tag:blogger.com,1999:blog-57096592009-07-09T23:21:26.502+02:00verschenen eerder in dagblad metro | copyright jacq. veldmanjacqnoreply@blogger.comBlogger108125tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-64312417591949544632009-07-09T22:48:00.000+02:002009-07-09T23:21:26.512+02:00

Nou, en toen werd mij mijn rijbewijs op brute wijze ontnomen. Oké, eerlijk gezegd was het mij gewoon ontschoten het te verlengen en wat blijkt: dan kun je maar beter even niet gaan rijden.“Nou ja, het kán wel, maar dan moet je héél voorzichtig rijden”, zei vriendin 1.Zij keek mij benauwd aan.Ik keek benauwd terug.Eerlijk gezegd wil ik altijd vooral andere auto's inhalen, ik snap ook niet goed

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-39726650483621889142009-06-30T23:20:00.000+02:002009-06-30T23:20:35.608+02:00

In een ver, ver verleden was ik in stilte verliefd op de knapste jongen van de school. Hij had een brommer, ik een bril (model Lee Towers). Maar op een dag zou hij mij ineens wél zien staan (ik zou ooit contactlenzen mogen) en met die vurige hoop in mijn hart schreef ik in mijn dagboek met zwierige letters de tekst van het prachtige liedje One Day In Your Life, dat de toen nog jonge Michael

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-60686080168475167232009-05-10T11:54:00.000+02:002009-05-10T16:56:31.135+02:00

Er is natuurlijk niemand zoals ik. Maar wie ik dan ben, daarover lopen de meningen uiteen. Zo riep een man op Kantoor vorige week naar mij: “Hee jacq, moet jij niet naar de secretaressedag?!” Zwaaide vriendelijk, stak een duim op. Ik keek hem wezenloos na, en het gevoel in mijn binnenste was: beteuterd.(Laat ik er direct bij zeggen dat ik dus niets tegen secretaresses heb. Eerlijk gezegd lijkt

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-88318109987337324712009-05-09T18:47:00.000+02:002009-05-10T16:56:04.474+02:00

Ging het ineens over of mannen galant moeten zijn.“Ik vind dat mannen galant moeten zijn”, zei vriendin S.“Ik ook, ik ook”, zei vriendin M.“Hm...”, zei ik.“Wat vind jij dan, Jacq”, zeiden vriendin S. en M. tegelijkertijd.Ik vouwde mijn linkerbeen onder mijn rechter. Daarna vouwde ik mijn rechterbeen onder mijn linker. Het zat niet echt lekker, maar anders moet je al je benen weer terugvouwen dus

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-36705652160230251862009-05-08T16:46:00.000+02:002009-05-10T16:55:38.720+02:00

'Ik doe sinds kort aan meditatie', zei vriend A. maar ik verstond medicatie.Ik was Direct Geïnteresseerd. 'Dus je wordt er rustig van', zei ik.'Ik word er heel rustig van', zei vriend A. 'Maar niet slaperig?', zei ik. 'Nee, juist heel gefocust en in the moooment', zei vriend A.'Heb je ook een naam', zei ik.'Die organisatie heet zus en zo', zei vriend A. 'Nee maar gewoon een náám', zei ik. 'De

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-90101271103047617382009-03-22T21:45:00.000+01:002009-03-22T22:03:47.982+01:00

De mooiste bijnadoodervaringen zijn de bijnadoodervaringen waarbij je bijna dood ging maar tóch bleef leven. Het bedankje gaat deze week naar mijn kettingkast, die onlangs tijdens mijn fietstocht van Kantoor naar huis spontaan danwel zeer weldoordacht in twee stukken brak. Hoe dan ook: de ene helft van mijn kettingkast stak zich in mijn voorwiel, stuk twee stak zich in mijn achterwiel. Ikzelf

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-16035696784078507322009-03-21T13:02:00.000+01:002009-03-22T22:03:05.085+01:00

Kregen we een hele discussie over of mannen mogen huilen.'Mannen moeten gewoon normaal doen', riep vriendin S. wreed.'Een man die huilt, daar kan ik het niet op', zei vriendin M. hardvochtig.'Wees toch niet zo wreed en hardvochtig voor de man', zei ik.Want ook mannen hebben nou ja emoties dus. En als je ze maar lang genoeg tergt (hihi!), dan komen die emoties er op een bepaalde dag gewoon een

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-60089649624164756232009-03-20T22:00:00.000+01:002009-03-22T22:02:16.898+01:00

Ik was gewaarschuwd. Kapper M. zou een begenadigd kapper zijn, maar tevens een Bijzonder Excentriek Persoon, die niet zou schromen om je te vertellen wat er zoal schortte aan je haar, je make-up, je gezichtsvorm en je hele fokking karakter.Ik had gefronst. Er zijn maar vier zaken waar ik niet graag kritiek op hoor: mijn haar, mijn make-up, mijn gezichtsvorm en mijn hele fokking karakter. Aan de

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-54155852555684353702009-02-03T12:12:00.000+01:002009-02-03T12:19:53.775+01:00

In het leven moet je soms zware beslissingen nemen. Zeker als het erom gaat dat je iemand wilt dumpen. Dan ga je niet over één nacht ijs, ook niet over twee, maar bijvoorbeeld wel over drie. Enfin, wat ik zeggen wilde: ik heb mijn kappersmeisje gedumpt. We hebben een mooie tijd gehad, en toch zeker een jaar of twee met veel plezier met de handen in elkaars haar gezeten (ok, zij dan alleen in het

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-38485607250138576732009-01-30T11:12:00.001+01:002009-03-24T20:05:25.126+01:00

'Hij is onhandelbaar en maakt loeiende geluiden, zal ik het geluid nadoen?', zei ik.'Oké', zei de dierenarts. Dus ik deed het geluid van mijn kat Boris V. na. Drie assistentes staken hun hoofd bezorgd om de deur. Een paar ruimtes verderop kwamen kleine huisdieren uit hun narcose. Boris V. keek verliefd naar de dierenarts. Niets wees erop dat dit de kat was die vloekend en tierend zijn etensbak

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-4796720047305994922009-01-29T09:11:00.000+01:002009-01-31T11:34:28.864+01:00

'Maar wat nu dan te doen, zeg', zei ik.'Ik haal even dinges erbij', zei de oogarts.En hij kwam terug met de knappe jongen in de witte jas. Ik schrok. Die kende ik al. Ik had geprobeerd met de knappe jongen in de witte jas te flirten toen ik nog in de wachtkamer zat. Aan zijn reactie had ik niet helemaal kunnen zien of de knappe jongen mij ook vreselijk zag zitten of dat hij juist dacht: wat een

jacqnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-11540817041897952072009-01-28T19:10:00.000+01:002009-01-31T11:34:01.760+01:00

Dus toen moest ik ineens denken aan de brugklas. En dat we zo tegen de kerstvakantie met een hele groep naar onze oude basisschool fietsten, vanwege... enfin, om redenen die onszelf niet bekend waren maar op een dag stapten we dus op onze fietsen en we waren ineens bij onze oude basisschool.Meester Gerard van de zesde had verrast gereageerd. We hadden door het lokaal gelopen waar we van de zomer

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-345656124966631582009-01-27T13:07:00.000+01:002009-01-31T11:33:37.416+01:00

Mijn mobieltje rinkelde. Schoonmaakster S., zag ik in het display. Zo heerlijk, zit je zelf op Kantoor een beetje mensen te klieren, wordt ondertussen je hele huis schoongemaakt, haha! Het enige wat ik hoef te doen als ik thuiskom, is alle dingen weer rechtzetten en -leggen, omdat schoonmaakster S. meer van het schuin is. De dode plant, mijn bankkussens, het bijzettafeltje - als het kon zou ze

jacqnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-62380051913280873572009-01-26T20:10:00.000+01:002009-01-26T22:06:05.077+01:00

Ik moest wachten op de trein. Ik dacht: wat zal ik nu doen dan. Ik dacht: ik steek een sigaret op.Ik deed het. Na drie bijzonder fijne inhalaties en evenzovele uitblazingen tikte iemand mij op de schouder. Met een ruk draaide ik mij om. In Amsterdam moet je echt uitkijken dat iemand je niet zomaar een mes tussen de ribben steekt, hè. Hoewel het natuurlijk nog maar de vraag is of diegene je dan

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-16613874803962281702009-01-25T19:24:00.000+01:002009-01-26T22:03:43.299+01:00

'Maar moet ik nu in Amersfoort overstappen of in Hilversum', zei ik.'Nou, in Hilversum dus', zei de conducteur.'Maar net zei u Amersfoort', zei ik.'Oh ja, ik bedoel dus Amersfoort', zei de conducteur.'U bedoelt Amersfoort', zei ik.'Ik bedoel Amersfoort', zei de conducteur.'Weet u dat heel zeker', zei ik.'Hè verdorie nee, tóch Hilversum!', zei de conducteur.'Hilversum it is dan', zei ik met een

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-80256201561967216442009-01-23T19:26:00.000+01:002009-01-26T22:05:36.301+01:00

'Ga je vanavond mee naar het body balance-klasjuuuuh', zeurde vriendin 1.'Nou... nee', zei ik. 'Maar het is met yoga, tai chi en pilates', zei vriendin 1. Zij keek erbij alsof dit de toverwoorden waren waarvan ik zou opspringen en van enthousiasme in mijn handen zou gaan klappen.'Hocus pocus pilates pas', zei ik, omdat ik nu eenmaal een sterk ontwikkeld gevoel voor humor heb.Als reactie tilde

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-10653156872216088642008-11-25T19:23:00.001+01:002008-11-25T19:23:36.094+01:00

Het was in die dagen dat er een bevel uitging van de directeuren van Kantoor: iedereen moest zich ontwikkelen. 'Ik ook???', zei mijn collega D., die denkt dat hij perfect is. 'Jij ook', zei de baas. 'Maar...', zei mijn collega S., die veel van zijn zinnen met 'Maar...' begint (hetgeen ik overigens een heel gezonde attitude vind) en daarna meestal in langdurig stilzwijgen vervalt. 'Totaal geschift

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-50290169045709420602008-10-03T00:41:00.000+02:002008-10-03T00:41:00.209+02:00

Hèhè, nu dan eens een op wetenschappelijke dingen gestoeld stukje. Het schijnt dat als je met een intieme vriend of vriendin een helling beklimt, dat je dan die helling als minder steil ervaart. De tranen sprongen mij in de ogen toen ik dat las. Mensen zijn ook eigenlijk zo schattig, dacht ik, en ik moest vooral ook aan mezelf denken. Ik belde direct mijn intieme vriendin 1, die niet opnam en

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-35426824006869021102008-10-02T22:15:00.000+02:002008-10-02T22:16:22.951+02:00

Balen zeg, ik had nog zó aan mezelf gezworen dat ik hier nooit klaagstukjes over helpdeskjongetjes zou neerzetten. Wie eenmaal klaagstukjes over helpdeskjongetjes het licht laat zien, zet daarmee immers de deur open naar méér klaagstukjes. Volgende week dus waarschijnlijk stukje over telemarketeers. Week daarna: de vertragingen bij de NS. Ik word al moe als ik eraan denk. Hoe dan ook, ik had me

jacqnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-12452357138027712812008-08-08T09:07:00.000+02:002008-08-08T09:07:10.278+02:00

Het leek wel een boze droom. Nergens lagen de kruiskopschroeven en overal stonden in zichzelf gekeerde huisvaders die heel goed leken te weten wat ze hier kwamen doen. En ik daar dan tussendoor rennend van gangpad 43 via gangpad 14 naar gangpad 2 en toen terug naar 43. Niemand die mij opmerkte, mij hulp aanbood of desnoods een potje met mij flirtte. De huisvaders (normaal gesproken toch een

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-37173299539940089222008-08-07T11:02:00.001+02:002008-08-07T11:02:51.796+02:00

Ik mocht een huis kiezen, maar het mocht alleen vanaf papier. 'Maar de huizen zijn al bijna klaar, ik kan er zo in om even te kij-kuuuun!', riep ik gefrustreerd. 'De werkmannen hebben strikte orders niemand in het complex toe te laten', sprak de mevrouw streng.Ik was tijdens het telefoongesprek al halverwege de houding die ik meestal stante pede aanneem bij Uitzichtloze Situaties: met mijn hoofd

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-60507951121436567822008-08-06T10:58:00.000+02:002008-08-07T10:59:26.364+02:00

Vroeger, toen hadden vriendin 1 en ik tenminste nog onze popstercarrière. Nu hangen we aan bars in plaatselijke cafés, turven in excelsheetjes in welk etablissement we het slechtst worden bediend en waar ze de glazen het volst schenken. En we maken ruzie om dingen die ik hier eigenlijk verder ook niet durf te vertellen aangezien ik dan zelf in een tamelijk slecht daglicht kom te staan.'Als we

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-57086136863140617442008-08-05T10:55:00.000+02:002008-08-07T10:58:38.533+02:00

Het was al snel duidelijk dat aan kat X een steekje los zat. Maar laat ik bij het begin beginnen. 'Wil jij een weekje kat X eten geven', vroeg vriendin D. 'Natuurlijk!', zei ik. 'Je moet ook de drollen uit de kattenbak scheppen', zei D. 'Hè?!', zei ik, want daar had ik dus even helemaal geen zin in. De drollen van je eigen kat, alla. Maar de drollen van een vreemde, ik vind het toch een barrière.

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-45888284579092765892008-08-04T10:54:00.000+02:002008-08-07T10:55:23.342+02:00

Voordat de TomTom in mijn leven verscheen, ging het altijd maar op één manier. Ik ging een stukje rijden en hup, ik verdwaalde. Of verdwool, dat zou eigenlijk een mooier woord zijn, dus laten we voortaan verdwool gebruiken. Bij elke autorit die ik maakte, kwam er een moment dat ik bij mezelf moest bekennen: Oh God, ik ben verdwaald. Of verdwoold, zoals ze dat dan tegenwoordig zeggen.Oh God, dacht

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-79632557206205113852008-07-01T11:05:00.001+02:002008-08-07T11:07:00.000+02:00

Ik heb me het afgelopen weekend nog even helemaal doodgerookt in een horecagelegenheid, en het is in die zin dus een wonder dat ik daarna toch nog een stukje heb kunnen tikken. Van tevoren had ik me bedacht dat ik zeer bewust mijn aller-aller-állerlaatste horecasigaret uit mijn pakje zou halen, en er met veel gevoel voor dramatiek de brand in zou jagen. Dit liep mis, om redenen die ik later uit

jacqnoreply@blogger.com0