tag:blogger.com,1999:blog-57096592010-01-03T03:03:13.916+01:00de metro-columns | jacq. veldmanjacqnoreply@blogger.comBlogger125125tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-64645214386128224982009-12-30T08:54:00.000+01:002010-01-03T02:55:15.964+01:00

Als kind had ik niet veel vrienden want je had toen nog geen Twitter. Maar gelukkig was er dan altijd nog Jezus. De Zoon van God en ik onderhielden een intense, maar gecompliceerde relatie. Het kwam erop neer dat we wel dezelfde dingen wilden maar dat we toch uiteindelijk niet hetzelfde leuk vonden. Als ik mijn broertje welverdiend wat plukken haar uit de kop trok, wist ik al tijdens het

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-80379365747526255212009-12-18T09:22:00.001+01:002010-01-03T03:03:13.923+01:00

“Nee, maar die borsten van Patries die zijn wel fotoshopt”, zei ik. “Ik heb zin om heel veel nieuwe make-upjes te kopen”, zei vriendin 1. “Ik verveel me”, zei ik. “Ik verveel me ook”, zei vriendin 1. “Hebben jullie zin in een potje Triviant?”, zei de man van vriendin 1. Ik verslikte mij, in niets. De laatste keer dat ik een spelletje deed, verloor ik van een kind van twee, dat met een stalen

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-60662964749405634832009-12-17T10:25:00.000+01:002009-12-18T22:34:01.459+01:00

En toen bereikte ons het gerucht dat wij dit jaar geen kerstpakket gaan krijgen op Kantoor. "Dit kán niet waar zijn" , zei collega S. "Het is een gerucht hè", zei collega D. "Maar waar vandaan kómt dit gerucht", zei ik. "Uit het roddelcircuit", zei collega D. Het roddelcircuit op Kantoor is een fascinerend circuit waarvan wij normaal gesproken dankbaar gebruikmaken. Waar ik 'wij' zeg, bedoel ik

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-25846284743831364142009-12-16T11:26:00.000+01:002009-12-18T22:33:29.545+01:00

“Gerrit, dit kan zo niet langer doorgaan met ons”, zei ik. “Hoezo dat dan”, zei automonteur Gerrit. Ik haalde diep adem. Ik stond op het punt om automonteur Gerrit eens precies te zeggen wat ik ervan dacht. Dat ik, elke keer nadat de garage van Gerrit een kleinigheid aan mijn auto had gefikst, de dag erop weer terug kon komen. Omdat er bijvoorbeeld 'iets' onder de auto hing. De verlichting het

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-1962027594921757132009-12-15T08:26:00.000+01:002009-12-18T22:33:04.083+01:00

Nadat wij Ibiza, Barcelona en India als mogelijke bestemmingen voor een nachtje weg de revue hadden laten passeren, belandden vriendin 1 en ik uiteindelijk in de stad Groningen met onze rolkoffertjes. Dit was niet geheel onverwacht. Op de een of andere manier belanden vriendin 1 en ik namelijk uiteindelijk altíjd in Groningen. Ik vermoed dat Groningen voor ons hét symbool is voor de provence,

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-25618542050152070502009-12-14T08:28:00.001+01:002009-12-18T22:32:34.370+01:00

Ja mensen, ik heb een kledingkamer. Je zou het ook een walk-in-closet kunnen noemen, maar we zijn hier niet in de friggin' US of A, dus ik noem dat gewoon een kledingkamer. Het voordeel van een kledingkamer is dat je al je kleren in één oogopslag kunt zien. En het nadeel van een kledingkamer is dat je al je kleren in één oogopslag kunt zien. Het zijn er heel veel. Heel, heel veel. En ik denk dat

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-88215120680815385512009-12-13T07:29:00.000+01:002009-12-18T22:31:55.539+01:00

Ik ben in korte tijd verslaafd geraakt aan het een uur lang ervaren van pijn op zoveel mogelijk plaatsen in het menselijk lichaam. Maar dat komt: het is pijn op muziek. En het ritmisch kreunen van "au, au, au" is enfin ik schaam me een beetje om het op te schrijven maar nou ja dat is dus heel plezierig. Misschien is alles in het leven goed te dragen als het maar in de maat is, denk ik nu ineens.

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-15048262829210979302009-12-12T08:30:00.000+01:002009-12-18T22:31:16.892+01:00

Het is altijd wat raar om mensen van Kantoor ineens buiten Kantoor te ontmoeten. Mij overvalt meestal het idee dat ik direct aan het werk moet, of op zijn minst een of andere computer aan moet zetten. Veel mensen van Kantoor zijn ineens heel anders als ze buiten Kantoor zijn. Ikzelf heb dat niet, ik ben eigenlijk overal dezelfde en ik zit dus ook in de kroeg voornamelijk met één dichtgeknepen

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-19194883890854673062009-11-06T09:36:00.001+01:002009-11-21T13:37:15.615+01:00

Met een eersteklaskaartje koop je een stukje rust en vrede. Voor veel geld. Dus het gevoel dat je overvalt als blijkt dat de eerste klas bomvol zit - dat gevoel is woede. Pure, gerechtvaardigde woede. Ten einde raad wrong ik mij in een werkcoupé. Niemand werkte. Links van mij zaten twee jongens patat te eten. Het stonk. En volgens mij waren ze niet eens eersteklasgerechtigd. Ik kreeg zin om ze

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-38655812283347655082009-11-05T08:35:00.001+01:002009-11-06T15:14:28.320+01:00

Ik had nog maar conversatie voor vijftien à zestien minuten. Soms weet je dat exact. De taxi zou perfect zijn geweest. Op het eind zouden we nog nét niet volkomen uitgepraat zijn en op die semi-opgewekte manier van vriendinnen die eigenlijk allang geen vriendinnen meer zijn langs elkaar heen hoeven kijken. “Maar het pontje is veel leuker”, riep zij. “Okidoki dan”, bracht ik uit. Ik heb er niks

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-49099077246633348972009-09-27T08:35:00.000+02:002009-09-27T22:35:29.794+02:00

Eerst had ik jeuk. Toen kwam er een ei op. En de ochtend erop was de hele voet opgezwollen en kon ik er alleen nog maar aanstellerig mee slepen. Eerst vond ik het interessant (kijk, daar heb je de vrouw met de slepende voet, wie is zij, wat is haar achtergrond), maar later, toen vond ik het griezelig. Want als ik de zaak zo eens nuchter bekeek, leek het mij een kwestie van tijd voordat ik bijv.

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-61865569752273321662009-09-26T22:32:00.000+02:002009-09-27T22:33:31.947+02:00

“Er is echter één ding dat mij dwars zit, Gerrit”, zei ik tegen automonteur Gerrit.“Vertel het maar, Jacq”, zei Gerrit.“Ik word een kléin beetje gek van het alarm”, zei ik.Eerlijk gezegd werd ik zo onderhand Gillend Gek, maar je wilt niet al te veel als een vrouw overkomen in de buurt van automonteurs, want dan dwalen hun ogen onwillekeurig af naar personen waar wel mee te praten valt,

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-32581413702565946262009-09-25T09:33:00.000+02:002009-09-27T22:37:42.379+02:00

Dus toen vriendin S. werd gedumpt door een eikel, maar wij mochten hem dus geen eikel noemen want hij had het er óók heel moeilijk mee, zei vriendin S. hoopvol - enfin, toen vriendin S. dus werd gedumpt door een ongelófelijke eikel, toen waren wij er allemaal voor haar. Wij luisterden, reikten tissues aan, klakten met onze tong, wilden zelf ook even iets kwijt uit ons eigen leven en slikten dat

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-17055057610150235832009-09-24T22:31:00.000+02:002009-09-27T22:37:22.056+02:00

“Als je naar Istanbul gaat, moet je zéker ook naar de hamam”, zei mijn collegaatje R.“Ja túúrlijk”, zei ik. Maar ik dacht: nou... dat weet ik nog zo net niet.Ik herinnerde mij het hamamhorrorverhaal van collega S. die ooit ook in Istanbul was. Als ik er dan toch ben, moet ik zéker ook naar de hamam, had collega S. gedacht. Daar gearriveerd werd hij naakt en wel (ok dit verzin ik, maar lijkt me

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-31848114185832733772009-09-23T22:30:00.000+02:002009-09-27T22:31:49.922+02:00

Nou ja, kortom: om niet keihard te gaan krijsen tijdens de vergaderingen te A. is het van het grootste belang dat je een vorm van afleiding zoekt.Dat is niet moeilijk, je zorgt gewoon dat je totaal onvoorbereid bent, geen van de toegezonden papieren hebt gelezen en dientengevolge geen fláuw idee hebt waar de vergadering over gaat. Pas op het moment dat de voorzitter vraagt: 'Wat vinden jullie van

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-41386880609584708592009-09-22T22:29:00.000+02:002009-09-27T22:36:57.953+02:00

Feit één: ik riep al jaren dat ik nog niet dood gevonden wilde worden in een sportschoolklasje. Feit twee: enige weken geleden bevond ik mij, hoppa, in een sportschoolklasje. De mens is feitelijk onnavolgbaar en je kunt er geen peil op trekken. Ik spreek nu even voor mezelf.“Hallo, ik ben Gerard en ik ben jullie nieuwe Pilates-goeroe”, zei de kale man die dus Gerard heette.“Hahahaha!”, riep ik.

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-85419912978625526762009-07-28T22:33:00.000+02:002009-07-29T01:26:38.846+02:00

Het waait steeds zo hard, valt jullie dat niet op, en ik denk dat het daaraan ligt. Op Kantoor had ik na elk telefoongesprek keihard de hoorn op de haak gesmeten (jawel, dat kan dus echt wel, wij hebben nog van die draadjestelefoons, unbelievable eigenlijk). Verder had ik een paar mailtjes verstuurd die ik later nog had geprobeerd te onverzenden maar dat ging dus niet. Het betrof hier 1 jankmail

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-64312417591949544632009-07-09T22:48:00.000+02:002009-07-09T23:21:26.512+02:00

Nou, en toen werd mij mijn rijbewijs op brute wijze ontnomen. Oké, eerlijk gezegd was het mij gewoon ontschoten het te verlengen en wat blijkt: dan kun je maar beter even niet gaan rijden.“Nou ja, het kán wel, maar dan moet je héél voorzichtig rijden”, zei vriendin 1.Zij keek mij benauwd aan.Ik keek benauwd terug.Eerlijk gezegd wil ik altijd vooral andere auto's inhalen, ik snap ook niet goed

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-39726650483621889142009-06-30T23:20:00.000+02:002009-06-30T23:20:35.608+02:00

In een ver, ver verleden was ik in stilte verliefd op de knapste jongen van de school. Hij had een brommer, ik een bril (model Lee Towers). Maar op een dag zou hij mij ineens wél zien staan (ik zou ooit contactlenzen mogen) en met die vurige hoop in mijn hart schreef ik in mijn dagboek met zwierige letters de tekst van het prachtige liedje One Day In Your Life, dat de toen nog jonge Michael

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-60686080168475167232009-05-10T11:54:00.000+02:002009-05-10T16:56:31.135+02:00

Er is natuurlijk niemand zoals ik. Maar wie ik dan ben, daarover lopen de meningen uiteen. Zo riep een man op Kantoor vorige week naar mij: “Hee jacq, moet jij niet naar de secretaressedag?!” Zwaaide vriendelijk, stak een duim op. Ik keek hem wezenloos na, en het gevoel in mijn binnenste was: beteuterd.(Laat ik er direct bij zeggen dat ik dus niets tegen secretaresses heb. Eerlijk gezegd lijkt

jacqnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-88318109987337324712009-05-09T18:47:00.000+02:002009-05-10T16:56:04.474+02:00

Ging het ineens over of mannen galant moeten zijn.“Ik vind dat mannen galant moeten zijn”, zei vriendin S.“Ik ook, ik ook”, zei vriendin M.“Hm...”, zei ik.“Wat vind jij dan, Jacq”, zeiden vriendin S. en M. tegelijkertijd.Ik vouwde mijn linkerbeen onder mijn rechter. Daarna vouwde ik mijn rechterbeen onder mijn linker. Het zat niet echt lekker, maar anders moet je al je benen weer terugvouwen dus

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-36705652160230251862009-05-08T16:46:00.000+02:002009-05-10T16:55:38.720+02:00

'Ik doe sinds kort aan meditatie', zei vriend A. maar ik verstond medicatie.Ik was Direct Geïnteresseerd. 'Dus je wordt er rustig van', zei ik.'Ik word er heel rustig van', zei vriend A. 'Maar niet slaperig?', zei ik. 'Nee, juist heel gefocust en in the moooment', zei vriend A.'Heb je ook een naam', zei ik.'Die organisatie heet zus en zo', zei vriend A. 'Nee maar gewoon een náám', zei ik. 'De

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-90101271103047617382009-03-22T21:45:00.000+01:002009-03-22T22:03:47.982+01:00

De mooiste bijnadoodervaringen zijn de bijnadoodervaringen waarbij je bijna dood ging maar tóch bleef leven. Het bedankje gaat deze week naar mijn kettingkast, die onlangs tijdens mijn fietstocht van Kantoor naar huis spontaan danwel zeer weldoordacht in twee stukken brak. Hoe dan ook: de ene helft van mijn kettingkast stak zich in mijn voorwiel, stuk twee stak zich in mijn achterwiel. Ikzelf

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-16035696784078507322009-03-21T13:02:00.000+01:002009-03-22T22:03:05.085+01:00

Kregen we een hele discussie over of mannen mogen huilen.'Mannen moeten gewoon normaal doen', riep vriendin S. wreed.'Een man die huilt, daar kan ik het niet op', zei vriendin M. hardvochtig.'Wees toch niet zo wreed en hardvochtig voor de man', zei ik.Want ook mannen hebben nou ja emoties dus. En als je ze maar lang genoeg tergt (hihi!), dan komen die emoties er op een bepaalde dag gewoon een

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-60089649624164756232009-03-20T22:00:00.000+01:002009-03-22T22:02:16.898+01:00

Ik was gewaarschuwd. Kapper M. zou een begenadigd kapper zijn, maar tevens een Bijzonder Excentriek Persoon, die niet zou schromen om je te vertellen wat er zoal schortte aan je haar, je make-up, je gezichtsvorm en je hele fokking karakter.Ik had gefronst. Er zijn maar vier zaken waar ik niet graag kritiek op hoor: mijn haar, mijn make-up, mijn gezichtsvorm en mijn hele fokking karakter. Aan de

jacqnoreply@blogger.com0