tag:blogger.com,1999:blog-5383311.post-1057025745370167262003-07-01T04:15:00.000+02:002003-07-03T13:45:42.373+02:00

** فرمانده ی دسته گفت که دیگر در خاک دشمن نیستیم. حالا بدور از میدان ، با قدمهای خسته ، سنگلاخ ِ دشت و درّه را به جستجوی آبادی می پیمودیم. به رودخانه ی نحیفی برخوردیم که زلال بود و گوارا ! جانب سرچشمه اش رفتیم تا به کوهسار رسیدیم ، آنجا راه ِ خود کج می کرد رود ، و برکه ای می آفرید، محصور بلندای سخره و انبوه درختان . زلال ِ آب درآن سایه ی سبز، سبز بود و قناری سبز میخواند.

H.Amirinoreply@blogger.com