Basta...

Killer Abs

2009-10-25T17:21:00.000+08:00

Ang pagpapaliit ng tiyan kung minsan ay parang trapik sa EDSA –nakamamatay.

Ilan sa mga hindi ko makakalimutang pakiramdam ay ang mag push up ng pagkaraming beses na naka angat ang paa, umakyat bumaba ng hagdan nang isang oras at ang mag jogging ng mabilis palayo sa tumatahol na aso para lang lumiit ang tiyan na ito. Para palang hihimatayin ka na aatakehin sa puso ang pakiramdam.

Kaya’t sana itigil na ng ating lipunan ang ganitong pagpapahirap at pagpaparusa sa mga taong nagkakabilbil.

Pero dati naman talaga, nung college days, sanay ako tumakbo ng isang kilometro araw-araw. Natigil lang yun nung ilipat ang 7am subject ko sa alas diyes.

Kamakailan naisipan kong bumalik sa pag e exercise nang minsang kapusin ako ng hininga habang nanonood ng Desperate Housewives at Survivor Philippines. At ngayon higit pa sa maliit na tiyan lang ang hangad ko. Gusto ko yung me anim na pandesal sa labas ng aking sikmura. Ewan kung paano ko yun gagawin. Goodluck.

Ayon sa mga nagmamagaling da best pa rin daw na abs exercise ang cardio o jogging o yung pagtakbo. Bakit me nakita ka na bang isnatcher na malaki ang tiyan? At dahil hindi ligtas ang mga kalsada natin ngayon, sa tingin ko mainam na substitute na ehersisyo ang skipping rope. Magka heart attack ka man sa kakatalon at least nasa privacy ka ng iyong tahanan.

Ang alam ko lang dati na exercise sa abs ay ang pag-ubo. Sa tuwing dadapuan ako ng sakit na ito, sumasakit din pati abdominals ko sa kaka ubo, parang nag crunches ka rin ng isandaang beses sa isang oras ng buong araw!

Pero ngayon daw ang usong exercise ay ang Inversion Therapy. Ito ay ang pag ehersisyo habang naka lambitin patiwarik na parang paniki. Mainam daw ito sa back pain. Nagiging maaliwalas ang iyong isip at nakakapag concentrate ka sa isang bagay –kung paano mo hihilahin pataas ang iyong sarili na hindi sumisigaw ng saklolo.

Kaya’t noong minsang magawi ako sa gym hindi ko mapigilan ang aking sarili na gawin ang inversion na to at baka sakaling mapa bilis ang paglabas ng six-pack pandesal ko. Minsan ko lang ginawa at hindi na inulit . Nakita ko kasing nahulog na parang mga isnow ang aking mga balakubak.

Balik rowing machine na lang ako. Ang paborito kong exercise. Nagiging tense kasi ang muscles mo dito, bumibilis ang takbo ng puso kahit hindi ka gaanong gumagalaw –parang nasa traffic jam ka lang.

Para mas lalo kang ma motivate sa ginagawa mong adhikain sa gym, dapat rin daw meron kang kasama. Taga paalala, taga alalay, taga salo. Hinikayat ko ang isang kaibigan na sumama, pero sabi nya, di nya kailangan mag exercise, He is in shape. Round is a shape daw. So ok solo ako.

Sa tingin ko malaking tulong sa peace and order sa ating bayan kung magkakaroon ng isang matinding abs program para sa mga parak. Para kahit papano magtagal sila ng limang minuto sa tugisan. At mabawasan ang masasamang loob. At tayong lahat ay makakatulog ng mahimbing sa gabi.

Habang merong nangyayaring tugisan sa aking panaginip –tungkol sa pandesal, six pack at inversion therapy. Basta…

Exercise Tip: Kung nahihirapang mag sit-up ang isang tao, i-hook lang ang hintuturo sa loob ng kanyang pusod.

Totoy Mola

2009-09-18T17:02:00.000+08:00

Ano kaya ang trip mong gamiting screen name halimbawang maging porn star ka?

Totoy Mola ay isa sa pinag iisipan kong gamitin. Tunog malaking kargada. Pero dahil si Jay Manalo na yun dyahi nang gamitin. Naisip kong mas angkop kung Totoy Bigo na lang. Hindi nga gaanong malaswa pero bagay. Kailangan ko pa bang sabihin kung bakit? Ngayon alam nyo na kung bakit ako nawalan ng gana sa pag blog.

Huwag kayong mabahala --kung kayo’y nababahala man. Hindi ako bitter. Paborito ko lang talagang ulamin ang ampalaya nung mga nakaraang araw pero hindi ako bitter. Alam kong sanay na akong mawalan ng lablayp. Pero sana hindi naman sa paraan na… you know… pagtaksilan ka… you know…

Kaya nga Totoy Bigo.

Pero ngayon nakakatawa na uli ako. Lalo na kung nakikita ko si Aling Dionesia Paquiao na nagbo ballroom sa tv parang nagiging maaliwalas ang pakiramdam ko. Hindi gaya noon na lagi kong naiisip kung paano ko karumal dumal na paslangin ang me pakana ng kabiguan na ito.

Dati tinatakpan ko ang aking tenga pag nakakadinig ng love songs. Kahit mga kanta ng Black Eyed Peas ayoko rin madinig. Ampangit naman ng pakiramdam na emo ka pero umiindak. Pero Ok na ako ngayon. Naging malaki din ang tulong nang pagbabasa. Ang pagbabasa ng mga children’s books. Naiiwasan kong maging bayolente at mas nakaka relate na ako ngayon sa cartoon network.

Oo, malaking bahagi ng pag move-on ay ang panonood ng TV. Lalo na ang panonood ng balita. Balita ng mga aksidente, kalamidad, holdapan, patayan at Mindanao. Mapagtatanto mong mapalad ka pa rin at puso lang ang masakit sa yo. Samantalang ang iba ay nalulunod sa barko o di kaya ay nasasagasaan ng bus. Malaking bonus na lang kung me balita tungkol ke Noynoy at Kris. Kahit papaano ay maaaliw ka sa masalimuot nilang buhay.

Sabi ko nga, OK na ako. Nabigo man, mapusok pa rin. Sumusugal pa rin sa lablayp. Mabilis pa rin ma in lab. Kahit kung minsan nagtatagal lang ng five minutes ang akala mong relasyon –libog lang pala. Pero Ok na rin kesa wala. Ilang five minutes ba sa isang oras. Kung minsan masaya rin ang mag move-on.

Pero kung ganito rin lang ang buhay, walang pinagka iba sa porn star. Parang masayang gamitan. Ayaw mong masaktan pero gusto mong ma in love. Ayaw mo na gusto. Ang gulo.

Kaya nga nag-iisip na lang ako ng screen name para malibang . Totoy BIGo. Pwede na.

Angels and Demons

2009-02-20T20:23:00.004+08:00

Ano ba daw ang kailangan para magbalik loob ako sa Diyos? Bakit? Ganun na ba katulis ang sungay ko para tanungin nyo ko ng ganyan? Hindi po sungay ang matulis sa akin.

Alam ko matagal na akong hindi nagagawi ng simbahan . Mas madalas dinadala ako ng aking mga paa sa mga tagayan ng red horse, o sa tayaan ng lotto, o sa bilihan ng porno. Kaya marahil hindi pinagpapala ang aking kapalaran dahil sa mga kademonyohan na ito.

Nakaka guilty na rin kung minsan. Oo nakakaramdam din ako ng guilt. Minsan isang taon. Lalo na at malapit na ang ~~mating~~ Lenten season. February 25 ash Wednesday na. Malamang sa araw na yun na lang ako pupunta ng simbahan. Unang punta ko sa taon na ito kung sakali.

Pero hindi ko naman talaga kelangan magbalk loob ke Bro este sa Diyos pala. Dahil hindi naman talaga nawala ang loob ko. At para maniwala kayo magpapapako ako sa krus sa darating na ~~semen~~ semana santa at magpapahagupit ng latigo at kadena sa aking likod. Syempre biro lang yun. Kapag ginawa ko yun parang sinabi ko na rin na titigil na ang korapsyon sa ating bansa.

Huwag kayong maniniwala sa naririnig nyong malapit ng sunugin ang kaluluwa ko sa impyerno. Hilig ko lang talaga ang paglalaro ng apoy. Naiinggit nga ako sa mga taong bumubuga ng apoy, sumasayaw na me umiikot na apoy, at yung mga taong kayang pasuin ang sarili nila na hindi nasasaktan. Aliw na aliw ako sa kanila tuwing nakikita ko sa Talentadong Pinoy kahit di sila nananalo. Hindi sila mahihirapang mag adjust kung sakaling hindi sila sa langit mapunta.

At para mas lalong mapalalim ang aking pananampalataya, ako ay mag aayuno. Alam kong hindi ito gaanong sakripisyo kung tutuusin. Sa mahal ng presyo ng mga pagkain ngayon aba’y mapipilitan ka talagang bawasan ang iyong nilalamon. Pero change me. Ibahin nyo ko dahil di ko kakainin lahat ng klase ng karne sa panahon ng ayuno. Hindi ako titikim, kahit singhot. Kahit yung karneng masarap pisilin, iiwasan ko.

Pagpalain nawa ako.

Kailangan din daw magbawas ng luho bilang sakripisyo. Kailangan gayahin ang Tagapag ligtas na namuhay ng simple at payak. Sabihin nyo yan ke Willie Revillame at hindi sa akin. Wala akong kapasidad para maging maluho. Hindi naman siguro luho ang magpagupit kung saan si John Lloyd nagpapagupit di ba?

Judge me.

Hindi ko masasagot kung ano ang tunay na sukatan ng tamang pananampalataya. Malamang me dagdag pogi points ka sa Maykapal kung sasali ka sa mga pabasa at senakulo, magpu prusisyon at magbisita iglesia. O magpahagupit ng latigo sa harap ng madla.

Pero sana maging sapat na muna ang tanging paraan ng pagsisisi na alam ko. Ang maging mabait, ang mag sakripisyo, at ang magsuot ng shorts tuwing magsu surf ng internet.

Call Me Hickey Man

2009-01-14T01:24:00.002+08:00

Akala ko hindi na ako istupid. Pero akala ko lang pala. Eto at me chikinini na naman.

Sabi ko nga , kelan man hindi na ako magkakaroon ulit ng ganito. Nakakahiya. Noong unang nagkaroon ako ng kissmark nahirapan akong itago. Walang naniwalang kagat lang ng lamok yung pulang mapa na nasa leeg ko. Halos hiramin ko yung neck brace ng matandang kapitbahay namin makaligtas lang sa kahihiyan.

Kaya’t ayun, wala akong nagawa kundi itaas na lang ang aking kwelyo. At habang itinatago ko ang pulang marka sa leeg , pulang pula naman ang mukha ko sa hiya.

Ewan ko nga sa iba at parang medalya kung i display ang kissmark. Ipinagyayabang ata na active sexlayp nila. Kulang na lang maglagay ng blinking arrow na nakaturo sa hickey nila sa leeg. Malamang tirik mga mata niyan habang nangyayari ang paninipsip. Ang swerteng mga kumag.

Bad trip at nangyari uli yun ng minsang malasing ang kumag din na ito. Hindi ko nilagyan ng band aid dahil ~~hindi magkasya~~ halata pa din. Hindi ko nilagyan ng concealer dahil wala naman ako nun. Hinayaan ko na lang at nag astang mainit ang ulo. Pinanindigan ko ang aking chikinini at ipinahalata na galing ako sa isang matinding gabi at puyat na puyat --kaya’t wag na wag kayong magkakamaling mang asar!

Epektib sya for five minutes. Limang minutong walang asaran. After six minutes, nagtampal na ko ng salonpas sa aking leeg at sinabing ngangangalay na ito kasi. Awts.

Nakakagigil lang ba talaga ako o lapitin lang ng mga linta?

You can view my private photo...

Super bad trip. Ayan ang mapa ng Uzbekistan sa aking dibdib. Ang hilig ko pa naman maghubad ng tshirt. Naisip ko kagad pasuin ng yosi pero wag. O magpa henna tattoo. Bakit kasi di kagad ako kumalas nang me bampirang nagtangkang sipsipin ang aking puso. Bakit ako napapikit at nagpa ubaya. Bakit ang tanging namutawi sa aking labi ay… Syet, nag marka!

Istupidness.

Konswelo ko na lang hindi sa leeg. Hindi ko na kailangan mag isip ng palusot. Gaya ng allergy, birthmark, sunburn o galis. O nasobrahan sa pagkuskos ng libag kaya namula. Pero sa susunod, kung trip din lang magpalagay ng chikinini, mainam na sa mas tagong parte ng katawan na lang. Sa puwit, singit, o talampakan. O sa ngala ngala para di talaga mapuna

Akala ko tapos na ko sa kalibugan. Akala ko lang pala. Pero sa ngayon off limits na mga bampira. Kutis dugyot na nga ako mamarkahan nyo pa ng pula.

Hindi ako siopao. Basta…

.

2009 New Year's Resolution

2008-12-20T05:45:00.001+08:00

Bago ang lahat Merry Giftmas at Happy Hellidays sa lahat ng naliligaw at patuloy na umuusyoso sa blog na ito. Buti naman at hindi nyo pa rin tinitigilan ang pagpunta dito kahit wala kayong bago na nababasa.

Siyanga pala, isang taon na ang blog na ito. E ano ngayon? Wala. Nasabi ko lang.

Dati dalawa lang kaming nagbabasa ng blog ko. Ako at ang aking konsensya. Pero akalain mo yun, madami na ang mga konsensyang umaali aligid dito! Nagsimula itong blog bilang hamon sa aking sarili na kumpletuhin ang simbang gabi noong nakaraang taon. Na kahit walang nagbabasa, parang ogag akong post ng post araw-araw. Baka sakaling maligaw si Lord at mapagtanto niyang mabait akong nilalang at ambunan ako ng kahit konting grasya. Kahit konting dagdag lang sa kagwapuhan.

Pero ewan ko. Di ata sya dumaan sa blog ko. Wala kasing grasyang dumating.

Subalit grasya na ring maituturing na kahit papano ay humihinga pa rin ang walang kwentang blog na ito. Andiyan kayo, andito ako. Solb.

Para lalo akong ma inspire sa pag blog sa 2009, eto share ko ang aking

New Year’s Resolution
Lumipat ng tinatayaang lotto outlet.

Olats lagi mga numero ko sa outlet na yun. Makalipat nga sa mas malapit sa simbahan. Baka sakali lang.

Palitan ang “Who Let the Dogs Out” na ringtone.

Ewan ko kung bakit me emotional attachment ako sa kantang yan. Oras na siguro para palitan at baka sakaling pumasok ang good karma.

Mag post sa blog araw-araw.

Biro lang. Nagpapatawa lang.

Babawasan ko ang pag reply ng Ha Ha sa comment section.

LOLz naman ha ha –oops. Mas gusto ko sana ang dirty finger kaso wala akong alam na abbreviation nito e. Pero teka bakit mahaba ang salitang abbreviation?

~~I will not take money for sex.~~

Hindi ko na iisipin ang aking mga ex.

Magmo move-on na ako. Pangako yan.

Resbakan ang mga taong me atraso sa akin ngayong taon.

Humanda kayo sa 2009. Read also as: Humanda kayo mga ex.

Sumali sa isang support group ng mga bigo.

Kung me alam kayo, buzz me. Kung wala, organize tayo dali!

Tumutok sa balita tungkol sa bayan at hindi sa lablayp ni Marian.

Tigilan na nating lahat si Marian. Magbago na tayo. Hindi siya bitch. Bilhin nyo na lang ang kanyang dance album.

Ititigil na ang pagtalon tuwing bagong taon. Taon-taon kong ginagawa yan, wala ding nangyayari. sumasakit lang betlogs ko sa kaka alog.

PBA092q21oo3

Paracetamol A Day

2008-12-07T23:00:00.000+08:00

Mahigit isang linggo na ring sumasakit itong ulo ko. Nakakatakot na nga at baka tinutubuan na ako ng totoong sungay. Lord, wag naman. Pangako magpapakabait ako hanggang pasko. Buti na lang at nawawala naman sa tuwing iinom ako ng gamot. Kaya kahit papano naka smile pa rin ako sa buhay.

Noong papalapit na ang birthday ko lalong kumikirot itong ~~utong~~ ulo ko. Napa smile na naman ako. Ayos me rason akong hindi mag celebrate! Ako kasi yung taong merong birthday blues. Tuwing papalapit ang kaarawan, gusto ko maglaslas ng pulso, mag Russian roulette, o tumawid bigla kapag me humaharurot na ten wheeler truck. Ayokong merong cake, ayokong merong kukamakanta ng happy birthday, ayokong me mascot.

Gusto ko tagay lang. Baka sakaling malunod ako sa alak at makalimutan kong huminga.

Pero naisip ko marami na ring pinagdaanan ang walang kwentang buhay na ito. Marami na ring dapat i selebreyt. Gaya ng tahi ko sa ulo. O yung tahi ko sa likod. O yung mga pilat sa aking puso. Ilang beses na ring nalagay sa bingit ng kamatayan pero eto at patuloy pa ring nagigising sa araw-araw. Masamang damo. Yes, achievement ito!

Kaya kahit gusto kong iuntog ang ulo ko, pinagbigyan ko na ang mga kaibigan kong uhaw na uhaw sa ~~sex~~ alak. Okay sa akin na walang matanggap na regalo. Kahit pinitas na santan lang nga sa kalsada ang ibigay mo matutuwa na ako. Pero ang ipagluto ka ng mga kaibigan mo, aasikasuhin ang lahat at isasara ang buong restaurant para sayo na hindi alam ng me ari, e higit pa sa regalo. Malamang hayok na kayo sa happenings niyan.

Ponchong salamat sa ipinadala mong alak

Pwera biro, nakakataba yun ng puso. Ang makitang pinasasaya ka ng mga kaibigan mo ay higit pa sa bisa ng sampung paracetamol. Parang ayaw mo na iuntog ulo mo, parang ansarap mag head bang!

P.S. Maraming salamat sa iilang nilalang na nakaalala sa kaarawan ko.

Eto ang mga naglakas loob bumati... click lang!

Bedtime Stories

2008-11-18T18:05:00.002+08:00

Ngayong malamig ang simoy ng hangin at ako’y nakatalukbong ng kumot, naalala ko ang mga kwentong ~~pangkama~~ pampa antok. Hindi uso ang paghehele sa akin noon. O ang ako’y iduyan para makatulog. Sariwa pa sa aking isip ang kwento ng pagong at matsing na paulit ulit na ikinukwento sa akin, araw-araw, gabi-gabi, bago ako pumikit.

Subalit ako’y dilat na dilat at laging iniisip kung bakit naunahan ng pagong ang matsing sa karera nila.

Buti naman at bago ako nag binata narinig ko din ang iba pang kwento maliban sa dalawang hayop na yun. Natutunan ko sa mga bedtime stories na wag basta magtitiwala sa matatandang mangangatok sa iyong bahay at magbibigay ng mansanas, na dapat maging mabait sa mga palaka dahil malamang royal blooded ito na nagsahayup lamang, na kapag inalipin ka ng matagal na panahon darating ang araw na anuman ang iyong naisin ay ibibigay ng fairy godmother. At sinong inuto nyo? Kahit walang muwang ako nun, alam kong ang happily ever after ay isang patibong lamang para ako ay makatulog.

Subalit hindi e. Dilat na dilat pa rin ako. At nagninilay nilay kung bakit naunahan ng pagong ang matsing.

Pero heto na, at dumating din ang panahong narinig ko ang mga gusto kong marinig. Panahon iyon ng mga brown-out na hanggang ngayon ay nangyayari pa rin sa aming probinsya. Ang saya kong marinig noon ang mga istorya ng mga ispiritong gumagala, ang kwento ng manananggal na nagroronda sa mga bubong, ang nakaputing babae na naka antabay sa puno ng balete. Aandap andap man ang kandila, walang pagsidlan ng tuwa ang aking puso habang naririnig ang kwento ng tikbalang, aswang at santermo. Ng mga patay na nabubuhay, ng mga gumagalaw na baso sa ispirit of da glass, at kung bakit nag iiba ang boses at lumalakas ng sobra ang aming kapitbahay sa tuwing ito’y sinasaniban.

Ito ang laman ng aking murang isip bago mahimbing na makatulog. At tsaka ko lang nakalimutan ang kwento ng karerahan ng pagong at ng …at ng… at ng kasama nitong hayop.

Paminsan-minsan parang bata ko pa ring hinahanap hanap ang mga bedtime stories. Pero dahil malaki na ako at puro malisya ang utak, hindi na yun nangyayari. Ibang kwento na ang nagpapahimbing sa akin. Ito ang kwentong masarap namnamin kahit walang salitang dapat bigkasin. Ang istorya ng magdamag-- na higit pa sa hiyaw ng kababalaghan, higit pa sa karerahan at mga palasyo ng ever after.

At sa kalaliman ng malamig na simoy ng gabi, ang tanging namumutawi sa aking bibig ay ang init ng aking mga maririing ungol. Basta…

Dear Madjik

2008-11-10T01:56:00.005+08:00

Dear Madjik,

Maraming salamat sa pasalubong. Halos mapa iyak ako ng makita ang laman ng supot. Hindi pala mga porn mags na nasa isip ko ang laman nito. Pero syempre natuwa naman dahil nag abala ka at inambunan mo ako ng grasya, katas ng Saudi Arabia. Sana sa susunod matumbok mo na ang gusto kong pasalubong. Me clue ka na. Biro lang.

Nagtataka lang ako kung bakit binigyan mo ako ng malaking puting sabon na me tatak na ibon. Paraan mo ba ito para sabihing magsabon ako kapag naliligo? Para sa kaalaman mo nagsasabon po ako. Mas mabula pa nga sa sabon na bigay mo ang gamit ko e. Sa sobrang bula, kung minsan isinasabay ko na sa paliligo ang paglalaba ng aking brip at medyas.

Pero wag kang mag alala, ginamit ko na din ang sabong bigay mo na me ¼ moisturizer daw. Nakakatuwa naman, hindi lang balat ko ang moisturized, pati underwear ko parang naka fabric conditioner na rin.

Maraming salamat din sa malaki at mabangong lotion na bigay mo. Hindi ko naman talaga kailangan magpahid ng lotion sa katawan ko e. Malamang alam mo na pawisin talaga akong tao. Kahit hindi ako gumalaw, pinagpapawisan ako. Sa noo, sa kamay, sa kili-kili, sa singit.

At dahil laging basa ang aking palad, umiiwas ako makipag kamay kapag ipinakikilala. Sinasaluduhan ko na lang kahit hindi sya sundalo. Hindi rin ako nakikipag holding hands. Baka ma turn off pa sa naglalangis kong mga palad. ~~Diretso lips to lips na kagad kung makalusot.~~ At kailanman hindi ko naging paborito ang kantang Hawak Kamay ni Yeng. Iniisip ko pa lang napapa ewww na ako.

Malamang gagamitin ko na lang na lubricant ang lotion na bigay mo. Lubricant sa tool ko. I mean sa tools ko na medyo madaling kalawangin gaya ng pliers, screw driver, etc.

Salamat at binigyan mo din ako ng gawa ni Pareng Calvin.

Ngayon lang talaga malalapatan ng medyo sosyal na pabango ang aking balat probinsyano. Dati amoy rubbing alcohol lang ako kapag lumabas ng bahay. Ngayon amoy ck na. Naks. Kung inaakala mong itatago ko lang ito at titipirin, nagkakamali ka. Simula nang maglingunan ang mga pasahero ng bus dahil amoy isteytsayd ako, inaraw araw ko na ang pag gamit. Me narinig nga akong nagsabi, amoy-pogi daw dumaan.

Amoy lang.

Sana sa susunod mong bakasyon at pagpunta sa bahay, siguruhin mong nasa bahay din ako. Ayan tuloy, di tayo nagkita. Magpapalibre pa naman sana ako. Joke lang. Ingat na lang sa byahe pabalik.

Sa muli maraming salamat at nawa’y pagpalain ka ng Maykapal. Naks uli.

P.S. Ilang araw na lang bertdey ko na. Hint, hint.

Why I Like Going to Barrio Fiesta

2008-10-04T03:08:00.001+08:00

Sino ba ang me ayaw pumunta sa isang pistahan. Sino ba ang ayaw malangisan ang mga bibig ng taba ng baboy. Sino ang me sabing naghihirap ang ating bansa.

Kahit hindi buwan ng mayo marami pa ring pista sa ating bayan. Wala man tayong pera mangungutang at mangungutang talaga tayo mairaos lang ang pista. Pasalamatan natin diyan ang mga kastila. Kung hindi nila dito dinala ang kristyanismo malamang boring ang ating mga araw.

At kamakailan nahila na naman ako sa isang malayo at liblib na pistahan. Tuwang tuwa na naman ako pero hindi nagpahalata. Me ilang dahilan kasi ako kung bakit gusto ko ang mga pistahan:

1. Maraming pagkain. Kaya nga pista ang tawag di ba. Ang daming ~~matatabang~~ masasarap na pagkain. At ang sarap ding tingnan ang mga kaharap mong nangingintab ang mga bibig at di magkandaugaga sa mga kinakain.

2. Walang upuan. Sa sobrang dami ng taong gustong makalibre din ng kain e mahihirapan ka talaga maka pwesto. Yun nga ang gusto ko e. Kapag nakatayo ka kumain, mas mabilis ka matunawan. At kapag mabilis ka matunawan, apter payb minutes e pwede ka na uli kumain. O lumipat sa kabilang bahay.

3. Espesyal ang trato sa yo. Hindi mo na kailangan sumayaw kasama ang abstract dancers na merong lifting para lang mapansin. Kahit hindi mo kilala ang me ari ng bahay e parang magkababata lang kayo na minsang naglaro sa mga pilapil ng palayan dahil nasa pintuan ka pa lang e bibigyan ka na ng plato.

4. At eto talaga ang nagpapasaya at nagpapataba ng aking puso kaya’t balik ng balik ang aking mga paa sa pistahan…

Dito nyo malalaman kung bakit...

Wala akong tinatanggihang imbitasyon sa mga pista. Sabi nga ng nanay ko wala daw akong absent sa mga pistahan a. Parang me listahan daw ako ng mga pista ng mga santo sa buong Pilipinas.

Sabi ko, oo.

Eto ang listahan ko...

Christmas Countdown

2008-09-23T20:24:00.004+08:00

&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;ampamp;amp;amp;lt;a href="http://www.countdownr.com"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;ampamp;amp;amp;gt;Countdownr&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;ampamp;amp;amp;lt;/a&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;ampamp;amp;amp;gt;

Merong christmas rush sa aking isip. At jingle bells sa aking dibdib.

Mukhang in lab na naman ang manyak na ito. Parang pasko sa saya. Parang naka denggoy ng regalo sa ninong ang pakiramdam. Parang gusto ko maglagay ng isang milyong mistletoe sa bahay. At sa bahay ng kapitbahay. At sa buong baranggay.

Hay… pwede na ko mag celebrate ng pasko ngayong Septyembre. Uunahan ko na ang mga krismas rapol sa TV, ang mga pakulong bargain sa mall, ang mga pagpapa ilaw ng mga parol. Kasi sa wari ko pinapana ang aking puso ng siyam na reindeer. Pinapana ito ng paulit ulit at hindi ako umiilag.

Mas masaya sana kung merong snow. Maglalaro tayo ng snowball kasama si snowman. Maghahabulan at titirahin kita ng aking ice balls. Buong araw tayong magkayakap na naka earmuff. Magkakape tayo, magku-kwentuhan, maglalampungan. Magtatalukbong at magkukulong sa kwarto. At manginginig sa lamig dahil hindi pala uso dito ang fireplace.

Mangangaroling ako para me pang noche buena tayo. Gagalugarin ko maging ang kabilang ibayo para maiparinig lang ang walang kamatayang Ang Pasko Ay Sumapit. Alam ko namang sintunado talaga ako at ayon sa mga hurado e puro sharps at flats lang ang lumalabas sa aking vocal chords. Pero lalakasan ko na lang ang tunog ng mga piniping tansan at magdadala ako ng maraming back-up. Back-up para barahin ang hindi magbibigay sa akin.

Haharangin ko si Santa Klaws para ako na mismo ang mamumudmod ng regalo. Napansin ko kasing yung mga merong chimney lang ang nabibigyan ni Santa. Naiintindihan ko naman yun dahil alangan namang dumaan sya sa kubeta. Pero sana dapat ika nga e patas. Dahil kung ako yan sigurado mabibigyan maging ang taga Payatas.

Padadalhan kita ng maraming krismas cards. Oo alam kong korni ito at hindi na uso. Pero hayaan mo na at makaluma talaga ako. Pipiliin ko yung mga cards na maraming puso para sakop na pati valentines. Para kung sakaling magdalawang isip ka at iwan ako, kung pwede, gawin mo lang matapos ang Pebrero.

Ito ang christmas rush sa aking isip. At ikaw ang jingle bell sa aking dibdib.

Kaya gusto kong ipagdiwang na ang krismas sa araw na ito. Now na. Baka hindi umabot ang pakiramdam na ito sa araw na ipinanganak ang taga pagligtas ng mundo.

At kapag nagkaganun, malamang magiging wasted uli ang pasko ng manyak na ito.

Horoscope

2008-09-12T18:43:00.012+08:00

SAGITTARIUS (Nob. 23-Dis. 21) - Makakahiligan ang mga klasikal na musika at ito ay makatutulong sa depresyon at problema. Mababawasan ang paghanga ng isang lihim na nagmamahal dahil sa sobrang kayabangan. Lucky numbers at color for the day ang 15, 27, 35, 40 at yellow green.

Yan ang sabi ng tabloid para ngayong araw. Kaya kelangan bawas yabang muna habang nakikinig ng classical na tugtog at naka yellow green. Shetness, hindi ata ako yan.

Kapag nakakalito ang buhay-buhay, horoscope ang syang takbuhan ko sa susunod kong mga hakbang. Pumalpak man, syempre horoscope lang ang masisisi.

Noon yun.

Nadala na ako. Kalimitang pumapalpak ang aking buhay sa kakasunod niyan. Ngayon binabasa ko na lang ang horoscope ng ibang tao. Gemini: ang zodiac sign ng taong nagpapatibok ng puso ko. Leo: zodiac ng taong nagpapapintig ng aking puson. Binabasa ko ang kapalaran nila araw-araw para malaman kung sumasang ayon ang mga bituin sa aking masasamang balak.

Mas trip kong basahin ang tagalog na horoscope. Me lucky numbers kasi. Na kapag tinayaan mo sa lotto e unlucky naman. Kaya sa susunod naisip ko, bago tumaya, basahin muna ang lucky numbers, tapos ibang numero ang tatayaan. Baka mas malaki ang tsansang maka tsamba.

Ang kapalaran kasi kung minsan tsambahan. Hindi natutumbok ng kutob ng horoscope. Pero basa pa rin ako ng basa. Parang hinihintay ang hulang magpapasaya sa akin. Kung ako ang gagawa ng sariling prediksyon, malamang ganito ang isusulat ko:

SAGITTARIUS (Nob. 23-Dis. 21) - Hindi ka lamang yayaman sa lotto bukas, mapapasakamay mo pa sina Gemini at Leo ng sabay. Para mapanatili ang lakas, limitahan lamang sa pitong beses ang pagkikipagtalik.

(*Wala sa Topic ito*) Ang kapalaran nga naman. Maganda ata ang hilera ng konstelasyon nung araw na nalaman kong nominado ang blog na ito sa Philippine Blog Awards. Ako lang ata ang nag-iisang jologs na napasama sa disente at kagalang galang na listahan. Hindi ba nila alam na wala akong sariling url? Na hanggang ngayon e default pa rin ang header-banner ko?

Sa maikling salita, ako ang pampagulo sa listahan. Swerte ko naman.

At dahil makapal ang aking mukha, ibinoboto ko ang aking sariling blog ~~para hindi ako mabokya~~ para bigyan boses ang mga bloggers na nagsusulat sa wikang pinoy.

Diet, Die it

2008-09-02T12:02:00.003+08:00

Hindi ako mataba. Pero hindi ibig sabihin na hindi ako tataba. Kaya naman ngayon ay medyo nagdadalawang isip ako kung makikiuso ba ko sa tinatawag na ~~pagpapagutom~~ diet..

Matakaw daw ako sa pagkain. Hindi. Hindi totoo yun. Ang sabi naman ng ilang ~~natitirang~~ naturingang kaibigan ko parang patay gutom ako kung tsumibog. Ows, sabi ko. Ganado lang ako. Ayoko lang na me natirang pagkain sa plato kaya't kung minsan medyo ako yung huli matapos.

Ewan ko lang kung bakit nauuso ang pagdi dyeta o yung pinipili mo lang ang iyong kinakain. Hindi ba nila alam na mahal na ang pagkain ngayon? Parang bumulusok ang presyo ng lahat? Gustuhin man ng ibang bumili ng mga karneng mataas sa kolesterol at sa taba e malamang hindi na praktikal. Ito kaya ang dahilan at nauso itong ~~pagpapagutom~~ diet.

Ayon sa mga me pakana ng dieting, para hindi tumaba, iwasan ang kanin, softdrink, white bread, sugar, powder juice, junk food, pork, beer, ad infinitum. Andami naman. Papayat nga ako nito. Payat na, tirik pa ang mata. Kaya nga ayoko magbasa ng mga tungkol sa kalusugan e. Gusto lang ata nila akong turuan magpakamatay ng hindi ko napapansin.

Kaya kalaban ko yang diyeta diyeta na yan. Hindi makatao. Gusto ko din ng prutas at gulay dahil masustansya at di nagdaragdag ng timbang. Pero dahil nagpapaligsahan na din ito sa presyo ng bigas, gasolina, tuition fee, at haircut, nahihirapan na akong lunukin ito. Mahal talaga ang mag diyeta. Pang mayaman. Nagtityatyaga na lang ako sa mga instant pancit ~~cantot~~ canton. Ito ata ang sikreto ng aking ~~kakisigan~~ abs.

Kung gusto mong makontrol ang dami ng iyong kinakain, gayahin ako, wag kumaing mag-isa. Kelangan me kasama ka. Mas marami, mas mabuti. Sa ganung paraan malilimutan mo ang iyong manners at kelangan mo na makipag agawan ng pagkain kung gusto mo pang mabuhay.

Nakakatulong din ang mahabang oras na panonood ng tv. Dito tutulo ang iyong laway sa inggit sa mga buto’t balat na modelo ng mga pampapayat na inumin at gamot. Pero wag kang mag panic para bilhin ang kanilang iniendorso, malamang hindi ito ang dahilan ng magandang katawan nila. Ituloy lang ang panonood ng tv. Ang pagpupuyat ay isa sa mga epektib na paraan kung bakit bumabagsak ang timbang ng isang tao maliban sa pagdu droga.

Sinusunod ko din ang oras ng ayuno tuwing Ramadan. Ito’y bilang pakikiisa sa mga kaibigan kong muslim na magagaling magbenta. Walang pagkain simula madaling araw hanggang alas sais ng gabi. Tubig lang. Subalit sadyang mahina ako sa makamundong tawag ng aking kalamnan. Wala pang tanghali, patago akong bumibira ng kain sa kusina.

Kaya nga tsaka na siguro ang diet. Kung mataba na ako. . Hahayaan ko na munang ang ~~katawan~~ katakawan ko ang mangibabaw sa sanlibutan. Basta.

Colds

2008-08-13T18:14:00.022+08:00

Kapag ganitong umuulan ako’y sinisipon. Lugmok at nakatitig sa kawalan. Iniisip ang panahong tag-init at ikaw ay nandiyan.

Oras na naman para magbitbit ng payong. Itim na payong para masaya. Hindi na ako mahihirapang ipaalam ang kulay ng aking nararamdaman. Pero bakit ganun. Pati yata utak ko sinisipon. Mukha mo ang nakabara sa aking isipan. Ayan tuloy, palagi kong nakakalimutan iuwi ang payong. Di ko maalala kung saan naiwan. O kung merong humiram. O kung ito’y napag interesan. Kaya kadalasan... basa pa rin ako sa ulan.

Kaya marahil sinisipon ako kapag ganitong umuulan. Buong araw akong amoy vicks at palaging me bitbit na inhaler. Mahirap huminga at ewan ko kung ito nga ang dahilan kung bakit naninikip itong dibdib. Kelangan kong uminom ng maraming tubig at humigop ng sabaw. Pero walang lasa ang sopas. Hindi ito kasing init at kasing sarap ng mga panahong ako ay may kasalo.

Wala munang love songs ngayong tag-ulan. Bawal muna ang mga himig tungkol sa mga walang hanggang pangako. Hindi ko naman maririnig ito habang maingay ang bubong at kumukulog. Mas ikatutuwa ko pa ang mga tugtog na pwedeng sabayan ng indak para pagpawisan. Baka sakaling mabawasan ang hirap na dala ng baradong ~~puso~~ ilong.

Mas marami akong libreng oras kapag ganitong sakitin ako at walang nag-aalaga. Mas masusundan ko ang lovelife nina Marian at Dingdong, Kim at Gerald, Sharon at Gabby, ~~Piolo at Sam~~. Hindi ko na makakalimutang manood ng Takehshi’s Castle at Kim Samsoon. Mas mahaba na ang aking oras mag Friendster at mag view ng profile mo ng mga taong di ko kilala.

Umiyak man ang langit, di ako makikiramay. Mas nalulungkot ako sa bawat buhay na nawawala sa giyera sa Mindanao, sa bawat pamilyang nagdidildil ng asin, sa bawat pisong napupunta sa korapsyon. Sana sipunin din ang mga taong me pakana nito.

Alam kong magiging malamig ang bawat gabi sa susunod na mga araw. Pero hindi ako giginawin. Marami akong kumot na magsisilbing pananggalan. Meron akong makakapal na jacket na magbibigay ng init laban sa mga alala. Hindi ko lalabanan ang antok. Mariin kong ipipikit ang aking mata at bibilangin ang pagkarami raming mga tupa. Wala akong mapapanaginipang buhangin, sun block, o tag-araw.

Kapag ganitong umuulan ako’y sinisipon. Kaya huwag kayong magtataka kung ako’y palaging sumisinga. O sumisinghot – singhot. Hindi ako umiiyak kala nyo. Mawawala din ang sipon na ito.

Kung sana meron lamang kamay na magpapahid ng vicks sa aking dibdib.

Hopeless Emo na ba ako? Click lang ang logo habang nagbibigti ako...

Kampay

2008-08-05T20:30:00.002+08:00

Lango na naman ako. Tila nagbabalik ang aking adiksyon sa alcohol. Huwag naman. Ilang taon ko din itong iniwasan at puro papatak patak lang aking pagtikim dito.

Maraming okasyon din ang hindi ko pinuntahan – birthday, kasal, binyag, pati mga lamay hindi ko sinisipot wag lang makayag sa magdamagang inuman. Hindi kasi ako marunong umayaw kapag kaharap ko na ang isang basong tagay na punumpuno ng yelo. Tatakamin ka. At ano mang pigil mo sa iyong mga kamay, mararamdaman mo na lang na nasa labi mo na ang malamig na baso, at guguhit sa iyong lalamunan ang pamilyar na init na pagkatagal mo ding hinanap.

Sarap.

Pero sa susunod na tagayan magdadala na ako ng sariling baso. Wala namang krisis sa baso ngayon pero laging iisa ang nakapatong sa mesa. Hindi naman talaga ako maselan, balewala sa kin ang mga laway na nagsidikitan sa tagayan. Pero kung minsan talagang mabagal ang ikot ng baso. Kapag medyo matagal kang na diyeta sa alak aba’y siguradong hayok na hayok ka dito. Kulang na lang mang agaw ako e. Pero marunong pa naman akong magtimpi.

Ewan ko nga at yung iba dyan patagong itinatapon ang tagay nila. Hindi ba nila alam na mataas ang sin tax ngayon. Kung di nyo kaya, aba'y mag pass kayo. Pwede naman yun. Wala namang naka tutok na baril o naka ambang panganib sa sinumang di iinum basta ba mag ~~ambag~~ sabi lang.

Kung di ka tatagay, wag kang mamulutan. Dahil panlilisikan ko ng mata ang sino mang gagalaw ng chicharong bulaklak na di naman umiinom. Ang totoo nyan ako ang matakaw sa pulutan. Kapag marami ang inom, kelangan mas marami ang pulutan. At hindi nyo magugustuhan ang susunod na mangyayari kapag ako ay nabitin.

Kaya nga ayokong bumalik ang aking adiksyon sa alak e. Kahit masaya ang huntahan, kahit nakaka miss din ang mga nabuong samahan, di naman sulit yun kung babalik ang bilbil sa aking tiyan. Kaya wag na muna ang alak.

Pwede drugs naman?

Fireplay

2008-07-28T22:11:00.005+08:00

Ang paglalaro ng apoy kung minsan ay nakakalunod.

Hindi ito isang opinyon ng eksperto. O ng isang taong nasobrahan ng tulog. Ito ay isang obserbasyon lamang ng minsang pumasok ang isang gamu-gamo sa aking haybol. Paisa-isa. Padala-dalawa. At tuluyan na nilang pinutakte ang nagiisang ~~pundilyo~~ bumbilya ko.

Alam ko na ang dapat gawin sa ganitong pagkakataon. Patayin ang ilaw. Maglagay ng kandila sa isang palanggana na me lamang tubig. At mamangha kung paano patayin ng mga gamu gamo ang kanilang mga sarili. Wala pang 5 minutes, lumalangoy na sila sa sarili nilang... ayun lumalangoy sila.

Ang paglalaro ng apoy kung minsan nakakalunod.

Mahilig din ako maglaro ng apoy. Bata pa lang nakahiligan ko na ang magkiskis. Ang pagkikiskis ng posporo ay isang paboritong larong pambata para sa akin. Na kadalasang nauuwi sa pagkasunog ng buhok o kung minsan ay ng kilay. O pagkapaso ng daliri. O ng siko. Ito ang rason kung bakit lagi akong absent sa klase.

Kaya lab na lab ko noon ang posporo.

Ano bang meron ang apoy at ang mga gamu-gamo ay gustong makipaglaro dito. Bakit madali silang madarang. Gaya ng tao, kung minsan, nagpapa alipin sa nag aalab na damdamin. At habang sila ay nakikipaglaro, iba ang nagdaramdam ng sakit ng pagkapaso.

Pero sino ba ang nalulunod sa pag iyak? Bakit ko ba itinatanong ito?

Sana gamu-gamo na lang ako. Diretso pagkapaso. Diretso sa pagkalunod. Glug. Glug.

Me na Me

2008-07-21T20:19:00.002+08:00

Medyo seryoso na ang problema ko sa social life. Dumadaan ang anim na araw na walang nag ti text sa akin. Totoo. Binilang ko talaga. Nakakahiya man aminin pero malimit ginagamit ko lang cellphone ko para sa alarm at calculator nito. Sa mga bihirang panahon na tumunog man ang message alert, kahit naka upo pa ko sa inidoro, iniiwan ko ito at sabik na babasahin na tila ito'y galing sa santo papa.

Network promo lang pala. Text A daw para sa ganitong ringtone, text B para sa truetone and so on. P25 per download. Ako pa gulangan niyo ha. Delete message. Stop alerts? P2.50 per sent yun a. Delete message.

Delete message icon lang ang laging nagagamit sa cp ko. Gayon man di ko pa rin iniisip na walang silbi ang gadget na ito sa akin dahil kahit papano ay meron naman. Inuubos ko na lang ang battery nito sa kakalaro ng paulit ulit na games para higitan ang sariling high score. O makinig ng ringtones bago matulog. Kalungkot talaga. Nag e expire lang load ko na hindi nagagamit. Minsan naka unlimited na limang text lang ang na send. Dyahi na rin kasi mag forward ng mga chain msgs e. Na kapag di daw naipasa ay magbibigay ng sampung taon na bad luck.

Ito na siguro ang bad luck.

Marahil sa tindi ng ~~pagkalugmok~~ boredom, naengganyo akong subukan ang ipinangangalandakang UZZAP sa tv. Aba'y ayos din naman. Nakakapag YM ako habang kumakain ng isaw sa kanto. Bigla, nag 360 degree turn ang aking text layp. Pati pag chat dito di ko na pinalampas.

Pero iba na talaga mga chatrooms ngayon maging sa cellphone. Hindi pa ko nakakapag hi o hellow, gud am o wats up, care 2 chat at iba pang papansin na pagbati e, inuunahan kagad nila ako ng ASL pls. O di kaya ay MMS pls. Ganun lang talaga siguro ano para madali. Madali mong masasala ang trip mong ka chat/txt base sa edad, kasarian, at lokasyon. At syempre panlabas na anyo.

Mukhang mas gaganahan pa ko maglaro ng paulit ulit na games ko. O makinig ng ringtones bago matulog.

Akala ko napaka bastos ko nang tao. Kahit anong mahahalay na usapan sa chat kaya ko. Pero nung mag flash sa cp ko ang tanong na "malaki b TT mo?"...

Log off.

Me konting hiya pa pala ako. Wala naman talaga akong maisasagot dun e dahil hindi ko nasusukat. In inches ba? Centimeter? Dangkal? Sana wholesome na mga tanong na lang, maaring masagot ko pa. Gaya ng " anong size ng paa u?"

Size 12.

Frank

2008-07-11T10:17:00.013+08:00

Hindi ko makakalimutan ang araw na ako ay napilitang manahimik sa buong blogosperyo.

tumabling tambling sa bubong para makakuha ng eksklusib piktyur

Iyon ang araw na napanaginipan ko si Juday. Pilit idinidikdik sa aking kukote ang system loss habang umiindayog sa Bleeding Love ni Leona Lewis. Kaya siguro napabalikwas akong nilalamig. Giniginaw, kaya naisip kong patayin ang aircon para matuwa si Ploning. Pero naalala ko, wala pala kaming aircon.

Ayun at bumabagyo pala. Humihiyaw ang hangin at pilit hinihigop ang aming yero na tila yata bibigay na. Galing naman ng wake-up call ko ngayong umaga, ah. Parang nasa Big Brother house ako na maraming plus. Pag-aaliw ko sa aking sarili. Para pagtakpan ang matinding kaba. Mabagsik ang bawat hagupit ng bagyo. Parang si Baron Geisler kapag nalalasing at Madam Auring kapag sober.

Tandang tanda ko nung sinabi ni Kuya Kim na signal number one lang ang Aklan. Pero nung mga oras na yun tila nasa signal number four kami at nasa kinatatayuan ko ang mata ng bagyo. Ito na siguro ang ibig niyang sabihin ng "ang buhay ay weather-weather lang".

Hindi binabaha ang kalsada namin kaya tinatawag itong "taas". Pero hindi sa araw na iyun. Wala ng nakapagpigil ng pumasok ang tubig sa bahay namin. Hindi na nakaya ng powers ng sandbag at mga harang... blah, blah, blah... In short, bumaha.

Kaya ayun napilitan kaming lumipat sa isang lugar na tawagin nating "bahay ni lola". At habang gadibdib ko ang baha, isa isa kong binuhat ang aking gamit at lakas loob na lumusong sa gitna ng lumulutang, uulitin ko lumulutang, na tangke ng gasul, ref, aparador, atbpa.

Mga naisalba ko ayun sa pagkasunod sunod:
1. PC - ~~Porn Cds~~ Personal Computer
2. Pictures - gaya ng mga piktyurs ko habang lasing, o naka pikit, o naka talikod
3. Konting saplot sa katawan
4. TV - para patuloy kong masubaybayan ang masalimuot na buhay nina salvador at abigail sa El Cuerpo del Deseo.
5. Ayoko na ilista. Dahil nahihiya ako. Marami akong naisalba samantalang ang iba ay wala.

Lagpas tao ang baha sa amin. Habang sa mga mas mababang kalsada ay lagpas bubong.

Sa mga sumunod na araw, lubog sa malalim na putik ang bayan ng Kalibo. Walang tubig, walang kuryente, walang komunikasyon, wala halos makain. Walang mayaman, lahat mahirap. Weather-weather lang nga. Pero alam ko, malalagpasan namin ito. Ngayon ko naintindihan ang ipinapahiwatig ng panaginip ko nung araw na iyun ke Juday.

System loss. Yun siguro yun, basta...

Superhero

2008-06-16T20:06:00.005+08:00

Ako ay isang hero. Tagapag ligtas ng mga naaapi.

Praktis lang. Ito ang kagaguhang ginagawa ko kapag ako’y walang magawa. Ang pag tripan ang aking sarili na ako ay isang nilalang na maraming superpowers.

Napaka ordinaryo naman kasi ng layp ko. Walang excitement. Kung hindi ako nakatunganga sa kawalan, malimit binibilang ko ang kalyo sa aking kamay o di kaya ay kinakagat ang aking kuko. Kaya naisip ko, ang angas ko siguro kung meron me na kakaibang lakas. Lakas na ~~pagnanasaan~~ kaiiingitan ng lahat.

Pero hindi e. Kapal lang ng mukha meron ako.

Sino ba naman ang hindi nangangarap ng gising ngayon sa hirap ng buhay sa bayan ni juan. Ang haba kaya ng pila sa mga lotto station. Talo ang pila sa Caregiver at Sex and the City. Kahit alam kong 1:2 million ang posibilidad na makuha ang winning combination, nakikipila na rin ako. Na kalimitan naman ay isang numero lang ang nakukuha ko. Sayang ang sampung piso o kung minsan beinte. Pang text-text na din yun sa Gobingo at Games Uplate Live o pamboto sa Pinoy Idol.

Actually hindi naman talaga ako nangangarap ng mala superman na powers, hindi bagay sa patpatin kong katawan. Ang gusto ko lang talaga ay mailigtas si Ces Drilon sa mga kumidnap sa kanya. Alam kong nahirapan siyang umebs sa bundok. Sana nabigyan sya ng mga bandido o kung sino man ng toilet paper dun. At ngayong malaya na sya, natuwa naman ako. Natuwa ako para sa mga taga Sulu. Sa laki ng nahuthot na pera mula sa kidnapping na to, siguradong maganda ang ikot ng ekonomiya doon.

Ang gusto ko lang talaga ay mapababa ang presyo ng well-milled rice. Yun kasi ang palaging binibili ko kasi buo yung butil ng kanin kapag sakto pagkakasaing. At ang totoo nyan, wala akong access card para sa NFA rice.

Ang gusto ko lang talaga ay mapababa ang presyo ng gasolina. Kasi marami na ngayon ang nagco- commute para makatipid at hindi na ginagamit ang kanilang mga sasakyan. Kapag nagtuloy tuloy ang pag akyat ng presyo ng langis sa world market, na hindi malayong mangyari, aba’y malamang hindi na nila gamitin ang kanilang mga sasakyan at kalawangin na ang mga ito. Sayang.

Ang pinaka gusto ko lang talaga, na gustong gusto ko talaga, ay magkaroon ng kakaibang laser vision. ~~Para makita ko kayong lahat na hubad habang naglalakad.~~ Para mapasok ko maging ang kukote ng mga masasamang tao at maisuplong kagad ang maitim nilang mga binabalak. Para makita ko kagad kung sino ang me dalang armas, patalim, ice pick, droga, condom.

Pero wala e. Kapal lang ng mukha meron ako. Tsaka mga kalyo. At mga kukong hindi pantay ang pagkakakagat.

Ganito lang talaga ako. Isang tao na pilit nagpapaka hero.

O isang hero na pilit nagpapaka ~~gago~~ ordinaryo…

Dirty Laundry

2008-04-24T23:09:00.003+08:00

Sabi nila nakakabawas daw sa pagkalalaki ang paglalaba. Upakan ko kaya nagsabi nito! Araw-araw ako naglalaba. Mali. Gabi-gabi ako naglalaba.

Gabi -- kung kelan lubog na ang araw. Kung kelan bumabalik ang bigat ng iyong alaala. Pero oo nga pala, ayaw na kitang isipin. Kaya’t sa harap ng amoy pawis kong sando, shorts at towel, dito kita lalabanan.

Hindi naman talaga ako magaling maglaba. Konting babad, konting kusot, yun na. Pero hindi na ngayon. Simula ng nagkaroon ka ng amnesia at naging makakalimutin, medyo bumagsik ang aking pagkukusot. Pakiwari ko’y sobrang dumi ng aking labahin at todo laba talaga ako. Ito siguro ang dahilan kung bakit andaling mabanat ng garter ng medyas ko at brief. Dahil to sa yo.

Masarap maglaba sa gabi. Walang istorbo. Malakas ang pressure ng tubig. Mas malawak ang espasyo sa sampayan. Ramdam ko din ang pagmasid ng buwan, ng mga bituin, ng mga kulisap, habang pinipigil ko ang nagpupuyos kong damdamin. Langya, iisipin guro nila ang sipag ko. Ang hindi nila alam, palaging tumatalsik ang mga bula sa aking mga mata.

Malimit gustong kunin ng nanay ko ang aking maruruming damit. Mas madali daw kasi kung iwa-washing machine nya at dryer. Sa totoo lang, bilib ako sa dryer, ambilis ngang matuyo, isang pihit lang. Sana dryer na lang ako. Sa isang pihit, tuyo kagad ang lahat ng hinanakit sa mundong ibabaw.

Kaya ayokong ipaglaba ako ng iba. Gusto kong ako mismo ang maglinis sa dumi, putik, libag, libog, galit, at iba pang paninibughong kumapit sa aking damit. Kulang ang isang banlaw para mahugasan ang animo’y samu’t-saring nararamdaman.

Bahala na ang araw bukas. Matindi man ang aking naging pagkukusot, nahamugan man ang aking ulo, nangulubot man ang aking palad, nangilid man ang aking luha dahil sa bula… Alam ko, sa pagsikat ng araw bukas, ang dala nitong init ang siyang papawi sa kung anong lungkot meron ang aking sinampay. Basta…

[off topic] Colorcare tips. Para malaman kung hindi humahawa o kumukupas ang de color, labhan muna ang mga nakatagong bahagi ng damit sa kaunting detergent solution. Kung umiba ang kulay kapag natuyo, labhan ito ng hiwalay. [off topic]

Summer

2008-04-13T19:48:00.001+08:00

Ngayon ko lang talaga napagtanto ito. Ang summer ay para lamang sa mga bata.

Ilang summer na ba ang aking pinalampas? Pinalampas na parang hindi ko man lang naramdaman ang init nito. Sa kabila ng walang tigil na pagpapawis ng aking kili-kili at walang humpay na paghuhubad slash pagbababad sa banyo araw-araw—hindi ko maramdaman ang saya ng tag-init.

Nais kong magliwaliw. Bisitahin ang mga malalayong kaibigan para malaman nilang buhay pa ako. Mag swimming hanggang sa ako’y matuto. Maglasingan. Magpa-cute.

Gusto kong ma enjoy ang summer. Sana.

Pero habang maraming bills ang dapat bayaran, ang aking mga paa ay nakatali sa mas ~~mahahalay~~ mahahalagang bagay.

Iba noon. Noong piso pa lamang ang pamasahe sa traysikel at beinte singkong barya pa lamang ang stork at white rabbit. Ang summer ay parang isang malaking playground. Kung babalikan ko ang aking paslit life in slow motion, hindi mawawala sa isip ko ang mga akyatan sa puno ng chico at bayabas, araw araw pinipitasan ng bunga kahit wala ng hinog. Ang mga pagtampisaw sa malaking palanggana na puno ng tubig para kunyari nasa beach kami, kahit nag gagalaiti na ang aming lola dahil sya ang nagbabayad ng tubig. Masaya din ang mga pagtirador namin sa mga ibong maya kahit ang mga huli namin ay puro tirik na ang mata. Ito ang mga nagbigay kasiyahan sa murang isip ko tuwing tag-araw.

At sadyang nagbago lamang nung dumating ang summer na kailangan ko nang magpatuli.

At simula noon, ang aking summer ay puro na lang ~~pag jajakol~~ pagmamaktol.

Uber Drive

2008-04-08T20:45:00.003+08:00

Gusto kong matutong mag drive.

Inabot ko na ang ganitong edad at lahat, hindi pa rin ako marunong. Oo nga’t wala naman akong sasakyan pero yun na nga, pano kung meron na? Aantayin ko pa bang magka sasakyan bago matutong magmaneho? Nahihibang na ba ako? Nainom ko na ba mga vitamins ko?

Alam kong hindi naman kabawasan sa normal na pamumuhay bilang mamamayang Pilipino ang hindi marunong mag drive. Sanay naman akong maglakad. Mag commute. Umangkas. Mag hitch. Sumabit sa jeep. Sumiksik sa mga PUV. Makipag-agawan ng upuan. Makipag-sikuhan. Magdala ng barya sa umaga, sa hapon, sa gabi.

Pero sumasagi pa rin sa kukote ko na dapat na nga siguro akong matuto kahit motorsiklo man lang. Naranasan ko na kasing umangkas sa endurong motorsiklo na nanay ko ang nagmamaneho. Ayokong maulit ang ganun. Kaya’t sa iba na lang ako umaangkas. Angkas sa kapatid. Angkas sa kaibigan. Sa di gaanong kaibigan. Sa bagong kakilala. Sa di kakilala. Basta libreng sakay, angkas tayo dyan.

Ewan ko nga at bakit wala akong interest sa mga manibela. Marahil wala lang akong tiwala sa sariling kakayahan kung ako na ang kakabig nito. Ayokong ilagay sa panganib kung sino man ang magkamaling umangkas sa akin. Ayokong mabahiran ng dugo ang aking ~~makinis~~ kalyuhing mga kamay. Isa pa, kawawa naman ang sasakyang mabubuntunan ng kamalasan ko. Kung ako’y mamalasin, dapat ako lang. Dahil sanay na ako. Bihasa.

Kung ako’y mag mamaneho, kailangan ko ng mas makitid na kalsada. Mas masaya ata ang makipag gitgitan sa kapwa drayber. Yung tipong nasa Formula 1 kayo at lahat ay nakikipag unahan ke Michael Schumacher. Dapat walang traffic rules. Para kung sino man ang biglang tumawid, ok lang na masagasaan. Dapat pagbigyan ang lahat ng vendors magbenta sa kalsada lalo na sa rush hour. Nang sa gayon di mo na kailangan mag hanap at magbayad ng parking area para mamalengke at sa kalsada na magkatawaran.

Gusto kong matutong mag drive. Subalit ito’y isang simpleng kagustuhan lang naman. Hindi isang matinding pangangailangan. Kaya’t bago mangyari ang lahat, mabuti pang simulan ko munang hasain ang pagpadyak sa bisekleta. Basta.

Chill Zone

2008-03-30T19:38:00.004+08:00

chill zone, boracay

Chill zone. Tunog sosyal. Ito ang unang event na pinuntahan ko ngayong summer. Malamang ito na rin ang huli. Hindi ko naman talaga trip ang mga ganitong party. Hindi sanay ang aking makapal na talampakan na umindak sa mga tunog na hindi pamilyar sa aking kamalayan.

Pero, sige, sige na nga, puntahan ko na.

Hirap din pala pumasok! Lalo na kapag wala kang “invite”. Di ko naman talaga alam kung ano ang “invite” na sinasabi nila. Wala naman silang ticket na binebenta. Titingnan ka lang mula ulo hanggang paa tapos sasabihan na “I’m sorry, you don’t have an invite.” Ouch!

Siyempre, naisahan ko sila! Nalagyan ako ng asul na wrist band! Hindi ata nila napansin ang itim na Spartan na tsinelas ko. Explore kagad ko sa loob kung ano meron. Aba, open bar pala! Libre beer. Libre yosi. Libre tuequila. Sugod kagad ako sabay tungga, ika nga e, the best things in life are free. Tagal ko ata na diyeta sa toma. Malas nila at nasalisihan sila ng isang jologs. Hello, Gucci Gang?

Hataw ang party. Parang wala ng bukas. Ganito pala ang pag-chill dito. Mangha maging ang kasama kong muslim. Tanong niya sa akin, sino daw si Sandy Rivera at palaging ipina-flash sa big screen ang pangalan. Gusto ko sanang sabihin na kapatid yan ni Marian, pero baka maniwala. Sabi ko, siya yung nasa entablado, dj. Aahh, sabi nya, sabay hingi ng Philip Morris sa naka bikining babae na umiikot, namumudmod ng yosi.

Chill Zone, Libog Zone. Pick-up zone na din. ~~Ito ang na miiss ko sa mga ganitong party.~~ Ito ang iniiwasan ko sa mga ganitong party.

.

2008-03-23T09:55:00.003+08:00

~~this blog is closed.~~

but now open.

Raffle

2008-03-15T15:30:00.009+08:00

Malas ako sa raffle.

Palagi akong nawiwiling sumali sa mga raffle. Yung mga raffle na kailangan ng proof of purchase. Bibili ka ng ganito, ganyan, tapos isasali mo yung wrapper.Ewan ko ba. Hindi pa man ako nananalo e, iniisip ko na kung ano ang gagawin sa premyo. Kaya siguro minamalas. Ni minsan di pa nanalo. Counting the eggs kasi kahit hindi pa ito hatched. O di ba?

Pero hindi. Hindi ko ata matatanggap na ako ay malas. Mas gugustuhin ko pang isipin na ako ay dinaya. Tama. Dinaya ako. Imposibleng hindi ako manalo. Sinusunod ko ata mga regulasyon. Pinapaganda ko pa ang aking sulat kamay. The best pa ang aking signature. Kumpleto address. Kulang na lang nga lagyan ito ng autographed picture ko e. Kaya lang di ko na nilalagyan. Parang panunuhol na yun. Bad ang bribery.

Ayan! Ayan ang aking sandamakmak na ~~basura~~ sachet ng Extra Joss. Araw araw ko yang iniipon pero hanggang ngayon wala pa rin silang parapol! Araw araw kong ibinubuhos sa aking ngala-ngala sa pag asang lumakas ang aking ~~dating!~~ pangangatawan. Ngunit ngayon ako’y nanghihina at mukhang mapupunta pa sa wala ang pag iimbak na ito. Natunugan ata ng kumpanya ang aking mga pag panic buying at minabuti na lamang na wag magpa raffle kasi bumebenta naman sila. Langya,. i-ban ko kaya ito?

Dapat kasi hindi na ako umaasa e. Dapat kasi hindi na ako nagpapadala sa mga ganitong buladas/marketing strategy para bilhin ang ganitong produkto. Dapat kasi itapon ko na ang mga wrapper ng kendi, karton ng toothpaste, sachet ng shampoo et al. na iniingat ingatan ko. ~~Buti na lang madalang ang raffle sa mga sanitary napkin.~~

Makakabuti siguro sa akin kung itatapon ko na to sa lalong madaling panahon. Mahirap na. Baka masyado akong maging attached sa mga basurang ito. Nakakahiya baka abutin ko pa sampung karton sa kakaipon nito.

Bakit kasi ang malas ko sa raffle. Bakit ba di ako mabunot-bunot. Wala atang DTI rep. Lagyan ko kaya ng glitters ang sobre he he. Wala sa rules yun. I-novena ko kaya?

Tama. Sa susunod, pa bendisyunan ko ke pader ang aking entries. Ewan ko lang kung di mahiya sa kin si Lord. Basta…

Dear George

2008-03-10T00:24:00.005+08:00

Update: George answers the letter here!

Dear George

Salamat sa wine. Natanggap ko na. Pero sa layo ng pinanggalingan nito, parang nagdadalawang isip akong inumin. Alam kong sa buhay na tinatamasa mo dyan sa Switzerland e parang tubig lang ang mga ganito. Pero hindi sa hamak na bayan ko.

Matagal ko ding pinag isipan kung bakit gusto mo akong lasingin. Dahil ba sa ako’y walang social life? Inis ka na ba dahil gabi-gabi akong on-line? Mas lalasingin mo ba ako kung malalaman mong nagpapaka invisible lang ako sa YM kung sabado ng gabi? Kung hindi ito ang mga dahilan mo, aba’y sirit na.

Alam kong naging saksi ka nang minsang uminog ang aking mundo sa bilog , lapad at long neck at… del monte pineapple juice. Inaamin ko na naging matakaw ako sa alak at kahit hindi ko tagay e nilalagok ko. Ako ang me pakana sa gabi-gabi at walang humpay na inuman at huntahan na walang katuturan. Malamang hindi mo na nalaman kung papano nagtatapos ito sa madaling araw dahil ikaw… ikaw ang unang humihilik. Pero ayos lang. Matitibay naman ang sikmura nina Jethro, StarMarlyn, Ryan, Rolf, Roy, Rhona. (Ayan, batian portion na, todo na to!)

Pero noon yun. Oo hindi na nasasayaran ng alcohol ang aking labi. Nagsimula na kasing lumaki ang aking tiyan kaya’t matagal ko nang itinigil ang pag-inom. Baka ikabigla rin ng tatay mo ang rebelasyong ito dahil sa lakas kong tumira ng tuba sa lugar nyo noon.

Subalit dahil sa wine na ito, nanumbalik ang pagkauhaw ng aking lalamunan sa mga boteng merong 15 proof, 30 proof, 40, 50, 70, 80 proof. Pero lalabanan ko ito George. Kung kailangan tawagin lahat ng mga santo-- tatawagin ko! Pero siguro yung mga kilala ko lang. Ayokong lumaki uli ang aking tiyan at dumating ang araw na kailangan ko ng yumuko makita lang ang aking ~~titi~~ binti.

Huwag kang mag-alala. Iinumin ko ito at hindi idi display lamang. Walang kopita sa haybol ko at ayokong gamitin ang baso ng blend 45 para dito. Kutsarahin ko na lang kaya para matagal maubos.

Siyanga pala, inom ng alak lang itinigil ko at hindi ang pamumulutan. ~~Kaya sa susunod pulutan naman.~~

Sa muli, tenk Q.

Abou

P. S. Malamang uubusin ko to sa semana santa bilang pag gunita sa mga hudas sa mundo.