Ang Munting Blog ni Agi

Para Kay Mommy

2009-05-05T19:57:00.000-07:00

Alam kong corny pero Para sa Mommy ko to.

----------------------------------------------------

Mainit ang panahon ngayon. Kaya pag usapan natin ang Mother's day.

Ewan ko sa iba sa inyo pero ako, hindi kami masyadong close ng mommy ko.. Magkalayo kasi kami.. pero gustong gusto ko talaga na lagi ko lang siya nakikita.. kahit picture lang. Ansarap kasi ng may nagmamahal sayo ng totoo.

Siguro yun lang naman talaga ang gusto nating lahat sa buhay.. Yung may magmamahal satin ng totoo. Kasi aminin na natin na kahit anong mis-understanding ang pagdaanan niyo ng nanay mo, hindi mo made-deny sa sarili mo na mahal na mahal ka niya.

Gusto kong idedicate ang entry na to para sa mommy ko. Wala akong maisip na ibang paraan para mapasaya siya kasi anlayo layo niya. Hindi naman makapal mukha ko para mag upload ng video sa youtube na nagsasabing mahal na mahal ko siya.. Sapat na sakin yung siya lang makaka-alam nun. Kasi hindi ko naman ide-deny yun sa ibang tao. Mahal ko ang mommy ko.

Siya na yata ang pinaka mabuting nanay pag naaalala ko yung mga bagay na nagawa at nasabi ko na hindi ko naman talaga sinasadya.. minsan dala lang ng init ng ulo. Kaya niyang kalimutan lahat ng yun na parang walang nangyari. Saka lagi niyang sinasabi sakin na pamilya lang ang makakaintindi samin kahit ano pa ang kaweirduhan ang gawin namin. Kahit siguro maging kasing sama ko si Adolf Hitler at maging anti-christ pako, siya parin ang makakaintindi sakin. Mga nanay parin ang makakaintindi sa atin.

Dati kasi nahihiya akong aminin kahit sa sarili ko na mahal ko mommy ko. Pero ngayon ko narealize na nakakahiya pala talaga ako. hehe. Kung kelan hindi na kami magkasama saka lang ako natauhan na nakakatuwa pala pag nakikita kong ngumingiti ang mommy ko. Nakaka wala ng pagod pag natutuwa siya sakin. At nakakaiyak kapag naiisip ko ang mga nasayang na panahon na hindi ko man lang nasabi sa kanya lahat ng nararamdaman ko.

Sa Pag alaga saming magkakapatid, Thank you mommy. Sa lahat ng mga sakripisyo mo na hindi namin naappreciate agad, Thank you po. Sa pagturo mo samin ng mga mabubuting bagay dito sa mundo, Salamat mi. Pinakita mo samin na ang saya saya ng buhay kahit na pinanganak kaming hindi kasing gwapo ni Aaron carter.

Sa mga nagawa ko pong kasalanan sa inyo, Sorry po talaga. Yung mga pinagsasabi ko dati, hindi ko po sinasadya yun. Echos lang yun. Sa mga pabigat namin magkakapatid sa inyo (lalo na yung pinakamabigat samin, si marc), sorry po mi. Alam niyo ba, lagi niyang sinasabi sakin na ok lang magkamali. na lahat ng tao, lahat ng mga singer, pumipiyok. Lahat ng dancer, nalilito din. Lahat ng Gwapo at maganda, tumatae din. Lahat ng athlete, nadadapa. Na lahat daw ng tao, marunong gumawa ng mali.. Wag lang paulit ulit. Kahit ilang beses ko pa ulitin yung mga pagkakamali ko, lagi niya yan sinasabi sakin. Hindi siya nagsasawa. Pareho sila ni Daddy. At gusto kong patunayan sa kanila na hindi nasayang yung mga sinabi nilang yun. Kasi naiintindihan ko na yun ngayon. At lagi ko yun ipagpapasalamat sa kanila. Lagi. Kasing dalas ng paggalaw ng cursor dito sa microsoft word.

Sobrang Thankful ako sa diyos kasi sa inyo kami napunta. At Sana maibalik namin sa inyo yung pagmamahal niyo. Sana maging superman ako para lang mapakita ko sa inyo kung gaano ako tumino sa pagpapalaki niyo ni daddy sakin.

Mami, Happy Mother's day. Para sa inyo tong entry nato. Pinaghirapan ko to. Pramis. I love you mi. wushushu..

Inipit

2009-03-30T01:05:00.000-07:00

Mhen, may kukwento ako, alam niyo ba yung pakiramdam ng inipit ng dalawang magagandang chicks sa jeep tapos ipit na ipit ka?

Naranasan ko yun, kaninang umaga lang. Hayup. ansaya. Papasok na kasi ako nun sa school, eh may dumaang jeep na maluwag, sumakay ako.. tapos may nakita akong chicks sa gilid, tinabihan ko.. pero malayo kasi nga maluwag naman yung jeep.

Tapos ayun, parang buong biyahe tingin ako ng tingin sa kanya kasi ang ganda talaga! Ang kinis pa ng kamay, minsan nagkikita pa yung mata namin. Nyaay. Tapos nagbayad siya, eh ako naman katabi niya, inabot ko yung bayad.. tapos nahawakan ko yung kamay.. astig. napangiti ako. as in labas ngipin. hayup answerte ko! Eto pa, pareho kami ng bababaan! ibig sabihin buong biyahe ko siya makakasama! Ampocha ansaya ko.

Tapos ayun, nung nasa kalagitnaan na kami, may pumarang chicks ulit.. di ko masyado nakita kasi malayo pero nung sumakay na, umusog agad ako kasi mas maganda!! Eh binubwenas ata talaga ako, isa nalang bakante, sa tabi ko pa! wahaha!!

Tapos yun na, siksikan na sa jeep. nakasimangot na lahat pero ako napapangiti talaga pag lumiliko saka kapag pumepreno si manong driver, kasi nasisiksik ako nung dalawang katabi ko eh.. Nagdidikit pa yung braso namin, as in siko hanggang balikat dikit na dikit.. Both sides. Ang warm pa ng braso nila.. Kung pwede nga lang i holding hands yung isa, ila-lock ko talaga yun. Tapos napapangiti pa yung nasa left ko pag nalulubak.. nakikiliti siguro yun..

Ako rin nakikiliti pag yung malapit na malapit yung braso namin, hindi nakadikit pero malapit na malapit.. yung parang balahibo lang nagtatagpo.. yun, nakikiliti ako pag ganun.

Tapos yun na, bumaba na yung nasa right ko tapos konting andar lang,

bumaba na din ako..

Nakangiti ako hanggang first class ko.. hayup.

Ang pinaka gusto kong babae sa buong buhay ko.

2009-01-29T06:01:00.001-08:00

Haay. Valentines nanaman. Araw na pinakahihintay ng mga mag syota at syempre ng mga nasa "ligawan stage" palang. Ansarap magpaka Dramotional sa ganitong panahon dahil:

1. Wala lang.
2. Astig eh.
3. Ewan.

Ngunit paano naman ang mga walang lablayp (di ako yun)? Diba't parang napaka sentimental at napakalungkot (note: tinagalog ko lang) salubungin ang araw ng mga puso kung wala ka naman syota na makikpaglokohan sayo? Ano nalang ang mararamdaman mo kapag lahat nalang ng makita mo eh may kaholding hands/ ka sweet-talk at ka lambingan? Paano ka makakatakas sa insultong dulot ng katotohanan na hanggang ngayon eh wala ka pa ring nauuto? At bakit andami ko nang tanong? napansin mo bang nakagawa ako ng paragraph na puro tanong lang? astig no?

Pero eto seryoso. Nakahanap ako ng bagong inspirasiyon. Bagong Favorite. Bagong Idol. Bagong Multi-talented na celebrity. Sobrang lupit mga tohl, bukod sa ANG GANDA GANDA NIYA, ANLAMBING LAMBING PA NG BOSES at ang amo ng mukha. nakakatunaw ang mga tingnin ng mata. tumatatak sa utak ang ngiti niya, humahaplos sa pisngi ang pilantik ng kamay niya, bawat galaw, kahit anong anggulo, maski anong itsura, Nakaka inlab talaga!!

Mga tohl, ipinakikilala ko si:

Sayuri Iwata. (Gosh super mega shocks!!)

Jpop Singer / Actress. 18 years old (alam ko yung bday). Started her career at 15 years of age. Favorite color niya ay Pink and Black. Ang hit single niyang "Thank You For Everything" ay ginamit na soundtrack sa Detective Conan. Gumanap siya bilang Shioin Higaki sa Prince of tennis live action at mhen, ang ganda niya dun! Gumanap bilang Ai Enma sa Hellgirl live action, lumabas din siya bilang main character ng isang japanese series na ang pamagat ay "Kissho Tennyo", Madami din isyang appearance sa Jdrama na "Puzzle" at Meron siyang bagong release na pelikulang hapon na ang pamagat ay "Tokyo no Uso". At kamukha niya ang Batang Angelu De Leon.. :D

ganito kasi yan mga prens, wala namang espesyal nung nakita ko siya eh, dahil marami rami na din akong inis- "stalk" na Japanese celebrity noon. Lahat ng detalye ng buhay nila, inaalam ko. sa katunayan, meron akong mga video compilation nina Azusa yamamoto, Reon Kadena, Hoshino Aki, Sora aoi at Yuko Ogura. At oo na. Inaamin ko nang pornstars yung iba. pero tig iisang linggo ko lang sila napagtiyagaan. Hindi ko kinayang titigan at pagpantasyahan pa ang mukha't katawan nila makalipas ang isang linggong todo babad sa kanila. Isang linggo lang, sawang sawa na ako.

Ngunit iba ang tama ko kay Sayuri. Grabe. Anlakas ng impact niya sa buhay ko. Alam niyo bang HALOS ISANG BUWAN ko na siyang iniis-"stalk" pero hindi parin ako nagsasawa?? Lupit talaga!
At ulti mong mga mannerisms niya, feeling ko kabisado ko na. It's so incredible!

Wala akong masamang balak, gusto ko lang ibahagi sa inyo, lalo na sa mga labless, ang isang mabuting paraan ng pagtakas sa dilemma na dulot ng valentines. Try niyo mga pogi! Pramis sulit ang oras niyo! Saktong sakto to sa mga kagaya kong walang ka-lambingan sa valentines, dito natin ibuhos ang naipon nating pagtingin at paghanga.

Wala akong pakialam kung hindi ko siya maintindihan, basta gustong gusto ko siya!!

Happy Valentines sa Lahat!

Dugo na Pambihira

2009-01-20T05:30:00.000-08:00

Pota. Potang bohay to. Hindi niyo alam ang pinagdaanan ko. hindi niyo talaga alam.

Kakatapos ko lang makipag-usap sa kakilala kong bisaya. oo. besaya nga gyud. Ansarap sigawan mga tohl.. alam niyo yun? yung parang sinasadya niyang maka asar ng tao? sa twing babanggitin niya yung salitang "pambihira", napapangiwi ako.. Klarong klaro kasi ang short "E" vowel na namumutawi sa bibig niya.. "pam-BE-HE-ra". ganun, mas matigas pa ng konti dun. Hanep. Astig. Amazing talaga!

Hindi ako racist. Lalong hindi ako galit sa lahing bisaya dahil ako mismo ay may taglay na "pambeherang" dugo. oo, may lahing bisaya ako. Pero isa ako sa mga hindi pinalad (mabuti nalang malas ako) na mabahiran ng accent nila.. Ngayon lang ako nakaranas ng ganun, siguro mga 15 mins. straight akong naka expose sa mind blowing na exhibition ng dila nun. Na windang ako. Ganumpaman, gusto ko sanang linawin sa lahat ng babasa nito na wala akong masamang intension sa mga bisaya.. alam kong napaka delikado nitong paksang ito dahil sensitibo at kritikal naman talaga ang subject natin ngayon. Gusto ko lang talaga i-share ang naranasan ko, hindi ko na kasi ma-take. umaapaw ang paghanga ko sa nasabing lahi, Prames.

Kung papansinin nating mabuti, Bisaya lang ang lahi na may pinaka identifiable na accent. Ayon sa mga tauhan ko sa United Nations, lumalabas sa Statistics na 75% ang identity rate ng mga bisaya kesa sa ibang lahi, sumunod dito ay ang mga batanggenyo, kapampangan at mga taga-Neverland. Pero Balikan natin ang mga bisaya, nasabi ko kanina na humahanga ako sa lahing iyon, totoo ang sinabi ko. humahanga talaga ako, hindi dahil sa nakakatawa sila, kundi dahil sa Tatag ng kulturang tumatatak sa isip natin sa twing nagsasalita sila. Isang salita lang nila, alam na natin na sila'y bisaya. astig no? Ang ganun kalakas na identity ay maaari nang ikumpara sa English men, British at iba pang matatag na accent, kung iisipin mong mabuti, kung hindi natin pagtatawanan ang bisaya accent, kaya nitong makakuha ng respeto galing sa iba't ibang sulok ng mundo. At kung iisipin mo lang din ng mabuti, ang mga ibang accent na kinaiinggitan ng karamihan ay mas nakakatawa pa sa bisaya.

Narinig mo na ba ng mag english ang mga hapon? nakaka windang din yun. pero dahil hindi sila tinatawanan ng sarili nilang mamamayan eh kahit ako'y natutunan ko na din maibigan ang pag ja-"japanglish" nila. Napansin ko na kaya ng mga hapon na padamihin ang syllables ng isang salita.

ex:

Voltes Five = Volutesu Fayvu
Jdrama = Jdorama
Nightmare = Naitomeya

Ampangit diba? parang tanga diba? pero dahil sa respeto nila sa sarili nila, buong mundo eh nabibihag nila ng unti unti.

Kilala mo ba si Jeff Corwin? yung documentarist sa Animal Planet na namatay? ganito magsalita yun: "Omoyzeing! It's o toygaah snooykk!!" translation? sige, "Amazing, it's a tiger snake!" lupet no? naimagine ko bigla kung ako eh ganun din magsalita.. siguro tataba ako dahil sa kakalunok ng hangin sa bawat salita ko.. hmm.. omoyzeing!

Si Dr. Jace sa "House", kilala mo? british yun, kapag sinabi niyang "Poyshunt's gawt Doybeyteys" ang ibig sabihin nun eh "Patient's got diabetes". Kung sa harap mo magsalita yun dito sa pilipinas, malamang eh sapakin mo na yun dahil para siyang nanloloko. pero sa US, seryosong seryoso siya at walang tumatawa sa kanya. Kewl huh?

Akala mo ba eh may iba pa akong examples? Pwes wala na. Nais ko lang ipaintindi sa inyo na ang pagiging "Amazing" ng isang bagay ay maaaring daanin sa suporta, respeto at pagmamahal ng mga tao sa paligid nito. Kaya din nating Gawing kagalang galang ang mga accent natin kung babaguhin lang natin ang pananaw natin tungkol dito. Kaya natin. Sigurado yun.

There you have it, sana ay may naintindihan kayo sa mga sinabi ko kahit alam kong ang gulo gulo naman. Exclusive entry ito para lang sa "Love Your Native Tongue Day" na inimbento ko lang at wala naman talagang ganun kaya kung naniwala ka, Get a life!

Pambehera.

*kung sakaling mabasa ito nung bisayang nakausap ko, sana'y malaman mo na taos puso kong tiniis ang pakikinig sa pambehera mong kwento. at Salamat na din dahil andami kong natutunan sayo. Hug.

Katarungan dude!

2008-10-17T01:23:00.000-07:00

Hindi Makatarungan ang waterbill namin ngayong buwan na ito. Pambihira.

Masyado nang tumataas ang cost of living sa bansa natin, kunin nalang nating halimbawa ang pangunahing pangangailangan o "primary needs" nating mga pilipino, ang pagkain, damit at tirahan ay hindi maikakailang uneconomical kung pagbabasehan ang nae-experience ng middle-class citizens na tulad ko. Ganumpaman,ang sitwasyon ko ay naiiba pa rin sa karamihan ng kapareho kong middle-class citizens dahil nitong nakaraang buwan, siningil kami ng tumatagingting na ONE THOUSAND EIGHT HUNRED PESOS sa water consumption namin.

Pambihira talaga

Nais kong maghasik ng terorismo nang makita ko ang waterbills namin, buti nalang naalala ko yung tinuro samin sa simbahan tungkol sa kapayapaan ng sanlibutan. Sinong hindi maiinis, eh samantalang noon, 300 pesos lang, masama na ang loob kong magbayad.

Aminado naman akong aksayado ako sa tubig, pero aksayado lamang ako tuwing maliligo at tatae ako. At minsanan lang ako kung maligo. apat lang kami sa bahay, wala kaming kotseng nililinis at wala kaming swimming pool, wala rin kaming aquarium at wala rin kaming washing machine. SAANG LUPALOP NG BAHAY NAMIN NANGGALING ANG 1800 PESOS NA KONSUMO SA TUBIG NA YON? kahit buksan ko ang lahat ng gripo sa sulok ng bahay namin, hindi ito aabot sa 500 pesos kada buwan.

Leche.

Hindi ako mayaman, isa lang akong palamunin na umaasa pa rin sa allowance na ibinibigay ng magulang, sana man lang eh naisip yon ng kung sino mang kumag na may kasalanan ng lahat ng ito, ang perang ibabayad ko sa bill na iyon ay katumbas ng apat na buwan ng pagtitiis na walang ka text, tatlong linggong merienda, anim na buwang pamasahe at 10,328 na piraso ng fishball. Nakakahinayang lang.

Sa kabila ng lahat, nanatili akong kalmado at pinag-isipan kong mabuti ang sitwasyon. Ipinikit ko ang aking mga mata at taimtim kong ipinagdasal ang kaluluwa ng taong may kasalanan nito. Dinalangin ko na sana'y hindi mamatay ang mga magulang niya, sana'y hindi ma-rape ang anak niyang babae, sana'y hindi ang kumpare niya ang nang-rape, sana'y hindi masunog ang tahanan niya, sana'y wala sa loob ng bahay ang asawa niya habang nasusunog ito, sana'y hindi siya ipadala sa iraq upang ipambala sa kanyon, sana'y hindi siya tubuan ng pangatlong paa sa noo, sana'y hindi siya pagtripan ng limang gutom na leon, sana'y hindi siya ma expose sa oxygen na may insecticide, sana'y hindi siya pagbintangan na nagbebenta ng produktong may melamine at sana'y hindi siya ma feature sa youtube na kumakain ng buhay na hamster at lumalaklak ng taba ni iwa moto. Sana hindi talaga.

Sa mga gaya kong nakaranas ng ganitong "unfairness" sa buhay, relax lang kayo, manatili lagi tayong kalmado at pag-isipan nating mabuti ang sitwasyon, wag nating hayaang makagawa tayo ng mga bagay na hindi mabuti at nakakasama sa mga taong nakapaligid sa atin, lagi nating tandaan na meron tayong dapat tandaan palagi. At iyon ang dahilan kung bakit dapat nating gawin iyon.

---------------------------------------------------------------

Makalipas ang dalawang linggo at kalahati, nabayaran na ang waterbills namin at nalaman namin na ang mga naghuhukay sa kalsada namin ang may kasalanan kung bakit kami nagbayad ng ganoon kalaki. Humingi naman sila ng paumanhin at nangakong hindi na mauulit ang gayong pangyayari, at nabalitaan namin na namatay ang anak ng isa sa kanila.. Kawawa naman.

Lorem Ipsum

2008-09-05T07:51:00.000-07:00

Matagal nang issue ang kabadingan. Hindi lang dito sa Pilipinas kundi pati na rin sa ibang bansa, maraming tao na ang nag deboto ng kanilang oras sa pagtatalu-talo tungkol sa Social Acceptance, Morality, Legality, Formality, Angioplasty, at Morality ng mga Bading. Yung ibang mga tao eh dinadamay pa pati ang religion. Ang totoo eh wala naman talaga akong pakialam, pinakiusapan lang ako ng Presidente ng United Nations para i publish ang pananaw ko tungkol dito. Para daw matigil na ang lahat ng pagtatalo at magkaroon na ng kapayapaan. Hmm.. Sige na nga.

Hindi sa paghihiganti sa mga nangmamanyak na bading sakin, pero ang pananaw ko talaga eh Kasalanan ang pagiging bading --Bakit? Kasi Paraan ito ng pagsisinungaling. Lagi tayong babagsak sa konsepto ng paglikha ng diyos sa tao, Lalake at Babae lang. walang bading. Luho lang ito ng mga lalaking malalandi kaya pilit nilang idinadahilan na pinanganak silang ganoon. Gayong alam nilang hindi ito totoo, sa sobrang kagustuhan nila, pinaniniwalaan nila mismo ang kasinungalingang ito.

Ganumpaman, hindi natin maikakaila na sadyang marami na tayong mga kababayang bading. At Hindi ko sila nilalahat. Pare-pareho man silang mga bading, naniniwala pa rin ako na may pinagka-iba-iba pa rin sila. As usual naman, tama ako. Ayon kasi sa Classmate ko, itinuro daw sa kanila ng Professor nilang bading ang limang klase ng homosexuals:

1. Open:

Sila daw yung mga aminadong bading sila. kahit papano eh may bayag* pa rin silang maituturing dahil hinaharap nila ang "consequence" ng pinili nilang katauhan. Ganumpaman, bading pa rin.. bading. pa rin.

*"bayag" is a figure of speech.

2. Closet:

Sila daw yung tipong nagpapanggap pa rin na Brad pitt, kahit na gusto na nilang magpaka Tita swarding sa kaibuturan ng kanilang malalanding damdamin.

Nandun palang sila sa puntong hindi pa alam ng magulang ang kahaliparutan nila. Nakapanghihilakbot. Nakasusulasok. Karumal dumal. Ilan lamang yan sa mga adjectives na bagay sa kanila.

3. Discreet:

Sila daw yung tipong may pinangangalagaang Reputation, Profession, Addition, Donation at Synchronization. Malinaw na malinaw.

4. Transexual:

Sila naman daw yung sobrang idol si Michael Jackson at kailangan pa nilang umabot sa puntong Magpa-transplant ng sex organ. Dibale nang masunugan sila ng tahanan, wag lang manguluntoy ang sex organ nila. Sagrado sa kanila ang sex organ. sa katunayan nga, inaalayan nila ito ng dasal tuwing alas dose ng hating gabi. At ang pilosopiya nila sa buhay ay ang maging kasing katawan ni Britney Spears, kahit na karamihan naman eh kamukha ni Johnny Delgado.

5. Bisexual:

Sila naman daw yung mga bading na pumapatol sa parehong kasarian. Hindi ko rin ma gets kung paano nila naaatim na Pagpantasyahan sila Pamela Anderson at Dingdong Dantes ng sabay. Mariosep. Katakot. Dets not kewl.

Alam kong masyado nang maraming problema ang bansa natin para bigyan pa ng pansin ang usaping ito, pero ayoko talagang mabuhay sa komunidad na talamak ang bading. At malaya silang nakapang mamanyak sa mga walang kalaban laban na mamamayang tulad ko na dumadaan lang naman sa harap ng beauty parlor araw araw --Papasok at Pauwi sa school. Susunugin ko yung parlor na yun eh. Nakakaubos talaga ng pasensiya. Totoong kanya-kanyang trip lang ang mga tao, nirerespeto ko kahit konti ang mga bading dahil sa konsepto na iyon, Pero naniniwala ako na mas Ramdam ang kasiyahang iyon kapag natutunan mong ma-"tripan" ang likas na kaloob sa yo.

Tandaan natin na ang tunay na diwa ng pasko ay pag-ibig. Related yun pramis. At lagi nating isipin na sa bandang huli, aaminin at aaminin din natin sa sarili natin ang katotohanan sa pagkatao natin. At sa bandang huli, with all due respect, mamamatay din lahat ng bading, Tanggap ko na yon. Ok na sakin yon.

Salamat sa United Nations sa pagtiwala sakin sa usaping ito. Naiintindihan ko na hindi niyo kinaya ang bigat ng issue na ito kaya naisip kong tulungan na kayo at kahit napaka demanding ng mga sulat niyo, sige patatawarin ko na kayo. Alam ko namang desperado lang kayo sa tulong ko kaya niyo nagawa yun.

At saka nga pala, buti nalang nag tatagalog kayo. Saka pwede ba wag niyo nakong tawaging "Lord". tandaan niyo yan. next time ha.

-----------------------------------------------------------------------------------------

Trivia:

- Ang Angioplasty ay pangalan ng isang heart Operation. Wala itong kinalaman sa Morality.

- Hindi ko alam ang tagalog ng "consequence"

- Hindi ko din talaga alam ang ibig sabihin ng "Nakapanghihilakbot", "Nakasusulasok" at "Karumal-dumal". trip ko lang gamitin yung mga salitang yun.

- Malaki ang kinalaman ng Addition, Donation at Synchronization sa buhay ng mga bading. Basta.

- Salamat kay "Boobs" na nag share sakin ng info tungkol sa Five types of Homosexuals.

- Hindi tunay na pangalan yung "Boobs".

- Totoong minamanyak ako ng mga Bading na nadadaanan ko araw araw, Gusto ko silang i-texas chainsaw massacre sa sobrang saya na dinulot nila sa buhay ko.

- Wala nakong maisip na idag-dag sa Trivia.

Ang Batang Mawalain

2008-06-20T16:51:00.001-07:00

Nawala ko nanaman ang Certificate Of Registration ko. Punyeta.

Sa mga pelikula, madalas akong naiinis sa mga bida na nakakawala ng mga imporatanteng papeles at dokumento. Feeling ko Sobrang tanga nalang talaga ng mga taong naiwawala ang mga bagay na hindi naman dinadala araw araw tulad ng Birth Certificate, Warranty ng Laptop at resibo ng biniling Condom. Pero na-realize ko kelan lang na hindi ko sila dapat kainisan, Bakit? --kasi tao din sila tulad ko at mas madalas akong makawala ng mga importanteng bagay kesa sa kanila at take note: Wala ako sa pelikula. Leche talaga.

Mawalain ako. Seryoso. Hindi naman siguro (at sana) Burara kasi inaayos ko naman ang mga gamit ko pero sadyang madalas lang talaga ako nakakawala ng mga bagay bagay. Sa katunayan nga, sa mismong oras na ito, nawala ko ang kanina ko pa iniisip na punchline. (Honestly dewd, that's not cool)

Sa tinagal tagal ko dito sa mundo, kung iipunin natin lahat ng bagay na naiwala ko at ibebenta natin ng piso kada isa, malamang e may Lifetime supply na ako ng Ferrari Automobiles, Original Dunlop Strings, Original na Adobe Photoshop series, Bigas at LPG, Makakapagpatayo na rin siguro ako ng Bahay sa Tagaytay at Kulungan ng mga Butterfly, Makakapag pa-customize ng sariling gitara at sariling Wah Pedal, At siyempre malamang e meron nakong sariling Drum loop generator at Jargon Identifier. Pero dahil nga naiwala ko na ang mga yun, Imposible nang mangyari ang mga yan. sayang.

Ewan ko kung anong sumapi sakin ngayon pero trip kong gumawa ng diary tungkol sa mga bagay na madalas kong maiwala. Feeling ko kasi kailangan malaman ng mga tao kung gaano ako katanga para hindi sila magtampo kung sakaling maiwala ko ang mga bagay na bigay nila:

#1) Ballpen: wag mo akong reregaluhan ng mamahaling Ballpen. Maaapreciate ko na kung bibilhan moko ng sampung pisong Bic na itim kasi yun ang paborito kong panulat. Hindi ka rin manghihinayang kapag naiwala ko kasi reregaluhan kita agad ng bente pesos na pandang itim. Pramis.

#2) Remembrance: Panyo, Love letter, Picture, at autograph --lahat yan meron ako, galing kay ex, galing kay secret at galing sa highschool photo studio with matching dedication from all my best friends pa. naiwala ko lang. Kaya hindi dapat ako pinagkakatiwalaan ng mga ganun ka personal na mga remembrance kasi malamang ngayon e kung sinu-sino na ang nagbabasa nung love letter na galing kay secret. Parang nabasa ko pa nga minsan sa internet yun e. cool.

#3) Scientific Calculator: Madalas ako sinisita ng guard sa school namin dahil sa dami ng mga dala kong calculator. Bihira kasi yung mga pagkakataon na naiuuwi ko lahat yun. Tulad ng mga bagong pisang baby sea turtles, 7 out of 100 lang ang nagsusurvive na calculator everyday sa mga kamay ko.

Guard: Boss patingin ng Bag.
Ako: Eto po.
Guard: O ANO ITO?
Ako: Calculator po
Guard: Ganun ba? EH ETO?
Ako: Calculator pa rin
Guard: Mukhang Detonator tong isang to ah. May permit ba yan?

Bandang huli ay sa kabilang entrance nalang ako dadaan dahil sa mas mahusay pa sa studyante yung guard.

#4) Pick: Bumili ako dati ng 20 pieces na pick, limang manipis para sa acoustic, limang medyo makapal para sa strumming, limang makapal para sa shredding at limang araw lang sila tumagal sakin. Pero milagrong bumabalik sakin ang mga pick na yun in random occasions. Minsan sa gitna ng masayang tugtugan ay bigla akong mumultuhin ng mga pick na winala ko. Minsan kakabili ko lang ng bagong pick e saka ko makikita sa bulsa ko yung parehas na pick na binili ko. Minsan habang nagte-treasure-hunting sa ilalim ng kama bigla nalang lilitaw yung mga pick ko. Gusto ko tuloy maniwala sa Pick of Destiny. Waw.

#5) Libro: Noong highschool ako, bukod sa mayaman ako dahil sa iniipon kong baon, mayaman din ang bookshelf namin. Kumpleto kami sa encyclopedia, storybooks, coloring books, comic books pati na rin pocketbooks-- Sa hindi maipaliwanag na dahilan, lahat ng librong dinala ko sa school ay nawala at hanggang ngayon ay hindi na makita.

Ngayong college, Unti unti nanamang yumayaman ang bookshelf ko, sana lang e umabot pa ang mga librong iyon sa mga magiging apo ko. Sana talaga.

Kailangan ko talagang magamot ang katangahang ito, nakakaapekto na kasi sa buhay ko. Kelang lang e naiwala ako ang Certificate Of Registration na importante para makapag Exam sa lahat ng Subjects ko. Noong nakaraang linggo, naiwala ko ang parker ballpen na bigay sakin ng soon to be labtim ko sana. Noong nakaraang taon, Naiwala ko sa swimming pool ang bracelet na bigay ng mabuti kong kaibigan na ang pangalan ay itatago natin sa pangalang "Jen" ---ang bracelet na iyon ay handcrafted at may initials ko, ginawa ni Jen para sakin lang daw.. wala daw katulad yung bracelet na yun. Winala ko.

Kung iisipin natin, paano nga ba talaga tayo nakakawala ng mga importanteng bagay sa buhay natin? Bakit minsan kung kelan sobrang kailangan ng isang bagay e dun pa mismo sa oras na yun ito mawawala?

Para sakin, walang bagay na nawawala. Mas okay kung tatawagin nating na "misplace" ko ang mga bagay na yun. Imposibleng mawala ang isang bagay, malamang e napunta lamang ito sa lugar na hindi natin makita o kaya naman e nagiging parte ito ng mga natural resources natin, halimbawa nalang ay ang mga nasusunog na papel, natutunaw na plastic at nadudurog na kahoy. Lahat ng yun ay nadedecompose, nagiging abo at nagiging greenhouse gas na naihahalo sa atmoshere, tubig o kaya naman ay sa yahoo messenger.

Ngayong alam na natin kung gaano ako katanga, wag na wag tayong magkakamali na pagkatiwalaan ako ng mahalagang bagay. isaalang alang natin ang posibilidad na ma "misplace" ko ang bagay na yun na maaaring maging dahilan ng tampuhan natin. At pakiusap, Sorry na talaga kay Jen. Hanggang ngayon hindi mo pa rin ako kinakausap dahil sa bracelet na yun. igawa mo nalang ako ulit. Tandaan natin na walang bagay na nawawala, nami-"misplace" lang.

Pahabol #1: May kaklase ako noong elementary na nahuli kong palihim na inaamoy ang kanyang ari. Seryoso. Sabi niya sakin, "kung ang tao ay gawa sa lego, lagi ko sigurong hawak ang sharkie ko. Naisip ko tuloy nung mga oras na iyon na kung totoo ngang ang tao ay parang lego, siguro nawala ko na lahat ng parte ng katawan ko, hindi lang yung sharkie ko. Seryoso.

Pahabol #2: Yung pick na bigay sakin ni clarence noong first day of class, yung nakalagay sa wallet kong naholdap, yung "Alice" ang tatak, Nakita ko ulit sa ilalim ng luma kong kama. Awoo.

Sa Balat ng Lupa

2008-06-07T01:16:00.000-07:00

Wala nanaman akong magawa. Ito ang mga sandaling gusto kong maglupasay sa sobrang boring ng buhay ko. Maraming bagay sa mundo ang naa-appreciate ko kapag wala akong magawa, halimbawa nalang ay ang mga masasarap na pagkaing pinahintulutan ng diyos na maimbento ng tao. Salamat nalang talaga sa diyos at merong cheesecake. Kung wala nun, peanut butter, gelatin at condensed milk nalang ang ipagpapasalamat ko. tenkyu po.

Marami talagang magagandang bagay dito sa mundo, hindi man natin napapansin araw araw (gaya ng nunal sa nguso ni Angel Locsin) dahil sa sobrang busy natin sa trabaho, hanapbuhay (trabaho din), pag aaral, bisyo, hobby, likes and dislikes, etc., ang mga magagandang bagay na yun ay nandyan lang parati at naghihintay na ma-appreciate. Ang sinabi ni Yao ming noong ininterview siya habang naglalaro ng basketball noong january 24, 2008 sa Yankees stadium ay ito: "Sometimes, people just want to appreciate the goodness of natural things". ngunit dahil joke ko lang yun at naniwala ka naman, aminin na nating "there are things that we just want to appreciate".

Narrator: Anong feeling mo Marian?
Marian: Beeyowtifewl.

Sa ganitong konsepto nabuo ang popularized poll ni Bernard Weber ng New 7 wonders Foundation ang "The New 7 Wonders of Nature" --ang layunin ay bumuo ng listahan ng mga yamang lupa o yamang dagat na sa tingin natin ay Beautiful. Ayon sa poll na ito, maaaring bumoto ang kahit sino saan man sa mundo at maaaring iboto ang kahit anong natural resource na nage-exist dito sa mundo, ang tanging qualification ay Dapat Natural Resource. Bawal ang mga man made structures at artificial substances at utang na loob, HINDI NATURAL ANG KNORR CHICKEN CUBES. Paki tandaan nalang.

Ang proyektong yan ang patunay na lahat ng tao ay may kakayahan mag appreciate. Yan din daw ang lamang natin sa mga hayop bukod sa tumatae tayo sa cr. Gayumpaman, hindi lahat ng tao ay nagkakasundo sa mga bagay ng magaganda, maaaring ang bagay na maganda para sayo ay pangit para sakin o kaya naman ang maganda sakin e pangit para sayo --Yun ay dahil may kanya kanya tayong pananaw sa kagandahan. Subjective ika nga. At gaya ng iniisip mo ngayon, bumuo na rin ako ng sarili kong listahan. Ladies and gentlemen, Agi's New 7 wonders of the philippines:

1. Kapag nagkasakit ng Prostrate cancer si Glomac
2. Kapag Nalinis ang Ilog Pasig
3. Kapag nabuntis sina Mel Tiangco, Mahal at Cristy Fermin
4. Kapag wala nang nanghoholdap at nagnanakaw
5. Kapag naging international teen hearthrob si Dagul
6. Kapag wala nang mga inosenteng buhay ang naisasakripisyo sa sobrang hirap ng buhay
7. Azusa Yamamoto (tell me that's not beautiful)

Bukod kay Azusa yamamoto na dating power ranger, ang ibang nabanggit sa listahan ko ay hindi pa nage-exist. Pero kahit ganun, nais ko pa ring ipagpilitan ang listahang yan dahil yan ang idea ko ng "something beautiful". swear.Sa tingin ko talaga, kapag nangyari ang numbers 2,4 at 6, yun ang magiging most beautiful thing in the world.

Bukod sa mga likas na yaman natin, kaya din nating gawing beautiful ang society natin. Iwasan natin ang panlalamang sa kapwa at ang paggawa ng commercials na sisira sa isipan ng mga kabataan natin. Kahit kailan hindi naging natural ang Knorr chicken cubes. Hinding hindi ako gagawa ng advertisement na nagsisinungaling para lang maibenta ang produkto ko. Never. Hindi ko ma-take.

Sa lahat ng makakabasa nito, wag nating kalimutan na hindi pa huli ang lahat para gawing beautiful ang bansa natin. Marami tayong likas na yaman, sa katunayan nga, kasama sa nominated candidates ng New 7 wonders of nature ang Palawan group of islands, Mayon Volcano at Hundred islands. Kung maisasama ng opisyal ang mga yan sa listahan ng The New 7 Wonders of Nature, 3 out of 7 ay galing pilipinas. Parang malakas na hadouken yun sa ibang mga bansa.

Tandaan natin na biniyayaan tayo ng diyos maykapal ng cheesecake, peanut butter, gelatin at condensed milk. Wag natin sayangin ang mga biyayang yan.

Heto na ako

2008-04-30T03:21:00.000-07:00

Isipin mong wala tayo sa internet at nasa tunay na mundo na. Ano ba talaga ang gagawin sa oras na ma-realize mong:

"Siyet! Ang ganda pala talaga ng blog ni Agi!"?

Oo. Tama. Desperado nako. desperado nakong makahanap ng bagong inspirasiyon sa pag-gawa ng State-of-the-Art Entry. Katulad ng lagi kong sinasagot sa mga nagtatanong sakin ng "Kuya, bakit wala nang update yung blog mo?", Nagkakataon kasi na nagkasabay ang pagiging bored at pagiging tamad ko. Tignan mo naman intro ko, alang kwenta.

Pero seryoso na nga. Sa kabila ng 75% na katamaran, 15% na boredom at 10% na pagkabagabag (basahin mo ulit. mabilis.), nakuha ko pa ring gumawa ng bagong entry for the sake of my beloved readers. Humanda na kayong mga ibang bloggers, magpapapansin nanaman ako dito sa internet.

Heto nako:

I have studied Newton's law of cooling, complex circuit, Maxwell's theorem, The Acoustical properties of a material, The Responsibilities of a professional, The Article III: Bill of rights, I fought and won against Sakashima the impostor and now I came to think that you would likely want to kill me by putting my voodoo doll inside the toiletbowl. hey, that's cool!

Panis.

Ano ha? Sample palang yan ng mga natutunan ko nitong nagdaang panahon na hindi ko man lang ina-update itong blog ko. Ambilis nga naman ng panahon, ni hindi ko man lang namalayan na halos dalawang buwan na pala ang lumipas mula noong huling entry ko. Gayunpaman, feeling ko eh super kewl pa rin ako kasi parami na ng parami ang mga blog na walang kwenta, blog na dedicated sa Aircon (OO. Aircon nga), Tungkol sa Penis enlargement, compilation ng entries mula sa iba't ibang blog at blog na nanggagaya ng punchlines at jokes. Masaya naman ako kahit papano dahil naunahan ko sila sa ganung gawain.
I'm so Kewl.

Pero nakakasawa rin pala minsan magbabad sa internet, bukod kasi sa mabagal ang internet connection ko, paulit-ulit at pare-pareho na lang din ang mga nagyayari, wala nang nabago. Update si ganito, Approve yung comment ni ganyan, add si ganun, message si ganyan, kwek kwek, klong klong. nakakasawa. Yun siguro ang dahilan kung bakit natagalan ako bago ako nakapag update.

Paminsan-minsan, masarap din pala mag coffee break mula sa online life at i-update naman ang offline life, gaya ng naranasan ko. Pero hindi naman ako uminom lang ng kape sa loob ng isa't kalahating buwan, dahil kung gagawin ko yun, malamang eh nakagawa nako ng sandamakmak na walang ka kwenta-kwentang joke gaya nito.

Pero pramis, sa tingin ko talaga eh kailangan ng lahat ng tao na mag break mula sa online life nila, kasi kung hindi, magagaya sila sa iba na nasobrahan ng babad sa internet:

- Ngumingiti kapag kumikidlat dahil akala nila eh nagpipicture taking para sa friendster profile.
- Nagrereklamo sa guwardiya ng ATM machine kung bakit daw walang mouse yung computer na naka "online".
- Trying hard mag photoshop ngunit ang resulta naman ay parang nadagdagan lang ng clip art yung picture niya.
- Napagsasaraduhan ng internet shop dahil sa dami ng dina-download na hentai.
- Proud na proud sa friendster profile na puno daw ng comments ng mga taong hindi niya kilala. (hindi ko rin maintindihan)
- Manonood ng guitar video sa youtube at sisigaw ng "PUUCHA ASSTIIG!!" habang naka dilat ng malaki ang mga mata.
- Gagawa ng sariling blog, araw araw i-uupdate ng mga corny jokes, pero wala pa ring papansin. (parang ako)

Katulad ng pagkain, pagtulog, pagtae, pagputok ng pimples at pag rerecite ng preamble, nakakasama rin sa ating mga tao ang sobrang pagbababad sa internet. Physically, maaaring maluto ang utak natin dahil sa Radiation na nangga-galing sa Monitor ng PC natin, Posible din na masiraan ka ng bait at ihalo mo yung naluto mong utak sa isang bote ng yakult at sumigaw ka ng "PUUCHAA ASTIIG!". Mentally, posibleng mawalan tayo ng kapit sa realidad at isipin natin na kapag sinapak mo yung tambay sa kanto niyo eh, magle-level up ka. Emotionally, dahil nga sa nawalan tayo ng kapit sa realidad, hindi na imposibleng makipag-break sayo yung syota mo via friendster message.. hayup.

ex:
From: HaNiLaBs SwE3tHaRt

Subject: Open u PoH! ='(

message:
Uizt haNilAbz, mEi ssbHin pu me sEo.. 8's nOt wurking oUt na pu.. BrEaK npu tau!!

Reply to HaNiLaBs SwE3tHaRt Delete message

Ganun kasama ang epekto ng friendster message kapag napunta sa masamang kamay. Ni hindi ka makakahirit, siguro bubwelo ka palang advanced barado ka na agad.

Kaya tandaan natin ha, umiwas tayo sa mga side effects ng internet. Wag natin hayaang mawala ang kapit natin sa reality tulad ng mga iba na puro No-Kwenta surveys nalang ang inaatupag. Wag kayong papayag na makipag break sa inyo ang syuta niyo via friendster, mag cast ka agad ng counter spell*. Pilitin niyong hindi mawala ang identity ninyo dito sa internet. Subukan niyong magupdate naman ng offline life niyo. I bet that would be awesome.

*Sa larong magic cards, ang counterspell ay ginagamit upang mapawalang bisa ang epekto ng isang card, ikina-cast ito agad sa oras na may gumamit ng spell.

Buhay Studyante, Paalam

2008-03-25T00:16:00.000-07:00

Paalala: Bilang isang proud na kaibigan, hindi ko maiwasang magpaka-corny at gumawa ng munting mensahe para sa mga prens kong ga-graduate. Nais kong samantalahin ang pagkakataon na ito para maiparating sa kanila ang taos puso kong pagbati ng HAPPY GRADUATION. (Ambaduy ko pocha)

Seryoso muna tayo. Kahit medyo nasa mood akong magpatawa ngayon eh hindi ko mapigilan na malungkot at matuwa ng sabay (baliw) dahil sa nalalapit na event. Kung hindi ka aware sa happening na yun, hayaan mong ipaalala ko sayo ang saya at sarap ng buhay estudyante dahil ilan sa mga best friends ko eh hindi na ulit mararanasan ang kumopya, magpa-photocopy ng lessons, mag recite sa classroom, gumawa ng assignment sa school, mag quiz at sumipsip sa mga Prof. dahil nalalapit na ang araw ng tagumpay nila, nalalapit na ang araw na papawi sa paghihirap nila sa eskwela --Malapit na ang graduation.

Huhuhu..

Sa mga ga-graduate, bago man lang kayo tumungtong sa entablado, gusto ko sana ipaalala sa inyo ang mga pinagdaanan niyong hirap.. para na rin siguro ma-evaluate niyo ang sarili niyo o sadyang para lang patunayan sa inyo na baduy talaga ako. Gusto kong maging aware kayo na malaking pagbabago sa buhay niyo ang pag-graduate, Imaginin niyo na lang kung ilang taon kayong nag-aral simula noong kindergaten hanggang ngayong college, hindi magiging madali ang kalimutan ang buhay studyante pero sa tingin ko kahit papano, eh magiging mahirap ang pagpapaalam dito.(lalo na ang college life)

Ikaw, handa ka na bang magpaalam sa buhay studyante mo? Tignan natin..

Kung naaalala mo pa yung:

First enrollment mo?
Kasama ko pa yung mommy ko, tinuruan niya ko kung pano mag enroll mag-isa pero feeling ko eh highschool pa rin ako kasi siya pa rin ang nag-enroll sakin. Natuto lang ako nung umalis na siya. Medyo nabadtrip pa nga ako noong unang beses ko mag-enroll mag-isa kasi mukhang goons yung mga nasa registrar's office.. Tinatawanan pa nila ko kasi hindi ako marunong pumirma. Pramis.

First day of class niyo?
Jackpot ako dito, Unang araw, unang pahiya, unang baliw moment.. lahat yan nangyari noong first day of class namin. Hindi ko alam kung bakit sa dinami-dami ng pagkakataon, diyan ko pa naiwan yung Certificate of Registration ko at diyan pako nakapag-isip ng super nakakahiyang palusot: "Ma'am nasa mommy ko po". Buti nalang eh hindi lang kamukha ni Mrs. Puff yung Prof. namin, kasing bait din niya kaya pinalampas niya muna ako. Freshmen eh.

Pagkakaroon mo ng bagong barkada?
Salamat sa mga epal ng classroom dahil sila ang nagbuklod-buklod sa aming mga gago na magsama-sama at manggago sa kanila. Nalaman ko kung sino ang mga katulad kong baliw. Ayus. Instant friends agad.

Pinaka Epal na Prof?
Sila yung mga hindi marunong magpatawa, puro pananakot ang ginagawa sa mga estudyante kaya walang bumabati sa kanila, sila rin yung nagbibigay ng super hirap na assignments, super hirap na quizzes, super hirap na exams at sila yung mahilig magsabi ng "super".

Unang lakad niyo ng bago mong barkada?
Walang hiya-hiya. Walang school-school. Walang problema. Puro gaguhan, harutan at kulitan lang.. madalas dito nadedevelop yung mga love-teams. madalas din ako lang ang wala nun.

Crush ng bayan sa school mo?
Si Blue, si Orange.. (hindi mga bida sa hentai yan ha) at si "hi girls, I'm boys". madalas eh yung mga tumutuwad kapag PE namin ang nagiging crush ng bayan.

Unang Report mo?
Tungkol sa NCR sa subject na Euthenics, ako ang na-asign sa Metro Manila, ako rin ang na-assign sa bad mood ng prof namin. Kulang nalang eh maihi ako sa nerbiyos sa harap ng classroom noong naranasan ko to, buti nalang mabait yung prof. at pinahiya niya ako sa buong classroom. Tenkyu po Ser Lopez.

Unang ka-Love team mo sa college?
Hindi ko maalala. (meron din kayo niyan)

Unang laro niyo ng counter strike kasama ang barkada mo?
Aaminin ko na, hindi talaga ako marunong maglaro ng CS, pero pumatol na rin ako nung unang beses na magkayayaan, kahit medyo tatanga-tanga ako, nag-enjoy ako kasi mas tanga yung mga kalaro ko. Tsaka hindi nila ako tinawanan nung nagpa-uto
ako sa pinauso nilang cheat code na Alt+F4.

Konting konti nalang eh magpapaalam na kayo sa mga ganyang klaseng pamumuhay, sandali nalang at ituturing niyo nalang yan na mga munting ala-ala, at sana'y bago mangyari yon e makahabol itong entry na ito. Bago kayo maging ganap na college graduate, ang munting kahilingan ng isang baduy at corning nilalang na gaya ko ay sana'y maging walang kapantay ang saya na maramdaman niyo sa darating na graduation, sana'y damdamin natin (natin? Nakikisali o..) ang responsibilidad na ipapataw sa atin pagka bigay satin ng diploma, sana'y feel na feel niyo na ang pag graduate kagaya ko (kahit dipako ga graduate). At sana talaga.. Sana lang talaga.. Itext nyo pa rin ako.

Wag nating kakalimutan ang buhay studyante natin, alam kong marami sa inyo ang malayo ang marararating pero alam ko rin na dadalhin niyo ang mga ala-alang ito sa puso niyo na magsisilbing aral at gabay sa'ting lahat (ang corny ko diba?).

Paghusayan nyo ang career nyo, patunayan niyo sa mga magulang, kaibigan at sa mga sarili niyo na kayang kaya niyong abutin ang mga munti niyong pangarap.. Wag niyong sasayangin ang mga pagod at sakripisyo ng mga taong nasa paligid niyo at lalong wag niyong sasayangin ang mga pagod at sakripisyo ninyo. At pang huli, wag nyong kalimutan na may mga kaibigan kayo na super labs kayo at super proud sa inyo kahit na matagal nyo silang hindi nakita o nakausap man lang. Pramis, proud na proud talaga ako.

At huling hirit nalang:

humayo kayo.

Pahabol: wag malungkot yung mga hindi pa ga-graduate, alam kong darating tayo diyan.. At mga dudes, marami pa tayong magic cards na lalaruin. Hindi pa natin oras no.

Gaya nga ng sinasabi ni goku sa ending ng mga episodes ng dragonball...

Hanggang sa muli, paalam.

Naaalala mo pa ba?

2008-02-07T03:04:00.000-08:00

Tae. May exam ako bukas ng alas otso ng umaga at alas dose na ng gabi ngayon. Sadya bang masipag talaga akong mag update ng blog? Hindi rin. Sadyang bored lang ako sa buhay. Yun yon.

Sa katunayan, sa sobrang bored ko nga, inaalala ko nanaman ang childhood days ko, tutal naman naikwento ko na yung iba, isipin nyo nalang na continuation ito ng mga nauna kong entries tungkol sa childhood memories ko.

Flashback: kung hindi ako nagkakamali, ang huli kong naikwento ay yung tungkol sa mga laro namin noong kinder hanggang grade 4, pero, nagkakamali ako kaya ang huli ko palang naikwento ay yung noong grade 5 (yung tungkol kay "ellise").

Ewan ko sa mga ka-batch ko, pero ako, grade 5 ako binilhan ng daddy ko ng playstation, hindi psone at hindi playstation 1, kundi playstation. Yung malaki at kulay gray na may lalagyan ng cd, parang cpu kapag itinayo mo. Ibinili sakin yon kasi nag best in english ako nung grade 5, at mula noong araw na yon, unti unti na akong nainlab at na adik sa playstation.

Mabuhay ang sony.

Leche. Walang tatalo sa naramdaman kong excitement at saya, kapag naaalala ko ngayon ang mga kagaguhang pinag gagawa ko noong grade 5 ako, feeling ko nag ta-time travel ako sa time machine. Isipin mo naman, 3D ang gameplay at ayus ang sound effects. nag simula ako sa mga fighting games na two players na kung tutuusin, yun palang sapat na para kalimutan ko ang kinabukasan ko, hanggang sa nagkaroon pa ng iba pang mga klase ng games tulad ng adventure, racing, destruction, sport, extreme sport, strategy, shooting, at rpg games, sinong normal na batang uto uto na gaya ko ang hindi maaadik? Para akong biktima ng hypnotism noon. Kung susuhulan mo nga ako noon, bagong laro sa playstation lang ang kailangan mo, tatraidorin ko kahit sino. Ganun ako ka adik sa playstation noon, halos lumuwa ang mata ko at halos bumigay na ang mga ugat at kuko ko kakalaro ng playstation tuwing weekends at holidays.

(Pa off topic lang: golden rule sa bahay namin datii ang paglalaro tuwing weekends at holidays lamang. Tinuruan kasi kaming magkakapatid ng magulang namin na disiplinahin ang sarili, kaya nga naman inaabot kami ng walo hanggang sampung oras na nakababad sa playstation tuwing weekend. Hayup. Playing marathon at it's finest.)

Bukod sa 3d gameplay, mura lang ang mga cd kaya matututo kang tiisin ang gutom mo maghapon para lang makabili ng bagong laro, at bukod pa dyan, pwede mo rin i trade sa mga kaibigan mo ang mga laro mong pinagsawaan mo na, matututo kang manlamang sa mga kapwa mong uto uto, naalala ko pa nga yung isa kong classmate noon, ipinagpalit niya yung Resident Evil niya na dalawang cd at 3 months or less to complete. sa Metal Slug ko na isang cd lang at 1 hour or less to complete lang. Ayos! Solb ako! uto-uto eh.

-Tekken 2
-Tekken 3
-Battle arena: toshinden 2
-Bloody Roar 2 (nakakabulol sabihin)
-Ehrgeiz
-Marvel vs Streetfighter
-Destrega
-Crash bandicoot
-Crash bandicoot 2
-Crash bandicoot 3
-Miedevil
-Resident evil 2
-Megaman 8
-Megaman x 4
-Megaman x 5
-Megaman x 6
-3 xtreme
-Need for speed: hot pursuit
-Need for speed: high stakes
-Crash team racing
-Twisted Metal
-Twisted Metal 2
-Twisted Metal 3
-Destruction Derby
-Vigilante 8: 2nd offense
-Carmageddon
-Road Rash 3D
-NBA: In the zone
-NBA live 2000
-Tony hawk's Pro Skater 2
-Shake, Rattle & Roll 2 (joke lang)
-Jet Moto 2
-Metal Gear Solid 2
-Syphon filter 2
-Resident Evil 2
-Resident Evil 3
-Duke Nukem: Total Meltdown
-Duke Nukem: Time to kill
-Doom
-The misadventures of Tron Bonne
-Final Fantasy VII
-Final Fantasy VIII
-Final Fantasy IX
-Chrono Cross
-Sega games (emulator)

Hindi yan title ng pelikulang pinoy (maliban sa Shake, Rattle and Roll 2), listahan yan ng mga Playstation games na natapos ko. Disiplinado ako no? Wala akong pinapalusot, Ulti mong emulator o Demo game pinapatulan ko. Basta laro, kahit japanese ang language at kahit mukhang clip-art lang ang mga characters, naa-apreciate ko pa rin. kapag rpg game, nakukuha ko pang tumakas sa kwarto tuwing gabi para lang tapusin at subaybayan ang storya, kawawa ako kapag nahuli ako ng magulang ko hindi lang dahil sa napapalo ako, mas masaklap dun, hindi ko nase-save yung nilaro ko. Sayang. anlayo pa naman na ng napupuntahan ko.

Sa katunayan nga, kahit na Entrance exam na namin para makatungtong ng highschool kinabukasan, mantakin mong Playstation pa rin ang laman ng isip at usapan namin. Kung ibang mga studyante yun, malamang na excited na sila kasi huling araw na ng pagiging elementary nila, marahil na magpapatuli na yung iba at yung iba naman, mag ii-stock na ng modess at charmee sa cabinet nila, kung ibang mga estudyante yun, maghahanda na sila sa pagiging binata at dalaga, pero ako hindi. Mas binigyan ko ng pansin ang panghihinayang ko sa kabataan ko.

Sa panahon ngayon, hindi na cool ang sina-unang Playstation dahil pinatay na ito ng mga sarili nitong kamag anak na sina Playstation 2, Playstation Portable, at Playstation 3, pero may espesyal na lugar pa rin ang Playstaton at ang mga Old Games na yun sa puso't isipan ko, sa mga ka-edad kong nilalait ang sina-unang Playstation, anu't ano pa man ang sabihin ninyo, hindi niyo maipagkakaila na naging kultura ninyo ang Playstation, kagaya ko, minsan din kayong nahumaling at na-hypnotise ng Playstation.

Sa tingin ko e nararapat lang na respetuhin natin ang bawat generation, gaya ng pagrespeto ko sa mga mga naunang batch. Sigurado akong marami kang kwento tungkol sa pagkabata mo pero hindi mo naman kailangang maliitin ang iba para lang maipagmalaki mo ang sa iyo. Dahil ang totoo niyan, ang pinaka-makulay na parte ng buhay ng isang tao ay ang pagkabata niya. Naniniwala ako diyan simula pa noong bata ako. Wala naman talagang "Best batch of all" o "Worst Batch of all" eh, Pare-pareho lang. Sobrang naapreciate lang natin kaya ganyan ang mentalidad natin.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Pahabol: 2:00 am na ngayon, may exam pa rin ako bukas. Kung nabasa mo ang entry na ito, please mag comment ka naman. I have feelings too. nalulungkot din ako kapag hindi napapansin ang mga pinaghihirapan ko.

Prayer: Lord, kailangan ko po kayo ngayon, hipuin niyo po ang damdamin ng nagbabasa para magcomment. Salamat po.

Amen.

*sabay laro ng magic cards*

Halos Maabot Ang Langit

2008-01-24T07:18:00.000-08:00

Sabi ng mga psycho analysts ng cambridge university, meron daw talaga akong disorder pagdating sa behavior ko sa opposite sex na matipuhan ko. Hindi gaya ng mga normal na lalake, ayokong kinakausap ang mga Crush ko kahit gusto pa nila akong kausapin, hindi ako mapakali kapag nakaharap ako sa isang magandang bini-bini, medyo nabubulol din ako kapag pinilit kong makipag-usap, at kung sakaling makipag-usap nga ako, puro walang sense lang ang sasabihin ko. Punyeta. Ano ba namang buhay to? Kawawa naman ako, isinumpa yata ako ng tadhana bilang joke eh. Sana hindi nila nakalimutang gumawa ng babaeng sisira sa sumpang iyan.

Im a blogger and i have feelings too.

Malapit nanaman pala ang valentines day, Siguradong tatanungin nanaman ako ng mga kaibigan ko ng "may ka-date ka na ba?" at "Ano nanamang corning pelikula ang papanoorin mo?", Salamat kay John lloyd at Bea na laging nagpapahamak sakin tuwing araw ng mga puso. Ngayong Valentine season, panibagong problema nanaman ang haharapin ko kapag may crush akong gusto kong yayain. Tae. Sa buong 20 years kong nabubuhay sa mundo, minsan lang ako nakipag-date, lahat yun, wala akong nilibre, kanya kanyang bayad. At lahat yun, hindi ako ang nagyaya. Kasi mas gusto ko pa talaga titigan yung picture ng crush ko sa kwarto kesa makipaglandian sa sinehan. Solb nako kapag tinext niya ako ng "I miss you" sa isang araw kahit na group message pa yun. Ok na rin sakin yung magdownload ng picture niya via friendster. Para kong baliw no?

Pero alam niyo ba, nitong nakaraang mga linggo, nahanap ko na ang babaeng sumira sa sumpa ko, Simple lang siya, lagi niya akong tinitignan at nginingitian. Iniisnab ko naman. Siya ang babaeng hinahanap ko, ladies ang gentlemen, nais kong ikwento sa inyo ang lab story namin ni "Tien Jun Li", ang stewardess sa eroplanong sinakyan ko ---at sa sandaling oras ng pagsasama namin (mga tatlong oras), we shared something special, literal na "naabot namin ang langit".

Gusto ko na sanang maglupasay sa Changi Int'l airport ng singapore dahil sa sobrang tagal ng boarding. Mga alas tres siguro yun ng hapon dito, Bukod sa Bad trip na ako sa mga pagkain ng eroplanong nasakyan ko dahil Synthetic egg at synthetic sausage ang tanging laman ng sikmura ko, nagsawa na rin ako sa free internet ng Changi Int'l airport dahil halos apat na oras na akong nakalog-in doon. May isang announcer pa na kamukha ni Angelica sa rugrats na pinaglalaruan yung microphone. Gusto ko sanang batuhin ng jolens sa lalamunan habang naghihintay ako para malibang naman ako, pero nakabagahe yung jolens ko. sayang. Pero 15 mins. lang ang lumipas, nag gate open na, bilib din ako sa disiplina ng mga nagtatrabaho dun, automatic! para silang remote control na pumila at ngumiti sa mga pasaherong nag-uunahan. Siyempre dahil bobo ako, ako ang maswerteng nahuli sa pila. Pero ok lang kasi mabilis namang nakapasok ang mga ibang pasahero. 15 mins. lang ulit eh nasa gate na ako at papasok na sa aircraft.

Maya maya lang, tumigil ang takbo ng oras, kumanta sa background si debbie gibson ng "I don't mind not knowing where im headed for, you can take me to the skies, it's like being lost in heaven, when im lost in your eyes" heto na siya! May isang magandang babae na nakatitig at nakangiti sakin, at sabi niya: "Sir, May I?" habang nakabukas ang palad, akala ko, niyayaya niya na ako magpakasal, yun pala, titignan niya yung boarding pass ko. 55 J ang seat number ko. "Sir, your seat is across then to the right." sabi niya sakin. Tae. ang ganda ng boses. talo niya si debbie gibson swear! at dahil nga umandar nanaman ang disorder ko, wala akong ibang nagawa kundi titigan ang nameplate niya. "Tien Jun Li, flight attendant" nakasulat. napatingin siya sakin kasi nasa dibdib niya yung nameplate, medyo napatagal ang titig ko kaya malamang iniisip niyang manyak ako, pero mali ako, ngumiti ulit siya sakin at nag beautiful eyes. "I get lost in your eyes, isn't this what's called romance?" kanta ulit ni debbie gibson, pero narealise ko na hindi ako pwedeng nakatayo lang buong biyahe, kailangan ko rin umupo kaya pinuntahan ko na agad ang upuan ko sa 55 J.

Ayus ang upuan ko! wala akong katabi! Nag bulsa agad ako ng safety information bilang remembrance. Sabay tingin sa paligid kung nasaan na si Jun, nakakalungkot dahil malayo sakin ang take off and landing station niya. pero maya't maya ko naman siyang nakikita dahil anglilikot ng mga stewardess, parang mga isdang inahon sa tubig. Galaw dito, galaw doon, punta dito, punta doon, gusto ko nga sanang tirahin ng pelet gun sa addam's apple yung iba pero naalala ko na bawal pala sa aircraft yun. Maya maya lang eh namigay na ng mga hot towels at nagulat ako dahil si Jun ang nag-abot sakin ng towel. Tulala nanaman ako sa nameplate niya habang kinukuha ko yung towel. Hindi sinasadyang nahawakan ko yung kamay niya. At nagkatinginan kami na parang mga batang walang malay, tapos nun, ngumiti siya sakin at humalakhak ng mahina na parang nagsasabi sakin na "Together let's touch the sky!" Halatang inlab kami sa isa't isa. wala nang dapat pag-usapan. nakakalungkot lang dahil tatlong oras lang ang biyahe at nakakalungkot din dahil malapit na mag take-off, sasakit nanaman ang tenga ko.

Maya maya pa pagkatapos mag take off at nasa himpapawid na kami, nag serve na ng pagkain, Heto nanaman si Jun ng buhay ko, hindi ko maintindihan kung bakit gusto niya laging siya ang mag-serve sakin, pero for the first time, yung pagkaing sinerve (take note: walang salitang sinerve) niya sakin, naubos ko! Sa unang pagkakataon ng buhay ko, nakaubos ako ng pagkain sa eroplano. Iba talaga ang nagagawa ng love no? Kumpirmado. may valentine nako. hindi ko na kailangan manood ng pelikula ni John Lloyd pag uwi ko sa pinas sabi ko sa sarili ko. She's all i need man.

Halos tatlong oras na ang nakalipas sa pagsasama namin ni Jun, maya't maya niya akong nginingitian pag napapadaan siya sa 55 J, Nang biglang umepal ang captain at sinabing: "Cabin crew, to your landing stations" Hanep. kakalungkot. Na realise ko na kailangan may gawin ako para maalala niya ako, kasi sigurado akong ito na ang una at huling beses naming naabot ang langit. Gusto kong maiyak sa sobrang lungkot ko, kaya bago siya makarating sa station niya, napadaan siya sa upuan ko at nagpasya akong kausapin siya:

Agi: Umm... excuse me
Jun: (hindi ako narinig)
Agi: UMM... EXCUSE ME

Tumingin siya sakin at as usual, ngumiti at nag beautiful eyes ulit

Jun: Yes sir, can i get you anything?

Nagpapanic na ako sa oras na ito dahil first time kong naramdaman na gusto kong kausapin ang crush ko. Kaya nga wala na akong sinayang na sandali, nagsalita na talaga ako.

Agi: Umm.. Can i have some water?
Jun: Wato, ok, i'll give it to you.

Siya ang unang crush ko na kinausap ko. Hindi nagtagal eh naglanding na kami at kahit malungkot na malungkot na ako, napapangiti pa rin ako kapag naalala ko ang itsura ng gilagid niya kapag ngumingiti siya. ang haplos ng kamay niya na mas mainit pa kesa sa hot towels at ang beautiful eyes niya. patok na patok. parang beautiful eyes ni bambi sa disney films. Hinanda ko na ang sarili ko sa pagpapaalam kay Jun, pero wala siya sa gate para magpaalam sakin. Lalo lang ako nalungkot kasi may poster ni John lloyd at Bea sa entrance ng airport natin. Sobrang mamimiss ko si Jun, mamimiss ko ang boses niya, ang hot towels niya at ang dibdib niya este! nameplate pala.

Yan ang love story namin ni Jun, Walang ka kwenta kwenta. Halatang nagdagdag lang ako ng basura dito sa blog ko ---basurang hindi ko makakalimutan kahit kailan. Kaya ngayong valentine season, ang wish ko sa inyong mga lovers ay sana maabot niyo ang langit gaya namin ni Jun.

Trivia: Pag uwi ko sa bahay namin, sinuka ko yung kinain ko sa eroplano. Cool.

May I Take your order?

2008-01-20T04:47:00.000-08:00

Marunong ka bang magluto? Ako oo. pero hindi ko sinabing masarap ako magluto sa halip, masasabi kong magdasal ka na pag pinagluto moko, kasi kung hindi sunog ang niluto ko, hilaw at kung hindi hilaw, hindi pagkain yung naluto ko. Sigurado akong magiging endangered specie ang tao kapag ako nalang ang natirang chef sa buong mundo.

Yan ang pinoproblema ko kapag mag-isa na lang ako, at malamang, yan din ang problema ng karamihan sa mga katulad kong hindi marunong magluto. Pano nalang kami? tao rin kami at may digestive system na kailangan ng laman para gawing tae. Kagaya mo, kailangan din namin kumain, pero paano kung wala nang magluluto para samin? Mabuti nalang na-uso ang restaurant at fastfood chains dito sa pilipinas, kung hindi, hindi na namin naabutan ang Glomac administration na unti-unting piapatay sa gutom ang mga pilipino.

Tatlo sa mga kaibigan ko ang nakapag-trabaho na sa mga restaurant at fastfood chains, tatlo na rin ang ginawa kong intro pero hanggang ngayon, hindi ko pa rin nae-establish ang punto ko. punyeta naman o. Sobrang tiwala ako sa mga fastfood chains na hindi man lang pumasok sa isip ko ang mga tanong na "Safe nga bang kumain sa fastfood chains at restaurants?", "Porket ba masarap ang pagkain, hindi ito sabotaged?" Yan ang na-realize ko nung kwentuhan ako ng mga kaibigan kong "witness" sa kagimbal-gimbal na katotohanan sa likod ng kusina ng mga restaurants.

Babala: ang susunod na bahagi ay rated PG (Patay Gutom). Gabayan ang inyong sikmura.

Hindi ako naniwala nung una dahil bukod sa wala akong tiwala sa kwento ng kaibigan ko, hindi ko pa naman nae-experience na ma-sabotahe ang pagkain ko. Pero sabi niya, baka na-experience ko na rin, hindi ko lang alam. Ayon kasi sa kwento niya, meron talagang mga waiter na nagsusumbong sa cook/chef kapag may naka-away sila na customer, at kapag sinumbong ka nito, abangan mo na si Black Nazarene sa quiapo dahil isa-sabotahe nila ang inorder mo. Oo. Sabotahe, i-assume mo na lahat ng nasasakupan ng salitang sabotahe:

- iihian ang iced tea mo
- lalagyan ng sperm cell ang milkshake mo
- hahaluan ng muta at balakubak ang garlic bread mo
- duduraan ang gravy mo
- ipamumunas ng sahig ang lamb chops mo
- gagawing scotch brite ang noodles ng carbonara mo at lalagyan ng ginupit-gupit na pubic hair
- sasawsawan ng ipis ang chicken corn soup mo
- huhugasan at kukuskusin ng mabuti ang mga gulay ng caesar's salad mo ngunit sex organ ang ipang kukuskos
- ipanglilinis ng exhaust fan ang lumpia wrapper na gagamitin sa inorder mo ngunit lalabahan din naman at sasabunin bago ito i-serve sa iyo

Lahat yan, posible. Sapat nang dahilan yun para mag-ingat tayo. Wala tayong kalaban-laban sa mga mapanlinlang na pagkaing iyan, kahit masarap sa panlasa natin, masama pa rin ang magiging epekto dahil nga hindi naman kinakain ang ipis o ang pubic hair. Pero kung Pubic hair ni Sarah Geronimo ang nakalagay sa Jollibee spice spice burgers, siguro ok lang. Joke lang, ayoko pa rin. eeww kaya!

Nakumbinsi talaga ako ng kaibigan ko na mas safe kumain sa sariling bahay. Kesa nga naman makatikim pa ako ng sperm cell o pubic hair, mas gugustuhin ko nang pagtiyagaan ang mga luto ko, hindi naman ganun kasama ang lasa eh, tsaka masasanay din akong kumain nun kapag nahiwalay na ako sa nanay kong masarap magluto. Naaalala ko tuloy ang mga sandali na pinipilit pa akong kumain ng home made na garlic bread. HOME MADE NA GARLIC BREAD TINANGGIHAN KO TAE. Ngayon pinipilit kong gumawa ng garlic bread sa bahay pero nagmumukha lang itong donut at naglalasang mani.

Kung ang mga waiter at cooks/chefs ay may kakayahang magsabwatan para dayain ang mga customers nila, isipin mo nalang kung ano pa ang posibleng maging kakayahan ng mga tao sa Glomac administration o sa kahit ano pang administration para gumanti sa mga kaaway nila o sadyang para lang mang-goodtime. Hindi imposibleng supplier ng sperm cells si George bush ng McDonalds corporation, hindi rin imposibleng panghugas ng pwet ni Glomac ang mga flavored iced tea natin. Ang gusto ko lang sabihin sayo, napakaraming posibilidad, hindi tayo makakasigurado.

Kaya mag-ingat tayo palagi, wag nating aawayin ang mga waiters na nakakasalamuha natin dahil mas makapangyarihan sila kesa sa inaakala mo, i-report mo nalang sa kanila ang mga kaaway mo. Wag ka na rin humirit kapag lasang adobo ang champoradong inorder mo (kagaya ko kaninang umaga), Hayaan mo nalang. mas makabubuti rin kung wag ka nang babalik sa foodchain na may nakaaway ang isa sa mga kaibigan mo dahil pwede nilang ibaling ang ganti sayo. At pang huli, wag kang aalis sa pahinang ito nang hindi nagco-comment. utang na loob. please.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

*mga ilang examples ng mga luto ni Agi:

Nilagang tubig
Sinigang na sebo
Well done na french fries
Cake sandwich
Toasted Sushiwong (tinuro sakin ng kaibigan kong si Loriz noong first year highschool, tenkyu.)
Medium rare na pasta at kanin

at ang sikat na sikat na:

Rice coffee (yung nasunog na sinaing ginagawa naming kape para di masayang)
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

**Salamat kay Mr. badoodles na nagpakana ng "Project Lafftrip Laffapalooza" dahil sa project na yan, naging rank 25-32 ako at nagkaroon ako ng 400 votes (ayon sa kwentongbarbero.com). kahit sigurado ako na hindi ako mananalo, hindi masasayang ang boto ng nga bumoto dahil ipapa-prayer request ko kayo sa mga kaibigan kong waiters. Salamat ng marami sa pagboto.

Motivation for dummies

2008-01-18T11:44:00.000-08:00

Bago ako magdadaldal dito, kailangan nyo munang maunawaan na wala kayong dapat munang unawain at walang kwenta ang paragraph na ito dahil ginawa ko lang bilang pampahaba.

Game.

Motivation. Wala ako nyan ngayon, kadalasan yan lang ang kailangan ko para makagawa ng bagong entry pero ngayon, konsensiya lang yata ang nag udyok sakin. Kung iniisip mo na isang uri ng pagkain ang salitang 'motivation' nagkakamali ka, ang 'motivation' ay salitang ingles para sa tagalog word na 'tagapag-ganyak' na ang ibig sabihin ay pagkain. Joke lang. Ang ibig sabihin ay mas magulo ang tagalog word kaya gamitin nalang natin ang salitang ingles.

Ang sabi ng iba, napakalaki daw ng potential ng motivation, kaya nitong ilagay sa tiyak na tagumpay o tiyak na panganib ang isang tao, pero hindi ako naniniwala. Bakit? Kasi:

-wala lang
-trip ko lang
-gusto ko lang gumawa ng listahan
-wala kang pakelam

Tulad ng noo at bumbunan ni bembol roco, malinaw ang mga sinabi ko. Kailangan natin ang motivation para magawa natin ang mga bagay na hindi natin nagagawa pag hindi tayo motivated. Ang linaw diba? (sa puntong ito, titigilan ko na ang pagmamarunong at sa halip ay mag se-search na lang ako para may maintindihan naman kayo) Ayon sa webster's dictionary and thesaurus, ang motivation ay "cause of an act" o "sanhi ng isang gawa" (kung hindi ako nagkakamali), ito din daw ang ugat ng desires o motive ng tao na nag uudyok sa tao na gawin ang isang bagay. Masasabi ko ngayon na motivation ang unang hakbang ng tao para gumawa, sa pagkakaintindi ko, magkakaroon ka muna ng motivation (una) na magiging kagustuhan (pangalawa) hanggang sa magresulta sa gawa (huli). Kaya nga naman naniniwala ako na malaki ang potential ng motivation. Maaaring makagawa ka ng bagay na ikatatagumpay mo kapag na-motivate ka ng maayos, maaari din na makagawa ka ng bagay na ikapipinsala mo kapag mali ang motivation mo. Ngayong medyo malinaw na ang lahat, magyayabang nako. Narito ang mga palatandaan kapag na motivate ka ng maayos:

-hindi ka nagnanakaw ng blog entry gaya ni Jerome Ong
-galit ka sa mga teen-agers na emo dahil mukha silang characters ng "the nightmare before christmas"
-naniniwala ka na posible ang world peace habang naglalaro ka ng Counter Strike at War Rock
-nagbabasa ka ng blog ko at nagkakaroon ka ng motive para punahin ang mga wrong speling at gramarr wrong ko
-nagco-comment ka sa lahat ng entries ko at gusto mo akong murahin kasi wala kang maintindihan
-nag se-search ka sa websters dictionary and thesaurus pero wala ka talagang mahanap na salitang "nag se-search", "magse-search" o "na-motivate"
-nanonood ka ng "House" at naiinis ka dahil hindi nila nagamot yung matandang may sakit
-hindi ka nagnanakaw ng blog entry gaya ni Jerome Ong

Samantala, ang mga ganitong gawain naman ang palatandaan na mali ang motivation mo:

-nagse-send ka ng chain messages sa friendster
-kumakain ka ng hilaw na Penguin
-nag co-copy paste ka ng mga news galing yahoo at ina-angkinin mo ito sa blog mo (ewan ko kung bakit)
-nagsusulat ka ng "Emo lyrics" sa pader ng banyo ninyo at kinakanta mo ito sa tuwing tatae ka ---parang flag ceremony
-sinasabi mo na magaling akong sumulat pero hindi ka naman nagco-comment
-pinapahaba mo ang patilya mo at itinatali mo sa ilalim ng baba mo para kunwari may helmet ka
-nagsasabi ka ng "wait a minute, kapeng mainit" sa crush mo para magpatawa pero hindi ka pinapansin
-pini-picture-an mo ang mga nagupit mong kuko

ikaw na ang humusga kung tama ang motivation ko sa entry na ito, basta wag mo lang kakalimutan na isiping mabuti ang isang bagay bago mo ito gawin, masasabi kong kaya nating i-master ang mga gawa natin kung napag handaan natin ng mabuti ang motivations natin, at wag mo ring kalimutan na nag mamagaling lang ako, malay ko ba kung paano talaga i-master ang motivations, pwn-yeta. hangga't hindi kaya ng sikmura mong mang angkin ng blog entry, sa tingin ko, mabuti ang motivations mo, wag natin gayahin si Jerome Ong na nagpapakabusog sa comments ng iba pero hindi naman niya gawa yung mga pinapasikat niya, mali yun.

Ano ngayon napala mo kakabasa? wala diba? Kumain ka na lang ng hilaw na Penguin.

Alamat ng Scrotum at Perineum

2007-12-18T23:44:00.000-08:00

Imbis na mag review ako sa Psychology at Philosophy exams ko, nandito nanaman ako at gumagawa ng bagong entry kahit alam kong wala namang mag co-comment. Wala lang. Gusto ko lang ikwento ang mga naranasan ko at natutunan ko.

Kung iniisip mong malalim nanaman ang usapan natin, mali ka. Mababaw lang ito. kung baga sa pagtulog, hindi ka mai-ihi sa kama mo kasi mababaw lang tulog mo. Pero ang corny corny ko na kaya gagawa nanaman ako ng panibagong intro.

Nadagdagan na naman ang mga kaalaman ko dito sa lupa. Ansarap talagang maging tao. Walang kasing sarap ang pakiramdam ng may natututunan. Akalain mong nalaman ko ang ibig sabihin ng mga salitang "Scrotum" at "Perineum"?
Wag ka mahiya, sigurado akong meron ka niyan, Meron kang scrotum at perineum. Sa mga babae, Perineum lang ang meron kayo, sa mga lalake, Meron kayong Scrotum at Perineum.

Hindi ko lang sigurado kung kelan, pero isang araw, may kaibigan akong mabait at maganda ang impluwensiya sa akin, sa sobrang ganda ng impluwensiya niya, pinabasa niya sakin ang isang magazine na may nakasulat na kulay pulang "FHM" at may babaeng naka bra at panty na nakatuwad sa front cover. Malay ko ba kung anong gagawin ko dun, pero dahil nga first time kong nakahawak ng ganung klaseng magazine at hindi ko talaga alam kung anong nasa loob nun, binasa ko na rin. Nung una akala ko, puro babaeng nakatuwad lang ang makikita ko dun pero mali ako, may isang article dun na talagang umagaw ng pansin ko. yun ay yung tungkol sa Perineum. Iniisip ko talaga na bagong pangalan yun ng paracetamol pero habang binabasa ko yung article na yun, nabanggit din dun ang salitang "Scrotum", eto walang biro, akala ko talaga pangalan yun ng isang specie ng isda. Pero dahil nga wala akong idea kung ano ang ibig sabihin ng binasa kong article, hindi ko naiwasang mag tanong sa mga kakilala kong nars-- Oo nurse. leche. hindi ko naman talaga alam na maselan ang ibig sabihin ng mga salitang Scrotum at perineum eh. Nakakahiya tuloy sa mga kaibigan kong nurse.

May hint ka na ba kung ano ang Scrotum at perineum? sige, para hindi na humaba ang usapan natin, pahahabain ko na lang ulit.

Parehong parte ng katawan yan, bandang sex organ natin makikita ang Scrotum at Perineum, Pagkatapos ng ilang oras nang tanungin ko ang mga nars kong kaibigan tungkol sa Scrotum at Perineum, hindi ako mapakali, gusto ko agad malaman kung ano ang ibig sabihin nun kaya nag search agad ako. Salamat sa wikipedia, nalaman ko na:

- Ang Scrotum ay yung balat na bumabalot sa testicles.
- Ang Scrotum ay nagsisilbing refigerator ng ating mga yagballs dahil mas malamig ito ng bahagya sa normal na temperatura ng buong katawan natin. (totoo yan, hawakan mo.)
- Ang Scrotum din ang responsable sa sperm count ng mga lalaki.
- Ang Perineum naman ay yung malambot na bahagi sa pagitan ng anus at ng sex organ
- Sinasabing ang perineum ng lalaki ay mas mahaba kesa sa babae.
- Ang perineum din, ayon sa FHM, ay nakakakiliti kapag dinilaan.

Agad agad kong naisip kung ano ang inisip sakin ng mga pinag-tanungan ko, marahil pinakulam nila ako dahil sa ginawa ko, pero pramis! hindi ko talaga alam. Kung bakit ba kasi hindi ko muna sinearch ( take note: walang salitang "sinearch") bago ako nagtanong para nalaman ko na hindi pala kaaya-aya ang pagtatanong tungkol sa mga bagay na ganun. Hindi naman araw araw may nakakasalubong ka na sasabihin sayo ang ibig sabihin ng Scrotum, bihira lang din ang mga pagkakataon na may markikitag kang tao ng nagsabing "Ang kati ng perineum ko" sabay kamot. Kaya hindi ko naman siguro kasalanan kung hindi ako na-inform tungkol diyan sa perineum na yan.

Anlaswa no? pero sabi ko nga sayo, wag ka mahiya. Knowledge yan. Isipin mo na lang, nag co-conduct tayo ng study tungkol sa human anatomy.

Ngayong alam mo na ang Scrotum at Perineum, Wag mo namang abusuhin ang mga kakilala mo na hindi pa alam yan, wag mo silang biruin ng "Kiss moko sa Scrotum!" o kaya ng "Apir tayo ng Perineum!", tsk. tsk. Masama yun, Hindi magandang biro yun, sa halip, sabihan mo na lang ng "Punitin ko Scrotum mo diyan eh!" o kaya ng "Tadyakan ko perineum mo!" para kahit pano, hindi manyak ang dating.

Tandaan natin na Hindi bastos pag-usapan ang katawan ng tao, nung wala pang knowledge ang tao, naka-expose ang Scrotum ni Adam at ang Perineum ni Eve, walang masama dun kasi hindi pa sila malisyoso, kaya wag ka rin malisyoso.

At isa pang magandang punto, wag mong kalimutan mag comment sa entry na 'to..Kundi tatadyakan kita sa perineum.

pahabol: Pasensiya na sa mga nurse na napag-tanungan ko. Malay ko ba naman kasi.

Wala lang

2007-12-14T18:01:00.002-08:00

Kailan lang, tinuruan kami ng Philosophy prof. namin ng tamang pangangatwiran o reasoning, ito yung kakayahan natin na ipaliwanag ang mga pangyayari given na lahat ng pangyayari ay facts at walang biases. Bale kung detective ka, kailangan mo lahat ng facts at iba-base mo dito sa mga facts na ito ang pangangatwiran mo. Kung sakaling naguluhan ka sa sinabi ko, uulitin ko na lang.
May dalawang klase ng reasoning, inductive at deductive, inductive ay yung from specific events pangangatwiranan mo hanggang sa makapag conclude ka ng general event. ang deductive naman ay yung kabaligtaran--- yung from general events to specific events. sa pagkaka-alam ko, deductive ang gamit ng mga detective, kasi base sa facts na nakuha nila, ina-assume nila ang lahat ng possibilities at ine-eliminate isa isa hanggang sa may isang most probable na matira. Marami akong jargon na ginamit kaya for heaven's sake, uulitin ko ulit.

Ok. Pagdating sa pangangatwiran, importante ang logic, meron tayong deductive reasoning at inductive reasoning at fallacy naman ang tawag sa error in reasoning at sabi ni Jacques derrida, "cojito ergo sum" o i think therefore i am na kapag inisip mo, ang gulo gulo na ng sinasabi ko at pati ako hindi ko na rin maintindihan kaya mabuti pa, ibahin na lang natin ang usapan.
----------------------------------------------------------------------------------

Tutal mag papasko na, pag-usapan natin ang bagong taon. trip ko lang pag-usapan. Malapit na ang 2008, maghanda na tayo sa mga balitang ie-expose ang sariwang laman loob ng mga taong naputukan ng paputok. Maghanda na rin tayo sa mga friendster bulletin na puro chain messages tungkol sa new year's resolution. Isama na rin natin siguro ang mga kapitbahay na alas singko pa lang ng umaga, nag kakantahan na ng "When the night has come at pinatay ang ilaw..." na minsan gusto kong hagisan ng fivestar sa lalamunan bukod kasi sa ang ingay-ingay-ingay-ingay nila, "When the night has come" ano ba naman yan? eh umaga pa nga lang eh, hindi pa night.(ayos! ang corny-corny-corny ko no?). Ano ba kasi ang Bagong taon? sino bang nag-imbento nun? Hindi ko rin alam ang sagot diyan, kaya ko nga tinatanong eh. Pero napansin ko na sa tuwing bagong taon, maraming tao ang:

-Nagpapatawad sa mga kagalit.
-Nagsusuot ng Polcadotted na damit.(hindi ako sigurado sa spelling ng polcadotted)
-tumatalon-talon.
-Nag papaputok.
-Tinatamaan ng paputok.
-Kumakain ng pulbura---polvoron pala.
-Gumagawa ng blog entry.
-nag-iisip ng ilalagay sa listahan na walang sense.

Syempre bagong taon, marami ring naglalabasan na manghuhula sa mga TV talk shows. Kung bakit ba naman, ang karamihan sa mga hula nila ay:

Wag Magpagod para dumating ang swerte sa taong ito.
Siyempre. Ano namang napala mo sa hula na yan? eh napaka one sided ng argument na yan dahil alam naman natin na hindi mabuti sa pakiramdam ang pagka-pagod. alam mo diba?

Umiwas sa madidilim na lugar para makaiwas sa aksidente sa taong ito.
Alangan? Para na rin niyang sinabing "Umiwas sa aksidente para makaiwas sa aksidente". Gagew pala yun eh.

Maganda ang pagkakataon para simulan ang negosyo sa taong ito.
Ang totoo niyan, naniniwala ako na kahit anong panahon ay magandang pagkakataon para magsimula ng negosyo. Eliminated na sa usapan ang pagnenegosyo ng ice cream sa panahon ng winter kasi obvious naman na hindi kasama sa options yun ng magnenegosyo. Maliban na lang kung engot siya.
May darating na swerte sayo sa taong ito.
Ayan nanaman. parang gusto kong maniwala na statistics lang yang mga hulang yan eh, sa loob ng 365 days, malaki ang chance na kahit isang beses swertehin ka. Bakit? kasi ulti mong makatanggap ng regalo, matatawag na nating swerte, eh halos imposible namang walang mag regalo sayo sa birthday mo, kung may maka-alala lang, regalo nang maituturing. At hindi lang birthday ang holiday sa isang taon. Napaka predictable ng mga hula na yan.

Hindi ko alam kung anong saya ang nararamdaman ng mga nagpapahula, pero sa tingin ko talaga yang mga ganyang klaseng hula ay para lang sa mga may personality disorders.
Tandaan natin na ang bagong taon ay simbolo ng panibagong pagkakataon para maging makabuluhan ang buhay natin. Itinutulad ko yan sa bawat umagang inaabutan natin na buhay tayo. Panibagong chance para masilayan natin ang kagandahan ng mundo. Panibagong chance para magpatawad, magsuot ng polcadot, tumalon-talon, magpaputok, tamaan ng paputok, kumain ng polovoron, gumawa ng blog entry at higit sa lahat, panibagong pagkakataon para mag comment sa mga entry ko.

Hay ewan. Bilang conclusion, hindi ko alam kung ano ang punto ng post na ito, pero isa lang ang siguradong pinaparating nito, Gamit ang ating reasoning abilities, mapapansin natin na senyales ito na wala na akong maisip. Kapag pa ikot ikot, pa ulit-ulit, pa iba-iba o sadyang magulo lang talaga ang usapan, ibig sabihin lang nun eh wala nang maisip ang nagkukwento. yun lang yun.
At dahil nga the quick brown fox jump over the fence the quick brown fox jump over the fence the quick brown fox jump over the fence the quick brown fox jump over the fence the quick brown fox jump over the fence the quick brown fox jump over the fence the quick brown fox jump over the fence, tinatamad na ako at hindi ko alam kung papano tatapusin ang usapan na wala namang pinatunguhan, ganito na lang ang gagawin ko, puputulin ko na lang basta----

pahabol: wala lang.

Malamig ang Simoy ng Hangin, Kahit Polluted

2007-12-08T17:40:00.000-08:00

Hindi na lalagpas sa mga daliri natin ang bilang ng mga natitirang araw bago magpasko. Ramdam na ramdam ko na nga ang Christmas season eh, Pagpasok palang sa mga mall makakakita ka na ng mga Christmas decorations na punong puno ng glitters, hindi yung pangcomment sa friendster profile ha, yung maliliit na butil ng makikintab na uhh umm.. materials. Sobrang dami ng glitters sa mga Christmas decorations sa mga mall, feeling ko nga napuno ng glitters ang mga baga ng mga taong nandun. Hindi lang glitters, may Christmas songs din, patok na patok ang remix ng mga Christmas medley (Remix na, Medley pa!) na "Last Christmas, I gave you my heart but the very next day, you gave it away, this year to save me from tear, i'll give it to someone special..(echo:special)" Kulang na lang sumayaw lahat ng tao sa loob ng mall para mag mukhang shooting ng music video ng Christmas songs. Samahan pa natin ng mga magagandang Saleslady na Christmas suit, Red na mini skirt, White na T-shirt at ang pamatay na Red elf's hat na may puting bilog sa dulo (yung suot ni Santa Klaws). Yung iba mukha nang manikin sa kapal ng make-up, yung iba naman mukhang naka maskara kasi pag tinignan mo yung mukha, maputi tapos pag tingin mo sa leeg, maitim. Pero kahit na, masasaya sila at laging nakangiti, Katulad ni Chuckie sa Child's Play. Minsan nga may lumapit na magandang saleslady sakin, pinapa-pasok ako sa Blue magic kasi may Special Offer daw ngayong Pasko, hiningi pa nga niya number ko eh, ewan. Baka akala niya isa-smuggle ko yung mga goods nila, mabuti na lang engot
ako, sabi ko:

"Number? ay wala po akong Credit card eh"

Kung nagkataon na naintindihan ko na nakikipag flirt siya sakin, hindi nako 20 year-old virgin ngayon. Marami pang mga bagay bagay ang makakapag paramdam sayo na Pasko na, hindi pa man yung tunay na araw ng pasko, Pasko Season na. Nag babatian na ang mga mag "friendsters", nag papatawad na ang mga galit, nanlilibre na ang mga kuripot, nagbibigayan na ng Christmas bonus, nagbabalot na ng regalo ang mga mag boypren, bumibili na ng Nestle cream ang mga mommy, At ang bottom line, Masaya na ang karamihan.

Karamihan.

Nasabi kong karamihan kasi hindi ko kayang sabihin na lahat ay masaya nga. Kailan lang, pauwi ako galing mall, pag akyat ko sa Footbridge may nakita akong batang namamalimos, may nakalatag na lalagyan ng barya sa sahig tapos may nakasulat sa ibabaw, "MERE CREYSMASS PO" Punyeta naman o. ni hindi ko maatim ngumiti, ni hindi ko nga siya matignan eh, yung sulat lang ang nabasa ko, sulat kamay ng bata. maraming stroke, kinapalan niya para mapansin ng mga taong dinadaanan lang siya, halatang pekeng ballpen lang ang gamit niya sa pagsulat kasi medyo malabo ang tinta, kaya nga dinamihan niya yung stroke eh. Paglapit ko dun sa bata, akala ko kaya kong abutan kahit piso lang pero hindi ko talaga kaya. ayokong bigyan kasi mapapatunayan ko na totoo ang nakikita ko at ayokong tanggapin ang katotohanang yon. Pero may binigay pa rin ako. Gusto kong bumalik sa mall para kumuha ng isang Christmas ball na puno ng glitters para maibigay ko dun sa bata para naman kahit pano, makaramdam siya ng kahit konting saya ngayong Christmas season. Pero yun ang nakakawalang gana, kahit gustong gusto mong baguhin ang ikot ng mundo, wala kang choice kundi aminin sa sarili mo na hindi ka ganun kagaling para pasayahin lahat kahit ngayong pasko lang.
Parang isang buwan kong nilakad yung Footbridge na yun, isip talaga ako ng isip kung kaya ba siyang buhayin nung binigay ko. Pero pagkauwi ko sa bahay, natanggap ko na rin na yung nakita ko ay totoo nga. Sana nga si Michael V. nalang yun para ang ibig sabihin, walang talagang ganun. Yan ang reality. May mga taong hindi nakakalanghap ng sariwang glitters. may mga taong masaya na sa tunog ng hinulog na barya at hindi na kailangang makarinig ng Remix na Christmas Medley. may mga taong hindi nakakakita ng legs ng magagandang slaeslady. May mga taong hindi nakakatanggap ng regalo o kahit pagbati ng "MERE CREYSMASS" man lang, may mga taong walang alam sa pagkakaroon ng gelpren, wala ring alam sa friendster, at may mga taong hindi makakatikim ng Fruit salad ni Mommy na may Nestle Cream sa darating na noche buena. Sa madaling salita, may mga taong hindi nakakaramdam ng Pasko.

Katulad ng pagtanda, hindi rin natin matatakasan ang reality na yan, baka nga mismong sa noche buena, may mga batang nagugutom sa labas lang ng bahay mo habang masaya kayong kumakain ng keso de bola eh. Pag nangayari yun, literal na mahihirapan kang lunukin yung keso de bola. Wala akong balak gawing miserable ang pasko niyo, pero sa palagay ko talaga, kailangan malaman natin lahat ito, kahit walang maidudulot kundi sakit. bakit? kasi ito ang totoo. Kayong mga Emo, may
rason na kayo para maging malungkot. Kayong mayayaman, may pagbibigyan na kayo ng mga latak niyo. Kayong mga galit, baka pwede na rin kayong magpatawad, Kayong mga nakalanghap ng glitters, sana pati puso niyo mabalutan ng glitters para kahit ngayong Pasko lang, magkaroon kayo ng ginintuang puso.

Bilang isang maller na nakalanghap ng Glitters, ang Christmas wish ko ay simple lang, Sana sapat na yung binigay ko dun sa
bata.

Sana talaga, sapat na yung dasal ko. MERE CREYSMASS PO.

Parang kanina lang no?

2007-12-05T17:36:00.001-08:00

Diba ansarap mag birthday kapag lahat ng kaibigan mo, naalala ang birthday mo? (hindi ko sinama ang pamilya kasi constant na yun) Ansarap din kapag may nagregalo sayo diba? yung tipong kahit chocnut lang na may dedication ansaya-saya mo na, kahit na umay na umay ka na sa chocnut at kahit natutuyo na ang lalamunan mo sa uhaw, pag binigyan ka ng kaibigan mong babae ng chocnut na may nakasulat na "Agi ko, Hapi bday", automatic lalamunin mo yun. wid ol yur hart. nanamnamin mo pa kahit mumurahin ka na ng ngala-ngala mo. (Sa mga ganung pagkakataon, natatalo ng spirit ang tawag ng laman o ang weakness ng flesh) Bakit kaya ganun na lang ang response natin sa mga taong nakaka-alala ng Birhtday natin? Simple lang ang naiisip kong sagot diyan -----kasi naghahanap tayo ng pagmamahal sa Birthday natin. 1/365 ang probability ng birthday nating mga tao, isang beses lang sa 365 days natin masusubukan ang halaga natin sa mundo. Masusubukan natin kung mahalaga talaga tayo kung sinu-sino ang mga nakaalala satin, kung pati ang kaklase mo noong kinder 2, naalala kang batiin sa debut mo, masasabi mo sa sarili mo na mahalaga ka ngang tao. Kung pati Erpats mo eh hindi ka naalala, tsk tsk.. Umiyak ka na lang.

Kailan lang, nag birthday din ako. pero pinilit ko ang sarili ko na hindi maghanap ng pagka-alala ng iba, gusto ko walang bakas ng clue na birthday ko nung araw na yun, at dun ko masusubukan ang price value (halaga) ko. Punyeta ganun din. Sa buong maghapon na lumipas, isa lang ang nakaalala. siguro nasabik lang ako sa mga kaibigan ko kaya bandang huli, handa ko na ring bilhin yung pagka-alala nila, halos itext ko lahat ng childhood prens ko para lang ipa-alala na nabawasan ng isang taon ang buhay ko dito sa lupa. Pero syempre, hindi lahat napa-alalahanan ko, may pagka-makasarili din ako at nakalimutan ko rin ang iba. Pero bago matapos ang araw na yon, kung sino pa ang mga hindi ko na-text, sila pa ang humabol at bumati sakin. Ansaya ko talaga nung araw na yun. nimannam ko yung mga text nila, siguro mga dalawang linggo kong tinago sa inbox ko yung mga text nila. Masaya ako kasi 5 ang nakaalala sakin, mga kaibigan ko na halos sabay na kaming tinubuan ng bigote at pubic hair (kahit babae yung iba). Sa tingin ko, hindi ko rin magugustuhan kung lalagpas sa lima ang bumati sakin, kasi alam ko naman na lima lang talaga ang may alam ng Birthday ko (nung araw na yun, pero ngayon marami na), Minsan kasi nagiging fashion statement na lang ang "Happy Birthday", "More Bdays to come" at "Let's Have fun on your Birthday". nawawalan na ng meaning kapag masyadong pinag-aralan at mechanically structured ang pagbati sayo. Simple lang ang birthday para sakin, hindi yun tungkol sas "Having fun", tungkol yun sa "Achieving Happiness". (opinyon ko yan at blog ko to kaya wag ka makialam).

Ganun talaga. ito na ata ang estilo ko sa pagsulat eh, yung malayo ang introduction sa body. Punyeta.

Sa december 10, 10 years old na ang kapatid ko. sa december 12 naman, may kaibigan akong mag bi-birthday. Gusto ko maaga pa lang mabati ko na sila, yun lang kasi ang regalong kaya kong ibigay sa ngayon, yung pagka-alala. Pagkatext ko kay Pren, may nasabi siya na talagang napaisip ako. "Parang kailan lang" sabi niya sa reply niya. Naisip ko tuloy, punyeta oo nga! parang kailan lang nga naman. Ewan ko sa inyo ha, pero ako, parang kailan lang ni hindi sumagi sa isip ko na darating ako sa edad na 16, nung 3 years old ka ba naisip mong tutubuan ka ng pubic hair? hindi diba? wala pa sa isip ko yun nung bata ako, Parang kailan lang, nagsusuot pako ng pantalon ng Hip-hop, parang kailan lang, More than words lang ang kaya kong tugtugin, parang kailan lang, nagmamadali pakong magka-gelpren, parang kailan lang, gumagawa pako ng valentine card para kay Aiza (Hindi.Tunay na pangalan). At ngayon (dahil nakonsensya at ayaw mag sinungaling) 20 na ako, lagpas nako ng apat na taon sa edad na 16, na kahit sa guni-guni ko hindi ko inakalang aabutan ko. Lentek yan. Posible palang mangyari ang mga bagay na hindi sumasagi sa isip mo. E ikaw? anong mga bagay ang sumasagi sa isip mo ngayon? alam mo ba na yung mga hindi mo naiisip ngayon, pwedeng mangyari sa isang iglap? Ako, mababaw lang ang naiisip ko ngayon, nakikita ko ang sarili ko na nagbabayad sa Dyip at nagpapakita ng senior citizen card sa driver. Simple lang. Sa panahon na yun, wala pa rin akong sariling kotse, gusto ko pa ring maranasang sumakay ng dyip hanggang sa pagtanda ko. Ganun talaga. mababaw lang ang pangarap ng mga baliw, meaningful existence lang, sapat na.

Alam kong malayo pero ang punto ko, hindi imposibleng magising ka ngayon at maaalala mo na napanaginipan mo na nagsasaba ka ng blog ko, tapos pagtingin mo sa salamin para mag sipilyo, kulubot na ang balat mo at amoy fertilizer, tapos may nag text sayo ng "Happy 60th Birthday lolo, Let's Have fun on your Birthday!". Isa lang ang patutunguhan natin, at palapit tayo ng palapit doon kada birthday natin.Wag natin sayangin ang oras. Katulad ng chocnut na may dedication, namnamin natin ang bawat sandali na tinatagal natin dito sa lupa. Gumawa tayo ng mga makabuluhang bagay. wag puro aral. hindi tayo sasaya dun.

Para kay Pren ang post na ito, dun sa Pren kong turning 20 sa december 12, Happy Birthday. Ito na lang regalo ko sayo ha. wala akong pambili ng chocnut eh. Nood naman tayo ng The Golden Compass. Aymishu na eh.

Para naman sa kapatid ko, alam ko naman hindi mo mababasa to kahit kailan kaya dito nalang kita babatiin. Hapi Bartdi. Magdadala nalang ako ng Deathnote diyan pag-uwi ko para hindi puro Kids next door ang pinapanood mo.

sa mambabasa ko, Gumising ka na. itetext ka pa ng apo mo.

Epidemia 3 (volume 3)

2007-12-01T20:00:00.000-08:00

...continuation

Umakyat na ng hagdan si Ron-ron habang tulala at wala sa sarili, bahagya siayng nadulas at naumpog ang alulod niya sa kanto ng ika walong baitang ng hagdan."Ouch" sabi niya, pero tumuloy pa rin siya sa kwarto at nag-emote hanggang sa makatulog.

Kina-umagahan, bumangon ng maaga si Ron-ron para pumasok sa eskwela at makipag ayos kay Jordan, yung binubog niya kahapon. Iniwan niyang natutulog ang kanyang Lola sa bahay, ala-siyete kinse ng umaga nang makarating siya sa school na pinapasukan niya, pag pasok niya sa gate, nakita niya ang mga studyante na pumipila para sa flag ceremony, minsan lang siyang umattend ng flag ceremony at isa itong pagkakataong ito sa mga minsan na iyon.

"Bayang magiliw, duyan ka ng magiting,
alab ng puso, sa dibdib mo'y buhay
Lupang hinirang, perlas ng silanganan,
sa manlulupig, di ka pasisiil Sa dagat
at bundok, sa simoy at sa langit mong
bughaw May dilag ang tula at awit sa
paglayang minamahal nenenen ang watawat
mo'y tagumpay na nagniningningang nenen
nenenen mo'y tagumpay na nagniningning
Lupang hinirang ang luwalhati't pagsintabuhay
ay langit dahil sayo aming ligaya nang pag may
mangaapiang mamatay nang sa piling mo"

Inawit ni Ron-ron ang lupang hinirang kahit mali-mali. Sa kauna-unahang pagkakataon kinanta niya ito ng feel na feel at may dangal, kahit sablay sa tono at lyrics, ang importante ay kinanta niya. Pumipiyok-piyok pa.

Pagkatapos ay pinapasok na sa kanya-kanyang silid ang mga mag-aaral, hinahanap ni Ron-ron si Jordan pero hindi niya ito mahagilap. Maya maya pa ay dumating na ang filipino teacher nila. "okay class prepare wamport syit op faper" sabi ng filipino teacher nila na trying hard mag english. Maya maya pa ay nilabas na ng teacher ang manila paper na may sulat na mga tanong, "Ma'am quiz po ba to?" nagtatakang tanong ni Teklo na kaklase at kabarkada rin ni Ron-ron. "Diagnostic exam ito para sa mga kukunin sa Quiz bee" paliwanag ng teacher nila. "pero akala ko po ba may nakuha na?" epal ulit ni Teklo para matandaan ang character niya dito sa Epidemia 3. "Meron na nga, pero magsasali pa kami ng tatlong estudyante para sa highschool division" "Ha? e diba ma'am si Jordan nakuha na sa highschool division?". "Isasali raw si Jordan sa Team ng mga college students ng UP, bale tatlo kada team, ngayon kelangan pa namin humanap ng tatlo pa para gawing representative ng school natin". Naliwanagan na si Teklo at ang iba pang mag aaral, sinagot nila ang mga tanong at himalang hindi nangopya si Ron-ron. Por yor impormation, si Ron-ron ay magaling sa English, best in English siya noong Grade 5, tamad lang talaga siya kaya hindi na nasundan yung award na iyon hanggang 3rd year highschool, pero ngayong fourth year, mukhang magbabago ang ihip ng polluted na hangin sa pilipinas, Magbabagong buhay na si Ron-ron.
Natapos na ang klase ni Ron-ron, alas kwatro bente nang mapadaan siya sa Principal's office, "Mr. Ronaldo Loyola?" sabi ng boses na nanggaling sa likod niya, "Ako nga po Mrs. Hontiveros" sabi ni Ron-ron pagkaharap sa Principal na mukhang kalaban ng Power Rangers. "Please step inside my Office, Someone wants to talk to you". Pagkapasok ni Ronaldo Loyola sa Pintuan ng opisina ni Mrs. Hontiveros, nakita niya ang studyanteng maghapon niyang hinahanap, si Jordan.

Mrs. Hontiveros: O sige, ayusin na natin to ngayon din, kanina pa nandito yang si Jordan, pinaliwanag na niya sakin ang nagyari, and it seems na Misunderstanding lang ang lahat.
Ron-ron: Ma'am, alam niyo po, ang totoo niyan, kasalanan ko po, nag uusap lang naman kami non eh, kaya lang may nasabi siya na kinagalit ko kaya ako po ang unang nanakit.
Jordan: Gaya nga po ng inexplain ko kanina diba, kinakausap lang nila ako tungkol sa barkada nila na gustong sumali sa Quiz bee, na-intimidate lang po ako kasi andami nila, kaya nag-salita ako ng hindi maganda kay Ron-ron kaya ayun, basically po, ako ang nagumpisa ng away, kaya gusto ko rin sanang humingi ng tawad sayo Ron-ron, hindi ko gustong sabihin yung mga nasabi ko, hindi ko kasi nasabi sayo na may Personality disorder ako, madali akong matakot kapag maraming taong nakaharap sakin, kaya laging sa college division ako sinasali sa quizz bee eh, kasi walang audience dun.
Ron-ron: Nye. Ayun naman pala eh, ba't di mo sinabi? malay ko bang natakot ka lang kaya mo nasabi yun? Punyeta o.
Jordan: Punyeta ka rin. WAHAHAHA!
Ron-ron: Sori na rin punyetang pare ha. WAHAHA!
Mrs. Hontiveros: Hoy, mind your language mga leche. WAHAHAHA!

Masayang nagtawanan ng parang baliw sina Jordan, Ronaldo at ang Principal, nang bigalng pumasok ang filipino teacher ni Ron-ron na dala dala ang mga resulta ng Diagnostic exam, "Mrs, Hontiveros, eto na po yung mga kasali sa quizz bee na mapapanood worldwide via GMA pinoy tv" sabi ng filipino teacher sabay exit sa eksena. Pagkatapos marecord ni Mrs. Hontiveros ang mga grade ng mga estudyante, nagulat siya ng mabasa niya ang pangalan ng isa sa mga kukuning representative: Ronaldo V. Loyola. "Siyet, Ronald, kasali ka!" Sigaw ni Mrs. Hontiveros. "Weeh. Ma'am hindi nga?" nagaalangan na paniniguro ni Ron-ron. "Oo nga! ayan o. kasli rin si Teklo tsaka yung bagong enroll na babae, si Precious, kayong tatlo ang representative namin." Ipinakita ni Mrs. Hontiveros ang Records kay Ron-ron, "HUUWAAW! HEHEY!" tuwang tuwa si Ron-ron sa magandang balita, malamang ito na ang simula ng pagbabago niya, kasama niya si Teklo at si Precious sa Quiz bee na gaganapin sa GMA 7 studio, itetelevise yun worldwide, habang iniimagine ni Ron-ron ang reaksyon ng Magulang niya kapag napanood siya sa TV, kausap naman ni Mrs. Hontiveros sa Telepono si Aling kunelia, binabalita sa kanya ang magandang balita. Hindi na nagtagal si Ron-ron, Masaya siyang naglakad pauwi ng bahay.

Krrringgg! KKrrringgg! "Hello?" "Hello nay, kamusta? nandyan na ba si Ron-ron? kausapin ko nga". "Teka lang mildred ha, wala pa si Ron-ron eh. Pero---".excited si Aling kunelia na ibalita sa nanay ni Ron-ron ang magandang balita. "Ha? wala nanaman diyan? e gabi na ha? nasan nanaman yun?". "Teka nga lang, maghunusdili ka muna, may good news yang anak mo sayo." sabi ni Aling Kunelia ng nakangiti. Habang magkausap si Aling Kunelia at ang anak niyang si Mildred, natanaw ni Aling Kunelia si Ron-ron sa bintana, papalait na ito sa bahay, "Ay teka Mildred, nandito na anak mo, mabuti pa, siya nalang mag sabi sayo". Napansin din ni Ron-ron na ang kausap ng lola niya ay ang nanay niya kaya nagmadali siya papunta sa bahay na noon ay ilang talampakan na lang ang layo. Nagmadali na rin si Aling kunelia, agad niyang binitbit ang ang telepono at bago lumabas ng kwarto para bumaba ng hagdan, binitbit niya na rin ang Basong pinag-inuman niya ng gamot kagabi, pag kalabas ng kwarto, mabilis na sinuot ni Aling kunelia ang kanyang mga sinelas, pag tungtong sa ika labing tatlong baitang ng hagdan, nanikip ang dibdib ni aling Kunelia, hindi siya makahinga, tinuloy niya ang pagbaba, hakbang. hakbang. hakbang. habang humahakbang si Aling kunelia, lalong tumitindi ang paninikip ng kanyang dibdib, hakbang. hakbang. mabilis pa rin siyang humahakbang, pagtungtong ng mga paa niya sa ika walong baitang, dumulas siya at nabitawan ang telepono at ang Malaking baso, dahil sa bigat ng basong iyon, nauna itong nahulog sa lapag at nabasag, ang telepono naman ay nawasak rin sa lakas ng pagkakabagsak, nagulat pa nga si Mildred na nasa kabilang linya. Sa isang segundo, napahiga si Aling kunelia sa lapag at ang nahigaan niya ay ang malaking tipak ng basag na baso na tumusok sa bumbunan ng matanda. sa isang iglap, namatay si Aling kunelia, Saktong nakabulagata ang katawan nito sa sahig nang madatnan ni Ron-ron.
Wala nang oras si Ron-ron para mag emote at damdamin ang pait ng pangyayari, dinala niya agad sa ospital si Aling kunelia at di rin nagtagal, sa funeraria na rin siya dumiretso. pag uwi ni Ron-ron sa bahay matapos ang tatlong araw na burol, nakita niya ang checklist na ginawa niya para sa lola niya, walang check. Bukod pa doon, may naka ipit na papel sa likod nito at nang buklatin niya, ito ang nakasulat:

"Ron, Salamat sa pag-akyat mo ng Baso"

Bawal magpa-Tae ng Aso Dito

2007-11-21T06:40:00.000-08:00

Hindi ba nakakainis kapag may nakikita kang engot na nagma-marunong? minsan gusto kong i-chop sa adam's apple yung mga taong ganun eh. nakakainis din kapag may mga taong mas magaling sayo diba? lalo namang hindi maganda sa pakiramdam ang makakita ng kapareho mong tao, pero higit siyang naghihirap kesa sayo.

Andami ko nang karanasan sa mga taong engot. wala akong pakialam kung engot. ang ikinatataas ng blood pressure ko eh yung mga engot na nagma-marunong. Wala nang mas bobo pa sa mga taong salita ng salita pero hindi alam ang sinasabi. Yung tipong magbabanggit ng Jargon na hindi mo alam tapos, pagtatawanan ka, tapos hindi rin pala niya alam. Ang sarap gilitan ng leeg at ipaulam sa alagang aso ng kapitbahay yung mga taong ganun eh.

The Bible says: "Love your Enemies" (note: hindi ko alam yung saktong verse)

Inhale.

Exhale.

Holy spirit, rain down.

ayan. ok nako.

Sabi ng Prof. namin sa Philosophy, ang tao raw, kapag masyadong matalino, miserable. Kung magaling na gitarista ka nga naman, at may nakita kang bobo mag gitara, malamang maiinis ka dahil alam mong hindi tama ang ginagawa niya. mas maiinis ka kapag nag marunong ang bobong iyon. Sa parehong paraan, kung Nurse ka, at may nakita kang baklang parlorista na nag-aadvise sa isang batang may sakit na mgapa-rebond para gumaling, hindi ka lang malulungkot, hindi ka lang maiinis, magiging miserable ka. Gayong alam mo na hindi lahat ng tao, may alam sa field of expertise mo, at masarap sa pakiramdam ito dahil pakiramdam mo'y may espasyo ka na sa mudo, biglang dudurugin ang pag asa mo ng mga katotohanang sasampal sayo at magsasabing "Man, you're wrong!" In short, magiging miserable ka.

Minsan, iniisip ko, mas may meaning sana ang buhay ko kung naging Aso na lang ako eh. kung ang buhay ko ay nagkataong sa Aso nailagay, nakakapagbigay sana ako ng ligaya sa mga Amo ko, hindi sana ako mahihiyang maglakad ng nakahubad sa kalye, hindi rin ako magi-guilty sa pagtae kung saan saan, wala sana ako sa society na hiwa-hiwalay ang pare-pareho. Hindi ko sana iniisip ang kamatayan ko. hindi sana ako nalulungkot kahit wala akong lablayp, hindi sana ako namomroblema sa tingin ng ibang tao sakin. At higit sa lahat, hindi na sana ako naghahangad ng iba sa meron ako ngayon.

Sa tingin ko yan ang sumpa sa tao, nung umpisa palang diba? Ayaw na ng Diyos na magkaroon tayo ng knowledge, dahil ayaw niyang maging miserable tayo. Tayong mga tao naman, likas na matigas ang ulo at hindi papayag na may nakakalamang sa atin, nagpadaya tayo sa kalaban. Tignan mo ngayon, andaming tao na nagsasabing alam nila ang katotohanan, kanya kanya sila ng pananaw na pinaglalaban, marami ring sumusuporta sa kanila na may kaya-kanya ring pananaw na balang araw ta-traidorin yung sinuportahang panig at sasabihing yung nalaman niya ang katotohanan para lang magkaroon ulit ng supporters, paulit-ulit. paikot-ikot. nakakahilo na. lalo pang bumibilis ang ikot kada segundong lumilipas. Leche.

Paano ko naman maa-achieve ang meaningful existence na pinapangarap ko kung ganyan? Kahit sino ngayon, bulag na. Akala nila, tumatalino sila sa mga pagaaral na ginagawa nila. Advance Technology, Bio-chemical research, Astrophysics, Philosophy, Human development, Human anatomy, Statistics and Probability, Yan ang nai-offer sa atin ng Knowledge na pinagmamalaki ng mga philosophers na "only humans can think". Yan din ang mga nagnanakaw ng meaningful existence natin. Akala natin, mapapasaya tayo ng mga pinag aralan natin. Pero hindi. HINDI.

Siguro nga totoong God is Love. literal kong ibig sabihin na Diyos ay pagibig. Hindi katulad ng kayang ibigay ng knowledge, ang Love ay nagtuturo ng Humility, perseverance, surrender, patience, kindness. at ang pinapangako na regalo ng Love ay Peace, Happiness at Hope. Bagay na hindi ko ipagpapalit kahit pagaralin moko ng Doctorate in Astrophysics.

Wala nang mas sasama pa sa pakiramdam sa tuwing nasasampal ako ng katotohanan. Madalas din akong mag-emote. iniisip ko na ang malas malas ko, halos araw araw prito't kanin ang ulam ko, Dalawang taon na ang sapatos ko at hindi pa rin napapalitan hanggang ngayon. 19 years old na ako nagkaroon ng sariling computer at bulok pa. Awang awa ako sa sarili ko, hanggang sa hilahin ako ng mga paa ko sa lugar na makakakita ako ng Pamilyang Rugby lang ang inuulam, sa lugar na may dalawang batang kalye na tuwang tuwa sa tatlumpung taong gulang na sapatos, sa lugar na may matandang abot langit ang pasasalamat sa pagbigay ko sa kanya ng piso, sa lugar na may matandang tinatangay na ng bagyo ang karton na sinisilungan niya, sa lugar na maraming 19 years old na squatter na masayang pinagsasaluhan ang laruang computer na pamana pa yata ng unang tao sa pilipinas. Sampal. masakit no? ako rin eh, nasasaktan. Hindi yan katulad ng pisikal na sampal na pwede kang mamanhid o masanay. Sa tuwing sinasampal ka ng mga katotohanang yan, lalong sumasakit kasi alam mo na hindi mo kayang baguhin yon dahil nga yun ang totoo.

Kung ako ang pipili ng paglalagyan ng buhay ko, Sana talaga, sana lang talaga...

Naging Aso nalang ako.

Bakit bawal tumawid sa highway?

2007-11-17T02:19:00.001-08:00

Napapansin ko ngayon na parang under developed na ang quezon city, maya't maya na kasing may butas o may binubutas sa mga kalsada natin, sabi nga ng teacher ko sa Art appreciation, mahina daw ang city planning ng Quezon city. bakit? kasi daw hindi nila mapagkasunduan kung ano ba talaga ang gagawing paraan sa mga kalsada natin, pagkatapos ng mahabang panahon na paghihintay sa under construction na kalsada, susundan nanaman ito ng panibagong kalsadang bubutasin para i-construct ng paulit ulit. pangarap nilang ma-achieve ng kalsada natin ang texture ng mukha ni tita swarding, hindi lang yon, practice ground din ng mga surgeons ang mga kalsada bago gawin sa aktuwal na katawan ng tao.

kasi, may narinig akong mga doctor sa kalsada namin na naguusap:

Doc1: Pre, tignan mo yung butas o, bakit bina-bypass nanaman nila?

Doc2: Tanga! anong bypass? sa puso yun eh. Artery cleaning ang tawag diyan.

Ganun talaga. Nakakaawa na nga talaga ang sitwasyon natin dito sa pinas. Pati ang sariling kalsadaguinea pig ng mga doctor. At isa nang dahilan ang mga butas na yan kung bakit hindi na rin safe tumawid sa mga kalsada ngayon, lalo kung sa highway at intersections ka tatawid. Minsan nga, kahit sa eskinita, hindi na safe eh. nabalitaan ko kailan lang na merong bata, ang cute cute niya, sa sobrang cute, hindi sasagi sa isip mo na mahuhulog siya sa imburnal dahil sa mga kaldasang butas. butas na ang sikmura ng mga kalsada natin, nakuha nitong pumatay ng batang cute(2x).

Bigote: Pero marami pa ring mga kalsadang hindi butas ha!

Kahit na. kahit sabihin nating wala ngang butas yung iba, marami pa rin akong nabalitaan na na-roadkill dahil sa pagtawid.

Bigote: hindi na ang kalsada may kasalanan nun.

Kalsada pa rin. kung walang kalsada, walang tatawiran. At ayun na nga, dahil nagawa kong paikutin ang usapan sa pagtawid, (sa wakas!) eto na ang punto ko na wala namang kinalaman sa introduction:

Ang totoo nyan, hindi naman talaga kalsada may kasalanan eh. yung mga tao. oo. yung mga ka-uri ko. sila ang may matitigas na ulo at tawid pa rin ng tawid sa hindi dapat tawiran, naglagay na ng signboard na bawal tumawid, naglagay na rin ng traffic enforcers, naglagay pa ng announcer na karamihan ay ignorante sa microphone at halatang tuwang tuwa, hindi pa rin tumalab. naglagay na ng harang, Tumatawid pa rin. Wala pa rin, para silang mga hayop na hindi nakakaintindi, sabi nga ng daddy ko, para silang dinosaur, anglalaki pero walang utak. ang nakakainis pa dun, sila pa ang galit kapag naaksidente sila, gusto yata nila, mga tao sa gitna, yung mga kotse sa gilid lang. Kung pwedeng batukan ang mga taong matitigas ang ulo, may kalyo na ang kamay ko sigurado.

Pero ganun pa man, mahaba lagi ang pasensiya ng MMDA, hindi sila nagsasawang magpaalala sa mga tao na NAKAKAMATAY TUMAWID SA HIGHWAY, na kung tutuusin, hindi na dapat ipaalala. bukod pa doon, gumawa na ng napakagandang paraan si Bayani Fernando, nagpagawa siya ng maraming footbridge. yan. footbridge, marami akong nakikitang dahilan para dumaan sa footbridge (definition ng marami: more than one):

#1 dahil safe. kung mahal mo ang buhay mo at may pangarap kang gustong maabot, makakatulong ang pagtawid sa footbridge. bukod sa walang sasakyang dumadaan dito, hindi ka rin pwedeng i massacre dito dahil nasa itaas, maraming makakakita. makakababa ka pa bago ka matepok.

kung ikaw naman ay isang senior citizen, alam ko pong medyo hirap po kayong umakyat sa matarik na mga baitang ng footbridge, pero wag niyo pong isugal ang natitirang buhay niyo sa pagtawid sa highway, malabo na po ang mata niyo, medyo mahina na rin ang pandinig, napakaliit po ng chance niyo na makatawid ng buhay sa highway. Ayaw po naming may mangyaring masama sa inyo, kaya tiisin niyo na lang ang 23 steps ng mga footbridge.

#2 dahil mas mabilis tumawid. hindi katulad sa highway na kailangang maghintay ng stop sign para makipagpatintero kay kamatayan, sa footbridge, ora mismo! kung kelan mo gustong tumawid, malaya ka! kahit mag sustaflip ka ng paulit ulit sa gitna, walang driver na mumura sayo.

#3 dahil may libreng erap.

#4 dahil walang announcer na ignorante. kung tatawid ka sa kalsada, magkakaroon ka muna ng Alta Presyon dahil sa mga announcers na kulang na lang pakasalan yung microphone dahil sa sobrang tuwa nila, andyan yung kakanta ng "ang cute ng pokemon", manenermon tungkol sa tamang pakikisama, ikukumpara yung mga taong tumatawid sa mga alipores ni dakilang Ley-ar, kakanta ng "otso-otso", kung desidido ka pa rin tumawid sa highway, siguraduhin mo na may dala kang pelet gun at tirahin mo sa adam's apple yung announcer para sakin. tenkyu.

#5 dahil kulay pink at blue.

Mga dudes, mag footbridge na tayo simula ngayon, ginawa naman talaga ang footbridge para sa mga tumatawid eh, gaya nga ng sinabi ko kanina, safe dumaan dito, wala pakong nababalitaan na namatay dahil tumawid safootbridge, maliban na lang kung may balak magpakamatay yung tumatawid. kaya pakiusap, bawas-bawasan natin ang deathrate ng pilipinas, tumulong tayo sa pag papaalala sa mga tao na tumawid sa footbridge hagga't maaari. hindi ako endorser ng MMDA, gusto ko lang mabawasan ang deathrate ng mga kalsada natin, tutal, puro butas naman ang mga kalsada, ipaubaya na natin yun sa mga sasakyan, kulang na ang espasyo kung makikisiksik pa tayo, at may posibilidad pang mahulog ka sa butas kung pipilitin mong tumawid sa highway. isa pa, kulay pink at blue ang footbridge, kakulay ng suot ng mga Emo. Counted na rin siguro yun.

Epidemia 3 (volume 2)

2007-11-12T03:16:00.000-08:00

...continuation

Hindi na kumibo si Aling Kunelia, nabasa na niya ang pangyayari sa mga kilos at asta ni Ron-ron, nasanay na siya na sa tuwing may kinasangkutan gulo ang kanyang apo, ganito ang asta nito, Kahit papano naman, magalang na bata si Ron-ron, kahit na wala siya sa piling ng kayang magulang dahil sa nagtatrabaho ang mga ito sa ibang bansa para pag aralin siya, kahit kailan, hindi siya nakalimutang mahalin ni Aling Kunelia, hindi siya nagutom sa kalinga at lalong hindi nauhaw sa kalayaan, kung ikukumpara sa lahat ng 4th year highschool student, si Ron-ron na yata ang pinaka-malaya, Bukod sa sobrang luwag ni Aling Kunelia, kayang kaya niyang gumawa ng paraan para magawa niya ang gusto niya. sakali mang hindi pa sapat ang kaluwagan ni Aling Kunelia.

Sa bawat Lunok ng hapunan, isang panalangin din ang alay ni Aling Kunelia para sa apo, na sana ay magbago na ito, may kutob kasi ang matanda na may mangyayaring masama sa binata niyang apo, napapadalas na kasi ang pakikipag away ni Ron-ron, natututo na rin siyang umuwi ng gabing gabi kahit na alas kwatro ang oras ng labas niya, at malapit lang ang eskwelahang pinapasukan niya sa munting tahanan nila. Halos nakakalimutan na nga ni Aling Kunelia na uminom ng gamot kakaalala kay Ron-ron.

Alas nuwebe ng gabi, nahiga na si Aling Kunelia, ganitong oras kasi siya madalas antukin, ganitong oras din naiiwan si Ron-ron sa Sala sa baba para manood ng paboritong Wrestling Match kada Tuesday ng gabi. Kaya naman nakakapagtaka at naririnig ni Aling Kunelia ang mabibigat na Paa ni Ron-ron paakyat ng hagdan papunta sa Kwarto ng Matanda:

Ron-ron: La, Gamot niyo po. inom muna kayo bago matulog.
Aling Kunelia: Ay, Onga pala! tsk! nakalimutan ko nanaman uminom.
Ron-ron: Isang linggo niyo pong iinumin yan sabi ng Duktor niyo kaya gumawa nako ng listahan ng oras ng inom niyo, dinikit ko po sa Ref, para kahit wala ako, makakainom kayo.
Aling Kunelia: Ay, ganoon ba? salamat iho ha.

Inabot ni Ron-ron ang gamot at isang napakalaking baso ng tubig kay Aling Kunelia, Tahimik sa Kwarto ng matanda, dinig na dinig ang bawat paghigop at paglagok ng tubig ng matandang noong oras na iyon ay umiinom ng isang capsulang pangsakit sa Puso. Pagkatapos uminom ng gamot, kinlose-up kay Aling kunelia ang camera:

Aling Kunelia: Ron, pwede ba bawas bawasan mo yang pakikipag away mo ha? nagaalala na kami sayo eh.
Ron-ron: Kayo? nino?
Aling Kunelia: ng Mommy mo.
Ron-ron: Bakit? kelan niyo siya nakausap?
Aling Kunelia: Tumawag siya kahapon, kinwento ko lahat ng kalokohan mo. at alam mo ba iho? iyak ng iyak ang nanay mo. at ayaw niyang ipaalam ko sayo na iniyakan ka niya.

Nung oras na iyon, naantig ang puso ni Ron-ron, alam niyang galit na galit sa kaniya ang nanay niya at alam niyang dahil yon sa kalokohan niya. Pero alam din niya na bihirang umiyak ang nanay niya, at dahil hindi niya alam ang sasabihin, nanatili siyang tahimik at sa kauna-unahang pagkakataon, nangilid ang luha sa mga mata ni Ron-ron.

Aling Kunelia: Sabi niya sakin, "nay, nahihiya na ako sa inyo dahil diyan sa mga kagaguhan ng panganay kong yan, pero pakiusap ho, wag niyo siyang tatalikuran. Alam ko pong ako ang responsable sa kanya, kaya bilang nanay niya, nakikiusap po ako sa inyo na tiyagain niyo si Ron-ron ko, PAKI-USAP HO NAY." Sabi niya, tatawag siya ulit bukas para kausapin ka. Alam mo Ron, mahal na mahal ka ng nanay mo. wala siyang ibang tinanong sakin kundi ikaw, ni hindi nga niya ako kinamusta man lang eh. Ikaw ang bukambibig niya. Kaya iho, magpakatino ka na.

Masyadong madamdamin ang uhh.. damdamin ni Ron-ron, parang may puwersang nag-udyok sa kanya na gantihan ang pagmamahal na pinapakita ng nanay at ng Lola niya, pero hindi parin siya nakapag salita, sa halip, tumalikod siya kay Aling Kunelia at ginalaw ang ulo para ipakitang handa siyang sumubok sa pagbabago.

Aling Kunelia: O siya, iho, matulog ka na, may pasok ka pa bukas.

Bumaba ng hagdanan si Ron-ron at pinatay ang TV, tapos na ang Wrestling Match at hindi niya yon napanood. Pero Umakyat ulit siya sa Hagdan, habang umaakyat, tulala at wala sa sarili si Ron-ron, dahil sa damdaming nangingibabaw sa kanya, at bahagyang dumulas siya ng hagdan, pero hindi pa siya namatay. Alam kong inaabangan niyo kung sino ang mamamatay sa kwentong ito kaya Abangan niyo sa Volume 3...

to be continued..

Epidemia 3 (volume 1)

2007-11-08T00:26:00.000-08:00

"PUTANG INA MO!" Sigaw ni Ron-ron kasabay ng isang malakas na suntok sa kaaway niyang 4th year Highschool na bukod sa basag ang mukha, durog na rin ang pangarap na maging Valedictorian dahil sa gulong kinasangkutan. "Sige, durugin mo panga niyan!" Sigaw ng isang katropa ni Ron-ron na nagpapabilis ng lukso ng dugo ng binatang matipuno, malakas at mapusok. Patuloy ang malakas na sigawan sa isang bakanteng lote na maraming kabataang kalalakihan, lahat sila ay tila may pinapanood navariety show sa TV, libang na libang habang sina Ron-ron at Jordan ay nagbabasagan ng bungo. Di hamak na mas maraming tama si Jordan, bagama't may kalakihan rin ang katawan nito at halos kapantay lang ng laki at lakas ng kalaban niyang si Ron-ron, hindi niya malalamangan ang 10 taon na "experience" ni Ron-ron sa pakikipag-away.. pero nakahanap siya ng magandang pwesto at pagkakataon para makaganti sa sapak ni Ron-ron, bumwelo siya ng malayo at pinakawalan ang isang napakalakas na uppercut na siyang tumama sa panga ni Ron-ron, Aminado si Ron-ron na nahilo siya sa natanggap na sapak pero alam din niya na hindi iyon sapat para ikatalo niya, sa isang kisapmata, hindi na kinailangan ni Ron-ron na galawin ang kamay niya para tapusin ang laban, sa halip ay tinuhod niya sa tiyan si Jordan, at dahil sa kagustuhan ni Jordan na makailag, nagawa niyang iiwas ang tiyan niya at sa awa ng tadhana, eksaktong sa sikmura lumanding ang tuhod ni Ron-ron na ikinaluhod niya, inginudngod ni Jordan ang sariling mukha sa lupa upang damdamin ang sakit na dulot ng tuhod ni Ron-ron, matagal na hindi nakatayo si Jordan, sa sobrang tagal, humupa na ang malakas at masigabong ingay ng mga highschool students sa nasabing bakanteng lote, at dahil nawala na ang init ng pangyayari, hindi nagtagal ay isa isa na ri silang naguwian.. Umuwi na rin si Ron-ron, na may baon na pasa sa pisngi at putok sa labi.. At iniwan nila ng nakabaluktot at namimilipit si Jordan..

Habang naglalakad pauwi si Ron-ron, naalala niya ang nangyari noong nakaraang gabi, naalala ko ring maglagay ng dialog:

Naglalakad sila ni Francis pauwi galing school, tahimik at walang pinaguusapan nang biglang dumating si Teklo, ang pinakamaliit at pinakamatalino sa barkada nila, bagama't maliit, mataas naman ang ambisyon at pangarap sa buhay.

Ron-ron: Tek, problema mo?
Teklo: Ha? eto, galing ako sa english class ko, kakatapos lang ng debate namin tungkol sa Physical Fitness
Francis: O, ano nangyari ba't parang gusot yng mukha mo?
Teklo: Ha? wala.

hindi nakatiis si teklo at nagkwento na rin..

Teklo: Lentek tong si Jordan, antalino pala nun no?
Ron-ron: Bakit?
Teklo: Sabi ng teacher namin, kung sino manalo sa debate, makakasali sa Quiz bee sa monday, gusto ko sanang makasali, simula first year pa ako sumusubok..
Francis: Edi ba last year siya rin ang nanalo sa Quiz bee na yan? nakiusap ka pa nga diba?
Teklo: Oo, sabi niya sakin last year, bibigyan niya ko ng chance na makasali this year.
Ron-ron: Ay Pucha! alam ko na! hindi ka pinagbigyan ni Jordan no?
Teklo: Yun na nga yun pre. gusto ko lang sanang makasali sa Quiz bee bago man lang ako grumaduate, wala eh.. mas matalino talaga si Jordan.
Ron-ron: Gago pala tong si Jordan eh..
Francis: Ganun talaga yun. walang patawad yun mapa exam o debate.
Teklo: Pero dibale, pre, ok lang yun.. sige, nagtext na tiyuhin ko, una nako pre.
Francis: Sige! Ingat sila sayo!
Ron-ron: Hehe.. Onga, Small but terrible ka pa naman..
Francis: Wahaha.. hinde. Terrible but Small., waha!
Teklo: Wahaha. Ulol!

Medyo naawa naman si Ron-ron kay Teklo, kaya binalak nila ni Francis na kausapin si Jordan, para lang ipaalam ang sinapit ng kabarkada. "kausapin natin si Jordan" sabi ni Francis. "Oo. pero bukas na.. dito nako pre, ingat." paalam ni Ron-ron sa kaibigan. "Sige Gladiator" sabi ni Francis habang naglalakad palayo kay Ron-ron at unti unti nang nawala sa eksena.

Hindi nagtagal, natapos na ang flashback, nag fade-out ang camera at nag fade-in sa eksenang ito:

Nakarating na ng bahay si Ron-ron, naglakad siya patungo sa pintuan at pagbukas niya nito, "O diyos ko! nagalala ako sayo bata ka! Kanina pako dasal na dasal sabi ko sana walang nangyaring masama..." "Ok lang ako Lola, Ano ulam?" napansin agad ni Lola Kunelia ang pasa at natuyong dugo sa labi ni Ron-ron, "O anong nangyari sayo? San ka ba galing? bakit may sugat ka? napano yan?" Halos isang segundo lang ang kinailangan ni Lola Kunelia para matanong ang lahat ng iyan, at sinundan pa ng mas mapanuring mga tanong.. " Anak ka ng! nakipag-away ka naman no?" "hinde" matigas na sagot ni ron-ron. "Patingin nga---" . "Wala nga. TSK. Gutom nako la, ano ba ulam?". "SAN KA BA KASI GALING?" pasigaw na tugon ni Lola Kunelia habang sumasandok ng kanin at ulam ni Ron-ron. "Sa school san pa?" sagot ng binata. "San galing yang sugat mo? napano yan?" malumanay na paghahanap ng paglilinaw ni lola Kunelia.

"TSK" lang ang sagot ni Ron-ron

Hindi na kumibo si Lola Kunelia,

ops.. bakit sa tingin mo nilagyan ko ng Vloume 1? kasi may Volume 2.
to be continued..

Blogin mo ang Mundo

2007-11-01T08:45:00.000-07:00

May kakaiba ngayong panahong ito, hindi ko muna pinansin nung una dahil takot akong bumuo ng teorya tungkol sa bagay na hindi ko pa talaga alam, pero ngayon, sa tingin ko, nasaksihan ko na talaga ang kaibahang iyon, kung iniisip niyo na nagsearch ako, nagkakamali kayo. hindi ko na kailangan gawin yon dahil masyado nang kapansin-pansin ang bagay na ito at wala ka talagang choice kundi pansinin ito.

Wag na tayong lumayo, dito na lang muna tayo sa internet, particularly sa blog world. Sigurado akong napansin mo rin, at tutal naman nababasa mo ito ngayon, mas mabuti siguro kung dederecho na ako sa punto para hindi ka na naguguluhan at para hindi na ako nagiisip ng pampahaba.. kung hindi man ngayon, sooner or later, Tayong mga kabataan ang maghahari sa blog world kung hindi man pahintulutan sa buong internet.

Nung una pa lang, ayoko nang sumubok sa pag boblog dahil akala ko'y panibagong "kamunduhan" nanaman ito ng mga taong pa cool at naghahanap ng pansin ng iba, pero nitong nakaraang apat na buwan, nung magsimulang ma-activate ang online life ko, hindi na nakakagulat na marami akong nabasang blogs na talaga namang kumuha ng atensiyon ko at humahataw sa pangingibabaw kesa ibang activities na meron sa dito internet. Sa loob lang ng apat na buwan na yan, napatunayan ko talaga na karamihan sa mga bloggers ay mga kabataan. Masyado nga akong nagayuma ng blog world at hindi nagtagal ay sumubok na rin ako at nagsimulang maghasik ng pinsala sa blog world.

Sila ang nagpapaikot ngayon ng mundo ng blogging, mga kabataan. Karamihan ng mga bloggers ay 16-27 years old, sa edad na yan ay nakakapag express na sila ng kani-kanilang mga pananaw at opinyon tungkol sa buhay. Masyado nga naman kasing demanding ang pagsusulat ng libro, at aminin natin na hindi lahat ay pinalad na makapag akda ng sariling babasahin, ang isa sa mga napakagandang epekto ng internet ay ito: ang mahasa ang mga kabataan sa pag-eexpress ng sarili nila, kung puro kanta man ang blog nila, kung puro poems, puro links, puro tungkol sa lablayp, puro maiikling kwento, iba-iba man ang nilalaman ng blog nila, iisa lang sa tingin ko ang goal nun, ang salaminin ang blogger. Sa paraang ito, hindi man nila napapansin, pero napakalakas na ng impluwensiya nila sa internet, ilang online community na ba ang nakita mong nago-offer ng blog? Kung hindi lahat, halos lahat.

Nakakatuwang isipin na may boses na ang mga kabataang tulad natin sa panahong ito, binibigyan na ng importansiya ang ating opinyon at pananaw sa buhay, kahit papano, mababawasan din sa tingin ko kahit konti ang pagka illiterate nating mga youth, at kahit papaano, sana'y mabawasan na rin ang pagpapa-cool, sa halip, pagyamanin na lang natin ang kalayaan na binigay satin ng internet, wag nating sayangin sa pag gawa lang ng mga chain messages, pag copy-paste ng mga lyrics ng kanta, wag na rin sana tayong gumamit ng mga Jargons o mga salitang mahirap intindihin, nadidivide lang natin ang blogging community, tutal, nasa atin ang kapangyarihan para paikutin ang mundo ng internet, gamitin natin ito sa pag eempower ng kapwa tao at kung sadyang makasarili ka gaya ko, at least, pagyamanin mo na lang ang freedom of expression mo, wag kang titigil hangga't hindi mo nasasabi ang gusto mong sabihin, Malaya ka sa pagbibigay ng mensahe, pag aari mo ang blog mo at walang sinuman ang makakapigil sayo sa pagpo-post ng gusto mong ipost, panghawakan mo ang karapatan mong isulong ang iyong sariling opinyon at paniniwala, you have total command over your blog (naks! may pae-nglish-english pa).

Tandaan natin na mas Dominante ang mga kabataan ngayon kumpara sa mga nakaraang henerasyon, hindi natin alam kung hanggang kailan tayo may pagkakataong sumigaw, wag nating sayangin ang pagkakataon at ang tiwalang binigay sa atin ng kasaysayan, sa darating pang mga panahon, mabago sana natin ang pananaw ng mga ibang kabataan, napakalaki ang magiging epekto nito sa takbo ng society natin partikular na dito sa pilipinas, wag nating hayaang hindi natin masulit ang presyo ng internet bills natin, Habang bata pa tayo at malakas pa ang impluwensiya natin, yanigin natin ang buong mundo at gumawa ng sarili nating kasaysayan. "Let's make history" sa english.

Direkta akong nakikipag-usap ngayon sa'yo. sana'y naiparating ko ang mensahe ko. kaya kung may mensaheng nagising diyan sa damdamin mo, alam mo na ang gagawin mo. Blogin mo na ang mundo.

Taksil

2007-10-29T07:33:00.000-07:00

Heto nanaman ako. Nandito nanaman ako sa harap ng bulok kong computer at gumagawa ng bagong post, ewan ko ba, hindi ko talaga maiwan ang ganitong gawain, parang kailangan ko laging i-express ang nararamdaman ko sa tuwing napupuno ako ng feelings at emotions. Pero alam niyo ba, sa tingin ko, walang patutunguhan ang post na ito, kasi sa maniwala kayo at sa hindi, wala talaga akong konsepto kung ano ang isusulat ko ngayon, katulad ng sinabi ko dati, wala akong disiplina, kung ano ang maisip ko, isusulat ko. dere-derecho.

Hindi naman nakakapagtaka kung bakit eh, alam niyo kasi, buong araw akong nagbasa ng libro. Oo. buong araw. Isang milagro nanaman ang nangyari dahil ang isang taong katulad ko na tamad.. ay nakapagbasa ng libro. Isa na yata ako sa mga pinakatamad magbasa. simula pa nung bata ako, ang gusto kong libangan ay yung mga action-packed, tinatawanan ko ang mga nerd na nagbabasa ng libro, wala akong pakialam kung ano ang binabasa nila pero katulad din ng sinabi ko dati, isa rin akong taong madaling malibang, kaya hindi ko maiwasang mainggit sa mga taong nakikita ko na libang na libang. Kahit tinatawanan ko sila, may parte pa rin sa akin na nagsasabing kinaiinggitan ko sila, kasi mukhang libang na libang sila. Hindi ang gawain ang kadalasang nakakaimpluwensiya sakin, kundi yung pagkahumaling ng ibang tao sa gawain na iyon, nauuna kong tinitignan palagi kung ano ang response ng isang tao sa ginagawa niya, susunod na lang ang pagiimbestiga ko sa quality ng gawain na iyon, Ganyan ako dati.

Pero dahil nga tao ako at hindi alien, nagbago ako. Nagkabaligtad ang proseso ng inquiry ko, una ko nang tinitignan ngayon ang quality ng gawain bago ang mga response ng mga taong gumagawa nito. Kaya nga naman ngayong mga panahong ito, marami akong ginagawa na kadalasan ay hindi pasado sa standards ng nakararami. Sa parehong paraan na maraming bagay na pasado sa majority ang hindi ko ginagawa.

Katulad na lang nito, sinong matinong blogger ba ang gagawa ng post na walang pinatutunguhan gaya nito? Una tungkol sa nabasang libro tapos ngayon naman tungkol sa gawain, ka-azar diba?
Pero balikan natin yung mga nabasa kong libro, paulit-ulit ko na ngang sinasabi na meron akong libro na Sherlock Holmes diba? Parang nagyayabang na nga lang ako eh, pero pakiramdam ko, mahigit sampung taon ko ang pag aari yang librong yan, hindi ko na mabilang kung ilang beses ko nang kinatamaran at inisnab yan sa desk ko, minsan kahit saktong sakto ang oras para basahin, natatalo pa rin ako ng katamaran ko, paulit-ulit ko na lang ito:

Libro: Sherlock Holmes the complete novels and stories
Agi: Hmm.. Basahin ko kaya ito?
Libro: Volume 1
Katamaran: Hay naku... Boring yan, ano naman mapapala mo diyan? Humiga ka na lang. bagong ayos yung kama mo o.
Agi: (titingin sa kama) Waw. bagong ayos nga! umuulan pa! angsarap matulog! (sabay higa, tapos maya maya humihilik na)

Pero ngayong araw na ito, napuno ng excitement ang buhay ko dahil malaki ang pagbabago, nag out of town ang katamaran ko at inalipin ako ng mga naiwan kong kasama --ang mga libro.

Libro 1: Sir Arthur Conan Doyle, with an Introduction by Loren D. Estleman
Agi: Opo ser. hindi ako lalaban..Libro 2:
Psychology and Crime: a textbook for College students in Psychology, Sociology, Criminology and Law.
Agi: Tama na po a---
Libro 3: Introduction to Psychology: Second edition.
Agi: Baka hindi ko po mapigila---
Libro 4: Ink and Politics by Pol Medina Jr.
Agi: O sige po, pero isa lang ha..
Libro 5: Bakit baliktad magbasa ng libro ang mga pilipino by Bob Ong.
Agi: Ano pa? penge pako..
Libro 6: Bob Ong's Alamat ng gubat.
Agi: yun lang? ubos na?
Libro 7: Stainless longganisa by Bob Ong
Agi: bitin eh, isa pa.
Libro 8: Ang paboritong libro ni hudas by Bob Ong.

Pakiramdam ko na-seduce ako. Inabuso nila ang kapusukan ko, palibhasa alam nilang madaling makuha ang pansin ko, naviolate ko tuloy ang sagradong sumpaan namin ng katamaran ko na hinding hindi ako magpapauto sa mga librong yan, Nakatapos ako ng pitong kaso ni Sherlock, nalaman ko ang iba't ibang behaviors at personality disorders ng mga tao, natutunan ko ang ibig sabihin ng Schizophrenia, Narcissitism, Histrionia, Autism, Paranoid personality, Schizoid personality, Neurosis at ang ibig sabihin ng mga salitang Haliparot at Balahura. Natutunan ko kay Pol Medina Jr. na ang paboritong pagkain ni Erap ay ang Sarili niyang mga salita. Nalaman ko kay Bob Ong ang lasa ng toning water, natutunan ko rin sa kanya na ang ipis ay butterfly, kulay brown lang ang pakpak, Nakilala ko si Robert Fulghum dahil ipinakilala siya sakin ni Bob Ong at Naliwanagan ako sa favorite past time ng mga guinea pigs sa librong Ang paboritong libro ni hudas ni (siyempre) Bob Ong.

Andami kong kasalanan sa katamaran ko. Pano ko ipapaalam sa kaniya? baka sabihin niya, pinagtaksilan ko siya sa kabila ng pagbibigay niya sakin ng sarap ng pakiramdam, maya maya, babalik na siya, secret natin ito ha. wag niyo ibubulgar na nakalaguyo ko yang walong librong yan at nagbunga ang pagsasama namin, baka hiwalayan niya ako, kailangan ko siya, mahal ko ang katamaran ko.

(biglang may nagsalita)

AGI, IM BACK!