Weaverannie knits and spins

Finland 3

2009-06-12T10:27:00.000-07:00

Zojuist schreef ik een bericht en werd toen het bijna klaar was het Net af gegooid. Daarom nu alleen de melding, dat we de rendier farm bezocht hebben, gestoken zijn door de vele muggen, gewandeld hebben naar de stad, waar het markt was en waar een reusachtig winkelcentrum was, dat we de 75e verjaardag van een medereiziger hebben gevierd bij terugkomst, en nu uit gaan rusten van de vermoeienissen. Morgen verder, dwars door Lapland. We zien wel, of we ook daar internet hebben.

I just wrote a message and when I was nearly finished I was thrown off the net. Therefore now just the message that we visited the reindeerfarm, were stung by hundreds of mosquitoes, walked into town, where there was a market and a huge shopping centre, that we celebrated the 75th birthday of one of our fellow travellers after we got back to the campsite and that we need a rest now after all these tiring events. We'll travel on tomorrow, eastwards through Lapland. We'll see if we'll have internet there.

In Finland 2

2009-06-11T12:22:00.000-07:00

Vanmorgen in alle vroegte (want de klok was gister immers een uur teruggezet) moesten we klaarstaan om in de bus te stappen. Om kwart voor negen vertrokken we en om ruim vijf uur waren we terug. Al die tijd vertelde de Finse gids. Boeiend en vermoeiend. Er viel zoveel te zien en te horen.
Maar eerst nog even terug naar gister: Ik schreef toen, dat we de ijsbreker Sampa hadden bezocht. Hier is hij:

This morning very early (we had to put the clock an hour backwards yesterday) we had to be ready to get into a bus. At a quarter to nine we left, to come back to the camping at past five o'clock. All the time the Finnish guide told us many things. Interesting,but also tiring: there was so much to see and hear.
But first back to yesterday, when we paid a visit to an icebreaker, called Sampa. Here it is:

Toen we op de brug stonden hadden we een prachtig uitzicht op de parkeerplaats met al onze caravans:

From the bridge of the Sampa we had a nice view of the parkinf lot, with all our caravans. Most of the time we say goodbye in the morning when we leave, and see each other again in the evening on the next campsite, but now we got together here.Dan vandaag. Er is eenvoudig veel te veel om hier te vertellen en te laten zien, daarom alleen even wat op textielgebied: Ik heb vandaag weefgetouwen gezien! Hele oude, dat wel. En een paar spinnewielen, die duidelijk niet meer alle dagen gebruikt werden. Het stond allemaal in het ethnografisch museum van Rovaniemi. Op zolder stond ook nog veel voor het verwerken van vlas/linnen, maar natuurlijk had ik mijn fototoestel dit keer in de bus laten liggen. Toch nog een foto van de ruimte beneden, door Jan genomen:

Then today: There is simply too much to tell and show, therefore just a little about the textile related things. Today I saw looms! Very old ones, indeed. And a few spinning wheels, which weren't in use every day so to see. It was in the ethnographic museum of Romaniemi, capital of Lapland, where we are now. There was more in the attic, like many tools for preparing flax/linen, but of course I'd left my own camera in the bus, so there is just this photo DH took:
Er staan op de foto nog wat attributen om garen op te winden, een klossenrek enz.

Also in the picture a swift, etc.

Hiervoor bezochten we de woonplaats van Santa Claus, de Kerstman. We konden met hem op de foto. Voor €25. Hebben we maar niet gedaan. We hebben de man zelfs niet eens gezien. Maar wel alle souvenir winkeltjes en natuurlijk de poolcirkel. Ik kocht een mooie handgeweven theedoek met rendieren erop. Een Samen meisje poseerde braaf voor ons met haar rendier en slee op wieltjes.

Before this we visited Santa Claus. He 'lives' in a tourist trap on the Polar circle and tourist can take their own picture with SC for €25. We didn't. But I bought a lovely handwoven damasl teatowel with reindeer on it.
A Samengirl with her reindeer and sleigh on wheels posed for us. Onderweg stopten we bij iets typisch Fins: een wasplaats voor (handgeweven) vloerkleden. Er stonden grote bakken (met stromend water) waarin de kleden grondig gereinigd konden worden
On our way we stopped at something typically Finnish: a laundry place for big floor rugs (often handwoven) There were huge basins to wash them ineen reusachtige wringer
a huge ? (a thing to press out the water)
En tenslotte een 'waslijn': rekken om de kleden op te drogen.
De gids vertelde, dat een familie een dagje uit maakt van deze wasserij: er wordt een mooie dag uitgekozen, de picknickmand gaat mee, de kinderen zwemmen in de rivier en het is een feestelijke gebeurtenis.

And finally wooden ' washing lines' to dry the rugs.
The guide told us, that a family makes a real outing of this washing event: a fine day is chosen, the picknickbasket is taken along, the children go swimming in the river and is is quite a happy event. Dit was het weer voor vandaag. We hebben heel veel meer gedaan en gezien, maar misschien komt dat later nog. Nu is het alweer bedtijd! Morgen gaan we een rendierboerderij bezoeken. Als het weer het toestaat tenminste. Ook hier gaat het regenen, schijnt het.

This must be all for today. We saw and did lots more, and perhaps I'll write about that later. Now it's past bedtime again! Tomorrow we'll go visit a reindeerfarm. Weather permitting, because here too, rain is forecasted.

In Finland

2009-06-10T13:14:00.000-07:00

Vandaag zijn we in Finland aangekomen. De klok is een uur vooruit gezet en dus is het nu al weer bijna middernacht.
Op de weg hier naar toe bekeken we de Sampo, een ijsbreker. We kregen een rondleiding, koffie en twee videofilms te zien. Leuk om eens te zien, maar de dag werd er wel erg lang door en het was jammer om in zo'n kleine benauwde ruimte te moeten zijn, terwijl het buiten zulk prachtig weer was. Het was al over half zes toen we op de camping in Rovaniemi aankwamen. Dat heb je ook, met al die rendieren op de weg. Ook vandaag liep er weer een voor de auto. Een echt grote, deze keer.

Gister bezochten we in Lulea de Gammelstad, ofwel de oude kerkstad. Toen na de reformatie de evangelische kerk hier staatsgodsdienst werd, had de koning het bevel uitgevaardigd, dat van iedere familie minstens een lid iedere week de kerkdiensten moest bezoeken. De afstanden hier zijn groot en kerkgangers moesten vaak meer dan 100 km reizen om naar de kerk te gaan (met paard en wagen). Daarom ontstonden de kerkdorpen: kleine huisjes bij de kerk, waarin overnacht kon worden. Ze zijn nog steeds in gebruik. Ze zijn piepklein, vaak maar een kamer, waarin dan een hele familie moest overnachten. We zagen een huisje met een uit twee verdiepingen bestaande bestee, boven sliepen dan een aantal kinderen, vader en moeder met soms ook nog een paar kinderen moesten op de benedenverdieping slapen. Nu zou het voor een persoon al te klein zijn. Overal lagen mooie handgeweven matten, de gordijnen waren handgeweven en ook veel andere geweven zaken waren in gebruik. Na de rondleiding door een gids (met een paar medereizigers zelf geregeld) kregen we nog een prachtige diavoorstelling te zien. Daarna liepen we het nieuwere gedeelte van de plaats door, waar allemaal winkeltjes en restaurantjes waren. Deze werden wel permanent bewoond. In een daarvan werd handwerk verkocht, ook weefwerk. Maar ook hier weer geen weefgetouw te zien. Ik informeerde bij de mevrouw van de winkel. Ze keek wat moeilijk, zei, dat de weefafdeling gesloten was. bedacht zich toen en wenkte me om mee naar boven te komen. En jawel: daar stond haar weefgetouw! Leuk hoor. We dronken nog even koffie bij haar en gingen toen weer terug naar onze met ballonnetjes versierde caravan. Het was tenslotte nog steeds mijn verjaardag!

(Bovenste foto Lappstade in Arvidsjaur, onderste twee foto's Gammelstad bij Lulea)

Arvidsjaur

2009-06-07T14:31:00.000-07:00

Vanmorgen bekeken we deze plaats,waar we kamperen, wat beter. Eerst gingen we naar een kerkdorp van de Lappen. Omdat de afstanden hier zo groot zijn, en de kerkgang voorheen verplicht was (een keer per week voor een lid van het gezin, minimaal) ontstonden er bij de kerken hele dorpen, waar de kerkgangers konden overnachten. Daarbij kwamen dan hutten om voorraden in op te slaan, winkeltjes enz. Hier staat nog zo'n dorp, dat nog altijd wordt gebruikt. Boeiend.
De kerk was zelf ook zeer de moeite waard.
Daarna bekeken we de stad wat verder, maar het was zondag, dus het meeste was gesloten (behalve de supermarkten). Ook het museum verderop was gesloten, maar we konden wel genieten van het mooie meer en op de borden die overal stonden konden we zien, dat daar het oudste huis van Arvidsjaur stond en we hebben maar even onbeschaamd door de ramen gekeken. Toen terug naar de caravan, kacheltje aan en doorwarmen. Dat ging prima,met ook nog de zon op de ramen. Jan liep nog een stuk de berg op,naar een uitzichtpunt. Het is hier trouwens meer een ski- dan een wandelgebied. De wandelpaden zijn eigenlijk langlaufloipes en er is maar moeilijk normaal op te lopen.
Vanavond hadden we een diner met de hele groep: jawel, rendier stond op het menu. Na ze gezien te hebben, hebben we ze nu dus ook geproefd. En het smaakte lekker. Net als de rest van het diner trouwens. Nu is het al weer bijna twaalf uur ('s nachts) en nog volop licht. Toch gaan we nu maar naar bed, want morgen gaan we weer verder, naar Lulea, aan de Botnische Golf, en onze laatste stop in Zweden. Of we daar ook weer zo uitgebreid kunnen internetten is nog maar de vraag.

In Lapland

2009-06-06T12:30:00.000-07:00

Vanmorgen vertrokken we om ongeveer kwart over negen van de camping voor een rit over 308 km naar hartje Lapland. Het was nog vrij rustig overal, want in Zweden is het Nationale feestdag op 6 juni. Overal was de Zweedse vlag in top, en alle winkels en bezienswaardigheden waren gesloten.
Aanvankelijk was het mooi weer, maar toen we wat meer in bergachtig gebied kwamen pakten donkere wolken zich samen en plotseling zaten we midden in een echte sneeuwstorm. De temperatuur daalde volgens de thermometer in de auto tot 2 graden, anderen hadden zelfs nul graden gemeten. De sneeuw bleef in elk geval wel liggen! Gelukkig brak even later de zon weer door en werd het weer heerlijk warm (6 graden).
This morning we left at about a quarter past nine for a 308 km drive to the middle of Lapland. Today was a national holiday in Sweden,which meant that the swedish flag was flying everywhere, but also that all shops and tourist attractions were closed.
At first the weather was ok, but soon dark clouds appeared and suddenly we were in the middle of a real snowstorm. The temperature dropped to 2 degrees (C) and the snow stayed on the ground beside the road. Fortunately the sun reappeared soon and it got nice and warm again (6C)
Onderweg zagen we weer prachtige meren en 'elven', zoals de rivieren hier heten. En zowaar: ook een rendier, die eerst op de weg liep, maar snel de kant in ging toen we er aan kwamen.
On our way we saw beautiful lakes and 'elves' as rivers are called here. And yes: we saw a raindeer, that stood on the road before us but soon disappeared into the woods when we came along.

Nu, om twintig voor tien, zit ik heerlijk in het zonnetje (wel in de caravan) achter de computer. De zon zal vannacht niet of nauwelijks ondergaan: de midzomernacht is hier begonnen. Bijna tenminste: tussen 12 en 28 juni gaat de zon hier niet meer onder.
Now, at nearly ten o'oclock in the evening I'm still sitting at the computer in the sun (in the caravan!). The sun will harly set tonight: midsummernight has almost started here. Between 12 an 28 June the sun will never set.

Bericht uit het noorden

2009-06-05T09:25:00.000-07:00

Even proberen of we vanuit onze caravan kunnen internetten en bloggen. We staan nu op een camping in het noorden van Zweden, bijna in Lapland (nog 20 km). Al twee weken trekken we door dit prachtige land. Wat een rust en wat een ruimte! Helaas ook: wat een kou! Ik ben heel blij met mijn pas gebreide, handgesponnen vest. Met temperaturen bijna bij het vriespunt en een sterke wind is dat wel heel prettig.
De natuur is hier ook duidelijk ver achter bij ons. Maar daar komt bij, dat alles hier tegelijk bloeit. Paardebloemen en boterbloemen volop, seringen die nog in knop staan, tulpen en narcissen in juni, het kan allemaal. De bomen lopen pas sinds twee weken uit, maar je ziet dat de natuur in een sneltreinvaart werkt hier. Alles is groen.
Vanmiddag liepen we vanaf de camping een pad,dat in de winter voor sneeuwscooters gebruikt wordt. Toen die niet verder mochten, zijn wij ook maar weer terug gegaan naar de camping. Er stond ook onderweg nog een rij schietschijven, die waarschijnlijk gebruikt worden bij de biathlon.
Morgen gaan we verder naar Arvidsjour, echt in Lapland, of liever: het land van de Sami.
This is just to try if we have internet in our caravan. We travel through Sweden at the moment and are almost in Lapland. This really is a beautiful country. So much space and so quiet. But also: so cold! I'm very happy with my handspun, handknit cardi, which I finished just before we left (I didn't even have time to take a picture!) Temperatures are just above zero and there is a strong wind most of the time,blowing across the water of the many lakes.
Nature is a lot behind compared to Holland. Dandelions and buttercups are flowering at the same time, tulips and daffodils in June - all is possible. The trees started to come in leaves two weeks ago, but now they really are in a hurry and everything is very green everywhere.
This afternoon we took a walk into the woods. This is ski country and we walk on a path for snow scooters and saw a shooting range, probably for the biathlon.
Tomorrow we'll go on to Arvidsjour, which will really be Lapland,or rather: Sami country.

Even weg

2009-05-04T04:47:00.000-07:00

Het leek erop, dat ik even weg was van Blogger en eigenlijk was dat ook wel het geval: We kampeerden een lang weekend in de Achterhoek. Het weer was prachtig, dus het was heel prettig.
It looked like I was away from Blogger for a while and actually I was: We went camping in the Eastern part of our country for a long weekend. The weather was fine, so it was quite pleasant.

Maar ook op ander gebied was ik even weg: ik voelde me niet al te goed in het vel en had nergens zin in. Dus zou er in de titel van het blog moeten staan, dat 'weaverannie niet breit en spint', want dat was de laatste tijd het geval. Geen tijd, geen zin, te ziek, zwak en misselijk...
But in another way I was gone, too: I wasn't feeling very well and didn't feel like doing anything. I should have changed the name of this blog into'Weaverannie doesn't knit and spin', for that was the case lately. No time, not in the mood, feeling too unwell.

Het afgelopen weekend moest dat over zijn, want dochter Annette kwam met de hele familie logeren. Ook Friso bracht ons zijn eerste officiële bezoek. Hij was met zijn moeder, broer en zus ook al op bezoek geweest in de caravan, vorig weekend, dus we hebben weer heel wat van de jongeman gezien. Wat veranderen ze toch snel op die leeftijd. Op de foto's rennen en spelen Pepijn en Emmeke op de camping, terwijl Friso nog even uitrust.

The past weekend I had to change that, because daughter Annette and family came to stay with her family. Friso paid us his first visit. He had visited us in the caravan, too, the week before, so we saw a lot of the young man. How quickly they change at this age!
In the pictures Pepijn and Emmeke run and play at the campsite, and Friso takes some more rest.

En hier zijn ze dan weer bij ons thuis. Emmeke speelt op haar geheel eigen manier: ieder ding dat gevuld kan worden, wordt gevuld. Pepijn bij zijn ontbijt, nog in pijama. En Friso? Friso slaapt.
And here they are at our house. Emmeke plays in her very own special way: everything that can contain something is filled with something. Pepijn at breakfast. And Friso? Friso sleeps.

Het gras was net gemaaid, en Pepijn en Emmeke bouwden een 'graskasteel'
With the grass that had just been mown Pepijn and Emmeke built a 'grass castle'.

Pepijn en Emmeke waren wel enthousiast over Lodewijk, de muis, die ik had gebreid van garen, dat over was na het breien van de fabelachtige trui (die inmiddels af is, op het aannaaien van de knopen na) Hier zit Lodewijk op de lamp, in de citroenboom en in de geranium, met een bloempje, dat wel heel goed bij hem kleurt!
Pepijn and Emmeke liked Lodewijk the mouse a lot. I made him of some of the leftover Fabel wool, which I'd used for knitting my sweater. The knitting of the sweater is finished, now I have to choose and sew on the buttons. In the pictures is Lodewijk, sitting on our garden lamp, in the lemon tree and in a geranium, the flower of which is in a colour just like Lodewijk himself.

De dames zijn geschoren!

2009-04-12T08:30:00.000-07:00

Een telefoontje van de buurman: 'Mijn schapen zijn geschoren en haal meteen even die wol op, want het ligt in de weg.'
Daar schrik je dan van, want de wol van vorig jaar is nog niet allemaal op. Dat waren dan ook 22 vachten! Gelukkig waren het er nu een paar minder.
De schapen stonden nog binnen, en er waren de nacht tevoren al een paar lammetjes geboren. Wat zijn ze toch iedere keer weer schattig.

My neighbour phoned: 'My sheep have been shorn and please come and get the wool today, because it's in the way.'
I was shocked, because I hadn't finished spinning last year's wool. That was 22 fleeces! Fortunately it was a bit less this year.
The sheep were still in their stable and the night before a couple of lambs had been born. Every year they are so cute.
Hier een tweeling met hun moeder.
Even verderop stonden vijf jongedames. Hun wol zal vast heel mooi zijn. Wat lijken pas geschoren schapen toch enorm groot!

Here are the twins with their mother.
A little further on there were these five young ladies. No doubt their wool will be nice! How big sheep seem to be right after sheering!
Eerder schreef ik, dat ik wol geverfd had. Het was niet van de voor mij bekende Clun Forest schapen, maar van een onbekende schapensoort: de wol was in een zak bij de deur gezet toen ik niet thuis was. Een deel heb ik ongeverfd gelaten. het ziet eeen beetje gelig, maar wel mooi, vind ik. De gekaarde rolletjes voelen heerlijk zacht aan.

I wrote earlier, that I'd been dyeing wool. That wasn't my familiar Clun Forest wool, but the wool of an unknow sheep breed: the wool had been left on my doorstep when I wasn't at home. I left part of the wool undyed. It's a bit yellow, but I rather like it. The carded wool feel lovely soft.
De rest van de wol ging in de pan, met wat Landscape verf. Het eerste verfbad met twee kleuren rood en een beetje blauw. Het waterniveau was wat hoog, dus het werd vrij egaal. De punten van de wol hadden een volkomen andere kleur dan de scheerkant. Er zat nog zoveel verf in het water, dat ik de rest van de wol erin stopte en wat blauwe verf toevoegde. Links op de foto het resultaat: paarsig blauw en rose. Ik probeer het vrij dik te spinnen, maar dat is nog vrij lastig: de wol is erg kort.

The rest of the wool went into the dyeing pot, with some Landscape dye. The first dyebath with two shades of red and some blue. I'd left the water level a bit high, so that it became almost one single colour. But the tips of the wool had a completely different colour from the butt (?) end.
Some dye was still in the water, so I put the rest of the wool in and added more blue. On the left of the photo the result: purplish blue and pink. I'm now trying to spin the wool pretty thick, which is a bit hard: the wool is very short.
Mijn fabelachtig truitje is bijna af! De laatste mouw schiet al lekker op.
Dat moet ook, want ik heb al weer een paar nieuwe dingen opgezet. Deze week had ik wat last van de opzetteritis. Er was weer SnB breicafé en daar wil ik niet al te veel ingewikkelde dingen breien. Daarom zette ik even een eenvoudig rechttoe-rechtaan sok op. Wel met twee sokken op een rondbreinaald, wat niet iedereen zo eenvoudig leek te vinden.
Verder heb ik een proefje gemaakt met de hele blauwe wol, die ik laatst gesponnen heb. Ik had geen idee, wat ik daar nu van moest maken, want het was me wat al te blauw. Gelukkig had ik een wat donkerder merino liggen, ook handgesponnen, en vrij dun. Met beide draden samen bevalt het resultaat me eigenlijk beter dan ik verwachtte en nu wil ik ook daaraan verder. Maar eerste de fabeltrui af.

My fabulous sweater is nearly finished. The last sleeve is getting on nicely.
It has to be, because I cast on a few new things again. This week I had a bad attack of starteritis. Last Tuesday I wanted to go to the SnB knitting cafe and there I can't knit something too complicated. Therefore I started a nice simple straight sock. Well, two socks at once on a circular needle, which not everybody considered to be so simple.
And then I made a sample with the very blue wool which I span a while ago. I had no idea what to make with it, because it was a bit too blue to my liking. Fortunately I had some thin handspun dark blue merino in my stash. With the two yarns used together the result rather pleases me more than expected, so now I want to knit on with that. But first I must finish the fabulous sweater.

Mystery is af

2009-03-31T08:29:00.000-07:00

De mystery sokken zijn af. De bovenkant werd met een I-cord afgewerkt, waarbij 4 steken worden opgezet. Deze brei je dan steeds vanaf dezelfde kant en de laatste steek wordt samengebreid met een steek van de bovenkant van de sok. Terugschuiven over de naald en weer 3 steken breien, een steek afhalen, een steek van de sok breien, de afgehaalde steek over de gebreide steek halen, terugschuiven. Net zo lang tot je alle sok-steken hebt gehad.
Op die manier kon ik de sok dus niet aankrijgen: te krap!
Het hele I-cord weer uitgehaald dus. Opnieuw geprobeerd, maar nu met meerderingen bij de toppen en in de dalen van de door het patroon ontstane dalen. En ziedaar: het lukte en bovendien werden die toppen en dalen wat duidelijker zichtbaar. Vond ik eigenlijk ook mooier.

I finished knitting the mystery socks. The top was made by an I-cord, where you cast on 4 new stitches on a double pointed needle. You knit three stitches, slip one, knit one stitch of the sock and pass the slipped stitch over (ssk) Slide the stitches back to the beginning of the needle, knit 3 stitches again, ssk, slip back to the beginning of the needle, etc. until all sock stitches have been cast off.
Well: in this way I couldn't put on the sock: too narrow!
So I frogged the I-cord and started again, but now with increases on the points and in the 'valleys' of the edging, made by the pattern. That was more succesful, these tops and valleys were more visible, which I actually liked better.

Nu passen ze!

They fit now!
Pixie is inmiddels voorzien van een broekje en jasje. Het jasje (gemaakt van handgesponnen merino) is een soort baby surprise jasje, met alleen een naadje bij de schouders.

Pixie has got a decent pair of knickers and a baby-surprise-like jacket, knit of handspun merino. It only has a seam at the shoulders.

Verder brei ik aan mijn Fabeltrui: de rug- en voorpanden zijn bijna af, ik weef verder aan mijn overshot (heel langzaam), mijn kantje is bijna afgeklost (de kantklosschool heeft vakantie) en ik heb een heleboel wol geverfd om te spinnen. Daarvan is nog geen foto. Komt vast later.

For the rest I keep knitting my Fabelsweater: back and fronts are nearly ready, I still weave my overshot (very slowly!), I nearly finished another piece of lace (the summerholidays have begun at the lace school) and yesterday I dyed a lot of wool for spinning. Photos and more about that later, no doubt.

Eindelijk weer eens weven en breien!

2009-03-23T03:41:00.000-07:00

Voor de tentoonstelling in het dorp zette ik mijn Louet 30 op met een schering van handgesponnen grijze merinowol. Voor de inslag koos ik een uit verschillende soorten rood geverfde merino. De wol was allebei voor het spinnen op de lont geverfd. Omdat ik zelden of nooit overshot weef, vond ik dat nu wel een goed idee. Ik koos een eenvoudige overshot, waarbij de blokken in een spits ingeregen werden, met een paar recht ingeregen scheringdraden voor de zelfkanten. De tentoonstelling zelf heb ik niet bereikt, mijn getouwtje wel. Nu weef ik de schering thuis af.

For the exhibition in the village I dressed my Louet 30 with a handspun grey merino. The weft was a merino, dyed in many reds. Both merinos were dyed before spinning. Because I've hardly ever woven overshot, I thought it might be a good idea now. I chose a simple overshot, where the blocks are threaded in a point, with a few warp ends threaded straight at the selfedges. I didn't manage to go to the exhibition, the loom did. Now I finish weaving this at home. Mijn fabel truitje schiet al lekker op, het is leuk breien met al die kleurtjes. Het rugpand en een voorpand zijn af, het tweede voorpand bijna. Tussendoor breide ik, onder het toeziend oog van kleindochter Judith, een Pixie: een klein poppetje, met armen en benen van I-cords, dat door vele Ravelry breisters gemaakt is en allemaal verschillend en leuk aangekleed en versierd werden. Mijn Pixie heeft inmiddels wel een jasje, maar van haar en een gezichtje is het nog niet gekomen.

My Fabel (Drops) sweater is getting on nicely. It's a fun knit with all these colours. I've finished knitting the back, one of the fronts and the second front is nearly finished as well. In the mean time I knit a Pixie, while granddaughter Judith was watching. It's a little doll, with I-cords for legs and arms, and which is made by many Ravelry members. They are all different and mostly very nice, with lovely clothing etc. My Pixie has a little coat now, but I haven't got to giving it a face, hair, etc.

De SKA (Sock Knitters Ananymous) op Ravelry hebben weer, zoals in alle oneven maanden) een mystery sock om samen te breien. Onderweg naar onze nieuwe kleinzoon zette ik die op 1 maart op in de auto, en ze zijn nu al bijna af! De eerste maakte ik gister af, met de laatste aanwijzing, die gister verscheen. Nu de tweede nog. Even wachten op een lange auto- of treinreis.

The SKA on Ravelry have another Mystery Sock, like in all odd months, to knit together. On our way to our new grandson I cast them on in the car and now they're nearly finished! The first one I finished yesterday with the last clue, which was published yesterday. Now to finish the second. Just wait for a long car or train journey.

Met de kantklosschool gingen we vrijdag op schoolreis, net als ieder jaar om deze tijd. Doel was de 'Kantfabriek' in Horst. Het weer was prachtig en de busreis lang. Gelukkig was er onderweg veel moois te zien. In de kantfabriek een echte 'kantklosmachine', waarbij het proces van het klossen nog duidelijk te herkennen was. Gelukkig maakt gewoon kantklossen wat minder lawaai!
De kantfabriek wil de geschiedenis van de textielnijverheid in Noord Limburg gaan tonen. Niet alleen de eigen fabrieksgeschiedenis dus, maar ook spinnen, weven, enz. Omdat er veel vlas verbouwd werd (voor linnen: dus voor de kant en de linnenweverij) en er ook veel schapen gehouden werden (voor de wolspinner en -wever), was er vrij veel textiele huisindustrie in Noord Limburg. Het kan best interessant worden, maar was nu nog wel in een heel pril stadium.
De tentoonstelling van borduurwerk (werk, ingezonden voor een door Pfaff georganiseerde wedstrijd) telde een aantal mooie stukken, naast werk, waarvan ik wat minder onder de indruk was. Deze tentoonstelling was wat weggedrukt in een hoekje van de fabrieks/tentoonstellingsruimte. Ook dat zal in de toekomst nog wat aantrekkelijker kunnen worden.

With our lace school we went on our annual school excursion last Friday. We went to visit the 'Lace factory' in Horst, in the south of the Netherlands. The weather was fine and the coach trip long. Fortunately there were many nice things to see along the way. In the lacefactory we saw a 'bobbin lace machine' where the process of making bobbin lace was still clearly visible. I'm happy that 'ordinary' lacemaking doesn't make so much noise!
The lacefactory wants to show the textile history of their part of the country, so not just the history of their own factory, but also the spinning, weaving, etc. Because flax was grown there (for linen: lace, weaving) and sheep were grown there (which provided the wool for spinning and weaving), there was quite a lot of textile cottage industry. It may be quite interesting one day, but now it's still in a very early stage.
The exhibition of embroidery, made for a competition organised by Pfaff, had a number of beautiful pieces, next to things that impressed me a bit less. The exhibition was in the back corner of the factory hall. That could be done in a more attractive way in future as well.

Genomineerd!

2009-03-14T06:52:00.000-07:00

Friso werd nu alweer twee weken geleden geboren. In die tijd was er weer veel te doen hier en van bloggen kwam weinig. Nu moet ik echt even twee weken terug in de tijd, want op die dag nomineerde Amanda me voor de Kreativ Blogger Award en ik heb daar nog niet eens op gereageerd! Bedankt Amanda - ik voel me zeer vereerd!

Two weeks ago already Friso was born. In those two weeks much had to be done here and I found no time to blog. So today I have to go back in time for on the day friso was born Amanda nominated me for the Kreativ Blogger Award and I didn't even react to that! Thanks Amanda - I really feel honored!

Er zit wel een verplichting aan vast - deze nominatie houdt in, dat ik me aan een paar regels moet houden, te weten:

kopieer het logo van de Kreativ Blogger award in je blog
maak een link naar de persoon die je nomineerde
nomineer zelf 8 andere blogs
geef daarvan de links
laat tenslotte een bericht achter op de blogs, die je hebt genomineerd

There is an obligation added to this nomination, though - I have to follow a few rules, which are:

copy the Kreativ Blogger award to your blog
put a link to the person from whom you received the award
nominate 8 other blogs and
link to them
then leave a message on the blogs you nominated

De keuze was niet zo eenvoudig. Hoewel ik regelmatig blogs lees, ontbreekt de tijd me om er veel helemaal te volgen. Vaak zijn dit mijn 'vrienden' op Ravelry, medebestuursleden van onze Landelijke Spingroep of leden van de Online Guild. Daarom, in willekeurige volgorde, deze lijst.

Choosing was hard. Although I regularly have a look at several people´s blogs I don´t have the time to read everything always. They are often blogs of my ´friends´ on Ravelry, my fellow committee members of our Dutch National Spingroep or members of the Online Guild
Therefore here this list, not in a special order:

Als je dan eenmaal bezig bent, zie je, dat er nog wel acht andere blogs ook geweest hadden kunnen zijn, maar ja. Kijk eens op deze blogs - ze zijn allemaal het lezen zeker waard!

Once you've started you find out there are at least twice as many blogs you could have mentioned, but well, that's how it is. Have a look at these blogs: they are all very much worth reading!

Even voorstellen: Friso!

2009-03-08T10:23:00.000-07:00

Hier is hij dan: Friso, nog geen dag oud, want de infuusnaald zit nog in zijn hoofdje - dat schijnt de standaardprocedure te zijn bij kinderen, die via een keizersnede ter wereld komen. Gelukkig is Friso een ferme knaap, van bijna acht pond en 53 cm lang, dus er was wat ruimte voor al die pleisters, slangetjes en naalden. Hij kan zich er hier duidelijk ook niet druk om maken.

Here he is: Friso, not quite a day old, because the needle is still in his head - which seems to be standard procedure for babies, born with a ceasarian. Fortunately Friso is a big boy, nearly 4 kg and 53 cm tall, so there was some space for all these plasters, needles and tubes. In this picture you can see, he can't get excited about all that.

Wij konden ons vorige week zaterdag wel even opwinden, toen Annette, onze dochter, ons belde met de boodschap dat we er een kleinzoon bij hadden. Het leek bijna onmogelijk: we waren de hele dag bij haar en haar gezin geweest, om de verjaardag van Pepijn te vieren en er was nog niets aan de hand toen we weggingen. Na het feest en de bijna vijf uur in de auto, die nodig zijn om heen en weer te rijden naar de familie, waren we net bezig naar bed te willen toen de telefoon ging. Het werd dus een beetje later, die avond.

We got a little excited ourselves last week on Saturday, when Annette, our daughter, rang up to tell that we had another grandson. It nearly seemed impossible: we had stayed with her and her family all day, to celebrate Pepijn's fourth birthday and when we left all was still quiet. After the party and the five hours in the car, needed to visit the family, we were ready for bed, when the telephone rang. It got a bit later, that evening.

De volgende dag gingen we dus maar weer op pad, opnieuw vijf uur in de auto - meestal niet zo mijn liefhebberij, maar ja, je krijgt niet iedere dag een kleinzoon!
Eerst moest ik de organisatie van de expositie 'Kunst of kunst' afbellen. Ik zou, net als twee jaar geleden, aan deze expositie meedoen. Inwoners van ons dorp, die iets op creatief gebied doen, laten daar hun werk van de afgelopen twee jaar zien. En dat is veel! En mooi! Helaas: ik moest afzeggen, want nieuwe kleinzonen gaan voor. Ik bracht wat werk naar de tentoonstellingsruimte en we vertrokken. Anderen zouden mijn werk neerleggen en -zetten en er op passen. Ik had dus niet helemaal voor niets mijn weefgetouwtje opgezet (met een handgesponnen schering).
In het ziekenhuis maakten we kennis met kleinzoon nummer 3. Een mooi kind, natuurlijk: wat zou je van een oma anders verwachten? Met dochter ging het ook goed, dus iedereen was blij.
Inmiddels zijn moeder en zoon weer thuis.

The next day we went back for another five hours in the car - usually not one of my favorite pastimes, but well, one doesn't have a new grandson every day!
First I had to tell the organisators of the exhibition 'Art or art' that I wasn't coming that day. Inhabitants of our village who do something creative, show their work every two years. Which is much! And often beautiful! New gandsons are more important though and so I had to be absent this time. I took over some of my work, which others would look after for the day. In that way I hadn't dressed my tableloom in vain (with a handspun warp).
In the hospital we were introduced to grandson number 3. A beautiful baby, of course> what can one expect from a proud grandmother? Daught was doing well, too, so everybody was happy.
At the moment mother and son are back home.

Hoewel er veel te bloggen/vertellen valt, is de tijd dan meestal nogal beperkt. In de auto naar het ziekenhuis zette ik de nieuwe 'mysterysock' van de Sock Knitters Ananymous op, de sokkenbreigroep van Ravelry waarvan ik lid ben. Ik heb nog geen foto gemaakt, maar dat komt vast later. Het is een mooi patroon, en prettig om te breien.

Although there is much to tell/blog about, time usually is rather short in these times. In the car to the hospital I cast on the new (March) mysterysock of the SKA, the sock knitting group on Ravelry. I haven't taken a photo yet, but undoubtedly there will be one later. I like the pattern and enjoy the knitting.

Het kantklossen verliep even wat minder goed. Ik had een mooi patroon gezien in Gravenmoerse kant en wilde dat maken. Mooi garen uitgezocht, meer dan 300 klosjes opgewonden en vol goede moed begonnen. Voor mijn ogen was het patroon echter niet te zien en ik vond het ook niet mooi worden. Na vele uren bracht de schaar uitkomst. Alle driehonderd draadjes werden afgeknipt. Heerlijk! Van het garen maakte ik een ander stuk kant, waarvan ook later vast nog een foto.

The lacemaking wasn't going as well. I had seen a pattern in Gravenmoers lace and wanted to make that. I chose a beautiful yarn, wound over 300 bobbins and started full of enthusiasm. My eyes made it hard to see the pattern, though and I didn't like the result. After trying for many hours the scissors were the solution. All threehundred ends were cut off. Lovely! I made another piece of lace of what remained on the bobbins and will take a picture of that later (I hope).> Daarom hier nog een foto van mijn laatste kloswerk: een paashaas, gemaakt tijdens de les in paasklossen op de kantklosschool.

Therefore here a picture of my latest lace: an Easter bunny, made during the lesson on Easter lace at our lace school.

Het is een jongen/It's a boy!

2009-02-28T14:46:00.000-08:00

Vandaag, op de vierde verjaardag van Pepijn, is Friso geboren, het broertje van Pepijn en Emmeke, ons zesde kleinkind en derde kleinzoon.
Today, on Pepijn's 4th birthday, Friso was born, Pepijn's and Emmeke's baby brother, our 6th grandchild and 3rd grandson.

Afgemaakte zaken.

2009-02-11T10:48:00.000-08:00

De slipsteeksokken zijn af! Ik vind ze weer heel bijzonder.
I finished the slipstitch socks and think they are quite special.
Natuurlijk kon ik de Saartje slofjes niet weerstaan. Van de restjes van Pepijn's grote gravertrui breide ik deze slofjes.
Of course I couldn't resist the Saartjes booties. I knit these out of leftover from Pepijn's big digger sweater.
De derde uit de serie kant zigzags is ook af. Nu kunnen we weer iets anders opzetten. Wat een verschil, met steeds hetzelfde uitgangspunt.
The third of the series of lace zigzags has been finished, too. Such a difference, with the same starting point all the time.
En tenslotte het begin van de fabelachtige zigzagtrui. (nu we toch aan het zigzaggen zijn, nietwaar?) De kleuren zijn nogal heftig, maar toch denk ik, dat het wel aardig wordt.
And finally the beginning of the fabulous zigzag sweater (while we're zigzagging now, we may as well go on, isn't it?) The colours are a bit much, but I think it will be nice.

Lopende zaken

2009-02-08T01:09:00.000-08:00

Gister heb ik besloten een nieuwe blog te maken voor mijn boek- en leesverslagen. Hier wil ik me dan weer gaan houden bij de dagelijkse, vooral textiele, zaken. Naam van het nieuwe blog (hoe kan het anders): Weaverannie reads. Adres http://weaverannieleest.blogspot.com/

Yesterday I decided to make a new blog for reports on the books and other things I've read or am reading. Here I want to keep me to the daily things, like textiles mostly. The name is (what else?!): Weaverannie reads, the address is above.

Mijn boekenplank van Shelfari laat ik wel hier staan, dus als een boek verdwijnt, heb ik het meestal uit en er een verslag van gegeven in het andere blog.

I'll leave my Shelfari bookshelf here, so that when a book disappears here I'll have finished reading it and will have told about it in the other blog.

Nu dus terug naar de textiel. Mijn trui van merino wol is af. Het patroon kwam uit Interweave Knits. Ik heb de trui tweemaal gebreid, want de erste versie werd veel te klein en te stijf. Je kon hem bijna rechtop zetten. Misschien brei ik vaster op een rondbreinaald, want naalden nr 4 vind ik wel dik voor deze wol. Maar het was nodig. De schuinlopende kabel had ook wat extra ruimte nodig. Hoewel: onderaan, bij de boord, zit wel heel veel ruimte tussen averechte tricotsteek (ja: dat betekende dus alles averecht breien! Niet mijn favoriete breisteek op rondbreinaalden)

Back to textiles. I finished knitting my merino sweater. The pattern was from Interweave Knits. I had to knit the sweater twice, because at first it was far too small and too tight. It could almost stand by itself. Perhaps I knit tighter with a circular needle, because usually I think 4 mm needles are too thick for this type of yarn. But here it was necessary. The cable going from bottom left to upper right took some extra space as well. However: near the bottom it has taken a little too much space, so that there are gaps between cable and body. Yes: that was all purl - not exactly my favorite stitch on circs!

De spijkerbroek hoorde er eigenlijk niet onder en had ik moeten vervangen door iets anders, maar tja - haast he?

Of course I should have changed from jeans into something else, but well - in a hurry as usual!

De volgende trui, of liever vestje, staat al op de pennen. Van het breiwerk heb ik nog geen foto, maar wel van de wol. Het is zowel wol als patroon van Drops (Fabel). Heel heftige kleuren, moet ik zeggen. Ik ben benieuwd hoe het me zal bevallen. In de winkel zag het model er erg leuk uit en aangezien ik daar alle weken minstens een avond doorbreng, kom ik steeds weer in de verleiding. Erg!

The next sweater has already been cast on. I haven't got a picture of the actual knitting yet, but below is the wool. Pattern and yarn are from Drops (Fabel). Very colourful, to say the least. I wonder how I will like it after it's finished. The model looked very nice in the shop and since I spend at least one evening a week there, I'm tempted all the time. How terrible!
Als de trui niet mooi wordt, kan ik er altijd nog sokken van gaan breien!

If I don't like the sweater I can always knit socks out of the yarn!

De sokken die ik op het moment brei schieten al weer lekker op. Ik heb alleen een foto van het begin van de eerste sok, maar ik ben al bezig met de voet van de tweede. Als ze allebei af zijn, zal ik een foto maken. Het patroon was van de mysterysock van november, van de SKA, de sokkengroep op Ravelry. Het patroon is een slipsteekpatroon, het garen zijn restjes van vorige projecten. Het oranje garen zal door velen herkend worden!

The socks I'm knitting at the moment are nearly finished. I only have a picture of the first sock, but I'm already knitting the foot of the second. As soon as I have finished both I'll take a photo. The pattern is a slipstitch pattern, was the November mysterysock at SKA, the sock knitting group in Ravelry, the yarn are leftovers from former prjects. Especially the orange will be recognised by many!
Zoals ik al schreef ben ik vaak in de wolwinkel te vinden, maar twee weken geleden werd ik gevraagd om 's middags te komen breien: er zou een filmploeg komen om opnamen te maken voor de website van een landelijke krant (De Telegraaf) Dus de sok ging in de tas en we breiden gezellig een eind weg die middag. Intussen hoorden we allemaal dingen over breien, die we nog niet wisten. Op http://www.telegraaf.nl/vrouw/mode_beauty/article3100718.ece is het filmje te bekijken.

Like I just wrote I'm often in our LYS i the evening, but a fortnight ago I was asked to come to the shop in the afternoon, because a filmteam would come to make a video for the website of a national newspaper. So the sock went there with me and we enjoyed knitting together for a few hours. In the mean time we heard a lot about knitting we didn't know yet. Above is the link where you can see the film.

Mijn weefwerk schiet niet erg op. Ik ben nog steeds aan het experimenteren met mijn echoweefsel. Nu heb ik met grijs ingeslagen, een tint donkerder dan het grijs in de schering, die afwisselend een draad wit en een draad grijs had. Bij het omkeren weefde ik steeds een soort linnenbinding (dus oneven schachten omhoog), maar dat werd toch niet helemaal naar mijn zin. We gaan dus nog weer wat anders proberen.

I haven't got very far with my weaving. I'm still expermenting with my echo weave. Now I've used a grey weft, a little darker than the grey in the warp, which alternated one end white and one end grey. At the turning points I wove a kind of plain weave (all odd shafts raised), but as I don't like the look of that I'll try out something else.
Tenslotte ben ik natuurlijk ook nog altijd druk aan het kantklossen. Hier zijn mijn laatste twee kantjes in de gravenmoerse techniek, waarover ik nog steeds erg enthousiast ben.

Finally I'm still spending a lot of time making bobbin lace. Here a picture of my two latest pieces, in Gravenmoerse technique, which I still like a lot.

Al weer twee boeken uit!

2009-01-29T05:29:00.000-08:00

Het boek 'Een klein eiland' van Bill Bryson had op mij hetzelfde effect als het vorige boek, dat ik van hem las: ik lachte zo nu en dan hardop. De boeken waarbij dat gebeurt zijn zeldzaam en daarom zal ik beslist meer van Bill's boeken kiezen.
In dit boek reist hij door Groot-Brittannië, van het uiterste zuiden, via Wales naar het noorden van Schotland. Daarbij beschrijft hij veel plaatsen die ook ik bezocht heb, wat het nog leuker maakt. Wat een verschil van standpunt: voor de auteur is dit een klein eiland, voor iemand uit Holland zijn de afstanden altijd groter dan verwacht. Met een wat ironische, kritische blik bekijkt hij het land en zijn bewoners, en laat blijken van beide te houden. Het zou aardig zijn wanneer hij deze reis nog een keer ging maken en beschrijven. Er zal beslist veel veranderd zijn sinds 1995, toen hij dit boek schreef.

The book 'Notes from a small island' by Bill Bryson had the same effect on me as a former book by him which I read: I had to laugh aloud now and then. Books that make me do that are hard to find and therefore I'll definitely read more of his books.
In this book he travels through Great Britain, from the south coast, through Wales to the upper north of Scotland. He describes many places I've visited myself, which makes it even nicer. What a difference of view: for the author this is a 'small island', for somebody from Holland distances are always longer than expected! A little ironcally and critically he describes the country and its inhabitants and shows he loves them both. It would be nice when he would make this journey again and describe it . So much will have changed since 1995 when he wrote this.

Het tweede boek was maar kort, maar daarom niet minder aardig. Het heet: Rare jongens, die Hollanders en is geschreven door René van Royen, historicus, en Sunnyva van der Vegt, classica. De tekst van de achterpagina kan ik niet verbeteren:
Als inwoner van een klein land zijn we trots op onze prestaties, maar zodra onze verre voorouders ter sprake komen betrekken de gezichten: Wie wil er nu ook afstammen van barbaren en heidenen?
Wie echter de geschiedenis bekijkt vanuit het standpunt van de oude Germanen zelf, krijgt een heel ander beeld. Dan komen zij niet naar voren als onhandige en onbeschaafde domoren, maar als mensen met bijzondere talenten en waardevolle opvattingen.

The second book was only short but nevertheless quite nice. Name: Strange chaps, those Dutch. It was written by René van Royen, historian, and Sunnyva van der Vegt, classicist. I can't better the text on the back of the book:
As inhabitants of a small country we are proud of what we've achieved, but as soon as our ancestors are mentioned, we are less pleased: who wants to have barbarians and heathens as ancestors?
When you look upon history from the point of view of the old Germans themselves, one sees something completely different. They don't look like the clumsy, uncivilised and unintelligent people, but like people with special gifts and valuable opinions.

Vele klassieke teksten zijn gebruikt om aan te tonen, dat onze voorouders nog zo gek niet waren, dat vrouwen niet allemaal dik, dom en lomp waren, met lange blonde vlechten, gehuld in berenvellen of bruine of zwarte lappen. Ze droegen bontgekleurde kleding, versierd met edelstenen, en hadden 'slanke vingers': dan zou de rest ook wel niet zo grof en dik geweest zijn!
Een leuk boekje, waarin nog veel meer wetenswaardigs staat.
Many classical texts were used to show, that our ancestors weren't so bad, that the women weren't all fat, stupid and ungainly, with their blond hair in plaits, dressed in bearskins or brown or black rags.They wore manycoloured clothing trimmed with precious stones. They had 'slender fingers': so the rest can't have been so coarse and fat!
A nice little book, with much more in it.

Koude voeten, maar toch een beetje lente

2009-01-25T08:09:00.000-08:00

Zo vaak is het hier niet echt koud, maar we hadden even winter. Ik schreef het al eerder. Deze zwaan moet wel heel koude voeten gehad hebben! Hij wandelde op het ijs van de sloot vlak bij ons huis.

It isn't often really cold here, but we had some winter a week or so ago. I wrote about it before. This swan must have very cold feet! He walked on the ice of the ditch near our house.

Het was in het weekend, dat Pepijn hier was met zijn ouders. Natuurlijk moest oma even voorlezen.

It was in the weekend when Pepijn and his parents were staying here. Of course grandma had to read stories to him.

Ik moest deze week met de trein mee, en op een van de stations moest ik een kwartier wachten. Koud!!! Nu hoest en nies ik de hele dag. En ik heb al mijn warme sokken nodig om geen koude voeten te krijgen.

This week I had to go somewhere by train and had to wait at one of the stations for about fifteen minutes. Cold!!! Now I'm coughing and sneezing all day. And I need all my warm socks to prevent getting cold feet.

Toch lijkt het voorjaar te naderen: de sneeuwklokjes bloeien bijna!

And yet spring seems to approach: the snowdrops are almost flowering!

Het volgende boek heb ik ook al weer uit. Als ik in dit tempo doorlees, kom ik wel aan die 52 boeken. Dit was Het Amerikaanse meisje, een boek van de Finse schrijfster Monika Fagerholm. Ik was er al eerder in begonnen, maar kon er toen niet doorkomen. Het beleef even doorzetten, maar nu heb ik het dan toch helemaal uit.

I've finished reading another book. When I continue in this speed, I'll finish those 52 books in time. Now I read 'The American girl' by the Finnish author Monika Fagerholm. I'd started reading it before, but had trouble getting into the story. It still was hard, but now I've read it all.

Het is een heel fascinerend boek. Het vertelt het verhaal van twee meisjes, die opgroeien in een dorp aan een meer. Beide meisjes hebben problematische jaren gehad, voor ze elkaar leerden kennen. Ze sluiten vriendschap, vertellen elkaar verhalen over hun leven. Het is niet duidelijk, hoeveel daarvan gefantaseerd is en hoeveel werkelijheid. Steeds weer worden deze zelfde verhalen verteld, met steeds een beetje minder fantasie (blijkt later) en een beetje meer waarheid. En intussen gaat het leven door.
Het moet een klus geweest zijn dit boek te vertalen uit het Zweeds, de schrijfster behoort tot een Zweeds sprekende minderheid in Finland, maar naar mijn mening is de vertaler daar goed in gslaagd. Het tempo in het boek is wat te laag naar mijn smaak en het boek was wel erg dik. Het tweede deel zal ik maar niet lezen, denk ik. Hoewel... zeg nooit nooit.

It's quite a fascinating book. It tells the story of two girls, who grow up in a village on a lake. Both girls had problematic years before they got to know each other. They become close friends and tell each other about their lives. It's never clear how much of these stories is truth and how much is fantasy. Again and again the same stories are told, with a little less fantasy each time and a little more of the truth (as it appears later) And in the mean time life goes on.
It must have been quite a job to translate this book from Swedish, the author is a member of a Swedish speaking minority in Finland, but the translator has succeeded very well, in my opinion. But the book is very slow to my taste and very thick. I don't think I'm going to read part 2. But never say never.

Tenslotte nog een foto van wat gesponnen garens en een gekloste bladwijzer. De blauwe wol is geverfd met Landscape verf, de geelbruine met walnoten.

Finally a picture of some handspun yarns and a bobbin lace bookmark. The blue wool was dyed with Landscape dyes, the yellow/brown with walnut.

Breien, klossen, weven, maar vooral: lezen!

2009-01-18T02:41:00.000-08:00

Het was koud, dus Emmeke had haar gebreide vestje aan. Staat het haar niet prachtig?
It was cold, so Emmeke was wearing her knitted cardi. Doesn't she look great in it?

Het is wel vreemd, dat je via een groep, gemaakt voor breiers en hakers, bijna niet aan breien en haken toekomt. Omdat op Ravelry de groep is gestart, die 52 boeken wil lezen in een jaar, ben ik eindelijk ook weer eens serieus aan het lezen geslagen. In veel andere dingen heb ik ook niet zo veel zin. Het is januari. De maand waarin ik meestal niet echt lekker in mijn vel steek. Na de drukte van december denk je, dat er gelegenheid is om weer van alles te doen en te ondernemen, maar er is zoveel blijven liggen in de vorige weken, dat je het weer vreselijk (veel te) druk hebt. En daarbij komen dan allerlei slechte berichten, van mensen die ziek zijn en niet meer beter zullen worden. Zit dat in de lucht deze maand? Bakt de bakker het in het brood? Ik weet het niet, maar feit is, dat de slecht nieuws berichten me om de oren vliegen.

It's strange that one hardly does any knitting etc. because one is a member of a knitting and crochet community (Ravelry). Because I joined the group there that plans to read 52 books in a year I've started to read in earnest again. Actually I'm not in the mood for much else. It's January. The month I'm usually not feeling too happy. After the busy month of December one thinks, that there will be time again to do a lot, but so much has been left undone the month before, that one is (far too) busy again. Added to that there is all the bad news I get, of people who are ill and won't get better. Is it in the air this month? Does the baker bake something in his bread? I don't know, but it's a fact, that the bad news arrives here manifold.

Ik heb het boek uit van Donna Leon: A sea of troubles. Zo nu en dan waren er delen, die ik wel kon waarderen, maar over het geheel genomen was ik niet echt enthousiast. Het duurde heel lang, voor ik in het verhaal was (ieder onderdeel van iedere maaltijd werd wel heel omstandig beschreven, net als de sfeer op het eiland voor Venetië waar het verhaal zich afspeelt) en het eind vond ik ook niet echt goed. Dat moest wat snel allemaal. Commissaris Brunetti is een sympathieke speurder, die ook in andere boeken van Donna Leon voorkomt.

I finished reading A sea of troubles by Donna Leon. There were parts I enjoyed, but generally speaking I'm not enthusiastic. It took quite long before I got into the story (every part of every meal was described, just like the atmosphere on the island on the Venetian lagoon where the story is situated) and the end didn't please me much either. It all went a bit too fast there. Commissario Brunetti is a sympathetic detective, who is also the main person in other books by Donna Leon.

Brei enz. ik dan helemaal niet meer? Jawel hoor. Maar de trui, die ik heb uitgehaald en weer gebreid is nog steeds niet af. Het duurt wat lang allemaal omdat ik een rondbreinaald gebruik en dat ziet zo snel kan. Zodra de trui af is komt er een foto (hoop ik)

Don't I knit etc. at all any more? Yes, I do. But the sweater I frogged and reknitted hasn't been finished yet. It all takes a bit longer than usual because I use a circular needle and can't knit so fast on that. As soon as the sweater is ready I'll put up a picture (I hope)

Dit zijn de Esther sokken, ook een ontwerp van Stephanie van der Linden. Die had ik mijn vorige sokken mail vergeten!
Here are my Esther socks, another design of Stephanie van der Linden. I forgot them in my sock mail a few days ago.

Deze sok is nu onderweg, met een slipsteekpatroon in de boord en ook verder komt dat terug. Het was de mysterysock van de SKA (Ravelry) in november.
Now I'm knitting this sock, with a slip stitch pattern in the cuff. This pattern will come back later. It was the Mystery sock of SKA (Ravelry) in November

Weven doe ik ook nog zo nu en dan. Inmiddels is dit ook een moebius sjaal geworden...
I do weave so now and then. This has already become another moebius scarf...
net als deze, die Wendy gedeeltelijk weefde voor haar moeder, en die ik afmaakte.
just like this one, which Wendy started to weave for her mother and which I finished.
Op mijn Megado getouw experimenteer ik met een echo weefsel, dat nog niet helemaal is wat ik zou willen.
On my Megado loom I'm experimenting with an echo weave, which isn't quite what I'd like yet.

Nog 50

2009-01-09T08:40:00.000-08:00

Hoe kiest iemand de boeken uit die hij of zij wil lezen?
In de bibliotheek koos ik de laatste keer dat ik er was vier boeken uit. De eerste koos ik vanwege de titel: nee, ik wilde niet bij een boekenclub, maar ging wel even proberen iedere week een boek te lezen, samen met een heleboel anderen. Toevallig was het nog een heel leuk boek ook. Het stond aangekondigd als een humoristisch boek, en er viel ook best wel wat te lachen. Maar de ondertoon was, zoals het eigenlijk hoort bij humor, vrij ernstig. De ouder wordende hoofdpersoon blijft proberen haar omgeving met de nodige ironie en relativering te bekijken. Maar een van haar beste vrienden wordt ernstig ziek. Dan wordt dat relativeren toch lastig.

How does one choose which books to read?
In the library I chose four books last time I was there. The first I took because of the title: no, I didn't want to join a bookclub either, but I did want to try and read a book each week of this new year, together with many others. It happened the book was a very good read, too. It was announced as a book in the category 'humor', and indeed: there was quite a lot to laugh about. But underneath the tone was pretty serious, as it should be with humor, I think. The ageing main person in the book keeps trying to look at her world with the necessary irony and relativity. But then one of her best friends gets seriously ill. Then it gets hard to keep on doing that.

Het volgende boek was een psychologische roman met 512 bladzijden. Moest wel lukken in een week. Titel: Behind the scenes door Anita Notaro.
De schrijfster is een Ierse tv producer, regisseur en journalist, het boek speelt zich af in de tv-wereld, dus ze weet waarover ze schrijft. Ook hier gaat het over vriendschap. Een klein beetje cliché: de ene hoofdpersoon heeft alles, wat haar hart kan begeren, maar is niet zo aardig. De ander heeft tot nu toe alleen tegenslagen gekend en is natuurlijk erg aardig. Het kostte me dan ook enige moeite om in het verhaal te komen en het te waarderen. Met de 'ster' gaat het bergafwaarts, terwijl de andere hoofdpersoon succes krijgt. Zoals gezegd: beetje cliché. Maar het is goed geschreven en het boek leest als een trein. Lekker tussendoortje.

The next book was a psychologic novel with 512 pages. Must be possible to read in a week. Title: Behind the scenes by Anita Notaro.
The author is an Irish tv producer, director and journalist, the book is about the tv world, so the author knows what she is writing about. Here friendship is an important theme as well. The story looks a bit stereotype: one main person has everything she could wish for, but isn't very nice as a person. The other has had nothing but misfortune up to now and of course she is very nice. Because of this stereotype it took a while for me to get into the story. Of course the 'star' meets with misforune in the book and vice versa. But the book is well written and a quick, pleasant read.

Nu ben ik in het derde boek begonnen: het 367 bladzijden tellende 'Sterren en strepen' van Bill Bryson. Het boek staat bij de reisboeken. De Amerikaanse schrijver is journalist, heeft lange tijd in Engeland gewoond en is weer terug in de VS. Hij beschrijft zijn vaderland met veel ironie, kritiek en oog voor het absurde. Ook vergelijkt hij wat hij meemaakt met het leven in Engeland. Ik heb nu eenderde van het boek gelezen en dreig een fan van deze Bill te worden. Zelden lach ik hardop om een boek en zelden lees ik een boek met korte verhalen achter elkaar. Deze columns zijn echter zo boeiend, dat ik er steeds nog een wil lezen en het boek slecht weg kan leggen.

Now I've started reading the third book: the 367 pages of Notes from a big country by Bill Bryson. The book was with the travel books.The author is a journalist who has lived in the UK for a long time and is back in the US now, his home country. He describes his country with much irony, criticism and an eye for the absurd. He also compares what he sees with his former life in England. I've read one third of the book now and it looks like I'll become a fan of Bill Bryson's! It's only seldom that I laugh aloud while reading a book and it's also seldom that I read a book with columns or short stories all the way to the end. These are so good to read, though, that I can't stop and want to read 'just one more' all the time.

Ik wilde vier boeken uit verschillende categoerieën kiezen. Dat is gelukt. Maar het is plezierig, dat ze, de eerste drie tenminste, allemaal een aantal uren heel prettig leeswerk betekenden. Het vierde boek is een detective.

I wanted four books from different categories. I found them. But the good thing is, that all of them - the first three in any case - meant many pleasant hours reading. The fourth book is a detective.

Sokken, sokken, sokken

2009-01-03T08:31:00.000-08:00

De laatste weken voor kerst stonden in het teken van sokken breien. En dat niet alleen door mezelf, maar ook door de cursisten van de workshops die ik tegenwoordig geef in de wolwinkel van Wilbert Schouten in Hoorn. Op de koopavond op donderdag hebben we nu al vier groepen van acht breienthousisten.

The past few weeks socks were knit. Not just by myself, but also by the participants of the workshops I taught in Wilbert Schouten's yarn shop. On Thursdayevenings we have four groups of knitting enthusiasts.

Op de deur staat de cursus sokkenbreien aangekondigd.
The workshop in sock knitting is announced on the door
Hier mijn favoriete wolwinkel in al zijn glorie.
Here my favorite yarnshop in all its glory (is this English?)

Maar natuurlijk brei ook ik nog steeds sokken en hier zijn de laatste aanwinsten.

But of course I do still knit socks, too, and here are the latest.

Gebreid van Jitterbug, wat niet direct een van mijn favoriete garens is. Het ziet er mooi uit, maar is me iets te dik en te stug. Bovendien gaan er maar vrij kleine sokjes uit 100 gram.
Knit in Jitterbug yarn, which isn't exactly one of my favorite sock yarns. It looks very pretty, but is too thick and to hard for me. Besides only rather small socks can be knitted of 100 grams.
Om een onduidelijke reden wil deze foto alleen op zijn kant staan. Dit zijn mijn bladranksokken, naar een ontwerp van Cat Bordhi, die heel leuk waren om te breien. Garen: Meilenweit cashmir/zijde.
For some unclear reason this picture only wants to be published on its side. These are socks, designed by Cat Bordhi, which were fun to knit. Yarn: Meilenweit cashmir/silk

En dan de entrelacsokken, volgens een patroon van Steffi van der Linden. Ook hier weer geen moment verveling tijdens het breien: het patroon zit vol met structruurtjes! Het grootste deel van deze sokken breide ik tijdens onze vakantie in Duitsland.
And now the entrelacsocks, following a pattern by Steffi van der Linden. Here too, there was never a dull moment: the pattern was full of different structures. The greater part of these I knit during our holidays in Germany.

Deze sokken (Seven of Sundays) waren een project van de Nederlandse Yahoo sokkenbreigroep. These socks (Seven of Sundays) were a project of the Dutch Yahoo sock kntting group.En voor vandaag tenslotte mijn handgesponnen koffieboon sok. Lekker warm!
And finally for thoday my handspun coffeebean socks. Nice and warm!

52 boeken

2009-01-02T10:41:00.000-08:00

Natuurlijk is het niet verstandig, maar Ravelry heeft me weer in de verleiding gebracht het nieuwe jaar te beginnen met plannen iedere maand iets af te krijgen. Nu gaat het erom in de 52 kersverse weken die voor ons liggen, 52 boeken te lezen. Waarschijnlijk gaat (ook) dat niet lukken, maar proberen kan natuurlijk altijd. En het is natuurlijk erg leuk om te zien wat anderen lezen. Zo kom je nog eens op ideeën! Het eerste boek staat op mijn boekenplank hiernaast: 'Nee, ik wil niet bij een leesclub!' van Virginia Ironside. De titel leek me wel toepasselijk.

Of course it's hardly wise, but Ravelry tempted me again to start trying to finish something each week or month. Now we'll try to finish reading 52 books in 52 weeks. Probably this won't be done (either), but of course one can always try. And of course it's always fun to see what other people read. It gives you ideas! My first book is on the bookshelf on the right. It's: No, I don't want to join a bookclub! by Virginia Ironside. The title seemed fitting to me.

Het is het verhaal van een gepensioneerde tekenlerares. Ze wordt zestig en zegt dat geweldig te vinden. Ze staat nog midden in het leven en wenst niet bezig gehouden te worden, zoals met het volgen van talencursussen of het lidmaatschap van leesclubs. Haar eerste kleinzoon wordt geboren, wat ze geweldig vindt. Veel vragen heeft ze (toch) ook: moet ze de seks nu toch afzweren? En mannen meteen ook maar?
Ik lees dit boek in de Nederlandse vertaling, geleend van de bibliotheek.

It's the story of a retired art teacher. She celebrates her 60th birthday and says she loves that. She is still feeling in the middle of life and doesn't want to be patronised or kept busy with things like language lessons or the membership of bookclubs. Her first grandson is born, which she thinks is marvellous. (Still) she has many questions: will she say goodbye to sex forever? And while she's at it: to men in general as well?
I read the Dutch translation of the book, got it from the local library

Nieuw jaar, nieuwe kansen!

2009-01-01T10:47:00.000-08:00

Gelukkig Nieuwjaar allemaal!

Het is schandalig lang geleden, dat ik een blogbericht heb gemaakt, maar het was dan ook december. Niet helemaal mijn maand. Natuurlijk: het is gezellig als iedereen binnen is en bij elkaar zit. Maar voor het zover is...

En al dat (kinder)bezoek betekent ook, dat de computer nogal eens bezet is, dus ook dan komt er niet van bloggen. We zijn nu ook nog in het gelukkige bezit van een Nintendo Wii, en ook dat was bij zowel kinderen als kleinkinderen een groot succes. Heel gezellig met zijn allen spelen!

Van textiele bezigheden kwam niet veel. Ik heb wel zo nu en dan kunnen breien, maar ook daar werd ik niet blij van: ik had mezelf getracteerd op mooie wol voor een trui, een patroon uitgezocht, dat me mooi leek, en was er enthousiast mee begonnen. De trui wordt rondgebreid, dus er zijn later in elk geval geen zijnaden te naaien, want dat wil hier nogal eens blijven liggen. Een rondgebreide trui is echter niet eenvoudig te meten. Het leek me niet helemaal te kloppen en bovendien voelde het breiwerk niet prettig aan. Toen ik de armsgaten had bereikt, besloot ik toch de naald er maar uit te trekken en eens te passen. Het paste. Net. Niet mooi. Zat niet lekker. Was veel te stijf. Met een nieuwe bol dus maar opnieuw begonnen, met minder steken en dikkere naalden. Nu maar hopen, dat dit beter gaat. Ik ben al weer bijna bij de armsgaten. In elk geval voelt het geheel veel prettiger.

Happy New Year to you all!

It's an awful long time ago since I wrote a blog, but of course it was December. Not quite my time of the year. Of course: when everybody has arrived it's enjoyable, but all the things one has to do before that...

All those people (children) visiting, also meant, that the computer wasn't free most of the time, which also made blogging impossible. Apart from that we are the happy owners of a Nintendo Wii now, which was very popular these last few weeks. Playing all together was great fun!

There wasn't much time for any textile activities either. I did some knitting, but that didn't really cheer me up. I had treated myself to some beautiful yarn to knit a sweater for myself, had chosen a pattern I liked a lot and started knitting enthusiastically. The lower body of the sweater is knitted in the round, so that no side seems have to be sewn afterwards. This is a job I tend to put off sometimes. But it is pretty hard to measure something on a circular needle. The work didn't seem right to me and on top of that I didn't like the way it felt. When I had reached the upper part, where the sleeves will be attached, I pulled out the needle and tried it on. Yes. It did fit. Just. Not feeling nice. Not pretty. Knitting felt much too tight. So I started again with a new ball of yarn, fewer stitches and bigger needles. Let's hope it will be better now. I nearly have reached the sleeves again. At least the knitting feels better now.

Dit was het eerste probeersel.
This was the first try.

Gelukkig was er nog wat tijd voor het kantkloskussen. Daarop maakte ik voor de kerst nog een paar werkstukken: een kerstpoppetje, een bladwijzer van Gravenmoerse kant, die ik met heel veel plezier heb gemaakt voor Diel, mijn schoonzuster en een sneeuwvlok (die op rode handgesponnen mohair ligt)
Fortunately there was a little time left for my lace pillow. I made a few things for Christmas: a small Christmas doll, a bookmark in Gravenmoerse lace, which I enjoyed making for Diel, my SIL and a snowflake (here on some red handspun mohair)

En natuurlijk zijn er altijd sokken om te breien. meer daarover in een volgende blog. Eigenlijk bewaarde ik ze voor de s in mijn abc-along. Maar 2008 is voorbij en het is dus niet gelukt om in een jaar alle letters af te werken. Omdat het me nu soms weerhoudt, om de 'gewone' bezigheden te beschrijven, laat ik het er maar even bij voorlopig.
And of course there are always socks to knit, but more about that in a next blog. Actually I kept them for the s in my abc-along posts. But 2008 is over and I have not succeeded in using all the letters of the alphabet in one year. Because now it sometimes keeps me from describing my 'normal' activities, I'll leave it for the moment.

Feest

2008-12-08T10:45:00.000-08:00

Het was de laatste tijd zo druk, dat er van bloggen helmaal niets kwam.
The past few weeks were so busy that I couldn't find time to blog

Het was feest.
There was too much to celebrate

Kleinste kleindochter Emmeke werd twee jaar. Ik breide van handgesponnen Romney wol een vestje voor de dame.
Youngest granddaughter Emmeke had her second birthday. I knit her a cardigan of handspun Romney

Voor Pepijn breide ik ook een trui. Omdat hij dol is op alles wat tractor, heftruck en andere machines betreft, maakte ik voor hem een trui met een 'grote graver' erop.

Toen hij hem uitpakte keek hij ernaar en zei niets. Wat staat er op je trui, Pepijn? vroeg zijn moeder. Dat wist Pepijn meteen: streepjes!

For Pepijn I also knit a sweater. Because he loves all kind of machines I made him a 'big digger sweater'. When he unwrapped it he just looked at it without saying anything. What is on your sweater, Pepijn? his mother asked. Well: he sure knew that: stripes!

De drie volgende dagen wilde hij niets anders meer aan, dus hij was er toch erg blij mee.
The following three days he didn't want to wear anything else, so he must have been happy with it.

En natuurlijk was het het afgelopen weekend Sinterklaas! De hele familie kwam hier het feest meevieren.
And of course it was St Nicolas, this past weekend. The whole family came here to celebrate it.

Pepijn had zich verkleed als Zwarte Piet en er was een enorm grote hoeveelheid pakjes. Hier is de Sint net gearriveerd: hij belde dit jaar wel heel luid aan!
Pepijn had dressed up as St Nicolas' helper Black Peter and there was a huge number of presents. Here St Nicolas had just rung the bell. Very loudly this year!

Emmeke probeerde een van de cadeaus meteen maar uit (niet beslist een van haar eigen cadeaus).
Emmeke tried out one of the presents at once (not necessarily one of her own)

De volgende dag konden de neven en nichten samen spelen met de lego trein.
The next day the cousins could play with the new Lego train.

Maar eerst moest Emmeke nog even haar verjaarscadeau uitpakken. Haar oom en tante, neef en nichtjes waren daar immers nog niet geweest!
But first Emmeke had to unwrap her birthdaypresent. Her uncle, aunt and cousins hadn't been at her birthdayparty earlier this week.

P is voor...

2008-11-23T08:37:00.000-08:00

Het jaar gaat zo hard, ik moet dus ook even verder met mijn alfabet. De P is eenvoudig: De P is natuurlijk van Pepijn! Hier zit hij in het bos, in zijn geliefde kledingstuk: de overall.
Because the year goes by so fast I have to go on with my alphabet. The P is simple: of course the P is of Pepijn! Here he is sitting in the woods, in his favorite costume: his overalls.

En dan is er nog de P van Praag, waar we tijdens onze vakantie ook een bezoek brachten. Een mooie stad, waar veel te zien was. Hier een van de bekendste plaatsen van de stad: de klok.
And then there is the P of Prague, where we went for a day during our holidays. A beautiful city, with lots of lovely sights. Here is on of the most famous sights: the clock.

Annaberg 2

2008-11-23T07:29:00.000-08:00

Het Ertsgebergte ontleent zijn naam aan de vele zaken die hier in de grond gevonden werden. Zilver was daar een van. Overal waren mijnen en in de musea zie je hele bouwwerken die die mijnen op schaal verbeelden. Kleine mijnwerkertjes zie je bezig en als je, zoals wij, in een stille tijd een bezoek aan deze musea brengt, drukt de suppoost op alle knopjes, zodat ook alles beweegt en licht geeft.
The 'Erzgebirge' (= ore mountains) got their name of all the things that were found there in former times. Silver was one of them. There were mines everywhere and in the musea one sees complete miniature mines, built to scale. You see little miners hacking away and when you, like us, visit the museum in a quiet period, the guards press every button and so it all moves, lights go on etc.

Barbara Uthman was een rijke vrouw, die in Annaberg woonde in de 16e eeuw. Nadat haar man was overleden erfde ze zijn bezittingen, waaronder mijnen, huizen, landerijen. Het was moeilijk voor de mensen, die van de mijnbouw moesten leven, om het hoofd boven water te houden en Barbara zette met 16 vrouwen een passementenindustrie op. Dat werd later uitgebreid met kloskant. Er waren tijden, waarin deze huisindustrie meer opbracht dan de eigenlijke mijnbouw, die nu ook volledig verdwenen is. De kant bestaat echter nog steeds en overal vind je daar voorbeelden van. Barbara moest concurreren met de Schotse passementindustrie, maar deed dat heel handig. In de tweede helft van de 16e eeuw had ze 900 mensen in dienst.
Hiervan is in het museum van Annaberg veel te zien.
Barbara Uthman was a rich woman who lived in Annaberg in the 16th century. After her husband had died she inherited his possessions, like mines, houses, farm-lands. The times were hard for people living off the mines and therefore Barbara, with 16 other women, set up an industry in woven trimmings, to which she added bobbin lace as well. There were periods, when this cottage industry brought in more than the actual mining and this has completely gone now. Lace, however, is still existing here! Barbara had to compete with the Scotch braid (?) industry, but she did that in such a clever way, that 900 people were working for her in the second half of the 16th century.
Of all this much can be seen in the Annaberg museum.

Hier is Barbara, met een korte beschrijving van haar leven.
Here is Barbara, With a short description of her life.

En hier is ze in hout, naast een mooi voorbeeld van een passementengetouw.
And here she is in wood, next to an beautiful example of a loom on which the edgings were woven.

Van alles worden hier miniaturen gemaakt. Ook van de getouwen en de andere attributen, die bij de textielverwerking werden gebruikt, zoals haspels, spinnewielen enz. Die zijn in de bovenste vitrine opgesteld, onder spoelmachines en tafelklemmen.
Miniatures are made here of everything. Also of the looms and other things used in the textile industry; like swifts, warping boards, spinningwheels etc. These are shown on top, at the bottom are bobbin winders and clasps.
Stalen van alles wat gemaakt werd, werden verzameld in dikke boeken. Hier de passementen.
Samples of everything that was produced, were collected in thick books. Here the woven trimmings.

De kloskant/The bobbin lace
Kant en passementen samen/Lace and woven trimmings together
In een interieur als dit moesten de vrouwen werken.
In a room like this the women had to work.

Licht kwam via bollen, gevuld met water, die het kaarslicht verspreidden
Light came through round glass bottles, filled with water, which spread the candlelight.
Natuurlijk was ik ook geïnteresseerd in de spinnewielen, die gebruikt werden. Hier een mooie, zonder trapper, maar met handaandrijving.
Of course I was also interested in the spinning wheels. Here is one without a treadle, but worked by hand.

En tenslotte allerlei vlasspinattributen/And finally some tools to spin flax