A Conxura dos Desexos

Suxestión XI - Un recordo, unha quimera, unha mentira doce - Adicado a São

2009-07-13T15:15:00.003+02:00

Pensamentos sulfúricos de tranquilidade.
O nacemento-morte do non ter que facer.
Devagar entre té e risos.
Adúltera ou adulta....ás veces non sei que é peor.

Soa, coa brisa por vestido e o recordo dos seus ollos como almofada.

Presentín a tempestade, e para recargarme de calma inventei unha praia perfecta, inabilitei
unha dor naquel doce atardecer que nunca tiven.

2009-07-09T11:29:00.001+02:00

Estou enferma, en canto me atope mellor reactivarei o blogue.

As miñas desculpas....e espero que até pronto.

Suxestión X - Adicado a Latorredelossueñosesmeralda -

2009-06-09T14:45:00.001+02:00

As soidades mercan conxuros de esquecemento, anos perdidos a baúles cheos, ensinando fobias
de dor convertidas en traballo. A realidade perdida entre pesadelos de aparentar o que non se é,
as pequenas cousas esquecidas buscando un ben maior que nunca chega, pois sempre se quere máis.
Metido sempre na cova da sociedade, ovellas....unha detrás da outra, que comen e balan porque as demais da súa especie tamén o fan.
Ser diferente unha tolemia que perdeu ao rematar de ser neno.

Agora, vello e só, as culpas veñen sen poder ser compartidas.

¡Dime ti que aínda esperas¡ Falame docemente das cousas que soñamos facer xuntos. Senta aqui o meu lado e dame a esperanza que che queda. Dime ti,-¿Que agora nos queda..?

Suxestión IX - Adicada a Zeltia -

2009-05-29T23:02:00.001+02:00

Entre as miñas pernas o teu latexo,
semente túa afogándome en pracer.
patíbulo de orgasmos a dous.
Unha vez máis só Nós Nós Nós.

Postulada nunha imaxe túa non naveguei
Pois o naufraxio estaba en ti.
Quedei varada en verbas que parecían versos,
Porque os meus versos sempre son prosa.

Do teu glande co orgasmo un geyser,
Da miña boca co orgasmo electricidade.
Encendín a túa picardía
Apagaches por fin a miña sede.

Suxestión VIII - Unha de non crer - Adicado a avelaíña

2009-05-25T17:22:00.003+02:00

Soa nunha rúa fría os medos danzaban ao meu redor.

A furia fíxome crecer, e como unha heroína ficcional quedei atrapada no estereotipo.

Unha choiva de purgación lavou a desesperación e a culpa.

Pretendía ter a miña vida planificada ao milímetro, pero ela vai por libre, e non ten en conta desexos persoais.

A vida mete nun bombo a realidade, lotería traxicómica. Pero eu, mollada de satisfacción anuncie ao mundo a miña ledicia, non me rendiría ante un suposto destino, ata o último momento tentaría ser eu a que escolla un ou outro devalar.

Na soidade dos números primos, aínda que sexa unha quimera....loitarei.

Día das Nosas Letras.

2009-05-16T00:00:00.007+02:00

"O galego que non fala
Na lingua da súa terra
Non sabe o que ten de seu
Nin é merecente dela."

Victoriano Taibo "Da vella roseira".

Mañá 17 de maio celebraremos o Día das Letras Galegas manifestándonos en Compotela en defensa do noso idioma. Poque o galego é a nosa columna vertebral, o idioma que nos une. Vén cada nós, para expresarmos todas e todos xuntos que queremos vivir en galego.

Adherímonos así mesmo ao "Manifesto pola convivencia lingüística e a igualdade de dereitos para o galego", promovido por A Mesa pola Normalización Lingüística. (http://www.amesanl.org/campanhas/convivenciaeigualdade.htm)

Suxestións VII - Adicado a vakastolas

2009-05-15T19:08:00.003+02:00

Dende o meu exilio recordo cando aínda aniñaba nos teus brazos, extremidades que para min eran unha cárcere.

Cría que marchaba para respirar sen ti, pero no fondo o único que pretendía era que coa miña fuxida ti reaccionases e viñeses a buscarme.

Pasei moito medo ao darme conta de que simplemente non me querías.

Despois do golpe contra a realidade e de que a desesperación se materializase en min dinme conta da liberación. ... De que agora podía loitar pola miña felicidade sen que ela dependese de ninguén.

E todos os praceres do mundo caeron nas miñas mans...

Suxestión VI - Unha carta para Samuel - Adicado a Mencía

2009-05-06T17:10:00.003+02:00

Así chegou, nú e con tres kg de vida á que se agarrou con forza...

Besbelliño do ceo,
cóvado articulatorio de amor sempre doce.
Contei os teus dediños só para comprobar que polo camiño non esqueceses ningún.
A miña man guiarate sempre polo camiño que ti escollas.
E aínda que ese carreiro non me guste agardarei por ti para darche luz.
Porque ti para min tamén es un vagalume de soños, unha festa de ledicia, un bico de anxo.
Lonxe ou preto sempre no meu carón.
Ti eres a pílula dos meus sorrisos.

Quérete: A túa avoa.

Obrigada a aNinha e a Hermaco polo Papiro Violeta.

2009-05-06T15:55:00.003+02:00

Recibo de moi bo agrado o Papiro Violeta de parte de aNinha e de Hermaco.
Os agasallados deben mostrar o seu blogue o selo; indicar os blogues aos que se lle manda o Papiro Violeta e avisalos, e escribir dous poderes máxicos que che gustaría ter.

Os meus agasallados son: O bló de L&M, Todo Toxos, Sin Pena ni Gloria, Son de Mar e Lúa e a Quem puxo esse papel na porta?

E os dous poderes que me gustaría ter son a invisibilidade (de quitar e por ao gusto) e o teletransporte.

Suxestións V - Recórdote así. En calma - Adicada a Majo

2009-04-29T18:05:00.003+02:00

Recórdote así. En calma.

Cos pés descalzos na herba recén mollada polo orballo primaveral.

Como un paxaro lanzando o seu canto de reprodución.

Recórdote así. En calma.

Suada de bagatelas de paixón recuperada só contigo.

Os nosos momentos, xa no pasado.

Ás veces só podo traer ao presente o duro do adeus, outras só quero voltar atrás e ser feliz contigo unha vez máis.... aínda que fose mentira.

Recórdote así, en calma.

E... Recórdote así, en calma...

Recórdote así, en calma...

Recórdote así, en calma.....

Recórdote así....cunha doce dor.

Suxestións IV - Adicado a An

2009-04-22T14:56:00.002+02:00

Nacida das ondas, o seu parto aconteceu entre as Musas, Antígona ou Lisístrata, tráxica ou cómica todo comezou no final.
No protocolo de sucesivos opiáceos decidiu que o nunca non chegaría, e que o sempre era un mito.
Con ela naceu unha lenda greco-romana que se repite unha e outra vez. Ten unha meta: a superación, garda un segredo: a paciencia de que todo chegará.
Do mar saíu e ao mar volve.

E o seu tempo non remata, por que a fin de contas este fin e o principio, e o principio, non é máis co fin.

Suxestións III - Retrato dunha victoria - Adicado á Doutora Seymour

2009-04-15T17:47:00.002+02:00

Ao chegar plantou bandeira: a perseverancia nunha illa orfa.
A soidade mellor compartida, pero en tempos de crise a praia sempre está baleira.
As píntegas nunca aniñan, pero el, merlo das súas preocupacións, pon un ovo desesperado
para intentar retela con pícaros.
Varada despois do naufráxio atopou o seu lugar: ela mesma.

Suxestión II - Adicado a Chousa da Alcandra

2009-04-08T19:04:00.001+02:00

Nun patíbulo de esencias a súa imaxinación golosa divagaba entre horas pechas de pracer a dous.

Perdida no ardor dunha mecha interna pensou en que nalgún momento todo volvería a ir mal, nada dura eternamente, Bucay dixo, nin o bo nin o malo.

Pensamentos negros fóra, polo menos durante os instantes nos que as súas mans xogaban co seu pube.

Mesturou as cores transparentes dos medos que lle provocas cos sons tintineantes do que sabe que pode ser un final feliz.

Serao, ela sempre puxo todo da súa parte, ti, máis lento, vas entendendo que para ser dous hai que ceder.

Xa perdida nas sensacións da masturbación esqueceuse definitivamente de ti mentres se centra só no seu pracer propio.

Tola en ti, tola en min, tola no pracer.

Suxestións I - Receita dun doce amor - Adicado a SoO*

2009-04-02T14:27:00.004+02:00

Sentir axóuxeres ao vela, pasear no aire cun sorriso, unha dor...a separación.
Vendeu o egoísmo para poder mercar un chisco de Nós, para comezar un chisco está ben.
Non esqueceu, prohibida soidade, mellor un toque de vainilla a gusto. Os seus beizos doces coma unha cereixa madura.
Mermou a singladura de badaladas inharmónicas, xa chegara o tempo de xacer xuntos.
Mesturados entre as sabas da primeira luz da mañá, convertindo o costume nun meigallo de caricias e xemidos.

Unha de egocentrismo

2009-03-31T16:05:00.004+02:00

Borracha de libélulas domadas artellei soños e desexos de luxuria doce, orfa en ti, como único pai adoptivo dos meus paxaros de cores.

Pois conxúranos un ebrio testamento de anos,
un esqueleto ao mar, que non devolve
nin tan xiquera florecido un óso.

Bailamos no salón do mar en posición vertical e horizontal. Pensei un parasempre, quixen un nunca, devolvinche o mellor...EU

Algo que nos conxura e nos abrangue,
todo iso que nos move ou que nos ata.

O Xogos das Suxestións, IIª Parte

2009-03-31T15:48:00.003+02:00

Ben, para compensar este tempo que levo desaparecida adianto o xogo das suxestións, para quen non sepa de que vai:
Quen guste pode mandar unha palabra, tema ou imaxe, eu coas vosas suxestións farei un textos, que colgarei e adicarei ao encargado de mandar a idea.
Podedes deixar a vosa palabra ou tema en calquera comentario de calquera texto deste blogue, as posíbeis imaxes mandádeas ao meu correo: conxuradosdesexos@gmail.com. Tamén podedes mandar ao mail o tema ou palabra.

Atenderánse todas as peticións dese calibre, despois irei publicando os textos por orde de chegada.

Espero os vosos encargos.

Un adeus como calquera outro

2009-03-13T22:52:00.001+01:00

Nun manxar de sentimentos con sabor a néctar as súas linguas fixeron contacto. Nese intre nin o kerite conseguiría aillalos ao un do outro. Era a derradeira noite xuntos, era a despedida dunha paixón. Un doce nos bicos, o amargo no adeus. O recordo do recuncho no que se coñeceron acompañounos entre caricias e orgasmos, de fondo música dos 70, para que esa noite perdurara sempre. No portal ficou soa coas súas bágoas, o día chegara e desta vez non podería haber prórroga

5 de Novembro do 2001

2009-03-07T13:06:00.004+01:00

A melancolía do meu corazón ferido
consecuencia dun amor que non o é,
derrámase polas miñas venas envenenadas
sinal de algo que quero e non esquezo.

Branco sentimento de negro tinxido.
Negra mentira en branco aceso.
Súor frío de inesperada decepción
Horror que é doce, do cariño finxido.

Odio descuberto, rencor recén parido
é a visión do que non se quere ver,
a tortura que moitos queren olvidar.

Da triste traición a miña dor nace....

Diario dunha pre e post sesta

2009-02-27T13:22:00.003+01:00

O sol amodorrábaa, e como marcado a lume e xenes no seu idioplasma a excitación chegou. Saíu da terraza, precisaba desnudarse, sentir o leve aire acondicionado na súa pel ata que o pelo se lle erizase. Deitada boca a baixo coas pernas flexioadas levou a man dereita á vulva. As imaxes na súa cabeza de diferentes posturas sexuais leváronna en menos de setenta segundos a xemir baixiño, trinta segundos máis tarde correuse. Despois durmiu e soños húmidos posuíronna, ao abrir os ollos aínda sen despertar de todo decatouse da chegada de Paulo, que xa sen roupa facía sitio para lamberlle o clítorix.

7 de Marzo de 2003

2009-02-21T12:18:00.004+01:00

Bícame, e non penses no mañá, abrázame forte, esquece que non estamos feitos o un para o outro.
Mírame durante un tempo como se fose todo o que buscas. Regálame un sorriso como se o sentises.
Deixa de pensar en min e disfruta, mañá só será un recordo. Non te enganes, aquí os dous interpretamos, son máis egocéntrica que ti, isto é pura vanidade.
Consolémonos como se o amor existise, polo menos entre nós.
E mañá...todo volverá ser como antes.
Pecha os ollos e pensa que todo é perfecto, eu conseguirei que o sexa.
Deixa que te leve ao meu mundo de fadas, trasnos e meigas, bañémonos nun río de ilusión e purpurina, inventemos un sentimento que mañá....non existirá.
Fai que crea outra vez nalgo que non sinto.
Permite que te desnude, pouco a pouco, cubrindo a túa pel con bicos e caricias.
Tócame, sabes que non me negarei.
Sen preocupacións, mañá seguiremos coma antes, nada cambiará, ata que de novo nos invada esa ola de nostalxia e soidade que calmaremos con tenrura disfrazada de paixón.

2009-02-12T12:50:00.003+01:00

Un xogo perdido, onde alguén nun intento de converterse nun halófilo remata fronte o mar. Danzas de pílulas placébicas, que non son nada, pero dannos a forza para crer que nós somos todo. Quero bailar contigo, reconverterme na tola adorable que fun, e que ti cos teus sorrios marques uns compases de esperanza. Saudarei a Neptuno, non preciso sumerxirme para desfrutar da súa auga salgada, prefiro un pracer infantil(pero só desta vez), e mollar os pés no inicio da praia, buscando todo o tempo o lugar, sempre cambiante, onde o mar deixa de ser mar e a terra deixa de ser terra. Merquei un chapeu que só ten maxia cando eu o poño: imaxinación.

Para Neptuno unha mensaxe: deixoche aquí a cadeira, non preciso unha pausa máis. Podo vivir entre ti e min.

Outro tal meme, desta vez con agasallo.

2009-02-12T12:18:00.002+01:00

Inicia o meme Mezclado, no agitado, convídame Vakastolas, envíollo a Ao pé do Farelo, Diario de un corazón triste e La Torre de los Sueños Esmeralda.

25/Novembro/2000

2009-02-05T11:43:00.003+01:00

Esperaba que o de onte quedase niso: onte.
Deixei de sufrir por "el" para, finalmente, nadar na túa dor, que multiplica a miña.
A túa melancolía non compartida e esa indiferencia, conseguiron que a ferida do meu corazón volte a derramar sangue, manchando a miña alma de desamor envenedado.
Sempre souben que seguirte ía ser complicado, aínda así arrisqueime a caer polo acantilado da túa persoa. Entón foi cando decidiches porme obstáculos no camiño.
A miña mente, rodeada de ti, é incapaz de escapar á túa influencia.
Quererte é como perderse nunha fraga oscura e sen saída, o que non agardaba era que apagaras a única vela que tiña.
Gustaríame que soubeses o moito que boto de menos ver o meu reflexo nos teus ollos.
A miña visión non segue a cordura e fita para o teléfono esperando ler o teu nome e oír a túa voz.
Este é o despertar dunha nena que esperaba que ti foses o seu príncipe montado nun corcel negro, e ela a oscura doncela que nos teus brazos se esconde.

2009-02-05T11:24:00.002+01:00

Recibín o Premio Dardos de L&M, "com o Prémio Dardos reconhecem-se os valores que cada blogger, emprega ao transmitir os mesmos por culturais, éticos, literários, pessoais, etc., que, em suma, demonstram sua criatividade através do pensamento vivo que está e permanece intacto entre suas letras, entre suas palavras. Esses selos foram criados com a intenção de promover a confraternização entre os bloggers, uma forma de demonstrar carinho e reconhecimento por um trabalho que agregue valor à Web (Estrela Padeira)."
Eu envíollo ao Raposo, a SoO* e a Noa.

2009-01-29T10:59:00.002+01:00

Antes de nacer xa escollera o seu nome, Perséfone, e sabía que a súa gabela revolucionaria sería a incomprensión. No fondo sempre soubo que a súa nai fora un mero recipiente, a luz e o verde dos seus froitos non pasaran aos seus xenes. Pero unha nai é unha nai, e demostrouno buscándoa sen fin, marchitando todo para recuperala.
Pero Perséfone xa escollera o seu camiño, quedaría co seu recén estreado marido, un home noxento e cruel. De todos os xeitos faría o que tiña que facer, e pouco a pouco, século a século iría progresivamente facéndose co Inferno, e unha nova deusa reinaría no Inframundo, ela cambiaría as cousas, ela acabaría coa inmortalidade de Hades.