tag:blogger.com,1999:blog-52933197987654844162009-04-20T00:23:41.772+02:00VÓMITOS DE CREATIVIDAD | www.vomitos.netBlog personal. Un cajón desastre donde publicar mis proyectos. Sin más.Sabrinahttp://www.blogger.com/profile/12807173368409450003sabrinarguez@gmail.comBlogger46125tag:blogger.com,1999:blog-5293319798765484416.post-14348085714915048092009-04-19T23:07:00.003+02:002009-04-19T23:15:02.987+02:00Dr. Jekyll y Mr. Hyde<b>Llevo meses experimentando cambios de humor radicales</b>. Suelen venir en intervalos de dos semanas y, aunque soy consciente de mi mal humor, se me hace incontrolable. <b>Durante dos semanas estoy bien, activa, positiva y cariñosa; mientras las otras dos semanas estoy irritable, lloro por nada, estoy depresiva y totalmente negativa</b>. Cualquiera de las personas que comparten conmigo el día a día se dará cuenta fácilmente de lo que estoy hablando.<br /><br /><b>Me pasa aproximadamente desde junio</b> del año pasado. En principio lo achacaba a descubrir que padezco una <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Colitis_ulcerosa">enfermedad crónica</a>, a salir de una relación de casi 10 años y a una serie de cambios radicales en mi vida en muy poco tiempo. <b>Cada vez mis reacciones negativas son mayores, hago más tonterías, he hecho daño a varias personas y he perdido relación con gente a la que aprecio</b>. Bueno, pues ya sabéis cómo soy... tenía que investigarlo.<br /><br /><center><img src="http://farm4.static.flickr.com/3649/3457154198_b3c923537d.jpg" width="500" height="331" alt="8224 por Sue Rainblow" /></center><br /><br />Durante los últimos meses he apuntado los días en los que estaba bien, los días que estaba mal y los días en los que parecía un dragón que echaba fuego por la boca. Mientras lo hacía he leído varios libros de psicología, filosofía y neurología. Al final, después de mucho buscar, creo que tengo cierta idea de lo que puede estar pasando conmigo.<br /><br /><b>Si bien los cambios en mi vida y las causas externas seguro que tienen algo que ver, creo que mi problema de carácter está en mis hormonas</b>. Mis dos semanas buenas son las dos primeras semanas de mi ciclo menstrual y las dos semanas malas son las últimas... siempre. A partir de ahí todo empieza a cuadrar.<br /><br /><blockquote>Cada mes el ciclo menstrual refresca y recarga ciertas partes del cerebro. El estrógeno actúa como fertilizante sobre las células, excitando el cerebro a la vez que hace que esté socialmente más calmada durante las primeras dos semanas. Durante esas semanas (la fase del estrógeno) se da un incremento del 25% de las conexiones en el hipocampo y ello hace que el cerebro se muestre un poco más agudo y funcione un poco mejor. Una se siente más lúcida, recuerda más cosas y piensa con más rapidez y agilidad. Más tarde, al sobrevenir la ovulación alrededor del día decimocuarto, la progesterona empieza a salir de los ovarios y a contrarrestar la fertilización por estrógeno, actuando más bien como un herbicida sobre las nuevas conexiones del hipocampo. Durante las últimas dos semanas del ciclo la progesterona hace que el cerebro al principio se sede y gradualmente se torne más irritable, menos centrado y algo más lento. En los últimos días del ciclo menstrual, cuando cesa la progesterona, el efecto tranquilizante desaparece de súbito, dejando al cerebro momentáneamente alterado, estresado e irritable.</blockquote><br />Por lo visto, según un estudio del National Institute of Mental Health de Maryland, <b>existen pruebas de que las fluctuaciones de las hormonas afectan a la excitabilidad del circuito cerebral</b>. En casos graves la alteración de las hormonas muestra el mismo espectro de desarreglo que en un ataque de apoplejía. Se dice que las mujeres cuyos ovarios producen menos estrógeno y progesterona son más sensibles al estrés y tienen menos células cerebrales de serotonina (sustancia química que procura sensación de bienestar).<br /><br /><blockquote>Los cambios en las hormonas y la serotonina pueden conducir a una disfunción en la sede cerebral del discernimiento (el córtex prefrontal) y emociones dramáticas e incontrolables pueden abrirse camino más fácilmente desde las partes primitivas del cerebro.</blockquote><br />Así que <b>los cambios de personalidad son reales, ya que la estructura del cerebro femenino cambia según el día del ciclo menstrual</b> en el que se encuentre. Lo que <b>se conoce como SPM (síndrome premenstrual)</b> en casos extremos tiene nombre médico y se llama desorden disfónico premenstrual (DDPM). En países como Francia o Inglaterra, algunas mujeres que cometieron delitos mientras sufrían DDPM, lo han utilizado con éxito en su defensa ante un juez.<br /><br /><center><img src="http://farm4.static.flickr.com/3489/3456334815_7ecc3bdb89.jpg" width="500" height="385" alt="8315 por Sue Rainblow" /></center><br /><br />Cuando leí todo esto, y más que he leído sobre el tema, pensé que era un poco exagerado y que no tenía que ver conmigo. El caso es que <b>el tratamiento para el síndrome premenstrual</b>, para poder "domar" esos cambios de humor controlando el fluir de las hormonas, <b>es la píldora anticonceptiva</b>. Yo tomé la píldora durante 7 u 8 años y... ¿cuándo <b>dejé de tomarla</b>? Pues... <b>en junio</b>, <b>cuando empecé a comportarme como <i>Dr. Jekyll y Mr. Hyde</i></b>. ¿Casualidad? No creo.<br /><br />Ahora mismo, con el tratamiento por mi <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Colitis_ulcerosa">colitis ulcerosa</a> y no teniendo pareja estable, no creo que vuelva a tomar la píldora. Creo que ahora, <b>sabiendo lo que sé, me será más fácil controlar mis emociones durante las dos últimas semanas de ciclo</b>. Intentaré calmarme y ser consciente de lo que me pasa y que es algo natural. Tendré igualmente ataques de ira así que intentaré acogerme a la norma de los dos días. Esperaré dos días a analizar en frío lo que me ha <i>cabreado</i> y, si sigo enfadada, actuaré teniendo en cuenta el enfado. Si no, pues es que no era para tanto. A ver si así ya no tengo que volver a arrepentirme de haber explotado de manera exagerada y dramática en según qué ocasiones. <b>Sí, a veces soy una granada de mano, por lo menos ahora sé por qué.</b><br /><br />Nota: Las citas son del libro <i>El Cerebro Femenino</i> de Louann Brizendine. Las fotos me las hizo la fotógrafa <a href="http://www.suerainblow.com">Sue Rainblow</a>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5293319798765484416-1434808571491504809?l=www.vomitos.net'/></div>Sabrinahttp://www.blogger.com/profile/12807173368409450003sabrinarguez@gmail.com41.387917 2.1699187tag:blogger.com,1999:blog-5293319798765484416.post-8854944979826393372009-04-06T00:06:00.003+02:002009-04-06T05:09:56.615+02:00MentirasLo he estado pensando mucho estos días y <b>voy a dejar de publicar en mi blog</b>. No creo que sea algo definitivo, pero sí voy a dejar de publicar aquí en un tiempo. No voy a dejar de escribir, escribo todos los días en mis cuadernos Moleskine (gracias Mauro), pero no quiero seguir publicando aquí nada más hasta que me acepte a mí misma como persona.<br /><br />La razón es que <b>este blog en general es un resumen de mis mentiras</b>. Mentiras más o menos bien escritas. Mentiras bien pensadas. <b>Mentiras que yo quería creerme</b>. <b>Mentiras que la gente que leía mi blog se creyó</b>. Y ahora mismo <b>estoy pagando por mis mentiras</b>, por dar una imagen de mí misma que no corresponde con la realidad, por hacer una especie de coraza a mi alrededor para que nadie me hiciese daño, <b>por querer ser lo que no soy</b>. Por mentirosa.<br /><br /><b>No quiero seguir mintiendo. Quiero aceptarme a mí misma tal como soy.</b> Todos los días escribo muchísimas cosas en mis cuadernos, pero siempre elegía publicar la que más se alejaba de la verdad, la que menos vulnerable me dejaba ante el mundo, la que me mostraba más fuerte, segura e inaccesible. Me escondía entre palabras vacías, victima del miedo a mí misma y a los demás. Un pánico a ser descubierta, a que me rompiesen como si fuese de cristal. La ironía es que sí que soy de cristal pero nadie quería romperme, desconfié tanto de todo el mundo que con mi actitud de <i>femme fatale</i> yo misma fui la que provoqué que finalmente todo se volviese en mi contra. Primero se rompió mi corazón de cristal, después se rompió la coraza. <b>Ahora mismo ya no me queda nada y ya es demasiado tarde para arreglar algunas cosas</b>, aunque la esperanza siempre sigue ahí; como Pandora, que cerró la caja a tiempo, yo he conseguido agarrarla fuertemente para que no se me escape.<br /><br />Seguiré vomitando mi creatividad, tengo algún proyecto por ahí que intentará que mi interior vacío y malogrado se vaya llenando de ilusión, aunque sea un poquito. Porque la he perdido, porque se la ha llevado el mar con la marea cuando fui a verlo la última vez. Porque <b>estoy totalmente perdida</b>.<br /><br />Quiero dar las <b>gracias a la gente que me ha leído alguna vez, que me ha comentado o que me ha enviado e-mails. Gracias.</b> Y sobretodo quiero dar <b>gracias a mis amigos por estar ahí</b>. Ya sabéis quién sois, un círculo muy reducido de VIPS a los que considero mi gente y que sois mi salvación. Si no os tuviese a mi lado no sé lo que haría, seguramente ser fan de Tim Burton... XD Ahora en serio, <b>os quiero muchísimo</b> y mil gracias.<br /><br /><b>A ti</b>, si algún día dejas de tener manía a mi blog y lees esto, <b>decirte que lo siento</b>. Creo que puedo decírtelo más alto pero no más claro. <b>Te echo de menos</b>. Te diría mil cosas más, pero las dejo para esa invitación a tomar un café que espero que aceptes algún día. Mientras tanto, <b>aquí seguiré esperando</b>, con optimismo y paciencia, en silencio y en compañía de la poca esperanza que me queda.<br /><br /><b>Esto no es un adiós, es un hasta luego. Volveré con la verdad. Lo prometo.</b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5293319798765484416-885494497982639337?l=www.vomitos.net'/></div>Sabrinahttp://www.blogger.com/profile/12807173368409450003sabrinarguez@gmail.comtag:blogger.com,1999:blog-5293319798765484416.post-46628330503450241962009-03-24T21:59:00.000+01:002009-03-24T21:59:29.796+01:00Adiós, desconocidoNuestras vidas se cruzaron en un instante, como todos los encuentros esporádicos entre desconocidos, que luego terminan desarrollándose en el tiempo... o no. Yo estaba en una librería, observando con detenimiento los títulos de las estanterías de psicología, filosofía y divulgación. No me fijé en ti, pero tú sí en mí. Es lo usual. Normalmente me pierdo en mi propia mente y no me doy cuenta de lo que realmente hay a mí alrededor.<br /><br />Finalmente mis ojos se toparon con un libro de la neuropsiquiatra Louann Brizendine y me picó la curiosidad y el interés en saber qué se ocultaría detrás de esa tapa rústica y sus cientos de páginas. Lo tomé entre mis manos y leí con detenimiento la contraportada. Para saciar mi curiosidad tomé el ejemplar que estaba sin embalar y me senté en el sofá de la librería, para ver si mis expectativas se verían cumplidas al leer parte de su contenido.<br /><br />Tú te acercaste con un libro, que ahora me arrepiento de no haberme fijado cuál era; me quedaré con la curiosidad. Te sentaste a mis pies, a mi lado izquierdo, con tu espalda apoyada en el sofá. Hasta ese momento no te había visto y tampoco en ese momento te presté mayor atención, estaba perdida en un mar de letras, con mi atención centrada en el contenido de un libro, no en ti.<br /><br />Al poco rato noté que algo tocaba mis pies. Los moví pensando que sería cualquier cosa y proseguí con mi lectura. Pero una vez que me di cuenta de que era alguien que jugaba con sus dedos a dar toquecitos en mi calzado, supe que eras tú quien me tocaba. Te miré. Parecías seguir leyendo tu libro, o haciendo que lo leías. No lo sé. Seguramente otra mujer en mi caso te hubiese dicho algo o hubiese hecho algo. Irse, indignarse... algo. Yo no. Supongo que soy tan peculiar como tú. No me moví. Seguí un largo rato leyendo mi libro mientras tú jugabas con mis pies. Supongo que esto se sale del esquema de lo normal pero, ¿qué es lo normal? ¿alguien lo sabe? Yo desde luego que no.<br /><br />Al rato, el libro me había convencido lo suficiente como para querer llevármelo. El presupuesto me alcanzaba y me parecía lo suficientemente interesante como para comprarlo. Podría aportarme algo, e incluso, ser leído varias veces. Así que lo cerré. Tú lo debiste notar. ¿Notaste que me levantaría y me iría? Tímidamente apartaste tu mano de mis pies bajo mi atenta mirada. No levantaste la cara de tu libro. Yo me levanté del sofá, me acerqué a la estantería, dejé el ejemplar desembalado y tomé uno nuevo envuelto en plástico.<br /><br />Miré al sofá, más concretamente a la zona del suelo donde estabas sentado tú, pero ya no estabas. Miré hacia la salida con el libro en la mano. Sí, ya era hora de irse con mi nuevo material de lectura. Entonces, por alguna razón, sentí tu mirada en mi nuca y miré hacia atrás. Allí estabas, mirándome a los ojos con cara inexpresiva pero mirada penetrante, interesante, como con un gran mundo interior por descubrir. Te devolví la mirada y te dediqué una sonrisa. Tú me la devolviste también. Supongo que ambos somos un par de cisnes negros en medio de la gente. Bajé la mirada y me fui sin mirar atrás. Tú no me seguiste y yo sabía que sería así.<br /><br />Nuestras vidas se cruzaron un instante, un momento en el que compartimos algo que no alcanzo a definir. Adiós, desconocido. No olvidaré la percusión de tus dedos sobre mis pies calzados en piel. Si la vida son los momentos que recordamos, ya formas parte de mi historia. Adiós.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5293319798765484416-4662833050345024196?l=www.vomitos.net'/></div>Sabrinahttp://www.blogger.com/profile/12807173368409450003sabrinarguez@gmail.com41.387917 2.1699187tag:blogger.com,1999:blog-5293319798765484416.post-76166336553450230692009-03-21T00:34:00.000+01:002009-03-21T00:34:40.176+01:00Soy una mujer<blockquote>Negar la evidencia es absurdo,<br />como lo es mi lucha interior,<br />como lo es mi locura, mis miedos,<br />como las mentiras que dice mi voz.<br /><br />Soy el cariño y el desprecio,<br />la debilidad y el poder,<br />la empatía hecha incomprensión,<br />soy una mujer.<br /><br />Soy mujer, que no niña,<br />soy mujer, que ya sabe quién es,<br />soy la pasión mal contenida,<br />cuando el sufrir se adueña de mi ser.<br /><br />Soy el hielo y el fuego,<br />soy el misterio que te hace ver<br />que, como las rosas con sus espinas,<br />lo delicado y bello puede doler.<br /><br />Soy el amor que te tengo,<br />soy el fingir y el temer,<br />lo que deseas poseer sin remedio,<br />soy una mujer.</blockquote><br />Dedicado a todas esas personas que me han sufrido durante todos estos meses de autonegación. Sí, soy lo que soy... una mujer.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5293319798765484416-7616633655345023069?l=www.vomitos.net'/></div>Sabrinahttp://www.blogger.com/profile/12807173368409450003sabrinarguez@gmail.com41.387917 2.1699187tag:blogger.com,1999:blog-5293319798765484416.post-8953485998968367422009-03-14T11:28:00.003+01:002009-03-14T11:30:41.918+01:00Escupir para arribaMe reí del amor y ahora <b>el amor se ríe de mí</b>. Me reí de la crisis y ahora <b>la crisis se ríe de mí</b>. Si he aprendido algo durante estos meses es a ser más humilde. <b>No se debe escupir para arriba</b> porque, inevitablemente, acaba cayéndote todo en tu propia cara.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5293319798765484416-895348599896836742?l=www.vomitos.net'/></div>Sabrinahttp://www.blogger.com/profile/12807173368409450003sabrinarguez@gmail.com41.387917 2.1699187tag:blogger.com,1999:blog-5293319798765484416.post-52423358629051561852009-03-03T11:08:00.002+01:002009-03-03T11:57:13.456+01:00Decisiones, sentimientos y hábitos de vidaAhora que vuelvo a ser persona <b>miro atrás</b>, a todos estos meses de transición y búsqueda de mí misma, <b>y me doy miedo y vergüenza</b>. No puedo sentirme demasiado culpable por las cosas que he hecho mal, ya que no podía ver más allá e hice lo que podía con los recursos que tenía como persona. Aprendí muchas lecciones y experimenté muchas cosas demasiado rápido, tan rápido que no he tenido tiempo hasta ahora de ir asimilando todo poco a poco. <b>Pero todo me ha hecho llegar hasta aquí, al momento en el que estoy ahora como persona y he de admitir que estoy muy orgullosa de mí misma</b>.<br /><br />En general no me arrepiento de nada ni tengo remordimientos. Sólo uno. <b>Siento que he perdido a una persona muy importante para mí</b> y eso es lo que ahora me hace sentir muy mal en ocasiones. Soy feliz pero me falta alguien y aunque el tiempo pasa, las heridas cicatrizan y la vida da muchas vueltas, nada de eso parece consolarme. Le echo muchísimo de menos. <b>Supongo que tengo lo que merezco</b>, aunque nada lo hice con mala intención. Tenía miedo, y <b>el miedo es el peor consejero del mundo</b>. No le hagáis caso, yo no pienso hacerle caso nunca más.<br /><br />El miedo me hizo confundir cosas. Yo quería sentirme segura en mis inseguridades, feliz en mi amargura. Pensaba que esa era mi zona cómoda, y salir de ella me aterraba, así que <b>empecé a auto convencerme de que el amor es una decisión y el pesimismo o el optimismo eran un sentimiento</b>, una forma de ser. Y <b>eso es una gran mentira</b> que quise creer para que nadie me hiciese daño. ¿Para qué dejar que me hagan daño si ya me lo hago yo <i>solita</i> con mis estupideces?<br /><br /><b>El amor no es una decisión</b>, y lo he aprendido de mala manera. <b>Cuando sientes algo por alguien y luchas contra eso porque piensas que puedes decidir lo que sientes, acabas haciéndote daño a ti y a esa persona también</b>. Es un daño colateral inevitable. Déjame ponerte un ejemplo ilustrativo; por mucho que tu quieras comer a las 3 de la tarde y te hayas empeñado en que comerás a las 3 de la tarde, si a las 2 tienes hambre... tienes hambre. Da igual que te convenzas a ti misma de que no tienes hambre porque comerás dentro de una hora. Tus tripas pedirán comida, y la pedirán ya. Pues es algo parecido. Luchar contra eso <b>es la mayor gilipollez que he hecho en mi vida</b> y lo siento. No creo que vuelva a cometer el mismo error porque <b>ha dolido, duele y seguirá doliendo durante mucho tiempo</b>.<br /><br />En cambio lo que <b>yo pensaba que no se podía decidir es ser negativa o positiva</b>. Otro auto engaño de los grandes. Sí que puedes elegir como te tomas las cosas. De hecho, <b>lo importante en esta vida no es lo que te pasa, es como lo afrontas</b>. Eso muestra la madurez que tienes y el tipo de persona que eres. Yo era un tipo de persona negativa. Pero eso no estaba en mi naturaleza, simplemente yo lo pensaba así. <b>Si siempre eliges negativo, si siempre piensas mal, eso acaba convirtiéndose en tu forma de vida. Es un hábito.</b> Pero los hábitos, aunque cueste, sólo son costumbres, que con paciencia y persistencia se pueden cambiar. <b>Así que ahora intento pensar siempre en positivo, elegir el optimismo hasta que este sea mi hábito y mi forma de vida</b>. Aún me cuesta y tiendo a pensar lo malo, pero cada vez lo hago menos y sé que llegaré a no hacerlo. Y <b>eso es madurar</b>, y esa es el tipo de persona que quiero ser.<br /><br />Supongo que muchas personas habrán visto siempre este tipo de cosas como obvias, pero yo no. No podía verlas aunque quisiera, pero <b>ahora ya puedo ver y no puedo negarme a la evidencia</b>. A veces fastidia el hecho de no haberme dado cuenta antes y pensar que he perdido el tiempo. <b>Lo triste de la vida no es que termine tan pronto, es que tardamos demasiado en empezar a vivirla de verdad</b>. Yo he empezado y confío en que no es tarde para mí.<br /><br /><b>Quiero ser feliz... sólo me faltas tú.</b><br /><br /><blockquote>Como venganza de la buena suerte o recompensa de la mala vida. <br />De la cabeza me arrancaron cables pa' meter las cosas que antes no me cabían... <br />Y se me acercan las paredes y se me aleja la salida. <br />Y poco a poco se hace de repente y me tropiezo con los días. <br /><br />Sobra la luz que me hace ver <br />todo lo que yo escondía... no se seguir, no se volver. <br />Sobra la luz cuando en la piel... nunca se siente el día. <br />Dime que tú, tú si me ves. <br /><br />Una partida que jugué tan fuerte que ahora es la vida la que esta partida. <br />Una pared siempre que quiero verte, que ahora estoy pa' bajo y ahora estoy pa' arriba. <br />Todas las cosas que al mar tiramos nos la devuelve siempre la marea. <br />Cuando mas tratas de olvidarlo con más fuerza lo recuerdas... <br /><br />Sobra la luz que me hace ver <br />todo lo que yo escondía... no se seguir, no se volver. <br />sobra la luz cuando en la piel... nunca se siente el día. <br />Dime que tú, tú si me ves. <br /><br />Como venganza de la buena suerte o recompensa de la mala vida.</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5293319798765484416-5242335862905156185?l=www.vomitos.net'/></div>Sabrinahttp://www.blogger.com/profile/12807173368409450003sabrinarguez@gmail.comtag:blogger.com,1999:blog-5293319798765484416.post-62202334165791110332009-02-23T13:32:00.006+01:002009-04-20T00:21:26.534+02:00Pero el más valiente de nosotros está asustado de sí mismo...Un círculo se cierra, un círculo de confusión personal. Empezó hace unos 13 años, terminó hace aproximadamente un mes. <b>El peso de las inseguridades se va despacio, igual que pronto llegará la primavera</b>. Con ella floreceré en todo mi esplendor, tal vez como nunca lo he hecho antes. Sí, <b>brillaré como nunca antes hasta ahora</b>.<br /><br /><b>Soy feliz, me he liberado del monstruo que me acechaba</b>. Un monstruo que no estaba fuera, sino dentro, que no era otra persona; <b>estaba en mi interior</b>. Muchas veces el hombre del saco está en nuestra propia cabeza, cegándonos, limitándonos, convirtiéndonos en nuestro peor enemigo. Descartes lo llamaba <i>La Hipótesis del Genio Maligno</i>, yo lo llamo falta de madurez y perspectiva. Hay cosas que no puedes ver, por mucho que te las pongan delante, si te has auto mutilado con una ceguera que será crónica si no intentas ponerle remedio. Yo lo he intentado y he vencido.<br /><br />Si quieres algo, con tiempo y dedicación, puedes conseguirlo. Sólo se necesita <b>persistencia y paciencia</b>, algo que esta generación del "no sé lo que quiero pero lo quiero ya" no parece entender. Reconozco que me dejé arrastrar por la comodidad que es el no hacerte responsable de ti mismo. Pero ya no busco el resultado inmediato o la dedicación parcial a mil cosas a la vez y al final a ninguna de verdad. Todo eso nos condena irremediablemente a la mediocridad. Nosotros mismos nos condenamos a no aspirar a ser la mejor versión posible de nosotros mismos. Y <b>para la mejor versión de mí misma sólo quiero lo mejor. Calidad, no cantidad.</b><br /><br />Una espiral descendente al caos me absorbió lentamente durante todos estos años y, en cuanto miré a mi alrededor, <b>vi que había alejado a personas a las que quiero muchísimo y me vi rodeada de los monstruos de mi propio reflejo</b>. Entonces abrí bien los ojos y <b>pude elegir entre dejar que la oscuridad me tragase para siempre o luchar por salir de todo ese absurdo</b>. Así que <b>decidí</b> hacer lo difícil, <b>montarme en una espiral ascendente que poco a poco me llevará a donde yo quiera, porque ahora mando yo</b>. Ya no soy la niña asustada y enfadada con el mundo, odiando al amor, amando al odio, negándose a sí misma, alejando a los demás, auto compadeciendose. <b>El gusano ya se ha convertido en mariposa</b>.<br /><br /><center><img border="0" src="http://farm4.static.flickr.com/3634/3303847439_05450f3424.jpg" width="371" height="500" alt="El gusano ya se ha convertido en mariposa" /></center><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5293319798765484416-6220233416579111033?l=www.vomitos.net'/></div>Sabrinahttp://www.blogger.com/profile/12807173368409450003sabrinarguez@gmail.comtag:blogger.com,1999:blog-5293319798765484416.post-16717930498369147862009-02-14T23:51:00.003+01:002009-02-23T15:11:02.699+01:00Feliz San ValentínTengo la necesidad de amarte tal y como siempre he creído que el amor debería ser. Quiero abrazarte fuerte cuando dormimos, besarte suavemente y despertarte con mis labios húmedos. Mandarte cartas de amor por correo y calentar tus manos cuando están frías. Quiero saber exactamente cómo te gusta el café y hacer que te retuerzas de placer con la pasión que sólo puede proporcionarte una persona que absolutamente, completamente y totalmente te adora y desea cada centímetro de ti. Te quiero.<br /><br /><center><a href="http://http://flickr.com/photos/typefour/3232300541/"><img border="0" src="http://farm4.static.flickr.com/3409/3232300541_97429a1a34.jpg"></a></center><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5293319798765484416-1671793049836914786?l=www.vomitos.net'/></div>Sabrinahttp://www.blogger.com/profile/12807173368409450003sabrinarguez@gmail.comtag:blogger.com,1999:blog-5293319798765484416.post-67358745461964846572009-02-13T15:31:00.004+01:002009-04-20T00:22:40.171+02:00Martes/Viernes 13Mi naturaleza es curiosa. Normalmente me gusta investigar sobre cosas que me llaman la atención de alguna forma (de ahí mi anterior entrada, que aún no ha habido suerte con el tema, por cierto). <b>Hoy es viernes 13 de febrero</b>, y me he puesto a recordar <b>mis investigaciones sobre el fenómeno de las supersticiones</b> sobre el viernes 13 (en los países anglosajones), martes 13 (en otros países, como por ejemplo España, o en Latinoamerica) y la fobia al número 13 en general, que tiene un nombre tan rebuscado como triscaidecafobia.<br /><br />Mucha gente piensa que el número 13 da mala suerte y que si el día 13 del mes coincide con un martes o un viernes, son días de mala suerte. Lo del número 13 ya me lo imaginaba cuando empecé a buscar en su día explicaciones a los mitos que hoy nos ocupan. 12 eran los apóstoles y <b>13 fueron los comensales de la Última Cena</b>; Jesucristo estaba destinado a morir. Otra explicación a la fobia al número 13 es que <b>la carta XIII del Tarot es La Muerte</b> (aunque no tiene por qué ser una mala carta, de eso ya comentaré algo otro día porque es otra historia). En el libro del <b>Apocalipsis</b>, el <b>capítulo 13</b>, corresponde al <b>anticristo</b>, la bestia. Ciertas leyendas nombran <b>13 espíritus malignos</b>, al igual que en la <b>Cábala</b>. Y así <b>innumerables referencias al número 13 como número de mal augurio</b>.<br /><br />El por qué de que un día como hoy, un viernes 13, se considere un mal día, va mucho más allá de juntar un día cualquiera de la semana con un número popularmente maldito en muchas culturas. Un <b>viernes 13 de octubre de 1307</b>, según los registros históricos, <b>el Rey Felipe IV ordenó capturar y llevar ante la Santa Inquisición a los Caballeros Templarios por supuestos crímenes contra la cristiandad</b>. Aún no se sabe si fueron motivos económicos o religiosos, pero esto terminó con los Caballeros siendo juzgados y condenados a morir en la hoguera por el Papa Clemente V. Menos mal que era clemente el tío... Muchas personas acusaron a la iglesia de no haber dado un juicio justo a los Templarios y, dado la influencia que estos tenían sobre la gente de la época, un hecho histórico como este terminó por ser un símbolo de mala suerte y terror.<br /><br />Y hablando de terror... En España en realidad el día de mala suerte sería el martes 13, no el viernes 13. El por qué de que hayamos absorbido un mito anglosajón, como muchos otros que absorbe nuestra cultura, ha recaído más que nada en la popularidad de la <b>saga de películas de terror <i>Viernes 13</i></b>, donde Jason Voorhees, solía matar a adolescentes estúpidos, escondido tras una máscara de hockey y machete en mano. De hecho, hoy se estrena en cines una especie de remake de <i>Viernes 13</i>. Digo especie, porque se supone que es un remake de la primera película de la saga, de los orígenes de Jason, pero... Jason no era el asesino en la primera película y no utilizó su famosa máscara hasta la tercera parte de la saga. Habrá que ver lo que Marcus Nispel, el director, ha hecho en esta ocasión.<br /><br /><center><img border="0" src="http://farm4.static.flickr.com/3364/3275946013_744172fe45.jpg" width="500" height="375" alt="Martes/Viernes 13" /></center><br /><br />Y ahora, ¿por qué originariamente para nosotros es el martes? <b>Martes</b>, como todos los días de la semana, viene de un nombre de un planeta, Marte. En la Edad Media, al planeta Marte se le llamaba "el pequeño maléfico". Además <b>Marte, Ares en la mitología griega, era el dios de la guerra</b>. El día martes, regido por el planeta rojo, era <b>el día de la sangre y la violencia</b>. Es más, la leyenda cuenta que <b>un martes y 13 fue el fatídico día en que ocurrió la confusión de diferentes lenguas en la Torre de Babel</b>.<br /><br />Expuestas las razones anteriores diré que <b>hay ciertas personas que</b> los consideran al revés. <b>Consideran que el 13 es su número de buena suerte y los martes o viernes 13 juegan y apuestan por ese número</b>. <b>Un mito es un mito</b>, en realidad, así que ni una cosa ni la otra. <b>Hoy es un día como otro cualquiera</b>. Espero, eso sí, haber contribuido a que sepáis un poquito del por qué de la fobia. <b>Detrás de cada leyenda siempre hay, no una, sino muchas historias diferentes y por qués, normalmente mucho más interesantes que el mito de por sí</b>.<br /><br />Que la suerte os acompañe, hoy, viernes 13 de febrero... Mañana otro día "señalado"... 14 de febrero, San Valentín. ¿Estás enamorad@?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5293319798765484416-6735874546196484657?l=www.vomitos.net'/></div>Sabrinahttp://www.blogger.com/profile/12807173368409450003sabrinarguez@gmail.comtag:blogger.com,1999:blog-5293319798765484416.post-1962673141957191472009-02-10T15:43:00.020+01:002009-04-20T00:23:41.782+02:00A nadie le amarga un dulceBasándome en las estadísticas de mis visitas diarias y los e-mails que recibo, la gente que sigue este blog es de muy diferentes lugares y condiciones. Teniendo eso en cuenta, hoy voy a ver si por casualidad, alguno de mis visitantes podría ayudarme a saciar mi curiosidad sobre un tema en concreto; el hecho de regalar caramelos.<br /><br /><b>A raíz de una serie de repeticiones de comportamiento entre los clientes de la tienda en la que trabajo, he estado varios días buscando estudios sociológicos que se relacionen de alguna forma con el echo de regalar caramelos</b>. Pero nada, no he tenido suerte en mi búsqueda.<br /><br /><img border="0" src="http://farm4.static.flickr.com/3532/3268828799_8ff9ef0999_m.jpg" width="240" height="217" alt="A nadie le amarga un dulce" align="left"/><br />Antes de que comiences a pensar que se me ha ido la cabeza, expondré el por qué de mi investigación. De un tiempo a esta parte, unos meses, llevo observando una repetición de conducta en las personas. Los clientes de la tienda se quedan contentos con mi trato al atenderles y, en múltiples ocasiones, me regalan caramelos; a veces incluso bombones. <b>Al principio pensé que era algo cultural propio de la gente de tercera edad</b>. Me equivoqué. No sólo los <i>abueletes</i>, con <i>caramelitos</i> en el bolsillo, me los regalaban, a veces también lo hacía la gente joven. Es más, una señora rusa (o eso creo) me regaló unos dulces de chocolate de su país. En una ocasión, una clienta joven nos trajo una caja de bombones que había comprado especialmente para mis compañeras y yo. En reyes me regalaron caramelos de la cabalgata, ya que trabajábamos y no pudimos ir. <b>Gente de todas las edades, condiciones sociales, nacionalidades... gente de todo tipo</b>. Una y otra vez. Dulces. Caramelos. <b>¿Por qué caramelos?</b> ¿por ser una forma barata de quedar bien? Pues... suerte que no soy diabética...<br /><br />Igual es que busco pautas de comportamiento donde no las hay. Es muy posible. Reconozco que me gusta buscarle tres pies al gato. Pero es que <b>es una repetición constante, una pauta, no es una casualidad esporádica</b>. Así que en serio, <b>si alguien sabe de algún estudio sobre el tema, que me <a href="mailto:sabrinarguez@gmail.com">envíe un e-mail</a></b> para que pueda desarrollar una segunda parte de esta entrada que resuelva mi curiosidad y tal vez la que puede ser que haya incitado a tener a los que estén leyendo esto ahora mismo. Me encantaría. <b>Prometo enviarle un caramelo como muestra de gratitud al que me ayude a resolver el misterio</b>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5293319798765484416-196267314195719147?l=www.vomitos.net'/></div>Sabrinahttp://www.blogger.com/profile/12807173368409450003sabrinarguez@gmail.comtag:blogger.com,1999:blog-5293319798765484416.post-70907688658686625032009-01-22T23:57:00.000+01:002009-01-23T00:03:03.006+01:00Dimensión de un sueñoHabía sido un día normal para Víctor, nada fuera de lo común. Un día bueno y sin sorpresas. Por la mañana se había levantado temprano para ir a la facultad, estudiaba Informática y, aunque era muy inteligente, su vaguería no le llevaba por buen camino.<br /><br />Tenía muchas cosas en la cabeza, algunas eran las propias de su edad, esas dudas que te planteas cuando estás llegando a esa época de responsabilidad, otras eran sobre cosas cotidianas. Lo que le hacía diferente era su creencia en otras dimensiones y sus teorías personales sobre los sueños. La mayoría de sus amigos no las compartían, pero había una persona que sí lo hacía, su novia, Teresa.<br />Víctor siempre pensaba en la suerte que había tenido en encontrar a una morenaza, inteligente y que, además, compartía sus teorías. "No sé que hace con un <i>escuchimizado</i> como yo", se decía.<br /><br />Esa misma tarde habían quedado. Irían al cine a ver una de terror o suspense, las favoritas de Teresa. Después la <i>destriparían</i>, comentando lo bueno y lo malo de la película y qué les había sugerido la historia. Pero no, hoy no fue así.<br />- Creo que hoy mejor no vamos al cine - dijo Teresa mirando fijamente a los ojos de Víctor, pero sin una expresión definida.<br />- Qué raro... ¿Y eso?<br />- No tenemos tiempo, falta muy poco tiempo.<br />- ¿Tiempo? ¿Para qué?<br /><br />Teresa ahora parecía preocupada por algo, pero preocupada de verdad. En los 3 años que llevaban de novios, Víctor, nunca había visto esa expresión de dolor y preocupación en los ojos de Teresa.<br />- No hay tiempo para explicaciones. He comprobado que nuestras teorías son ciertas y...<br />- ¿Cómo que comprobado?<br />Víctor no cabía en su asombro. ¿Cómo iba a comprobar Teresa que sus teorías sobre los sueños son ciertas? Era imposible. No podía ser. Cómo podía haber comprobado que mientras dormimos, nuestra alma viaja libre y que lo que soñamos es en realidad lo que sucede en ese viaje. Imposible.<br />- No hay tiempo para explicaciones. ¡Vete ahora mismo a casa! – exigió.<br />- Pero... ¿por qué? – Víctor no entendía nada, pero la actitud de Teresa le estaba <i>cabreando </i>- No me iré de aquí hasta que me des una explicación. Aunque sea rápida.<br /><br />Teresa parecía desesperada, como sin saber qué decir. Miró al cielo, pensativa, como en busca de que la solución le llegase por obra del Espíritu Santo. Entonces miró fijamente a los grandes ojos marrones de Víctor y se dirigió a él en un tono muy serio.<br />- No vas a creerme pero me da igual. Prométeme que cuando te diga esto te irás corriendo a casa.<br />- Está bien – respondió Víctor con cierta resignación.<br />- No importa ahora cómo, pero he descubierto que nuestra teoría es cierta. Y... bueno – Teresa parecía dudar en si debía continuar o no, pero lo hizo de forma firme y rápida - La teoría con la que ya no estábamos de acuerdo porque nos parecía una chorrada, sí es cierta.<br />Víctor soltó una sonora carcajada. Cómo podía ser cierto que si tu cuerpo se despierta antes de que tu alma regrese, te mueres. Era absurdo.<br />- Estás loca – se burló Víctor.<br />- Puede, pero ahora vete a casa – el tono de preocupación en la voz de Teresa se hacía notar más por momentos.<br />- ¡Venga ya!<br />- ¡¡Vete ya!! ¡No hay tiempo!<br />Víctor se molestó bastante por los gritos impertinentes de Teresa y se fue, pero no por lo que ella le había dicho, si no por el enfado, el orgullo personal. Últimamente siempre discutían por chorradas, pero esta se llevaba la palma. "Seguro que había estado filosofando con Marina. Están como una cabra." Se decía. "Mañana hablaremos del tema más calmados para arreglar las cosas."<br /><br />Cuando Víctor llegó a casa ya había oscurecido. Le llamó la atención que su casa estuviese a oscuras y en silencio. Todavía era muy pronto para que sus padres se acostaran.<br /><br />De repente, un escalofrío recorrió su cuerpo a la vez que escuchó la voz de Teresa susurrar en su cabeza "no hay tiempo". Ya lo había entendido.<br />Echó a correr por el pasillo lo más rápido que pudo y entró en su habitación. El pánico se apoderó de todo su cuerpo. Delante de Víctor estaba él mismo tumbado, de espaldas hacia él, en la cama, durmiendo. No sabía qué hacer y el miedo le impedía moverse. El Víctor de la cama empezó a moverse, aún dormido, y se dio la vuelta, quedando enfrente de sí mismo. El otro Víctor seguía de pie, inmóvil, viendo como se estaba despertando. El terror le dejó frío, congelado, y sólo pudo gritar.<br />- ¡Tengo que salir de esta pesadilla ya!<br /><br />Cuando Víctor despertó, una lágrima rodó por su mejilla. Desencajado y con los ojos como platos, se quedó frío, aterrorizado, muerto, al comprobar ambas teorías mientras se veía a sí mismo gritando delante de sus narices. Él consigo mismo, separados cuerpo y alma, al igual que le había sucedido a Teresa esa misma mañana.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5293319798765484416-7090768865868662503?l=www.vomitos.net'/></div>Sabrinahttp://www.blogger.com/profile/12807173368409450003sabrinarguez@gmail.comtag:blogger.com,1999:blog-5293319798765484416.post-40726786630149409702009-01-20T11:42:00.002+01:002009-01-20T12:08:51.805+01:00Diferente<b>"Estás diferente", esa es la frase que más he escuchado este fin de semana</b>. Todo el mundo me veía diferente, con otra expresión en la cara, más madura, más serena, más alegre, incluso más guapa. <b>Supongo que por fin mi rostro empieza a reflejar los resultados de mi esfuerzo personal y de mi aventura</b>.<br /><br />El año pasado fue una auténtica montaña rusa de emociones. Pasaron demasiadas cosas en un año y no exagero si digo que viví más en un año que en los 27 años anteriores todos juntos. Durante el año 2008 viajé 5 veces a Barcelona desde Coruña, mi ciudad natal, la última vez ya fue para quedarme. Barcelona es una ciudad que me encanta y por eso la elegí como destino en un viaje que necesitaba hacer y necesitaba hacer sola. Necesitaba irme de Coruña por un montón de razones que ahora mismo ya no vienen a cuento porque ya están más que superadas. <b>Cuando me fui estaba medio deprimida</b>, no en el sentido más superficial de la expresión, deprimida de verdad. <b>Mi autoestima era casi inexistente, estaba perdida, insegura, sin ambiciones en la vida, y necesitaba irme sola a algún sitio para ver si era capaz de volver a ser persona por mí misma</b>.<br /><br /><b>De eso no hace ni tres meses</b> aunque, la verdad, parece que llevo viviendo en Barcelona muchísimo más tiempo. Al principio lo que hice fue salir de fiesta descontroladamente. Y no, no me arrepiento, porque lo necesitaba. Era una fase necesaria en mi evolución como persona. Una vez terminada esa fase, ahora estoy en otra, más tranquila, en la que estoy evaluando mi vida, mis decisiones, las personas que elijo como amigos y a mí misma. <b>Mi autoestima ha vuelto, mi seguridad en mí misma se está desarrollando como nunca lo había hecho hasta ahora, y ya casi soy esa persona que sé que soy, pero que estaba escondida detrás de un montón de circunstancias que simplemente consiguieron anularme. Mi afán de superación ahora mismo no tiene límites y me siento super orgullosa de mí misma</b>.<br /><br />Y, la verdad, este viaje me ha servido mucho de ayuda. <b>Tenía miedo de volver tan pronto y derrumbarme</b>, que todo el trabajo interior que he hecho se fuese a la mierda al volver a pisar esas calles, ver a esas personas u oler el mar de allí, tan diferente al mar Mediterráneo. <b>Pero fue todo lo contrario</b>. <b>Todo estaba exactamente igual, pero yo estaba diferente</b>. Veía todo de otra forma, desde otra perspectiva, casi desde otra altura. Como si hubiese crecido, literalmente. Lo veía desde más arriba. <b>Supongo que no fui capaz de ver cuánto he cambiado realmente hasta que volví allí</b>.<br /><br /><center><a href="http://www.flickr.com/photos/sabro/3212617720/" title="Vuelo Coruña-Barcelona by Sabro, on Flickr"><img border="0" src="http://farm4.static.flickr.com/3432/3212617720_89a9a16121.jpg" width="500" height="375" alt="Vuelo Coruña-Barcelona" /></a></center><br /><br />Todo fue al revés. Ahora vivo en Barcelona y visito Coruña. <b>Ahora soy yo la que mando en mi vida y la que elijo las experiencias que quiero vivir y la gente con la que quiero compartirlas</b>. Ya no me preocupo por ese tipo de personas parásito que te chupan la energía. Si una persona quiere estar en tu vida, obviamente, hará un esfuerzo para estarlo. Pero yo me preocupaba por personas que no sólo no hacían un esfuerzo para estar conmigo, si no que me arrastraban a pensar que yo no era digna de nada. Hasta hace poco era así, aunque ahora mismo me parezca que hace mucho tiempo de eso, como si fuese otra época y yo, otra persona, una persona que permitía que la pisasen.<br /><br />Y lejos de pensar que ya he terminado con mi evolución como persona, mi ambición en ese sentido ha crecido mucho más. Porque <b>ha sido una inyección de optimismo el ver todo lo que he conseguido hacer conmigo misma en tan poco tiempo</b>. Porque el optimismo por fin es mi bandera y sé que a partir de ahora todo irá siempre a mejor. Porque no puede ser de otra forma, porque por fin yo soy la dueña de mi vida y de mi persona.<br /><br />Lo que sí es que <b>no pude ver a todas las personas que me gustaría, no tuve tiempo</b>. La próxima vez que vaya intentaré ver a todo el mundo. <b>Gracias a todas las personas que compartieron su tiempo y una buena conversación conmigo en esos tres días. Gracias a mi familia por ser tan comprensiva y apoyarme en esto, aunque sé que no lo entienden del todo. Y gracias a las personas que me acogieron en Barcelona desde el principio.</b> Sé que no soy una persona fácil en ocasiones, pero muchos de vosotros habéis sabido comprender mi situación y mis por qués.<br /><br /><b>Esto sólo es la punta del iceberg</b>. Ahora ya no tengo ninguna duda de quién soy, lo que valgo y que el secreto de la vida es, simplemente, vivirla de la mejor forma posible. Y en eso estoy.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5293319798765484416-4072678663014940970?l=www.vomitos.net'/></div>Sabrinahttp://www.blogger.com/profile/12807173368409450003sabrinarguez@gmail.comtag:blogger.com,1999:blog-5293319798765484416.post-42212209921869606942009-01-14T21:59:00.001+01:002009-01-14T22:12:55.888+01:00Miedo y asco en la crisisVale, estamos en crisis. Nos hemos enterado. Lo sabemos. Hay paro y gente pasándolo mal. <b>El bombardeo mediático que la famosa crisis está generando hace imposible que la palabra crisis nos resulte indiferente</b>. A algunos le da miedo, a otros les de asco. A estos últimos, entre los que me encuentro, no es que no les de miedo el quedarse sin trabajo o pasar penurias, a todo el mundo le da miedo eso, pero es más fuerte el asco que les da el uso de la palabra crisis que está haciendo el gobierno y los medios de comunicación.<br /><br />Hoy me he enterado de que han atracado la tienda de un compañero de trabajo usando <i>spray</i> pimienta. En un primer momento nos hemos quedado atontadas por la noticia y luego, al comentarlo, ha surgido la gran frase de nuevo: <i>Eso es por la crisis</i>. Bueno... Sí y no. Atracos ha habido siempre. Y también ha funcionado siempre la causalidad, al igual que el control por el terror por parte del sistema.<br /><br />A lo que quiero llegar con esto es que <b>el mayor problema que está causando esta crisis no es el hecho de la crisis en sí, si no la crisis como personaje mediático</b>. Ahora resulta que todo es culpa de la crisis, la crisis es el lobo feroz y el hombre del saco, debemos temer a la crisis por encima de todo. Porque sí, porque así nos lo dicen, porque son tiempos difíciles. ¿Te pica un pié? Es la crisis.<br /><br />Vamos a dejar las cosas claras. Cuando el ciudadano medio tiene miedo puede llegar a desesperarse. Es muy humano. <b>Intentemos ver a la prensa con ojos críticos</b>. El periódico siempre tiene el mismo número de páginas haya noticias o no, el telediario siempre tiene la misma duración haya noticias o no. Las empresas pagan por anunciarse en los medios de comunicación masivos. La gente demanda lo que demanda. <b>La prensa, hoy en día, no es objetiva en contenidos</b>. Eso ha de tenerse claro a la hora de recibir noticias, debemos tener una mente crítica y saber filtrar lo que nos están contando, no tragarnos todo lo que nos den.<br /><br />Hablé antes de la <b>causalidad</b>. Causa y efecto. Acción y reacción. <b>En momentos de desesperación la gente hace cosas desesperadas</b>. Si alguien está con el agua al cuello, todo el tiempo le bombardean con que hay crisis y no se sabe cuando se saldrá de ella, <b>sí es posible que suba la delincuencia</b>. Pero, ¿hasta qué punto eso no <b>ha sido fomentado por los mismos medios que nos hablan de la crisis</b>? Todo el mundo compraría el periódico en que al hablar de crisis se hablase de las consecuencias nefastas, atracos, delincuencia, etc. Morbo, señores, que es lo que vende. <b>Algo peligrosísimo que generaría más miedo y paranoia colectiva. Una espiral al caos.</b><br /><br />¿Y <b>qué pasa en un estado caótico lleno de miedo</b>? Pues lo que pasa siempre, que <b>el gobierno termina imponiendo unas medidas que la gente acepta con gusto porque nos vienen precedidas por la alentadora frase "es por su seguridad"</b>. Medidas que normalmente tienen como fin último <b>controlar al ciudadano y vulnerar su libertad</b>, incluso rozando el robar parte de nuestros derechos constitucionales. El <i>Gran Hermano</i> vigila, y no, no me refiero al del <i>reality show</i>, si no al de mi novela favorita, <i>1984</i> de George Orwell. <b>Control con la excusa del miedo</b>. No dejemos que eso pase más de lo que ya está pasando. <b>Tengamos calma, criterio y determinación</b>. No a ser víctimas del consumismo mientras nos meten miedo diciendo que no tenemos dinero para consumir. <b>No a la crisis</b>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5293319798765484416-4221220992186960694?l=www.vomitos.net'/></div>Sabrinahttp://www.blogger.com/profile/12807173368409450003sabrinarguez@gmail.comtag:blogger.com,1999:blog-5293319798765484416.post-83733018897509811632009-01-13T01:38:00.002+01:002009-01-13T01:41:27.637+01:00¿Crucificado?<center><a href="http://www.flickr.com/photos/sabro/540833956/" title="Crucified by Sabro, on Flickr"><img border="0" src="http://farm2.static.flickr.com/1028/540833956_1a306b3a01.jpg" width="500" height="322" alt="Crucified" /></a></center><br />Las cosas no siempre son lo que parecen, es más, <b>las cosas casi nunca son lo que parecen</b>. Muchas veces vemos lo que queremos ver, no lo que realmente hay. <b>La realidad</b>, pues, <b>es relativa</b>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5293319798765484416-8373301889750981163?l=www.vomitos.net'/></div>Sabrinahttp://www.blogger.com/profile/12807173368409450003sabrinarguez@gmail.comtag:blogger.com,1999:blog-5293319798765484416.post-9161398484659173262009-01-11T13:29:00.004+01:002009-01-13T01:05:29.696+01:00Ver, oír y callarNo es de extrañar encontrarme <b>paseando por la calle observando a las personas</b> como individuos, no como gente. También me puedes encontrar en una cafetería <b>escuchando conversaciones ajenas</b> mientras me tomo con calma mi consumición. <b>En muchas de esas ocasiones saco mi libreta y escribo</b>. Escribo lo que la gente me inspira, escribo lo que oigo, escribo lo que me hace sentir el choque de mi propia vida, experiencias e ideales, con los de los demás.<br /><br />Hace un par de días, mientras estaba comiendo en un restaurante, <b>escuché una conversación ajena</b> muy interesante <b>entre</b> lo que parecía que eran <b>dos artistas ambulantes</b>. Hablaban de marionetas y artesanía; supongo que eso llamó mi atención en un principio. Según la conversación iba transcurriendo salieron otros temas, como pasa siempre, y <b>comenzaron a hablar de la gente y del comportamiento en círculos</b>. Eso me interesó aún más. Casi todos nos comportamos en círculos, repitiendo lo mismo una y otra vez, como atrapados corriendo en la misma rueda interminable en la que corre frenéticamente un roedor enjaulado.<br /><br /><blockquote>Hay que aprender a evolucionar, no estancarse. Si siempre tienes el mismo problema, algo pasa. Las repeticiones son obvias. Es interesante porque cuando existe repetición, algo hay en tu interior que hace que eso sea lícito. Es difícil cambiarlo y no repetir tus constantes, pero en vez de cambiarlo, se puede evolucionar. Que esas repeticiones evolucionen a algo más provechoso y menos dañino para uno mismo. Hay que saber cuando algo que haces te hace mal y aprovechar que lo sabes para darle un giro a la situación.</blockquote><br />Algo así fue el meollo de <b>una de las conversaciones más interesantes que he escuchado en mucho tiempo</b>. Una lástima que la conversación no fuera conmigo, o tal vez no. Yo <b>no tenía nada que aportar</b> a eso, la persona que estaba hablando, por lo que parecía, podría darme mil lecciones de vida. Se le veía en la mirada que era una persona que había vivido mucho y con una vida interior que yo sólo puedo soñar con tener, por el momento. Así que me sentí feliz de estar allí y simplemente... <b>ver, oír y callar</b>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5293319798765484416-916139848465917326?l=www.vomitos.net'/></div>Sabrinahttp://www.blogger.com/profile/12807173368409450003sabrinarguez@gmail.comtag:blogger.com,1999:blog-5293319798765484416.post-82077076967830094132009-01-10T00:36:00.002+01:002009-01-10T00:37:05.091+01:00Oh, la lluvia...<div style="text-align: left; padding: 3px;"><center><a href="http://www.flickr.com/photos/sabro/3177471797/" title="photo sharing"><img src="http://farm4.static.flickr.com/3350/3177471797_7874ddc452.jpg" style="border: solid 0px #000000;" alt="" /></a><br /><span style="font-size: 0.8em; margin-top: 0px;"><a href="http://www.flickr.com/photos/sabro/3177471797/">oh, the rain...</a>, originally uploaded by <a href="http://www.flickr.com/people/sabro/">Sabro</a>.</span></center></div><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5293319798765484416-8207707696783009413?l=www.vomitos.net'/></div>Sabrinahttp://www.blogger.com/profile/12807173368409450003sabrinarguez@gmail.comtag:blogger.com,1999:blog-5293319798765484416.post-69403205526757178972008-12-26T18:01:00.004+01:002009-01-13T01:35:08.345+01:00Anarquía<blockquote><b>La palabra anarquía</b> deriva del griego αναρχια <i>anarchia</i>, de αναρχος <i>anarchos</i>, "no amo". Designa la ausencia de poder público, es decir la situación política o social en la que <b>ningún individuo ejerce poder coactivo</b> (autoridad o gobierno obligatorio), <b>sobre otros</b>.</blockquote><br />Eso podría resumir <b>mi situación personal en estos momentos</b>. Es <b>una anarquía en la que yo, y únicamente yo, controlo mi vida</b>. Ojo, que el uso poco correcto que se le da a ese concepto no lleve a equívocos. Una <b>anarquía no tiene por qué significar en ningún momento el caos</b>, de hecho mucha gente considera la anarquía como <i>la máxima expresión del orden</i>. La anarquía no es la ley del más fuerte, ni tampoco ha de significar libre albedrío total. Citando a Bakunin:<br /><br /><blockquote>Ser libre para el hombre significa ser reconocido y considerado y tratado como tal por otro hombre, por todos los hombres que lo rodean. La libertad no es, pues, un hecho de aislamiento, sino de reflexión mutua; no de exclusión, sino, al contrario, de alianza, pues la libertad de todo individuo no es otra cosa que el reflejo de su humanidad o de su derecho humano en la conciencia de todos los hombres libres, sus hermanos, sus iguales.<br /><br />No soy verdaderamente libre más que cuando todos los seres humanos que me rodean, hombres y mujeres, son igualmente libres. La libertad de otro, lejos de ser un límite o la negación de mi libertad, es al contrario su condición necesaria y su confirmación. No me hago libre verdaderamente más que por la libertad de los otros, de suerte que cuanto más numerosos son los hombres libres que me rodean y más vasta es su libertad, más extensa, más profunda y más amplia se vuelve mi libertad. Es, al contrario, la esclavitud de los hombres la que pone una barrera a mi libertad, o lo que es lo mismo, su animalidad es una negación de mi humanidad, porque - una vez más - no puedo decirme verdaderamente libre más que cuando mi libertad, o, lo que quiere decir lo mismo, cuando mi dignidad de hombre, mi derecho humano, que consisten en no obedecer a ningún otro hombre y en no determinar mis actos más que conforme a mis convicciones propias, reflejados por la conciencia igualmente libre de todos, vuelven a mí confirmados por el asentimiento de todo el mundo.</blockquote><br /><b>Una vez que una se da cuenta de su libertad, de su poder de control sobre su propia vida, también se da cuenta de la responsabilidad que tiene para consigo misma y los demás</b>. Nada ni nadie son los responsables de mis tropiezos y pasos, lo soy yo. Eso que tanto se dice de <i>pillar el toro por los cuernos</i> o <i>llevar las riendas de tu propia vida</i>, pero que muchas veces la gente no sabe la profundidad de lo que está diciendo. Como un gran filósofo me dijo una vez: <i>no es lo mismo llamar al diablo que verlo venir</i>.<br /><br />Pero es que <b>controlar tu propia vida no es fácil, no es cómodo; requiere luchar contra la programación adquirida durante toda una vida; pero finalmente vale la pena</b>. Es el camino que he decidido tomar en mi evolución personal, por lo menos por ahora, hasta que otra forma de ver las cosas me pruebe que hay otro camino mejor. <b>No quiero conformarme más con la mediocridad</b>, por muy cómoda que sea, porque <b>la comodidad es simplemente auto complacencia y es satisfacción efímera, es un auto estancamiento preservado por el miedo y la falta de responsabilidad y dignidad</b>. Como alguien me dijo una vez, con toda la razón del mundo, <i>lo malo de ver es que, una vez que ves, ya no puedes dejar de ver</i>.<br /><br /><blockquote><i>No Miremos, pues, nunca atrás, <br />miremos siempre hacia adelante, <br />porque adelante está nuestro sol <br />y nuestra salvación; y si es permitido, <br />si es útil y necesario volver nuestra vista <br />al estudio de nuestro pasado, <br />no es más que para comprobar <br />lo que hemos sido y lo que no debemos ser más, <br />lo que hemos creído y pensado, <br />y lo que no debemos creer ni pensar más, <br />lo que hemos hecho y lo que no debemos volver a hacer.</i><br />- Mijail Bakunin</blockquote><br /><b>Mi punto de vista</b> en cuanto a la individualidad, trabajo y dinero, relaciones personales, hábitos alimenticios y demás cuestiones del día a día <b>está cambiando radicalmente</b>. No creo aún tener todas las respuestas a mis propias dudas, de hecho espero no llegar a tenerlas nunca, pero sí <b>soy consciente de cómo se está formando poco a poco en mí una nueva forma de ver las cosas que yo considero más provechosa y más satisfactoria para conmigo y muy probablemente para con los que me rodean también</b>. No en el sentido de hacerles creer en mi forma de sentir y ver las cosas para que la adopten, eso sería totalmente absurdo e inconsecuente a mis propios principios, si no que mi forma de comportarme con la gente que comparte conmigo el día a día también está empezando a cambiar, y lo está haciendo para bien.<br /><br /><b>Me siento más sincera, más autentica, más adulta, más sabia; y al mismo tiempo me siento como una niña pequeña en un mundo enorme por descubrir.</b> Será difícil, dolerá en ocasiones, en otras será placentero. ¿Pero qué sentido tendría una vida sin experimentar tanto la risa como el llanto? <b>No tengo miedo a sangrar si luego aprendo de mis cicatrices.</b> Morir intacta sería como pasar de puntillas por una vida que no es la mía. Yo prefiero dejar huella y hacerlo conscientemente. <b>Ser yo misma y dejar que los demás sean ellos mismos y compartamos nuestras propias vidas enriqueciendo unos las de los otros y viceversa. Así es como quiero vivir a partir de ahora.</b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5293319798765484416-6940320552675717897?l=www.vomitos.net'/></div>Sabrinahttp://www.blogger.com/profile/12807173368409450003sabrinarguez@gmail.comtag:blogger.com,1999:blog-5293319798765484416.post-58598381166496975932008-12-25T15:19:00.004+01:002009-01-13T01:01:34.054+01:00¡Feliz Navidad!<center><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/ObKkHE50ksA&hl=es&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/ObKkHE50ksA&hl=es&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object></center><br />Estas Navidades estaré lejos de casa, os echaré de menos. No quiero que estéis tristes, recordadme con una sonrisa. ¡Feliz Navidad!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5293319798765484416-5859838116649697593?l=www.vomitos.net'/></div>Sabrinahttp://www.blogger.com/profile/12807173368409450003sabrinarguez@gmail.comtag:blogger.com,1999:blog-5293319798765484416.post-56052426470122980242008-12-18T02:24:00.003+01:002009-01-13T01:01:09.068+01:00Porque yo lo valgo<b>He reflexionado mucho estos días</b>, creo que estoy empezando con eso que siempre digo que me quiero tatuar: <i><b>nosce te ipsum</b></i> (conócete a ti mismo). No es que yo no me conozca a mí misma, pero hay temas en los que me perdía totalmente y no comprendía mi comportamiento porque era totalmente irracional e inconsecuente. Cómo alguien como yo, tan segura en muchas cosas, se volvía tan insegura en otras. Obviamente, uno de los temas es el amor, algo que le suele pasar a todo el mundo (aunque en mi caso también podría ser aplicable a la amistad).<br /><br />A pesar de <a href="http://vomitosdecreatividad.blogspot.com/2008/11/amor.html">lo que pienso en estos momentos sobre las relaciones</a> y mis principios como persona, siempre me pasa lo mismo, <b>cuando siento algo por alguien me vuelvo estúpida</b>. Esa es una de las razones principales por las que <b>me daba miedo el amor</b>. Sí, ese rechazo que siempre muestro era miedo, todos lo sabíamos, que nadie se las dé ahora de sorprendido. Pero ese miedo no tiene nada que ver con que tenga miedo a que me hagan daño, en mi caso es el <b>miedo a perder el poder sobre mí misma</b>, una de las cosas que <b>me ha bajado</b> más <b>la autoestima</b> durante todos estos años. Perder el control sobre mi persona es algo que me desquicia totalmente y me hace sentir patética. Para mí <b>el amor era una pérdida de dignidad por mi parte</b>, por eso me asqueaba.<br /><br /><b>Las personas ejercen el poder sobre ti que tú dejas que ejerzan. Ni más, ni menos.</b> Eso que parece tan simple de entender no lo era para mí hasta hace unos días. Dejar que personas por las que siento algo me traten con poco respeto era lo que bajaba mi autoestima tanto. <b>Cuando siento algo por alguien me cuesta entender que esa persona a lo mejor no me merece</b>. Y sonará muy prepotente, pero hoy por hoy, creo que ninguna de las personas por las que he sentido, o siento, algo me han merecido jamás.<br /><br />Y no era dependencia, no era infantilismo, no era un capricho o una obsesión, no era el miedo a estar sola, no era la necesidad de atención; no era nada de eso. Simplemente era <b>no darme cuenta de lo que yo realmente valgo, de que me merezco algo mejor, de que doy todo a cambio de muy poco o nada en absoluto</b>. Porque la mayoría de la gente cuando ama lo hace egoistamente y yo no lo hago así, <b>mi amor es genuino y altruista</b>, los que me conocen lo saben, pero no podía evitar tener momentos de desesperación que sacaban lo peor de mí, por no saber qué hacía mal.<br /><br /><b>La calidad de vida no depende tanto de las cosas que te suceden, si no de cómo reaccionas a las cosas que te suceden. Causalidad.</b> Causa y efecto. Acción y reacción. No sabía reaccionar bien, lo reconozco. Nunca he estado en posición de hacerlo bien porque perdía el poder al no darme cuenta de lo que me merezco y de lo que no. De que <b>yo mando</b>, de que <b>esta es mi vida</b>, y <b>todo lo que sucede lo decido yo mediante mis reacciones y mis elecciones</b>.<br /><br />Por mí, por mi vida... <b>Porque yo lo valgo</b>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5293319798765484416-5605242647012298024?l=www.vomitos.net'/></div>Sabrinahttp://www.blogger.com/profile/12807173368409450003sabrinarguez@gmail.comtag:blogger.com,1999:blog-5293319798765484416.post-18528972662018697882008-12-07T20:21:00.001+01:002009-01-13T01:02:10.096+01:00Un paso, dos pasos, un paso hacia atrás.Un paso, dos pasos, un paso hacia atrás. Un paso, dos pasos, un paso hacia atrás. Un paso, dos pasos, un paso hacia atrás. Un paso, dos pasos, tres pasos, cuatro pasos, cinco pasos, seis pasos, un tropiezo, siete pasos, ocho pasos, un resbalón, nueve pasos, diez pasos, una caída... ¡Para!<br /><br />Muchas veces <b>para aprender de los errores hay que parar en seco, dar un paso atrás y recapacitar</b>, o seguirás por mal camino sin poder rectificar. Precipitarse es muy fácil y muy infantil, sobretodo si eres consciente de que lo estás haciendo, pero sigues igualmente con ello. Eso es todo lo contrario de <b>lo que quiero llegar a ser</b>; a saber, <b>una persona cultivada y serena</b>.<br /><br />Es curioso como a veces tengo miedo a estar sola, pero luego, cuando estoy sola, es cuando mejor estoy. Más calmada, en paz conmigo misma, realizando un monólogo interior que me llena de seguridad. <b>Creo que la gente me crea ansiedad y me hace sentir insegura, o simplemente me da miedo</b>.<br /><br />Así que intentaré pararme un rato para tomarme un café conmigo misma, como antaño, y pensar en mí y este loco mundo que me rodea, formado por incontables seres humanos, tan complicados como yo, viviendo su propia vida a contra reloj con la muerte, lo único 100% cierto hoy en día. <b>Observando </b>como <b>nadie tiene tiempo para nadie</b> pero todo el mundo quiere que tengan tiempo para uno mismo. Observando lo <b>superficial</b> y lo que no lo es tanto. Observando el <b>egoísmo</b>. Observando, observando.<br /><br />Y cuando esté de nuevo tranquila, <b>volver a dar dos pasos adelante y uno hacia atrás, como para asimilar y saborear los momentos, lo aprendido y lo experimentado</b>. El tiempo no va hacia atrás y <b>nada vuelve, todo sigue hacia delante</b>. Un paso, dos pasos, un paso hacia atrás. Un paso, dos pasos, un paso hacia atrás. Un paso, dos pasos, un paso hacia atrás.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5293319798765484416-1852897266201869788?l=www.vomitos.net'/></div>Sabrinahttp://www.blogger.com/profile/12807173368409450003sabrinarguez@gmail.comtag:blogger.com,1999:blog-5293319798765484416.post-83381374263764728652008-12-05T14:25:00.001+01:002008-12-05T14:27:21.376+01:00Ya fue<blockquote>Lo que para mí fue una noche muy corta,<br />para ti sería una muy larga.<br />A la vez me arrepiento de todo,<br />y no me arrepiento de nada.<br />Soy maestra en lo absurdo y en la estupidez.<br />Soy incluso capaz de terminar algo que nunca fue.</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5293319798765484416-8338137426376472865?l=www.vomitos.net'/></div>Sabrinahttp://www.blogger.com/profile/12807173368409450003sabrinarguez@gmail.comtag:blogger.com,1999:blog-5293319798765484416.post-70134395430769540902008-11-24T02:48:00.003+01:002009-01-13T01:03:13.795+01:00¿Amor?Hace muchos años me preguntó una amiga que <b>cómo sería mi hombre ideal</b>, yo le dije que sólo buscaba dos cosas en alguien, pero que veía imposible el encontrarlo. Siempre he sabido lo que quería: quiero a una persona que pueda ser a la vez <b>mi mejor amigo y mi mejor amante</b>. Puede parecer fácil encontrarlo, pero no lo es en absoluto. Creo que el problema reside en que estaba buscando de la forma equivocada. <b>Nunca podrá ser mi mejor amigo y mi mejor amante una persona con la que tenga una relación romántica exclusiva al uso</b>. Nunca.<br /><br />Según la RAE la amistad es el <i>afecto personal, puro y desinteresado, compartido con otra persona, que nace y se fortalece con el trato</i>. Eso nunca podrá ser un novio, porque la relación no es la misma. No es puro y desinteresado en absoluto, ya que <b>las relaciones románticas son egoístas y demandan de una atención diferente ya por definición</b>. La chica que me diga que se siente libre de hablar y hacer con su novio lo mismo que habla y hace con sus amigos, miente. Es otro tipo de relación. <b>No es cierto que el amor romántico sea una amistad más profunda</b>.<br /><br />Yo <b>me tomo la amistad muy en serio porque me parece la relación más importante entre seres humanos</b>. Para mí es cariño y respeto, es estar ahí por el otro y muchas otras cosas que no me pondré ahora mismo a enumerar. Una amistad hay que cuidarla, es cierto, pero una vez que la tienes y tienes la confianza de esa persona no requiere la atención desmesurada de una relación romántica. Supongo que la razón es que en una amistad de verdad no caben los celos ni las dudas. <b>Es amor de verdad</b>.<br /><br />La gente que me conoce sabe que yo <b>normalmente no uso la palabra amigo, normalmente digo colega</b>. Cuando digo que alguien es mi colega es porque es una persona con la que me relaciono, que me cae bien, que me parece buena persona y con la que es posible que en un futuro tenga una amistad. Pero amigos, muy pocos. <b>El día que yo le digo a alguien que le considero un amigo debería saber que, viniendo de mí, es la mayor declaración de amor que puedo hacerle</b>. No en el sentido de estar enamorada de esa persona, pero en el sentido de que <b>le tengo mucho cariño y le regalo mi confianza</b>, una cosa que yo guardo a cal y canto porque es frágil y muy valiosa para mí.<br /><br />Pero... volviendo a mi chico ideal, una persona que es mi amigo es una persona super importante para mí, nada más y nada menos. Lo que le falta a esa ecuación es que sea también mi mejor amante, y si con lo de llegar alguien a ser considerando por mí un amigo soy quisquillosa, con esto otro tanto. No me voy a poner aquí a describir cómo me gusta el sexo, ni nada por el estilo, pero mis amigos de verdad saben que <b>soy una persona muy sexual y me gusta mucho el sexo</b>. <b>Mi amante ideal</b> tiene que ser alguien, ya para empezar, que <b>no me aburra y que me siga el ritmo o termino por cansarme</b>. Si jugar no es divertido, ya deja de ser un juego. Si tengo que contenerme, ya no tiene gracia.<br /><br />E igual que una amigo no se enfadaría contigo por que tengas más amigos porque su amor es desinteresado y puede compartirlo con otros, <b>mi relación ideal en estos momentos creo que debería ser abierta</b>. No me veo yo atada de nuevo en exclusiva a alguien, ni comulgando con las cosas que se deben hacer en una relación romántica, ni diciendo verdades a medias. Nada de eso podría satisfacer ahora mismo mi deseo de libertad y evolución personal.<br /><br /><b>Así que querría una relación con alguien que pueda ser un amigo de verdad, un amante que me divierta y que no sea exclusiva</b>... Pues lo veo muy difícil, sinceramente. Por lo menos yo ya sé lo que quiero y lo que no quiero volver a tener nunca más. Y sí, <b>esta vez hablo tanto objetivamente, como subjetivamente</b>. El amor no existe, o por lo menos no creo en el amor romántico. Para mí es otra cosa.<br /><br /><center><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Y1G-1S2vZJw&hl=es&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/Y1G-1S2vZJw&hl=es&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object></center><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5293319798765484416-7013439543076954090?l=www.vomitos.net'/></div>Sabrinahttp://www.blogger.com/profile/12807173368409450003sabrinarguez@gmail.comtag:blogger.com,1999:blog-5293319798765484416.post-76435112760178465442008-11-18T10:50:00.007+01:002009-01-13T01:06:36.090+01:00SinceridadeAntes de ayer hablé con una amiga por el msn y me ha hecho pensar un poco en que, <b>a veces, lo que expreso no es lo que siento en absoluto</b>. Ya he mencionado antes que yo funciono de dos formas, por un lado está lo que pienso (objetivamente) y luego está lo que siento (que sería subjetivamente). Normalmente digo lo que pienso objetivamente y me guardo para mí lo subjetivo, a no ser que seas una persona con la que tengo cierta confianza. <b>Supongo que eso me convierte también en una persona difícil de leer</b> y debería haberme incluido en la anterior entrada como un tipo a parte, no sé... ¿los de doble personalidad? ¿lo contradictorios?<br /><br />Mi amiga me dijo que si estaba mal, que por las entradas de mi blog desde que llegué a Barcelona parecía que estaba depre. Eso me dejó descolocadísima porque es todo lo contrario, <b>desde que llegué a Barcelona me siento genial, adoro esta ciudad, me encanta la gente que estoy conociendo y me alegro muchísimo de haber tomado la decisión de haber venido</b>. Lo único malo es que <b>aún no he encontrado trabajo</b>, pero no desespero e intento ser optimista. Necesito trabajo pero precisamente porque quiero quedarme y seguir conociendo Barcelona y a la gente de aquí. Estoy bien, muy bien, en serio. De hecho hace siglos que no me sentía tan viva. Y tampoco os llevéis una impresión equivocada con esto, mis <b>amigos de Galicia</b>. No os olvido tampoco y os echo muchísimo de menos, todos los días. Ya sabéis quién sois y sabéis que <b>os quiero muchísimo</b>. No dudéis más, por favor, porque eso duele. Ya sé que no soy el tipo de chica que es cariñosa y dice a la gente que la quiere, pero eso no significa que no lo sienta.<br /><br /><b>Supongo que el mal entendido viene porque yo no suelo escribir cosas sobre mi vida en el blog de forma directa</b>. Creo que esta es una de las pocas veces, o incluso la primera, que pongo claro lo que me pasa. <b>Lo que suelo escribir son reflexiones personales, no mi día a día.</b> No sé, no creo que mi día a día le interese a nadie, aunque probablemente mis pajas mentales tampoco. XD<br /><br /><b>Empiezo a pensar que no soy tan transparente como creía</b>, porque ya son varias reacciones raras a cosas que no me esperaba, ya van varias veces que veo que la gente tiene una idea totalmente equivocada de mí... demasiadas veces. Hay con gente que no me importa, pero otra sí me importa y, como estoy sin trabajo, tengo demasiado tiempo libre para pensar y creo que eso no es bueno. Le estoy dando demasiada importancia a cosas que probablemente no la tienen y me estoy dando cuenta de que no soy tan clara como creía.<br /><br /><b>Si hay una cosa que hecho de menos en Barna es un o una confidente</b>, eso sí. Esa persona en la que poder confiar y que te conoce 100%, que es sincera contigo y si te tiene que llamar gilipollas a la cara, lo hace. <i><b>María</b>, estráñote. Parece mentira porque tampouco nos víamos todo-los días, nin moito menos, pero ti es o máis parecido a unha irmá que teño. Supoño que 24 anos de amizade é o que fan. Instála o Skype ou arruinareime co teléfono, verás ti. E ven por Barcelona de visita cando queiras, nena. ¡Bicos! Quérote.</i><br /><br />Y después de este ataque de sinceridad gratuita y de escribir en gallego (muy mal, lo sé, lo hablo fatal), por primera vez ambas cosas en mi blog, me despido hasta la siguiente entrada, que no será tan personal y clara. Lo siento, al final resultará que no soy transparente en absoluto.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5293319798765484416-7643511276017846544?l=www.vomitos.net'/></div>Sabrinahttp://www.blogger.com/profile/12807173368409450003sabrinarguez@gmail.comtag:blogger.com,1999:blog-5293319798765484416.post-9617805309624652402008-11-14T00:27:00.002+01:002009-01-13T01:07:00.142+01:00Gente difícil de leer<b>Uno de mis mayores problemas es que me atrae la gente</b> complicada, la gente que es <b>difícil de leer</b> y de comprender a la primera de cambio. Siempre me parece gente interesante y de la que se puede aprender algo, pero con el paso del tiempo me estoy dando cuenta de que eso no tiene por qué ser del todo cierto. <b>El hecho de que una persona sea difícil de leer no tiene nada que ver con su personalidad</b>, inquietudes, gustos, si es buena o mala persona, si es de fiar o no. Simplemente son más difíciles de conocer, nada más. Y eso ni es bueno ni malo.<br /><br />A lo mejor es que me hago mayor pero <b>estoy perdiendo la paciencia con la gente</b>. Prefiero abrirme a una persona que se moleste en mostrarse tal como es ante mí. Me cuesta horrores coger confianza con alguien como para jugar a las adivinanzas. Ya casi tengo 30 años y estoy muy cansada de la gente y sus neuras, ya me llega con las mías.<br /><br /><b>Soy buena observadora</b>, me gusta observar, <b>y además soy muy empática</b>. No sólo me gusta escuchar lo que dicen las personas y mirarles a los ojos, me gusta ver lo que transmiten con su lenguaje corporal, con sus reacciones. La mayoría de la gente manda miles de mensajes al día, de los cuales yo recojo algunos si estoy atenta. Pero la gente difícil de leer manda mensajes diferentes, como en otra frecuencia, y, sinceramente, empiezan a darme mal rollo.<br /><br />Hoy <b>he estado pensando en los tipos de personas difíciles de leer que conozco</b>. Creo que <b>he conocido tres tipos</b> (no tres personas, tres tipos de persona), muy diferentes entre sí, pero con el mismo final; volverme loca por no poder entender cuando quiero hacerlo. Tal vez me importan demasiado las personas que me importan. Tal vez debería pasar de todo el mundo y encerrarme en mí misma. Sería más fácil. Y ojo, no hablo de relaciones amorosas, esto es aplicable a todo tipo de personas que conoces, ya sean amigos, novios, compañeros de trabajo, familiares, etc.<br /><br />El primer tipo de gente difícil de leer es el chungo y peligroso, el que duele cuando se destapa, y es el de <b>los mentirosos</b>. Olvídate de los mentirosos que mienten, esos son fáciles de leer, se pillan al vuelo. Me refiero a los mentirosos que se creen sus propias mentiras y que hacen de ello un estilo de vida. Su lenguaje corporal, su tono de voz, todo, absolutamente todo, apoya su mentira. Así que los crees. Crees que es gente sincera, gente de fiar, te gustan y les pillas cariño, te abres a ellos, le confías tus miedos y pajas mentales y... ¡zas! Todo era mentira. Cuando les pillas se ponen a la defensiva y dicen que has sido tú quien los has traicionado. Y tú te sientes engañada y dolida, frustrada y estúpida, sobretodo estúpida, por haberles creído y querido alguna vez.<br /><br />El segundo grupo es el de <b>los inteligentes</b>. Hay personas muy inteligentes que son capaces de ver todo a y todos desde otro plano. Son conscientes del mundo y sus gentes, y hacen su propia moral porque la de los demás no les interesa. Su forma de actuar es fría y saben afrontar todas las consecuencias de sus actos de una forma tan desconcertante que la mayoría de la gente no sabe cómo reaccionar y los dan por tontos o locos, pero no es el caso. Ese tipo de gente sabe que los demás pueden leerlos, saben que hay gente observadora y saben que hay empatía. Así que hablan lo mínimo y su expresión corporal es neutra. Dependiendo con quien hablen, hablan de una forma determinada y actúan de una forma determinada. Cuando les observo siento como un muro de cristal los rodea y me bloquea la lectura. Les admiras y les quieres, pero no los entiendes y nunca los entenderás. Puedes estar incluso toda una década con alguien que, si no quiere, nunca podrás leerle.<br /><br />El tercer grupo es el de <b>los <i>listillos</i></b>. Creen ser como los inteligentes pero no están al nivel, y acaban convirtiéndose en los más difíciles de leer de todos al final porque son caóticos. Gran parte del tiempo creen tener todo controlado y que no los lees pero se olvidan otra parte del tiempo. No controlan sus reacciones espontáneas ni tampoco su expresión corporal. Así que lo que hacen es marear al observador con mensajes totalmente contradictorios. Los observadores no preguntan, observan, no quieren hablar de estas cosas porque es la gente la que si quiere abrirse, se abre, si no quiere, no lo hace; así que los <i>listillos</i> frustran totalmente a la persona que intenta leerles hasta que esta se cansa y a otra cosa mariposa. Porque no puedes llegar a admirarlos, ni puedes llegar a quererlos, porque nunca podrás coger confianza con alguien que hoy expresa A, mañana expresa B y pasado C. A mí particularmente me parecen infantiles y llegan a cabrearme. No me gustan las medias tintas, ni los <i>quiero y no puedo</i>. Las cosas claras y el chocolate espeso.<br /><br /><b>Es muy posible que varias personas</b> que me conocen estén leyendo este blog y <b>se estén sintiendo identificadas con alguno de los tipos</b> de personas anteriormente citados. Es posible que si eso ocurre tengas razón por sentirte identificado o identificada con el tema. <b>Te invito a que me comentes por aquí o por el <i>msn</i>, podría ser una conversación muy interesante.</b> La pena es que algunas de las personas que entrarían en alguno de los tipos ya no me hablan... ¿o ya no les hablo yo? En realidad, eso ya no importa porque <b>la confianza yo no la regalo, te la tienes que trabajar para conseguirla, y si nunca la tuviste o ya la perdiste, no es mi problema, es el tuyo</b>. ¿Me lees?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5293319798765484416-961780530962465240?l=www.vomitos.net'/></div>Sabrinahttp://www.blogger.com/profile/12807173368409450003sabrinarguez@gmail.comtag:blogger.com,1999:blog-5293319798765484416.post-66971448458662208612008-11-05T17:32:00.001+01:002009-01-13T01:07:39.146+01:00CobardeSe supone que la edad y la experiencia te dan más confianza. Sí, se supone. ¿Pero <b>qué pasa cuando la experiencia te dice</b> precisamente <b>que no hay que confiar nunca en nadie</b>? Que <b>una se vuelve cada vez más cobarde</b>. Yo siempre he sido una persona a la que le gustaba confiar en la gente, por eso siempre he sido transparente. Mi madre me enseñó ese dicho de <i>haz a los demás lo que te gustaría que te hiciesen a ti</i>. Mi madre es una ilusa, y la adoro por eso.<br /><br />Estoy en una época total de cambios. No sólo me he mudado de ciudad, <b>estoy intentando madurar</b>. No es que crea que soy inmadura, pero ahora mismo me siento como si fuese una versión <i>beta</i> de un programa, a punto de lanzar la versión <i>alpha</i>. Sé que me falta un <i>empujoncito</i>, pero también sé que quiero hacerlo sola. Nunca me ha gustado pedir ayuda. Ese es otro de mis problemas.<br /><br />Así que pienso, ¿realmente vale la pena ser transparente y dejarse conocer?, ¿realmente se puede confiar en los demás? <b>Las personas somos como cebollas, tenemos capas. Según con la persona con la que estés enseñas unas capas u otras. ¿Vale la pena enseñar todas?</b> Si enseñas todas las cartas perderás la partida, aunque también puedes perder si la persona con la que juegas sabe contarlas. Lo que me lleva a pensar en <b>por qué la gente tiende a ver las relaciones entre personas como una guerra con vencedores y vencidos, en vez de pensar que es una experiencia</b>. Sin más.<br /><br /><b>Soy muy incoherente</b> en todo esto porque, a pesar de ser transparente, a la vez llevo puesta una armadura inmensa encima. Yo funciono de dos formas, <b>por un lado está lo que pienso y por otro lado lo que siento</b>. Muchos dirán que es como funciona todo el mundo pero, por experiencia, diré que en mi caso es un poco más complicado porque lo que pienso no está ligado absolutamente en nada con lo que siento. Soy transparente, sí, pero en lo que pienso. <b>Siempre digo lo que pienso</b>. Lo que siento es lo que está dentro de la armadura y sólo he dejado que lo vea una persona en toda mi vida. Sinceramente, veo muy difícil que deje que eso vuelva a pasar. Sí, <b>cada vez soy más cobarde</b>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5293319798765484416-6697144845866220861?l=www.vomitos.net'/></div>Sabrinahttp://www.blogger.com/profile/12807173368409450003sabrinarguez@gmail.com