Βαβυλωνα

Στο μεγάλο δέντρο

2009-05-30T08:34:00.003+03:00

Στα καλοκαίρια του ‘’80 οι αποδράσεις τα σαββατοκύριακα δεν στοίχιζαν ούτε σε κόπο ούτε σε χρόνο και υπήρχε ένας τόπος που για να πας διέσχιζες ένα πυκνό δάσος από πεύκα σε βουνά με πολλές στροφές. Aφού έχεις αντέξει ξημερώματα το άγριο ξύπνημα της γιαγιάς και έχεις συνέλθει από το σοκ του καθαρού οξυγόνου στα πνευμόνια σου, αν έχεις πέσει αναίσθητος στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου, το σύνθημα ήταν, και καταλάβαινες ότι πλησιάζεις στον προορισμό ακριβώς με αυτήν την σειρά οσφρήσεως, το άρωμα των φρεσκοποτισμένων χωραφιών πρώτα από την δεξιά πλευρά, ο αιθέρας που σου έβαζε στα ρουθούνια το θυμάρι αριστερά από τις άγριες βουνοπλαγιές λίγο αργότερα, την μπόχα των στάβλων που πλησίαζαν, και τέλος την δελεαστική μυρωδιά του ψωμιού στον μοναδικό πέτρινο φούρνο του χωριού, ενώ αν ήταν ευνοϊκός ο άνεμος μερικές ριπές ιωδίου από την θάλασσα ήταν ο καταλληλότερος τρόπος για να σηκώσεις το κεφάλι στο παράθυρο και να γιορτάσεις την άφιξη. Τότε η τελευταία ευθεία του δρόμου αριστερά και δεξιά είχε από μία σειρά μεγάλα κυπαρίσσια σμιχτά το ένα στο άλλο και ο ήλιος αναβόσβηνε κάνοντας τον κόσμο μια μεγάλη ντισκόμπαλα, μέσα σ’ αυτή την πανδαισία χρωμάτων, αρωμάτων, και συνήθως συνοδεία ελληνικής μουσικής από το ραδιόφωνο, αυτό που περίμενα να αντικρύσω ανακουφισμένος που θα απαλλαγώ από το μαρτύριο της ακινησίας, ήταν ένας ανεμόμυλος πολύ παλιός, που στη φαντασία μου έστεκε σαν πύργος και που δεν λειτουργούσε πια, αλλά κάποτε όταν είχε φτερά, πριν τον πόλεμο, αυτά ήταν βαλμένα όχι κάθετα αλλά οριζόντια επάνω στην κορυφή, και που στις ρίζες του φιλοξενούσε μια καλοσυνάτη φτωχή αγρότισσα, που τύχαινε να είναι θεια μου.

Το πρώτο πράγμα που αντίκριζες βγαίνοντας από το αυτοκίνητο ήταν μια πελώρια συκιά ίσα με το ύψος ενός τριόροφου κτιρίου που συναγωνιζόταν με τον παλαίμαχο ανεμόμυλο για το ποιος θα φτάσει πιο ψηλά στον ουρανό και για το ποιος έφτασε πρώτος στο μέρος, διεκδικώντας του χρίσμα του τοπικού ουρανοξύστη. Ένας μικρός στάβλος με αγελάδες σχεδόν ενιαίος με το κοτέτσι ήταν εξίσου παλιός όπως και το φτωχικό της θείας, πράγματα τόσο παλιά που έμοιαζαν σχεδόν βγαλμένα απευθείας μέσα από το χώμα και που λάτρευες αμέσως ειδικά αν ήσουν παιδί και αφού πρώτα είχαν περάσει τα 3-4 λεπτά που χρειάζεται για να πάψουν να είναι εχθρικές οι μυρωδιές από τα κοτόπουλα, τις αγελάδες, τα κουνέλια, τις πάπιες, τα γαλόπουλα και γενικώς πράγματα που αποδεικνύεται ξαφνικά ότι υπάρχουν ζωντανά με σάρκα και οστά. Αυτό ήταν πράγματι ένα σπίτι που πλημύριζε από ζωή όχι μόνο επειδή ήταν ένας εξοχικός τόπος συνάντησης για τις οικογένειες που ανήκαν στο σόι μας, αλλά γιατί τα πάντα που έβλεπες γύρω ήταν σε κίνηση, ένα μέρος που σάλευε από μόνο του με κάθε μορφή ενέργειας να μετουσιώνεται σε υπαρκτή ομορφιά στον ατέρμονα βρόγχο του παιχνιδιού της φύσεως. Τα λίγα καλλιεργημένα στρέμματα του θείου κολλητά στο σπίτι σε κάθε επίσκεψη είχαν διαφορετικό χρώμα και μέγεθος· πότε θεόρατα καλαμπόκια φυλούσαν καλά και έκαναν απροσπέλαστο το διάβα, πότε λάχανα και ντομάτες, άλλες φορές κουνουπίδια, μαρούλια, μελιτζάνες και πιπεριές, ήταν αδύνατο να προβλεφθεί η καταιγίδα συναισθημάτων που προκαλούσε το χρώμα του φόντου όταν ήθελες κρυφά να σκαρφαλώσεις στην κορυφή του παλιού μύλου για να μιλήσεις με τα εκατοντάδες σπουργίτια που κατοικούσαν εκεί. Και παρόλο που ήταν ένα μέρος που ζούσε σε μεγάλο βαθμό από τα ζώα, ήταν παράλληλα και ένα μέρος άσυλο για τα ζώα, πράγμα που το γνώριζαν ακόμα και οι σπούργιτες, γιατί ο θείος δεν ήταν και πολύ σαρκοφάγος και είχε μάλιστα απαγορεύσει το κυνήγι σε όλη την έκταση της περιουσίας του.

Ήταν καμιά εξηνταπενταριά χρονών αλλά έχοντας χάσει το πόδι του σε εφηβική ηλικία από μια κλωτσά πουλαριού που του είχε αφήσει για πάντα το σημάδι στο «δόξα πατρί», έχοντας δώσει ολομόναχος ατελείωτους αγώνες από τα χαράματα ως την δύση στα χωράφια για όλη του τη ζωή, χωρίς πολυτέλειες και επιπλέον, ήταν άνθρωπος πράος, σοβαρός και περίεργος εώς μυστηριώδης. Ήταν ο μόνος εξάλλου από το σόι που είχε αποφασίσει από πολύ νωρίς πως θέλει να ζήσει από την γη και πήρε τον δρόμο που τον έφερε σ' εκείνο το μέρος, χωρίς ωστόσο να μοιάζει στον τύπο του αγροίκου αγρότη με χοντροκομμένους τρόπους και πρωτόγονα αγενείς συμπεριφορές, ούτε είχε τον ανάλογο χαρακτήρα ή την ξιπασιά ενός επαγγελματία κτηνοτρόφου, ούτε με τα αλκοολούχα ας πούμε δεν τα πήγαινε και πολύ καλά, ούτε και θυμάμαι να είχε εκτεθεί ποτέ δημοσίως η βαρύτητά της μορφής του για οποιοδήποτε λόγο. Πιο αψεγάδιαστος και από πρόεδρος του Αρείου Πάγου, γι’ αυτό και τις σπάνιες στιγμές που αισθανόταν την ανάγκη να μιλήσει και είχε μία ιστορία βγαλμένη από τις σκόνες για να πει, όσοι κι αν τύχαινε να καθόμασταν γύρω-γύρω κυκλικά στις καρέκλες, ένοιωθα να με σκεπάζει μια γλυκιά σιωπή παρόλο που τα βράδια μετά τις δέκα που καθόμασταν στην αυλή για να πούμε ιστορίες σβήναμε τα φώτα για να μην συγκεντρωθεί όλο αυτό το πλήθος των φτερωτών εντόμων από την θορυβώδη πλευρά της νύχτας, γιατί η αργή, γαλήνια και σταθερά σίγουρη φωνή του κυρ-Διονύση έπαυε κάθε άλλο ήχο και πάγωνε το χρόνο τόσο αποτελεσματικά που αυτή η εικόνα του, με σταυρωμένα τα χέρια, καθισμένο στην καρέκλα, λουσμένος με σεληνόφως, να λέει μία ιστορία με κάποιο αυτοσχέδιο ηθικό δίδαγμα για ένα γαμπριάτικο παντελόνι του πατέρα του που έτυχε να το κάνει ουρά χαρταετού σαν ήταν ο ίδιος παιδί, ένα νυχτερινό πορτραίτο σιωπηλής σοφίας, έμεινε τόσο ατόφια μορφή στο βάθος του μυαλού μου ακόμη κι αν πέρασαν εικοσιπέντε χρόνια σαν οδοστρωτήρας, μια ξεχωριστή εικόνα που κρατάμε για να θυμόμαστε όσους ανθρώπους αγαπήσαμε και βρίσκονται πια στον άλλο κόσμο.

Σαββάτο και Κυριακή ήταν ένας άτυπος αγώνας μαγειρικής για όλες τις γυναίκες, μανάδες, γιαγιάδες και θειάδες που επιδίδονταν από νωρίς το πρωί σε επιδείξεις γνώσης μυστικών συνταγών προερχόμενων από τις προγιαγιάδες, ανάμεσα σε έναν πανζουρλισμό από φωνές παιδιών που άνηκαν σε όλο το εύρος των τρυφερών ηλικιών, σ’ ένα ατελείωτο πήγαιν-έλα από την γούρνα του πηγαδιού στην αυλή στο τραπέζι, απ’ το τραπέζι στην κουζίνα, από την κουζίνα στην αποθήκη για ανεφοδιασμό και τούμπαλιν. Η επικεφαλής οικοδέσποινα αδερφή της γιαγιάς που είχε ακολουθήσει τον κυρ-Διονύση σ’ αυτήν την επιλογή ζωής, βρέθηκε από νεανική πρωτευουσιάνα να είναι πια μια σκληρή αγρότισσα και τουλάχιστον ως προς αυτό δεν έμοιαζε καθόλου στον θείο γιατί η γυναικεία έμφυτη σκληράδα της σε συνάρτηση με το ένστικτο για επιβίωση σ’ ένα περιβάλλον που απαιτούσε πολύ κόπο, την είχε κάνει πλέον πιο τραχιά και από πέτρα. Η γαλήνη της είχε διάρκεια μέχρι εκεί που ξεχειλίζει το ποτήρι ενώ ακόμη κι αν βρίσκονταν χίλιες γυναίκες στο ίδιο σπίτι, έμοιαζε από την αρχή ξεκάθαρο το ποιος θα δίνει γενικές εντολές, πράγμα που γνώριζαν στο κτήμα όλοι, από κότες μέχρι αγελάδες. Για να πω την αλήθεια δεν θυμάμαι τον θείο μου να σφάζει την εκλεκτή κότα της Κυριακής, αλλά την θεία μου την θυμάμαι πολλές φορές και γενικά απέφευγα να παίζω με τις κλωστές που είχαν αντικαταστήσει νεύρα της. Αλλά το γνωρίζω καλά, κατά βάθος ήταν μια πολύ γλυκιά γυναίκα πράγμα που μου το έδειχνε κι εμπράκτως όταν αναχωρούσαμε την Κυριακή το βράδυ για επιστροφή και μου ‘βαζε με τρόπο ένα κατοστάρικο στην τσέπη από το υστέρημα των υστερημάτων της, μ’ ένα τόσο αληθινό στοργικό και σύναμμα πονηρό χαμόγελο, και τις φορές που δεν είχε αυτό το κατοστάρικο με φιλούσε και με ξαναφιλούσε έχοντας ένα πρόσωπο ζωγραφισμένο με ενοχές κι ας ήξερε πως δεν θα κρατούσα κακία για κάτι τέτοιο, έτσι που έχει φτιάξει κι αυτή το δικό της πορτραίτο, το πορτραίτο του αποχαιρετισμού, προσθέτοντάς το στην λίστα των στιγμιότυπων εκείνων που δεν θα ξεχάσω ποτέ.

Για εμάς τα παιδιά αδέρφια και ξαδέρφια οι μέρες στο κτήμα ήταν ένα τεστ αξιολόγησης της αντοχής των ποδιών και των πνευμονιών μας, γιατί το ζητούμενο δεν ήταν πόσα παιχνίδια θα μπορούσαμε να παίξουμε σε μία ώρα, αλλά το πόσες ώρες θα μπορούσε να κρατήσει την μέρα ο ήλιος. Εκείνες οι ώρες ήταν ολόκληρες Ιλιάδες που συμπεριλάμβαναν αρκετές περιπέτειες μερικές εκ των οποίων θεωρούνται σπάνιες για τα παιδιά σήμερα όπως το να σκονίζεσαι, να γρατζουνιέσαι, να τρυπιέσαι και να βρωμίζεσαι εντελώς γενικότερα, φτιάχνοντας παιχνίδια με λάσπη και αίμα, όπως όταν έπλαθε ο ίδιος ο Θεός. Ιερές συμμαχίες και ιερές κλίκες μεταξύ των ξαδερφιών ήταν ισορροπίες που ταράζονταν κάθε είκοσι λεπτά, τα παιχνίδια της ζωής που σου μαθαίνουν πόσο ανταγωνιστικό και εγωϊστικό ζώον είναι ο άνθρωπος από την παιδική ηλικία ακόμα, που ούτως ή άλλως επιβεβαιώθηκαν και στην απτή καθημερινότητα αφού δεν διατήρησα σχέσεις με κανέναν στα μετέπειτα. Όμως εξακολουθώ να έχω ξαδέρφια και είναι εκείνα τα ξαδέρφια που φτιάχναμε ξύλινα σπαθιά και τόξα, και μου χάραξαν ανεξίτηλα τα πιο πρωτόγονα ένστικτα ευχαρίστησης, εκείνα που έχουν να κάνουν με τις προπατορικές ανθρώπινες διαστάσεις της έννοιας της οικογένειας, του σογιού, της φυλής. Το φίλτρο εκείνο που θέλει τα παιδιά των ανθρώπων να έχουν συνεχείς επαφές με άλλα παιδιά από μικρά όχι σε απόλυτα ελεγχόμενο περιβάλλον αλλά σχεδόν ελεύθερα, όπως έχουν το ανάλογο τα μαϊμουδάκια, τα λιονταράκια και τα ελεφαντάκια, θυμίζοντας ότι το πρώτο και σημαντικότερο μάθημα είναι εκείνο του παιχνιδιού και των εμπειριών που προκύπτουν από αυτό, γιατί ακόμα κι αν υπήρχε ένα καλώδιο που να το έβαζες στο κεφάλι των παιδιών και επιτόπου να το γέμιζες γνώσεις, κανένα παιδί δεν θα μπορούσε να γνωρίζει αυτά που δεν μπορούν να γνωρίζουν ούτε οι σοφότεροι επιστήμονες, όπως είναι η ευθραυστότητα ή η αντοχή των ανθρώπινων συναισθημάτων σε κάποια περίσταση. Αυτά που δεν μπορείς να γνωρίσεις με τα βιβλία μπορείς να τα γνωρίσεις μόνο παίζοντας, όπως τα όρια του εαυτού σου, και αυτή είναι μία αρχή που κληρονόμησα από εκείνα τα σαββατοκύριακα και συνεχίζω να παίζω μέχρι και σήμερα, μα με το μόριό μου, μα με τις ψυχές των άλλων, μια με την δική μου ψυχή, ευτυχώς παίζω καμιά φορά και με τις γάτες μου που είναι πιο έξυπνες, πιο πονηρές, πιο ζηλιάρες, και πιο ανταγωνιστικές και με βάζουν στην θέση μου. Από εκείνες τις στιγμές με τους ανθρώπους πάντως έμαθα την σημασία της ενότητας, της συνεργασίας, της ανακάλυψης και της αυτόνομης εκμάθησης.

Εκείνη η μεγάλη ψυχή του κτήματος φώλιαζε στη σκιά εκείνου του μεγάλου δέντρου, εκείνης της πελώριας συκιάς που απ’ ότι έλεγε ο θείος ήταν τόσο σπάνια όσο ο οριζόντιος ανεμόμυλος που ήταν πολύ αποδοτικός στην εποχή του, και ακόμα πιο σπάνια γιατί ήταν μοναδική τέτοια συκιά στην Ελλάδα και την είχε φέρει από το εξωτερικό κάποιος γνωστός του. Και όχι μόνο βρήκε μια πατρίδα για να απλώσει τις ρίζες της, αλλά ένα μέρος που την έθρεψε και την έκανε πραγματικό γίγαντα, τόσο ψηλή που κανένα από τα αδέρφια της δεν κατάφερε στην αυθεντική της πατρίδα. Μια ψυχή τελικά τόσο γνήσια ελληνική, όσο κάθε τι ελληνικής καταγωγής, χωρίς χαρτιά αυθεντικότητας και προελεύσεως αλλά με μοναδική σφραγίδα γνησιότητας που είναι πάντα ευανάγνωστη και κραυγαλέα. Τα βαριά κλαδιά που έγερναν ολόγυρα σχημάτιζαν στα πόδια της έναν εσωτερικό θόλο που χωρούσαν όρθιοι αρκετοί άνθρωποι, αλλά που ήταν τόσο απόκοσμος και μυστηριώδης που δεν ήθελες να μένεις μέσα σ’ αυτήν την περίεργη σκιά για πολύ. Έμοιαζε πλανήτης απόμακρος και αφιλόξενος αλλά στην πραγματικότητα ήταν σαν τον θείο, όταν πλησίαζα με σεβασμό και καλή διάθεση εκείνη μου έδειχνε την καρδιά της, είχαν μεγαλώσει τόσα χρόνια μαζί με τον κυρ-Διονύση, και οι δύο ξένοι από άλλο τόπο, να ζούνε μαζί στην δική τους αυτόνομο βασίλειο που είχε τακτικά τόσους πιστούς, τόσο που θα ήταν αδύνατο να μην πάρει κάτι στο χαρακτήρα ο ένας από τον άλλον. Απ΄ όσο θυμάμαι από εκείνη την ηλικία το συγκεκριμένο δέντρο σίγουρα αγαπούσε τα παιδιά.

Αν με ρωτούσε λοιπόν κανείς ποιο πορτραίτο θα μπορούσε να συμβολίζει τα σαββατοκύριακα του ‘’80 στις άσβηστες μνήμες μου, θα του έλεγα ότι η πιο αντιπροσωπευτική εικόνα είναι αυτή του πανάσχημου, επιβλητικού και συμβολικού δέντρου, που για μια δεκαετία κακογουστιάς, αυτοεπίδειξης και ψευτοσυμβολισμών θα φαινόταν επιλογή που ταιριάζει απόλυτα, αλλά βέβαια μόνο εγώ θα μπορούσα να εκτιμήσω την πραγματική του αξία. Ήταν εκείνο το δέντρο που για τυχαίο λόγο έτυχε να κάτσει εκεί, που έτυχε κι έκατσε ο γέρος, που έτυχε να βρισκόμαστε κάθε τόσο γύρω του όλοι οι υπόλοιποι, οπότε αυτή η οντότητα συμμετείχε τόσο ενεργά στην ιστορία που αρχίζουν να αμφισβητούνται οι συμπτώσεις , και όντας σύμβολο το ίδιο σαν συκιά που είναι, έδωσε αμέσως μυθική τροφή στην φαντασία για έναν τέτοιο συλλογισμό. Ειδικά στις μέρες όχι μόνο έχει χαθεί η επαφή ανάμεσα στους ανθρώπους από το ίδιο σόι αλλά ακόμα και μεταξύ των ανθρώπων της ίδιας οικογένειας, και βλέποντας και το δικό μου σόι περίπου στην ίδια κατάσταση σκέφτηκα διάφορα πριν κάμποσο καιρό που έτυχε να περάσω από το μέρος και είδα με πίκρα πως τίποτα πια δεν έκρυβε τον ανεμόμυλο, οι απόγονοι των γέρων είχαν κόψει το αιωνόβιο δέντρο. Σιγουρεύτηκα ότι έχουμε καλώδια και κινητά με πολλά κουμπιά, με ίντερνετ, με δορυφόρους και τεραμπάιτ, αλλά τώρα πια δε μας ενώνει τίποτα γιατί λείπει το μεγάλο δέντρο. Αυτός ο μακρινός τόπος τώρα απείχε μόλις 50 χιλιόμετρα από την Αθήνα.

Το άλογο, το βόδι, ο σκύλος και ο άνθρωπος

2009-05-23T17:08:00.007+03:00

Όταν ο Δίας έφτιαξε τον κόσμο και τα ζώα που θα τον κατοικούσαν, όριζε στο καθένα από αυτά, πόσα χρόνια θα ζούσε.

Σ’ όλα, όπως στη θαλασσινή χελώνα λόγου χάριν, όρισε να ζει ως τριακόσια χρόνια, σ΄ άλλα, σαν το κοράκι για παράδειγμα, διακόσια, στον ελέφαντα εκατόν πενήντα, στη φάλαινα πεντακόσια, στις πεταλούδες τρεις μέρες.

Κι επειδή όλα ήταν για πρώτη φορά φτιαγμένα από το Δία και τότε θ’ αρχιζαν να ζούνε, κανένα τους δεν περηφανεύτηκε, ούτε παραπονέθηκε για τα χρόνια που του είχε ορίσει.

Αφού έφτιαξε όλα τα ζώα, ο Δίας έφτιαξε και τον άνθρωπο. Σ’ αυτόν έδωσε και κάτι, που δεν είχε δώσει στα άλλα ζώα. Του έδωσε το λογικό.

-Και πόσα χρόνια ορίζεις να ζω; Ρώτησε ο άνθρωπος.
-Σαράντα! Του απαντάει ο Δίας.
-Καλά! Λέει ο άνθρωπος.

Αμέσως, με το λογικό του, σκέφτηκε πως σαράντα χρόνια είναι πολύ λίγα, όταν ένα κοράκι, λόγου χάρη, ζει τουλάχιστον εκατό. Δεν είπε όμως τίποτα, για να μην του τα πάρει κι αυτά ο Δίας.

Όταν βγήκε στη ζωή ο άνθρωπος ήταν άνοιξη, όλα ήτανε όμορφα γύρω του, αλλά, τις νύχτες έκανε δροσιά και καθώς δεν είχε χοντρό δέρμα, όπως τα άλλα ζώα, για να προφυλάσσεται, σκέφτηκε να φτιάξει. Μάζεψε φύλλα τα ‘ραψε και τα φόρεσε. Αλλά τα φύλλα μαραίνονταν και τρίβονταν. Τότε χρησιμοποίησε προβιές αγριμιών.

Έπειτα είδε πως τα πουλιά χτίζανε φωλιά, και σκέφτηκε κι αυτός να φτιάξει μια φωλιά, αλλά να είναι σκεπασμένη από πάνω, κι όχι ξέσκεπη, όπως οι φωλιές των πουλιών.

Με το λογικό, λοιπόν, που του είχε χαρίσει ο Δίας, έφτιαξε ένα σπίτι με σκέπη, με πόρτα για να μπαινοβγαίνει και με παράθυρα, που του χρησίμευαν για να βλέπει τι γίνεται έξω, χωρίς να αναγκάζεται να βγαίνει από το σπίτι του.

Πέρασε η άνοιξη κι ήρθε το καλοκαίρι με τις ζέστες του. Τα ζώα έτρεχαν να βρούνε κανένα δέντρο για να ξαπλώσουν κάτω από τον ίσκιο του. Ο άνθρωπος, όμως, είχε το σπίτι του, κι έτσι είχε όσο ίσκιο ήθελε.

Ήρθε κι ο χειμώνας κι άρχισαν οι βροχές, τα κρύα, τα χιόνια. Τα ζώα έτρεμαν από το κρύο και στριμώχνονταν το ένα πλάι στο άλλο για να ζεσταθούν. Ο άνθρωπος όμως κλεινότανε μέσα στο σπίτι του και δεν κρύωνε καθόλου.

Ένα βράδυ, που έκανε κρύο δυνατό, χτύπησαν την πόρτα του.

-Ποιος είναι; Ρώτησε από μέσα ο άνθρωπος.
-Είμαι εγώ, το άλογο, ακούστηκε απ’ έξω μια φωνή. Πάρε με μαζί σου, άνθρωπε, γιατί κρυώνω κι εγώ θα σου δουλεύω για να σε ξεπληρώσω.
-Μου χαρίζεις δέκα χρόνια από τη ζωή σου για να σε πάρω;
-Σου χαρίζω! Υποσχέθηκε το άλογο.

Κι ο άνθρωπος το πήρε μέσα στο σπίτι του και το άλογο ζεστάθηκε κι άρχισε να του δουλεύει.

Το άλλο βράδυ, παρουσιάστηκε το βόδι.

-Πάρε με άνθρωπε, να ζεσταθώ, κι εγώ θα σου δουλεύω! Τον παρακάλεσε.
-Σε παίρνω, αν μου χαρίσεις δέκα χρόνια από τη ζωή σου, είπε ο άνθρωπος.
-Μ’ όλη μου την καρδιά, απάντησε το βόδι.

Κι ο άνθρωπος το πήρε μέσα στο σπίτι του και το ‘στρωσε στη δουλειά.

Το τρίτο βράδυ, ήρθε κι ο σκύλος, τουρτουρίζοντας.

-Πάρε με, άνθρωπε, στο σπίτι σου κι εγώ θα σου δουλεύω, του είπε.
-Εσύ για δουλεία δεν κάνεις, αποκρίθηκε ο άνθρωπος. Θα σε πάρω όμως για να φυλάς το σπίτι μου, όταν θα λείπω, φτάνει να μου χαρίσεις δέκα χρόνια από τη ζωή σου.
-Σου τα χαρίζω! Φώναξε ο σκύλος πρόθυμα.

Κι ο άνθρωπος τον πήρε στο σπίτι του και τον έβαλε να το φυλάει κι εκείνος το φύλαγε πιστά.

Κι έτσι ο άνθρωπος κέρδισε τριάντα χρόνια. Μόνο που, όταν τελείωσε τα σαράντα δικά του κι άρχισε να ζει τα δέκα του αλόγου, άρχισε να καμαρώνει σαν εκείνο. Στο δέκα του βοδιού, έγινε βαρύς και στενοκέφαλος κι ήθελε να γίνεται πάντα το δικό του. Και, στα τελευταία δέκα χρόνια, που είχε πάρει από το σκύλο, έγινε γκρινιάρης και θύμωνε με το παραμικρό.

Γι’ αυτό, από τότε, οι άνθρωποι έχουν τέτοιο χαρακτήρα: είναι γιατί ζούνε τα χρόνια, του αλόγου, του βοδιού και του σκύλου.

source: Αισώπου Μύθοι

Τας σημαίας

2009-03-11T13:22:00.011+03:00

Μπήκε για τα καλά ο Μάρτης και γι' αυτό θα πέσει φωτιά να μας κάψει αν δεν μιλήσουμε και φέτος για τις σημαίες, είναι κάτι σαν την γιουροβίζιον. Ο Τσενάι μπορεί να πήγε στο Χάρβαρντ, ίσως και να παντρεύτηκε, αλλά εμείς όμως εξακολουθούμε να έχουμε 25η Μαρτίου. Την θέση του όλο και κάποιο άλλο αλβανόπουλο θα πάρει. Η προσωπική μου άποψη είναι πως η σημαία δεν είναι μαθητικό βραβείο, ούτε για Έλληνες ούτε και για ξένους αλλά υπάρχει και μία άλλη οπτική γωνία η οποία επιμελώς αποκρύπτεται. Μπορείς να βρεις 1000 επιχειρήματα γιατί ένας ξένος δεν μπορεί να κρατάει την ελληνική σημαία, μόνο που το παιχνίδι της σημαίας παίζεται με τον ίδιο τρόπο εις τον αιώνα των αιώνων:

Νικητής της σημαίας είναι όποιος έχει πιο πολλές σημαίες στο χάρτη, ανεξαρτήτως ποιος τις κρατάει.

Η ελληνική ιστορία που διδάσκεται στα σχολεία πάει κάπως έτσι. Στην αρχή ο κόσμος ήταν λευκό χαρτί και μετά εμφανίσθηκαν οι Έλληνες. Και μετά έφτιαξε ο κόσμος. Ωραίο ακούγεται αλλά τα πράγματα δεν είχαν ακριβώς αυτήν την τροπή, και ναι, όντως πριν τους Ίωνες στην περιοχή της Ανατολίας υπήρχαν οι Χιττίτες, λέξη άγνωστη για τα ελληνικά σχολεία. Το κακό είναι πως οι Τούρκοι ισχυρίζονται ότι είναι απευθείας απόγονοι των Χιττιτών κατά τον ίδιο τρόπο που οι Έλληνες ισχυρίζονται ότι είναι απευθείας απόγονοι των Ιώνων. Στην πραγματικότητα από τους αιώνες προσμίξεων ούτε που γνωρίζουμε πως έμοιαζαν αυτές οι δύο φυλές. Αλλά ας αφήσουμε τους Τούρκους στην καφρίλα τους και ας ασχοληθούμε λίγο με την δική μας καφρίλα.

Δύο ιστορικές περίοδοι για τις οποίες οι Έλληνες είναι γενικώς πολύ περήφανοι, ήταν τα χρόνια της Μακεδονικής αυτοκρατορίας όπως και τα χρόνια της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Φαντάζομαι αυτά τα δύο λάβαρα, δηλαδή ο ήλιος της Βεργίνας και ο δικέφαλος αετός, θεωρούνται σημαίες ανώτερων πολιτισμών, αλίμονο βέβαια, μιλάμε για αυτοκρατορίες και όχι για μικροσκοπικά έθνη ξενόφοβων ποντικών.Λοιπόν, μπορούσε ο Πέρσης που προσαρτήθηκε στις μακεδονικές φάλλαγες να κρατάει λάβαρο; Μπορούσε ένας αλλοδαπός τα χρόνια του Βυζαντίου να κρατάει όχι απλώς ένα λάβαρο αλλά τα ίδια τα "κλειδιά" της Κωνσταντινούπολης; Επικαλούμαστε έναν μεγάλο Έλληνα τον Μ.Αλέξανδρο συνεχώς, αλλά ποια ακριβώς θα ήταν η αντίδρασή του αν του λέγαμε πως έχουμε πρόβλημα με τον μαυριδερό Αιθίοπα-πρωτοπαλίκαρό του;

Οι Βάραγγοι ήταν ένας αρχαίος σκανδιναβικός λαός Βίκινγκ που έδειχνε πρωτοφανή αγριότητα κατά την διάρκεια της μάχης και που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ιστορία της Ρωσίας και του Βυζαντίου. Και ναι, όντως επιτέθηκαν 5-6 φορές στους Βυζαντινούς κι ας έφαγαν τα μούτρα τους. Οι αυτοκράτορες όμως αντί να τους εξαφανίσουν, σκέφτηκαν να τους εκμεταλλευτούν. Οι Βάραγγοι δεν ήταν πολίτες της βυζαντινής αυτοκρατορίας, ήταν ξένοι μισθοφόροι. Όμως επειδή ένας αυτοκράτορας είναι αυτό που λέει η λέξη και δεν είναι ο πρωθυπουργός των ποντικών που ανέφερα πρωτύτερα, όχι μόνο τους είχε προάγει σε μέλη της επίλεκτης αυτοκρατορικής φρουράς αλλά θεωρούνταν οι καλύτεροι στρατιώτες της αυτοκρατορίας. Οι πολίτες της αυτοκρατορίας από την άλλη δεν τους συμπαθούσαν και πολύ, τους θεωρούσαν κρασοκανάτες και ελεεινούς βαρβάρους με απαίσιους τρόπους, γεγονός που πράγματι έφερνε τον ίδιο τον αυτοκράτορα σε δύσκολη θέση όταν είχε επισκέψεις. Ήταν όμως πιο πιστοί από τους ίδιους τους βυζαντινούς στρατιώτες που ήταν επιρρεπείς σε συνομωσίες ανατροπής του θρόνου, και σίγουρα πιο άριστοι μαχητές αφού συνήθιζαν να διασκεδάζουν διαμελίζοντας ανθρώπους. Δηλαδή οπωσδήποτε πιο άγριοι απο τους... Αλβανούς εγκληματίες.

Αν έλεγες στον Βουλγαροκτόνο ότι έχεις πρόβλημα να κρατά το λάβαρο ένας αλλοδαπός, ποια ακριβώς θα ήταν η αντίδρασή του άραγε; Μήπως και μόνον αυτό θα έφτανε για να καταδικαστείς σε Κύκλωπας; Μήπως και την εποχή του Μ.Αλεξάνδρου τέτοιου είδους ερωτηματικά έφταναν για να κατηγορηθείς για εσχάτη προδοσία;

Ξέρουμε όλοι πως είναι τα παιδιά σ' αυτές τις ηλικίες, ο δικός μου λόγος έχει να κάνει περισσότερο με την εκμετάλλευση αυτών των παιδιών παρά με λόγο εναντίον του ρατσισμού, είμαι θιασιώτης αυτού που λένε "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα". Μήπως τόσα χρόνια δεν τους εκμεταλλευόμαστε ούτως ή άλλως; Αντί να τους κάνουμε μουτζαχεντίν όμως υπέρ μας, κάνουμε ακριβώς το αντίθετο, και αυτή ακριβώς είναι η διαφορά μεταξύ ενός έθνους-κωλοτρυπίδας απέναντι σε μία αυτοκρατορία που όλοι ειναι περήφανοι γι' αυτήν, ακόμα και οι βάρβαροι.

Όσοι υπηρετήσατε σε νησιά τα τελευταία 15 χρόνια θα είδατε λόχους... 6 ατόμων. Ολόκληρα τάγματα 50 ανθρώπων όλων κι όλων. Δεν ήταν καν τάγματα, ούτε καν λόχοι, αυτό δεν ήταν καν στρατός. Εγώ προσωπικά έχω γνωρίσει Αλβανούς που ήθελαν να υπηρετήσουν διακαώς στον ελληνικό στρατό αλλά δεν μπορούσαν. Σκεφτείτε ότι λόγω του εύπλαστου της ηλικίας, αν πιάσουν σημαία και ανι πιάσουν όπλο και ακούσουν και "μπράβο", μετά ξέχασέ τους μητέρα-Αλβανία. Οι πιο τρανή απόδειξη είναι οι δικοί μας ομογενείς 3ης και 4η γενεάς. Άπαξ και υπηρέτησαν στον αμερικανικό στρατό, ξέχασέ τους οριστικά, άπαξ και σήκωσαν την αμερικανική σημαία, είναι αμερικάνοι και μόνο αμερικάνοι.

Εμείς κανονικά στους αλλοδαπούς θα έπρεπε να δίνουμε με το ζόρι τις σημαίες και να τους λέμε και μπράβο, όχι να δημιουργούμε τέτοια θέματα από ανθρώπους που δεν έχουν βγει καν παραέξω από το χωριό τους. Γι' αυτούς ο κόσμος είναι χωριό, για εμάς τους υπόλοιπους είναι αυτοκρατορία. Το παράδοξο της υπόθεσης είναι πως από τους ίδιους ανθρώπους θα ακούσεις τα περισσότερα για την "Μεγάλη Ελλάδα" ενώ κυριολεκτικώς έχουν μαύρα μεσάνυχτα όσων αφορά την ιστορία. Με τον ίδιο τρόπο θα μπορούσαμε να παραμυθιάσουμε και τους ίδιους τους σκοπιανούς που μας έχουν κατατρωπόσει σε διπλωματικό επίπεδο, να τους τάξουμε εμείς οι ίδιοι την μακεδονική αυτοκρατορία που ονειρεύονται. Ενώ τώρα τι;

Έχουμε κάνει έναν εχθρό με IQ 180 που περιμένουμε να πάρει το πτυχίο από το Χάρβαρντ και να ζητήσει με κάποιον τρόπο την εκδίκησή του από την ελληνική κοινωνία του IQ ραδικιού. Ενώ ο ίδιος αρχικά δεν είχε καμία τέτοια πρόθεση, ήθελε να γίνει δικός μας.

Αυτή ακριβώς είναι η διαφορά μεταξύ ενός έθνους ποντικών και μία αυτοκρατορίας. Η αυτοκρατορία μηχανοραφεί διάφορα "βυζαντινά σενάρια" για να βγαίνει πάντα κερδισμένη. Ενώ το έθνος των ποντικών έχει πολίτες που κρύβονται στην ίδια τους την χώρα.

Τερατάκια γραφείου

2009-02-16T06:05:00.001+03:00

Ο πραγματικός πλούτος της χώρας παράγεται στο χωράφι και στο εργοστάσιο, γι αυτό οι αγρότες και οι εργάτες δε διανοήθηκαν ποτέ να επικαλεστούν κάποια νεφελώδη ιδεολογήματα για τη δουλειά τους.
Η προσφορά τους είναι αυταπόδεικτη.

Αντιθέτως οι απασχολούμενοι στον τριτογενή τομέα των υπηρεσιών, δεν αρκούνται στην υψηλότερη αμοιβή που εισπράττουν, αλλά αγωνιούν να δώσουν και ανώτερο νόημα σε αυτό που κάνουν.
Το επάγγελμα έγινε ιδεολογία.

Ο καλώς εννοούμενος επικερδής χαρακτήρας αποσιωπάται συστηματικά και προβάλλεται κατά κόρον σα ζωτική ωφέλεια για το κοινωνικό σύνολο. Οι χρηματιστές κόπτονται για την «ανάπτυξη», οι διαφημιστές μοχθούν για την «επικοινωνία», οι ασφαλιστές χτίζουν την «ασφαλιστική συνείδηση», οι δημοσιογράφοι αγωνιούν για την «ενημέρωση» κοκ. Εξ ου και το καταγέλαστο ορισμένων ότι ασκούν λειτούργημα .

Η κοινωνία που διευθύνεται από τους εγγράμματους, έχει περί πολλού αυτά τα επαγγέλματα και περιφρονεί εξόφθαλμα τον αγρότη και τον εργάτη. Απόδειξη ότι τους αμείβει με τα χαμηλότερα των εισοδημάτων και τους επιφυλάσσει πενιχρές συντάξεις και ανεπαρκέστατη υγειονομική περίθαλψη.
Ουδείς ζηλεύει τη μοίρα τους.

Οι νέοι ονειρεύονται να σπουδάσουν για να κάνουν καριέρα σε κάποιες από τις μοντέρνες και αστραφτερές δουλειές. Αυτές έχουν πέραση, προσφέρουν υψηλές αμοιβές και απείρως υψηλότερο κοινωνικό στάτους. Δεν υποψιάζονται καν πως η καριέρα είναι η δική τους κοιλάδα των δακρύων. Για να πετύχεις σε αυτές τις δουλειές, το παν είναι να ξέρεις να πουλάς τον εαυτό σου. Αλλού σε θέλουν τολμηρό και επιθετικό και αλλού μετρημένο και αξιόπιστο. Οι απαιτήσεις αλλάζουν ανάλογα με τον κλάδο. Άλλο σειλς και άλλο φαϊνανς. Σ’ αυτή την κωμωδία του αγκρέσιβ ή του ρελαϊαμπλ δε θα σταματήσεις ποτέ να συμμετέχεις, αυτή θα σε κρατάει στη δουλειά. Επίσης από την ημέρα που θα εισέλθεις σε έναν κλάδο, θα πρέπει να ασπαστείς και τις ιδεοληψίες του, σα να μυείσαι σε θρησκευτική αίρεση. Ο κλάδος υπεράνω όλων.

Είναι ο ιερός δεσμός που προστατεύει και ανυψώνει τα μέλη του, ασχέτως των εσωτερικών ανταγωνισμών. Με αυτή τη συντεχνιακή αντίληψη της χειρίστης μορφής οι «συνάδελφοι» θωρακίζουν την επαγγελματική τους ιδιότητα και διεκδικούν από την κοινωνία διαρκώς και νέα προνόμια.
Μαζί με την είσοδο στην αγορά εργασίας των νέων επαγγελμάτων εισήχθη και η δυτική νοοτροπία του ολοκληρωτικά αφοσιωμένου στην δουλειά του προτεστάντη. Ο χρόνος που αφιερώνουν οι υπάλληλοι στην εταιρία είναι τρομακτικός.

Στις σύγχρονες επιχειρήσεις η εργασιακή σκλαβιά επανήλθε λουστραρισμένη, αλλά εξίσου εξοντωτική. Η μοίρα του σπουδασμένου εργαζόμενου είναι δυσμενέστερη από αυτή του αγράμματου εργάτη. Το καθορισμένο ωράριο θεωρείται παρωχημένη αντίληψη, και η αμοιβή για υπερωρίες είναι αδιανόητη. Οι υπάλληλοι δουλεύουν εντυπωσιακά περισσότερες ώρες από τις προβλεπόμενες από το νόμο, απασχολούνται Σαββατοκύριακα και αργίες χωρίς την ανάλογη αμοιβή.

Τα εξοντωτικά δωδεκάωρα δουλειάς είναι nonstop. Η μεσημβρινή σιέστα έχει τεθεί πλέον και στη χώρα μας υπό διωγμόν, κατάντησε μομφή. Λένε πως αυτός κοιμάται μεσημέρι εννοώντας πως είναι εκτός πνεύματος, εν ολίγοις ακατάλληλος. Ο ύπνος του μεσημεριού είναι βάλσαμο για τη ψυχική και τη σωματική υγεία και εννοείται, συμβάλλει καίρια στη μακροβιότητα . Είναι κατά πολύ πιο απαραίτητος και ζωογόνος από όλες τις χελθι βιταμίνες, τα σπα και τις λοιπές τεχνικές στήριξης του ανθρώπινου οργανισμού.

Ο ευπρεπής μισθός και ίσως κάποιο ετήσιο bonus που παρέχουν οι εταιρίες στα μοντέρνα εργατόσκυλα δεν αντισταθμίζουν τις ατέλειωτες ώρες πρόσθετης δουλειάς. Γι αυτό υπάρχουν συνήθως κάποιες έξτρα παροχές κολακείας το ωραίο γραφείο (με παράθυρο ή όχι ανάλογα με τη θέση σου στην ιεραρχία) και κάποιοι φανταχτεροί τίτλοι που ουσιαστικά δε σημαίνουν τίποτε. Προβιβάζεσαι σε εξέκιουτιβ, σινιορ εξέκιουτιβ, κορντινέιτορ, σουπερβάιζορ, νταιρέκτορ, βάιζπρεζιντεν, τσιφ, μέλος του εξέκιουτιβ μπόρντ και άλλα του σωρού και χωρίς νόημα.

Η επιτυχημένη καριέρα σε μια σύγχρονη εταιρία αποτελείται από δύο βασικά στοιχεία: την όλο και μεγαλύτερη «τρέλα» για δουλειά και το λόγιαλτυ (πιστότητα) για την εταιρία και τους στόχους της. Επίσης είναι απαραίτητο να συμμεριστείς κάποιες νέες αξίες. Όπως το σχιζοφρενικό «άλλο δουλειά και άλλο φιλία» λές και ο άνθρωπος μπορεί να κάνει αναστολή αισθημάτων. Ή το δόγμα ότι με κάθε θυσία πρέπει να φέρεις σε πέρας την αποστολή που σού ανέθεσαν. Όλα αυτά καλύπτονται με την πρόστυχη στρεψοδικία του σωστού επαγγελματία. Που σημαίνει ότι προκειμένου να γίνει η δουλειά σου όλα επιτρέπονται. Η δουλειά προηγείται κάθε ανθρώπινου αισθήματος , φιλία, αγάπη, δίκιο, κατανόηση είναι δευτερεύοντα.

Λέμε είμαι προφέσιοναλ και αυτό τα εξηγεί όλα. Και ο Αλ Καπόνε προφέσιοναλ ήτανε.
Το πλέον ψυχοφθόρο για τον εργαζόμενο είναι πως πρέπει να δίνει κάθε μέρα εξετάσεις. Τα σύγχρονα επαγγέλματα έχουν υψηλό βαθμό ανασφάλειας σε σχέση με τα παραδοσιακά. Και απείρως σκληρότερο ανταγωνισμό τόσο εξωτερικό, από άλλες ομοειδείς εταιρίες, όσο και κυρίως εσωτερικό, από άλλους καπάτσους που εποφθαλμιούν την ίδια θέση. Ακόμη και το υψηλόβαθμο στέλεχος δεν αισθάνεται σιγουριά: πάει ένα πρωί στη δουλειά και χωρίς καμιά προειδοποίηση βρίσκει το γραφείο του στο διάδρομο.

Στο πίσω μέρος του κεφαλιού μας όλοι ξέρουμε ότι στον κόσμο δεν ήρθαμε για να κάνουμε καριέρα, λεφτά και όνομα, ήρθαμε πρωτίστως για να ζήσουμε και ει δυνατόν να αφήσουμε αυτό τον κόσμο λίγο καλύτερο από ότι τον βρήκαμε. Αλλά δε ζούμε κι αυτό μας τρελαίνει. Το άγχος, το στρες, ο φόβος, η ντροπή, η περιφρόνηση, η επιθετικότητα, η θέληση της δύναμης γεννιούνται από μια καταπιεσμένη θέληση για ζωή. Με την πιο κοινή λογική όσες ώρες δουλεύεις, άλλες τόσες πρέπει να έχεις ελεύθερες για να χαρείς αυτά που έβγαλες. Όμως ο νέος άνθρωπος σπαταλά όλο το χρόνο, την ευφυία, την εφευρετικότητα και τις εμπνεύσεις του για την καριέρα του και όχι για τη ζωή του. Ο ψυχισμός του μολύνεται από αυτό το δηλητηριώδες αλισβερίσι.

Φυσικά, το εξέκιουτιβ τερατάκι γραφείου θα μεταφέρει μακάβρια το πάρε δώσε και στις προσωπικές του σχέσεις. «Αυτά έκανα για σένα, περιμένω ανταπόδοση». Μοιραία οι λαμπρές καριέρες είναι πυραμίδες που θεμελιώνονται πάνω σε προσωπικές και οικογενειακές τραγωδίες.

Διονύσης Χαριτόπουλος
(απόσπασμα από το βιβλίο του «Ημών των Ιδίων»)

Σχέσεις των 2 φύλων

2008-06-20T01:51:00.003+03:00

«Η άμεση, φυσική, αναγκαία σχέση της μιας ανθρώπινης ύπαρξης προς την άλλη, είναι η σχέση του άντρα προς τη γυναίκα.

Στη φυσική της ειδολογική σχέση, η σχέση του ανθρώπου προς τη φύση είναι άμεσα η σχέση του προς τον άνθρωπο, όπως η σχέση του προς τον άνθρωπο είναι άμεσα η σχέση του προς τη φύση, προς τη δική του φυσική κατάσταση.

Έτσι η σχέση αυτή αποκαλύπτει με μια αισθητή μορφή, υποβαθμισμένη σε ένα ευδιάκριτο γεγονός, την έκταση στην οποία η ανθρώπινη ουσία έχει γίνει φύση για τον άνθρωπο, ή η φύση ανθρώπινη ουσία.

Από τη σχέση αυτή μπορεί να εκτιμηθεί ολόκληρο το επίπεδο της ανάπτυξης του ανθρώπου.

Βλέπει κανείς από το χαρακτήρα της σχέσης αυτής πόσο ο άνθρωπος σαν ειδολογική ύπαρξη, σαν άνθρωπος, έγινε ο εαυτός του και κατανόησε τον εαυτό του.

Η σχέση του άντρα προς τη γυναίκα είναι η πιο φυσική σχέση μιας ανθρώπινης ύπαρξης προς μια άλλη.

Δείχνει δηλαδή σε ποιο βαθμό η φυσική συμπεριφορά του ανθρώπου έχει γίνει ανθρώπινη και σε ποιο βαθμό η ανθρώπινη ουσία έγινε φυσική ουσία, πόσο η ανθρώπινη φύση του έγινε φύση.

Δείχνει επίσης σε ποιο βαθμό οι ανάγκες του ανθρώπου έγιναν ανθρώπινες ανάγκες και κατά συνέπεια σε ποιο βαθμό το άλλο άτομο, σαν ανθρώπινη ύπαρξη, του έγινε ανάγκη και σε ποια έκταση στη βαθύτερη ατομική του ύπαρξη είναι ταυτόχρονα και κοινοτική ύπαρξη.»
[Κ. Μαρξ, Οικονομικά και Φιλοσοφικά χειρόγραφα 1844,σ.124-5]

Και συμπληρώνω κάτι που το είδα γραμμένο κάπου στο διαδύκτιο :

Tα ευτυχισμένα ζευγάρια πρώτα ακούν πραγματικά ο ένας τον άλλο και... μετά μιλούν!
Δεν αναλώνονται σε ατέλειωτες συζητήσεις και παράπονα, δεν βιάζονται να εκθέσουν τις απόψεις τους, δεν βγάζουν αυθαίρετα συμπεράσματα για τις προθέσεις ή τα κίνητρα των συντρόφων τους, δεν αγνοούν τη γνώμη τους, ούτε όμως τους αφήνουν στο σκοτάδι βασιζόμενοι στη... διαίσθηση του άλλου!
Έχουν, δηλαδή, ουσιαστική επικοινωνία μεταξύ τους, ενώ μοιράζονται επιπλέον και κάποιους μυστικούς κώδικες (για παράδειγμα μια «συνωμοτική» ματιά ή ένα άγγιγμα).
Μίλα μεν, άκουσον δε

"Γάμος εστίν ανδρός και γυναικός συνάφεια και συγκλήρωσις του βίου παντός, θείου τε και ανθρώπινου δικαίου κοινωνία". Ερέντιος Μοδεστίνος αρχαίος Ρωμαίος νομικός,αρχές του 3ου μ.Χ. αιώνα.

Ένα τσιγάρο δρόμος

2008-05-02T10:15:00.011+03:00

Την Τετάρτη το μεσημέρι με το που σχόλασα ένας αλλαζονικός ήλιος ζητωκραύγαζε την παρουσία του αφού η απουσία του την Κυριακή του Πάσχα ήταν περισσότερο από αντιληπτή. Το F800 με την πρώτη μιζιά ξύπνησε ζωηρά και βρυχήθηκε ευτυχισμένα για τις 8 ώρες που με περίμενε και για να γιορτάσει την λευτεριά του από τους μαντρότοιχους της δικής του υπομονής. Η δική μου είχε ήδη εξαντληθεί από το μεσημέρι της Δευτέρας του Πάσχα όπου αποχώρησαν οι εκδρομείς να πάνε για τα σπίτια τους, γιατί γενικώς γυρεύω την ησυχία μου και στην προηγούμενη ζωή μου μάλλον ήμουν γεννημένος στην καρδιά του Αμαζόνιου. Καβάλησα και τσίμπησα λιγάκι το γκάζι να ακούσω τις προπέλες του στούκας, ψυχολογικό παιχνίδι στο οποίο υποβάλω τον εαυτό μου για να αποφασίσει οριστικά ποια κατεύθυνση θα ακολουθήσει διαμέσου του γρυλίσματος, γιατί το αρχικό σχέδιο ήταν ότι έπρεπε να πάω Ψαχνά και αμέσως στην Αθήνα. Ακούστηκε ο γδούπος από την πρώτη να πέφτει βροντερά στο κιβώτιο που σήμαινε πως έπρεπε να αποφασίσω εντός 18 δευτερολέπτων το μόνιμο ερώτημα των τελευταίων 18 ετών, δηλαδή το "Λονδίνο, Άμστερνταμ ή Βερολίνο;". Ξαφνικά άκουσα το εργοστάσιο να αγριεύει και να βγάζει κάτι απειλητικούς ήχους που σήμαινε πως και το Πεκίνο θα ήταν μια καλή πρόταση για την περίσταση. Το σίγουρο ήταν πως έπρεπε να φύγω το γρηγορότερο γι' αυτό τσούλησα σχεδόν αθόρυβα με μια ενέργεια σαν του νερού στ' αυλάκι που η φυσική ροή το σπρώχνει εμπρός και όπου πάει.

στα Ψαχνά στη διασταύρωση το φανάρι ευτυχώς ήταν κόκκινο για τα καλά. Αριστερό φλας θα σήμαινε Αθήνα, πυρωμένα τσιμέντα, πλεόνασμα σε λαμαρίνες και σίδερα, νοικοκυρές σε απόγνωση, οδηγούς στα πρόθυρα νευρικής επιληψίας, αέρας παχύρρευστος εμπλουτισμένος με καινούργιες χημικές ενώσεις, ασταμάτητη φασαρία, αέναη κίνηση και φυσικά αυτό που καλεί όλους αυτούς τους ταλαίπωρους στην κολασμένη Αθήνα, δηλαδή το κέρδος. Δεξί φλας θα σήμαινε χαζά και απλοϊκά πράγματα, όπως στροφές επί στροφών αλλεπάληλων, απλώς ελευθερία. Σιγά που θα αργούσα να αποφασίσω, ένα ολόκληρο φανάρι ήταν η απόφαση και μάλιστα από τα κόκκινα φανάρια που δεν συνηθίζω να σταματάω συνήθως τις καθημερινές. Στημένο το παιχνίδι εξαρχής, δεξί φλας στα γρήγορα. Τελικά εφόσον πατήθηκε το μπουτόν δεν είχα την υπομονή να περιμένω ολόκληρα τα 45 δευτερόλεπτα του ερυθρού σηματοδότη αλλά σίγουρα αν ήταν πράσινος από την αρχή ίσως να είχα πάρει αντίθετη απόφαση, κάποιος διάολος θα με έσπρωχνε πάλι στην Αθήνα. Το παιχνίδι του χάους υπερ μου. Αφού γλίτωσα το στρίψιμο αριστερά ο προορισμός πλέον δεν είχε και πολύ σημασία δηλαδή ήμουν στο στοιχείο μου, μεγάλες πορείες χωρίς σαφές σχέδιο. Άντε τα κατάφερα και σε ξεμονάχιασα πάλι, είπα στην F μπέμπα, ελπίζω να ευχαριστηθείς την δραπέτευση όσο κι εγώ και να μην θες να καταλήξεις σε κανένα φαράγγι όσο δεν θέλω κι εγώ. Έχεις δίκιο, το ξέρω πως είναι δύσκολο να κοντρολάρω τον εαυτό μου μερικές φορές αλλά φταις κι εσύ λίγο που μου δίνεις τόσο παραπανίσιο γκάζι και γίνομαι σπάταλος.

Αφού τα είπαμε και τα συζητήσαμε ορκίστηκα να την ξεχάσω την 6η τουλάχιστον γι' αυτό το ταξίδι, καλύτερα και την 5η για να ήμουν σίγουρος. Η Β.Εύβοια είναι αγαπημένος τόπος ειδικά των Αθηναίων μοτοσικλετιστών έχει τεχνική διαδρομή που σε ορισμένα σημεία είναι σβέλτη αλλά δεν προσφέρεται για γρήγορη εκτός αν θες να ρισκάρεις την αρτιμέλειά σου για το τίποτα. Έχει απολαυστικές διαδρομές αλλά απαιτεί το 120% του ανθρώπινου σώματος και το 200% του ανθρώπινου πνεύματος για να αποφύγεις το τραγί σε κατηφορική φουρκέτα διαρκείας με αρνητική κλίση σε οδόστρωμα χτυπημένο από οβίδες. Στα σημεία που είναι καλά και προσφέρονται για "ξεμπούκωμα" τότε πρέπει να έχεις κατά νου πως ο καθαρός αέρας από την ανοιχτή ζελατίνα του κράνους φέρνοντας τη βολίδα της ντόπιας μέλισσας με 180χλμ στο μάτι, αφήνει εμπειρίες αξέχαστες μαζί με τις μώλωπες. Καλά είναι να πηγαίνεις τέτοιες εκδρομές με πλήρη εξάρτηση και να μη δίνεις σημασία σε τύπους με τσόκαρα και χαβανέζικο πουκαμισάκι γιατί τα loco έντομα και τα φαράγγια δεν προσφέρονται καθόλου.

Εντάξει, είπαμε "άγνωστος προορισμός" αλλά στ' αλήθεια υπήρχε ένας "περίπου προορισμός" γιατί λεφτά για βενζίνες προς Βουκουρέστι δυστυχώς δεν είχα πάνω μου. Το κινητό τηλέφωνο στα βουνά της Εύβοιας είναι υπόθεση "50-50", πιστόλι για φωτοβολίδες δεν είχα, χάρτη δεν είχα, GPS δεν είχα, αλλά είχα ακούσει από έναν ντόπιο συνάδελφο για ένα μέρος στη Δρυμώνα. Έτσι το πρόγραμμα ήταν περίπου ώρα 15:00 αναχώρηση υπό εξέλιξη, ώρα 16:15 Δρυμώνα, ώρα 16:45 επιστροφή, ώρα 18:30 όλος ο κόσμος είσαι εσύ Λεωφόρος-Απ.Νικολαϊδης, ώρα 19:00 σεξ με την ΑΕΚ, ώρα 21:00 έως ∞ θεραπεία με βότκα και χαλαρωτική Τζαζ αγκαλιά με το ταίρι. Θα αναρωτηθεί κανείς τι σόι άνθρωπος θα έκανε τόσα χιλιόμετρα για μισή ώρα στον προορισμό αλλά έχω πρόθεση να προβάλω σθεναρά το αντεπιχείρημα με την υπόθεση αυτών που κάρφωσαν την σημαία στην κορφή του Έβερεστ και σίγουρα παρέμειναν λιγότερο από μισή ώρα στον προορισμό. Αν δεν έβρισκα καν τον Δρυμώνα δεν έτρεχε και τίποτα, μια σημαία λιγότερη. Μέγας χορηγός η λυτρωτική διάθεση και η βεβαιότητα ότι ο κινητήρας δεν πρόκειται να αλλάξει συμπεριφορά τουλάχιστον για τα επόμενα 70 χρόνια. Τα ταξίδια και τα ξίδια είναι καλύτερα να μην έχουν αιτία, βεβαίως αν δεν έχουν και προορισμό, ακόμη καλύτερα.

Η μπέμπα ζεστάθηκε για τα καλά μετά τα πρώτα 3 ανηφορικά πέταλα στο ξεκίνημα σκαρφαλώματος του όρους Καντήλι, τα ελαστικά πατήσανε καλύτερα, το ντεπόζιτο έδινε σιγουριά στην κοιλιά όταν το σώμα πήγε εκούσια σε θέση εγρήγορσης, και το "τριπάκι" είχε μόλις ξεκινήσει. Πέμπτη, έκτη, έβδομη φορά έπαιρνα τον δρόμο για το Μαντούδι αλλά ήταν η μόνη που μπήκα στο πνεύμα από νωρίς -και γι' αυτό ίσως το χάρηκα τόσο- αφού είχα μια γενική εικόνα του μεγαλύτερου μέρους της διαδρομής έχοντας φτάσει μια φορά το ανώτερο έως την Αγία Άννα ιππεύοντας. Μετά τα 800 μέτρα ανάβασης ο κόσμος από ψηλά λάμπει στον ήλιο τα θαμπωμένα μάτια και τα βουλωμένα αυτιάβοηθούν να καταλαβαίνεις πως αλλάζεις σύμπαν. Δεξιές και αριστερές φουρκέτες και διαδοχικές ταλαντεύσεις του σώματος αρχίζουν να προμηθεύουν με την ζωή της αδρεναλίνης το σύστημα για να κινείται αποτελεσματικότερα.

Μέχρι τον Άγιο είχαμε γίνει ένα σώμα, δεν γινόταν κι αλλιώς, όχι ότι παραπονιέμαι κιόλας. Το καταπράσινο τοπίο, μετά μια αριστερή φουρκέτα, μετά μια -σπάνια- αριστερή ελεύθερη διαρκείας, μετά υπέροχα Πλατάνια, μετά μικρή δεξιά πατημένη και ίσως μέτρια δεξιά πατημένη, προσοχή στον βοσκό με τη γκλίτσα, μικρή δεξιά φουρκέτα προσοχή 50, τραμπάλα αριστερά-δεξιά, κάτι άλλοι μηχανόβιοι που μου παίζανε φώτα κατά το έθιμο, όλα μαζί αυτά έγιναν το καλύτερο φυσικό ναρκωτικό. Τυχόν δυσκίνητα οχήματα κατά το διάβα προσπελάθηκαν με ακαριαία πετάγματα στα + 100χλμ πάντα με γνώση, υπομονή και σύνεση, γιατί είναι δύσκολο να προσπεράσεις σύντομα φορτηγό σε τόσο λίγο περιθώριο και να μην μπεις στις στροφές αλεξιπτωτιστής. Ευτυχώς δεν είχε κίνηση έτσι η μόνη ανταγωνιστικότητα που εκδηλώθηκε από ένα Chevrolet που το οδηγούσε μία γυναίκα(!) και δεδομένου ότι δεν είχα σκοπό να ρισκάρω για τίποτα στον κόσμο, με διασκέδασε αφάνταστα και μου έκανε παρέα σε όλο το μήκος της διαδρομής μέχρι και πιο κάτω από το Προκόπι, όπου το στούκας ακούστηκε για λίγο σαν να κάνει κατάδυση για βομβαρδισμό και η γκόμενα χάθηκε διαπαντός απ' τους καθρέφτες. Ευτυχώς γιατί έχουμε γάμο τέλος του μηνός. Αριστερή ελεύθερη, δεξιά ελεύθερη, αριστερή πατημένη και 150, προσοχή στα πλατάνια και στον ήλιο που παίζει με όλα τα χρώματα, αριστερή ελεύθερη διαρκείας και 150, φρένα! Φρένα! Δε βλέπεις τους άλλους μηχανόβιους που έχουν αράξει να φάνε; Άστους, μη τους βάζεις στην πρίζα.

Στο πέρασμα από Μαντούδι και Στροφυλιά ήταν βελτιωμένη η συχνότητα με την οποία εμφανίζονταν οι στροφές, στο κατάλληλο σημείο, γιατί η κούραση είχε κάνει την πρώτη εμφάνιση και είχα σκοπό να κάνω τσιγάρο μόνο στο τέλος. Μετά πέτυχα άλλη μία γυναίκα με ένα μικρό σαρδελοκούτι που μου έκανε κάποια εντύπωση γιατί πήγαινε με 25χλμ και πολλά φρένα ακόμα και στην ευθεία, την προσπέρασα -σχεδόν- εύκολα με την σιγουριά πως δεν θα την ξανασυναντήσω ποτέ, την προσπέρασα και δεύτερη φορά όταν σταμάτησα να βάλω βενζίνη, και για να τριτώσει το κακό την ξαναπροσπέρασα τρίτη φορά όταν σταμάτησα για τις φυσικές μου ανάγκες. Κάτι σαν το μύθο του λαγού με τη χελώνα, αυτό το γελοίο κατασκεύασμα πάντα βρισκόταν ξαφνικά μπροστά μου.

Μετά το ταξίδι είχε πνευματικό χαρακτήρα, λίγο οι βράχοι που έσπαζαν εντελώς το πράσινο τοπίο στο δρόμο για την Κερασιά, λίγο κάτι μηχανόβιοι που μου έκαναν νόημα να προσέχω τα αρνιά που βρίσκονταν σε σιέστα καταμεσής της ασφάλτου στα σκιερά σημεία, μια οχιά που δυστυχώς δεν κατάφερα να την αποφύγω λιγάκι σημαδιακή και με το πλεονέκτημα της μπέμπας να τραβάει από πολύ χαμηλά, έβαλα 3η και την ξέχασα στο κιβώτιο. Σκεφτόμουνα άλλα, οπωσδήποτε όχι την Αθήνα, τσουλώντας χαλαρά ασχέτως αν οι μέλισσες ήταν σαν μεγάλα χαλίκια όταν έσκαζαν στο κράνος. Περνώντας μέσα από την Κερασιά έκανα μικρό σλάλομ ανάμεσα από κάτι κότες και γενικώς τα ζώα ήταν χύμα σε κλίμα καθολικής ειρήνης και δεν είδα άνθρωπο να κινείται παρά μόνο αγροτικά μηχανήματα να λιάζονται στην απόλυτη ησυχία. Ήμουν το μόνο κινούμενο μέλος της περιοχής σε περιβάλλον γενικής σιέστας και όποιος έβλεπε εκείνη την ώρα όνειρα, κάποια στιγμή θα έβλεπε προπέλες και αεροπλανάκια, γιατί ο μοναχικός ήχος της μηχανής με γέμισε με ενοχικές τάσεις είναι αλήθεια.

Είχε ταμπέλα στο χωριό "Προς καταρράκτες Δρυμώνας" έτσι μπήκα για κάμποσο σε έναν επαρχιακό δρόμο και μετά έστριψα εκ νέου σε έναν αμφισβητούμενο δρόμο ο οποίος ήταν καλός στην αρχή αλλά μετά όσο βυθιζόμουν στο δάσος παρουσιάζονταν σπασίματα της ασφάλτου με μεγάλο βάθος που ότι και να έπεφτε μέσα εκτός από τρακτέρ θα έσπαζε, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις μεγάλες γούβες σαν ξερές λίμνες χωρίς ψάρια καταλάμβαναν όλο το μήκος του οδοστρώματος και έπρεπε να έχω εφευρετικότητα μαζί με ικανότητες ζογκλέρ καθότι είναι λιγάκι σπορ οι αναρτήσεις και δεν βολεύουν για τέτοια ταρζανιλίκια. Εντέλει όταν άκουσα τα νερά είδα και μια μικρή ξύλινη εξέδρα που αποτελεί το κεφαλόσκαλο για το κατέβασμα στον καταρράκτη πλάι σε μια μεγάλη ταμπέλα και ένα ξύλινο σπιτάκι του δασαρχείου. Δεν υπήρχε ψυχή εκεί.

Οι καταρράκτες είναι ένα μέρος που έχει προσέξει η τοπική αυτοδιοίκηση και επειδή αποτελεί αξιοθέατο διάφορες ξύλινες κατασκευές στο φυσικό χρώμα του τοπίου δείχνουν όμορφα τον σωστό δρόμο με σκαλοπάτια και γεφυράκια σε ένα δίκτυο από μονοπάτια που δένουν αρμονικά με το τοπίο. Η μουσική του νερού είναι έντονη πριν καν το δεις και ήταν φάρμακο από το βουητό του αέρα που μου είχε σπάσει τα τύμπανα. Σε πρώτη φάση μια μικρή παιδική χαρά με μερικά παγκάκια σε μία εσοχή του μικρού φαραγγιού λειτούργησε σαν πρώτη στάση για φωτογραφίες. Στον πάτο φαινόταν μια μικρή πράσινη ασάλευτη λίμνη και κατόπιν τα νερά φεύγουν στο ποτάμι. Η δύναμη του ήλιου έβρισκε ξέφωτο μόνο στη λίμνη, που έτσι γινόταν και η ίδια ένας μικρός πράσινος ήλιος στο μικροσύμπαν της Δρυμώνας. Ανάμεσα στα έλατα και τη μαύρη πεύκη με τ' αηδόνια να δίνουν ρεσιτάλ, ο χώρος που θεωρείται "βοσκότοπος" για τις μέλισσες είναι ένας παράδεισος βγαλμένος από την "γαλάζια λίμνη". Συνέχισα να κατεβαίνω το μονοπάτι μέχρι εκεί που πήγαινε. Είδα το νερό να έχει σκαλίσει έναν δρόμο μέσα στον βράχο σε σχήμα 'Ζ' σαν μια νεροτσουλήθρα και κατόπιν το σημείο που έπεφτε το νερό, εκεί ήταν το κατάλληλο σημείο για το τσιγάρο που λέγαμε. Για πρώτη φορά στην ημέρα άδειασε το κεφάλι μου από όλα, εν μέσω οργίου της ζωής που με περιτρυγύριζε, στην ψυχή επικράτησε μια βουβαμάρα προϊστορικής φύσεως. Ένα τσιγάρο δρόμος, αλλά άξιζε τον κόπο.

Μην βάζεις φράγματα στο ποτάμι

2008-03-16T18:29:00.008+03:00

Από τα χειρότερα πράγματα που μπορεί να συμβούν σε ανθρώπους είναι η δημιουργία απωθημένων και ειδικά εκείνων που δεν υπήρξαν λόγοι ανωτέρας βίας που να ευθύνονται για την γέννησή τους. Πράγματα που από μικροί επιθυμούσαμε και χωρίς να υπάρχει κάποια ιδιαίτερη αιτία συνεχώς τα αναβάλαμε ή που ψάχναμε δικαιολογίες τις στιγμές της αυτοκριτικής μας. Έτσι δεν υπάρχει πιθανότητα να μην ακούσεις από παππούδες να λένε πως έχασαν την ευκαιρία να κάνουν αυτό ή το άλλο, ενώ σίγουρα μπορείς να τους δικαιολογήσεις όταν ξεκινούν να ασχοληθούν με πράγματα ακατάλληλα για την ηλικία, μερικές φορές ίσως και τραβηγμένα από τα μαλλιά. Βεβαίως αν περιμένεις να βρεις πιπινάκια στα 86 σου τότε καλύτερη μπορεί να φαντάζει η ιδέα της ευθανασίας αλλά ομολογουμένως ποτέ δεν είναι αργά για τίποτα. Αν αφήσεις αυτές τις επιθυμίες να εκκολαφθούν χωρίς ποτέ να γίνουνε πουλιά, τότε γίνονται ένα βάρος που αλυσοδένει την συνείδηση και σέρνεται ξοπίσω μας καταραμένα τιμωρώντας μας με την καταδίκη της αιώνιας αίσθησης του ανικανοποίητου. Γι' αυτό καμιά φορά πετιούνται σαν τον φελλό της σαμπάνιας εκεί που δεν το περιμένεις, αν είσαι τυχερός και συμπαθής από τους νόμους του σύμπαντος μπορεί να διαπιστώνεις ότι ήρθαν να εκπληρωθούν στην ώρα τους, γιατί ίσως αν έρχονταν νωρίτερα να μην ήταν η ευχαρίστηση τόσο μεγάλη. Τέλος πάντων όταν αποφασίσεις να κάνεις κάτι έστω και αργά σίγουρα θα βρεις χίλιους τρόπους να το στολίσεις στην φαντασία σου,αλλά δεν είναι απαραιτήτως κακό γιατί κακό θα ήταν το να έβρισκες ευχαρίστηση στις δικαιολογίες που δίνεις στον εαυτό σου κατά την περίοδο της απραξίας.
Ωραία η κιθαρούλα λοιπόν γιατί από μικρός την χάζευα και ζήλευα κατά βάθος μερικούς συμμαθητές μου κι ας μην ήξεραν να παίζουν μπάλα, κι ας τους κορόιδευαν τα άλλα αγόρια. Σκέφτομαι όμως απ' την άλλη πως κάποιοι από αυτούς θα έχουν κάνει καριέρες μετά τα τόσα χρόνια στα ωδεία, αλλά αν είσαι αγοράκι χωρίς να τρέξεις και να γδαρθείς στις αλάνες, να ασχοληθείς με πράγματα του αέρα της φωτιάς και της βροχής, να γεμίσεις ενέργεια μέχρι να σκάσεις από την κούραση, τότε μπορεί και να σημαίνει πως οι ίδιοι έχασαν άλλα πράγματα που δυστυχώς αυτά δεν γυρίζουν πίσω. Οπότε είναι μια καλή παρηγοριά να σκεφτώ πως εγώ μπορεί να ξεκίνησα να μαθαίνω κιθάρα στα 33 μου, αλλά οι κιθαρίστες οι φίλοι μου δεν θα μάθουν ποτέ πως είναι να είσαι ο ήρωας τερματοφύλακας του σχολικού ντέρμπι. Αν και στην οικογένεια πάντα είχαμε στενές σχέσεις με την μουσική, δυστυχώς για εμένα οι περισσότερες νότες του μπουζουκιού βομβαρδίζουν ανελέητα τ' αυτάκια μου. Γούστα είναι αυτά, χωρίς να καταδικάζω το άμοιρο το όργανο. Εξάλλου κάνω εξαιρέσεις σε περιπτώσεις όπως του Νταλάρα για παράδειγμα όπου το μέγεθος της φωνής αποχρωματίζει και εξαλείφει το ανατολίτικο στοιχείο.
Η Χιονάτη βεβαίως γνωρίζει πολύ καλά το χαρακτήρα μου και ξέρει ότι είμαι άνθρωπος των άκρων, την ίδια την στιγμή της απόλυτης ευτυχίας μπορεί να την διαδεχθεί η απόλυτη κατάθλιψη και ξέρει για την κατάρα μου να έχω την τάση να ασχολούμαι με πολλά πράγματα ταυτόχρονα χάνοντας στο τέλος το στόχο, αλλά είναι αλήθεια πως με έχει βοηθήσει πολύ στο να μην έχω καταπιεσμένες επιθυμίες, δεν πιστεύω στην τύχη, άρα οφείλω την παρουσία της σε κάποιον καλό θεϊκό προγραμματισμό. Δεν χρειάζομαι την κιθάρα του Νταλάρα αλλά και χίλιες φορές να περνούσα από το ράφι του super marκet όλο και θα έβρισκα κάποια δικαιολογία για να την προσπεράσω. Έτσι την βρήκα αναπάντεχα μπροστά μου έτοιμη στην θήκη της και εφόσον όταν την έπιασα από το μπράτσο η γυαλιστερή υφή της σχεδόν με παρακαλούσε για το αγκάλιασμα, κατάλαβα πως το συμπαντικό deal είχε γίνει, αργά μεν, αλλά με καλό τρόπο. Μπορεί όργανο να μην έπαιζα ποτέ αλλά έτυχε να ενδιαφέρομαι ως μαθητής στο μάθημα της μουσικής και το πεντάγραμμο, τα μέτρα, οι παύσεις και οι χρόνοι, μετατοπίστηκαν γρήγορα από το πίσω μέρος του εγκεφάλου προς το προσκήνιο, με κάποια νοσταλγικότητα. Ήρθαν από τα παλιά τα κλειδιά, ο ζυγός, τα τάστα και κόλλησαν μια χαρά.
Επειδή είναι εργαλείο το ίντερνετ δεν άργησα να βρω βοηθήματα, στην περίπτωση της κλασσικής κιθάρας μάλιστα προσφέρονται δωρεάν και σε αρκετά ευρεία κλίμακα. Τις πρώτες δέκα μέρες τα σημάδια ήταν ευνοϊκά, δηλαδή θα έπρεπε ήδη να έχω βαρεθεί αλλά φαίνεται να εισβάλει σιγά-σιγά στο υποσυνείδητο με έναν αναπάντεχο τρόπο, σε σημείο να παίζω νοερά κιθάρα και όταν δεν παίζω στ' αλήθεια. Αυτό είναι καλό, όπως επίσης και το ότι έχει ενεργοποιήσει έναν μηχανισμό παρόμοιο με αυτόν της εκμάθησης οδήγησης, δηλαδή που σιγά-σιγά γίνονται αυτόματες κινήσεις και αυτό με διεγείρει αφάνταστα. Αισθάνομαι να με απορροφά σαν σφουγγάρι, δηλαδή εχθές που το μάθημα νούμερο δέκα απαιτούσε 3 δάχτυλα στο δεξί χέρι μαζί με τον αντίχειρα οι ώρες έφευγαν σαν πεντάλεπτα. Το μάθημα δέκα έλιωσε για πάνω από 200 φορές που κάθε μία από αυτές ήταν η τελευταία, μέχρι που γύρισα το κεφάλι και είχε βγει ο ήλιος. Το ξενύχτησα για τα καλά χωρίς να με κουράσει, με έναν απίστευτο εθισμό που επαναλάμβανε την κίνηση της παρτιτούρας σχεδόν ακούσια. Στα μικρά διαλείμματα μου επιτίθονταν όλα τα άγχη της ζωής για να πάρουν την άτυπη εκδίκησή τους που τα στέλνω ολοκληρωτικά στο περιθώριο, έτσι σταδιακά μειώθηκαν και το ίδιο το παίξιμο έγινε διάλειμμα από τα προβλήματα της καθημερινότητας. Οι νότες πετάγονταν στην νύχτα και η βουβαμάρα του σκοταδιού ενίσχυε τα περιθώρια της ζωής τους κάνοντάς τες να φτάνουν μέχρι πολύ μακρυά. Ευτυχώς που είναι μακρυά οι γείτονες!

Σελίδες για να μάθεις:

http://clubs.pathfinder.gr/tetradiakitharas/752737
http://www.delcamp.net/en/index.html
http://members.tripod.com/%7EBraumeister/#DeVisee
http://perso.flamenco.free.fr/english/scores/classics/DIVERCLASSIQUEe1.htm
http://www.free-scores.com/free-sheet-music.php?CATEGORIE=999&genre=Song
http://portal.kithara.gr/

Eίδαμε άσπρη μέρα

2008-02-18T20:42:00.006+03:00

Σιβηρία

μέχρι τη μέση!μέχρι και οι ελιές υποχωρούν στο βάρος του χιονιού

οι σκυλίσιοι δρομοι δεν κλείνουν ποτέ

στολισμένη αμυγδαλιά

σταλακτίτες!

χιονοζίνα

Παγωμένη Εύβοια

χιονοθύελλα
χιονάνθρωπος
χιονάτη

Για τον φίλο Αποστόλη

2008-02-12T12:40:00.000+03:00

Ο δικτυακός φίλος pyro ήταν ένα παλικάρι που αν και δεν είχαμε γνωριστεί από κοντά πολλές φορές προσφέρθηκε να με βοηθήσει. Ήταν κι αυτός πολλά χρόνια στο ίδιο φόρουμ και από τη διάθεσή του θα μπορούσα να πω πως μόνο κακές προθέσεις δεν είχε και σίγουρα δεν ήταν παλιοχαρακτήρας. Η είδηση της αυτοκτονίας του στο ελληνικό στράτευμα έπεσε σαν βόμβα. Ο ίδιος είχε παρουσιαστεί στις ειδικές δυνάμεις αλλά λόγω κάποιου ιατρικού προβλήματος που διαγνώσθηκε, υπηρετούσε τελικά ως Τ/Φ στον Έβρο με χαρακτηρισμό Ι2. Πολλά ελέχθησαν και πολλά ήταν αλήθειες, όπως δηλαδή ο πρωτοφανής αριθμός τον Ελλήνων αξιωματικών που για να δικαιολογηθεί εκατοντάδες άδεια στρατόπεδα υπολειτουργούν αφού το πρόβλημα της υπογεννητικότητας είναι γνωστό. Αλήθεια είναι επίσης η κακή νοοτροπία τους, καθώς από το να βρεθείς με γαλόνια ενώ ήσουν στην στάνη και προσπαθούσες να λύσεις το επαγγελματικό σου αδιέξοδο, σίγουρα δεν σε κάνει ούτε πολιτισμένο, ούτε μορφωμένο, ούτε και καλλιεργημένο. Ούτε και η σπουδή στις στρατιωτικές τακτικές σε κάνει κοινωνικό άνθρωπο, ειδικά αν μεγάλωσες σε περιβάλλον χωρίς πολλούς-πολλούς ανθρώπους. Είναι αλήθεια πως σε όλη μου την θητεία δεν γνώρισα αξιωματικό από τα 2 μεγάλα αστικά κέντρα. Οι δουλειές αυτές για τους αστούς μάλλον είναι έσχατη λύση.
Αλλά είδα και κάτι άλλο στην θητεία μου, που μου επιτρέπει ίσως να κάνω λίγο τον δικηγόρο του διαβόλου. Τρεις μέρες πριν απολυθώ, σε φυλάκιο προκαλύψεως των ελληνοαλβανικών συνόρων ξυπνήσαμε όπως κάθε πρωί και πίναμε τον καφεδάκο μας αλλά η απουσία του Γ.Κ δεν έγινε αντιληπτή. Όμως κάποιος συνάδελφος αναρωτήθηκε αν είχε παρατηρήσει κανείς τελευταία την σημαία στο παρατηρητήριο:
επειδή τα φαντάρια στα φυλάκια δεν μπαίνουν στον κόπο να ανεβοκατεβάζουν σημαίες πρωί-βράδυ, αυτές είναι μόνιμα υψωμένες. Αλλά αν και ανεβοκατεβαίναμε καθημερινά πολλοί άνθρωποι στο παρατηρητήριο, κανένας δεν είχε παρατηρήσει αν όντως.... υπάρχει ακόμη. Και επειδή μάλλον θα ήταν σημαντικό παράπτωμα για τον κάθε τυπολάτρη να διαπιστώναμε τελευταία στιγμή ότι την βούτηξε κάποιος περαστικός βραδινός Αλβανός για πλάκα, αποφάσισε ένα παλικάρι να πάει να δει αν όντως υπάρχει στον ιστό. Επέστρεψε κουτρουβαλώντας με κομμένη την ανάσα και δεν μπορούσε να αρθρώσει λέξη. Το μόνο που μπορούσε να πει ήταν "ο Γιώργος.... ο Γιώργος!".
Ο Γιώργος σε ένα φυλάκιο που δεν υπήρχαν παλιοί και νέοι (στα φυλάκια αυτά όλοι απολυόμενοι είναι), σε ένα φυλάκιο που δεν είχε αξιωματικούς, σε ένα φυλάκιο που ξυπνούσες και κοιμόσουν ότι ώρα ήθελες, πέρναγες την ώρα σου όπως ήθελες, έτρωγες ότι ήθελες και γενικά θύμιζε παιδική κατασκήνωση, αποφάσισε να βάλει το όπλο στη θέση "κατά ριπάς" κάτω από το σαγόνι με αποτέλεσμα οι 4 σφαίρες που έφυγαν μονομιάς, να τον αποκεφαλίσουν. Η ιστορία συνηθισμένη, απλώς τον είχε πάρει η γκόμενα τηλέφωνο και του είπε ότι χωρίζουν.
Στρατοδικεία και ανακριτές ήταν μια επιπλέον πράξη στο θεατρικό της στρατιωτικής μου θητείας. Εμείς είπαμε αυτό που ξέραμε, η γκόμενα για να αποφύγει το λιντσάρισμα στο χωριό είπε ένα σωρό παραμύθια. Ότι δήθεν τον βασανίζαμε και άλλα τέτοια τραβηγμένα από τα μαλλιά, δηλαδή ήταν εύκολο και λογικό για τον κάθε ανακριτή να στείλει την υπόθεση στο αρχείο. Οι γονείς του νομίζω πήγαν στον... Χαρδαβέλα, εμένα με ενοχλούσαν οι μπάτσοι 4 χρόνια αργότερα όπως φαντάζομαι και τους υπόλοιπους, αλλά ευτυχώς αποφεύχθηκε επιπλέον μπλέξιμο για μια υπόθεση που ήταν φως φανάρι. Ο κάθε "επιστήμονας" θα μπορούσε να είχε κατασκευάσει το δικό του σενάριο και να είχε πάρει επιπλέον δημοσιότητα, όπως βέβαια συνηθίζεται τον τελευταίο καιρό.
Το παλικάρι αυτό πλην μιας κάποιας στεναχώριας για τον χωρισμό δεν έδειχνε κανένα σημάδι κατάθλιψης. Ούτε έδειχνε απελπισμένος, ούτε χαρακωνόταν, ούτε και ήταν τσαντισμένος. Σίγουρα κι αυτός επίσης δεν ήταν παλιοχαρακτήρας, ήταν καλό παιδάκι. Το γεγονός ότι η ηχητική του χώρου (το παρατηρητήριο ήταν σε μια κορφή ενώ το φυλάκιο σε μια γούβα) δεν επέτρεψε να ακούσουμε τους πυροβολισμούς το ίδιο βράδυ, ήταν και αυτό που μας έκανε αρχικά ύποπτους. Πράγματι δηλαδή αυτό που ειπώθηκε ότι είναι φύσην αδύνατον να εντοπιστούν γρήγορα οι φαντάροι με ψυχολογικά προβλήματα, αυτό είναι μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Επιπλέον πιστεύω ότι η στράτευση είναι μόνο για την ηλικία των 18 ετών, όπου οι συνηθισμένες προσβολές των αξιωματικών κατά τις προσωπικότητας περνάνε απολύτως στον χαβαλέ. Δεν είναι το ίδιο πράγμα για έναν 30χρονο. Τι διάολο, δεν νομίζω να είναι σπατάλη χρόνου αυτές οι υπερ-μειωμένες θητείες, πόσο μάλλον όταν ο μέσος νέος σπαταλά περισσότερους από 12 μήνες της ζωής του στις καφετέριες.
Αλλά όλα αυτά βεβαίως δεν επιστρέφουν τον Αποστόλη σπίτι του. Καλό ταξίδι φιλαράκι, τσάμπα κι άδικα.

Εύχομαι να βρει το δρόμο προς το φως το νέο έτος.

2007-12-28T16:24:00.000+03:00

Τα Χριστούγεννα έχουν τόση λάμψη που μερικές φορές αισθάνεσαι αποκομμένος από το υπερβολικό δέος της αγιότητας των ημερών, και τα πολύχρωμα φωτάκια παίζουν το δικό τους παιχνίδι στο ανθρώπινο μυαλό μιας που το περιβάλλον συνθέτει μια πιο εύθραυστη καρδιά που ίσως και να αναπολεί όλες τις μέρες του χρόνου μία προς μία. Όλοι για λίγο γίνονται εκείνα τα παιδάκια του δημοτικού που χάραζαν χρωματιστά φύλλα γλασέ δημιουργώντας απλά κι υπέροχα στολισμένα δεντράκια κι αγιοβασιλιάτικες φατσούλες για να στολίσουν παράθυρα και πόρτες καθώς θα έκανε την γλυκιά εισβολή του ο νέος χρόνος και θα έδινε στο μέτρημά του μια πιο διασκεδαστική διάσταση από το μέτρημα των τριών λεπτών μέχρι να χτυπήσει το κουδούνι. Οι δύο χρόνοι πλέον φτάνοντας στο σημείο αλλαγής της σκυτάλης καλπάζουν πλάι στους ταράνδους ανάμεσα στις πλατείες και επειδή είναι κατάφωτες γίνονται ορατοί και στα πιο μακρινά σκοτάδια, γι' αυτό μετρούν διαφορετικά τα ρολόγια και για λίγο γίνονται σύμμαχοι πλάθοντας αρκετό χρόνο ώστε αγοράζοντας μικρά ή μεγάλα δώρα μια χαραμάδα φωτός να χαράξει ένα δρόμο προς τα εκεί που θα ήθελε να είναι η τροχιά του νέου χρόνου ανάμεσα στο σύμπαν, δηλαδή την υγεία, την ευτυχία και τις καλύτερες ευχές προς όλους.

στα παλιά κορδόνια

2007-12-12T16:46:00.001+03:00

Σαν μια τέτοια βροχερή μέρα το μόνο θορυβώδες καταφύγιο που μπορούσες να βρεις ήταν το στέκι του κυρ-Μπίλυ που αν σου έδινε άσυλο για όλες τις προηγούμενες φορές που παρέβλεψε το όριο ηλικίας εισόδου και έπειτα σε είχε ξαποστείλει από τις ισάριθμες διαβολιές, είχες ένα μέρος να καταθέσεις μερικά κέρματα και ο χρόνος να κυλήσει λίγο πιο αργά και μέχρι νωρίς το βράδυ να έχει περάσει ένας αιώνας. Αλλά η ευχάριστη ανακουφιστική είσοδος σε ένα χώρο παιχνιδιού βεβαίως δεν αγιοποιούσε την κοντή και στρογγυλή φιγούρα του κυρ-Μπίλυ που σίγουρα αν είχε καμιά συμφωνία με το διάολο και ζει εώς σήμερα, στοιχηματίζω πως θα μπορούσε να φτιάξει τον πύργο του Άιφελ από τάληρα και δεκάρικα. Μια πιο καπιταλιστική βραδιά πολυτελείας θα απαιτούσε ένα ολόκληρο κοκκινωπό κατοστάρικο, τις περισσότερες φορές ρεφενέ στα τέσσερα, ώστε να μπορέσουμε να εξασκήσουμε την υπομονή του κυρ-Μπίλυ που αφορούσε την αντοχή του στο να βλέπει τις καινούργιες τσόχες των τραπεζιών του μπιλιάρδου να κινδυνεύουν από αναμμένα τσιγάρα και αεροπλανικές στεκιές απευθείας από τα τουρνουά της Γαλλίας, μέχρι ν' αρχίσει να φωνάζει και ο ίδιος τα γαλλικά του.
Ο κυρ-Μπίλυς είχε πάρει πέντε πανευρωπαϊκά και είκοσι βαλκανικά κύπελλα σφαίρισης και αυτά οπωσδήποτε θα τα στόλιζε γεμάτα με τα βερεσέδια των καταστροφών που του προκαλούσαμε μηνιαίως, άρα θα ήταν απολύτως περιττό να του ζητήσουμε ιδιωτική στέκα, προνόμοιο των μεγαλύτερων εξαρτημένων από το μπιλιάρδο εικοσάχρονων τύπων, τους οποίους για να τους καλοπιάσει τις φύλαγε στον "τάφο του Τουταγχαμών", μια σκοτεινή τρύπα στο μαγαζί που μόνο αυτός είχε τα κουράγια να μπει, για να τις φέρει με σεβασμό ως ξακουστό σπαθί που πρέπει μέσω κάποιας ιεροτελεστίας να παραδώσει στον δικαιούχο, υμνολογώντας ταυτόχρονα την μέγιστη γενναιοδωρία του, λόγω της υποτιθέμενης αγάπης του για το άθλημα . Υπήρχε μάλιστα και μία φημολογία πως εκεί φύλαγε και τις σακούλες με τα δεκάρικα αλλά ήταν τρομερά ριψοκίνδυνη υπόθεση έστω και η σκέψη να ρισκάρει κανείς γιατί αν πεταγόταν η τρομερή και τριχωτή γυναίκα του κυρ-Μπίλυ από τη Μάνη οι απώλειες θα ήταν τεράστιες! Η άμυνα του ΠΑΟ ήταν μια αγαπημένη της συζήτηση, και το βουητό του σμήνους των πιτσιρικάδων, ήταν παράγοντες που σαφώς έπαιζαν ρόλο στην όλη της ψυχολογία. Αν αναγκαζόταν να βγει από τον πάγκο του πρακτορείου ήταν καλύτερα να μην βρίσκεται κανείς στο δρόμο της αλλά και ο κυρ-Μπίλυς που έπρεπε να κάνει συνεχώς τον θηριοδαμαστή παρότι μικροσκοπικός δεν είχε κανέναν ενδοιασμό να πιάσει οποιονδήποτε μαντράχαλο από το γιακά και περπατώντας στις μύτες των παπουτσιών να τον κάνει καροτσάκι ως την εξώπορτα σαν τον Ρίζο, για να τον πετάξει στο πεζοδρόμιο μέσα σε επευφημίες και γέλια.
Ο μόνος που αργούσε σταθερά στο ραντεβού της παρέας ήταν ο αρκούδος που έμενε εκεί κοντά αλλά αναγκαζόταν να κάνει το γύρο ενός θηριώδους τετραγώνου μόνο και μόνο επειδή νόμιζε ότι του άρεσαν τα τσιγάρα JP. Μετά από δυο μέρες το πόρισμα ήταν πως του προκαλούσαν μεγάλη αηδία αλλά είχε ήδη προλάβει να παραγγείλει δυο κούτες από έναν γέρο εβραίο ψιλικατζή που είχε μαγαζί από τον σύντομο δρόμο, και έτσι ο αρκούδος ήταν βέβαιος πως θα του χτυπούσε τις κούτες που είχε παραγγείλλει στον χοντρόκωλό του μιας και δεν μπορούσε να τρέξει εύκολα ασχέτως αν οι αρκούδες είναι γρήγορες. Τα "κορδόνια" θα έπρεπε να είχαν κουδουνάκια σα τις γάτες και όχι ξύλινες χάντρες στον άβακα, διότι το κλέψιμο πήγαινε σύννεφο και ο καθένας μπορούσε να χάσει εκεί που κέρδιζε πριν δυο δευτερόλεπτα που κάποιος ελαφροχέρης ταχυδακτυλουργός πήγαινε να αλλάξει και καλά τη στέκα του για να βρει μια καλύτερη. Εντελώς συμπτωματικά την ώρα που ήταν συγκεντρωμένος με την γλώσσα έξω να μετράει την ευθεία στέκας-μπίλιας ο αρκούδος, όλο και κάποιος θα τύχαινε να περάσει από πίσω του για να πάρει τον καφέ από το τραπέζι και δολερά να του χτυπήσει τον πάτο της στέκας. Το πιο συνηθισμένο ήταν ο θιγμένος να σηκώνεται τσαντισμένος, όλοι να σκάνε στα γέλια και ο υπαίτιος να ισχυρίζεται πως "πρώτη φορά του ξανατυχαίνει" και "πως πρέπει τώρα να σκύψει και να συνεχίσει να παίζει" τρίβοντας ταυτόχρονα τα γεννητικά του όργανα. Και κάποιος θα έλεγε για την αδερφή κάποιου άλλου, πράγμα για το οποίο θα είχε άποψη ο καθένας άσχετος στο μαγαζί, άλλος θα παραπονιόταν ότι βαρέθηκε το ίδιο βιολί και θέλει να παίξει μπιλιάρδο, επικρατώντας τελικά ένας γενικός συρφετός μέχρι να έρθει η σειρά του επόμενου να παίξει και να ακούσει με τη σειρά του τα μαντάτα της δικής του αδερφής, την ώρα μάλιστα της καθοριστικής στεκιάς . Γι' αυτό ποτέ μία ώρα μπιλιάρδου δεν διαρκούσε στ' αλήθεια μία ώρα, γιατί κάθε στεκιά έστηνε έναν διαφορετικό θίασο που έκανε τις μπίλιες να κινούνται στο δικό τους χρόνο. Και μέχρι να καταλήξει όλο αυτό καθοδόν για την επιστροφή στο σπίτι με χειμωνιάτικο μπουγέλο και νερατζοπόλεμο, τα κορδόνια πρόσθεταν πολύ χρόνο στον χρόνο ενός κανονικού βροχερού απογεύματος που η διασκέδαση μετριόταν στα λιγοστά κέρματα μιας παλιάς περέας. Τότε, πριν πάρα πολλές βροχές και πάρα πολλά απογεύματα, και ίσως γι' αυτό το λόγο τελικά τα μπιλιάρδα να ζούνε τόσα πολλά χρόνια.

Η σύντομη ιστορία των 3500km

2007-10-08T19:24:00.001+03:00

Από τα λίγα πράγματα που με ευχαριστούν πολύ και τα βαριέμαι δύσκολα είναι η οδήγηση μοτοσυκλέτας, αλλά αυτό το καλοκαίρι δεν έχω λόγο να παραπονιέμαι για τίποτα αφού πήραμε τους δρόμους για τα καλά. Επειδή όμως αυτή τη φορά δεν είχαμε κάποιον να τον αγγαρέψουμε να φροντίσει τα ζωάκια μας όσο λείπουμε, κανονίσαμε τις διακοπές μας σε 3 μέρη οπότε και να επιστρέφουμε κάθε 4-5 μέρες στο σπίτι. Το πιο ιδανικό ξεκίνημα λοιπόν για να δούμε πως συμπεριφέρεται η κανούργια μπέμπα με τις βαλίτσες, τις γυναίκες και όλα τα συμπράκαλα, ήταν μια κοντινή εκδρομή χωρίς πολλές στροφές και ο πιο κατάλληλος τόπος ήταν το Ναύπλιο.

ΝΑΥΠΛΙΟ

Αγαπημένος μου προορισμός από την ηλικία των 16 αυτή η πόλη ίσως να είναι και η μοναδική πόλη με την οποία δεν έχω καμία σχέση αλλά που θα ήθελα να ζήσω μόνιμα. Δεν είναι τόσο οι εφηβικές αναμνήσεις που συνοδεύουν το όνομα, όσο η νοσταλγία που εκπέμπουν τα καλοδιατηρημένα σοκάκια της παλιάς πόλης. Αυτή τη φορά εντύπωση μου έκαναν τα -πολλά- κομπολογάδικα που μου θύμισαν ότι έχω πολλά χρόνια να περάσω από εκεί μιας και φαίνεται να εξελίσσονται σε κάποιο είδος αναβιώσιμής μόδας. Καλή ιδέα είναι μιας και έχει άμεση σχέση με τις παραδόσεις μας και μια βόλτα στο "Μουσείο του Κομπολογιού" είναι ο ευκολότερος τρόπος να αφήσεις ένα σωρό λεφτά για το τίποτα, δηλαδή μέσα μέσα στο πνεύμα του... καλοκαιριού. Mια επίσκεψη που δεν είχα κάνει ποτέ ήταν στο κρυφό σχολειό της Ι.Μ Παναγίτσας, αλλά πλην από μερικές φωτογραφίες δεν έμαθα πάρα πολλά γιατί εκείνη την ώρα που πήγα ο καλόγερος έβλεπε Τατιάνα και είχε κλείσει και τα πατζούρια για καλύτερα. Οι βόλτες στα ανθοστόλιστα σοκάκια και το καφεδάκι το πρωί στην πύλη της παλαιάς πόλης, παρέα με το καλό φαγητό στα γραφικά ταβερνάκια και τις εξόδους σε κοντινούς προορισμούς για μπάνιο, ήταν το πιο χαλαρωτικό ξεκίνημα, αν και σίγουρα δεν συστήνω βόλτες στο Παλαμήδι με 40C . Είναι μία ανθρώπινη πόλη που σέβεται τους κατοίκους της και την σέβονται κι εκείνοι με τη σειρά τους. Όταν φεύγαμε σιγουρεύτηκα όπως κάνω κάθε φορά: ότι αυτή είναι η πρώτη και η μοναδική πρωτεύουσα της Ελλάδος.

ΧΙΟΣ

Αλλά μας περίμενε ένας φίλος στη Χίο. Σε ένα νησί που επίσης είχα ξαναπάει και μάλιστα για 1,5 μήνα, αλλά είχα μείνει κυρίως στη Χώρα και έφυγα από το νησί με τις χειρότερες εντυπώσεις. Τώρα επέστρεφα με βαριά καρδιά και με την παρηγοριά ότι τουλάχιστον θα έβρισκα παρέα με μηχανές. Ήταν τόσο ρομαντικό το Ναύπλιο που υπήρχε η σταθερή αμφιβολία, πως δηλαδή δεν θα συνέχιζε η βόλτα το ίδιο όμορφα όπως ξεκίνησε. Αλλά δεν είχα ιδέα! Στο λιμάνι μας περίμενε θείος και ανηψιός για να φτιάξουμε την πιο... περίεργη τριάδα μοτοσυκλέτών για το επόμενο 5ήμερο, εκτός από το F800 φορτωμένο σα γαιδούρι, ένα GSXR-600 του μικρού και ένα Bullet 500 του θείου. Ο τελευταίος με καλεί εδώ και μια δεκαετία να πάω στη Χίο το καλοκαίρι αλλά ποτέ δεν είχε ταιριάξει. Φτάσαμε στο νησί την πιο μαγευτική ώρα, δηλαδή την ώρα της δύσεως και έπρεπε να ξεκινήσουμε για το Πυργί, ένα παραδοσιακό μαστιχοχώρι στα νότια του νησιού. Περνώντας από τον Κάμπο το εφέ του φωτός επάνω στις μοναδικές πολυτελείς κατοικίες, η αλλαγή σκηνικού με τους φιδωτούς δρόμους στα ορεινά και τα περάσματα ανάμεσα από τα μαστιχόδεντρα με θέα την κόκκινη θάλασσα, πραγματικά μας άφησαν με το στόμα ανοιχτό. Φτάνωντας στο Πυργί μείναμε πραγματικά εκστασιασμένοι καθώς δεν είχαμε ιδέα για το που πηγαίναμε. Το χωριό όπως και μερικά ακόμα λόγω της σπανιότητας της μαστίχας δεχόταν επιδρομές πειρατών γι' αυτό οι κάτοικοι είχαν φροντίσει να το μετατρέψουν σε καστροπολιτεία. Σε αυτό που δεν έμοιαζε με κανένα άλλο στην Ελλάδα, είναι η μοναδική τεχνική διακόσμησης των τοίχων με μαύρο και λευκό σοβά. Έτσι οι κατοικίες κοντά η μία στην άλλη συνέθεταν ένα τεράστιο φράκταλ το οποίο πλυμμήριζε το μάτι με σχήματα σχεδόν μεθυστικά, τόσο που σε κάνουν να νοιώθεις ότι είσαι σε άλλου είδους κόσμο.

Ο μοναδικός περιορισμός που είχα θέσει στο φιλαράκι μου ήταν να μου νοικιάσει δωμάτιο με μπαλκόνι, αλλά το μοναδικό "rooms to let" του χωριού δεν είχε τέτοιο πράγμα. Σε αντάλλαγμα μας "δώρισε" την ταράτσα που το ίδιο βράδυ κιόλας την μετέτρεψα σε bar και τελικά ήταν καλύτερα από κάθε είδους μπαλκόνι. Από ταράτσα σε ταράτσα μπορείς να πας από την μία άκρη του χωριού ως την άλλη λόγω της ιδιαιτερότητας των κτισμάτων και έτσι προέκυψαν διάφοροι μύθοι με νεράιδες που δεν ήταν παρά κρυφοί εραστές που είχαν επινοήσει την μέθοδο των ταρατσοραντεβού. Το χωριό δεν έχει δρόμους αλλά σοκάκια 2 μέτρων με καμάρες που μου έδιναν την αίσθηση ότι οδηγούσα τανκς στο λαβύρινθο του Μίνωα. Με την μηχανή αισθάνθηκα ότι έδειχνα απρέπεια στον χώρο και απέφευγα να την μετακινώ, πράγμα όμως που δεν ίσχυε καθόλου για τα δεκάδες παπάκια που κανένας δήμαρχος δεν αποφάσιζε να εξοντώσει δια ροπάλου.

Οι δρόμοι της Χίου είναι εξαιρετικά επικίνδυνοι και σ' αυτό το πόρισμα θα κατέληγα ακόμη κι αν δεν είχα διανύσει 1500km στο νησί. Ορισμένες διαδρομές έχουν χαρακτηριστική δυσκολία ακόμα και με μοτοσυκλέτα, καλό είναι να έχει καθένας μπροστά κάποιον που να ξέρει ακόμη και τα σαμάρια. Σ' αυτό δεν είχα παράπονο αφού το Bullet όλες τις μέρες ήταν μόνιμα στην κεφαλή και εξάλλου κανένα όχημα δεν μπορεί να πάει γρηγορότερα σε απανωτές στροφές 180 μοιρών έστω κι αν είναι η συγκεκριμένη μηχανή είναι αρχαιολογία. Το πιό δύσκολο σημείο ίσως που συνάντησα ήταν η επίσκεψη στο χωριό "Ανάβατος" το οποίο είναι ένα χωριό παραλλαγής, κτισμένο με τέτοια υλικά που το έκαναν "αόρατο" στα μάτια των πειρατών. Όπως λέει και η λέξη πρόκειται για μια πάρα πολύ απότομη ανηφόρα σε πολύ στενό δρόμο με πολύ κλειστές στροφές και το παραμικρό λάθος σε στέλνει απευθείας στον Άδη. 2 φορές που τα χρειάστηκα τα φρένα η μπέμπα με έβγαλε παληκάρι, ευτυχώς. Γενικά όμως είναι καλό να έχεις μαζί σου ανθρώπους που να το ξέρουν το νησί για να μην καταλήξεις σε παραλίες τουριστών που δεν πέφτει καρφίτσα. Ένα από τα πιο περίεργα μέρη που έχω κάνει ποτέ μπάνιο είναι η "Αποθήκα", κρυμμένη κυριολεκτικά από τα μάτια των πολλών, μάλλον από εκεί πήρε και το όνομα. Και έτσι χαρήκαμε μοναδικές θάλασσες χωρίς διάφορους εκνευριστικούς τριγύρω. Και από αυτές το νησί έχει αμέτρητες.

Μια καλή επίσκεψη είναι στο μοναστήρι της Νέας Μονής, οπού όπως και σε άλλα μοναστήρια μπορεί να διαπιστώσει κανείς τις φρικαλεότητες των Τούρκων από πρώτο χέρι.

Θεωρώ ιεροσυλία να επισκευθεί κάποιος το νησί και να μην πάει σε δύο συγκεκριμένα μέρη: Την καστροπολιτεία των Μεστών και την υφαιστειογενή παραλία "Μαύρα Βόλια". Τα Μεστά είναι μαστιχοχώρι όπως το Πυργί, είναι όμως ένας παραδοσιακός οικισμός υπό προστασία. Στην ουσία ήταν μια φορά κι έναν καιρό ένα φέουδο του οποίου τα ανάκτορα του τοπικού άρχοντα μετατράπηκαν μεταγενέστερα σε εκκλησία. Η κίνηση δεν επιτρέπεται παρά μόνο με τα πόδια, αλλά έπειτα από 15 λεπτά μέσα στο χωριό αισθάνεται κανείς ότι άλλαξε εποχή. Αυτό που με χάλασε λίγο όπως και στο Πυργί ήταν η έλλειψη μέριμνας για την ποιότητα των ηλεκτρολογικών εγκαταστάσεων. Αυτά τα απαίσια καλώδια καρφωμένα όπου να 'ναι δεν είναι ότι καλύτερο για μέρη με τόσο τουρισμό. Τα "Μαύρα Βόλια" από την άλλη είναι απλώς αυτό που λένε οι λέξεις.

Με λίγα λόγια άνοιγα το "bar" γύρω στις 9 το βράδυ και αφού πίναμε εκεί το πρώτο μπουκάλι τεκίλας στις 12 τα ξημερώματα κατεβαίναμε παραλιακά στην Κώμη ή στον Εμπορειό για την συνέχεια της οινοποσίας στα παραλιακά μαγαζιά. Όταν μπορούσαμε να περπατήσουμε ακόμη, δηλαδή στις 3:30 το ξημέρωμα, πέρναμε τις μηχανές και πηγαίναμε για τρίτο γύρο στο "bar" για φιλοσοφικές συζητήσεις της κακιάς ώρας μέχρι που άρχιζε να μυρίζει το ψωμί από τον φούρνο του Πυργιού. Έπειτα από 2 ώρες ύπνο ξαναπαίρναμε τους δρόμους προς τον βορρά. Ήταν τόσο υπέροχες διακοπές που γρήγορα εκμηδενίστηκε η ανάμνηση του Ναυπλίου και μάλιστα αλλάξαμε το εισιτήρια για να κάτσουμε 2 μέρες παραπάνω. Το νησί μάλλον είναι παρεξηγημένο και σ' αυτό συμβάλλει αποφασιστικά η άρνηση των μόνιμων κατοίκων να γίνει ένας κοινός τουριστικός προορισμός. Θέλουνε το μέρος μόνο γι' αυτούς! (και λεφτά έχουνε, αυτό είναι σίγουρο)

ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ

Η πορεία προς την ορεινή Χαλκιδική ήταν το ιδανικό τελείωμα για να ξεχαρμανιάσω επιτέλους δίνοντας λίγο παραπάνω γκάζι, γιατί η μέση ταχύτητα στη Χίο ήταν 60km/h

Bέβαια κανένα ταξίδι προς την Θεσσαλονίκη δεν είναι εύκολο γιατί σύντομα αρχίζουν να πονάνε σβέρκοι και μέσες, ενώ όταν φυσάει εκεί πάνω δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση ακόμη κι αν είναι Αύγουστος. Όσο πλησιάζεις προς τα εκεί και πυκνώνει η κυκλοφορία μπορείς εύκολα να διαπιστώσεις την απειρία των οδηγών απέναντι στο κυκλοφοριακό χάος, χαρακτηριστική εντύπωση μου έκανε στον περιφεριακό όπου κυριολεκτικά κάθε 500 μέτρα ήμουν υπό την απειλή ατυχήματος. Και επειδή στην Χαλκιδική η λέξη "αλκοτέστ" είναι άγνωστη λέξη και η παραγωγή τσίπουρου μεγάλη, πρέπει να έχεις τα μάτια σου 14. Όταν επιτέλους πλησιάσαμε προς την Αρναία με τον καθαρό αέρα άρχισα να ξετσαντίζομαι σταδιακά. Και η τσαντίλα είναι κακός σύμβουλος, αλλά ακόμα χειρότερος σύμβουλος είναι η παράδοση που λέει πως όπου βλέπεις... αθηναϊκές πινακίδες πρέπει να προσπεράσεις οπωσδήποτε. Αλλά αφού το F800 επιταχύνει ακαριαία είτε φορτωμένο με βαλίτσες είτε όχι, προσφέρονταν για μεγάλη καζούρα καθώς έπαιζα με τον εγωισμό τους.

Το χωριό πάντως μου άφησε την αίσθηση ότι προσφέρεται κυρίως για χειμερινές διακοπές και τα όμορφα παραδοσιακά σπίτια δίνουν στον αέρα όση ζέστη χρειάζεται. Το ξύλο είναι ζεστό υλικό και ο συνδιασμός με την πέτρα υπέροχος. Η επίσκεψη στο "πάρκο του Αριστοτέλη" ήταν ότι έπρεπε για ένα μικρό παιδί σαν εμένα αφού είχα την ευκαιρία να παίξω με διάφορα. Αλλά πιο ωραίο παιχνίδι απ' όλα ήταν οι μοναχικές βόλτες στο βουνό. Δεν το περίμενα αλλά οι δρόμοι είναι σε πολύ ικανοποιητική κατάσταση και τα πλαγιάσματα στην κόψη του ξυραφιού με τον γκρεμό να χαμογελάει, ήταν το καλύτερο τονωτικό. Τα υπεραιωνόβια δέντρα και η τεράστιες καστανιές συνθέτουν καταπληκτικές διαδρομές, αλλά αν δεν είναι ντυμένος κατάλληλα μπορεί να βρεθείς γρήγορα από τους 35C στους 15C.

Αλλά επειδή σπάνια τελειώνουν καλοκαιρινές διακοπές χωρίς απροσδόκητα, την τελευταία μέρα άνοιξαν οι ουρανοί στην κυριολεξία. Οι δρόμοι έγιναν ποτάμια και περιμέναμε την κατάλληλη ευκαιρία για να "αποδράσουμε". Όταν έκοψε η βροχή συναντήσαμε ομίχλη για περίπου 40 χιλιόμετρα, φαινόμενο που εμένα προσωπικά δεν μου έχει ξανατύχει σε τόσο μεγάλο εύρος, αφού δεν έβλεπα ούτε στα 10 μέτρα. Όταν με κόπους και με βάσανα βγήκαμε στην εθνική τότε το κακό σύννεφο βάλθηκε να μας κυνηγάει μέχρι την Λαμία και πηγαίναμε σαν δαιμονισμένοι. Αλλά όλα καλώς, πάει κι αυτό το καλοκαίρι.

Άντε και του χρόνου με υγεία!

"Αόρατοι" γορίλες και μοτοσυκλετιστική ασφάλεια

2007-07-06T13:25:00.000+03:00

Kαλοκαιράκι είναι, πολλοί από εσάς θα καβαλήσετε μηχανές και αυτοκίνητα εάν δεν το έχετε κάνει ήδη, αυτό το κείμενο δίνει χρήσιμες πληροφορίες για να μην βρεθείτε αντί για την παραλία στα επείγοντα.
Το "έκλεψα" από την σελίδα της http://www.lemot.gr/ ΛΕΣΧΗ ΕΛΛΗΝΩΝ ΜΟΤΟΣΥΚΛΕΤΙΣΤΩΝ

*******

Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε από τον υπεύθυνο της ιστοσελίδας της ΜΟΤ.Ο.Ε. Δημήτρη Κουφογιάννη, με αφορμή το τραγικό ατύχημα που στοίχισε την ζωή του Χρήστου Χούλιαρη και της Κατερίνας Οικονόμου στις 28 Ιουνίου 2003 και αφιερώνεται στη μνήμη τους. Βασίστηκε σε ανάλογο άρθρο του Lance Oliver της Αμερικανικής Ομοσπονδίας Μοτοσυκλετιστών (A.M.A.) σχετικά με κάποια πειράματα πάνω στην «τύφλωση απροσεξίας».

Ένα συνηθισμένο ατύχημα
Τα φώτα της μοτοσυκλέτας είναι αναμμένα. Φοράτε ένα πολύχρωμο μπουφάν και ένα εξίσου πολύχρωμο κράνος καθώς κινείστε αμέριμνος σε έναν επαρχιακό δρόμο. Ο οδηγός του αυτοκινήτου έχει σταματήσει στην διασταύρωση και δείχνει να ελέγχει τον δρόμο κοιτώντας και προς το μέρος σας. Και ξαφνικά ξεκινάει, παραβιάζει την προτεραιότητα και διασχίζει την διασταύρωση, κλείνοντάς σας κάθε δίοδο διαφυγής! Η σύγκρουση είναι σφοδρή και μόνον η καλή σας τύχη μπορεί να βοηθήσει να αποφύγετε κάποιον βαρύτατο τραυματισμό ή ακόμη και τον θάνατο. Αργότερα ο οδηγός του αυτοκινήτου «εξηγεί», εμφανώς σοκαρισμένος, στον τροχονόμο: «δεν τον είδα»!!! Γιατί άραγε ένας μάλλον έμπειρος οδηγός αυτοκινήτου, ο οποίος σταμάτησε να ελέγξει τον δρόμο πριν τον διασχίσει, δεν είδε καθόλου την μοτοσυκλέτα που έρχονταν κατά πάνω του; Ρωτήστε καλύτερα τα άτομα δεν είδαν τον γορίλα που πέρασε μπροστά τους. Ας εξηγηθούμε όμως καλύτερα.

Μερικά ακόμη παραδείγματα
Εκτός από το παραπάνω, δυστυχώς αρκετά συνηθισμένο παράδειγμα με τον οδηγό του αυτοκινήτου και τον μοτοσυκλετιστή, υπάρχουν και χιλιάδες άλλα ανάλογα παραδείγματα όπου θεωρητικά έμπειρα και καλά εκπαιδευμένα άτομα έκαναν παρόμοια και πολλές φορές εξίσου θανατηφόρα λάθη. Μια νοσοκόμα βγάζει ένα φιαλίδιο από το ντουλάπι όπως κάνει κάθε μέρα, χρόνια τώρα. Κοιτάζει την ετικέτα, γεμίζει την σύριγγα με το περιεχόμενο και κάνει την ένεση στον ασθενή. Ο άρρωστος δέχεται μια δόση από ένα λάθος φάρμακο και πεθαίνει «ανεξήγητα».Ένας κυβερνήτης υποβρυχίου παρατηρεί από το περισκόπιο και δεν βλέπει τίποτα τριγύρω. Δίνει διαταγή για ανάδυση και ξαφνικά ακούει έναν δυνατό μεταλλικό ήχο και νοιώθει έναν ακόμη πιο δυνατό κραδασμό. Αντιλαμβάνεται ότι έχει αναδυθεί με ένα πλοιάριο ακριβώς από πάνω του, αλλά είναι ήδη πολύ αργά. Το πλοιάριο αναποδογυρίζει και βυθίζεται, παρασέρνοντας εννέα μέλη του πληρώματος του στον βυθό. Ένας πιλότος και ο συγκυβερνήτης του παρατηρούν μια λυχνία να αναβοσβήνει στον πίνακα οργάνων. Είναι αρκετά προσηλωμένοι σ' αυτό και δεν παρατηρούν ότι χάνουν γρήγορα ύψος, με αποτέλεσμα την συντριβή του αεροσκάφους, με πάνω από εκατό θύματα.

Το πείραμα του γορίλα
Όλα τα παραπάνω παραδείγματα είναι αληθινά και μαζί με πολλά άλλα ώθησαν τον Daniel Simons και τον Christopher Charbis, καθηγητές ψυχολογίας στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ να ψάξουν να βρουν τα αίτια που προκάλεσαν αυτά τα «ανθρώπινα λάθη» και κάποια πιθανή σύνδεση μεταξύ τους. Τα απέδωσαν σε ένα φαινόμενο που ονόμασαν «Τύφλωση Απροσεξίας» αν μπορούμε να μεταφράσουμε έτσι τον αγγλικό όρο Inattentional Blindness. Ένα φαινόμενο που είναι γνωστό από χρόνια, αλλά οι πρόσφατες έρευνες απέδειξαν ότι είναι πολύ πιο συνηθισμένο από ότι κανείς φαντάζεται και ότι είναι ένας από τους κύριους παράγοντες για ατυχήματα που οφείλονται σε ανθρώπινο λάθος. Τα πειράματα και τα συμπεράσματά τους μας βοηθούν να καταλάβουμε γιατί σε όλα τα παραπάνω η κοινή δικαιολογία είναι: «δεν το είδα». Το άτομο που έκανε το λάθος συχνά χαρακτηρίζεται με ευκολία «απρόσεκτο». Όμως το να κατηγορείς κάποιον για απροσεξία, βλακεία ή οτιδήποτε άλλο μπορεί να προσφέρει μια «συναισθηματική κάθαρση» αλλά δεν βοηθάει στο να εξηγηθεί γιατί τέτοια ατυχήματα είναι τόσο κοινά. Γιατί έξυπνοι, επιμελείς, προσεκτικοί άνθρωποι τόσο συχνά αποτυγχάνουν να δουν το προφανές;Ένα συγκεκριμένο πείραμα με μεγάλο ενδιαφέρον ήταν το «πείραμα του γορίλα» στο οποίο αναφερθήκαμε παραπάνω. Σ' αυτό οι δύο καθηγητές έβαλαν μια μεγάλη ομάδα φοιτητών και άλλων συμμετεχόντων στο πείραμα να παρακολουθήσουν ένα βίντεο με δύο ομάδες των τριών αθλητών οι οποίοι αντάλλασσαν πάσες μεταξύ τους με μια μπάλα του μπάσκετ.Ένα μέρος των συμμετεχόντων είχε αποστολή να μετρήσει πόσες πάσες αντάλλαξαν οι παίκτες (η «εύκολη αποστολή») και οι υπόλοιποι έπρεπε να μετρήσουν πόσες πάσες χτύπησαν το έδαφος και πόσες όχι (η «δύσκολη αποστολή»). Κατά τη διάρκεια του βίντεο μια κοπέλα κρατώντας μια ομπρέλα διασχίζει την σκηνή. Σε μια άλλη εκδοχή του βίντεο η κοπέλα είναι ντυμένη με στολή γορίλα και πάλι διασχίζει τη σκηνή. Τέλος σε μια τρίτη βέρσιον η κοπέλα-γορίλας σταματά στη μέση της σκηνής και αφού χτυπήσει δύο-τρεις φορές το στήθος της (όπως κάνουν συνήθως οι γορίλες) συνεχίζει τον δρόμο της μέχρι την άλλη άκρη. Εδώ αρχίζει το τρομακτικό μέρος του πειράματος: Το σαράντα έξι τοις εκατό (46%) των συμμετεχόντων ΔΕΝ είδαν την κοπέλα με την ομπρέλα ή τον γορίλα στα δύο πρώτα βίντεο. Στο τρίτο βίντεο το πενήντα τοις εκατό (50%) ΔΕΝ πρόσεξε τον γορίλα! «Βασικά οι άνθρωποι όταν είναι συγκεντρωμένοι σε ένα καθήκον δεν παρατηρούν κάτι άσχετο με αυτό διότι δεν το περιμένουν», εξηγεί ο καθηγητής Simons. «Η αίσθηση των ανθρώπων είναι ότι αν κάτι διαφορετικό εμφανιστεί ξαφνικά στο προσκήνιο θα το παρατηρήσουν» προσθέτει ο καθηγητής «αλλά αυτή η αίσθηση τελικά δεν είναι σωστή». Τα ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στην περίπτωση του μοτοσυκλετιστή. Σε μια «θάλασσα» αυτοκινήτων μια μοτοσυκλέτα μπορεί να είναι το «κάτι διαφορετικό» που ο οδηγός δεν περιμένει να δει, ελέγχοντας τον δρόμο για πιθανά επερχόμενα αυτοκίνητα, και κατά συνέπεια δεν το βλέπει. Το κλειδί είναι η προσοχή, η προσήλωση. Στο πείραμα του Χάρβαρντ πολύ λιγότεροι άνθρωποι που ήταν επιφορτισμένοι με την «δύσκολη αποστολή» εντόπισαν τον γορίλα από αυτούς που είχαν την «εύκολη αποστολή». Η προσοχή τους ήταν συγκεντρωμένη πολύ περισσότερο στην αποστολή τους και οι πόροι του εγκεφάλου τους πολύ περισσότερο απασχολημένοι, οπότε ήταν δυσκολότερο να παρατηρήσουν κάτι άσχετο. Ο Simons επισήμανε ότι αρκετοί από τους συμμετέχοντες στο πείραμα δεν πίστευαν καν ότι υπήρχε γορίλας στο βίντεο, μέχρι που έκπληκτοι το είδαν για δεύτερη φορά, μην πιστεύοντας ότι δεν πρόσεξαν κάτι τόσο οφθαλμοφανές. Η παραπάνω έρευνα δείχνει να φέρνει πολύ άσχημα μαντάτα για τους μοτοσυκλετιστές. Αποδεικνύει πως, ότι κι αν κάνουμε, κάποιοι οδηγοί δεν πρόκειται να μας δουν. Και εμπλέκει άμεσα με το αντικείμενο οτιδήποτε αποσπά μέρος της προσοχής του οδηγού, όπως η χρήση τηλεφώνου κατά την οδήγηση, η συζήτηση με τους συνεπιβάτες, η ακρόαση μουσικής κ.λπ. Εν τω μεταξύ μια άλλη έρευνα με το ίδιο θέμα στο πανεπιστήμιο του Σάσεξ στην Αγγλία ανακάλυψε ότι οι έμπειροι οδηγοί έχουν στην πραγματικότητα λιγότερες πιθανότητες να εντοπίσουν ενδεχόμενους κινδύνους από μη αναμενόμενες καταστάσεις. Η εν λόγω έρευνα, που ανέλυε τις κινήσεις των ματιών οδηγών που παρακολουθούσαν βίντεο με προσομοίωση των συνθηκών κυκλοφορίας, δείχνει ότι η πολυετής οδηγική εμπειρία «εκπαιδεύει» κάποιον να βλέπει το αναμενόμενο, πολλές φορές ακόμη κι αν αυτό δεν είναι εκεί.

Λίγα περισσότερα λόγια για την «προσοχή» και την ικανότητα αντίληψης
Όπως είπαμε και παραπάνω το κύριο σημείο είναι αυτό που ονομάζουμε «προσοχή». Για να καταλάβουμε πως προκύπτει η «τύφλωση απροσεξίας» πρέπει να δούμε το πρόβλημα λίγο πιο σφαιρικά. Το μεγαλύτερο μέρος της «αντιληπτικής μας διεργασίας» συμβαίνει ασυνείδητα, έξω από την συνειδητή μας αντίληψη. Τα αισθητήρια μας βομβαρδίζονται συνεχώς από ένα τεράστιο όγκο πληροφοριών και δεδομένων (εικόνες, ήχοι, μυρωδιές κ.λπ.) που ο εγκέφαλός μας είναι αδύνατον να επεξεργαστεί ταυτόχρονα και αποτελεσματικά. Και φυσικά η πλειοψηφία αυτών των «σημάτων» είναι εντελώς άχρηστη για αυτό που κάνουμε εκείνη τη στιγμή. Η υπερφόρτωση μάλιστα αυτή γίνεται ακόμη μεγαλύτερη όταν προσπαθούμε ταυτόχρονα να ανακαλέσουμε πληροφορίες από τη μνήμη μας ή να κάνουμε κάποια άλλη σημαντική σκέψη. Για αντεπεξέλθει ο εγκέφαλος μας λοιπόν σ' αυτήν την δύσκολη και συνεχή κατάσταση έχει αναπτύξει έναν μηχανισμό που αποκαλούμε «προσοχή προσήλωση», ο οποίος λειτουργεί ως φίλτρο, που ταχύτατα και ασυνείδητα επιλέγει ένα μικρό ποσοστό των εισερχόμενων σημάτων για περαιτέρω πλήρη επεξεργασία και συνειδητή αντίληψη. Οι υπόλοιπες πληροφορίες μένουν απαρατήρητες, χάνονται και δεν αποθηκεύονται ποτέ στη μνήμη μας είμαστε τυφλοί σ' αυτές εφόσον δεν τίθενται ποτέ κάτω από συνειδητό έλεγχο. Όλα αυτά συμβαίνουν χωρίς ο άνθρωπος να μπορεί να ασκήσει πάνω τους επιρροή. Οι περιορισμοί της προσοχής είναι γνωστοί σ' αυτούς που ασχολούνται με την μελέτη του «ανθρώπινου παράγοντα» και ερευνούν την αλληλεπίδραση των ανθρώπων με κτίρια, μηχανές και γενικά με το περιβάλλον τους. Η «τύφλωση απροσεξίας» προκαλεί ατυχήματα όταν η προσοχή από λάθος φιλτράρει κάποιες τελικά σημαντικές πληροφορίες. Κατανοώντας τον μηχανισμό που η προσοχή διαχωρίζει τις σημαντικές από τις ασήμαντες πληροφορίες είναι το πρώτο βήμα για να κατανοήσουμε την «τύφλωση απροσεξίας». Αν καταλάβουμε γιατί συμβαίνουν τα λάθη τότε ίσως μπορέσουμε να βρούμε τρόπους να τα μειώσουμε. Η προσοχή επηρεάζεται από τέσσερις βασικούς παράγοντες: το πόσο ευδιάκριτο είναι κάτι, τον πνευματικό φόρτο εργασίας, το κατά πόσο είναι κάτι αναμενόμενο και την ικανότητα.
1. Πόσο ευδιάκριτο είναι κάτι
Καθώς κοιτάζουμε τριγύρω ξαφνικά ένα αντικείμενο εμφανίζεται από το παρασκήνιο. Το πόσο ευδιάκριτο είναι, δηλαδή η ικανότητά του να τραβά την προσοχή, εξαρτάται κατά βάση από την αντίθεση που έχει με το περιβάλλον γύρω του. Δεν έχει να κάνει τόσο με την ένταση όσο με την διαφορετικότητα από το παρασκήνιο. Γι' αυτό και τα οχήματα άμεσης βοήθειας (ασθενοφόρα, πυροσβεστικά, περιπολικά κ.λπ.) χρησιμοποιούν φάρους και ενοχλητικές σειρήνες που διαφέρουν από τα χρώματα και τους συνηθισμένους ήχους του χώρου που κινούνται.
2. Ο πνευματικός φόρτος εργασίας και οι παράλληλες διεργασίες
Το «ποσό προσοχής» (αδόκιμος όρος αλλά αρκετά περιγραφικός, επίσης θα μπορούσαμε να πούμε η «ικανότητα αντίληψης») για κάθε άνθρωπο είναι περίπου συγκεκριμένο οπότε όσο περισσότερο προσηλωνόμαστε σε μια διεργασία τόσο λιγότερη προσοχή μπορούμε να αφιερώσουμε σε κάποια άλλη. Η «τύφλωση απροσεξίας» συχνά συμβαίνει διότι κάποιο δευτερεύον γεγονός αποσπά μεγάλο μέρος της προσοχής μας. Θεωρητικά το να ρυθμίζουμε το ραδιόφωνο, να μιλάμε στο κινητό, να συζητάμε ένα σημαντικό θέμα ή να βυθιζόμαστε σε βαθιές σκέψεις, μπορεί να απορροφήσει σημαντικό μέρος της προσοχής μας. Σε περιπτώσεις όπως η κίνηση σε έναν έρημο δρόμο αυτό μπορεί να μην είναι και τόσο σημαντικό, αλλά όταν οι καταστάσεις γίνουν πιο περίπλοκες μπορεί να μην «περισσέψει» αρκετή προσοχή για σημαντικότερες διεργασίες οπότε να καταστούμε «τυφλοί». Βέβαια τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά γιατί και η έλλειψη πνευματικού φόρτου μπορεί να προκαλέσει αντίστοιχα φαινόμενα. Όταν η διεργασία που επιτελούμε απαιτεί πολύ μικρά «ποσά» προσοχής αυτό μπορεί να επιφέρει μείωση της εγρήγορσης και προσωρινή ελάττωση της ικανότητας αντίληψης. Οι άνθρωποι συχνά πηγαίνουν με τον «αυτόματο πιλότο» όταν εξασκούν δραστηριότητες στις οποίες έχουν μεγάλη εμπειρία, όπως για παράδειγμα η οδήγηση. Και μάλιστα η σύγχρονη τεχνολογία επιτείνει το πρόβλημα καθώς διευκολύνει σε πολλά πράγματα τον άνθρωπο λιγοστεύοντας τα πράγματα για τα οποία θα πρέπει να αφιερώνει την προσοχή του οδηγώντας τον σε μια πνευματική αδράνεια που μειώνει τελικά την ικανότητα για αντίληψη των συμβάντων. Οι πιλότοι που παρατηρούσαν το λαμπάκι στον πίνακα οργάνων τους ήταν απόλυτα επαναπαυμένοι ότι τα αυτόματα συστήματα του αεροσκάφους τους θα διατηρούσαν τον επιθυμητό ρυθμό καθόδου και δεν κατάφεραν να παρατηρήσουν αυτό που έβλεπαν πιθανόν όλοι οι υπόλοιποι επιβάτες. Το ερώτημα πολλές φορές δεν είναι «πόση πολλή δουλειά μπορεί να διεκπεραιώσει ένας άνθρωπος με ασφάλεια, αλλά πόσο λίγη».
3. Η προσδοκία
Η παρελθούσα πείρα μας πάνω σε κάτι παίζει σημαντικό ρόλο στην προσοχή μας και στην ικανότητα αντίληψής μας, γιατί είναι αυτή που ουσιαστικά μας διδάσκει τι τελικά είναι σημαντικό και τι όχι. Για παράδειγμα σκεφτείτε την αναπνοή σας. Τώρα μπορείτε να νοιώσετε την κίνηση του στήθους σας. Φυσικά η κίνηση αυτή είναι πάντα εκεί (γιατί αν δεν ήταν δεν θα μπορούσατε να διαβάζετε αυτές τις γραμμές) αλλά είστε «απρόσεκτα τυφλοί» γι' αυτήν μια και ποτέ δεν την προσέχετε. Τίποτε καινούργιο δεν συμβαίνει και ο εγκέφαλος σας φιλτράρει αυτή την αίσθηση για να απελευθερώνει πόρους για σημαντικότερες παρατηρήσεις. Η προσδοκία έχει πολύ σημαντική επίδραση στην ικανότητά μας να βλέπουμε και να παρατηρούμε. Τα λάθη συχνά συμβαίνουν όταν ένα καινούργιο γεγονός παρεμβάλλεται σε μια ακολουθία συνηθισμένων συμβάντων. Κι αυτός είναι ο λόγος που συχνά έμπειροι και καλά εκπαιδευμένοι άνθρωποι ασυνείδητα φιλτράρουν αυτό που για πρώτη φορά συμβαίνει σε μια διαδικασία που χρόνια τώρα δεν είχε συμβεί τίποτα. Ο εγκέφαλος είχε δημιουργήσει συγκεκριμένες προσδοκίες για να μπορεί ταχύτερα να προβλέπει και να αντιδρά ουσιαστικά αδιαφορώντας για τα εξωτερικά ερεθίσματα. Ο καπετάνιος του υποβρυχίου επί χρόνια αναδύονταν χωρίς ποτέ τίποτε να συμβεί. Όταν λοιπόν είχε το πλοιάριο από πάνω του απλώς δεν το είδε γιατί δεν περίμενε να υπάρχει.Επίσης πολλές φορές η μεγάλη εμπειρία μας οδηγεί να βλέπουμε πράγματα που δεν υπάρχουν, να ψάχνουμε ενδείξεις που επιβεβαιώνουν την προσδοκία μας και να αγνοούμε κάθε απόδειξη περί του αντιθέτου. Η νοσοκόμα παίρνοντας το λάθος φιαλίδιο από το ίδιο ντουλάπι όπως κάθε φορά, πρόσεξε το σχήμα και το μέγεθος που ήταν ίδια με του σωστού και αγνόησε την ετικέτα που έγραφε άλλα στοιχεία.
4. Ικανότητα προσοχής
Είναι προφανές ότι η ικανότητα προσοχής (αντίληψης) διαφέρει από άτομο σε άτομο και από ώρα σε ώρα. Μειώνεται από το αλκοόλ, τα ναρκωτικά, την κούραση, τον εκνευρισμό, την ηλικία. Όλα αυτά μειώνουν τις διεργασίες που μπορεί ο εγκέφαλος να διαχειριστεί ταυτόχρονα με επιτυχία. Επίσης όπως αναφέραμε και παραπάνω είναι θέμα εμπειρίας. Εμπειρία είναι κατά πόσον ένας άνθρωπος μπορεί να επεξεργάζεται προηγούμενα συμβάντα και να δημιουργεί τα κατάλληλα φίλτρα. Στην αρχή ένας οδηγός αυτοκινήτου πρέπει να σκέφτεται πότε και πως θα αλλάξει ταχύτητα ή πόσο θα πατήσει το φρένο. Με την εμπειρία οι δευτερεύουσες αυτές εργασίες γίνονται αυτόματα, αποδεσμεύοντας πόρους για σημαντικότερες όπως είναι η οδήγηση αυτή καθεαυτή. Όμως κι αυτός ο αυτοματισμός μπορεί κάποιες φορές να αποδειχτεί καταστροφικός. Ένας πρωτάρης είναι πιθανόν να κάνει κάποιο λάθος μη μπορώντας να αποφασίσει έγκαιρα τι πρέπει να κάνει σε μια δεδομένη περίσταση, αλλά είναι πιο απίθανο να μην εντοπίσει μια ασυνήθιστη κατάσταση. Η προσοχή του και η συνεπακόλουθη ικανότητα αντίληψής του είναι πολύ μεγαλύτερη, καθώς προσπαθεί να υπερκαλύψει τις υπόλοιπες αδυναμίες του.
Υπάρχει ελπίδα;
Πάντως υπάρχουν και μερικά χρήσιμα συμπεράσματα από αυτές τις έρευνες γύρω από την «τύφλωση απροσεξίας» που μπορούν να μας οδηγήσουν σε κάποιες μεθόδους αυτοπροστασίας. Για παράδειγμα παρότι το να είσαι ευδιάκριτος (μέχρι κραυγαλέος) δεν μπορεί να σου εγγυηθεί ότι θα γίνεις αντιληπτός, σίγουρα αυξάνει τις πιθανότητες σου στον δρόμο. Όταν ο Simons επανέλαβε το πείραμα με ασπρόμαυρο βίντεο όπου το απροσδόκητο αντικείμενο ήταν κόκκινο το ποσοστό αυτών που δεν το είδαν μειώθηκε στο τριάντα τοις εκατό (30%). Πάλι υψηλό ποσοστό αλλά τουλάχιστον το υπόλοιπο 70% το παρατήρησε. Έτσι λοιπόν φοράτε πάντα ρούχα και κράνη με έντονα χρώματα, διαλέξτε μοτοσυκλέτες με χρώματα που κάνουν έντονη αντίθεση με το περιβάλλον (τα σκουρόχρωμα οχήματα έχουν μεγαλύτερα ποσοστά εμπλοκής σε ατυχήματα ειδικά νύχτα ή μέρες με άσχημο καιρό), έχετε συνεχώς αναμμένα φώτα, μην διστάσετε να κάνετε αισθητή την παρουσία σας με την κόρνα αλλά πάνω από όλα: Μην θεωρείτε ποτέ δεδομένο ότι οδηγός που κοιτάζει προς το μέρος σας έχει δει.Να συμπεριφέρεστε σαν όλοι γύρω σας να είναι στ' αλήθεια τυφλοί και να είστε έτοιμοι για όλα. Και να θυμάστε πάντα ότι... σχεδόν οι μισοί ΔΕΝ είδαν ποτέ το γορίλα.

Θάνατος στα έντομα του διαβόλου!

2007-06-21T17:47:00.000+03:00

Η 21η Ιουνίου είναι αφιερωμένη στα -πραγματικά- όργανα του Σατανά. Όσο κι αν προσπάθησα δεν μπορώ να αποφανθώ για το πιο είναι το χειρότερο. Αν κάποιος πάντως θυμάται έστω και ένα καλοκαίρι της ζωής του χωρίς αυτά, παρακαλώ ας μου στείλει την διεύθυνση του ταξιδιωτικού του πρακτορείου

ΜΥΓΕΣ

To πρώτο πράγμα που πέταξε ποτέ σ' αυτόν τον πλανήτη και σπατάλησε δισεκατομμύρια χρόνια πτητικής εξέλιξης ώστε να μας σπάει τ' μύδια όσο πιο αποτελεσματικά γίνεται. Βλαβερή, ανυπόφορη, καταραμένη, έχει ακούσει βρισιές σχεδόν σε όλες τις γλώσσες του κόσμου. Όσο κι αν ακούγεται περίεργο, είναι το πρώτο πράγμα που βλέπουν 3 στα 4 παιδιά όταν γεννιούνται! Σπαταλήθηκαν εκατομμύρια τόνοι χημικών για να τις ξεφορτωθούμε, αλλά είναι το ίδιο αθάνατες όσο τα κουνούπια και οι κατσαρίδες, ενώ ενδεικτική της κατάστασης εφαρμογή της μύγας είναι να βρίσκουμε πόση ώρα πέρασε από τότε που.... σκοτώθηκε ένας άνθρωπος. Δηλαδή δεν σε αφήνουν στην ησυχία σου ούτε πεθαμένο. Μια συνηθισμένη οικιακή μύγα μεταφέρει εώς 26.000.000 βακτήρια, χολέρα, πανούκλα, σαλμονέλα, και εντερικές λοιμώξεις, σ' αυτές τις 3 γ@μημένες εβδομάδες που διαρκεί η σιχαμερή και ενοχλητική ζωή της. Τα μάτια της είναι πραγματικά ένα θαύμα της δημιουργίας ενώ η ακοή της με ακρίβεια 2 μοιρών παρακαλώ, όσο δηλαδή των νοήμοντων θηλαστικών, είναι μια απόδειξη του πόσο σπάταλη είναι ορισμένες φορές η φύση. Είναι το μόνο έντομο που το έχει αφορίσει η ίδια η εκκλησία ως όργανο του διαβόλου! Πραγματικά αξιοζήλευτη επίδοση.

ΚΟΥΝΟΥΠΙΑ

Τα αθώα αυτά πλασματάκια ευθύνονται για τον θάνατο τόσων ανθρώπων περισσότερων απ' όσους έχουν σκοτωθεί σε όλους τους πολέμους από καταβολής της ανθρωπότητας. Τρισάθλιο, μπορεί να μετατρέψει σε κόλαση και την πιο μαγευτική βραδιά στην Ελλάδα πριν καλά-καλά σκοτεινιάσει. Το ενοχλητικό τους φτερούγισμα λειτουργεί ως συνεγερμός στον ανθρώπινο εγκέφαλο και μπορεί να ξυπνήσει άνθρωπο ακόμα κι αν βρίσκεται στο 4ο REM, και φαντάζομαι ότι αυτό το έχει φροντίσει η ίδια η εξέλιξη βελτιώνοντας το DNA μας κάθε φορά που ένας άνθρωπος πέθαινε σαν κουνούπι από την ελονοσία. Θα ήταν ευκολότερο να ευνουχίσουμε όλα τα αρσενικά κουνούπια παρά να το ξεφορτωθούμε ολοκληρωτικά, η παρουσία τους είναι από μόνη της τραγική ειρωνία ή τιμωρία του θεού κάθε φορά που βλέπουμε ένα είδος ζώου ή εντόμου που εξαφανίζεται για πάντα. Η ανθρωπότητα έχει σπαταλήσει άπειρα χρήματα ακόμα και φτιάχνοντας παρατηρητήρια για να μπορεί να ελέγχει αυτούς τους πληθυσμούς των 4.000 ειδών κουνουπιών, χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το Aedes albopictus της ΝΑ Ασίας που έπρεπε να το παρακολουθούμε κατά πόδας πριν ακόμα από το 1979 γιατί μεταξύ των άλλων είναι και φορέας κίτρινου πυρετού. Τελικα καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι ίσως είναι το μοναδικό χρήσιμο είδος αφού εγκαταστάθηκε σε χωριά της Αλβανίας.

ΚΑΤΣΑΡΙΔΕΣ

To χειρότερο από πλευράς αηδίας, το εφιαλτικότερο πλάσμα που έχει φτιάξει η φύση, που το "γαργαλιστικό" σφαιράτο του τρέξιμο προκαλεί ρίγη ακόμα και σε Τιτάνες. Είχε αρχίσει ο πόλεμος αυτού του εντόμου με τον άνθρωπο πριν καλά-καλά αρχίσουν οι πόλεμοι μεταξύ των ανθρώπων. Είναι μία -προϊστορική- μάχη που δίνει η ανθρωπότητα με αυτό το έντομο με την ηλίθια μαθηματική όσο και αστεία βεβαιότητα ότι θα χάσει τον πόλεμο έτσι κι αλλιώς, ότι κι αν κάνει. Δεν θα αρχίσω τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για να περιγράψω μερικά από τα 3.500 χιλιάδες είδη, γιατί είναι σίγουρο πως θα κλείσετε την σελίδα πριν τελειώσετε την παράγραφο. Αν ήταν φιλικός εξωγήινος πολιτισμός θα φτιάχναμε ήδη πυρηνικές κεφαλές γιγαντιαίων διαστάσεων, αν και φημολογείται ότι είναι το μοναδικό πράγμα που θα επιβιώσει έπειτα από πυρηνικό ολοκαύτωμα (δηλαδή είναι να χάνεις κάθε ελπίδα). Ίσως είναι ο μόνος λόγος να προσπαθούσαμε να κάνουμε τον ήλιο να μην ξαναδύσει ποτέ, ή να μετατρέψουμε την Γη σε Άρη γιατί μόνο από δίψα πεθαίνει κι εκεί στις τρύπες που χώνεται έχει νερό πάντα. Είναι μάταιος ο αγώνας καθώς αποκλείεται να φράξουμε κάθε ρωγμή από τις οικίες μας, κι έτσι πολύ εύκολα μπορούν να μας μεταφέρουν εξωτικές ασθένειες όλων των ειδών αφού το ίδιο της κάνει να φάει το φαί μας, τα σκατά μας, ή το σαπούνι μας. Έχω φτάσει σε σημείο να πιστεύω ότι κάνουν πως πεθαίνουν ή πεθαίνουν εθελοντικά με τα εντομοκτόνα για να μας κάνουν να πιστέψουμε σε κάτι τέτοιο, κι έτσι να αυτο-εξοντωθούμε από τα χημικά μια ώρα αρχύτερα και να μας φάνε με την ησυχία τους. Είναι τόσο πετυχημένο σπαζ@ρχίδικο έντομο που δεν έχει αλλάξει το DNA του εδώ και 300.000.000 χρόνια!

Δίλημμα

2007-06-18T14:25:00.000+03:00

Και αναρωτιέμαι,

Να ακολουθήσω τον παλιό ψυχροπολεμικό δρομολόγιο των πρακτόρων της K.G.B.- με το φόβο να συναντήσω ανισόρροπους γίγαντες δολοφόνους και Dr No και να κλειδώνω τις πόρτες πίσω μου ενώ περιμένω στο σκοτάδι να ακούσω ένα κλαρί να σπάει δίπλα στο παράθυρό μου,

Ή να βάλω δυνατή μουσική, να τεμπελιάζω κάνοντας ένα ζεστό μπάνιο, να συγχωρήσω τους γονείς μου και όλους αυτούς που με αδίκησαν, να εμπιστευτώ το σύμπαν και να ζήσω όπως εγώ εννοώ την ζωή?

Αστροσκόνη

2007-06-12T04:03:00.000+03:00

Εμείς οι γεννημένοι το χίλια εννιακόσια εβδομήντα-κάτι είχαμε την τύχη όχι απλώς να δούμε το "τρένο της αλλαγής" να περνά από μπροστά μας, αλλά το "τρένο της αλλαγής" να περνάει από επάνω μας. Εμείς είμαστε αυτοπροσώπως η γενιά της αλλαγής. Είδαμε την Ελλάδα να αλλάζει, αλλά είχαμε την τύχη να βρισκόμασταν ως πειραματόζωα εν μέσω αυτών των αλλαγών. Πήγαμε στο δημοτικό και φάγαμε ξύλο, στο ίδιο δημοτικό που λίγο αργότερα καταργήθηκε το ξύλο, φορέσαμε ποδιές τις οποίες βγάλαμε, διαβάσαμε για τις εξετάσεις που τελικά καταργήθηκαν, είδαμε τα "αρχαία ελληνικά" κάτι ως χαρταετό που συνεχώς τρέχαμε ξοπίσω του καθώς όσο τα πλησιάζαμε τόσο απομακρύνονταν αφού καταργήθηκαν από όποια τάξη του γυμνασίου περάσαμε, και επίσης είδαμε να παίρνουν την θέση τους τα "χρήσιμα" δεκαπενταμελή και λοιπά μαθητικά πειραματικά συνδικαλιστικά όργανα. Εμείς κάναμε τις πρώτες καταλήψεις που θα έπαιρνα σήμερα όρκο πως ήταν έργο των ενήλικων.
Το χειρότερο όμως όλων είναι ότι είδαμε ανθρώπους καταπιεσμένους από το κατηχητικό, τον νόμο 4000, του πουριτανισμού και των γιεγιέδων, να γίνονται καθηγητές μας ως ταύροι σε υαλοπωλείο, να μπαίνουν στις μαθητικές αίθουσες και να βγάζουν το άχτι τους σαν μια άτυπη ρεβάνς για τα καταπιεσμένα εφηβικά τους χρόνια. Είναι βέβαιο πως ο εκάστοτε δάσκαλος-καθηγητής είναι διαμορφωτής των παιδικών χαρακτήρων αφού όσο κι αν δεν το επιθυμεί επηρεάζει την εύπλαστη ακόμη ψυχοσύνθεση. Εμείς που είδαμε τους "προηγούμενους" και τους "επόμενους" ως απλοί παρατηρητές της αλλαγής είχαμε κάθε χρόνο να αξιολογήσουμε από μόνοι μας το καλό και το κακό, και ίσως να μην δαιμονοποιήσουμε το σύμπαν για χάρη κάποιας δικτατορικής επταετίας. Ίσως ο προηγούμενος "φασίστας" δάσκαλός μας, που μας έσπαζε τα χέρια με την βέργα, τελικά αν το φιλοσοφούσαμε πολύ αργότερα να ήταν πιο καλός χαρακτήρας από τον είρωνα συνδικαλιστή αρχιτεμπέλαρο δάσκαλο της νέας εποχής ή και το αντίστροφο. Είχαμε πάντως την ευκαιρία να αξιολογήσουμε αφού είδαμε ταυτόχρονα και τα δύο έργα.
Τελικά είμασταν πολύ τυχεροί που κάναμε τα πειραματόζωα και θα περίμενε κανείς να γίνουμε τα καλύτερα και πιο πιστά παιδιά της "αλλαγής" αλλά απ' όσο ξέρω από συνομήλικους και πρώην συμμαθητές κινούμαστε μάλλον όλοι στην ίδια συνισταμένη, δηλαδή μάλλον πέτυχαν τα εντελώς αντίστροφα αποτελέσματα. Στο τέλος απαξιώσαμε τα πάντα, αριστερά κεντρώα και δεξιά, αφού πιάσαμε το νόημα της πολιτικής σε βαθύτερο επίπεδο, δηλαδή ενός κάποιου σκεπτικισμού που είναι σχεδόν ισοπεδωτικός για όλες αυτές τις γελοίες παρατάξεις και τους εφήμερους κερδοσκόπους που τις αντιπροσωπεύουν.

Το κακό είναι ότι τα επόμενα χρόνια οργανώθηκε καλύτερα όλο αυτό το φυτώριο και τελικά τα κατάφεραν πολύ περισσότερο με τις επόμενες γενιές. Όλοι αυτοί οι λυσσασμένοι-βασανισμένοι άνθρωποι της εκπαίδευσης δημιούργησαν φανατικούς ψευδοεπαναστάτες. Έτσι σιγά-σιγά βλέπουμε να εμφανίζονται ένα σωρό δήθεν σκεπτικιστές-άθεοι, εθνικοί, αντεθνικοί και το κακό συναπάντημα. Δεδομένου του χαμηλότατου επίπεδου παιδείας, της αλλαγής του ρόλου της τηλεόρασης, τα παιδιά ποτέ δεν διάβαζαν τόσο πολύ και ταυτόχρονα για έναν περίεργο λόγο ποτέ δεν ήταν τόσο ηλίθια. Είναι σχεδόν κατασκευασμένα, χρησιμοποιούν έτοιμα σλόγκαν και τσιτάτα δήθεν στο όνομα της δημοκρατίας δίνοντας την εντύπωση πως ακόμη κι αν έχουν σκοπό να λειτουργήσουν το μυαλό τους σίγουρα έχουν την ικανότητα να το κινούν μόνο προς μία κατεύθυνση. Έτσι φτάσαμε σε σημείο να θεωρούν την θρησκεία σαν τον ίδιο τον διάολο (το σύνδρομο του κατηχητικού που λέγαμε), να θεωρούν πως όποιος δεν κάνει κομπίνα με αρπαχτή είναι κορόιδο, και όποιος δουλεύει ακόμα μεγαλύτερο κορόιδο. Αριστερίστικη ψευτοκουλτούρα της κάτω Πλατανιάς.

Δεν θα ήθελα να επεκταθώ ως προς το εκπαιδευτικό μιας και δεν είμαι και αρμόδιος για κάτι τέτοιο και περιγράφω απλώς προσωπικά βιώματα, αλλά ο προορισμός αυτού του κειμένου είναι άλλος:
Αν υποθέσουμε πως τίποτα πιο τετράγωνο, πιο μαθηματικό και πιο πεζό, δεν είναι από το ότι οι άνθρωποι είναι απλώς αστροσκόνη, τότε ακόμη και ο πιο δεινός σκεπτικιστής θα κατέληγε στην γωνία. Δηλαδή αν αποδεχθούμε πως ολόκληρος ο κόσμος όπως τον αντιλαμβανόμαστε είναι -επιστημονικά- ένας κόκκος σκόνης του σύμπαντος, τότε δεν μπορούμε να αμφισβητήσουμε και το πόσο εφήμερη είναι η ζωή. Αύριο κιόλας μπορεί να σβήσει ο ήλιος, να πέσει ένας τεράστιος μετεωρίτης, να μας καταπιεί μια μαύρη τρύπα, να εξαφανιστούμε ολοσχερώς ή να αυτοκαταστραφούμε και να γυρίσουμε εκεί που ανήκουμε, δηλαδή στην αστροσκόνη. Αν τα πράγματα είναι ακριβώς έτσι -και σίγουρα είναι ακριβώς έτσι- τότε αν κάποιος εξωγήινος πολιτισμός παρατηρούσε την ανθρωπότητα θα έμενε έκπληκτος μπροστά στο μέγεθος της ύβρεως που ο άνθρωπος αντιμετωπίζει την ζωή. Ζούμε κυριολεκτικά σαν να πρόκειται να υπάρχουμε για πάντα, χωρίς να υπολογίζουμε τίποτα, ούτε για το παρόν ούτε και για το μέλλον. Ο απόλυτος διασυρμός της ζωής.
Θα καταλήγαμε δηλαδή στο συμπέρασμα πως το μόνο λογικό που θα μπορούσαμε να κάνουμε είναι να αναζητήσουμε κάτι βαθύτερα πνευματικό από αυτό που ονομάζουμε ζωή, πλην του πως θα αποκτήσουμε το νέο μας αυτοκίνητο με 360 δόσεις. Άρα με ένα τρόπο επιστρέφουμε στις θρησκείες, δηλαδή αυτό που προσπαθούν να ξορκίσουν οι γενιές αυτές σαν να ήταν αρρώστια, και σαν να έφταιγαν αυτές για όλα τα κακά και όχι ο τρόπος αντιμετώπισης της ζωής από τους ανθρώπους όπως τον ξέρουμε σήμερα. Εγώ πάντως έχω την εντύπωση πως λόγω όλων αυτών, ο πρωταρχικός σκοπός της ζωής ενός ανθρώπου είναι η αναζήτηση αυτού του βαθύτερα πνευματικού λόγου για τον οποίο υπάρχουμε, και σίγουρα θα ήταν καταδικαστέο από το ίδιο το σύμπαν να πιστεύουμε ότι υπάρχουμε για κάποιο άλλο λόγο. Αν υπάρχουμε σήμερα με την -απόλυτα λογική σκέψη- πως ίσως να μην υπάρχουμε αύριο, τότε αυτό θα είναι το πρώτο μεγάλο βήμα της πραγματικής βελτίωσής μας ως νοήμων είδος. Καμία "αλλαγή" δεν θα αλλάξει στ' αλήθεια τον κόσμο εκτός αν αποφασίσουμε να ζήσουμε υπό αυτόν τον όρο.

Το τρομακτικό στατιστικό των 100 ανθρώπων

2007-06-11T12:31:00.000+03:00

Ειδικά αυτοί που πιστεύουν στην.... μετεμψύχωση, το παρακάτω στατιστικό ίσως να το θεωρήσουν τρομακτικό σενάριο:

Εάν μειώναμε τον πληθυσμό της Γης στο μέγεθος μίας μικρής πόλης με 100 ανθρώπους, διατηρώντας τις αναλογίες, τότε θα είμασταν

57 Ασιάτες
21 Ευρωπαίοι
14 Αμερικανοί (βόρειοι και νότιοι)
8 Αφρικανοί

52 Γυναίκες
48 Άντρες

70 Έγχρωμοι
30 Λευκοί

89 Ετεροφυλόφιλοι
11 Ομοφυλόφιλοι

6 άνθρωποι θα κατέχουν το 59% του παγκόσμιου πλούτου και όλοι θα είναι Αμερικανοί
80 θα έχουν κακές συνθήκες διαβίωσης
70 θα είναι αγράμματοι
50 θα είναι ανειδίκευτοι
1 θα πεθάνει
2 θα γεννηθούν
1 θα έχει computer
1 μόνο θα έχει ανώτατη εκπαίδευση

Εάν δηλαδή εσύ που το διαβάζεις αυτό το κείμενο το καλοσκεφτείς, σίγουρα είσαι πιο τυχερός από 1 εκατομμύριο ανθρώπους που δεν θα επιζήσουνε μέχρι την άλλη βδομάδα, ενώ αν δεν τυχαίνει να βρίσκεσαι σε κελί, να σε βασανίζουνε ή να πεινάς, σίγουρα είσαι πολύ τυχερότερος από 500 εκατομμύρια ανθρώπους. Αν βέβαια έχεις παπούτσια, ρούχα, κρεβάτι και στέγη, είσαι πλουσιότερος από το..... 75% των ανθρώπων αυτού του πλανήτη, αλλά αφού μπορείς να διαβάζεις σίγουρα δεν ανήκεις στα 2 δισεκατομμύρια ανθρώπων που δεν μπορούν ούτε καν να διαβάσουν, οπότε είσαι πολλαπλάσια τυχερός.

Αυτά, γιατί τώρα τελευταία ακούω πολλές γκρίνιες. Ίσως να είναι τελικά αχαριστία.

Αφιερωμένο στο φιλαράκι μου

2007-06-11T04:08:00.000+03:00

Όταν ήταν ακόμη νεογέννητος, κάποιο παιδί τον σήκωσε από την ουρίτσα άτσαλα και την έσπασε σε τρία μέρη:
- "Είχε και γατάκια αυτή η γάτα!"

Μου μιλούσε για μία γάτα που κάποιος πάτησε μπροστά στο σπίτι μου και εγώ μάζευα το κουφάρι της, αφού θα μπορούσε να παραμείνει εκεί για μήνες αν δεν έδειχνα κάποιο ενδιαφέρον. Στεναχωρήθηκα κιόλας γιατί ήταν ένα αδέσποτο που το γνώριζα καλά, και το τάιζα. Ταλαιπωρία λοιπόν η ζωή του Πιτ από το καλημέρα. Το φιλοζωικό μου ένστικτο δεν μπορούσε να αφήσει τα άμοιρα ζώα στα χέρια των παιδιών, εκτός του ότι δεν θα είχαν ούτε 8 ώρες ζωής χωρίς μητέρα, ήταν μόλις δύο ημερών. Αν γύριζα την πλάτη θα ήταν σαν να τα καταδικάζω σε θάνατο, αλλά στον αντίποδα ήξερα πόσο μεγάλος μπελάς θα είναι.

Η μητέρα τους ήταν πολύ μικρή, σχεδόν η ίδια γατάκι και δεν είχε την εμπειρία της γέννας. Δεν τα είχε κρύψει καν κάπου καλά, γι' αυτό λοιπόν και ο καημένος ο Πιτ είχε ήδη αρρωστήσει από το κρύο. Έπρεπε εκτός από το να ξυπνάω μέσα στην νύχτα κάθε τρεις και λίγο σαν να ήταν μωρό για να τον ταϊζω με μπιμπερό, να φροντίσω και τα μάτια του, που όμως δεν κατάφερα μάλλον και πολλά γιατί είχε μετέπειτα κάποιο είδος μόνιμης κερατίτιδας που του άφηνε συνεχώς δάκρυα. Ένας γάτος που έκλαιγε, με στριφογυριστή ουρίτσα, με ένα βλέμμα σχεδόν ανθρώπινο.

Τον επόμενο καιρό πέρασα πολλές ώρες πτήσης-εκμάθησης μπιμπερό, και ο Πιτ μιας που δεν πρόλαβε να γνωρίσει μητέρα, με αναγνώριζε πλέον σαν τέτοια. Επειδή συνήθιζα να του επαναλαμβάνω το όνομά του, απέδειξε γρήγορα ότι ήταν πολύ έξυπνος γιατί το έμαθε πριν καν αρχίσει να περπατάει καλά-καλά. Αφού μεγάλωσε ίσα με μία παλάμη και μπορούσε να περπατήσει τον βόλεψα σε μία αποθηκούλα στην πυλωτή, εκεί απ' όπου ξεμύτιζε μόνο όταν άκουγε τον ήχο από το μηχανάκι όταν σχολούσα από την δουλειά
- Πιιιιτ !
Και να σου ο μικρούλης να έρχεται χοροπηδηχτός με την στριφογυριστή του ουρίτσα μέχρι την πόρτα της πυλωτής, απόσταση εξωπραγματική για το μέγεθός του. Είχε γίνει μια μικρή μπαλίτσα αλλά το μπιμπερό δεν έλεγε να το αφήσει με τίποτα.

Ίσως γενικά να μιλούσα πάρα πολύ με αυτόν τον γάτο και να μπέρδεψα λίγο το πανέξυπνο γατίσιο του μυαλό, αλλά -πράγμα περίεργο- δεν τον θυμάμαι ποτέ να έκανε "νιάου". Προσπαθούσε να βγάλει παράξενους ήχους που απείχαν όμως πολύ από το κλασσικό νιαούρισμα. Ήταν κάπως πολύπλοκοι και γαργαριστοί, μακρόσυρτοι σαν φράση που ποτέ δεν έλεγε ακριβώς το ίδιο πράγμα. Αυτό το σκέφτηκα μετά τον χαμό του , όταν προσπαθούσα να θυμηθώ το νιαούρισμά του. Αλλά δεν ήταν η μόνη ανθρώπινη συνήθεια που απέκτησε, αφού είχε μάθει να μου δίνει φιλιά στο μάγουλο με ένα τρόπο, ενώ εξασκήθηκε και πολύ στο να πηδάει επάνω μου σαν σκύλος όταν είχε να με δει πολλές ώρες. Έγινε ο σκυλόγατός μου!

Μετά από ένα χρόνο νόμιζα ακόμα ότι είχα γατάκι και μου πέρασε κάπως απαρατήρητο το γεγονός ότι ο Πιτ δεν είχε πάρει μπόι: είχε μείνει νανάκι. Ίσως λόγω του "ΝΟΥΝΟΥ", ίσως λόγω ότι η μάνα του ήταν γατάκι σε ανάπτυξη, ο Πιτ ήταν μικρόσωμος σαν κοκοράκι-νάνος. Σίγουρα ήταν τρομερά έξυπνος, ήξερε πότε ήταν το όριο να με εκνευρίσει, δεν ήταν ζητιάνος φαγητού, δεν εκμεταλλεύτηκε την σχέση μας, γιατί ξέρετε, μπορεί να συμβαίνει και αυτό με τα ζώα. Το μόνο του μικρό ελλάτωμα ήταν πως στην προσπάθειά του να με "προστατέψει" από άλλα ζώα, ώρες-ώρες γινόταν κακούλης. Και χτυπούσε απευθείας στα μάτια, μιας και μόνο έτσι μπορούσε να αντισταθμίσει την επιθεσή του με το μικρό του μέγεθος, αλλά ευτυχώς, καμία φορά δεν βρήκε στόχο. Μπορεί να ήταν απλός εκφοβισμός, γιατί πράγματι τα άλλα ζώα υποχωρούσαν άτακτα. Είχε βέβαια ένα μόνιμο πρόβλημα στο να βρεί γάτα και ειλικρινά μέχρι σήμερα δεν ξέρω αν τελικά παρέμεινε παρθένος, λόγω μεγέθους. Όταν άρχισε να περιπλανιέται σε μακρινές αποστάσεις αρκούσε να βγω στο μπαλκόνι και να φωνάξω "Πιτ" και τότε ακούγονταν οι παράξενοι ήχοι από το στόμα του, που πρόδιδαν την θέση του. Ποτέ δεν έκανε τον κουφό ή ότι δεν με ακούει, όπως συνήθως κάνουν οι γάτες. Ο ίδιος ερχόταν αμέσως τρέχοντας. Αν είχε κάποιο μικροτραυματισμό δεν χρειαζόταν να παλεύω μαζί του για να τον γιάνω, μου είχε τυφλή εμπιστοσύνη ακόμη κι όταν αποφάσιζα να βάλω τα δάχτυλά μου σε σημεία που... δεν έπρεπε, άσε που είχε συνηθίσει τα χέρια μου που όλη την ώρα του καθάριζαν τα μάτια. Η "ανθρώπινη" υπόστασή του συμπληρωνόταν με ένα παράξενο διατροφικό μενού, αφού του έδινα να φάει πολλά πράγματα που σίγουρα δεν θα έτρωγε μία γάτα, από αυτά που έτρωγα εγώ. Αν ήταν επιφυλακτικός, με κοίταζε στα μάτια και έπειτα δοκίμαζε. Αν του άρεσε κάτι έβγαζε ήχους, αν δεν του άρεσε μου έγλυφε μια φορά το χέρι, μου έλεγε δηλαδή ευχαριστώ και έφευγε. Αλλά έκανε και άλλα πολλά, που θα χρειάζονταν ώρες για να τα γράψω. Τρομερός τυπάκος ο πιτάκιας!

Το βράδυ που τον σκοτώσανε είχε την ύστατη εξυπνάδα να πέσει στο σημείο που χτυπούσε το φως, ίσως με την ελπίδα ότι θα τον έβλεπα αφού δεν μπορούσε να ανέβει τα σκαλιά. Είχε δαγκώσει ένα κλαδί από τον πόνο μέχρι που είχαν ματώσει τα δόντια του. Όταν τον βρήκα να τον τρώνε τα μερμύγκια, δυσκολεύτηκα πολύ να βγάλω αυτό το κλαδί από την μασέλα του. Ήταν η πρώτη φορά που τα ματάκια του δεν είχαν δάκρυα. Ήταν όμως η σειρά των δικών μου ματιών να έχουν, ομολογουμένως μετά από πολύ καιρό.

Ήμουν πάρα πολύ τυχερός που γνώρισα αυτόν τον πάρα πολύ άτυχο μικρούλη, και είδα κάτι πανέμορφο σε ένα πλάσμα που όλοι θεωρούσαν άσχημο. Έτσι είπα αφού θα δημιουργούσα που θα δημιουργούσα αυτό το blog, να το αφιερώσω σ' εκείνον. Μια μέρα θα ξανασυναντηθούμε φιλαράκι μου. Πολύ θα το ήθελα δηλαδή, έστω κι αν χρειαζόταν να είσαι εσύ ο άνθρωπος και εγώ ο γάτος. Καλό ταξίδι.