من شرقی

نق نق

2009-11-09T16:53:00.004+03:30

این پست یک جور نق نق حساب می‌شود از این که وای زندگی چقدر شلوغ است. وقت عزیزان رو تلف نمی‌کنم و مستقیم به نق مربوطه می‌پردازم!

«آه! زندگی چقدر شلوغ است!»

Being a wimp

2009-10-17T16:52:00.004+03:30

If you prefer a word that is easier to remember than __stdcall, use pascal. It is defined as:
#define pascal __stdcall
Or if you think putting the word pascal in your code makes you a wimp, you can use the following definition:
#define STDMETHODCALLTYPE __stdcall

شما رو نمی‌دونم! ولی من عمراً از pascal استفاده نکردم!

اخراج

2009-10-14T00:03:00.002+03:30

یکی از چیزهایی که سخت روز تعطیل آدم را تلخ می‌کند این است که مجبور شده باشی برخلاف میلت کسی را اخراج کنی. خیلی حس مزخرفی دارد!

ویرایش: چه خوب که حل شد!

منبع و ارجاع

2009-09-04T15:58:00.002+04:30

ارجاعی می‌دهیم به این گفتاورد عر تایچو و باشد که دوستان خوش باشند.

دور باطل

2009-09-02T21:53:00.002+04:30

همکار می‌گوید مهندس گفته بخش آی‌تی ما می‌آید ببه شما یاد می‌دهد چطور سطح دسترسی را روی ماژول‌های نرم‌افزاری که به ما فروختید پیاده‌سازی کنید.
می‌گویم کدام مهندس. توی این شرکت توی سر سگ بزنی مهندس پس می‌افتد.
می‌گوید رییس.
می‌گویم چطور انتظار دارید آن‌ها کدشان را به ما بدهند که مثلاً ما ادوایس بدهیم که اینجایش را مثلاً چنین و چنان کنید؟
شانه بالا می‌اندازد.
بعد سیستم مسوولیت خودکار به راه می‌افتد: باشه من باهاش حرف می‌زنم.
خب وات دِ! چرا!؟
ولی حرف را زده‌ای و می‌روی با رییس حرف بزنی.

واسطه

2009-09-02T13:04:00.004+04:30

در نقش مدیوم عمل کردن خوب است. یعنی نتیجه‌اش معمولاً خوب است. ارزش خودش را دارد. اما جداً خسته کننده و آزارنده است. کاری است که اگر بیش از یک نفر انجام دهد نور علی نور می‌شود. اما اگر فقط یکی باشد ماجرای کارد و پنیر پیش می‌آید و از آن بدتر وجود موجودی در این میان است که خودش یا موقعیتش را از بابت این موضوع در خطر ببیند. من خودم فهمیدم چه گفتم. فعلاً لااقل...

تفاوت

2009-09-02T12:53:00.004+04:30

نظری ندارم.

یعنی این یکی را هم در مورد کار بنویسم؟ فکر کنم مال خود کار باشد. وگرنه من که همان آدم سابقم و هنوز هم تا سر پا هستم کار می‌کنم... اما کاری که الان دارم؟ نمی‌دانم... برویم و سعی کنیم کمی بنویسیم. شاید رستگار شدیم.

ساعت

2009-02-11T21:44:00.008+03:30

بسته‌ایم به ساعت! هنوز هم بسته‌ایم به ساعت! می‌دانم که نباید بسته باشم! ولی بسته‌ایم!

ساعت بیست و یک و سی دقیقه است و امید هم ندارم تا یکی دو ساعت دیگر کارم تمام شود. فهرست رسیده به چهارده کار مختلف که هر کدام حداقل ساعتی وقت می‌گیرد. همپف! این است که غر زدن بس است و چهار کلام بگوییم و بعد برویم یک کار مفید بکنیم!

مدت زمان کارم در پارس سامان دارد به یک سال نزدیک می‌شود. بعد از دو سه بار این در و آن در زدن، بالاخره این‌جا ماندگار شدم. البته امیدوارم ادامه‌ی جمله‌ی قبلی «فعلاً» نباشد! جزییاتش را رها کنیم. بهترین چیز نوع کارم در پارس سامان سفرهای کاری است که پیش می‌آید. اگر سفر کاری نبود شاید هیچ وقت پیش نمی‌آمد گذرم مثلاً به بندرعباس بیفتد و غروب کنار دریا باشم و ببینم چراغ‌های جزیره‌ی هرمز را که روشن می‌شوند و منظره‌ای می‌سازند عجیب. حتی جذاب‌تر از منظره‌ی شب‌های «شهر» از بلندی. شاید هیچ وقت پیش نمی‌آمد گذرم به بوشهر و فراشبند و فیروزآباد و کازرون بیفتد و آن‌ها را در فصل‌های مختلف ببینم. قصه‌های سفرها برای خودشان جالب هستند. دو سه پست پیش اول قصه‌ای را گذاشتم که در آینده‌ای دور در یکی از مکان‌ها اتفاق می‌افتد....

دشت ارژن از بالای کوه کتل

یکی از مناظر بالای کوه مهارلو

و البته همه‌ی عکس‌های سفر آن طوری نیست! بیشترشان این طوری هستند! این که می‌بینید مقادیری آداپتور و مقادیر خشک‌کن موجبر است.

شرق و این چیزها

2008-12-07T00:08:00.004+03:30

در راستای شرق و غرب و این که من سر جای خودم هستم و این‌جا مرکز زمین هست و اگر قبول نداری برو متر کن:

از xkcd

گیک که بود و چه کرد!

2008-12-06T23:15:00.001+03:30

گیک (Geek) به تعریف دانش‌نامه‌ی ویکی‌پدیا عبارت است از:

گیک امروزه معانی بسیار زیاد و غیرقابل توافقی دارد ولی شاید بین تعاریف گوناگون این تعریف که «گیک کسی است که بر اساس شور و اشتیاق به پیش می‌رود» از همه صحیح‌تر باشد.

به عبارتی بسیاری که امور خاصی را با شور و اشتیاق خاصی (!) دنبال می‌کنند کیگ محسوب می‌شوند. باز هم اگر از آن منبع عقل جمعی (ویکی‌پدیا) نقل کنیم، عمده‌ی دلیل گیک نامیدن کسی که خود را صرف چیزی می‌کند، آن است که با عقل جمعی و روند عمومی جامعه سازگار نیست. وگرنه کسی که با شور و شوق خاصی در جمع کردن پول بکوشد گیک محسوب نمی‌شود.
تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل...

آزمون گیک بودن. میزان گیک بودن خود را بسنجید. من 28.9 % گیک بودم.

گیک در ویکی‌پدیای انگلیسی
گیک در ویکی‌پدیای فارسی

نات ایناف ریسرسز

2008-11-30T15:19:00.007+03:30

کمبود منابع از آن چیزهای عجیب است. البته از همین جا «ابزارزدگی» را قطع می‌کنیم و بی‌خیال Resource و Process Space می‌شویم. محض به‌روز شدن این‌جا و گردگیری کمی از یک مشغولیت جدید بگویم. بعد از دانش‌نامه‌ی ع.ت.ف. و خود آکادمی فانتزی و ترجمه برای آن و تلاش [ ِ هنوز نافرجام] برای چاپ مجله‌ی کاغذی ادبیات گمانه‌زن و چاپ مجله‌ی فنی رسیدیم به این‌جا که دارم تلاش‌هایی می‌کنم برای نوشتن که از رویاهای کودکی بود!

این است که در کنار کارهای زمین‌مانده‌ی گونه‌گون (و علی‌الخصوص ترجمه‌ی ناقص‌مانده‌ای که یکی احتمالاً به خاطر آن مرا هلاک کند!) نوشتن هم قصه‌ای شده و وقت می‌گیرد! البته محض توضیح بگویم که این حرف‌ها شلوغ کردن و این‌ها نیست و جلوه‌ی همان کمبود منابع بالا است.

این‌ها البته فضاسازی بود! حالا برسیم به خود قصه. البته قصه نیست و نصف نصف قصه هست و دارد اشتراکی همراه دوستی تازه برای آکادمی نوشته می‌شود. این شما و این هم یک چیزی که الان اسمش اُبلیویون است و قرار است یک چیز دیگر بشود چون اُبلیویون از قبل یک چیز دیگر بوده‌است.

بخشی از بخش یک

ابربرج ۵۳۲۷ که به سوی آن در حرکتیم در ۵۳ درجه، ۴۳ دقیقه‌ی شرقی و ۲۷ درجه، ۳۳ دقیقه‌ی شمالی از سطح دریا حدود سه کیلومتر ارتفاع دارد و از آن‌جا که پایه‌ی برج خودش در ارتفاع یک‌هزار و هفتصد متری از سطح دریا روی دامنه‌ی کوه دالون، از چین‌خوردگی‌های دوران تریاسه، بنا شده‌است. این بنا ...

راننده‌ی ماشین زمینی رادیو را خاموش کرد و گفت: «بذار خودم برات بگم دکتر جون. این همش عدد رقم بلغور می‌کنه. حتی به درد توریستا هم نمی‌خوره. البته الان دیگه از این برج‌ها کلی جاها ساختن. دیگه توریست نمی‌یاد این‌جا. جاده‌ی کوه دالون قدیمیه و منم نمی‌دونم چرا برج رو کمی بالاتر نساختن که ای باد داغ کویر بهش نرسه. خر تب می‌کنه از گرمای این‌جا.»

مردک فکر می‌کند راهنمای تور است. مردم این‌جا یاد نمی‌گیرند مزاحم نشدن یعنی چه! قیافه و سر و وضعش را ببین. بو می‌دهد. آن پارچه‌ی کثیف قرمز راه‌راه را ببین که دور گردنش انداخته. این پسرک نادان هم سرش را گذاشته و خوابیده. نمی‌دانم با مزاحمت‌های بدون امان این مردک چطور این کار را می‌کند.

البته تعجبی هم ندارد. خودش هم دست کمی ندارد. یک آن به خودش آمد. تعصب نژادی دکتر؟ عجبا!

«البته توریستایی که می‌یان بیشتر می‌خوان ببینن اولین برج چطوری بوده. می‌گن مهندسش هم همین جاست...»

البته که همین جاست ابله. وگرنه من چرا باید به این‌جا می‌آمدم و تو را و این جاده‌ی زمینی و اتومبیل مسخره‌ات و باد گرم و خاک سوزانی که از پنجره‌ای که باز گذاشته‌ای تو می‌آید را تحمل می‌کردم. فکرش را بکن این‌جا قبل از عصر یخ‌بندان چطور بوده‌است.

«کولرت را بزن آقا. من ماشین کولردار خواسته بودم. اعتبارش را که اول گرفتند.»

«کولر داره ولی خرابه آقای دکتر. این کولرا این‌جا دووم نمی‌یارن. یعنی می‌گن از قدیم که کولر ماشین اومد هیچ کولری این‌جا دووم نمی‌یاره. هر کی گفته کولر هست این‌جا دروغ گفته. اون‌جا رو آقای دکتر اونایی که اون دست می‌بینی دکلای چاه گازن. فاصله‌شون زیاد نیست. همه‌شون خشک شدن آقای دکتر...»

پیرمرد خودش را روی صندلی بالا کشید. با خودش فکر کرد حماقت هم حدی دارد. چرا فرودگاه باید این قدر از برج دور باشد که مجبور باشند از این اتومبیل‌های شناور هوای فشرده‌ی عهد بوقی در این مسیر استفاده کنند؟ البته گویا یکی گفته بود دو چیز نهایت ندارد. یکی‌اش حماقت بشر بود. چه جای تنگی دارد این اتومبیل. آه! مردک صندلی‌اش را عقب داده! جا به جا شد و سمت دیگر صندلی نشست. اکنون دیگر چهره‌ی راننده را درون آیینه می‌دید. راننده دیدی زد و مطمئنم نمی‌تواند جلوی خودش را بگیرد و الان اظهار نظر می‌کند.

راننده از آینه او را نگاه کرد و گفت: «دکتر جون الان این ور آفتاب می‌شه. سر پیچ بعدی برسیم می‌افتیم توی آفتاب.» مکثی کرد و بعد گفت: «می‌گن قدیما این‌جا خیلی آباد بوده. اون موقعی که هنوز نفت و گاز بود.»

همه‌ی رنگی که پیرمرد می‌دید قهوه‌ای و زرد بود. اگر این‌قدر آباد بوده پس چرا هیچ چیز به جا نمانده؟ سقف شفاف ماشین آسمان را سفید و زرد نشان می‌داد. زردِ آسمان کثیف بود. که باورش می‌شد یخ‌بندان به همین زودی، تا کمتر از یک دهه‌ی دیگر، به این‌جا هم خواهد رسید؟ عصر یخ‌بندان! و این‌جا هنوز این‌قدر گرم است! چقدر به یاد یخ‌بندان هستم! انگار دلم تنگ شده باشد.

با این‌که ناراحت بود و عصبانی، اما گرمای هوا به چرتش انداخت. نفت، گاز، یخ، گرما...

شما هم شرکت کنید: «مسابقه‌ی داستان اشتراکی آکادمی فانتزی».

Thanks Guys

2008-07-29T10:55:00.002+04:30

Access Forbidden

We are sorry, but due to U.S. government restrictions, we are unable to allow access to our web site from your country at this time.

The IP address you are using, ..., is currently not permitted to use this web site.
Country code: IR

Volcano

2008-01-30T09:58:00.001+03:30

محض یادآوری Dummy به معنی «گیج»، «گول»، «خنگ»، «منگ» یا ساده‌تر «ساده» و «ساده‌لوح» آمده‌است. بنابر واژه‌نامه‌ی آزاد ویکشنری:

dummy (plural dummies): A silent person; a person who does not talk.An unintelligent person.

کتاب‌های مجموعه‌ی for Dummies را شاید دیده باشید. این کتاب‌های مجموعه‌ی خوبی از راهنماهای گام به گام و ساده‌فهمی برای همه هستند. بنابر نوشته‌ی دایرةالمعارف ویکی‌پدیا این کتاب‌ها "A Reference for the Rest of Us!" هستند. مثل شکلی که علی‌القاعده باید بالای این پست مشخص باشد، کتاب‌ها قالب خاصی دارند. جلد زرد. نوار اُریب و پهن سیاه و یک کاراکتر کارتونی. کتاب‌های فقط فنی نیستند و به موضوعات دیگری مثل روابط عمومی، تغذیه و حتی حاملگی هم می‌پردازند.

حالا این را بگذاریم و بیاییم ببینیم مجموعه در ایران چطور ترجمه شده‌است. تا جایی که خبر دارم (که البته که نه جامع است و نه مانع) انتشارات نص (مجموعه‌ی کامپیوتری) و انتشارات کاروان (عنوانی مثل روابط عمومی) از این مجموعه چاپ کرده‌اند. نکته‌ای که برای من جالب بوده، برگردان همین for Dummies بود. نمونه‌ها عبارتند از:

· برای همه

· برای باهوش‌ها

· به زبان ساده

و مانند آن! یک بار درباره‌ی این ناامانت‌داری پرس‌وجو کردم. نتیجه که: «هیچ کس در ایران کتابی نمی‌خرد که رویش نوشته باشد "برای آدم‌های ساده" چه رسد به این‌که بخواهیم بنویسم برای "گیج‌ها" یا امثال آن.»

من نه روان‌شناسم، نه جامعه‌شناس. موجود فنی ساده‌ای بیش نیستم که توان رقابت با هنرمندان و اندیشمندان این عرصه‌ی کاربردی (!) را ندارم. ولی این موضوع بدجور برایم سؤال شده. مردمی که خودشان را هر روز برای هم تکه‌پاره می‌کنند. هر سال چند بار پدر و مادرشان را فدا می‌کنند. خودشان را سگ و امثال آن خطاب می‌کنند (و سگ را هم اعظمْ نجس می‌دانند!) و مانند آن، چطور نمی‌توانند با «عنوان یک کتاب» کنار بیایند؟

خنده‌دارتر از همه، آن برگردان «برای باهوش‌ها» است. من که نمی‌فهمم، ولی این قدر بویش بلند است که من نامتخصص هم می‌بینم که این اصلاً نشانه‌ی چیز خوبی نیست.

بلاگر فارسی؛ صبح بخیر!

2008-01-29T10:29:00.001+03:30

به خودم صبح بخیر می‌گویم که تازه دیدم بلاگر نوشته:

Happy rtl-blogging

خلاصه که فارسی به زبان‌هایی که بلاگر پشتیبانی می‌کند افزوده شد. دیر هست؛ خوب باشد!

به جهت خالی نبودن عریضه:

متن ۱:

توجه داشته باشید که پهنای باندهای آمده در هر مورد به صورت تقریبی به دست آمده‌اند و موضوع تغییر خواهند بودند. همچنین نوع نیازها مربوط به زمان جمع‌آوری اطلاعات است و بعضاً ممکن است در زمان اجرا تغییر کند. – یک سند فنی

متن ۲:

صدای ضربه‌ای شدیدتر آمد و زمین و دیوارهای غار به لرزه در آمدند. فضاپیچ‌ها آشوب‌زده شدند و به ضربان افتادند و بعد، هم زیادتر شدند و هم بزرگتر. رمز لایه‌ی کاربردی شکسته بود. نه، دیگر خیلی طول نداشت. بعد از آن نوبت لایه‌ی شبکه بود. شکستن آن دیگر طولی نمی‌کشید. – یک داستان ع.ت.ف. گمنام

متن ۳:

رینس‌ویند گفت: «چوب‌دست اسفل‌السافلینِ منفی که مالِ آژاندوره بوده.» و با سر به نوک براق چوب‌دستی اشاره کرد و ادامه داد: «و منم خیلی خوشحال می‌شم این قدر این ور و اون ور تابش ندی. ممکنه در بره. منظورم اینه که، این کارایی که کردین، این همه جادویی که فقط به خاطر ما مصرف کردین، خیلی آدمو تحت تأثیر قرار می‌ده. ولی لازم نبود این همه زیاده‌روی کنین. و ...» - رنگ جادو، تری پرچت

چرا آدم نمی‌تواند به یکی اکتفا کند؟ من اگر بودم فقط آخری برایم کافی بود!

بازی کتاب‌های نخوانده

2008-01-26T13:41:00.001+03:30

برای اولین بار من هم خیال دارم در یک بازی وب‌لاگی شرکت کنم. از پانته‌آی غربتستان هم ممنون برای این دعوت!

کتاب‌های نخوانده و نخوانده. چه عذابی هستند روی روح! به خصوص وقتی جلوی چشمت باشند. مدام! برای همین دیگر کم پیش می‌آید به دنبال کتاب‌هایی بروم که احتمال بدهم نخوانم!

آخری‌اش برج اثر بالارد است. مدتی است یا روی میز کامپیوتر یا در کتاب‌خانه‌ی بالای سرم مانده و خوانده نمی‌شود. پیش نمی‌رود. یکی از دوستان می‌گوید شاید پُست مدرن است که توی کت تو یکی نمی‌رود. آن یکی می‌گوید تو چه طور ع.ت.بازی هستی که این یکی را نخوانده‌ای؟ ولی خوب به هر صورت شده دیگر! ولی می‌گویند خوب کتابی است. شما از دست ندهید!

آن یکی دیگر که هنوز مانده و مانده و مانده و «بارون درخت‌نشین» کار «ایتالو کالوینوی» کبیر است. کالوینو را با «مارکو والدو» شناختم. از آن کتاب‌هایی بود که بارها و بارها خوانده شد. البته آن موقعی که می‌شد. از همین کالوینو «کمدی‌های کیها‌نی» را هم خواندم. شاه‌کاری بود برای خودش. خواندنی و دل‌چسب. اما از آن طرف «تی‌صفر»اش اصلاً به خرجم نرفت که نرفت. نخوانده ماند تا آرمان کتابش را برای راز و نیازی که همیشه با کتاب‌هایش دارد خواست و پس دادم.

آن دیگری که نخوانده‌ام «سبک‌های ادبی» بود که حامد خانِ کاشانیِ اخیراً از قوم به حج رفته شده، به من هدیه کرده بود. به رسم خداحافظی. هر چند این یکی کتابی نیست که بخواهی سر تا تهش را بخوانی، ولی قدر خودش خواندن دارد. از آن کپه کتابی که دوستان وقت خداحافظی از پرمان هدیه کردند و برای بردنشان مجبور شدم ماشین کرایه کنم، «طبل حلبی» را هم نخوانده‌ام. دو سه باری شروع کردم. مقادیر قابل توجه هم پیش رفتم. اما همچنان قله‌ای فتح ناشده مانده است.

اصلاً بعضی کتاب‌ها، حالتی چنان دارند که نمی‌گذارند به آن‌ها نزدیک شوی. قرار است بخوانی. اما همین طور می‌مانند. کتاب را بر می‌داری اما باز نکرده زمین می‌گذاری. اگر هم نگذاری، لایش را باز می‌کنی و مزمزه‌ای می‌کنی و خیلی سخت به زیر دندان کتاب‌خوانی‌ات می‌آید و می‌گذاری تا یواش یواش نرم شود.

من در ادامه‌ی بازی آبی بی‌کران آسمان و برگ برگ و ساسان م.ک. عاصی و سعید و برنامه‌نویس پلاک ۳۲ را دعوت می‌کنم.

از ماجری

2008-01-26T13:08:00.001+03:30

می‌رویم و می‌آییم. گپ می‌زنیم، می‌نویسیم، ترجمه می‌خوانیم، سعی می‌کنیم ترجمه کنیم... همه‌اش برای «مجله‌ی علمی-تخیلی و فانتزی» برای «آکادمی فانتزی».

چه خبر است؟ ساده! قرار است:

بگذارید این‌طور بگوییم که آکادمی فانتزی یکی از همان کپه‌‌ کاغذ‌های ماهانه را برای‌تان تدارک دیده است!
بله! خبر مهم این است که برای اولین بار پس از هرگز هواداران ِ فارسی‌زبان ِ داستان‌های ژانری صاحب یک ماهنامه‌ی تخصصی ِ داستان می‌شوند!
گروه ِ آکادمی فانتزی در آستانه‌ی انتشار ِ یک ماهنامه‌ی کاغذی ِ ویژه‌ی داستان‌های علمی‌تخیلی، فانتزی، وحشت و کاراگاهی قرار دارد. این ماه‌نامه که به زودی و در ماه‌های پیش ِ رو، روی دکه‌ی روزنامه‌فروشی‌ها پیدایش می‌شود و امیدوار است که دل ِ تمامی هوادارن ِ ادبیات عامه‌پسند را فتح کند؛ شما را به همکاری دعوت می‌کند.

و ادامه‌اش در اینجا.

و نتیجه این‌که اگر اهلش هستید و علاقمند هم هستید، چرا تعارف می‌کنید؟

و بله. سرها برای همین شلوغ است. می‌رویم و می‌آییم و می‌رویم و می‌آییم!

آخر براتیسلاوا

2007-11-22T14:31:00.000+03:30

برگشته‌ام ... مدتی است ... یادم نمی‌آید قبل از رفتن این طور بوده باشد. آن موقع به کارهای بیشتری می‌رسیدم و وقت بیشتری هم داشتم.

از یک شرکت که دربیایی از پروژه‌اش هم در آمده‌ای طبعاً! از براتیسلاوا برگشته‌ام و جایم را عوض کرده‌ام. این‌جا هم خارج از مرکز دارم، فقط قرار است به جایش حقوق هم بدهند! نتیجه‌ی منطقی: «هیچ وقت با شرکتی که کار را به صورت رابطه‌ای گرفته‌است، کار نکنید!» و «آشنا بودن با کسی دلیل صلاحیت وی برای هر کاری نیست!» خلاصه که «رفیع ارتباط» sucks! البته اگر حقوق عقب افتاده‌ام را دادند شاید تجدید نظر کردم! :D

خلاصه که الان در گیر یک کار واقعی مهندسی سخت شده‌ام. چلنج خوبی است. کار قبلی هم خوب بود، ولی کنار کار چیزهای دیگر هست که اهمیت دارند. یکی‌شان آرامش خیال است و اطمینان به مجموعه‌ای که در آن کار می‌کنید.

آخرین گزارشی که در مجموعه‌ی قبلی دادم، انگار همه را ناراحت کرده بود. مثال:

در محل دفتر مرکزی لامرد شرکت نفت پارسیان هستم. قرار است آن‌جا دکل بزرگی داشته باشیم و آمده‌ام محل را برای حفاری ببینم. به مهندس مربوطه می‌گویم این‌جا را با این نخاله‌های ساختمانی که ریخته‌اید نمی‌شود حفاری کرد. می‌گوید چقدر جا لازم دارید و جوابش ۱۱x۱۱ متر است. می‌گوید باید ببینم! شاید بتوانیم ۹ متر به شما بدهیم! (توضیح لازم است که جای پایه‌های دکل ثابت است؟)

گزارش من حاوی همین نکات بود و این‌که دارد دیر می‌شود و Deadline داریم و از این چیزهای مسخره‌ی کار. نتیجه که آقای مهندس آمده و می‌گوید ما اصلاً با هم ملاقاتی نداشتیم!

حالا گور بابای مهندس و ناظر و این‌ها. یک نفر آن‌جا هست که من باشم. پنجاه هزار تومان دارم. کلی هم از خودم خرج کرده‌ام. از تهران زنگ می‌زنند می‌گوید فلان جا را فلان کنید و کارشان جرثقیل می‌خواهد و کرایه‌اش هم روزی ۱۷۰ هزار تومان است و بدهی قبلی هم دارد شرکت و از این قبیل! می‌گویم پول نیست و بفرستید و بعدش تا دو روز هیچ کدام از تلفن‌های تهران خط نمی‌دهند!

جنوب استان فارس، شهر لامرد، خیابان بسیج

قصه‌اش دراز است. محل خوب بود. مردم خوب بودند. منظره‌ها جالب بودند. کار چلنج خوبی بود. اما از این‌جا به بعدش همین است که هست! کارگر می‌گوید شش ماه است حقوق ندارد و نمی‌تواند کار کند. من هم که شلاق ندارم و این‌ها هم برده نیستند!

خوب بگذریم!

لامرد، کوه‌های وراوی، منظره‌ی پالایشگاه پارسیان (به شرطی که بتوانید ببینیدش)

براتیسلاوانامه ۴

2007-09-19T04:49:00.000+03:30

صدای ترقی می‌آید و بعدش هم یکی دیگر. می‌دوم بیرون. لابد باز آتش روشن کرده‌اند و آت و آشغال تویش ریخته‌اند. الان است که حراست سر برسد و قصه‌ی آی این‌جا منطقه‌ی حفاظت شده است از سر نوشته شود و دوباره جریمه و مکافات! مسؤول کارگاه مرخصی است و من الان جواب هر غلطی که این‌ها بکنند را باید بدهم.

نه. یک تفنگ عهد بوقی در دست نگهبان شب است و دارد بدو بدو می‌رود به سمت محوطه‌ی جلوی کمپ. چراغ‌قوه برمی‌دارم و می‌روم بیرون. یک شغال است. افتاده زمین و نفس‌نفس می‌زند. چشمش در آمده و آن یکی تیر هم به سینه‌اش خورده. بدجور ناله می‌کند.

می‌گوید: «مهندس، توره‌ست ها! الان زدمش!» می‌گویم: «[...]، مگر [...]، چکارت کرده بود؟ چه آزاری داشت؟» می‌گوید: «شب سر و صدا می‌کنه نمی‌ذاره بخوابیم!» می‌گویم: «نکبت! تو نگهبان شبی! نمی‌ذاره بخوابیم چیه؟ اگه قرار بود بخوابی که حقوق مفت استادکار نمی‌گرفتی. ...» و بقیه‌اش را که احتمالاً دلتان نمی‌خواهد بدانید و «کی به تو گفت تفنگ برداری بیاری؟ اصلاً چطور از حراست رد کردی؟ نمی‌فهمی این‌جا ...». عین بز ایستاده نگاه می‌کند. می‌گویم: «راحتش کن. بعد در را قفل کن بیا توی دفتر.»

چه منطقه‌ی حفاظت شده‌ای. آن یکی کبک مورد حفاظت می‌زند و می‌برد. آن یکی لانه‌ی زنبورهای کوهی را خراب می‌کند و این نفهم همین طوری محض هدف‌گیری ... .

براتیسلاوانامه ۳

2007-09-14T19:34:00.001+03:30

فرودگاه عسلویه بود. سالن فرودگاه عسلویه یک مستطیل دراز است. ۱۰۰ متری عرض دارد و دو سه برابر آن طول. جمعیت کپه‌کپه در سالن جمع شده بودند. بعضی‌ها نشسته بود. اما بیشتر سر پا ایستاده بودند. توی تمام این سالن و بین تمام این جمعیت، فقط دو دختر جوان کناری ایستاده بودند و انگار این دو تا فضا را طوری انحنا داده بودند که عین دور یک جرم کیهانی شده بود. هر از گاهی یکی به آن سمت می‌رفت و بعد از کلامی برمی‌گشت.

----------------
Now playing: Eric Clapton - Edge Of Darkness
via FoxyTunes

براتیسلاوانامه ۲

2007-09-12T23:47:00.001+03:30

یکی از مزایای مهم براتیسلاوا اینه که توش خبری از نگاه‌های سرد و چهره‌های گرفته نیست. راستش محسن جان من هنوز این‌جا آدم افسرده ندیدم. البته چرا چرا. این همکارم یک کم افسرده هست. ولی خوب تهران هم که بود همین طور بود.

همه چی زنده هست. الان هم که شبه و من توی دفتر نشستم و کولر روشنه، صدای زنجره‌ها از بیرون می‌یاد و اگه در رو باز کنم، باد با یک بوی لطیف می‌یاد تو و هوای تمیز مرطوب رو تو میاره.

ظهر دمای هوا ۴۶ درجه بود. منم توی دفتر نشسته بودم و داشتم با برق‌کارها سر و کله می‌زدم که تلفن زنگ زد و از کارگاه روی کوه روبرویی بود. مسؤول کارگاه گفت این‌جا توفان بارون شده و همه چی خیس شده. بگو روی سیمان‌ها پلاستیک بکشن و عصرش ابرها اومدن و هوا از این رو به اون رو شد.

شاید بپرسید من این‌جا با سیمان و برق‌کار چکار دارم و این کارها به کامیژنینگ مخابرات چه ربطی داره. ربطش اینه که دارم از یک کار دیگه. کاری که مرتب با آدما سر و کار داره لذت می‌برم و تجربه می‌کنم و یاد می‌گیرم چطور یک خورده آدم باشم و از همه مهمتر داره به نظرم می‌رسه که لازم نیست هر کسی مهندس باشه که بشه باهاش معاشرت کرد و می‌شه شب‌ها کنار نگهبان شب نشست و با کارگرها هم گپ زد و احترام آدم زیر سؤال نره و به موقعی کاری که می‌خوای انجام بشه. آره. من این‌طوری فکر می‌کردم و تا حدی هم فکر می‌کنم. خوب که چی؟ هر کسی یک طوریه دیگه. درس‌های خوب رو آدم از راه سخت یاد می‌گیره.

ماشین‌ها و به خصوص کامپیوتر درست که کاری رو که می‌خوای انجام می‌دن و جواب نمی‌دن و روشون زیاد نمی‌شه، اما زنده نیستن. اگه بدونید منظورم چیه. فقط گیرنده هستن. دهنده نیستن. چیزی که آدم از رابطه با آدما دستگیرش می‌شه، خیلیش به همین بده بستون ربط داره. حالا هر نوع رابطه‌ای که می‌خواد باشه. منظورم ابسترکت‌تر از جزییاتیه که امروز آدما خودشون رو با اونا می‌شناسن. منظورم خود خود آدم بودنه.

براتیسلاوانامه ۱

2007-09-10T22:50:00.000+03:30

یک هفته‌ای هست که این‌جا هستم. بالای کوه. بیست کیلومتری خلیج فارس و بین روباه‌ها و کبک‌ها و شغال‌ها و کفتارها. اگر الان این‌قدر جدی نبودم، خوب خیلی خیلی خیلی بهتر می‌شد ماجرای این روزها را نوشت.

برخلاف هر چه شنیده بودم این‌جا نه جهنم است و نه بد. خیلی هم خوش می‌گذرد. شب‌ها که بیرون بروی هر بخواهی می‌بینی. هر شب باد هست و هم رطوبت دریا را دارد و هم بوی گیاهان کوهی. هر از گاهی هم دو تا چشم براق قشنگ (که معمولاً از دسته‌ی Canine هست و گاهی هم Feline و حیف که این‌جا کایوتی ندارد.) می‌بینی. زیر پا هم چراغ‌های دو شهر نزدیک دیده می‌شوند و انگار از پشت توروندور گوندولین را ببینی و آسمان، چه آسمانی، پر از ستاره و پر از صورت‌های فلکی که فراموششان کرده بودم. اوریون را بعد از سال‌ها دیدم و دراکو و اسم بقیه را یادم رفته بود! چه حیف.

محسن گفته بود اینجا همه افسرده‌اند. توی شهر دلگیر است، اما این بالا اصلاً. می‌توانم سال‌ها این‌جا بمانم.

ادامه دارد …

قصه‌ی این روزها

2007-08-03T00:53:00.000+03:30

چند کلمه در مورد برنامه نوشتم که چون بیشتر به آکادمی مربوط بود، به وبلاگ تأملات ع.ت.ف. منتقلش کردم.

* * *

این مدت اخیر سخت درگیر تبدیل و تحولات کار جدید و هر از گاهی هم برنامه‌ی آکادمی بودم که «دومین مسابقه‌ی داستان نویسی علمی-تخیلی و فانتزی» را برگزار می‌کرد. قصه‌ی برنامه سرجای خودش در آکادمی هست. من بپردازم به خویش‌نگاری خودم.

یک مدت طولانی دنبال اسم فارسی یک چیزی می‌گشتم که بهش می‌گن bead curtain. منظور همین پرده مانندهایی هست که از یک مشت مهره یا منجوق درست شده که به نخ کشیده شدن و کنار هم آویزون می‌شن. ملت اینا رو در آشپزخونه‌هاشون آویزون می‌کنن و گاهی در کافی‌شاپ‌ها هم هست. کلی پرده‌فروشی رفتم. کسی براش اسمی نداشت. حداکثر همون پرده مهره‌ای رو می‌گفتن. یکی گفت مردم می‌یان می‌گن از «این» می‌خوایم. ما هم می‌گیم این متری چنده. همین. خلاصه که قصه‌ای بود و آخرش همون «پرده‌ی مهره‌ای» رو گذاشتم. ولی جالبه که خیلی چیزا توی زبون ما یا اسم ندارن یا اسمشون چند کلمه‌ای هست و به درد استفاده نمی‌خوره.

* * *

مثل همه‌ی کارهای جدید، اول این کار داره به خوندن و خوندن و خوندن و نقشه دیدن می‌گذره. هر روز کلی داکیومنت (! بگم سند متوجه می‌شین؟) هست که می‌خونم و هضم می‌کنم و خوابشونو می‌بینم. فکرش رو بکنین، شب آدم خواب سل پلنینگ ببینه. ولی خوب باحاله. خوشحالم که دارم چیزای تازه می‌گیرم و بعد از مدت‌ها قراره آچار دست بگیرم و برم توی کمپ. نمی‌دونم چرا به نظر هیچ کس جالب نیست. برای شخص من که خیلی هیجان داره. گرمه، خاکه، کثیفه، سخته، بی‌وقفه هست، زبونت باید یک جور دیگه باشه و همه‌ی اینا. ولی بازم دارم حال می‌کنم!

* * *

دیروز بچه‌های پرمان یک مهمونی خداحافظی مشترک برای من و کاظم گذاشتن. طبیعتاً خیلی با حال بود. به خصوص هدیه‌ی خداحافظی‌شون که دیگه تک تک بود‍! بی‌سابقه! یک مشت کتاب. همون آیین سخن‌وری که حرفش بود. امثال و حکم و مکتب‌های ادبی و هک فین نجف خان و طبل حلبی گونتر گراس و از همه جالب‌تر کتاب مستطاب آشپزی که گنج بزرگیه! من از همین تریبون یک بار دیگه ازشون تشکر می‌کنم. حس ختامش این بود حامد گفت: «اینا واسه‌ی این که تا یک سال سر کار باشی!»

* * *

و اما من باب هری پاتر! چند روز پیش روزنامه‌ی وزین کیهان که به هیچ عنوان مدیر مسؤولش ربطی به وزیر ارشاد ندارد (واقعاً لطیفه‌ی جالبی نیست؟) افاضلاتی در مورد هری پاتر و بحث پخش کتاب هفتم در کشور داشت که دیدن دارد. حالا برای بعضی دیدن دارد، برای بعضی شرم‌آور است. خوب از کیهان که توهم توطئه به جانش افتاده و البته صد البته از همین راه نان می‌خورد بعید نیست. جالب‌تر ادامه‌ی این حرکت توسط شبکه‌ی 2 سیما است. به دعوت دوستان این برنامه را دیدم و به به! صد رحمت به کیهان!
تیتراژ پایانی برنامه اسم چندین و چند محقق را نمایش داد. اما چه سود! معلوم بود که هیچ کدام از این سرکار علیه‌ها نه کتاب را خوانده‌اند و نه فیلم را دیده‌اند و اگر هم این طور باشد یا سواد فارسی‌شان معیوب است یا «بی‌خود وقتی نمی‌فهمی می‌ری فیلم رو به زبون اصلی می‌بینی!» خلاصه که اول ناراحت شدم. گفتم خوب نوبت این یکی هم رسید. سانسور و کتاب‌سوزان در راه است و

«بله، یکی از آن‌ها آقای بیگلو. او و لاوکرفت و هاوثورن و آمبروز بیرس و تمام قصه‌های ترسناک و فانتزی و وحشتناک و تازه تمام داستان‌های آینده را سوزاندند. بی‌رحمانه. یک قانون تصویب کردند. آه، قائله خیلی جزیی شروع شد. در ۱۹۵۰ و ۶۰ اصلاً یک ذره بود. اول با کنترل کتاب‌ها و البته فیلم‌های کارتون و کاراگاهی شروع کردند. هر کدام به طریقی. از این گروه و آن گروه. به خاطر تمایلات سیاسی بگیر تا تعصب مذهبی و فشار اجتماع. همیشه یک اقلیتی بود که از یک چیزی می‌ترسید و یک اکثریتی که از تاریکی، از آینده، از گذشته، از حال، از خودش و سایه‌ی خودش می‌ترسید. و به خاطر هرکدام از این ترس‌ها یک چیزی سانسور شد.»

و بعد البته مایه‌ی خنده شد. خوب این‌ها هم گناه دارند، خواستند بر جریان سوار شوند و نانی بخورند.

در همین مورد بخوانید:
- وب‌گاه آفتاب آی‌آر
- و ادامه‌ی ماجرا چه خواهد شد!

یک تا چهار

2007-07-19T14:57:00.000+03:30

بزرگترین چلنج (!) کار جدید گذار از شب‌کاری جغد مانند به روزکاری اسب مانند هست. سخت‌ترین قسمتش همینه. روز. توی آفتاب. توی روشنایی. چه ترسناک!

من باب «چلنج» دوست گرامی‌مون می‌فرمایند که ترجمه‌ی این کلمه به هیچ وجه «چالش» نیست. چالش کلمه‌ای ترکی هست و یعنی «طلب مشورت کردن».

تصمیم گرفتن سخت‌ترین کار دنیاست. تصمیم گرفتن یعنی مسؤولیت تمام دومینوهایی که می‌افتن رو بر عهده بگیری ... یا چشمت رو ببندی و بگی هر چه بادا باد ...

نمی‌دونم چقدر صحت داره و چقدر اعتبار. ولی انگار یک نسخه‌ی هری پاتر نشت کرده و عکس‌هاش توی اینترنت ریخته. یکی از بچه‌های آکادمی فانتزی شروع کرده به ترجمه‌اش. بالای صفحات اول فصل‌هاش نقاشی‌هایی به سبک ماری گرندپری هست که تردید در اون‌ها یک کم سخته.

بحث‌هاش توی محفل‌های هری پاتری هست و من تکرارش نکنم. فقط این‌که ترجمه‌ی این کار رو می‌شه از این‌جا گرفت.

Developer's Age !

2007-07-16T10:03:00.000+03:30

CodeProject یک سایت (بگم وب‌گاه نمی‌خندید؟) برنامه‌نویسان هست. ملت می‌آیند و برنامه‌های تحت ویندوز خودشان را آن‌جا به اشتراک می‌ذارن و یک فوروم هم داره که در مورد همه چیز در آن بحث می‌شه.
امروز یک چیز جالب آن‌جا بود. یکی گفته بود یعنی کسی هست که بخواد برنامه‌نویسی رو همین طور ادامه بده و ادامه بده یا وقتی سن بالا رفت می‌ره سمت مدیریت پروژه و این قبیل کارها. گفته بود یعنی برنامه‌نویسی «بازی جوانان» هست؟
البته که منظورش کار حرفه‌ای بود!
بله حدش رو هم 40 سال گرفته بود. من خودم بزرگتر از این می‌شناسم که هنوز دارند برنامه‌نویسی می‌کنند و هــــــــــــــیچ مشکلی هم نیست و هنوز هم کارشون خفن هست. استاندارد مخابراتی پیاده کردن کم کاری نیست. اون هم با اون سرعت و دقت! یکی هم همون جا مثال زده بود یکی که در 70 سالگی هم هنوز برنامه‌نویسی می‌کنه. آخرش هم یکی گفته بود بستگی به شور و اشتیاق آدم داره. کلاً مبحث جالبی بود. یکی هم قصه‌ای گفته بود که در مزرعه‌ای دو گاو نر پیر و جوان بودند و این‌ها را با حصاری از گاوهای ماده جدا کرده بودند. روزی کشاورز اشتباهاً در بین حصارها را باز گذاشت. گاو جوان پیش گاو پیر رفت و با شور و شوق قضیه را تعریف کرد و گفت بدو بیا بریم چند تا تیکه گیر بیاریم. گاو پیر با خیال راحت نشخوارش رو تموم می‌کنه و می‌گه بیا آروم بریم و تمام گله رو ردیف کنیم. بگذریم که ممکنه توی این فاصله کشاورز برگرده و در حصار رو ببنده و صبر و آرامش مسخره بشه.
برام جالبه حالا که وسط Career عوض کردن هستم همچین چیزی رو می‌شنوم. این کار رو هم برای این می‌کنم که به فکر آینده‌ام. مطمئناً دلم برای برنامه‌نویسی تنگ می‌شه. ولی این چیزها مال آدمهای قانعه. خیال دارم این خطر رو بکنم.

یک بحث دیگه اینه که ما به Development می‌گیم برنامه‌نویسی، انگار تمام کار کد زدن باشه. توسعه هم اصلاً اون معنی رو نمی‌ده و برنامه‌سازی هم که اصلاً می‌ره توی مایه‌ی برنامه‌ی رادیویی و تلویزیونی. یک جمله‌ی تکراری می‌گم که مشخص بشه از چی حرف می‌زنم. کدنویسی ده درصد کار Development هست. بقیه‌اش شناخت و تحلیل و طراحی هست. بیشترش حرف زدنه. کشیدنه. خوب حالا چی بذاریم جای این؟

- فروش 'تن تن در کنگو' ۳۸ برابر شد ، چرا؟ چون اعلام شده که محتوای نژاد پرستانه دارد!

در باب غضب

2007-07-15T16:41:00.000+03:30

آیین سخن‌وری محمدعلی فروغی را همین آن حامد از من گرفت و برد. کتابی بود و آن که نوشته بود آدمی بود. وقت نسخه‌برداشتن و چند خطی رونویسی نشد که نگه دارم تا ببینیم زمانی چه آدمهایی رجل سیاسی مملکتِ امروز فلک‌زده‌ی ایران بوده‌اند.

کار ندارم دیگر. بالاخره این مملکت هم برای خودش رجالی داشته که عالم ربانی نبوده‌اند و از دنیا چیزی می‌فهمیده‌اند. بالاخره لابد اندکی پیشتر فراتر از سیدجمال اسدآبادی کسانی بوده‌اند که از حوادث دنیای پیرامون سر در می‌آورده‌اند و الگو بیرون می‌کشیدند. چرا چرا چرا ما هیچ کس را نمی‌شناسیم؟ چرا انگار هیچ کس و هیچ چیز وجود نداشته است. بدجوری یاد بازی‌های حزب در ۱۹۸۴ می‌افتم. بدجور. خیلی بدجور.

این‌ها همه به کنار، رییس دولت آن روز را ببین و رییس دولت امروز. چرا این همه افت؟ چرا این همه به قهقرا رفتن؟ چرا رییس دولت آن روز ادیب بوده و تحصیلات پزشکی داشته و و از مؤسسان مدرسه‌ی علوم سیاسی و مدرس آن بوده و رییس دولت امروز ... و ... و ... . به درک. ولی مهندس کارش مسأله حل کردن است. باریک‌بینی است و اگر خیلی پیشرفت کرد آن وقت بحث نظام در آوردن است. مهندس کار با اشیا و قوانین طبیعی را یاد می‌گیرد، نه تا کردن با مردم و دنیای سیاست. آن مهارتی دیگر است و خبره‌ای دیگر می‌خواهد لابد. این قدرش را دیگر من هم می‌فهمم! مهندس دکتری هم بگیرد دکتری مهندسی گرفته. نه سیاست و جامعه‌شناسی و مردم‌شناسی و الخ.

تا یادم نرفته رییس فرهنگستان آن روز را ببین و این ... امروزی را. می‌دانید چیست؟ اصلاً خلایق هر چه لایق.

فراماسون هم بوده که بوده. کارش را ببینید و حرفش را و نتیجه‌اش را.

- در مورد محمدعلی فروغی مشهور به ذکاالملک رجوع کنید به اینجا.