha eleges gia proionta anakyklwshs apo anapsyktika mpoykalia servietes xartia efhmerides?
na peraseis kai oikologiko mhnyma
Ο χρήστης Vany λέει:
καλη ιδεα
ειναι πλαστικο
το δεντρο
οποτε βολευει
Ο χρήστης El λέει:
kala grafw h poytana
nai kopelia ayto einai to kalytero
na exeis kwlogikh syneidhdh
kai ama ayto to varetheis na kremaseis panw oles tis goves soy na mhn exeis kai provlhma apothikeyshs
Ο χρήστης Vany λέει:
αυτο που το πας;
παπουτσια εχω παντου
Ο χρήστης El λέει:
arkei na mhn vrwmane
Ο χρήστης Vany λέει:
αλιμονο
του κουτιου ειναι
Ο χρήστης El λέει:
ayto tha kaneis papoytsodentro!
Ο χρήστης Vany λέει:
πα πουτσοδεντρο
Ο χρήστης El λέει:
me pianeis
xaxaxaxa
pwpw to gamhsame to thema shmera
alla apo ta vathystoxasta ths aytoktonias kalytera einai

Άργησα να στολίσω δέντρο στις γιορτές.Άργησα και να το μαζέψω.
Χθες εδέησα και το ξεστόλισα επιτέλους.Είχα σιχαθεί να το βλέπω.
Λίγο ακόμα και θα το 'κανα πασχαλινό.
Μια που πέφτει και νωρίς φέτος,μια χαρά θα 'ταν.
Το κακό με το πλαστικό δέντρο,είναι ότι μαδάει.Τρελλά όμως.
Για μήνες θα βγάζω πράσινα από παντού.Όσο κι αν σκουπίσω,όσο κι αν καθαρίσω.
Σκούπιζα πόση ώρα,με προσοχή,να μη μείνει κανένα πρασινάκι πουθενά.
Μόλις άρχισα να σφουγγαρίζω,βγήκαν τα πρώτα πράσινα.Που στο διάολο κρύβονται;
Πόδια έχουν και κινούνται;Κάτω από το ψυγείο είχε,κάτω από τα ντουλάπια, ντους έκανα και έπεσαν και στη μπανιέρα!Τα πράσινά μου μέσα!

Αναμονή

2010-01-16T12:00:00.003+02:00

Τον Νταλάρα τον ψιλοσιχαίνομαι πλέον,τα παλιά του μου αρέσουν όμως.
Αρκεί να μη σκεφτώ το τι έχει σκοτώσει με τη φωνή του.
Τον Παπαδόπουλο επίσης τον σιχαίνομαι.Κάποιοι στίχοι του όμως με αγγίζουν.
Γενικότερα είναι φρικτό να βλέπεις την κατάντια κάποιων ανθρώπων που θαύμαζες.
Σε πολλούς τομείς ισχύει αυτό,ας μην το πιάσω ως θέμα,θα γίνω πολύ κακιά.

Έχω ένα καφενέ που ακούει όλο τα ίδια
για μπάρκα και ταξίδια αυτών που μένουνε
και περιμένουνε...

Αυτός ο στίχος με προβληματίζει πολύ.Ίσως επειδή είμαι μόνιμα φευγάτη,ίσως επειδή ακούω πάρα πολύ κόσμο να λέει το ίδιο.Σαν τη φράση "γιατί όλη την ζωή του την εξόδεψε
παράφορα γυρεύοντας μιαν άλλη".Πόσοι από μας σκεφτόμαστε έτσι;Ίσως και όλοι.Αν όχι συνέχεια,σίγουρα θα έχει υπάρξει μια τέτοια στιγμή στη ζωή μας.Είναι τραγικό όμως,αν σκεφτείς ότι μόνιμα περιμένουμε κάτι.Που είναι απίθανο να εμφανιστεί,επειδή πολύ απλά δεν υπάρχει.Ή είναι τόσο τρελλό,που ακόμα και να μας χτυπήσει την πόρτα,δε θα ανοίξουμε.Δε θέλω να φιλοσοφήσω,σε καμία περίπτωση.Ορισμένες φορές όμως,με πειράζει η αναμονή.Είμαι γνωστή ανυπόμονη άλλωστε.
Πριν από πολλά χρόνια,είχε γίνει μια υπαίθρια έκθεση στην παραλία,δίπλα από το πάρκο του Φωκά.Είχαν τοποθετήσει διάφορα έργα τέχνης πάνω στο γρασίδι και περπατώντας στο πάρκο,τα συναντούσες και μπορούσες να τα δεις από κοντά.Ένα από αυτά,του Γιώργου Γεωργιάδη με όνομα "Αναμονή", με τσάκισε.Ήταν μια γυναίκα καθισμένη σε ένα παγκάκι, θλιμμένη και σκεφτική στο πρόσωπο.Το κεφάλι της ήταν χαμηλωμένο και κοιτούσε το πάτωμα.Ήταν φτιαγμένη από μέταλλο που έμοιαζε με σκουριασμένο,ήταν φαγωμένο θυμάμαι στις γάμπες.Φαινόταν λες και σκούριασε επειδή περίμενε κάτι που δεν ήρθε ποτέ.Είχα καθίσει δίπλα της και την κοιτούσα βουρκωμένη.Περνούσα από 'κει,μόνο και μόνο για να τη δω.Δεν έχω ιδέα από τέχνη αλλά εκείνη η κοπέλα,με ρίχνει στα τάρταρα όποτε τη θυμάμαι.

Δε θα'θελα να σκουριάσω περιμένοντας...
Κυρίως όταν δεν ξέρω τι είναι αυτό που περιμένω!

Μισκινιές

2010-01-14T17:38:00.004+02:00

Ξυπνάς κι είσαι 30 φεύγα.Αισθάνεσαι την αλλαγή,αλλά δεν την κατανοείς.
Να μη σου πω ότι δεν τη θέλεις κιόλας.
Οπότε συνεχίζεις το ίδιο βιολί.Ώσπου να σου χτυπήσει κάποιος το καμπανάκι.
"Ξύπνα ρε,δεν είναι της ηλικίας σου αυτά!!!".
Μια,δυο,τρεις φορές το καμπανάκι,το εμπεδώνεις και αρχίζεις να φέρεσαι όπως οι υπόλοιποι καημένοι.
Ενίοτε σου βγάζουν και πρόγραμμα,τι επιτρέπεται και τι όχι.
Επιτρέπονται τα αυστηρά ωράρια,η τέλεια δουλειά,οι εκατοντάδες υποχρεώσεις, ο σούπερ γάμος, τα πανέξυπνα / υπάκουα /ευγενικά παιδιά, οι οικογειακές συγκεντρώσεις με το χαμόγελο στα χείλη, η ατέλειωτη υπομονή,ο παχυλός μισθός, το ακριβό κι ωραίο αυτοκίνητο, το τέλειο κορμί / πρόσωπο / χαμόγελο,οι εξίσου τέλειοι κολλητοί.
Δεν επιτρέπονται οι κοπάνες από τη δουλειά που βαρέθηκες, τα εξωσυζυγικά πάσης μορφής, τα παιδιά που τσιρίζουν / κλαίνε / αδιαφορούν για όλα,η απουσία από κάθε είδους οικογενειακής μάζωξης,η φράση "Σάλτα και γαμήσου" σε στιγμές τρέλλας, τα 500 ευρώ μηνιαίως, η σακαράκα που σου τρώει το μισθό κάθε τρεις και λίγο,τα παραπανίσια κιλά και τα στραβά σου δόντια, η μοναξιά που σε πνίγει χρόνια τώρα.

Η συνταγή ευτυχίας είναι γραμμένη ειδικά για σένα και ταυτόχρονα για όλους τους υπόλοιπους.Παρ'όλα αυτά, ελάχιστοι είναι ευτυχισμένοι.Τρέχουν πίσω από το καρότο και νομίζουν ότι κάποια στιγμή,θα νιώσουν αυτήν την ολοκλήρωση της ευτυχίας.

Δε θέλω να 'μαι έτσι.
Κι αν είμαι ήδη,θέλω να αλλάξω.
Να μου φέρομαι όπως θέλω, χωρίς κανόνες και μη,χωρίς να κοιτάω πίσω μου, χωρίς να αναρωτιέμαι αν έπραξα σωστά.Να έχω μόνο εμένα στο μυαλό μου.Να περνάω εγώ καλά.
Να κάνω αταξίες σα μικρό παιδί.
Μισκινιές,όπως έλεγε η γιαγιά μου.
Και να μη χρειάζεται να απολογηθώ σε κανέναν.
Ούτε σε άντρα,ούτε σε φίλους,ούτε στο αφεντικό,ούτε σε συγγενείς.

Απολογήθηκε κανένας ποτέ σε μένα;;;;
Ρητορική είναι,μη μπεις στον κόπο να απαντήσεις.

Άντε γεια...Δεύτερη ευκαιρία δε δίνεται...

Φυγή

2010-01-10T15:15:00.003+02:00

Σε κοιτάζω κι αναρωτιέμαι.Πως βρίσκεις τη δύναμη και τρως στη μάπα αυτόν τον άνθρωπο.
Τι κι αν είναι πατέρας του παιδιού σου; Τον απαλλάσσει από τίποτα αυτός ο τίτλος; Από τις μαλακίες που έχει κάνει κι έχει πει; Από τις αμέτρητες φορές που σε έχει μειώσει μπροστά σε κόσμο;Τις πάμπολλες φορές που έχει παγώσει η ατμόσφαιρα, εξαιτίας των δικών του απαράδεκτων σχολίων; Δε μπορεί να μην το έχεις προσέξει. Όποτε κι αν βρεθούμε σε παρέα, είναι ο μόνος εκτός κλίματος.Με το που θα σηκωθεί να φύγει, ελαφραίνει το κλίμα κι όλους τους πιάνει λογοδιάρροια. Αυτός είναι στον κόσμο του και το έχεις παρατηρήσει κι εσύ.Αλλά γιατί θα πρέπει να σε σέρνει κι εσένα μαζί του;Υπάρχει λόγος να θαφτείς κάτω από έναν άξεστο και αδιάφορο άνθρωπο;Αυτό που με τρελλαίνει πιο πολύ,είναι το ότι δεν ήσουν έτσι. Η ανεμελιά σου, το κέφι σου,η ζωντάνια που είχες παλιότερα,όλα έχουν κάνει φτερά εξαιτίας του.Βέβαια δε φταίει μόνο αυτός,για να είμαι και δίκαιη.Φταις κι εσύ που του 'δωσες το δικαίωμα χρόνια πριν,να σου καταλογίζει ότι του κατέβει στο πανηλίθιο κεφάλι του.Να σου πω την αλήθεια,πολύ του πέφτει,που ασχολούμαι μαζί του. Αλλά δεν ξέρω που να τα πω.Και σε σένα που τα είπα τι κατάλαβα; Μου έδωσες δίκιο σε όλα,με πίστεψες και μετά από μια ώρα,τον υπερασπιζόσουν μέχρι θανάτου. Τέρας δεν τον αποκάλεσες;Πως έγινε άγιος ξαφνικά; Πως γίνεται να παρερμήνευσα τόσο πολύ τις πράξεις του;
Τι να πω,έχω μείνει άναυδη. Σε βλέπω ακόμα μαζί του και απορώ. Δεν ξέρω πότε θα ξυπνήσεις, αν γίνει και ποτέ. Νομίζω πως η ανασφάλειά σου, είναι πολύ πιο δυνατή από το ένστικτό σου. Δε μπορεί να το εμπιστεύεσαι σήμερα και αύριο να το αμφισβητείς. Η δύναμή σου,είναι περισσότερη από αυτήν που φαντάζεσαι,αλλά το αγνοείς επιδεικτικά.
Ό,τι κι αν πω,δε θα με πιστέψεις.Δεν είσαι έτοιμη να αντιμετωπίσεις την αλήθεια.
Προτιμάς να μένεις στον αδιάφορο,άοσμο,άχρωμο κόσμο του,μόνο και μόνο επειδή είναι προβλέψιμος.Περαστικά σου,τι άλλο να πω;

Ασυναρτησίες

2010-01-03T19:38:00.003+02:00

Και τώρα πως γράφουν 2010;Αμάν κάναμε να χωνέψουμε το 2009.
Πάνω που άρχισα να το γράφω σωστά,έπρεπε να προετοιμαστώ για τη νέα αλλαγή.
Δε γίνεται να κάθεται 5 χρόνια μια χρονιά;Πιο εύκολα θα ήταν όλα,για όλους.
Θα μεγαλώναμε κατά μια χρονιά,κάθε 5 χρόνια.Θα ζούσαμε πολύ και θα ήμασταν πιτσιρίκια, πρακτικά.Ούτε έννοιες,ούτε ανάγκες,ούτε απαιτήσεις από κανέναν.Εγώ για παράδειγμα,θα ήμουν 6,6 χρόνων σήμερα.Ούτε γάτα ούτε ζημιά.Στα καλύτερά μου.Θα έπαιζα όλη μέρα με τους φίλους μου,θα έβλεπα κινούμενα σχέδια,θα είχα τα ροζ μου φουστανάκια,τα κοριτσίστικα καλσόν με τα λερωμένα γόνατα(κλασικά),θα ήμουν μια χαρά.Ενώ τώρα,κάνω αμάν να πάρω μια άδεια από τη δουλειά,να αδειάσει λίγο το κεφάλι μου.Οι λογαριασμοί τρέχουν,η μέρα τρέχει,ο μήνας φεύγει,οι εποχές αλλάζουν πριν βήξεις δυο φορές.Και δεν παίρνεις χαμπάρι.Ούτε ευχαριστιέσαι και πολύ.Αν η χαρά σου κρατούσε παραπάνω, δε θα 'ταν καλύτερα;Σαφέστατα,απαντάω εγώ.

Ο Άγιος Βασίλης με θυμήθηκε φέτος αν κι εγώ τον ξέχασα.Δεν πήρα τίποτα σε κανέναν.
Δεν ήταν μόνο θέμα χρημάτων,στράβωσα κι αποφάσισα να είμαι φειδωλή.Κάθε χρόνο, το ένα δώρο (βλέπε 13ος μισθός),πάει σε δώρα για άλλους.Κι όχι επειδή τα χρειάζονται ντε και καλά.Έτσι για να τηρήσουμε το έθιμο.Φέτος το παίξαμε αλλιώς το παιχνίδι. Είχαμε αποφασίσει να μην κάνουμε Πρωτοχρονιά με συγγενείς,οπότε δεν πήραμε τίποτα σε κανέναν.Δε μας κακοφάνηκε καθόλου μπορώ να πω.

Μου πήρα όμως κάτι.Αν και πρακτικά,δεν είναι δώρο Χριστουγέννων,το πήρα νωρίτερα.
Οπότε δε μετράει.

Όχι που θα μου γλύτωνε.Έφαγα τον κόσμο να το βρω,αλλά το βρήκα.Περιττό να πω ότι έχω ήδη διαβάσει και τα 4 βιβλία και τώρα διαβάζω το τρίτο για δεύτερη φορά.Για τις ταινίες τι να πω,ξέρω κάθε ατάκα απ'έξω.Σα να περνάω την εφηβεία αισθάνομαι...
Πολύ το χάρηκα το δώρο μου φέτος.Μαζί και μ'αυτό που μου πήρε ο καλός μου,αν κι εγώ η μουλάρα δεν πήρα τίποτα φέτος...

Εύχομαι να σας μπήκε καλά και να συνεχίσει έτσι η υπόλοιπη χρονιά.
Ο καθένας ας το ερμηνεύσει όπως τον βολεύει...
Εδώ θα 'μαστε να τα λέμε και το 2010.
Καλώς εχόντων των πραγμάτων...

Υπομονή

2009-12-27T22:49:00.004+02:00

Αισίως πήγε 11 παρά.Από τις 8 είμαι ξύπνια και ασχολούμαι με ζυμάρια.
Είπα να τηρήσω το έθιμο φέτος και να κάνω τις παραδοσιακές πολίτικες βασιλόπιτες.Ο πληθυντικός χρειάζεται,διότι αφού θα την κάνω που θα την κάνω την προετοιμασία,να μην πάω και καμιά σε μαμά και πεθερά;Δε λέει.Όλη η πολυκατοικία μύρισε μαχλέπι.Αλλά μια ταλαιπωρία την τράβηξα.Από τις 10 μισή το πρωί που ζύμωσα και το άφησα να φουσκώσει, ζήτημα είναι να πήρε 1 πόντο.Τι θερμάστρα,τι καλοριφέρ.Έξω να σκάει ο τζίτζικας (22 βαθμούς είχε το μεσημέρι) κι εγώ να έχω ανοιχτά καλοριφέρ,μπας και φουσκώσει το ζυμάρι.Και τη θερμάστρα από δίπλα,διότι μόλις έπιασε θερμοκρασία το σπίτι,έκλεισαν και τα καλοριφέρ κι έμεινα με την όρεξη. Μια χρονιά την έπαθα κι από τότε δεν κάνω χαζά.Είχα βρει μια σούπερ (υποτίθεται) συνταγή για βασιλόπιτα,που δε χρειαζόταν να περιμένεις να φουσκώσει.Το πίστεψα κι εγώ και έκανα κάτι τουβλάκια τότε,ούτε για το διαιτητή στο γήπεδο δεν ήταν. Οπότε φέτος είπα να μην το διακινδυνεύσω κι έκανα τη γνωστή και πετυχημένη συνταγή. Έλα όμως που έσκασα όλη μέρα. Μια από τη ζέστη και μια από το κακό μου,που δε φούσκωνε το σκασμένο το ζυμάρι. Είδα κι απόειδα και έψησα μια,να δω τι θα γίνει. Φούσκωσε αλλά χωρίς τρελλή διαφορά.Οπότε στις 7,μου γύρισε το μυαλό, έσβησα το φούρνο και βγήκα έξω για βόλτα.Άφησα 5-6 ταψάκια στην κουζίνα,να με περιμένουν να γυρίσω.Αφού όλη μέρα δεν κουνήθηκαν από τη θέση τους και μαζί τους κι εγώ,τα άφησα στη μοίρα τους.Όταν γύρισα,είχαν ψιλοφουσκώσει και άρχισα σιγά σιγά να τα ψήνω.
Περιττό να πω ότι έγιναν βοδάκια! Τζάμπα έσκαγα όλη μέρα. Σιγά το πρόβλημα,θα μου πεις. Αν έχεις ασχοληθεί έστω και λίγο όμως με την κουζίνα,θέλεις να δεις αποτέλεσμα. Τζάμπα να πάει ο κόπος μου; Τέλος καλό,όλα καλά. Το καλό πράγμα αργεί να γίνει,αλλά αυτή η ρημάδα η υπομονή,με ξέχασε πριν γεννηθώ ακόμα.
Ουφ!Πάω να δω και την τελευταία.
Μακάρι τη νέα χρονιά να έρθουν όλα όπως τα θέλω κι ας αργήσουν και λίγο.
Να κρύβουν και καμιά ευχάριστη έκπληξη.

Σαν το φλουρί...

Το σύμπαν και εγώ

2009-12-22T10:42:00.001+02:00

Μην ξανακούσω κανέναν να λέει εκείνη την πανηλίθια ρήση περί σύμπαντος και συνομωσίας και όλα θα πάνε καλά αφού το θες πολύ και άλλα τέτοια κουλά.Δεν παίζει αυτό.Το σύμπαν έχει πιο σοβαρά θέματα από σένα και μένα κι όλα αυτά που συμβαίνουν. Ποιος είσαι εσύ,να το ενοχλείς κάθε τόσο με τις παράλογες απαιτήσεις σου και τις ανήκουστες ευχές σου;

Όταν οι διακοπές σου από 130 μέρες το χρόνο,γίνουν 14,αυτό σημαίνει ότι μεγάλωσες. Εύστοχη ως παρατήρηση,αν και δε με συμφέρει.Όπως με όλα αυτά που θέλω πολύ,έτσι κι οι διακοπές μου.Γαμιέται το σύμπαν ολόκληρο.Όχι για να με εξυπηρετήσει φυσικά,για να μου τις κάνει όσο πιο αφόρητες γίνεται.

Περιμένοντας λοιπόν να έρθουν οι τελευταίες ημέρες του χρόνου.Μαζί και οι τελευταίες μέρες αδείας και εξαφάνισης από τον καθημερινό βραχνά.Κι επειδή κάθε έξοδος πρέπει να είναι εντυπωσιακή,στη δουλειά γίνεται της κακομοίρας.Εξακολουθώ να τρέχω,να φταίω για όλα και να πρέπει να είμαι σε θέση να τα διορθώσω όλα (κι ας μην τα έκανα εγώ σκατά).Κι όπως φαίνεται και το 2010,μια από τα ίδια θα μου σερβίρει.Αν και έχω κάτι εκλάμψεις και πιστεύω ότι θα είναι καλύτερο το έτος που έρχεται.Δεν ξέρω γιατί,αλλά οι μονές χρονιές,δε μου άρεσαν ποτέ.Σα να είμαι προκατειλημμένη και να θέλω ντε και καλά να επιβεβαιωθώ.Που επιβεβαιώνομαι,δεν τίθεται θέμα.

Από τα νεύρα μου,έπλυνα στο χέρι,σχεδόν ένα πλυντήριο.Σκύψε σκύψε,μου 'δωσε και μια σουβλιά,που πας εγχειρισμένη στα τέσσερα;Και για λάθος λόγο επίσης.

Τον φάγαμε το γάιδαρο.Δυο μέρες και τσουπ,να τα Χριστούγεννα.Από τα μαγιώ,στο Χριστουγεννιάτικο δέντρο.Στο αυτοκίνητο,ακόμα έχω βατραχοπέδιλα και ομπρέλες θαλάσσης.Αφού προχθές που έριχνε καρεκλοπόδαρα,ήμουν στο τσακ να την ανοίξω,αλλά κρατήθηκα την τελευταία στιγμή.Αν και τα βατραχοπέδιλα,θα ήταν πολύ χρήσιμα.Λούτσα έγινα πρωινιάτικα.Πως να πάει καλά η μέρα μετά;Ποιο σύμπαν και ποιος κουμπάρος;

Γκρινιάζω,ξέρω.Είναι κι αυτό το σκασμένο το τζόκερ-πρότο-λόττο,που κάθε χρόνο τέτοια εποχή,έχει τζακ ποτ.Θα μαζευτεί πάλι κανένα τρελλό ποσό,θα το πάρει κανένας λεφτάς και κάτι παλαβοί σαν εμένα,θα ονειρεύονται παραλίες,κοκοφοίνικες και πίνα κολάντα. Και κάποια στιγμή θα μας ξυπνήσει το αφεντικό, με καμιά τρελλή απαίτηση και θα προσγειωθούμε με τη μούρη. Πήρα και πρωτοχρονιάτικο λαχείο.Αμ πως.Έκανα το λάθος σήμερα,να το γυρίσω από την ανάποδη. Τέσσερις άνθρωποι θα μοιραστούν τα μεγάλα ποσά. Δύο τα υπόλοιπα,ένας εδώ ,ένας εκεί. Οι πιθανότητες είναι ελαχιστότατες.Κι όταν αυτές είναι με το μέρος σου,μόνο σε άσχετες φάσεις, βλέπε το ποιος θα πάει το αφεντικό σπίτι, ποιος θα τρέχει στις τράπεζες γιατί ξέχασαν να τον πληρώσουν,τότε χλωμό να ελπίζω. Το πιο πιθανό είναι να πέσει κανένα νούμερο κοντινό και να το δω και να λαλήσω.Πόσο ακόμα θα μου πεις κι ένα δίκιο θα το 'χεις.

Την υγειά σας,έναν σύντροφο και κανέναν φίλο.
Αυτά να ζητήσετε για το 2010 ,από τον μάστορα εκεί πάνω.
Όλα τα άλλα είναι τζούφια!
Καλά να περάσετε αν δε σας τα ξαναπώ...

Μαγειρέματα

2009-12-15T22:01:00.004+02:00

Τα κριτήρια,με τα οποία συμπαθούμε ή αντιπαθούμε έναν άνθρωπο,είναι τελείως υποκειμενικά.Καμιά φορά,αυτό που σε μένα θα κάνει κλικ,σε σένα θα κάνει κλακ και θα χαλάσει η μαγιά.Την έχω πατήσει πολλές φορές,συμπαθώ ή αντιπαθώ κάποιον από την πρώτη φορά που θα τον δω και στην πορεία τρώω μια παπάρα ναααα μετά συγχωρήσεως.Κι ως άνθρωπος των πολύ άκρων,αγαπάω ή μισώ. Μέση κατάσταση γιοκ. Ακόμα κι αν μου χρειαστεί και δεύτερη και τρίτη επαφή,για να βγάλω πόρισμα,το αποτέλεσμα θα 'ναι μαύρο ή άσπρο. Γκρι ποτέ. Πλέον είναι απειροελάχιστες οι φορές που απλά ανέχομαι κάποιον μοιρολατρικά, μόνο αν παίζει θέμα τύψεων(που δεν έχουν να κάνουν με μένα,αλλά το φιλότιμό μου με κάνει να σφυρίζω αδιάφορα κι ας τρελαίνομαι μέσα μου). Να κρατάω επαφή με κάποιον π.χ. που δεν τον χρειάζομαι,αλλά με χρειάζεται αυτός.

Παρόλο που 9 στις 10 φορές,αυτός που θα με δει για πρώτη φορά,θα σχηματίσει τη χειρότερη γνώμη για το άτομό μου (τσεκαρισμένο αυτό),δεν έχω μάθει να συγκρατούμαι. Είμαι χύμα και τα λέω έτσι.Με αποτέλεσμα να ακούω τα χειρότερα από φίλους (πλέον), που όταν με γνώρισαν,μου έβαλαν ένα χ από πάνω μέχρι κάτω.Η αλήθεια είναι ότι απορώ, θα μπορούσαν να μη μου δώσουν δεύτερη ευκαιρία (εγώ δε θα μου έδινα).

Υπάρχει μια στιγμή,μια δεδομένη στιγμή,που καταλαβαίνω ότι νοιάζομαι για κάποιον. Φιλικά ή ερωτικά,σε όλες τις περιπτώσεις ισχύει αυτό.
Θέλω να του μαγειρέψω. Να τον ταϊσω (όχι τίποτα κίνκυ,προς Θεού).
Να κάνω κάτι εξαιρετικό,που θα τον ευχαριστήσει και θα με κάνει να χαρώ.
Στη δουλειά,κατά καιρούς, "υιοθετώ" άτομα που αγαπώ και περνάω καλά μαζί τους.
Κι έτσι συχνά πυκνά,τους πηγαίνω φαγητό,γλυκά,ότι φτιάξω στο σπίτι.Κι επειδή τα περισσότερα παιδιά, είναι φοιτητές ή μένουν μακριά από μαμά,το καταχαίρονται.Κι εγώ πιο πολύ.Μπορώ να θυμηθώ τρία κορίτσια κι ένα αγόρι,που έχουν κατά καιρούς απολαύσει τα εδέσματά μου.Η πλάκα είναι ότι δε μου το ζητάει κανένας,από μόνη μου το κάνω.

Έχω φίλες με παιδιά.Για την ακρίβεια,δεν έχω φίλες χωρίς παιδιά.Κι επειδή εκείνες χρόνο δεν έχουν,όποτε βρισκόμαστε,έχω κι ένα γλυκό στο χέρι. Κουλουράκια,κέικ, πίτες, ότι έχω διάθεση να κάνω εκείνη τη στιγμή. Κατά λάθος προέκυψε και "το γλυκό των εγκύων". Θα πήγαινα για καφέ σε μια φίλη, που ήταν 6 μηνών τότε και είχε ένα πρόβλημα με τις μυρωδιές. Της έφερναν αναγούλα και ξερνοβολούσε. Σκεφτόμουν τι να της πάω και αποφάσισα να κάνω μηλόπιτα,χωρίς αυγά και περίεργες μυρωδιές. Την τσάκισε!Από τότε, σε όλες τις έγκυες φίλες,κάνω μηλόπιτα. Κι όλες είναι μέσα στην καλή χαρά.

Και τώρα μηλόπιτα ψήνω και περιμένω να γίνει για να ψήσω και τα μπισκότα που ετοίμασα(κάπως έτσι προέκυψε η συγκεκριμένη ανάρτηση).
Πάω να δω τι κάνει,μην την τσουρουφλίσω!

Σας μύρισε τίποτα;;;;;

Γεροντοέρωτες

2009-12-08T19:44:00.007+02:00

Αποφάσισα πριν από κανένα μήνα,εκείνες τις μέρες του εγκλεισμού στο σπίτι,να δω το Twilight.Πολύς ντόρος είχε γίνει.αλλά οι βρυκόλακες και τα αίματα,δεν ήταν ποτέ της προτίμησής μου.Ούτε το πιο χαζό θρίλερ δε μπορώ να δω,φοβάμαι να κουνηθώ μετά. Δε συνηθίζω άλλωστε να βλέπω ταινίες για τις οποίες ακούγονται τόσα πολλά (π.χ.τον Τιτανικό δεν τον είδα ακόμα κι ούτε πρόκειται,για να μην πω για το χαζοτράγουδο που όταν το ακούω,βγάζω σπυριά).

Στο θέμα μας.
Ξεκίνησα την ταινία με μια προκατάληψη.Ήμουν πεπεισμένη ότι θα χάσω δυο ώρες από τη ζωή μου άσκοπα.Αλλά ήμουν και περίεργη.Το πρώτο που μου έκανε εντύπωση,είναι η κοπέλα, δεν είναι καμιά κουκλάρα,δεν είναι τίποτα το ιδιαίτερο γενικώς.Δε μπορώ να κρίνω βέβαια,στους άντρες δεν έχω ιδέα τι αρέσει πλέον.Ο βρυκόλακας όμως,κάτι μου έκανε. Ίσως το ότι μου θύμισε και κάποιον αγαπημένο από παλιά,να έπαιξε και κάποιο ρόλο...Ο έρωτάς τους όμως,με έκανε και χαμογέλασα,έκλαψα,λυπήθηκα,απογοητεύτηκα.
Το θέμα είναι ότι κόλλησα!!!Την έχω δει 4 ή 5 φορές ως τώρα.Είδα και τη δεύτερη.
Διάβασα το πρώτο βιβλίο και τώρα ξεκίνησα και το δεύτερο(στα αγγλικά,ελληνικά δε διαβάζω).

Περιττό να πω ότι το βιβλίο είναι χίλιες φορές καλύτερο!Είναι ανθρώπινο,όσο ανθρώπινη μπορεί να είναι μια σχέση με ένα αιμοσταγή έφηβο (αλλά τι έφηβος,ε;). Μου θύμισε τα σχολικά μου χρόνια,με τους έρωτες και τα καρδιοχτύπια.Τότε που πέφταμε στα πατώματα με την πρώτη στραβή και πετούσαμε στα ουράνια για ένα βλέμμα όλο νόημα!
Γυρίζω σπίτι κι ο νους μου είναι στο βιβλίο,λες και δεν έχω δουλειές να κάνω ή δεν ξέρω ήδη την κατάληξη της ιστορίας.Αλλά το φχαριστιέμαι.Ευτυχώς που συγκρατούμαι και δεν κρέμασα καμιά αφίσα του στο δωμάτιο!Διανύω λοιπόν,μια δεύτερη εφηβεία.Ο καλός μου με κοροϊδεύει και γελάει,αλλά δε με νοιάζει!Την έχω καταβρεί και σκέφτομαι να ζητήσω από τον Άγιο Βασίλη και τα 4 βιβλία (τα έχω σε pdf).

Άγιε,μ'ακούς;;;;

Γκομενικά

2009-11-30T17:38:00.002+02:00

Γιατί μας ελκύουν οι άντρες,που δε μπορούμε να έχουμε;
Υπάρχει κάποιος λόγος;
Γιατί αυτούς που μας γουστάρουν σαν τρελλοί,τους έχουμε στο φτύσιμο;
Γιατί γουστάρουμε να παιδευόμαστε;Είναι στη φύση μας;Όπως λένε οι άντρες;
Δε λένε ότι είναι πολυγαμικά ζώα, ενώ εμείς σκέτο ζώα;Τι συμβαίνει;

Όσες φορές τα σκέφτηκα,με αφορμή τον εαυτό μου ή μια φίλη,άκρη δεν έβγαλα.
Δεν είναι φυσιολογικό πάντως.Να έχεις μια σχέση με έναν σωστό άντρα,που σε προσέχει, σε φροντίζει,σε αγαπάει κι εσύ να τρέχεις στην αγκαλιά του κακού παιδιού.

Του παντρεμένου,που θέλεις δε θέλεις,θα σου αφιερώσει ελάχιστο χρόνο.
Του αμετανόητα εργένη,που δε θα αλλάξει τίποτα στη ζωή του,επειδή εμφανίστηκες εσύ.
Του εραστή,που θα σε δει σαν πήδημα και μετά θα σου κουνήσει το μαντήλι.
Του πρώην,που για να έχει αυτόν τον τίτλο,κάποια μαλακία θα έκανε και τον έστειλες.

Ποιος ο λόγος λοιπόν;
Κάθεσαι και μιζεριάζεις και σκέφτεσαι τον χι άντρα,που θέλεις τρελλά,αλλά δε μπορείς να έχεις.Αφού το ξέρεις από την αρχή,ότι μέλλον δε θα υπάρξει,για να μη σου πω παρόν.
Γιατί ζορίζεσαι και χτυπιέσαι στα πατώματα;Και να σπάσει ο διάολος το ποδάρι του και να βρεθεί στη ζωή σου,θα είναι για λίγο,για πολύ λίγο.Γιατί αυτό το λίγο,να σου κουμαντάρει τη ζωή;Ειδικά όταν για τον άλλον,δεν υπάρχεις.
Δεν υπήρξες ποτέ.

Είμαστε ανάποδες,δεν εξηγείται αλλιώς.
Οι άντρες που θυμάμαι με χαμόγελο και αναρωτιέμαι τι κάνουν στη ζωή τους,από το μακρινό παρελθόν μου,είναι αυτοί που μου έβγαλαν το λάδι.Αυτοί που δεν υπήρξαν ποτέ στη ζωή μου,αυτοί που μου μαύρισαν την ψυχή.Τους άλλους που με λάτρεψαν,που πέφταν στα πατώματα για μένα (2 ήταν,μη νομίζεις κανένα τρελλό νούμερο),δεν τους θυμάμαι ποτέ.Κι αν το κάνω,θα με πιάσουν τα γέλια ή θα σκεφτώ πόσο μαλάκες ήταν.
Μα δεν είναι φυσιολογικό αυτό!Είμαστε μαζόχες τελικά.Αν δε ζοριστούμε,δε μας αρέσει.

Πάλι καλά,που είμαι εκτός παιχνιδιού πλέον...Με τα μυαλά που κουβαλάω...

Ανάγκες

2009-11-29T14:52:00.002+02:00

Χρειάζομαι

-Την ησυχία μου πάνω από όλα
-Χρόνο και κουράγιο να καθαρίσω/σκουπίσω/ξεσκονίσω/σφουγγαρίσω/γυαλίσω το σπίτι μου.
Κυρίως κουράγιο,εγχειρισμένη πολλά δε μπορώ να κάνω.
-Ένα λαχείο/λόττο/τζόκερ που κερδίζει,μπας και διαολοστείλω τα αφεντικά μου,που καθόλου δε σέβονται την κατάστασή μου (ψυχολογική και υγείας)
-Μια εποχή στα μέτρα μου,δηλαδή με ήλιο,χωρίς κρύο,χωρίς ζέστη,χωρίς ακραία καιρικά φαινόμενα
-Ένα σπίτι μεγάλο και ζεστό,πάνω στη θάλασσα,με τζάκι παρακαλώ,και χαλιά παχιά και κόκκινα παντού
-Συγγενείς που δε ζορίζουν/αγχώνουν/εκνευρίζουν/απαιτούν/παραπονιούνται
-Φίλους που είναι εκεί οταν δεν είμαι καλά και δε χρειάζεται να τους ειδοποιώ,βλέπε αυτούς που ήξεραν τα της εγχείρησης,αλλά με έγραψαν κανονικότατα
-Ένα κρεβάτι να την πέσω,το ούζο που ήπια με ζάλισε απίστευτα πολύ,είχα καιρό να πιω και τώρα το πληρώνω

Όχι άλλη μπούκλα

2009-11-26T17:24:00.004+02:00

Είναι αλήθεια.Λίγο πριν πιάσεις κανέναν από το λαιμό,πας για αλλαγή στο μαλλί.Δεν ξέρω πως συνδέονται αυτά τα δύο.Το μόνο που θυμάμαι σχετικό,είναι έναν μαθηματικό μου στο λύκειο,που έλεγε ότι όσα πιο πολλά είναι τα μαλλιά σου,τόσο λιγότερα μυαλά έχεις.Αυτός ήταν φαλακρός όμως,οπότε μάλλον δεν ήταν αντικειμενική άποψη.
Κι άλλη αλήθεια.Μόλις πατήσεις το πόδι σου στο κομμωτήριο,αλλάζεις.Τι κι αν είσαι κρυψίνους και μυστικοπαθής στη ζωή σου;Εκεί μέσα η γλώσσα σου πάει ροδάνι.Ότι κι αν σε ρωτήσουν,θα το απαντήσεις.Ούτε στον εκατομμυριούχο τέτοιο πράγμα.Ακόμα κι εγώ,που δε μιλάω γενικότερα,εκεί μέσα κάτι παθαίνω.Την ώρα που με λούζουν ειδικά,ζήτα μου ότι θες. Όχι δε θα πω.Μόλις με παραλάβουν τα χέρια του μάστορα(δεν έχω ξαναδεί άντρα να λούζει, σήμερα πρώτη φορά),παραδίνομαι. Κλείνω τα μάτια και χαλαρώνω.Κι αυτός ο πιτσιρίκος,μια χαρά τα πήγε. Μασάζ στο κεφάλι, μπουγάδα στο μαλλί κι εγώ λίγο πριν το πρώτο όνειρο.Ήμουν κομμάτια και την ήθελα την ανανέωση. Κουρασμένη και τσιτωμένη, από το δρόμο τηλεφώνησα. Και 15 λεπτά μετά,ήμουν εκεί. Ούτε σπίτι δεν πήγα.Αλλά αποζημιώθηκα, παράπονο δεν έχω. Αισθάνομαι άλλος άνθρωπος τώρα. Ξαλαφρωμένη και ανανεωμένη. Καμιά αλλαγή τραγική δεν έκανα,μη νομίζεις. Ούτε τα βάφω,ούτε ανταύγειες κάνω,ακόμα και το κούρεμα το θυμάμαι 2-3 φορές το χρόνο.Αν ήταν όλες σαν εμένα,θα το έκλειναν το μαγαζί. Τι είναι κι αυτό βρε παιδί μου.Κάθε τετράγωνο έχει κι από δυο κομμωτήρια. Ασχολείται ο κόσμος τόσο πολύ με το μαλλί του;Περίεργο μου φαίνεται.
Εγώ πάλι,καμία σχέση. Σα να μην υπάρχει.Θα πάω, λίγο πριν πάρει φωτιά το κεφάλι μου από τα πιστολάκια. Λίγο πριν μαζεύω τα μαλλιά μου από το πάτωμα.Και τώρα τα χάνω,δεν το συζητώ,έχω γεμίσει το σπίτι μαλλί. Άσπρο το πάτωμα,μαύρο το μαλλί,πόσο να κρυφτεί; Νομίζεις ότι ξεμαλλιαζόμαστε κάθε μέρα. Αλλά δεν το θυμάμαι ρε συ.Πως είναι εκείνες οι κυριούλες,που πάνε κάθε Σάββατο κομμωτήριο;Καμία σχέση.Με βλέπει η κομμώτρια και κάνει πάρτυ. Κάθε φορά, με πιάνει στο μπιριμπίρι,να αλλάξω,να ανανεωθώ.Κάθε φορά λέω όχι,αλλά εκείνη συνεχίζει ακάθεκτη.Χαρά στο κουράγιο της.
Θυμάμαι την εποχή του γάμου μου. Τρελλό γλέντι.Πήγα κι εγώ,σαν τις άλλες τις τρελλές νύφες,να κάνω δοκιμαστικό και καλά.Να δούμε πως θα τα χτενίσω.Κι αρχίζει το σόου.Τα λούζει,τα στεγνώνει κι αρχίζω να αφρίζω. Μπούκλες εδώ,μπούκλες εκεί.Και δως του να τα μαζεύει από 'δω,να πετάνε από 'κει,όλο το κεφάλι μου μια μπούκλα.Που πας καλή μου;Το είδα και σάλταρα.Μαζί κι η κομμώτρια.Μάταια προσπαθούσε να με πείσει να τα χτενίσω σαν κυρία.Ανένδοτη ήμουν.Την πολυπόθητη μέρα,αφού τα έκανε όπως τα κάνω πάντα (ίσια απλώς,χωρίς μπούκλες και πιασίματα και της Παναγιάς τα μάτια),με έβλεπε και δεν το πίστευε ότι θα πάω έτσι στην εκκλησία. Κάθε φορά που με βλέπει από τότε,αυτό θυμάται.Ή μάλλον δε θέλει να το θυμάται.Δεν το θεωρεί χτένισμα καν.Λες και πρέπει να βγω σα θείτσα από το κομμωτήριο,να γίνω αλλιώς για να θεωρούμαι νύφη.Σαν όλες τις λολές, που κατεβαίνουν από το αυτοκίνητο και κανείς δεν τις αναγνωρίζει.Λες και πήγαν όλοι σε λάθος γάμο. Τι βίτσιο κι αυτό.Εσένα δε θέλει ο γαμπρός;Γιατί να γίνεις μια άλλη στο γάμο σου;Δεν τα καταλαβαίνω αυτά,συγνώμη.Εμένα πάντως,με γνώρισαν όλοι.Παράπονο δεν έχω.Μόνο η κομμώτρια έχει,αλλά θα της περάσει κάποια μέρα.Μέχρι τότε,θα 'χει μεταμορφώσει άπειρες νύφες,θα της έχει φύγει ο καημός...

Ακούω φωνές

2009-11-25T17:17:00.003+02:00

Πρώτη μέρα στη δουλειά,ακόμα και το ποντίκι ξέμαθα να κρατάω.Δε μου έλειψε καθόλου, ομολογουμένως,αν κι όλων τα αυτιά,χαμογελούσαν από χαρά για την επιστροφή μου.Δε νομίζω να τους έλειψα,μάλλον κουράστηκαν να περιμένουν.
Αισθάνομαι σα να συνέβη κάτι,κάπου μεταξύ της ολικής αναισθησίας και του ξυπνήματός μου.Μου φάνηκαν λιγότερο αντιπαθητικά όλα. Ακόμα κι ο μυστήριος συνάδελφος,δε μου έσπασε τα νεύρα.Μιλάμε για τρελλή κατάσταση,δε με αναγνωρίζω.
Κατά τα άλλα,ησυχία. Αδυνάτισα πάλι,ω τι καλά,οι αρρώστιες πολύ μου πάνε.Και να σκεφτείς,ότι τόσες μέρες στο σπίτι, δεν κάθισα στον κώλο μου. Ζύμωσα, μαγείρεψα, ξαναζύμωσα. Κουλουράκια, πίτες, πίτσες,τυρόψωμα, κεκάκια. Σε δουλειά να βρίσκομαι δηλαδή.Κι αφού διαιτεύουμε οικογενειακώς, τα πάσαρα από 'δω κι από 'κει. Μέχρι και light μουσακά έκανα,χωρίς μπεσαμέλ και πατάτα, εννοείται και χωρίς τηγάνισμα. Η αλήθεια είναι ότι ασχολούμαι τόσο πολύ με την κουζίνα,που θα ήταν καλύτερο να ανεβάζω φωτογραφίες και συνταγές εδώ,στο τέλος εκεί θα καταλήξω. Ούτως ή άλλως,η έμπνευσή μου έχει κάνει φτερά, άλλη μια φορά.
Αν κάνω παιδί βέβαια,όλα θα κοπούν μαχαίρι.Δε θα 'χω χρόνο να ξυθώ.
Απέχω 20 μέτρα από την κουζίνα και μέσα στην ησυχία,ακούω φωνές και ομιλίες.Να στοιχειώθηκε το σπίτι,χλωμό.Κάτι άλλο παίζει.Λες να με φωνάζει;Έχω μια μέρα να ασχοληθώ μαζί της.Αλλά δεν έχει γούστο.Να ετοιμάσω ένα σκασμό φαγητό,για ποιον;
Σκεφτόμουν χθες,να υιοθετήσω καμιά γιαγιά.Βολική,χαμογελαστή και χήρα.Μια που οι δικές μου είναι κάπου αλλού,ψηλά ή χαμηλά δεν έχω ιδέα.Η από κάτω γιαγιά,είναι καλή περίπτωση,αλλά είναι κολλιτσίδα.Με συμπαθεί τρελλά και μου εκμυστηρεύεται τα άπλυτα των υπολοίπων της οικοδομής. Πιθανώς να λέει και τα δικά μου στους άλλους όμως. Οπότε καλύτερα να μην της δώσω υλικό από πρώτο χέρι,ας υποψιάζεται απλώς.Έχω και μια φίλη, που έχει προτείνει να την υιοθετήσω,κυρίως για να την ταϊζω.Αλλά και πάλι, ελεύθερη φίλη μέσα στο σπίτι;Γυρεύοντας πάω;Πρέπει να ξαναψάξω για γιαγιά.

Υ.Γ.Θέλω να αλλάξω.Δε μου αρέσει το Vany,πιθανώς το βαρέθηκα,πιθανώς επειδή με φώναζε έτσι,κάποιος που αντιπαθώ.Αλλά στα γεράματα,αλλαγές γίνονται;

Γαλλικά και πιάνο

2009-11-20T23:35:00.003+02:00

Λόγω της παραμονής μου στο σπίτι,έγινα ένα με τον καναπέ και είδα περίπου 35 επεισόδια ξένων σειρών.Τηλεόραση ανοιχτή,μόνιμα στο κανάλι του dvd. Πέτυχα και δυο τρεις εκπομπές στον ΣΚΑΙ και κατά βάση,έτσι πέρασαν οι μέρες ανάρρωσης.
Μια απ'αυτές,αφορούσε τα καλλιστεία παιδιών και τις οντισιόν που κάνουν στα κοριτσάκια.

Από μωρά κάποιων μηνών,ως και 12 ετών.
Έφριξα.Άντεξα κανένα τέταρτο.
Οι μαμάδες;Αδιάφορες,απεριποίητες,αφημένες τελείως στο έλεος των χρόνων.
Τα παιδιά τους;Βαμμένα σαν κλόουν(πόσο μπορεί να ταιριάζει το βάψιμο μιας 30χρονης, σε ένα κοριτσάκι 7 ετών;),ντυμένα λες και ήρθε η βραδιά της αποφοίτησής τους, εξαντλημένα από την κούραση,τις φωτογραφίες,το απαραίτητο τρέξιμο για να πετύχουν το σκοπό τους.'Οσες μαμάδες μίλησαν,είπαν ότι κουράζονται πολύ,όταν τρέχουν από οντισιόν σε οντισιόν,αλλά το κάνουν για το παιδί τους.Κι ότι τα ρούχα των κοριτσιών και γενικώς η προετοιμασία,κοστίζει τόσο πολύ,που τον υπόλοιπο χρόνο, παλεύουν να τα βγάλουν πέρα.Αλλά το κάνουν για το παιδί τους.Θυσιάζονται.
Ένα μωρό 14 μηνών για παράδειγμα,το μόνο που έχει στο μυαλό του,πριν ακόμα μιλήσει, είναι να λάβει μέρος στα ειδικά καλλιστεία ή να πρωταγωνιστήσει σε διαφήμιση.
Ένα κοριτσάκι 7 ετών, έχει γνώμη ολοκληρωμένη,για το αν το μαλλί της θέλει εξτένσιον ή για το ποιο κραγιόν της ταιριάζει.
(Εμείς ήμασταν για τα μπάζα δηλαδή,που βάζαμε λιπ γκλος με γεύση μπανάνα,στη δευτέρα λυκείου και νομίζαμε ότι κάναμε τη διαφορά).

Πόσες αμαρτίες πρέπει να πληρώσουν τα σημερινά παιδιά;Το ποιανού το ξέρω.
Βλέπω συνέχεια πιτσιρίκια,ντυμένα υπερπαραγωγή και τη μαμά να καμαρώνει.
Κοριτσάκια 5 ετών,που αν τα δεις από το λαιμό και κάτω,θα νομίζεις ότι είναι στην εφηβεία(μη σου πω και στο πανεπιστήμιο).
Και η συμπεριφορά δεν είναι της ηλικίας τους. Γέμισε ο τόπος μικρομέγαλα πιτσιρίκια.Φαντασμένα και απαιτητικά, βολεμένα στο μικρόκοσμό τους.
Δε φταίνε αυτά και το ξέρω.Αλλά αυτός που φταίει,δεν κάνει κάτι για να το αλλάξει.
Χαίρεται με την εξέλιξη του παιδιού του.Είτε πρόκειται για καλλιστεία και φωτογραφήσεις,είτε για τη νίκη του παιδιού του σε καυγά με άλλο παιδί,είτε για τις λέξεις "μαλάκας" και "πουτάνα", που λέει ασύστολα το 6χρονο καμάρι του,είτε για το "υιός αφεντικού" ,που γράφει ένα παιδί 8 ετών,αντί για το όνομά του.
Εμείς φταίμε.
Που μεγαλώσαμε αλλιώς και αλλιώς μεγαλώνουμε τα παιδιά μας.
Που δε φροντίζουμε να τους περάσουμε τα σωστά μηνύματα.
Που μας κατακλύζουν οι ενοχές και δε χαλάμε χατίρια.
Που η λέξη "ανατροφή",αφορά το ιδιωτικό σχολείο στο οποίο στέλνουμε το παιδί μας και τις 2 ξένες γλώσσες που θα ξεκινήσει να μαθαίνει από τα νήπια.Και όχι τη διαμόρφωση του χαρακτήρα του,τις σωστές βάσεις για τη συμπεριφορά του,την ευγένεια,το σεβασμό.
Ισοπεδώθηκαν όλα.

Όπως έστρωσες θα κοιμηθείς.Σοφή παροιμία και είμαι οπαδός της.
Για τα θέματα που αφορούν τον εαυτό μας όμως.Και μόνο.
Όχι για το τι μας συμφέρει ή για να ικανοποιήσουμε δικά μας απωθημένα.

Αν είναι να γίνω τέτοια μάνα,καλύτερα να προσπεράσω...

Αγκού

2009-11-16T22:53:00.004+02:00

-Δεν πίνω,παίρνω φάρμακα και δεν πρέπει.
-Φάρμακα γιατί;Έχεις κάποιο πρόβλημα;
-Ναι,γυναικολογικό.
-Για να μείνεις έγκυος;
-Μμμμ,ναι.
-Γιατί;Θέλεις εσύ παιδιά;Δεν ήξερα ότι θέλεις να κάνεις παιδιά.
-Ούτε εγώ...

Μετράω μέρες.Μέρες ανάρρωσης.Μέρες αλλιώτικες.
Ελαφρύτερες κατά μια έννοια.Βαρύτερες κατά μια άλλη.
Η ιστορία παλιά και γνωστή.
Όταν δε θέλεις κάτι,σκάει μπροστά σου και βρίζεις θεούς και δαίμονες.
Όταν θέλεις κάτι πολύ,σε αποφεύγει όπως ο διάολος το λιβάνι.

Κι έρχεται μια μέρα,που ξυπνάς αλλιώτικη.Κι όλα είναι διαφορετικά.
Η οπτική σου γωνία, έχει αλλάξει και μαζί και η συμπεριφορά σου.
Βλέπεις μωρά και χαμογελάς.
Ξαφνικά,όλες οι γυναίκες που κυκλοφορούν στο δρόμο είναι έγκυες.
Μοιάζει με την εποχή που ήσουν μπακούρι και όπου πήγαινες,έβλεπες μόνο ζευγαράκια να χαϊδεύονται και να κοιτάζονται μέσα στα μάτια.
Όλοι μαζί κι ο ψωριάρης χώρια.

Τι κι αν οι φίλοι σου,σού λένε χίλια δυο παράπονα για τα δικά τους παιδιά;
Τι κι αν δεν έχουν χρόνο να ξυθούνε;
Τι κι αν οι φίλες σου,έχουν κλειδώσει τη γυναίκα στην ντουλάπα και μόνο η μάνα είναι στο προσκήνιο;
Τι κι αν τα λεφτά φεύγουν σε πάνες,μπιμπερό,πιπίλες και κουκλάκια που σκούζουν;
Τι κι αν όλοι λένε ότι είσαι καλύτερα χωρίς παιδιά κι υποχρεώσεις;
Εσύ εκεί,κολλημένη με τη μπάλα.Λες και κουφάθηκες ξαφνικά.
Λες και ζεις μόνο για το μετά.Κι ας λένε όλοι,ότι αργότερα θα το μετανιώσεις.
Θα 'θελα να 'ξερα,αν μπορούσαν όλοι αυτοί να γυρίσουν πίσω τη ζωή τους, θα άλλαζαν τη στιγμή που έγιναν γονείς;Χλωμό.

Είμαι σε σκέψεις τελευταία.
Θέλω να γίνω μάνα ή θέλω να γίνω μάνα,επειδή δε μου κάθεται;
Κι αν τα καταφέρω,θα εξακολουθώ να θέλω;
Θα είμαι ικανή να φροντίσω ένα αδύναμο πλάσμα;
Ή θα το κάνω σαν τα μούτρα μου;;;;
Μήπως είναι άκρως εγωιστικό,το να θέλω να φέρω στον κόσμο,άλλον έναν άνθρωπο,που θα ζορίζεται εφ'όρου ζωής και θα φταίω εγώ;

Δεν ξέρω τίποτα.Ελπίζω ότι κάποια μέρα θα ξυπνήσω και θα τα μάθω όλα.
Ακόμα δεν ξημέρωσε όμως αυτή η μέρα και δεν έχω κι υπομονή.

Υ.Γ.Θα 'θελα να 'ξερα ποιος μαλάκας θα έβαζε ετικέτα με τίτλο σκούτερ σε ανάρτηση.
Άσχετο, αλλά το βλέπω κάθε φορά και συγχίζομαι