tag:blogger.com,1999:blog-6782304.post-1082103969987020962004-04-16T09:25:00.000+01:002004-04-16T09:30:08.780+01:00De melodieuze hoefslagen van de twee paarden verslond de betrekkelijke stilte die meestal in het Wonderbos heerste. Het zal je niet verbazen dat Vrederick ondertussen reeds lag te slapen op de harde ondergrond van de wagen, hij is namelijk iemand die leeft en slaapt voor zijn werk. Ik denk dat de lamp in zijn werkkamer slechts uitgaat als de wind er zo over beslist. <br />En in het perfect aaneensluitend houtwerk dat zijn huis is, heeft de wind geen gezag. <br />Het gemoedelijke en lome dat hij in de dagdagelijkse omgang tentoon spreidt verliest hij helemaal als hij het hout aan het plooien is naar zijn gedachte en wens. <br />Liofolf gaapt heel even en kijkt door de weinige vensters in het bladerdek heen naar de lucht die hem waarschijnlijk meer verteld dan een boek kan. <br />Hij is me er eentje. En Vrederick is de tweede, waarschijnlijk droomt hij nu van verafgelegen bossen die hun bomen afgeven door één tikje tegen hun zorgvuldig onderhouden schors die hun geschiedenisboek beschermd. Verwerkt in de bast en de wortels. <br /> <br />Ik hoef me niet te concentreren op de hoeven van de merries, het pad leidt hen naar het eindpunt van onze reis. Het pad leeft, zo beweerd Liofolf altijd. In mijn arme hoofd verzamelen zich zoveel gedachten dat al het hout van dit bos niet sterk genoeg zou zijn om hun gewicht te torsen. <br />Mooie woorden, wonderwoorden, tranerige woorden waarvan de inkt uitloopt over het bospad en de occasionele plassen, die veel leven onderdak bieden, maar onze ogen niet de gunst verlenen ze te bewonderen, kleuren. <br /> <br />Liofolf rukte me onzacht weg uit het gedicht der eeuwigheid, waar ik ooit wel eens zal in verzakken om nooit meer los te raken. <br />Het zal een mooie manier zijn om de eeuwigheid te verwerven. In de grond van mijn ziel of wat er voor moet doorgaan denk ik dat we allemaal leven in geleende tijd. Het is een gedachte die je pas begrijpt als je ze verder onleedt. <br />Maar eerst even luisteren naar wat Liofolf, de wijze wil zeggen. <br />“Vent, de reis schiet goed op en de zon staat nog niet waar ze bij etenstijd zal staan, maar ik voel mijn blaas vullen met lichaamssappen die er eigenlijk niet meer bij kunnen. Permiteert uw persoontje mij om wat ruimte te scheppen voor ook mijn gemoed vol schiet?” <br />Tot zover mijn lyrische gedachten. Ik liet de paarden halt houden aan de rand van een kleine opening in het bos waar redelijk wat gras groeide. Ik kneep de neus van Vrederick even dicht om samen met hem even de benen en de geest te strekken aan de rand van de vlakte. <br />Voor hij echter naar adem en krachttermen kon happen, zag ik aan mijn rechterzijde een mens vorm krijgen en zich losrukken uit de schaduw en de camouflerende werking van het struikgewas. <br />Ik verwittigde Liofolf met een kort woord dat eerder een klank is en begaf me, op korte afstand gevolgd door Lio, naar het gezicht dat nog niet helemaal te onderscheiden was van de omgeving.....Dieterhttp://www.blogger.com/profile/12021462823938544956noreply@blogger.com