mAmehr

دردرُبا

2009-12-05T15:04:00.001+03:30

قصه‌ی بعضی رابطه‌ها قصه‌ی خودکار بیک و شلوار جین‌ه. با هم که معاشرت کنن میدان مغناطیسی ایجاد شده‌ی بینشون تا مدت‌ها ادامه داره. یه آدمایی هستن که توی این جور معاشرت‌ها خودکار بیک‌ان. یعنی قابلیت اینو پیدا می‌کنن که همه چیز رو به خودشون جذب کنن حتی بعد ازتموم شدن رابطه توی نبودن‌هاشون همه‌چی‌هایی که به اونا مربوط می‌شده یا خودشون مربوط‌‌‌‌ش می‌کنن هم جذب می‌کنن. روزای ابری دل گرفته، ابر‌های بشارت دهنده، بارون و برگا، فیلم‌ها، هنرپیشه‌ها، شعر‌ها،عکس‌ها، آهنگ‌ها.. درد‌ها ...

فراموش کن

2009-11-23T14:33:00.001+03:30

با بعضی از آهنگ‌ها باید توی بارون رانندگی کرد. توی ترافیک موند و نشمرد که چندتا چراغ سبز دیگه بیاد و قرمز بشه نوبت‌ش می‌شه. با بعضی از آهنگ‌ها باید قصه‌ی قطره‌های بارون رو نگاه کرد که هی همو پیدا می‌کنن و زیاد می‌شن و با سرعت خودشون رو میرسونن به بقیه. با بعضی از آهنگ‌ها باید جمله‌های اوج‌دارِ آهنگ رو با خواننده همراهی کرد. با بعضی از آهنگ‌ها می‌شه ... بعضی از آهنگ‌ها... بی‌خیال ...

یکی از اون آهنگ‌ها ...

مردمان، تنها می‌بینند که ما در آتش می‌افتیم، اما خندان بیرون می‌آییم

2009-11-21T15:35:00.007+03:30

فرشته‌های ما را هیچ چشمی نمی‌بیند

مردمان، تنها می‌بینند که ما
در آتش می‌افتیم، اما خندان بیرون می‌آییم

نسیم دریا دیگه نسیم نیست. بادی‌یه که با حرکت کشتی شدیدتر شده. مرغ‌های دریایی همراه‌مون از جزیره راه افتادن و از توی دستِ مسافرها نون و شیرینی برمی‌دارن. آفتاب مستقیم به سر و صورت‌م می‌خوره. کلاهِ ژاکتم رو می‌کشم روی سرم و خودم رو توی ژاکتم قایم می‌کنم. توی دل‌م می‌گم، باز هم این خورشید لعنتی...

کنارم نشسته و آروم می‌گه، نگران نباش فرشته‌ی مراقب‌ِ روی شونه‌ات حواس‌ش هست.. یه‌کم بعد مسیر کشتی عوض می‌شه. نور خورشید حالا دیگه افتاده سمتِ دیگه‌ی عرشه و از من دور شده...

خورشید داره غروب می‌کنه و توی دریا گم می‌شه. خوراکی مسافرا تموم شده، اما مرغ‌های دریایی تا ساحل همراهمون می‌یان.

عنوان، شعری از سیما یاری

بر‌گشته از دیار فراموشی

2009-11-16T11:41:00.000+03:30

توی این مدت که مرا آورده‌اند این‌جا سعی کرده‌ام فراموش کنم، اما نتوانسته‌ام. سعی کرده‌ام خم شوم روی خودم تا نیمی از خودم را پاک کنم اما نتوانسته‌ام. بعضی‌ها همه‌ی خودشان را پاک می‌کنند و می‌روند. لابد می‌توانند. من نمی‌توانم.

من گنجشک نیستم/ مصطفی مستور

آهنگ ستاره‌دار

2009-11-09T13:23:00.003+03:30

زلف‌ت چو افشان می‌کنی

مــا را پریشـــان می‌کنــی

آخــر من از گیســوی تــو

خـود را بیاویــــزم بــــه دار

...

2009-11-08T12:18:00.000+03:30

مرهمِ خلوتِ تو

سنجاقِ سیاهِ سر.

زخم گران همی کشم زخم بزن که من خوشم

2009-10-27T13:29:00.002+03:30

زخم گران همی کشم زخم بزن که من خوشم

بعد از نقاشی وقتی کار نقاش‌ها تموم می‌شه و اتاق رو بهت تحویل می‌دن. وقتش‌ه که مرتب‌ش کنی و وسایل‌ت رو از نو بچینی. واسه پنجره پرده‌ی جدید بخری و لکه‌های به جا مونده از قلم نقاش رو لکه‌گیری کنی، بعضی از قاب‌هات رو دوباره به دیوار بزنی. وقتی به دیوار نگاه می‌کنی به جای سابق تابلو‌هات، می‌بینی جای میخِ قبلی هنوز روی دیواره. نقاش کارش رو خوب انجام داده، دیوارِ اتاق رو بتونه کرده و جای میخ رو تقریبا محو کرده طوری که یه تازه وارد اصلا متوجه نمی‌شه روی دیوارِ تازه رنگ شده چند تا جای کهنه‌ی میخ هست. اما خب تو که یادت مونده اونجا قبلا یه تابلو بوده و بودن‌ش دیوار رو زخم‌دار کرده، تو که می‌دونی بعضی زخم‌ها بتونه بردار نیستن...

عنوان از مولانا

...

2009-10-05T17:35:00.001+03:30

چشم‌ها هم حافظه دارند. گاهی کم می‌آورند. پر می‌شوند. می‌بارند.

باران...

2009-09-19T16:06:00.000+04:30

این همه باران. نیستی تقسیم‌ش کنیم.

خوب بود این مردم دانه‌های د‌‌‌ل‌شان پیدا بود

2009-09-15T13:38:00.000+04:30

لوله کشی شوفاژها رو باید از رو می‌آوردیم. دو ماه مونده بود به عید که دیدیم پارکت‌ها باد کردن و به قول بابا شکم دادن. کم کم دیوارا نم کشیدن و .. خب نمای ظاهری خونه رو ریختن به هم. بماند که دوماه آخر سال رو با بخاری برقی سر‌‌کردیم و گاهی هم از سرما روی هم روی هم لباس‌ می‌پوشیدیم.
خب یه چند روزی هست که لوله‌های سفید پلاستیکی- اسم تخصصی‌ش رو نمی‌دونم- جای لوله‌های پنهانِ خراب‌کار رو گرفتن. درسته که مثلِ یه بخیه روی زخم دیوار کشیده شدن. اما خب دیگه همه‌ی پیدا و پنهان‌شون معلومه. می‌شه که دیگه خرابی‌ها و زخم‌های گذشته رو نداشته باشن. یا اگر داشته باشن زودتر دیده بشن و جلوشون رو گرفت.

یاد من باشد تنها هستم. ماه بالای سر تنهایی است

2009-09-12T18:17:00.003+04:30

بلند می‌شوم از خاطراتم. تنم نقش خاطرات گرفته. رد تمام تاریخ‌ها و دست‌خط‌ها، امضا‌ها و شاعرانگی‌ها، رد تمبر‌ها و مهر‌های‌ پست‌خانه‌.
تنم درد می‌کند.
غلت می‌زنم به شانه‌ی چپ، این‌جا جای همان چند پاکت‌نامه‌ی توست. همان چند جمله ‌دلتنگی. من خوبم تو چطوری، و اینجا امروز باران آمد، و ... می‌دانم دست‌ت به نوشتن نمی‌رود. قرارمان را می‌دانم....
غلت می‌زنم به شانه‌ی راست، این‌جا جای همان یک نامه‌ی توست که هنوز نگهش داشتم از بین آن همه نشانه فقط همین یکی.... هر بار از خودم می‌دزدم‌ش. از لابلای دور ریختنی‌های باید. از بین کارت تبریک‌ها و دفترچه‌های رنگی‌یه تا نیمه پر. خودم را به ندیدن‌‌ش می‌زنم. دل‌داری می‌دهم که خب حواسم نیست و بعدش دیگرگم شده. اما کلک نمی‌خورم از خودم، تو در ثانیه‌های آخرِ بستن کیسه‌ی سیاه نجات پیدا می‌کنی و باز قهرمانِ نامه‌هایی، قهرمانِ دست‌خط‌ها...

پیش هم نشستیم. به موازات هم. یعنی هم می‌تونیم کنار هم نشسته باشیم هم می‌تونیم روبروی هم. کسی روی شونه‌های دیگری سوار نیست.
یه نخ سیگار از توی کیف‌ت در می‌یاری و روشنش می‌کنی. بهت می‌گم، آخرش که شد بده به من. سرت رو توی هوا تکون می‌دی که یعنی، اوهوم باشه یادم می‌مونه. همینطور که داری آروم بازدم‌ت رو بیرون می‌دی، ازم می‌پرسی خیلی وقته می‌دونی نه؟ بعد بلند بلند جواب خودت رو می‌دی، چرا نفهمیدم بی‌خودی نیست که این همه حواست هست به من، وقتایی که باید هستی و وقتایی که نباید غیب می‌شی... آره می‌دونستی همش رو... می‌گم اوهوم. نگاه‌ت بر می‌گرده سمت من و با خنده می‌گی، چه خری که تو هستی!
سیگارت داره تموم می‌شه. می‌گیریش طرف من. می‌گی بگیر، آخرشه. دستم و می‌یارم نزدیک و ازت می‌گیرمش. با خنده می‌گم چقدرم که خیس‌ش کردی‌!
از جات بلندمی‌شی و یه جوری که منم بشنوم می‌گی، چه روزها که می‌شد یه نخ سیگارمون رو با هم بکشیم. چه روزها که باید کنار هم بودیم...

نمی‌نویسم. تو می‌خوانی‌ام اما.

کدام کوه‌ها؟

2009-09-06T12:28:00.002+04:30

عمه‌ی بزرگم، که روس بود اغلب به من می‌گفت: توشبیه پدرت هستی، از غم غربتِ کوه‌ها رنج می‌بری.
می‌پرسیدم:
- کدام کوه‌ها موشکا؟
- کوه‌هایی که هنوز نمی‌شناسی...

من او را دوست داشتم،آنا گاوالدا

آهنگ ستاره‌دار

2009-09-01T14:28:00.003+04:30

آهنگ ستاره‌دار

خاک چه داند که در این خاک چیست

2009-08-29T22:27:00.003+04:30

...پروردگارا قدرت تحمل اندوه و غمی که بر من حادث شد را ندارم. تو قادری که سیل حزن و الم را بر طرف سازی و مرا از آنچه به آن مبتلا شده‌ام حفظ کنی. هیچ نیرویی از آنچه وارد شده یار و یاور من نیست و هیچ کس را قدرت رفع آن نیست مگر به فرمان تو. هیچ قدرتی نمی‌تواند در بسته‌ی تو را بگشاید و هیچ قهرمانی نمی‌تواند دری را که تو گشادی ببندد... این امید من و بخشش تو ...

صحیفه سجادیه

تو را در باران گم کردم

2009-08-04T12:56:00.002+04:30

مگر نسیم ابر بودی که تو را در باران گم کردم؟

احمد رضا احمدی

آب دیگر هزار پا گذشته از سر خوابم

2009-07-28T12:09:00.003+04:30

جهنم بیداری‌ام ای کاش
خوابی بود
و تو آرام آرام
بیدارم می‌کردی و می‌گفتی
رؤیا رؤیا
تمام آبهای روان
ارزانی آتشت
قطره‌ای بنوش
بیدارم نمی‌کنی؟
آب
دیگر هزار پا گذشته از سر خوابم.

رویا زرین

این که من می‌کشم درد بی‌تو بودن نیست تاوانِ با تو بودن است

2009-07-26T11:06:00.002+04:30

این که من می‌کشم درد بی‌تو بودن نیست
تاوانِ با تو بودن است

به سرم دست می‌کشم و به هراس از روزهایی که قرار است بیاید فکر می‌کنم. به سرخی پوستِ ملتهبی که بی‌درمان مانده. می‌ماند؟ فکر می‌کنم من آدمِ تاوان پس بده‌ای شده‌ام انگار. یعنی فکر می‌کنم اگر امروز انگشتِ کوچکِ پای راستم به پایه‌ی صندلی خورد، لابد صبح باید شارژر موبایلم رو به همکاری که دلِ خوشی ازش ندارم می‌دادم و ندادم و حالا .. خب انگشتِ کوچکِ پای راست دردش زود خوب می‌شود و همکارم هم لابد یادش می‌رود من شارژرم را بهش ندادم و دفعه بعد حتما همراهم باشد بهش خواهم داد. اما دردهایی هستند که تمامی ندارند. یعنی دردهای ماندگاری می‌شوند که هر لحظه و هر آینه تو را به خود می‌خوانند! بعد تو فکر می‌کنی این تاوانِ کدام اشتباه، کدام پشتِ‌گوش انداختن، کدام دل‌شکستن، ندیدن و رد شدن است، که این همه از من توان می‌برد. این‌همه مرابه‌هم ریخته و بی‌امید کرده؟ جوابی پیدا نمی‌کنم. این‌که جوابی پیدا نمی‌کنم اتفاق خوبی‌ست؟خب شاید. اما کاش پیدا کنم...

عنوان از نوشته‌های قدیمی و خاطره‌دار قاصدک* است.

خیالِ کودکانه

2009-07-21T13:02:00.000+04:30

دم‌م را به دم‌ت گره می‌زنم
هومم...
خیالِ کودکانه‌ای بود
بگذریم.

این فقط یک شعار قشنگ است اگرفردا و فرداها کنارم نمانی

2009-07-16T16:08:00.006+04:30

داشتم فکر می‌کردم که اولین بار این جمله‌ی، نترسید.نترسید. ما همه با هم هستیم را روز راهپیمایی میلیونی آزادی بعد از شنیدن صدای اولین شلیک‌های این روزاهای پر از گلوله، وقتی دستِ دوستی توی دست‌م بود و با هم می‌دویدیم. شنیدم. به خاطر سپردم و باورش کردم.

به فردا فکر می‌کنم که دلم می‌خواهد نظاره‌گرانِ خاموش نباشیم وقتی یک نفر از ما را برادرِ هموطنِ ضد‌شورش زیر مشت و باتوم گرفته. همین 18 تیری که گذشت، همین پنجشنبه‌ی پیش، یکی از ما کتک می‌خورد و بقیه نگاه می‌کردند و کسی که می‌زد فقط یک‌نفر بود. فقط یک نفر جدا مانده از دیگرانی که هنوز نرسیده بودند تا دستِ جمعی مهرورزی کنند و ... ما؟ ما اما کنار کشیده بودیم و همان یک‌نفر را نگاه می‌کردیم ...

فردا تنها یک‌نفر است که "نترسید.نترسید. ما همه با هم هستیم" ما را می‌خواهد. همان که اگر به یاری‌اش نرویم. معلوم نیست از کدام بیمارستان و سرد‌خانه در نا‌کجا آباد... سردر بیاورد.

پ.ن. یک بار دیگر نوشته را خواندم. می‌دانم که آنها زیادند و دستِ پر. ما هم کم نیستیم حداقل در موقعیت‌های تک به تک کنار هم باشیم. همدیگر را تنها نگذاریم.

دنیا را نگه دارید، می‌خواهم پیاده شوم

2009-07-14T14:44:00.001+04:30

یک‌نفر باید باشد که این لعنتی را نگه دارد. به اندازه‌ی ثانیه‌ای تا من پیاده شوم.

شهرِ‌بازی رفتن‌ها را که یادت هست؟ گوریل‌انگوری که همان اول هم بود و شهر-بازی از دست‌های به هوا رفته‌ای انگوری‌یه، گوریلی شروع می‌شد که دوستش هم داشتم حتی.
من آدمِ بازی‌های چرخش‌ی نیستم. این که همه ایستاده باشند و تو را نگاه کنند، و تو بچرخی و تاب بخوری و دیگران برایت دست تکان دهند، و فکر کن کسی هم حوالی‌یه گوش تو جیغ بکشد که یعنی خیلی خوش‌حالیم و خوش ‌می‌گذرد. من همیشه از شهرِبازی و بازی‌هایی که بعد از پیاده شدن از آنها گیج بودم، می‌ترسیدم. من خیلی وقت‌ها دل‌م به هم خورده بود از این همه چرخش، از این همه صورت‌های منتظری که برایم دست تکان می‌دادند. انگار که در گودالِ چرخنده‌ای فرو رفته باشی و همه بیرون گودال به تماشای تو، و تو از این چرخش مدام همه‌چیز را محو و کشیده ببینی. صورت‌های نزدیکِ محو، بی‌چشم، بی‌صورت. چقدر این‌وقت‌ها تشخیصِ آن‌که به تو نزدیک‌ترست و دوست‌تر، آنکه نگرانی‌اش در چشم‌هایش نمایان است ناممکن است. تو گمان می‌کنی همه‌ی صدا‌های دفرمه شده تکرار نامِ توست. که"میم"ِ نامِ تو بهانه‌‌ای‌ست ‌که دل‌ت قلاب شود به صدایی که محتاجِ شنیدن‌ش هستی تا چرخیدن‌ها را تاب بیاوری. اما در همهمه‌ای این سرگیجه‌ی مدام، صدای آن‌که باید، شنیدنی نیست. نمی‌توانی بشناسیش. دوستت بود؟ انگار بود ... همه شبیه همند... هه! بدتر این‌که، شاید اصلا صدایت نکرده باشد. همان که بهتر از همه می‌داند تو را، یا گمان می‌کردی که روزهای سرگیجه‌دارت را بلد است و صدایش سبزینه‌ی آن گیاه عجیبی است، که در انتهای صمیمیت حزن می‌روید...

یک‌نفر باید باشد که برای ثانیه‌ای این لعنتی را نگه دارد. به اندازه‌ی لیوانِ خنکی مهربان‌ی.

تکه‌‌های سرنوشت‌ِ مرا یا باد برده یا جا گذاشته‌ام جایی میانِ اولین‌‌ها

2009-07-12T15:38:00.005+04:30

تکه‌‌های سرنوشت‌ِ مرا یا باد برده یا جا گذاشته‌ام جایی میانِ اولین‌‌ها

این روزها به‌هم‌ریخته‌ام. تکه‌های به‌هم‌ریخته شاید توصيف خوبی‌ باشه برای من. البته سگ بستگی هم باید اضافه کنم به این حالتِ موجود که اومده و رخنه کرده انگار...
به‌هم‌ریختگی تا قبل از این که قرص‌هایِ سبزِ ریز رو بعد از قرصای بزرگِ قرمز- هه! بازم سبز و سرخ!- بخورم، یه حالتی‌یه که یعنی هر‌ تکه‌ای از من جایی که من قبلا اون‌جا بودم جا گذاشته شده. با من نیومده.. مونده...

خیلی جاها و زمان‌ها بودن که من جا موندم از خودم. این شبا که بی‌خوابی هست و قرصِ ماه کامله و از توی تختم می‌تونم ببینمش رو به ماه به خودم می‌گم، سخت نگیر خلک‌جان! –آره! می‌تونم قربون صدقه‌ی خودم هم برم گاهی!- خب همه جا می‌مونن از خودشون. حالا کم و زیاد داره، حواس جمعی و بی‌خیالی داره، تابِ تحمل داره و بی‌تابی...
من توی خیابونِ وصال، قدس، اسکندری شمالی، جویبار، لارستان، تجریش، ولی‌عصر از پائین تا بالا، فرودگاه مهر‌آباد و خیلی تقاطع‌های کوچیک و بزرگِ خیابونای زندگی‌ام‌، جا موندم. روی برگای تقویم، روی همه‌ی مهر و آبانِ پاییز‌ها، دی ماهِ زمستونا، خرداد و تیر ِ بهار و تابستون ...

.یه جایی یه روزی نوشته بودم: چشمان‌ت را به روی خداحافظی می‌بندی، دست‌ت در دست‌م تکانش می‌دهد... خب وقتی اینو نوشتم یعنی خیلی از جاموندن‌ها وقتای خداحافظی اتفاق افتاده و من چقدر دوست ندارم این "خداحافظی"‌های لعنتی رو، این "به امید دیدار‌"های تاریخ ندارِ معلق رو... یا مثلا همین وقتِ بغل کردن‌هایی که دریغ کردم از خودم و تو... اووه... زیادن اصلا، خیلی زیاد... واسه من که دریغ کردن توی خیال و واقعیت نقش مهمی بازی می‌کنه. -راستی یه دوستی به من گفت یه کم واقعی‌تر باش. کتاب شعر و فیلم که نیست همه‌چی! منم گفتم خب! -یه تکه‌هایی رو هم فک کردم باهام اومدن. با خودم برشون داشتم. اونم همش واسه این بوده که این جا گذاشتن‌ها رو تجربه نکرده بودم تا اون موقع. دل‌م ندونسته بود این دردا چه جوری‌ان... اولین‌ها، سخت‌تر باورت می‌شن. سخت‌تر بر‌می‌گردن....

بی‌خوابی که می‌یاد سراغت می‌بینی نه نیومده. عمیق‌تر از همیشه جامونده. چسبیده به سنگ‌فرش‌های خیابون. هر وقت که برگردی برای بردنش، همرات نمی‌یاد... می‌دونم! می‌دونم که قرصا اثر می‌کنن و من باز می‌شم یه آدمِ مرتب منظم‌ی که به‌هم‌ریخته نیست و پاچه‌ی نو و کهنه‌ی هیچ بشری رو هم نمی‌گیره. اما یادم می‌مونه این جا‌موندنِ آخر رو، خیابون ولی‌عصر، چهارراه طالقانی، کنار سینما قیام...

اما ز گوشه‌ای، از چشم‌ها نهان، می‌تابد آفتاب

2009-07-10T20:23:00.004+04:30

اما ز گوشه‌ای، از چشم‌ها نهان، می‌تابد آفتاب

پرچم من سرخ و سبزش، بنفش و کبود شده. پرچم من گوشه‌ی چپِ دست‌م حک شده و با هر تپش قلب‌م همراهم می‌مونه. حتی اگه دیگه دردی نداشته باشه .اما تو که با فریادت، سیاهی دستات. شکستن و تحقیر من و ما رو می‌خوای... نه! تو گمان نکنم پرچمی داشته باشی.

عنوان: شعری از سیاوش کسرایی

تابلوهایت را برعکس میخ بزن

2009-07-08T13:56:00.001+04:30

گاهی اوقات پشتِ تصویرهای قاب گرفته شده‌ی دیوارها کلی خاطره‌ منتظر نشسته است. منتظر که برگردانی‌شان. به دست‌خط‌های رنگ‌دار که هر کدام نشانه‌ی تواند نگاه کنی. به تاریخ‌ها ... روزهای بی‌بهانه‌ای که هدیه گرفتی‌شان. به دست‌هایی که برای تو نوشته‌اند، به نگاه‌های نزدیک و دوری که لابه‌لای کلمه‌ها نگرانِ تو هستند.
گاهی اوقات تابلوهایت را برعکس میخ بزن.

روی کتف‌های تو لانه می‌سازم

2009-07-01T12:19:00.004+04:30

از هیچ
پرت می‌شوم اینجا
و دانه‌ات را باد
از هیچ کجای بالا‌دست
رها می‌کند روی دامن امنم
تو ریشه می‌زنی در من
سبز می‌شوی
و روی کتف‌های تو لانه می‌سازم
برای روز مبادا
برای گریه‌های طولانی
برای لحظه‌های کوتاهی
که با تو قهر خواهم کرد
و بعد از آشتی
زمین دوباره همان گلوله‌ی آبی‌ست
که رها مانده در بلندی اعماق
چقدر زیر پایمان خالی‌ست
و آسمان
چقدر خالی‌تر

رویا زرین

آن زن که درآينه می‌گريد

2009-06-28T14:43:00.002+04:30

خنده‌دار است گمانم . هيچ وقت فکر کرده بودی؟ اين فاصله ... فاصله ... فاصله. زندگی من لبريزدلهره‌های معصومانه‌ی کودکی است که معلمش به او تنها لغت " فاصله" را سرمشق داده است و هر چه می‌نويسد شب درازتر می‌شود و دفتر تمام نمی‌شود. بر ديوار می‌نويسد ... بر در می‌نويسد ... بر گوشه‌های چشمهای آن زن که در آينه می‌گريد ...

...

به انتهاي جمله رسيده‌ام. فکر مي‌کنم: نقطه، سرِ خط. فکر مي‌کنم: جمله را ادامه بدهم ... چند تا نقطه کنار هم بگذارم .... و جمله ي ديگري بر هم وزن، بر همان معنا بنويسم ... فکر مي‌کنم: چرا نمي‌زني زير همه چيز؟ ... چرا نمي‌بيني که نمي‌تواني؟
مي‌گويم: مگر اين تو نبودي که فکر مي‌کردي مي‌تواني تا آنجا بماني که دلت مي‌خواهد ... بي‌هراس از ذهنيت گروهي، که تاييدت نمي‌کند ... مي‌تواني ببُري هر وقت که بخواهي. نتوانستم. نمي‌توانم. عجيب است ... نمي‌توانم ادامه بدهم ... نمي‌توانم ببُرم.

به انتهاي يک جمله رسيده‌ام. فکر مي کنم:نقطه
سر خط.

ازآرشیو وبلاگ لیلای لیلی