Guerilla Cinema

The Invasion Of The Manjavinoids

2008-06-01T02:40:00.000-07:00

Πουλάω το παρακάτω σενάριο για ταινία. Έχει προδιαγραφές ψυχροπολεμικού B-Movie. Είναι γελοίο το στόρυ, αλλά πρόκειται για αλληγορία...

THE MAIN IDEA

Εξωγήινα καπέλα (είναι φτηνό το εφέ), που ουσιαστικά πρόκειται για εξωγήινα όντα ( τα Manjavinoids , τα πιο τρομερά πλάσματα στο σύμπαν, τρώνε τα πάντα ) , ταλαιπωρούν μια πολυτεχνειακή κοινότητα . Γίνονται φόνοι , διαμελισμοί και πολλά άλλα αηδιαστικά ! Μερικοί φοιτητές και κάποιοι καθηγητές προσπαθούν να τα αντικρούσουν .

--------------

Ένας αλητάκος μπεκρής φοιτητής τρεκλίζει σε έναν έρημο δρόμο . Περπατάει αργά και μεθυσμένα κρατώντας ένα μπουκάλι και ένα χοντρό πράσινο βιβλίο (εκδόσεις Τζιόλα). Kάθεται σε μια γωνιά και σκίζει τις σελίδες του βιβλίου για να ανάψει φωτιά . Ξαφνικά ένα καπέλο προσγειώνεται μπροστά του . Το σηκώνει , το κοιτάει και το φοράει . Αρχίζει να νιώθει σπασμούς σε όλο του το σώμα! Ζουμ στα μάτια αλά Λεόνε . . . ΕΙΝΑΙ ΚΟΚΚΙΝΑ !

ΠΕΦΤΕΙ Ο ΤΙΤΛΟΣ

ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΑΡΑΤΑΤΑΑΑΜMAIN

CHARACTERS :

- Ο Ήρωας μας : Δυναμικός , παλικάρι και όμορφος

- Η Γκόμενα του : Φοβερή γυναικάρα που τσιρίζει συνέχεια

- Μπόλικοι φοιτητές για ξεπάστρεμα

- Ο αστυνόμος Γκέκαμ : σοφός και άσσος στο σημάδι , αλλά μόνο με κλειστά τα μάτια

- Ο Δόκτωρ Χερ Προβατάκος : Γερμανοτραφής Επιστήμων

- Ο Δήμαρχος Καβατζάς : Ακριβοδίκαιος αλλά Ζόρικος

Υποσημείωση: Οποιαδήποτε ομοιότητα με υπαρκτά πρόσωπα και καταστάσεις αποτελεί σύμπτωση(χεχε).

Γρανίτα από λεμόνι Νο4 και άλλα φαιδρά

2008-02-08T10:19:00.000-08:00

Ο Johnny Faux όταν υπηρετούσε κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 80

(οποιαδήποτε ομοιότητα με τον Πάνο Σουπιάδη είναι εντελώς συμπτωματική).

Ο Johnny Faux όταν υπηρετούσε στο Ισραήλ.

Ο Johnny Faux όταν υπηρετούσε στο Βιετνάμ (στο βάθος μπορείτε να διακρίνετε τις παλιοσειρές να παίζουν pro).

Johnny Faux όταν πήγε εθελοντής στην Κορέα.

***Με την πρώτη ευκαιρία το Guerilla Cinema θα επιστρέψει στις οθόνες σας.***

Κινηματογραφικά Trivia για ελληνικές ταινίες που δεν θα βρείτε στο imdb

2008-02-07T04:30:00.000-08:00

O Π. Βούλγαρης στην μικρού μήκους ταινία του "Ο Κλέφτης", όπου ερμήνευε τον ομώνυμο ρόλο, βάσισε τον χαρακτήρα του αστυφύλακα(Α.Δαμιανός) στον πατέρα του, που ήταν στην πραγματικότητα αστυφύλακας.

Ο Θ. Αγγελόπουλος, για την ταινία "Μελισσοκόμος" έβαλε την Νάντια Μουρούζη να κάνει πλαστική στο στήθος, έτσι ώστε να μοιάζουν οι μαστοί της με λωτούς.

Ο Σ.Τορνές χαρακτήρισε την ταινία του "Μπαλαμός" φαντασιακό ρεπορτάζ.

Η Μισέλ Βάλεϋ δεν κέρδισε το βραβείο 1ου γυναικείου ρόλου για την ταινία του Ν.Νικολαίδη "Πρωινή Περίπολος", γιατί δεν είχε ελληνική υπηκοότητα.

Ο Όμηρος Ευστρατιάδης αντιμετώπισε προβλήματα με την λογοκρισία για την ταινία του "Αγόρια στην πορνεία"(84) και αναγκάστηκε να αφαιρέσει μια σκηνή στην οποία παρουσίαζε έναν ανώτατο δικαστικό ως ομοφυλόφιλο.

Η ταινία "Λαλάκης ο Εισαγώμενος", με τον Νίκο Παπαναστασίου, έκοψε 194.711 εισιτήρια την κινηματογραφική περίοδο 84-85.

Ο Μηνάς Χατζησάββας έπαιξε δύο φορες τον ρόλο του αστυνομικού που διαπραγματεύτηκε με τον λεφωρειοπειρατή, μία στον "Όμηρο" του Κ. Γιάνναρη και μία στην τηλεοπτική σειρά του Alpha "Κόκκινος Κύκλος" (ως αστυνόμος Χαρίτος, άμεση αναφορά στο λογοτεχνικό δημιούργημα του Π. Μάρκαρη, που ιστορίες του έχουν γίνει σήριαλ (Νυχτερινό Δελτίο, Άμυνα Ζώνης) στην κρατική τηλεόραση με πρωταγωνιστή τον Μηνά Χατζησάββα!).

Ο Αλέξης Μπίστικας σκηνοθέτησε μεγάλο μέρος της μοναδικής μεγάλου μήκους ταινίας του "Το Χάραμα"(94) , από το κρεβάτι του στο νοσοκομείο, όπου είχε καταλήξει κατάκοπος λόγω της ασθένειας του.

Μετά την προβολή της ταινίας του "Νοκ Αουτ" στο 28ο φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ο σκηνοθέτης Παύλος Τάσιος άρχισε να κυνηγάει με ένα σπασμένο μπουκάλι το Αλέξη Δερμετζόγλου για την κακή κριτική που του έκανε.

Ο Κ. Μανουσσάκης στην ταινία του "Προδοσία"(64) εξαναγκαστηκε από τους παραγωγούς του να προσθέσει στο μοντάζ εμβόλιμες σκηνες από γερμανικά ναζιστικά επίκαιρα της εποχής του πολέμου. Παρ'όλα αυτά η ταινία ταξίδεψε στο φεστιβάλ Καννών, όπου η Ροζίτα Σώκου για να γλιτώσει τον Μανουσσάκη από το κράξιμο των ξένων δημοσιογράφων, είπε ότι την ταινία την βλέπουμε από την οπτική γωνία του γερμανού αξιοματικού των ναζί(Π.Φυσσούν).

Η Φρίντα Λιάπα κατηγορήθηκε αγρίως από τα Μ.Μ.Ε. της εποχής, για σαδιστικές μεθόδους εις βάρους του βρέφους που κλαίει στην σκηνή του φόνου στην ταινία "Τα Χρόνια Της Μεγάλης Ζέστης"(92). Κάτι παρόμοιο επαναλήφθηκε ως "μεσημεριανή" φάρσα με την Όλγα Μαλέα και την ταινία της "Λουκουμάδες Με Μέλι" (στην σκηνή με τον Χαϊκάλη και το αγοράκι).

Στην ταινία "Παπατρέχας", την στιγμή που ο Θ. Βέγγος κρέμεται από ένα σχοινί από την ταράτσα για μια σκηνή, στην πραγματικότητα τον περιμένανε από κάτω οι δοσάδες της Kodak για να εισπράξουν τα λεφτά που τους χρωστούσε.

Αν μπορείτε να συνεισφέρεται και σεις με κάποια ελληνικά κινηματογραφικά trivia μην διστάσετε να το κάνετε. Επίσης, δεκτές και οι διορθώσεις/επισημάνσεις.

Richard Kern prt2

2008-02-04T12:57:00.000-08:00

O Richard Kern, εκτός από κινηματογραφιστής και ρεμάλι (δες παρακάτω post), είναι πολύ γνωστός για την δουλέιά του σαν φωτογράφους (η κυριότερη ενασχόληση του τα τελευταία 10 χρονια). Στην αρχή πόζαραν γι'αυτόν οι φίλοι του, αλλά αργότερα, όταν έγινε γνωστός και πέριζήτητος, άρχισε να βγάζει φωτογραφίες πολύ γνωστών μουσικών και άλλων καλλιτεχνών (Marilyn Manson, Nick Cave, GG Alin, Lydia Lunch και πολλοί άλλοι).

Γνωστότερος έγινε για της πιο προχωρημένες και kinky φωτογραφίες, οι οποίες φλερτάρουν ανοιχτά με την πορνογραφία (άλλωστε έει δουλέψει και για τον Larry Flint). Πέρα από όλα αυτά, ο Richard Kern σκηνοθέτησε και κάποια videoclip φίλων του, όπως οι Sonic Youth, oι King Missile και o Marilyn Manson.

Sonic Youth - Death Valley 69

King Missile - Detachable Penis

Marilyn Manson - Lunchbox

Richard Kern prt1

2008-02-04T11:48:00.000-08:00

O Richard Kern πρωτοπερπάτησε στους βρώμικους και κακόφημους δρόμους του East Village της Νέας Υόρκης στα τέλη τις δεκαετίας 70. Εκεί συνάντησε διάφορα άλλα γραφικά underground φρικιά-καλλιτέχνες, όπως η Lung Leg, η Lydia Lunch, o J.G. Thirlwell(a.k.a. Foetus), oι Sonic Youth και φυσικά ο κινηματογραφιστής Nick Zedd. Όλοι αυτοί (και πολλοί άλλοί περίεργοι τύποι και τύπισες χωρίς επώνυμο) δημιούργησαν στα τέλη του 70/αρχές 80 το λεγόμενο No Wave κίνημα. Αυτή η νέα ακραία βλασφημη punk ιδεολογία/αισθητική επεκτείνονταν σε μουσική, fanzines και φυσικά ταινίες, γενικά σε κάθε είδους μορφή τέχνης. Το πρόσφατο ντοκυμαντέρ Llik Your Idols περιγράφει την γέννηση και την ιστορία του(το kiil your idols είναι μια άλλη ταινία).

Ο Richard Κern μαζί με τον Nick Zedd πρωτοστάτησαν στο πεδίο της οπτικοποίησης της αισθητικής του κινήματος, υπογράφοντας μάλιστα το μανιφέστο αυτού που ονόμασαν Cinema of Transgression, το οποίο (μανιφέστο) ακολούθησαν αρκετοί σύγχρονοι και μεταγενέστεροι κινηματογραφιστές. Δημιούργησαν ένα χειροποίητο no budget σινεμά, ταγμένο στην καταστρατήγηση κάθε είδους ηθικής και ταμπού. Οι ταινίες τους δεν ξεπερνούσαν ποτέ το μισάρωρο και περιείχαν πάντοτε βίαιες και πορνογραφικές σκηνές.

Στις θρυλικότερες κινηματογραφικές στιγμές του Richard Kern συγκαταλέγονται το Fingered, με πρωταγωνίστρια και σεναριογράφο την Lydia Lunch(η οποία τα δίνει όλα) και το Thurst In Me, με συνσκηνοθέτη και πρωταγωνιστή τον Nick Zedd. Έχει γυρίσει πολλές μικρού μηκους(όλες με καταπληκτική μουσική από καλλιτέχνες όπως οι Sonic Youth, o Thurston Moore, Foetus, Dream Syndicate κ.α) και μπορείτε να τις βρείτε εύκολα όλες συγκεντρωμένες σε ένα dvd.

You Killed Me First

Η πρώτη επίσημη μικρού μήκους του R.Kern με πρωταφωνίστρια την θρυλική perfomer Lung Leg. Οι Sonic Youth χρησιμοποίησαν ένα καρέ από την ταινία στο εξώφυλλο του EVOL.

Thrust In Me

O Nick Zedd σε διπλό ρόλο...

Stray Dogs

Πρωταγωνιστεί ο underground σκηνοθέτης David Wojnarowicz

R.I.P.

2008-01-31T12:45:00.000-08:00

Ο απολογισμός του πρώτου μήνα του νέου έτους είναι θα λέγαμε τραγικός. Σάλο έχει προκαλέσει ο θάνατος του Heath Ledger, ο οποίος πέθανε νέος και ωραίος. Αλλά το Guerilla Cinema θρηνεί (κυρίως) για την Maila Nurmi, γνωστότερη ως Vampira, η οποία εγκατέλειψε τον μάταιο τούτο κόσμο στις 10 του γενάρη (γριά αλλά όμορφη και γοητευτική στα 86 της).

Η Maila γεννήθηκε το 1921 στην φινλανδία, αλλά γρήγορα μετανάστευσαν οικογενειακός στο αμέρικα, όπου στα 17 ξεκίνησε την κινηματογραφική της καριέρα. Κάποια στιγμή την ανακάλυψε ο μεγάλος δάσκαλος Howard Hawks, ο οποίος διέκρινε στο σκανδιναβικό απόκοσμο ταπεραμέντο της την στόφα μιας εκολαπτόμενης Lauren Bacall. Αλλά το χόλυγουντ δεν την χώνεψε ποτέ, ειδικά οι μεγάλες σταρ, οι οποίες δεν την ήθελαν δίπλα τους, μήπως και τους κλέψει την παράσταση.

Η επιτυχία ήρθε μέσω της νεότευκτης τηλεόρασης, όπου στις αρχές του 50 δημιούργησε την cult persona Vampira. Ντυμένη στα σέξυ μαύρα, με ένα απύθμενο ντεκολτέ, παρουσίαζε σάπιες ταινίες τρόμου και φαντασίας, οι οποίες έθρεψαν μια ολόκληρη γενιά. Η παρακμή βεβαίως δεν άργησε να έρθει και, άνεργη πλέον, κατέληξε να παίξει στο Plan 9 from outer space του Ed Wood, το οποίο θεώρησε επαγγελματική αυτόκτονία (άσχετο αν σήμερα η ταινία αυτή αποτελεί must για τους μερακλήδες σινεφίλ).

Αργότερα, κατά την διάρκει της δεκαετίας 80, ήρθε και πάλι στο προσκήνιο όταν μήνυσε, για κάτι εκατομύρια δολλάρια, την Cassandra Peterson, κατηγορόντας την (δικαίως) ότι της έκλεψε την εικόνα της στην περσόνα της Elvira, δυστυχώς όμως έχασε.

Μαζί της ασχολήθηκε, εμμέσως, ο Τιμ Μπάρτον, στην ταινία που γύρισε για τον Εντ Γουντ (κορυφαία στιγμή και του Μπάρτον και του Τζόνυ Ντεπ). Εμφανίζεται σαν δευτερέυον ρόλος, τον οποίο ενσαρκώνει η τότε γυναίκα του Μπάρτον, η Λίζα Μαρί (είμαι 100% σίγουρος ότι έπαιρνε το κουστούμι στο σπίτι...).

Για όλους τους παραπάνω λόγους θα την έχουμε στην καρδιά μας για πάντα.

Helen Slater

2008-01-28T11:54:00.000-08:00

Την περασμένη εβδομάδα είδα για μια ακόμη φορά (σε μεταμεσονύχτια προβολή στο Mega) τo Τhe Legend Of Billie Jean και ξαναθυμήθηκα τόν παιδικό μου έρωτα, την Helen Slater κι επειδή έχω όρεξη για λίγη 8ο's ανεμελιά θα κάνω ένα μίνι αφιέρωμα.

Γενήθηκε ένα κρύο πρωινό του Δεκέμβρη του 63 στο Long Island της Νέας Υόρκης και από μικρή έδειξε την κλίση της προς την υποκριτική τέχνη, λαμβάνοντας μέρος σε παιδικές εκπομπές και παιδικές παραστάσεις. Το πέρασμά της στον κινηματογράφο έγινε με την ταινία Supergirl, ενσαρκώνοντας τον ομόνυμο ρόλο(από νωρίς στα βαθιά). Η Ηelen αμέσως απέδειξε πόσο επαγγελματίας είναι καθώς έκανε αρκετές θυσίες για να παίξει τον ρόλο (πήρε κιλά και έκανε εξαντλητική γυμναστική) και μάλιστα έκανε μόνη της κάποια από τα stunts. H ταινία πλέον βλέπεται σαν μια τελείως camp εϊτίλα και έχει την πλάκα της (διάλογοι τραβηγμένοι απο τα μαλλιά και μια απολαυστικά υστερικιά Faye Dunaway στον ρόλο της κακιάς μάγισας).

Στην επόμενη ταινίας της, Τhe Legend Of Billie Jean, παίζει μια δυναμική έφηβη, την Billie Jean, η οποία μπλέκεται άδικα σε μια άσχημη κατάσταση και αναγκάζεται να φυγαδευτεί μαζί με τον αδερφό της (τον Christian Slater που είναι και στην πραγματικότητα αδεφός της) και δυο φίλες της (η μια από αυτές είναι η συμπαθητική Υerdley Smith, κατά κόσμον Lisa Simpson). Στον δρόμο της μπλέκονται η αστυνομία, ο γιος του γερουσιαστή και τα μίντια, τα οποία την ηρωποιούν στα μάτια της νεολαίας, μετατρέποντάς την σε σύμβολο(κάτι σαν σύγχρονη Jean d'arc). Η ταινία είναι ένα τυπικό χαζοteen movie με καρδιά και μήνυμα και βλέπεται ευχάριστα(ειδικά στις 4 τα ξημερώματα).

τα αδερφια Slater σε μια αποθέωση της αμερικάνικης white trash ραθυμίας

Εκτός από αυτές τις δύο πολύ επιτυχημένες ταινίες, η Helen Slater δεν έχει να επιδείξει τίποτα εξίσου επιτυχημένο. Αρκέστηκε σε δευτεραγωνιστικούς ρόλους σε ταινίες μεγάλων στούντιο και σε περάσματα από τηλεοπτικές σειρές. Δεν μπορώ να το πιστέψω ότι δεν περίσσευε και γι'αυτήν μια θέση στο χολυγουντιανό σταρ σύστεμ. Όχι τίποτα άλλο, μας έμεινε και αμανάτι ο αδερφός της...

Darkbeat - An Electro World Voyage

2008-01-18T07:10:00.000-08:00

To post αυτό απευθύνεται στους λάτρεις της ηλεκτρονικής μουσικής κια όχι μόνο. Το Darkbeat: An Electro World Voyage είναι ένα υπερπλήρης ντοκυμανταίρ, που περιγράφει το παρελθόν, τo παρόν και το μέλλον της ηλεκτρονικής μουσικής, μέσα από ιστορίες και συνεντεύξεις γνωστών dj και μουσικών παραγωγών του είδους. Φυσικά δεν λείπουν οι αναφορές σε ιερά τέρατα, όπως ο Man Parrish, ο Afrika Bambatta και οι Kraftwerk(θα ήταν αδύνατο να λείπουν.

Η σκηνοθέτις του ντοκυμανταίρ Iris B. Cegarra (βενεζουελοαμερικάνικης καταγωγής, πρόκειται για την τρίτη της ταινία, η ξανθούλα στην φωτό), μας μεταφέρει σε πολλές γωνιές της γης, σε μέρη όπου αυτή η μουσική σκηνή ανθεί (Η.Π.Α. U.K., Ολλανδία, Ιαπωνία, Γαλλία κ.λ.π.), αναζητώντας παράλληλα της ρίζες της electronica και τα κοινωνικά φαινόμενα που την περιστοιχίζουν. Πέρα από τις συνεντεύξεις και τις εξιστορήσεις, το οπτικό μέρος της ταινίας είναι καταπληκτικό, καθώς είναι διανθισμένο με φοβερά γραφικά και animation. Όσο για το ηχιτικό και μουσικό κομμάτι της μπορείτε να φανταστείτε...

Η ταινία έχει ταξιδέψει σε διάφορα κινηματογραφικά και μουσικά φεστιβάλ. Μακάρι να την δούμε κι εδω (το φεστιβάλ ντοκυμανταίρ Θεσσαλονίκης πλησιάζει), αλλιώς σε dvd, όταν κυκλοφορήσει. Βεβαίως υπάρχει πάντα και άλλος τρόπος για να φτάσει στα χέρια σου μια ταινία....

Bonus το βίντεο-κλιπ που σκηνοθέτησε η Iris B. Cegarra για το τραγούδι Hold Me So Tight της Sally Shapiro (μεγάλη ανακάλυψη της περυσινής χρονιάς).

Zero Woman

2008-01-11T08:16:00.000-08:00

O τίτλος προδιαθέτει για κάτι το εντελώς προσβλητικό για το γυναικείο φύλο, όχι όμως(αν και λίγο σεξισμό δεν θα τον αποφύγουμε). Στην πραγματικότητα πρόκειτε για μια σειρά ταινιών που μας έρχεται από την Ιαπωνία (πάλι;). Το 1974 γυρίστηκε η πρώτη ταινία Zero Woman - Red Handcuffs, με πρωταγωνίστρια μια από τις πιο σέξυ ηθοποιούς της δεκαετίας 70, η Miki Sugimoto (μεγάλες επιτυχίες). Το στόρυ αναφέρεται στην αστυνομικίνα Rei, η οποία είναι μέλος της μυστικής υπηρεσίας Zero Division του Tokyo PD και αναλαμβάνει undercover αποστολές παίζοντας το δόλωμα, βάζοντας τα με ναρκέμπορους και νταβατζήδες (τρώει πολύ ξύλο αλλά στο τέλος, φυσικά, θριαμβέυει). Στον πόλεμο εναντίον της διαφθοράς έχει ένα ιδιότυπο οπλοστάσιο, που αποτελείται από σέξυ κόκκινα γκατζετάκια με ποιο kinky τις κόκκινες χειροπέδες του τίτλου. Όλα αυτά την κάνουν μια θυλυκή εκδοχή του James Bond ή αν θέλετε μια γιαπωνέζα Modesty Blaise.

Η ταινία είχε τεράστια επιτυχία, καθώς περιείχε άφθονη βία και γύμνια (nudity). Παρ'όλα αυτά χρειάστηκε να περάσουν 20 περίπου χρόνια για να γυριστεί (σε βίντεο) η άτυπη συνέχεια. Το Zero Woman 2 κράτησε όλα τα κάλα χαρακτηριστικά του πρώτου φιλμ (ξέρετε αίμα, βυζιά και σέξυ πρωταγωνίστρια). Κατάφερε έτσι να γίνει το βίντεο χιτ της χρονιάς με τις περισσότερες ενοικιάσεις. Ακολουθήθηκε έτσι από πολλές συνέχειες, εξίσου επιτυχημένες (εισπρακτικά, γιατί καλλιτεχνικά....).

Giovanotti Mondani Meccanici (GMM)

2008-01-10T06:53:00.000-08:00

Η Giovanotti Mondani Meccanici ήταν μια από τις πρώτες ευρωπαϊκές εταιρίες πολυμέσων (με έδρα τη ν Ιταλία φυσικά), που ασχολήθηκε ήδη από τις αρχές της δεκαετίας 80 με το computer graphic design, ενσωματώνοντάς το σε art installations σε διάφορες εκθέσεις. Το 2004 έκαναν μια αναδρομική έκθεση των 20 χρόνων της πορείας τους (1984-2004).

Βασικά μέλη της ήταν οι Maurizio Dami, Antonio Glessi και Andrea Zingoni. Φυσικά συνεργάστηκαν με πάρα πολλούς καλλιτέχνες. Μια από τις πιο διαρκείς και αξιομνημόνευτες συνεργασίες τους ήταν αυτή με τον θρύλο της ηλεκτρονικής μουσικής Alexander Robotnik. Μαζί συνέθεσαν συνοδευτική μουσική για τα έργα τους, καθώς και αυτόνομα μουσικά κομμάτια (το άλμπουμ είχε κυκλοφορήσει σε 7000 αντίτυπα και αξίζει πλέον αρκετά ευρώ).

Τα πρώτα τους βίντεο σήμερα φαίνονται εντελώς πρωτόγονα και θυμίζουν γραφικά παλιού ηλεκτρονικού παιχνιδιού στο Atari. Φυσικά με τα χρόνια, μαζί με την εξέλιξη της τεχνολογίας, εξελίχθηκαν και αυτοί αρκετά. Παρακάτω μπορείτε να δείτε ένα από τα πρώτα τους βίντεο (L'Attesa, η γνώση ιταλικών δεν κρίνεται απαραίτητη για να το απολαύσετε). Ξεπερασμένες τεχνικές, αλλά η μουσική και η κυβερνοπάνκ εικονογραφία(οι εικόνες μοιάζουν με storyboards κάποιας φανταστικής ταινίας) το κάνουν να θυμίζει έντονα το Blade Runner, ακόμα και το Μatrix.

PART 1

PART 2

Εδώ μπορείτε να βρείτε περισσότερες δουλείες τους.

Kim Cattrall

2008-01-03T04:31:00.000-08:00

Όλο το Sex And The City ήταν στημένο πάνω στην Sarah Jecsica Parker και το πως θα πει η ηρωίδα που ενσαρκώνει την γαμάτη ατάκα την σωστή στιγμή (πραγματικά ολόκληρα σενάρια κάποιον επεισοδίων έχουν στηθεί πάνω σε μια ατάκα της). Παρ' όλα αυτά ο χαρακτήρας που ξεχωρίζει είναι αυτός της ακατάσχετα σεξουαλικής Samantha, την οποία ενσαρκώνει εντελώς αβίαστα η φοβερή και τρομερή Kim Cattrall.

Η Κim έκανε το ντεπούτο της στο πλευρό της Isabelle Huppert υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Otto Preminger(στην ταινία Rosebud 1975) και υπήρξε σταρ και πρωταγωνίστρια σε πολλες μεγάλες παραγωγές κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 80, την εποχή που η Sarah Jesica Parker είχε τυποποιηθεί στο ρόλο του σαχλοκούδουνου. Η καριέρα της βεβαίως απογειώθηκε με το Sex And The City. Με όλη αυτήν την φήμη που απέκτησε της δόθηκε η ευκαιρία να γίνει και συγγραφέας. Έχει εκδώσει τρία βιβλία (όπου δίνει συμβουλές σεξουαλικού περιεχομένου) και μάλιστα ένα από αυτά (Sexual Intelingence) αποτέλεσε την βάση ενός ντοκυμαντέρ, στο οποίο χρημάτισε και παραγωγός.

Αλλά ποιος ο λόγος ύπαρξης ενός αφιερώματος στην Kim Cattrall;;; Είναι πολύ απλό, πρωταγωνιστεί σε τρεις αγαπημένες ταινίες από την δεκαετία 80, τότε που το βίντεο έπαιρνε φωτιά. Στην αρχετυπική σεξοκομωδία με μαθητές Porky's, στην πιο διασκεδαστική ταινία του John Carpenter (Big Trouble In Little China) και στην καταπληκτική αισθηματική κομεντί Mannequin, όπου παίζει μία κούκλα βιτρίνας που ζωντανεύει. Τρία απόλυτα guilty pleasures (ελάτε τώρα, παραδεχτείτε το).

Porky's

Big Trouble In Little China

Mannequin

Teeth

2007-12-25T03:14:00.000-08:00

Ίσως μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες της χρονιάς που μας έρχεται. Η Dawn O' Keefe (Jess Weixler) είναι μια προβληματισμένη και καταπιεσμένη έφηβη (δηλαδή παρθένα). Έτσι γίνεται εύκολο θύμα για τα πειράγματα των αγοριών στο σχολείο και του ετεροθαλή ψυχάκια αδερφού της. Αυτό όμως δεν είναι το μεγαλύτερο πρόβλημά της, καθώς κάποια στιγμή ανακαλύπτει ότι ο κόλπος της έχει κοφτερά δοντάκια!

Το στόρυ της ταινίας βασίζεται σε έναν πολύ διαδεδομένο αστικό μύθο (vagina dentata), που παίζει με τον μεγαλύτερο φόβο των αρσενικών, τον ευνουχισμό κατά την διάρκεια του σεξ. O μύθος αυτός έχει πολύ βαθιές ρίζες στην παράδοση και στην μυθολογία διάφορων λαών. Η πιο γνωστή περίπτωση είναι ένας μύθος των ιθαγενών της Αμερικής που θέλει ένα ψάρι να κατοικεί μέσα στο κόλπο της Τρομακτικής Μητέρας Θεάς, μέχρι που μια μέρα ήρθε ένας ηρωικός νέος, ο οποίος κατάφερε να σπάσει όλα τα δόντια του ψαριού, έκτός από ένα που έγινε η κλειτορίδα της θεάς. Ένας άλλος μύθος που έρχεται από την Ιαπωνία θέλει έναν κακό δαίμονα να έχει καταλάβει το κόλπο μιάς γυναίκας και να δαγκώνει όποιον τον 'ενοχλεί', ένας έξυπνος νέος όμως αποφάσισε να φτιάξει έναν μεταλικό δονητή, για να κοροιδέψει τον δαίμονα και έτσι έγινε. Δάγκωσε το σίδερο και εσπάσαν όλα τα δόντια του. Eπίσης ο συγκεκριμένος αστικός μύθος έδωσε μια καταπληκτική ιδέα σε μια δαιμόνια αμερικανίδα, η οποία δημιούργησε ένα είδος διαφράγματος με δόντια, για να φοβίσει έτσι τους επίδοξους βιαστές, αν και άνετα θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και για λόγους εκδίκησης...

Το Tagline της ταινίας τα λέει όλα : Every Rose Has Its Thorns

Η ταινία έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο φεστιβάλ του Sundance συμμετείχε στο πανόραμα του 51ου φεστιβάλ Βερολίνου. Βγαίνει στις αμερικάνικες αίθουσες στις 18 Γενάρη και ελπίζουμε να έρθει και στα μέρη μας. Ήδη γίνεται ντόρος, καθώς έχουν επιστρατευτεί όλα τα ηλεκτρονικά μέσα για την προώθηση της ταινίας (myspace, site κ.τ.λ.).

Η Πιο Κακόφημη Ταινία Όλων Των Εποχών(sic)

2007-12-19T10:08:00.000-08:00

Δεν θα μπορούσε παρά να προέρχεται από την Ιαπωνία, η σειρά ταινιών με τον γενικό χαρακτηρισμό Guinea Pig Movies (στα γιαπωνέζικα giniipiggu). Ο 'μύθος' ξεκίνησε το 1985 από τον Satoru Ogura (ο οποίος πολύ αργότερα χρημάτισε και παραγωγός στο Pistol Opera του Seijun Suzuki!). Γυρισμένο σε video (όπως και όλες οι υπόλοιπες ταινίες της σειράς), χωρίς τίτλους αρχής και τέλους, διάρκειας μόλις 45 λεπτών(ευτυχώς), περιγράφει (με γραφικότατο τρόπο) τον βασανισμό/διαμελισμό ενός κοριτσιού από μια παρέα αγοριών.

Το απόγειο όμως της αρρώστιας είναι η δεύτερη ταινία της σειράς (και εκεί αναφέρεται ο τίτλος), το λεγόμενο 'Flowers Of Flesh And Blood', του Hideshi Hino, ακόμα και ο Δημήτρης Κολιοδήμος την έχει χαρακτηρίσει άρρωστο και εμετικό σκουπίδι. To υποτυπώδες στόρυ θέλει έναν τύπο ντυμένο σαμουράϊ να απαγάγει μια κοπέλα, να την δένει σε ένα κρεβάτι και να την τεμαχίζει σιγά-σιγά με διάφορους τρόπους (όλα αυτά τα βλέπουμε σε όλο τους το μεγαλείο και με κάθε λεπτομέρεια). Στο τέλος (φυσικά) τρώει διάφορα κομμάτια της.

Στα τέλη της δεκαετίας του 80 η ταινία πέρασε τον Ειρηνικό και έκανε την εμφάνισή της στα κάτω ράφια διάφορων βίντεοκλαμπ. Για πολλά χρόνια κυκλοφορούσε σε φθαρμένες κόπιες, που όποιος τις έβλεπε, πίστευε πως παρακολουθούσε ένα αυθεντικό snuff movie (ξερετε τωρα). Μεταξύ τους και το industrial συγκρότημα Skinny Puppy, που έγραψε το τραγούδι(?) 'Τhe Mourn' για την ταινία και αργότερα χρησιμοποιούσε κομμάτια της στα live show.

Η φήμη της ταινίας απογειόθηκε από ένα περίπου γελοίο περιστατικό(κατά την άποψη των splatterάδων πάντα). Μια κόπια έπεσε στα χέρια του Charlie Sheen, o oποίος πίστεψε ότι τα όσα έβλεπε ήταν αληθινά, έτσι ήρθε σε επαφή με το FBI για να ερευνήσουν το θέμα και να απαγορέψουν την παραιτέρω προβολή και κυκλοφορία των ταινιών αυτών.

Μέρος της αρνητικής της φήμης το χρωστάει στον γιαπωνέζο serial killer Tsutomu Miyazaki(στην φωτό παρακάτω), ο οποίος είχε δηλώσει ότι ήταν η αγαπημένη του ταινία και μάλιστα την αντέγραψε σε έναν από τους πραγματικούς φόνους που διέπραξε.

Πρόσφατα όλη η σειρά επανακυκλοφόρησε σε DVD. Σε ένα από αυτά υπάρχει ένα κατατοπιστικό (και ανακουφιστικό...) Making Of, το οποίο έδωσε οριστικό τέλος στις φήμες που κυκλοφορούσαν τόσα χρόνια. Τα εύσημα στους υπεύθυνους για τα Special Effect λοιπόν.

Όποιος έχει όρεξη να δεί το trailer της ταινίας ιδού:

Αγαπάμε Simone Simon

2007-12-19T09:32:00.001-08:00

Από τις πιο αγαπημένες σταρ του παλιού Χόλυγουντ (αν και γαλλικής καταγωγής). Ιδανική γατούλα (με κοφτερά νυχάκια) στο Cat People του Jacques Tourneur.

Robocop και Marx

2007-12-14T07:36:00.000-08:00

H ταινία Robocop(1987) είναι σίγουρα γνωστή σε όλους. Μια φουρουριστική περιπέτεια, με έναν (κατά την γνώμη μου) απολύτως μαρξιστικό πυρήνα.

Ο πρωταγωνιστής (Paul Weller) είναι ένας αστυνομικός, που κάποια στιγμή μπλέκει σε μια κωλοκατάσταση και δολοφονείτε άγρια και σαδιστικά (μην ξεχνάμε ότι σκηνοθετεί ο

Paul Verhoven). Πέφτει στο καθήκον. Οι εργοδότες του όμως, που στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι το ίδιο το κράτος(πίσω από το οποίο κρύβεται μια τεράστια πολυεθνική εταιρία), δεν τον αφήνει να αναπαυτεί εν ειρήνη και κυρίως χωρίς να πάρει άδεια από κανέναν, το ανασυναρμολογεί τοποθετώντας μέσα του μηχανικά εξαρτήματα, μετατρέποντάς τον έτσι σε ένα άβουλο και προγραμματισμένο ρομπότ, που το μόνο 'δικαίωμα' που έχει έναι να εκτελέι εντολές.

Έχουμε απόλυτη ισοπέδωση της προσωπικότητας, την καταπάτηση των πρωσοπικών ελευθεριών του πρωταγωνιστή. Η ίδια του η ύπαρξη θυσιάζεται στο βωμό της αποτελεσματικότητας και των αναγκών του συστήματος.

Τελικά υπερισχύει το ανθρώπινο στοιχείο, για να έχουμε έτσι και τις υπαρξιακές/ανθρωπιστικές πινελιές και θέματα βιοηθικής που υπάρχουν σε όλα τα φιλμ Ε.Φ. που βγάζει το Hollywood.

Σκεφτείτε, αν ο ήρωας δεν ήταν μπάτσος (cop), δηλαδη ένα πιονι του συστήματος, και ήταν, ας πούμε, ένας απλός εργάτης (Roboworker) ο οποίος σκοτώνεται σε ατύχημα στην δουλειά και τα αφεντικά του αποφασίζουν να το αναστήσουν μετατρέποντάς τον σε ρομπότ, αγνοώντας την ατομικότητά του και την οικογένειά του. Τότε οι μαρξιστικές προεκτάσεις θα ήταν σίγουρα πιο εμφανείς.

Άλλωστε είναι περίπου πραγματικότητα, οι αστυνομικοί αντιμετοπίζονται από την εκάστοτε εξουσία σαν άβουλες μηχανές. Η ταινία Robocop είναι περίπου προφητική, παραμένει βεβαίως στην επιφάνειά της μια καλογυρισμένη (είναι η αλήθεια) macho περιπέτεια γεμάτη κλισέ.

Serge Gainsbourg : Histoire De Melody Nelson

2007-12-03T13:22:00.000-08:00

Τα λόγια είναι περιττά, τι να πω τώρα (ποιος εγώ) για τον μεγάλο καλλιτέχνη/pevert Serge. Αγαπημένο το Historie De Melody Nelson, ένα κόνσεπτ άλμπουμ που αναφέρεται, όπως λέει και ο τίτλος, στην ιστορία της μικρής Μέλοντυ Νέλσον (την ενσαρκώνει τέλεια η Jane Birkin), η οποία μπλέκεται σε περίεργες καταστάσεις, τις οποίες μας αφηγείται με κινηματογραφικό και γλαφυρό τρόπο ο Gainsbourg, αφήνοντας τεράστιο χώρο στην φαντασία του ακροατή να λειτουργήσει αυτόνομα.

Η ιστορία ξεκινάει με τον απρόσωπο πρωταγωνιστή (ο ίδιος ο καλλιτέχνης?) να οδηγάει μες την νύχτα μια Rolls Royce. Παραλίγο να χτυπήσει μια κοπέλα. Αυτή χάνει την ισσοροποία της, πέφτει από το ποδήλατό της και έτσι όπως προσγειώνεται χάμω στην γη, σηκώνεται η φούστα της και έτσι εκτίθεται μπροστά στα μάτια του η λευκή της κυλότα. Της ρωταέι το όνομά της, Μέλοντυ του απαντά, Μέλοντυ Νέλσον. Ανεβαίνει στο αυτοκίνητό του και ξεκινά, φυσικά την ερωτεύεται σε δευτερόλεπτα. Καταλήγουν σε ένα ξεχασμένο μπαρόκ-ροκοκό ξενοδοχείο, όπου την κάνει δική του. Τα μπρούτζινα γυμνά αγάλματα της Αφροδίτης και της Σαλώμης παρατηρούν σιωπηλά την αντανάκλαση των δύο εραστών στους καθρέπτες του ταβανιού. Τώρα όμως θέλει να επισκεφθεί ξανά τον ουρανό. Ανεβαίνει σε ένα αεροπλάνο, αλλά χαλάει ο αυτόματος πιλότος και έτσι συντίβεται κάπου στην ζούγκλα της Νέας Γουινέας, κανείς δεν την ξαναείδε και μόνο ο πρωταγωνιστής πρόφτασε να την αγκαλιάσει στα 14 καλοκαίρια και τους 15 χειμώνες που έζησε.

Ας αφήσω όμως το ίδιο το Serge να σας διηγηθεί την ιστορία του, μέσα από τα φιλμάκια που γυρίστηκαν ειδικά για την γαλλική τηλεόραση, τον δεκέμβρη του 1971, από τον τηλεσκηνοθέτη Jean-Christophe Averty. Toυς στίχους/διαλόγους μπορείτε να τους βρείτε μεταφρασμένους στα αγγλικά εδώ.

1. Melody

2. Ballade de Melody Nelson

3. Valse de Melody

4. Ah! Melody

5. L'hôtel particulier

6. En Melody

7. Cargo Culte

48o Φεστιβαλ Θεσσαλονίκης : Μίκιο Ναρούσε, Ιαπωνία

2007-11-20T16:45:00.000-08:00

O Mikio Naruse είναι σίγουρα το must του φετινού φεστιβάλ, αυτό βρίσκεται στα στόματα όλων των σινεφίλ, αν και δεν υπάρχει η προσέλευση που του αναλογεί.

Ξεχασμένο και εν πολλοίς άγνωστο για χρόνια το έργο του, μόλις πρόσφατα ήρθε ξανά στην επιφάνεια και αμέσως τοποθετήθηκε το όνομά του δίπλα στα ονόματα των Οζού, Μιζογκούτσι και Κουροσάβα (καμία υπερβολλή εδώ).

Είδα τέσσερις ταινίες του μέχρι στιγμής και έχω να δηλώσω ότι με έχει κερδίσει για πάντα. Ειδικά οι ηρωίδες του, οι οποίες θα έλεγα ότι είναι μοναδικές στον ιαπωνικό και παγκόσμιο κινηματογράφο, τουλάχιστον ο τρόπος που τις προσεγγίζει και τις αναλύει. Γενικά δείχνει ότι αγαπάει της γυναίκες τις εποχής του, οι οποίες στην χώρα του είναι αναγκασμένες να ζουν δυο φορές πιο πειθαρχημένες από τους άντρες. Ο Ναρούσε αναλύει με υπερβολική ακρίβεια και οξυδέρκεια τις Παντρεμένες, τις Γκέϊσες, ακόμη και τα αφελή μοντέρνα κορίτσια και την θέση τους στην κοινωνία.

Είναι ένας ιδιαίτερος τύπος ηρωίδας. Ζει στα προάστια , μικροπαντρεμένη, αλλά άτεκνη, υποδειγματική νοικοκυρά, σχεδόν υποταγμένη (οικιοθελώς) στον άνδρα της, ο οποίος την παραμελεί και την αντιμετωπίζει σαν υπηρέτρια. Έρχεται όμως κάποια στιγμή που βρίσκει το θάρρος να πάρει την μοίρα της στα χέρια της και να μεριμνήσει επιτέλους για τον εαυτό της, προετοιμασμένη να αποδεχτεί με μεγάλο πόνο τις αναπόφευκτες συνέπειες.

Στην αρχή της ταινίας ο Ναρούσε τις τοποθετεί σε δεύτερο πλάνο, στο φόντο, μερικές φορές μάλιστα απουσιάζουν εντελώς (είναι πίσω από τοίχους ή σε άλλα δωμάτια, κάνουν δουλειές), αλλά πάντα είναι αυτές που πρωταγωνιστούν. Κατά την διάρκεια της ταινίας τις φέρνει σιγά-σιγά πιο μπροστά και αρχίζουν να κυριαρχούν το πλάνο την στιγμή που αποφασίζουν να αλλάξουν στάση και να πάρουν την ζωή τους στα χέρια τους.

Επίσης οι ηλικιωμένοι στις ταινίες του (είναι γνωστό πόσο σεβαστοί είναι στην ιαπωνική κοινωνία) παίζουν καταλυτικό ρόλο, στην ψυχολογία των ηρωίδων κυρίως και λιγότερο στην συμπεριφορά.

Βγαίνεις από την αίθουσα κουβαλώντας, για ώρα, μέσα σου την μελαγχολία και την απαισιοδοξία των ηρώων και των υπέροχων πλάνων του.

Υ.Γ.1: Σήμερα και χθες στην προβολή καθόμουν πίσω από τον ‘δάσκαλο’ Γιάννη Μπακογιαννόπουλο και άθελα μου (ναι καλά τώρα...) κρυφάκουσα κάποιες ατάκες του (να κάνουμε και λίγο κουτσομπολιό, γιατί όχι, χεχε). Φυσικά κατενθουσιασμένος με τον Ναρούσε, ειδικά με το Γεύμα και τα βλέμματα της Setsuko Hara, όχι όμως και πολύ ευχαριστημένος με το υπόλοιπο πρόγραμμα του φεστιβάλ. Μεγάλο του παράπονο (και δικό μου και όλων) ο προγραμματισμός των προβολών, έπεφταν η μία πάνω στην άλλην (εντάξει παίζονται από δυο φορές, αλλά αν χάσεις μια προβολή πάει).

Υ.Γ.2 :Επίσης είδα χθες και την αγαπημένη μου Μισέλ Βάλευ στην καφετέρια του μουσείου φωτογραφίας και έχω να δηλώσω καταγοητευμένος.

Υ.Γ.3 : Πίσω στον Ναρούσε. Υπάρχει μια φοβερή σκηνή στην ταινία ‘Το Γεύμα’ που με άφησε άναυδο, το πρωταγωνιστικό ζευγάρι πίνει μπύρα σε ένα καπηλειό, η γυναίκα την βρίσκει πικρή και την αφήνει στην άκρη, ο άντρας την πίνει ολόκληρη και το καταευχαριστιέται, πρόκειται για μια ιδιοφυέστατη μεταφορά για τον έγγαμο βίο τους και το μέλλον τους (αν το έχετε δει κι εσείς είμαι σίγουρος ότι καταλάβατε τι εννοώ).

48o Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης : Diego Luna, Μεξικό

2007-11-20T15:00:00.000-08:00

Παραβρέθηκα σήμερα στην προβολή της ταινίας 'JC Chavez' του Diego Luna. Είναι ένα ντοκυμανταιρ για την ζωή του μεγαλύτερου μεξικάνου πυγμάχου, του Χούλιο Σεζαρ Τσάβεζ (107 νίκες, 6 ήττες, 88 νοκ αουτ, 37 φορές παγκόσμιος πρωταθλητής). Εντάξει, το θέμα της πυγμαχίας δεν τραβάει το ελήνικό κοινό, αλλά στο λευκό πανί έχει την γοητεία του (Raging Bull και άλλα). Ευτυχώς η ταινία δεν εξαντλείται στο μποξ, ανέλυε τις σχέσεις του Τσαβεζ με την οικογένειά του (ειδικά με τον μεγάλο γιο του ο οποίος ακολουθεί τα χνάρια του), με κάποιους (κακούς) πολιτικούς της χώρας του και εντέλει παρουσιάζει την σταδιακή πτώση ενός θρύλου, καταλήγοντας σε μια πολύ δυνατή σκηνή στο φινάλε της ταινίας, μετατρέποντας τον έτσι σε συμβολικό πρόσωπο, όχι μόνο σε εθνικό επίπεδο, αλλά και σε ένα πιο ευρύτερο. Να αναφέρω επίσης ότι η ταινία είχε και πολύ ωραία μεξικάνικη μουσική.

Δεν ξερω αν σας θυμίζει κάτι το όνομα του Diego Luna, ας σας φρεσκάρω λίγο την μνήμη. Είναι πολύ γνωστός ηθοποιός, τον έχετε πετύχει σίγουρα κάπου, και συμπρωταγωνιστεί μαζί με τον καλό του φίλο Gabriel Garcia Bernal στο 'Θέλω και την μαμά σου'. Οι δυο τους, μαζί με τον Pablo Cruz, δημιουργήσαν την ανεξάρτητη μεξικάνικη εταιρία παραγωγής Canana Films. Η ταινία 'JC Chavez' είναι η πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα και προέκυψε, απ'οτι μας είπε, τυχαία. Είχε πάει το 2004 σε έναν αγώνα πυγμαχίας στο Λας Βέγκας (για πρώτη φορά στην ζωή του) και έτυχε να κάθίσει στην δεύτερη σειρά δίπλα στον Τσάβεζ (τον οποίο θαύμαζε από μικρός χωρίς να είναι φαν του σπορ) και πάνω στην κουβέντα προέκυψε η ιδέα για την δημιουργία αυτής της ταινίας. Εκείνη την εποχή ο Τσάβεζ είχε χάσει την δημοτικότητά του στο Μεξικό. Τον ακολουθούσε λοιπόν για πάνω από ένα χρόνο με το συνεργείο του και σιγά σιγά απέκτησε την εμπιστοσύνη του. Αυτό του έδωσε την δυνατότητα να καταγράψει πολύ ιδιωτικές στιγμές του, οι οποίες με το κατάλληλο μοντάζ μετατράπηκαν σε πολύ δυνατές σκηνές.

Pablo Cruz, Diego Luna και....χμμ η διαχυτική μεταφράστρια

Ο Diego ήταν παρών πριν και μετά την προβολή και απάντησε σε (πάρα πολλές) ερωτήσεις. Έχω να πω ότι τον ζήλεψα, όχι για την ταινία του, αλλά γιατί με το παρουσιαστικό και τις χαριτωμενιές του κέρδισε με μεγάλη ευκολία το γυναικείο κοινό της αίθουσας. Κορίτσια και μεγάλες δεν σταμάτησαν να χαμογελούν.

Tο γυναικείο κοινό κρεμάμενο στα χείλη του Diego