صریر

زار الرئيس المؤتمن

2009-02-09T13:54:00.008+03:30

احمد مطر شاعر عراقی، اهل بصره و شیعه مذهب است.

شاعر مبارز در دوران تسلط رژیم صدام حسین و شاعري كه به لطف ذهن و زبان متفاوتش در عرصه شعر سياسي عرب از اقبال خاص و عام برخوردار است.

او شاعری است نوپرداز، فارغ از التزا مبه رعایت قید متساوی المصراع بودن شعر، اگرچه به وزن های عروضی و به کار گیری قافیه در شعر پایبند است. داستانی بودن بافت شعر، از دیگر ویژگی های سبکی مطر است که ریشه در تجربه داستان نویسی او در دوران نوجوانی اش دارد.

او در پاسخ یکی از خبرنگاران عرب که از او می پرسد: << تو یک رزمنده ای یا یک شهید زنده؟ >> می گوید: << من رزمنده ای هستم با چندین تُن افکار منفجر شونده در اعماق وجودم. هر روز با این افکار، خودم را به قصرهای ستمکاران می کوبم تا خودم و آنها را یکجا منفجر کنم، اما ممکن است که روزی از تکرار این عمل خسته شوم- روزی که بی فایده بودن آن بر من ثابت شود – و در آن روز بعید نیست که آخرین شعرم را با یک کامیون مواد منفجره بسرایم.

شعري از او در زمان حکومت صدام حسين. (ترجمه در لينکي در قسمت نظرات موجود است)

زار الرئيس المؤتمن
بعض ولايات الوطن
و حين زار حيّنا
قال لنا
هاتوا شكاواكم بصدقٍ في العلن
و لا تخافوا أحدا فقد مضى ذاك الزمن

فقال صاحبي حسن:
يا سيدي
أين الرغيف واللبن؟
و أين تأمين السكن؟
و أين توفير المهن؟
و أين من
يوفر الدواء للفقير دونما ثمن؟
يا سيدي لم نر من ذلك شيئا أبداً

قال الرئيس في حزن
أحرق ربي جسدي
أكلّ هذا حاصل في بلدي؟
شكرا على صدقك في تنبيهنا يا ولدي
سوف ترى الخير غدا

****
و بعد عام زارنا
و مرة ثانية قال لنا
هاتوا شكاواكم بصدق في العلن
و لا تخافوا أحدا
فقد مضى ذاك الزمن

لم يشتك الناس فقمت معلنا
أين الرغيف و اللبن ؟
و أين تأمين السكن ؟
و أين توفير المهن؟
و أين من
يوفر الدواء للفقير دونما ثمن؟
معذرة يا سيدي
و أين صاحبي حسن؟

فرشته

2008-09-17T16:01:00.001+04:30

امير مؤمنان على - عليه السلام - فرمود:

مَا الْمُجاهِدُ الشَّهيدُ فى سَبيلِ اللهِ بِاَعْظَمِ اَجْراً مِمَّنْ قَدَرَ فَعَفَّ، لَكادَ الْعَفيفُ اَنْ يكُونَ مَلَكاً مِنَ الْمَلائِكَة؛

مجاهدى كه در راهِ خدا شهيد شود، پاداش او بيشتر نيست از كسى كه بتواند كار حرامى را انجام دهد ولى عفّت بورزد. حقّاً شخص عفيف و پاكدامن نزديك است فرشته‌اى از فرشتگان گردد.

نهج البلاغه، حكمت 474

روزه به مال یتیم مار بود در سله

2008-09-09T11:00:00.005+04:30

قصیده ای از سنایی

ای دل غافل مباش خفته درین مرحله

طبل قیامت زدند خیز که شد قافله

روز جوانی گذشت موی سیه شد سپید

پیک اجل در رسید ساخته کن راحله

آنکه ترا زاد مرد و آنکه ز تو زاد رفت

نیست ازین جز خیال نیست از آن جز خله

خیز و درین گورها در نگر و پند گیر

ریخته بین زیر خاک ساعد و ساق و کله

آنکه سر زلف داشت سلسله بر گرد رو

سلسله‌ی آتشین دارد از آن سلسله

تکیه مکن بر بقا زان که در آرد به خاک

صولت شیر عرین، پیکر اسب گله

زود کند او خراب این فلک کوژ را

هم زحل و مشتری هم اسد و سنبله

این همه آهنگ تو سوی سماع و سرود

وینهمه میلت مدام سوی می و ولوله

خانه خریدی و ملک باغ نهادی اساس

ملک به مال ربا خانه به سود غله

فرش تو در زیر پا اطلس و شعر و نسیج

بیوه‌ی همسایه را دست شده آبله

او همه شب گرسنه تو ز خورشهای خوب

کرده شکم چارسو چون شکم حامله

در همه عمر ار شبی قصد به مسجد کنی

گر چه به روی و ریا بر کنی از مشعله

در رمضان و رجب مال یتیمان خوری

روزه به مال یتیم مار بود در سله

مال یتیمان خوری پس چله داری کنی

راه مزن بر یتیم دست بدار از چله

گر بخوری شکر کن ور نخوری صبر کن

پس مکن از کردگار از پی روزی گله

چند شوی ای پسر از پی این لقمه چند

همچو خران زیر بار همچو سگان مشغله

دامن توحید گیر پند سنایی شنو

تا که بیابی به حشر ز آتش دوزخ یله

کاملش را اینجا بخوانید.

فلینظر الإنسان إلی طعامه

2008-07-08T12:47:00.003+04:30

«باید عده‌ای از اهل فن، کتاب‌های گمرا‌ه‌کننده را تشخیص دهند و آنها را در دسترس کسانی که از آنها متاثر می‌شوند، قرار ندهند. نباید با نام گسترش فرهنگ مطالعه هر کتابی در اختیار هر کسی قرار گیرد.»
وی با تلاوت آیه‌ای از قرآن کریم با این معنا که هر انسانی باید بنگرد چه طعامی می‌خورد، افزود: «تعبیر این آیه این است که انسان باید بنگرد چه طعامی در اختیار فکرش قرار می‌دهد چرا که کتاب‌ها، مائده و سفره غذای فکر انسانند.»

آیت‌الله وحید خراسانی در دیدار با دبیر کل انجمن کتابخانه‌های عمومی کشور

داماد

2008-06-10T14:17:00.003+04:30

امام سجاد علیه السلام هر گاه دامادش بر او وارد می شد عبای خود را زیر پایش می انداخت و با صدای بلند می فرمود:

مرحبا به مردی که زحمت و خرج را از گردن ما برداشت و کسی را که ما باید نگهداری کنیم نگهداری کرد.

وسائل الشیعه 14/24

مَثل ما

2008-05-27T14:38:00.006+04:30

امیرخانی در پایان خطاب به دانشجویان حاضر در جلسه گفت:
«مَثَل مملکت ما مثل پدر بی‌کاری است که طلای مادر خانه را می‌فروشد و برای بچه‌هایش غذا می‌آورد.
فرزند این خانه که شما هستید، راهی پیدا کنید که طلای مادر را نفروشند.
امیدوارم به آن‌جا برسیم.»

امیرخانی: طلای مادر را می‌فروشیم!

شهید شد که رأی خود را نفروخته باشد

2008-02-06T14:37:00.000+03:30

از قبل از مردن معاویه و هم‌چنین بعد از مردن او، در دوره یزید، چه وقتی که امام در مدینه بود و چه در مکه و چه در بین راه و چه در کربلا، آن‌ها از امام فقط یک امتیاز می‌خواستند و اگر آن یک امتیاز را امام به آنها می‌داد، نه تنها کاری به کارش نداشتند، اِنعام‌ها هم می‌کردند.
امام هم همه آن رنجها را تحمل کرد و تن به شهادت خود و کسانش داد که همان یک امتیاز را ندهد. آن یک امتیاز، فروختن رأی و عقیده بود. در آن زمان صندوق و انتخاباتی نبود. بیعت بود. بیعت آن روز، رأی دادن امروز بود. پس امام اگر یک رأی غیروجدانی و غیرمشروع می‌داد، شهید نمی‌شد.
شهید شد که رأی و عقیده خودش را نفروخته باشد.

استاد شهید مطهری

زن یا که مرد؟

2008-02-06T14:18:00.000+03:30

زن یا که مرد، مانده‌ام آیا کدام را

با تو شروع کرده، بگویم سلام را

باید چگونه از تو سرود، از رسالتت

باید چگونه بی‌تو سرود، التیام را

اسلام اگر که مانده به دنیا هنوز هم

مدیون نطق‌های تو است این دوام را

حالا بگو که من چه بنامم تو را، عزیز!

انسان، فرشته، یا که مقام امام را

خورشید و ماه، کوچک و پست‌اند بعد از این

باید چه خواند قافله‌سالار شام را

سرلوحه اسیری و غربت، و بیشتر

اما نمی‌شود که بگویم کلام را

با تو تمام حنجره‌ام باز می‌شود

بی‌تو نمی‌شود که سرود آن قیام را

مهدی خوانساری

از مجله دیدار آشنا

قله ها در دسترس همه است

2007-12-31T13:25:00.000+03:30

هر انسانی میتواند به آن قله اوجی برسد که عالیترین انسان ها رسیدند.
مهم مقدار استعدادها نیست تا بگویید ما کمتر از آنها داریم؛ چون آنها با استعدادهاشان به این جریان نرسیدند.
وقتی به آن قله و اوج رسیدند که آنچه را داشتند، خرج کردند و به جریان انداختند.
ساده تر بگویم: آنچه آدمی را بالا میبرد نه سرمایه است و نه عمل، که سعی اوست.

از نوشته های استاد علی صفایی حائری
از کتاب حرکت
برگرفته از وبلاگ زندگی صحنه پیکارهاست

پیامبر و کودک

2007-10-08T14:09:00.000+03:30

کودکان را دوست بدارید

به آنها مهربانی کنید
اگر به آنها قولی دادید، به قولتان وفا کنید
آنها فکر می کنند شما روزی رسان شان هستید

رسول خدا اینها را فرمودند.

پس
به کودکت بگو: دوستت دارم
در آغوش بگیرش و نوازشش کن
یا به ش قول نده، یا اگه دادی به قولت عمل کن

ما هیچیم. هر چه هست تویی

2007-09-19T13:02:00.000+03:30

خدایا
ما اگر خلاف می کنیم، نادانیم. تو بر ما ببخش
.
.
.
خدایا تو ما را لیاقت بده که در این مهمانی که از ما کردی به طور شایسته وارد شویم

تو مرداری یا مذبوح؟

2007-07-23T13:41:00.000+03:30

مرگ قطعی است...روزها که می گذرند، مثل موش هایی هستند که طناب عمر ما را می جوند...
گذشت زمانه ما را به خاک بر می گرداند، مگر اینکه قبلا خودمان را بقایی داده باشیم و ذبح کرده باشیم.
آن هایی که ذبح نیستند، مردار هستند. ارزش ندارند. از دست رفته هستند.

کتاب: از حقیقت حج
نويسنده: عين صاد
علي صفايي حائري

از وبلاگ : زندگي صحنه پيکارهاست

ماهي و دريا

2007-06-06T16:40:00.001+03:30

امام مثل بقیه نبود. با همه فرق می‌کرد. امام مثل هوا بود. همه آنرا تجربه می‌کردند. به نحو مطبوعی، عمیقاً آن را در ریه‌ها فرو می‌بردند. اما هیچ وقت لازم نبود راجع به آن فکر کنند. هوا ماندنی است. امام دریا بود و ماهی ها به جز آب چه می دانند؟ تمام زندگیشان آب است. وقتی ماهی از آب جدا شود، روی زمین بیفتد (تازه زمینی که آرام تر از دریاست)، شروع می کند به تکان خوردن. ماهی دست و پا ندارد! وگرنه می‌شد نوشت که به نحو ناجوری دست و پا می زند. تنش را بر زمین می کوبد. و گاهی به اندازه طول بدنش از زمین بالاتر می رود و دوباره به زمین می خورد. ستون مهره هایش را خم و راست می کند. مثل فنر از جا می پرد. با سر و دمش به زمین ضربه می زند. به هوا بلند مي‌شود. با شکم روی زمین می افتد. و دوباره همین کار را تکرار می کند. اگر حلال گوشت باشد و فلس داشته باشد، در طی این بالا و پایین پریدن ها مقداری از فلس هایش از پوست جدا می شود و روی زمین می ماند. البته بعضی ماهیگیرها اشتباه می کنند و روی شکم ماهی سنگ می گذارند تا بالا و پایین نپرد! علم می گوید ماهی به خاطر دور شدن از آب، به دلایل طبیعی می میرد. اما هر کس یک بار بالا و پایین پریدن ماهی را دیده باشد، تصدیق می کند که ماهی از بی آبی به دلیلی طبیعی نمی میرد. ماهی به خاطر آب خودش را می کشد!

خشم، عجز، تنهایی، اینها لغاتی علمی نیستند. ارمیا ماهی بی دست و پا و حلال گوشتی شده بود روی زمین!

همه همین طور بودند. اگر چه در گفتگوها حرفی از امام برده نمی شد، اگر چه در بسیاری از جاها تصویر کاغذیش حضور داشت، اگر چه در خیلی از جاها فقط پای جمله ای اسمش را نوشته بودند، اما همه جا حضور داشت. خیلی چیزها بدون اسمش هیچ معنیی نداشت. جبهه، خط مقدم، بسیجی، و حتی چیزهای بزرگتر مثل انقلاب. امام برای آنهایی که دوستش داشتند، یک حضور دائمی نامحسوس بود. وقتی امام می گفت:

- من بازوی شما را می‌بوسم،

گرمایی از بازوی چپ تا قلب هزاران بسیجی جریان پیدا می کرد. این گرما وجود داشت. انگار که امام بازوی تک تک آنها را بوسیده باشد. حال آن که بسیاری از آنان هیچ وقت امام را ندیده بودند. بسیجی بدون امام معنی نداشت. وقتی وجود آدم تا این درجه به وجود دیگری وابسته باشد، هیچ وقت در مورد وجود دیگری فکر نمی کند. کسی باور نمی کرد امام بمیرد. به فکر کسی هم نمی آمد که امام بمیرد. مرگ امام در مخیله هیچ کسی نمی گنجید و از این رو بود که بعد از اعلام خبر مرگ، همه گیج بودند. بدترین قشرهای اجتماعی، در مورد مسایل اجتماعی، فئودال ها و بورژواها هستند. زاویه دیدشان نسبت به مسایل اجتماعی از بدترین جهت است. در ایران، البته بعد از انقلاب، این دو دسته با هم مخلوط شده بودند. انقلاب طبقه فئودال را بورژوا می کند. جنگ طبقه بورژوا را فئودال می کند. در ایران بلافاصله بعد از انقلاب، جنگ شده بود!

شاید تعریف بورژوا همین باشد. کسی که فقط از زاویه دید خودش به مسایل اجتماعی فکر می کند. همه بورژواها و فئودال های ایرانی همین خاصیت را دارند. اما سوگ امام برای آنها عجیب بود. زاویه دید آنها را حتی چیزی مثل شوک اجتماعی پذیرش صلح هم به هم نزده بود. در هنگام پذیرش قطعنامه که اپوزیسیون‌ها از به هدر رفتن نیروی نهفته جوانان می گفتند، هنگامی که بسیجی ها بدون دلیل واضحی ناراحت بودند، وقتی که مردم، همه گیج بودند، طبقه بورژوا مشغول پرتنش ترین معاملات اقتصادی بودند. پشت آنها را مرگ صدها هزار نفر هم نمی لرزاند!

اما حالا مرگ یک نفر زاویه دید آنها را عوض کرده بود. همه گیج بودند. وقتی خبر مرگ امام را می شنیدند، باور نمی کردند. آقای رییس معدن سنگ های ساختمانی، اگر قبل از این که به فکر معدنش باشد، به فکر سودش باشد، گیج می شود. او که علی القاعده وقایع اجتماعی، آن جايی برایش اهمیت پیدا می کند که به سود شخصیش مربوط شود، نمی تواند گیجی‌اش را پنهان کند. این طبقه همه همین طور بودند. خیلی‌ها سعی می کردند خود را ناراحت نشان ندهند. چرا که نظام سیاسی- اجتماعی فقط یک بستر است برای فعالیتهای اقتصادی. این بستر هر چه باشد تفاوتی ندارد. اگر زیاد رنگ عوض کند، فعالیت های اقتصادی متنوع تر می شود. اگر ثابت باشد، سود را باید در کارهای بلند مدت اقتصادی جستجو کرد. همه می دانستند با مرگ امام این بستر تکان نمی خورد، اما چیزی فرای زمین بستر تکان می خورد. این تکان حتی این طبقه را هم گیج کرده بود. همه گرفته و گیج بودند. حتی آنهایی هم که با امام هیچ رابطه‌ای نداشتند.

اندوهی غریب در چهره مردم ریشه دوانیده بود که به یقین از ترس برای آینده نبود. ایرانی ها هیچ وقت آینده‌نگر نبوده اند. وقتی پدر یک خانواده می میرد، اندوه بر همه مستولی میشود. فرق پدر با بقیه شاید در بزرگتر بودن است. این اندوه برای همه یکسان است. پسر چه عاشق پدر باشد و چه نباشد، اندوهگین می شود. پسر حتی اگر کینه پدر را در دل داشته باشد، در مرگ پدر افسرده می شود. بزرگ‌تر چیزی مثل سایه است. بی سبب نیست که به مثل می گویند:

- خدا سایه بزرگتر را از سر کسی کم نکند.

سایه از سر همه کم شده بود. بورژوا، فئودال، اپوزیسیون، انتلکتوئل، معدن چی، بسیجی، چپی، راستی، هیچ کدام فرقی نمی کرد. سایه بزرگتر از سر همه کم شده بود. این بار کسی از دریا ماهی نگرفته بود. از ماهی، دریا را گرفته بودند. ماهی های حلال گوشت و حرام گوشت، همه به نحو تاثیر برانگیزی بالا و پایین می پریدند. ستون فقراتشان را خم می کردند. مثل کمان. بعد عین تیر که از چله رها می شود، با سر و دمشان به زمین ضربه می زدند و به هوا پرتاب می شدند. دوباره با شکم به زمین می خوردند و این کار مرتب تکرار می شد!!!

ماهی ها خودکشی می کردند!

از کتاب: ارمیا

نوشته: رضا امیرخانی

مدينه بي فاطمه

2007-05-30T14:15:00.000+03:30

أم أيمن!
کجا مي‌روي؟ از مدينه مي‌روي؟ از مدينة الرسول؟

آري. مي‌روم. ديگر نمي‌توانم مدينه را ببينم.
مدينه، با جاي خالي فاطمه ديدني نيست.

مدينه‌، بي فاطمه صفا نداره...

جنگ

2007-04-24T14:19:00.000+03:30

قطعنامه كه امضا شد، با يك قيافه پدر مرده برگشت خونه. خودش رو انداخت تو بغلم و زد زير گريه. گفت: «ديدي جنگ تموم شد؟» گفتم: «ولي اعلام كردند دوباره جنگ شده...».خودش رو عقب كشيد و با خوشحالي پرسيد: «كدوم منطقه؟!» به سينه ام اشاره كردم و گفتم: اينجا...بين عقل و نفس!

از وبلاگ مشترک مورد نظر

به قلم محمد مبيني

وا ابتاه

2007-03-18T23:19:00.000+03:30

دخترم، زهرا جان

از بعد من، از کوچه ها حذر کن

پهلوي خود دور از حريم در کن

...

از پيامبر

2007-03-13T17:20:00.000+03:30

آن که ساعتي، خواري آموختن را تحمل نکند
هميشه در خواري ناداني خواهد ماند

رسول رحمت
حضرت محمد فرمود.

عرض ادب یا بی ادبی

2007-02-06T11:47:00.000+03:30

خداوندا !
همه انسانهاي دردمند يا احيانا" بي درد را
كه به هر دليل
پا در راه ستايش كربلاييان گذاشته اند
و بیشتر، از سر جهل و ناداني
به سالار شهيدان و حضرت زينب و امام سجاد و ديگر ياران مردانگی
زير نام مستعار "عرض ادب"
كم و بيش
"بي ادبي" كرده اند
واقعا ببخش و بيامرز

زنده ياد سيد حسن حسيني
طلسم سنگ، انتشارات سوره مهر

حسرت بوسه اش به قلب فرات

2007-01-24T18:49:00.000+03:30

تقدیم به محضر ماه بنی هاشم

شعله آتشی ست در دل آب
ساقی مهوشی ست، مست و خراب

بی قراری ست ، عشق تا به جنون
تکسواری ست، آب تا به رکاب

آب از پرتواش به خود پیچید
دیگر این آینه ندارد تاب

آن چنان بود کآسمان می گفت:
روز ، مهمان آب شد مهتاب

مگر آنجا چه دیده کاینسان عشق
عکس او را گرفته در دل قاب!

می رود دست آب و دامانش
که میفکن مرا به کام عذاب

حسرت بوسه اش به قلب فرات
دل آب از برای اوست کباب

یک دلاور به موج یک لشکر
یک کبوتر ، هزار دسته غراب

سینه نخل ها سپر ، اما
تیرها بیشتر ز حد حساب

گر بپرسند: از چه رو تشنه
شد برون از فرات؟ بهر جواب

دستهای قلم شده با خون
پای آن نخلها نوشته کتاب

اشک ، چون سیل بر رخش جاری
کربلا محو گشته در سیلاب

مشک ، آرام همچنان طفلی
که در آغوش مام رفته به خواب

چشم هایش سحاب ، اما نه
کی چکد خون ز چشمهای سحاب؟

تیرها را به جان خرید اما
چون یکی سوی مشک شد پرتاب

مشک چون طفل ، دست و پایی زد
قصه آب ختم شد به سراب

روی آغوش ساقی طفلان
گوییا تیر خورده طفل رباب

تیرها پر شدند ، پرها بال
رفت تا اوج عشق همچو عقاب

کم کم از صدر زین زمین افتاد
« ای برادر ، برادرت دریاب»

اولین بار شد چنین می گفت
آخرین سجده بود در محراب

در شگفتند قدسیان گویا
بوتراب اوفتاده روی تراب

علقمه یا که مسجد کوفه؟
حیدر است این به خون نموده خضاب؟

مادرش نیست ، چه کسی او را
پسرم می کند دوباره خطاب؟

کم کم احساس می کند عباس
عطر خوشبوترین شکوفه یاس

از وبلاگ حاج سعید حدادیان

باز خواندمش

2007-01-08T00:48:00.000+03:30

غدیر بود. رفتیم پیشانی ابوذر را ببوسیم و بگوییم: «برادر! عیدت مبارک» پیشانیش
از آفتـاب ربذه سوخته بود!!
به «ابن سکیت» گفتیم «علی». هیچ نگفت، نگاهمان کرد و گریست. زبانش را بریده بودند!
خواستیم دستهای میثم را بگیریم و بگوییم «سپاس خدای را که ما را از متمسّکین به
ولایت امیرالمؤمنین قرار داد» دستهایش را قطع کرده بودند!!
گفتیم:«یک سیدی بیابیم و عیدی بگیریم» سیّدی! کسی از بنی هاشم. جسدهاشان درز لای
دیوارها شده بود و چاه ها از حضور پیکرهای بی سرشان پر بود! زندانی دخمه های تـاریک
بودند وغل های گران بر پا، درکنج زندانها نماز می خواندند.

فقط همین نبود که میان بیابان بایستد، رفتگان را بخواند که برگردند و صبر کند تـا
ماندگان برسند. فقط همین نبود که منبری از جهاز شتران بسازد و بالا برود، صدایش کند و
دستش را بالا بگیرد، فقط گفتن جمله کوتـاه «علی مولاست» نبود. کار اصلاً اینقدرها ساده
نبود. فصل اتمام نعمت، فصل بلوغ رسالت. فصل سختی بود.
بیعت با «علی» مصافحه ای ساده نبود. مصافحه با همه رنجهایی بود که برای ایستـادن
پشت سر این واژه سه حرفی باید کشید. ایستـادن پشت سر واژه ای سه حرفی، که در حق
سخت گیر بود.
این روزها ولی همه چیز آسان شده است. این روزها «علی مولاست» تکیه کلامی معمولی و
راحت است. اگر راحت می شود به همه تیرک های توی بزرگراه تراکت سال امیرالمؤمنین زد
و روی تـابلوهای تبلیغاتی با انواع خطها نوشت «علی»!، اگر خیلی راحت و زیاد و
پشت سر هم می شود این کلمه را تکرار کرد و تکرار، حتما جایی از راه را اشتباه
آمده ایم. شاید فقط با اسم یا خط بی جان مصافحه کرده ایم، وگرنه با او؟
کار حتما سخت بود، صبوری بی پایان بر حق، تـاب آوردن عتاب هایش حتما سخت بود.

آن «مرد ناشناس» که دیروز کوزه آب زنی را آورد، صورتش را روی آتش تنور گرفته «بچش!
این عذاب کسی است که از حال یتیمان و بیوه زنان غافل شده». آن«مرد ناشناس»
سر بر دیوار نیمه خرابی در دل شب دارد می گرید:«آه از این ره توشه کم، آه ،از این
راه دراز» و ما بی آنکه بشناسیمش همین نزدیکی ها جایی نشسته ایم و تمرین می کنیم
که با نامش شعر بگوییم، خط بنویسیم، آواز بخوانیم و حتی دم بگیریم و از خود بیخود شویم.
عجیب است! مرد هنوز هم «مرد ناشناس» است.

نوشته : فاطمه شهیدی
از کتاب : خدا خانه دارد
ناشر: دفتر نشر معارف‏

می شود؟

2006-11-30T15:47:00.000+03:30

کسی که می خواهد بزرگ شود
خودش
همتش
تصمیمش
...
،
آیا با دعای خودش
آیا با دعای دیگران

می شود؟

افتتاح

2006-10-05T14:21:00.000+03:30

فَلَمْ اَرَ مَوْلاً كَريماً اَصْبَرَ عَلى عَبْدٍ لَئيمٍ مِنْكَ عَلَىَّ

خدای کریم من
چقدر صبوری بر بنده لئیم و تنگ نظری مثل من
هیچ مولایی نسبت به بنده اش اینقدر صبور نیست

عجب صبری خدا دارد
اگر من جای او بودم؛
که در همسايه ی صدها گرسنه
چند بزمی گرم عيش و نوش می ديدم

نخستین نعره ی مستانه را خاموش آندم، بر لبِ پيمانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد
اگر من جای او بودم؛
که می ديدم يکی عريان و لرزان؛
ديگری پوشيده از صد جامه ی رنگين؛

زمين و آسمان را واژگون، مستانه می کردم

باقی مانده

2006-08-31T05:52:00.000+03:30

جاده مانده است و من و این سر باقی مانده
رمقی نیست در این پیکر باقی مانده

نخل ها بی سر و شط از گل و باران خالی
هیچ کس نیست در این سنگر باقی مانده

توئی آن آتش سوزنده ی خاموش شده
منم این سردی خاکستر باقی مانده

گرچه دست و دل و چشمم همه آوار شده است
باز شرمنده ام از این سر باقی مانده

روزو شب گرم عزاداری شب بوهاییم
من و این باغچه ی پرپر باقی مانده

شعر طولانی فریاد تو کوتاه شده است
در همین اسب و همین خنجر باقی مانده

پیش کش باد به یک رنگی ات ای پاک ترین
آخرین بیت در این دفتر باقی مانده

تاابد مردترین باش و علمدار بمان
با توام ای یل نام آور باقی مانده

شعری از سعید بیابانکی که این شعر را ۱۲ سال پیش در کنگره ی شعر دفاع مقدس در اهواز خوانده است

آگهی قدرشناسی

2006-08-26T18:26:00.000+03:30

رضا اميرخاني

دوست ناديده‌ام آقاي سيد جليلِ كاظمي‌تبار، هفده ساله، از استعدادهاي درخشانِ بابل، تقدير مي‌كنم از تو. يعني قدر مي‌دانمت. نه به خاطرِ مدالِ نقره‌ي جهانيِ المپياد رياضي اسلووني 2006 كه همين چند هفته‌ي پيش گرفته‌اي. قدر مي‌دانمت نه به خاطرِ آن چيزي كه بر سينه‌ات زدند؛ بل به خاطرِ آن چيزي كه در سينه‌ات نهاده‌اند. آن‌چيزي كه بر سينه‌ات زده‌اند، تازه اگر اصل باشد، آب كه ببيند سياه مي‌شود، اما آن چيزي كه در سينه‌ات نهاده‌اند، دريايي‌ است و تو آموخته‌اي شناوري را كه عاشقان حرمِ عشق در اين بحرِ عميق، غرقه گشتند و نگشتند به آب آلوده
تقدير مي‌كنم از تو؛ نه از طرفِ خودم كه هيچ‌كاره‌حسن باشم در ميداني كه تو هستي. تقدير مي‌كنم نه از طرفِ يك سمپاديِ قديميِ كه من باشم، از تو كه يك سمپاديِ جديدي هستي و نيك مي‌دانيم اهاليِ سازمان ملي پرورشِ استعدادهاي درخشان (سمپاد) -قديم و جديدش- در رسانه جايي ندارند
تقدير مي‌كنم از تو، از طرفِ وزارتِ آموزش و پرورش كه اين روزها سخت سرگرمِ صدورِ بيانيه است براي لبنان و فلسطين، تقدير مي‌كنم از تو، از طرفِ يارِ دوازدهمِ لبنان و فلسطين و فوتبال و كوله‌پشتي و نرگس و هر چيزِ ديگر كه موردِ توجهِ عموم باشد، تقدير مي‌كنم از تو، از طرفِ همه‌ي روزنامه‌هايي كه عنوانِ اول‌شان بايد تو باشي، تقدير مي‌كنم از تو، از طرفِ نهادهاي حاميِ مقاومت كه اين روزها رشدشان نمايي است
تقدير مي‌كنم از تو، از طرفِ خودم كه دستِ بالا يكي از اين بيست هزار سمپادي‌ام، نه... دستِ بالا يكي از اين هفتاد ميليون ايراني‌ام، نه... دستِ بالا يكي از اين شش مليارد انسانم
تقدير مي‌كنم از تو از طرفِ يك انسان. به خاطرِ بي‌نظمي‌ات، به خاطرِ عدمِ رعايتِ پروتكل، به خاطرِ در آوردنِ پرچمِ جمهوريِ اسلامي از ميله‌ي پرچم‌هاي سالن كه قطعا امري است كه موجباتِ جلبِ توجهِ سايران را فراهم مي‌آورد

تقدير مي‌كنم از تو، به خاطرِ نكته‌سنجي‌ات كه تا حريفت را با پرچمِ رژيمِ اشغال‌گرِ قدس نگريستي، به فراست دريافتي كه در مقابلِ يك رفتارِ غيرفردي، بايستي مقابله به مثل كرد. تقدير مي‌كنم از تو... باشد كه بياموزيم و بياموزند قدرشناسيِ حقيقي را در ميانه‌ي نرگس و رياستِ فدراسيون و وزارت و كوله‌پشتي و شوراها و...
تقدير مي‌كنم از تو، رفيقِ هفده ساله‌ام از طرفِ هفت ساله‌ها و هفت‌ ماهه‌ها و هفت روزه‌ها‌ي قانا

مشخصاتِ كامل‌ : سيدجليلِ كاظمي‌تبارِ اميركلايي
مدالِ نقره‌ي المپيادِ رياضيِ اسلووني 2006. سمپادِ بابل. Sjalilkazemitabar@yahoo.com

:توضیح دبیر
سید جلیل کاظمی تبار امیر کلایی از نو جوانان استعداد درخشان بابل است که امسال موفق به کسب مدال نقره ی المپیاد جهانی ریاضی شده است
بردن پرچم کشورها بر روی سن سالن موقع تقدیر ، خلاف پروتکل است ( البته از نوع غیر الحاقی ! و یا شاید...! ) ولی گویا سید جلیل وقتی این عمل را از طرف رقیب خود که از رژیم اشغالگر قدس بوده است ، می بیند، پرچم مقدس ایران را از روی میله های پرچم سالن در می آورد و چنان با شور و ایمان ، آن را روی صحنه جلوی سینه ی خود می گیرد که... ( بقیه ی ماجرا در عکس پیداست

...مؤمن در هیچ چارچوبی نمی گنجد

اصل مطلب: آگهی قدرشناسی

فاطمه بنت اسد بهر مردان خدا ميري زاد

2006-08-07T19:00:00.000+03:30

نیمه های شب و سرمای شدید ... گوش شب ناله ای از دور شنید
دل به درد آمده ای می نالید ... دسـت بر پشت و کمر می مالیـد
گاهی از درد به خود می پیچید ... گاه از پـرده دل ناله کشیـد
مگـر این بود زن حـامله ای ... بی پرسـتاری و بی قابله ای

مولود كعبه - يک

مولود كعبه - دو

مولود كعبه - سه

لااقل
سالي يک بار اين بيتها را مي خوانم