GRUPO DE AXITACIÓN SOCIAL (G.A.S.)

Magosto Antimilitar:"Castañas, non bombas" [12 - 12 - 09]

2009-12-04T02:03:00.006+01:00

Virán tempos peores e nos farán máis cegas

“Se digo que tal ou cal cousas non me gustan estou a protestar. Se me preocupo mesmo porque iso que non me gusta non volte a ocorrer, estou a resistir. Protesto cando digo que non sigo colaborando. Resisto cando ocúpome de que tampouco os demais colaboren”.

Da protesta á resistencia, Ulrike Meinhof, Konkret nº5, (1968)

Se as palabras serven para designar o mundo tal cal é, a palabra guerra debería designar a barbarie e non outra cousa. Pero posto que xa nada é o que parece, a guerra ben podería incorporarse ao noso vocabulario como unha das tantas maneiras de citar o progreso.

É entón cando a guerra equipárase á democracia ao estremo de ser unha e a mesma cousa. Unha democracia máis preocupada por estender o seu dominio absoluto sobre aquelas sociedades consideradas atrasadas que por facerse útil aos ollos dos nosos contemporáneos.

Así o sinnúmero de conflitos bélicos que a día de hoxe marchan sobre a vida de millóns de persoas ao longo e ancho dos cinco continentes, responderían mellor a unha cuestión de carácter humanitaria, segundo o parecer dunha ONU transmutada en oficina de recrutamento militar, que non a unha estratexia común en materia expansionista.

En efecto o plano artellado desde o Pentágono, máis coñecido por Operación Liberdade Duradeira, tiña por obxecto crear as condicións óptimas para o advenimento da democracia parlamentar en Afganistán, mediante o sometemento da poboación a todo tipo de medidas arbitrarias tras o espectáculo televisado do 11-S. Nembargante nada disto sería posíbel facer pasar por verídico por canto a ingobernabilidade dos territorios afgás é unha cuestión de dominio público a estas alturas do enfrontamento, que xa conta por centos as baixas no bando da chamada Coalición. A violencia sería algo así como o estado natural de Afganistán, a teor da propaganda oficial.

Con todo a incorporación de novas levas non cesa no seu papel de garantes da orde. Dun continxente total de 64500 soldados de diversa procedencia, encadrados no que se deu en chamar ISAF baixo mando da OTAN, as tropas españolas aportan un milleiro ás que cedo haberá que engadir un número indeterminado de efectivos adscritos á Guarda Civil repartidos pola provincia de Herat. Cifra unicamente superada polas tropas desprazadas até o Líbano no que vai de ano. Podemos entón intuír que o significativo dos números garda íntima relación co significativo do problema.

A complexa realidade que supón Afganistán para as potencias occidentais, parello a un operativo militar de proporcións descomunais, acrecenta as dificultades xa existentes para os propios ocupantes: intereses xeoestratéxicos, control dos recursos enerxéticos, imposición de rexímenes totalitarios, inxerencias en países veciños, monopolio da produción e tráfico do opio e derivados, dar saída ao inxente stock de armamento ademais de experimentar novos prototipos deseñados pola industria de guerra, ensaiar sobre o terreo tácticas de contrainsurxencia incluída a tortura sistemática… En resumo socializar o terror co único fin de deshumanizar as relacións sociais, de por sí adulteradas grazas a unha xestión eficaz do fanatismo relixioso. Este é o sentido das guerras modernas, disolver os saberes e costumes co seu so contacto até volvelos irrecoñecíbeis.

Para mellor ou para peor a guerra na actualidade é a medida de todas as cousas. Todos os aspectos do desenvolvemento técnico da nosa época concéntranse arredor dela e a súa aplicación. De aí que a reconversión dos exércitos en empresas sinale o ocaso da súa forma clásica pero anuncie o retorno da economía de guerra a un primeiro plano da escena mundial, subordinada sempre ás necesidades de acumulación que a ideoloxía do poder precisa en cada momento. Mais Afganistán tamén é o exemplo acaído de cómo o uso capitalista da guerra pode dar lugar a unha resposta contraria á mesma, en tanto que expresión práctica do movemento xeral das conciencias.

Espazo Aberto Antimilitar

http://www.nonaogastomilitar.org/

.

Xornadas contra a banca en Vigo. Novembro '09

2009-10-26T11:36:00.005+01:00

O sábado 7 de novembro ás 11:30h da mañá no cruce de Príncipe con Colón (na Farola), faremos un acto de rúa contra a Banca.

O sábado 14 charla ás 20:30h na Cova dos Ratos, a cargo de Francisco Ferrer do seminario Taifa de Economía Crítica de Barcelona "Antecedentes e xestación da Crise actual".

O sábado 21 charla ás 20:30h na Cova, Mesa Redonda "Investimentos da Banca "convencional" (Amarante), "Pasado, presente e futuro da loita sindical na Banca" (CXT) e "Iniciativas de troco en Galiza" (Vigotroca).

O sábado 28 charla ás 20:30h na Cova, "A Banca na destrucción do territorio" a cargo de Luita Verde do Morrazo e Reganosa Demolizón de Ferrol.

Organizan: Amarante, Asociación Caleidoskopio, C.S. "A Formiga", CGT, Oficina de Dereitos Sociais de Coia, Grupo Axitación Social e Verdegaia.

O Seu Beneficio é a Nosa Crise

Desde sempre, o funcionamento do capitalismo precisa de crises económicas cada certo tempo, para así mellor perpetuar o seu goberno, ao tempo que acentúa a natureza totalitaria do seu mando único mediante fórmulas que imitan a participación democrática.

Para que o capitalismo funcione, precisa dun crecemento económico constante baseado principalmente na especulación financeira, na explotación salvaxe en tódolos eidos da producción, e na depredación sen límite dos recursos naturais e enerxéticos (limitados), o que pon en grave risco o equilibrio ecolóxico do Planeta. Alén diso, a enorme riqueza xerada por este sistema acumúlase en moi poucas mans, creando máis desigualdade e inxustiza social.

Para todo isto, o sistema capitalista precisa de mecanismos de control como a promoción do consumo e do endebademento, a criminalización das loitas que cuestionan o sistema establecido, os plans de axuste estructurais, ou a utlización das guerras emprendidas polas potencias hexemónicas na búsqueda do control dos recursos.

Neste marco, a banca está no epicentro da crise actual, xa que é un pilar fundamental no funcionamento deste capitalismo neoliberal, globalizado e sustentado na economía financeira (xerando beneficios a través da especulación, sen achegar nada á sociedade).

Os mesmos gobernos e institucións internacionais que lle deron toda a liberdade á banca para que inflase a burbulla financeira e inmobiliaria, xerando inmensos beneficios para sí mesma e para as transnacionais, e permitindo que a economía especulativa e de alto risco invadise o mercado, invéntanse o G-20 para ”democratizar” a saída da crise. Ata o momento, o G-20 só demostrou ser un instrumento máis ó servizo das institucións financeiras internacionais e dos estados máis poderosos e industrializados do planeta, non permitindo o acceso ós páises que máis padecen a crise e faltando ás súas propias promesas, como a de rematar cos paraísos fiscais.

Nestes anos eliminouse a imposición dun límite físico á emisión de moeda (antigamente marcada pola equivalencia co ouro) e o sistema de cambio fixo entre moedas; liberalizouse a circulación de capitais a escala internacional, e garantiuse que o sistema bancario e financeiro fose o máis opaco posíbel, co segredo bancario e os paraisos fiscais, e que as operacións á marxe de calqueira regulación dominen as finanzas. A mais disto, permitiuse que os bancos só teñan que ter en reserva un 8% do capital co que operan. Isto supón que a economía ao completo funciona con cartos que non son reais, cun endebedamento monstruoso baseado na confianza de futuros beneficios que poden darse ou non…

Porén, a pesar da urxencia evidente dun cambio radical de modelo económico, as medidas que pretenden implantar agora desde o tandem G-20/FMI seguen na liña de socializar as pérdas da banca e as grandes empresas (facendo que as paguemos toda/os), mentras privatizan os seus beneficios.
A tímida mellora da economía, froito do investimento público, así como a fusión de Caixas (que fan que novos monstros financeiros exerzan a súa influencia, resucitando os perigos dos monopolios), fai que os gobernos non se atrevan a implementar medidas como: poñer límite ás inmorais primas por beneficios dos banqueiros (os famosos bonus), obrigar aos bancos a ter unhas reservas proporcionais ao seu capital, ou medidas como acometer a necesaria e urxente eliminación dos paraísos fiscais.
Pola contra, rexeitan que haxa máis medidas de control e supervisión das entidades finaceiras, limítanse a repetir consignas triunfalistas anunciando que o peor da crise xa pasou, inxectan máis cartos na economía para promover o consumo e establecen máis exencións fiscais
En Europa inxectaronse directamente ao sector financeiro e da automoción entre 1,2 e 2,5 billóns de euros, mentras que, pola súa banda, o estado español respaldou avales á banca entre este ano e o anterior, por valor de 200 mil millóns .
Entretanto, a banca pecha oficinas e reduce en máis de 2.000 os seus postos de traballo no estado español. Os cinco maiores grupos financeiros, entre xaneiro e xuño, conseguiron o terceiro maior resultado da súa historia, e o Banco Santander, en particular, pretende pechar o ano como o maior banco mundial en beneficios.

O paro e o déficit chegan a niveis insostíbeis, con case 4 millóns de persoas excluidas dos circuitos asalariados no conxunto do Estado. Delas, un millón non teñen dereito a cobrar paro, e centos de milleiros de familias fican á marxe de calquera tipo de remuneración ou subsidio. As cifras son estarrecedoras; 2.488 empresas galegas pechadas ou con ERES nos dous últimos anos, e un aumento do desemprego de máis de 55.000 persoas.

Pero o conseguinte e tímido aumento dos gastos sociais, sumado ao pozo sen fondo da economía, non llo van facer pagar aos grandes capitais e aos movementos especulativos (de feito, reduciron o imposto de sociedades e eliminaron o de patrimonio), senón que suben os impostos para todas como o IVE, e as rentas do traballo seguen a soportar máis do 75% de tódolos ingresos fiscais do estado.

Por todo isto, denunciamos á Banca como culpábel da crise, criminal e antisocial, e, por ende, denunciamos tamén aos gobernos de turno e institucións que permiten e se benefician desta situación de desigualdade e inxustiza.

É imposíbel que as medidas impostas por institucións deste sistema poidan evitar ou solucionar os desastres que elas mesmas crearon, pola contra só fan reproducilas e agravalas unha e outra vez.

Por todo isto, afirmamos que só as medidas que veñan realmente da loita e a mobilización social, encamiñadas ao reparto xusto da riqueza, á defensa do territorio, ao desenmascaramento da ideoloxía do progreso capitalista, e ao respecto dos dereitos humanos (así como á extensión dos dereitos laborais e sociais para tódalas persoas, á conservación e ampliación dos servizos públicos, e á gratuidade de tódolos ámbitos da nosa vida) poderán dar lugar a cambios positivos e duradeiros no sistema económico e camiñar cara unha sociedade máis xusta .

.

Manifesto pola inmediata liberdade de Amadeu Casellas

2009-10-21T11:13:00.001+02:00

Realizouse un manifesto en apoio e pola liberdade inmediata de Amadeu Casellas. Están a recollerse adhesións a este manifesto de dúas formas, unha onde se poden adherir colectivos, asociacións, sindicatos, etc,..., e por outra banda tambien recóllense adhesións a nivel individual. Para adherirse hai que enviar o nome do colectivo, asociación e demais á dirección manifiestoamadeu@nodo50.org. Se se fai de maneira individual a maneira de adherirse é a mesma hai que enviar unha nota de adhesión indicando o nome completo, DNI ou documento de identificación e a profesión.

MANIFESTO:

As abaixo asinantes, persoas, grupos, asociacións, organizacións, etc..., relacionadas coa vida social, cultural, sindical, política, dos dereitos humanos..., queremos pór en coñecemento dos máximos responsables da Consellería de Xustiza e da Direcció Xeral de Serveis Penitenciàris que, coñecendo a grave situación na que se atopa Amadeu Casellas Ramón, encarcerado no Centre Penitenciari de Quatre Camins e actualmente ingresado na Unidade Hospitalario Penal (UHP) do Hospital de Terrassa, por levar máis de 85 días en folga de fame, que veu sumando con alternas folgas de sede. Quixésemos chamar a súa atención para que se produza unha pronta solución de devandita situación.

Temos constancia, que o 5 de Setembro do ano pasado, por mor dunha folga de fame de 76 días, chegouse a un acordo tras a mediación do responsable do Sindic de Greuges, Ignasi Garcia Caravel.

Que en devandito acordo recollíase, que tras a recuperación da folga de fame, Amadeu debía iniciar un Programa Individualizado de Tratamento (PIT), que unha vez cumprido satisfactoriamente, representaríalle un informe favorable da xunta de tratamento, para a consecución dun permiso de 3 días, co que conseguise un contrato de traballo no exterior, e ao seu regreso, poder solicitar a aplicación do artigo 100.2, que lle permitiría saír todos os días a traballar ao exterior, e durmir en prisión. Situación tras a que, despois de mantela un breve período de tempo, representaríalle a consecución do terceiro grao e inmediatamente despois, a liberdade condicional.

Sabemos que dito acordo vulnerouse por parte da prisión, pese ao estrito cumprimento por parte de Amadeu que, ademais, tivo que superar algunhas resistencias e dificultades; e que ademais, a xunta de tratamento enviou á Xuíza de vixilancia penal un informe favorable aos permisos, seguido doutro desfavorable. Posteriormente, a dirección da prisión, argumentou que Amadeu tiña unha causa pendente do ano pasado e que ata que non se resolvese devandita situación, non autorizaría a súa saída de prisión. Os feitos aos que fai referencia a prisión, sucedeu moito antes de que se formalizase devandito acordo, polo que non devandita situación, non debería de afectalo. Sabemos que hai persoas que saen con permisos tendo causas pendentes. Que o risco de fuga prodúcese cada vez que se asina un permiso de saída e que se ese fose un motivo para negalo, ninguén sairía con permisos de prisión até o cumprimento da condena. Tampouco se debería de ter en conta, situacións anteriores nas que Amadeu non regresou dun permiso, pois esas circunstancias xa as pagou con condena e estaríaselle aplicando un dobre castigo.

Ademais, coñecemos a grave situación persoal e de peche na que actualmente se atopa Amadeu Casellas que, sen delitos de sangue, leva xa máis de 23 anos en prisión. Actualmente no hospital penal, cunha folga de fame que mantén máis de 85 días e sumando folgas de sede alternas que, por razóns de saúde, non pode manter por moito tempo. Regresado ao primeiro grao, co correo intervido e en ocasións, mesmo retido sen darllo. Illado do resto de presos da unidade penal do hospital, prohibíndolle as comunicacións cos seus amigos e amigas e só permitíndolle as que mantén coa súa nai e os avogados.

Por todo iso, e porque nos parece un abuso excesivo que se puido resolver doutra maneira moito menos traumática, adherímonos á solicitude de liberdade inmediata para Amadeu Casellas Ramon, por razóns humanitarias, porque xa cumpriu a maior parte da súa condena e porque, ademais, reúne todas as condicións para saír en liberdade.

Máis info e lista de colectivos asinantes nesta enlace:

http://llibertatamadeu.blogspot.com/2009/10/primeras-adhesiones-al-manifiesto-por.html

.

Acción pola apertura do albergue para os “sen teito” no edificio Gota de Leite (Vigo)

2009-10-21T10:10:00.004+02:00

16-10-09: Reportaxe da concentración e ocupación do patio exterior do edificio da Gota de Leite para reclamar a súa apertura como albergue para persoas sen fogar, xa que nestes momentos non hai ningún sitio de acollida na cidade de Vigo desde o peche do centro provisional do Berbés.

Autor/a do material: GzVideos [http://gzvideos.info/]

Proxeccións: "Experencias de loita nos USA nos anos 60 e 70"

2009-08-24T12:36:00.006+02:00

.

Proxección dos documentais:

Os 10 de Chicago

Data da proxección: Venres 28 de agosto ás 20:30 horas no CSA "A Cova dos Ratos" (r/romil, 3 baixo, Vigo)

Ano 2007. Duración: 100 minutos

Dirixida por Brett Morgen

Documental cun rico arquivo de imaxes e son acerca das protestas contra a guerra do Vietnam, que se realizaron no ano 1968 durante a convención do Partido Demócrata dos Estados Unidos.

No mesmo mestúranse partes feitas con debuxos animados nas que se recrea o xuízo contra sete implicados nas protestas, un deles: Abbie Hoffman, afirmou que era racista chamalos "Os sete de Chicago" porque se xulgou tamén a Bobby Seale dos Panteiras Negras, e os dous avogados acabaron igualmente sendo xulgados, de aí o de "Os 10 de Chicago".

A historia de MOVE, 35 anos en movimiento

Data da proxección: 11 de setembro ás 20:30 horas no CSA "A Cova dos Ratos" (r/romil, 3 baixo, Vigo).

Ano 2004. Duración: 55 minutos.

V.O. en inglés subtitulado ao castelán pola Cizalla Ácrata.

Narrado polo historiador Howard Zinn, a película conta a historia e loita deste organización adicada a "respectar e protexer a vida en todas as súas formas". "Vida, comunidade, ou o respecto a natureza, todo iso é unha ameaza para o Estado cando quen a practica toma a determinación de defender os seus ideais de forma radical".

No mesmo móstranse os acontecimentos máis significativos, durande a década dos 70 e os 80 en Philadelphia cando os MOVE foron obxecto dunha brutal represión que conseguiu asasinar e encarcerar á maioría dos seus membros, 9 dos cales continúan hoxe en día encarcerados, así como o seu simpatizante Mumia Abu Jamal que foi o único periodista que tentou difundir o seu caso.

Organizan:

A.C. Caleidoskopio e Grupo de Axitación Social

.

Xornadas Anarcorurais no CSA "A Formiga" (Redondela) [08/09-08-09]

2009-08-07T22:35:00.003+02:00

.

O 8 e 9 de agosto no Centro Social "A Formiga" (Camiño Artilleira s/n Estrada Vigo-Redondela) proxeccións, xantar, obradoiros, charla sobre permacultura...

Máis info:

www.myspace.com/centrosocialaformiga

.

Cangas ergueuse contra o porto deportivo de Masso [01-08-09]

2009-08-05T21:47:00.008+02:00

.

Máis de cinco mil persoas amosaron onte a súa firme oposición á construción do porto deportivo en Massó nunha das manifestacións máis numerosas da historia da vila do Morrazo. A inmensa maioría dos comercios e bares permaneceron pechados desde as 19:30 ás 21 horas, colgando nas súas portas un cartaz de apoio á mobilización.

Crónica de Salvemos Monteferro da manifestación: http://galizanonsevende.org/?p=819

Editoriais de Galiza.Indymedia.org sobre o conflicto de Masso:

http://galiza.indymedia.org/gz/2009/07/20464.shtml

http://galiza.indymedia.org/gz/2009/07/20581.shtml

.

Acto contra o Festival Aéreo de Vigo o xoves 16 de xullo (16-07-09)

2009-07-13T23:47:00.006+02:00

.

Non á Guerra nin como espectáculo.

Contra o espectáculo aéreo de Vigo

Concentración o xoves 16 ás 20h. diante do MARCO.

Convoca: A Ría Non Se Vende e Espazo Aberto Antimilitar.

http://www.arianonsevende.org
http://www.nonaogastomilitar.org

Novamente acolleremos ao Festival Aéreo internacional de Vigo, un despilfarro máis, outro atentado ecolóxico á ría, outra limpeza de cara do exercito e da súa verdadeira función.

A GUERRA COMO ESPECTÁCULO

“A ironía máis antiga segue a ser a máis satisfatoria: cando se prepara para a guerra, o home sempre afirma actuar en nome da paz”.

Watchmen

O grande mérito das sociedades consideradas modernas sobre calquera outro tipo de organización social é a dimensión do simulacro, ao punto de invertir por completo o sentido da realidade. A apariencia ten a ben ser a forma máis lograda de goberno na actualidade ou cando menos así se desprende do consenso acadado entre as multitudes anodinas, fanáticas espectadoras da súa propia miseria existencial. Isto significa que calquera actividade, por banal que sexa, está suxeita por forza á representación espectacular. Á disociación entre realidade e ficción. Á farsa en suma.

A celebración dun novo Festival Aéreo representa todo o antedito e moito máis por canto esa mesma inversión dase en termos de participación cidadá, de recoñecemento dos valores cívicos de corpos e forzas de seguridade do Estado, de cooperación internacional en materia antiterrorista, da diplomacia como unha das artes por excelencia e por tanto de prestixio institucional. Un festival cuxo orzamento foi asumido pola alcaldía de Vigo, a mesma que lle nega o albergue da Gota de Leite aos sen teito para acoller no seu lugar as dependencias da Policía Municipal. A mesma que preside a Rede Española de Cidades Polo Clima sen atender ao despilfarro enerxético dunha tal exhibición militar. A mesma que patrocina novos aterramentos na Ría ou fai apoloxía do urbanismo coercitivo sen amosar a máis mínima sensibilidade sobre o entorno inmediato. E finalmente a mesma que tacha de incontrolados aos traballadores do metal en folga ao tempo que resalta as virtudes das Forzas Armadas.

Unhas Forzas Armadas, non o esquezamos, cómplices do estado de excepción xeralizado por doquier baixo a consigna de guerra global permanente en escenarios tan dispares como África, Asia ou Latinoamérica, mesmo a Europa das libertades, cos resultados que as democracias occidentais deciden en cada momento segundo os intereses en liza. Golpes de estado, ocupación militar, ataques preventivos, peches de imprensa, ilegalizacións de organismos populares… Así acreditamos nas palabras de Guy Debord cando afirmaba para asombro do común que no mundo realmente invertido, o verdadeiro é un momento do falso.

A rotundidade do noso rexeitamento ven dada, toda vez, pola impronta simbólica dun evento de tales características, moi na liña do decadente estilo de vida moderno, pero sobre todo á impostura que supón xogar á guerra como se tal cousa. Como se fose máis unha prolongación edulcorada da industria de lecer para consumo masivo. Desviando a atención sobre a súa natureza real –o entrenamento militar en pleno territorio urbano- mediante un exercicio de embrutecemento colectivo. De aí o noso compromiso por erradicar de maneira absoluta as estruturas militares, sexan cales sexan, e pular a prol dunha transformación radical da organización social que teña por meta a liquidación dun mundo que xa non recoñecemos como propio.
Porque a guerra na era do turbocapitalismo é un espectáculo digno de ser descifrado en toda a súa complexidade pero tamén porque a guerra é, ante todo, un estado de ánimo.

Espazo Aberto Antimilitar

Crónica dos actos:

Galeria fotográfica do acto do xoves 16 e do venres 17: http://galiza.indymedia.org/gz/2009/07/20495.shtml

O pasado xoves 16 de xullo, unhas corenta persoas xuntámonos en Príncipe convocadas polo Espazo Aberto Antimilitar e A Ría Non Se Vende, para denunciar a celebración do Festival Aéreo de Vigo, como un espectáculo militarista, armamentista e que despilfarra sen necesidade cartos públicos, contamina a ría e supón un alto (e absurdo) nivel de consumo enerxético.

Para chamar a atención das viandantes, unha ducia de victimas coa súa correspondente lápida, lembraban outros festivais aéreos que se fixeron famosos ao longo da historia, o de Gernika, o de Dresden, o de Bagdad, o de Hiroshima, o de Nagasaki os habituais hoxe en día en Afganistán, etc.

Para darlle a réplica ao Festival que trae aparellada unha exposición de maquetas de avións famosos (moitos deles militares), nós fixemos unha maqueta dunha cidade bombardeada, así a xente puido ver o que supón que eses avións cumplan a función para a que foron construidos, acompañado dalgunhas fotos de bombardeos famosos e o número de víctimas correspondente, tería sido máis completo se informasemos dos avións implicados en cada caso...Canta xente morreu polo B-52 en Vietnam? (Por poñer un exemplo dun dos avións que nos visitou co Festival).

O venres 17 pola tarde, un grupiño achegámonos (todo o que nos deixaron claro), ao barco da Armada Española que participaba no Festival Aéreo, para deixar ver as lápidas de bombardeos famosos, e repartir panfletos á xente que pasaba, ás que se dirixían á visita do barco e mesmo aos militares que regresaban.

Así como a reacción da xente o día anterior en Príncipe foi boa, parándose a ler, a escoitar as lecturas do manifesto, preguntando, etc. O venres, se ben tamén houbo reacción favorabeis, como é lóxico as houbo tamén máis rabudas, aínda que neste caso a violencia só a exerceron contra os panfletos, acabando algún mesmo convertido en avionciño...

Novo monográfico de Ren de ren "A Civilización enferma" xa na rúa

2009-07-03T21:41:00.003+02:00

.

galiza, verao de 2009

Vén de saír do prelo “A Civilización enferma”, o novo monográfico do Ren de Ren. Este segundo traballo do colectivo libertario galego xunta un bo feixe de colaboracións, todas elas orixinais, coas que submete a unha rigorosa e implacábel observación o proceso de industrialización da vida ao tempo que reivindica a necesidade actual de renunciarmos ás ilusións domésticas que ofrece a civilización capitalista en pos da saúde, da plena liberdade e do ben común.

Para comezar, Miguel Amorós ofrécenos a súa diagnose e tratamento para esta sociedade doente de capitalismo. De seguido, adentrámonos nese labirinto social da mao de varixs membros da asociación viguesa Forzas Eskizoá; e nunha liña semellante, na cerna da diferencia, o anti-pedagogo Pedro García Olivo, Derradeira cidade e Fátima Bermejo, percorren o desolador panorama que esta nova civilización ofrece aos individuos indefensos.

Unha entrevista con Alejandro Argumedo, agrónomo quechua, da paso ás contribucións de Felix Rodrigo Mora e a xente de Matosende que toman o pulso á relación que mantemos cun contorno natural devastado pola industrialización do agro.

A continuación, Alberto Domínguez aborda as implicacións entre a mediciña, a industria e o autoritarismo; Benito Alonso dá conta dos cadáveres da fría estatística; Marcos Abalde lémbra-nos o pulso do real trala pantalla; Minux pon a mira na trindade perversa do traballo, a produción e consumo; e Manolo Rei, na limpeza patolóxica. Emma Dourado, fai un completo resumo da problemática sanitaria existente e un chamado á rebeldía contra esta civilización enferma.

O monográfico péchase con novas contribucións de Rebeca Baceiredo (Estamos enfermos ou simplemente non estamos?), Antipanfleto (Comunicar-se no barulho urbano), Eliseo Fernández (A enfermidade do medo) e o poeta Paulo Hortak (Antivirus).

A parte gráfica conta con excelentes achegas de Ana Cibeira, Calavera (desde Valencia), Idoia de Luxán, Kardo Kosta (desde a Suíza), Miguel Brieva (desde Madrid), Minux e Paula Cabildo, ademais do brillante labor de maquetación e as colaxes de Adriana.

As colaboracións foron tan numerosas que aínda haberemos de agardar pola publicación íntegra do traballo monográfico no sitio web de Ren de Ren ( http://renderen.blogspot.com) para coñecer as contribucións de Rafa Becerra, David Bruzos, Teresa Rodríguez, Otto Mas e o Grupo de Axitación Social (GAS).

Ren de Ren colectivo mantén firmes as bases orixinais do seu proxecto: a independencia económica e ideolóxica de calquera institución, organización ou asociación, o funcionamento autoxestionado, autónomo e asembleario; autofinanciamento, ausencia de publicidade e de contraprestacións económicas tanto para os colaboradores como para o colectivo editor; rigorosidade nos contidos, belixerancia anticapitalista e plantexamento libertario. Nada máis (e nada menos).

Colectivo editorial Ren de Ren | colectivo.renderen(a)gmail.com | Galiza

http://renderen.blogspot.com

Se nas próximas semanas non atopas o teu exemplar nos lugares habituais ponte en contacto con:

Corsarias distri // Telefone: 635 04 05 49 // corsariaseditora(a)hotmail.com

.

Charla en Vigo "20 Anos de Insubmisión" 26/06/09

2009-06-17T22:12:00.002+02:00

.

O 20 de febreiro do 1989 presentábanse en Bilbao os primeiros insubmisos ao Servizo Militar Obrigatorio, iniciábase así unha estratexia de desobediencia que durante 12 anos de actividade deu lugar a que 25.000 rapaces se declarasen insubmisos, dos cales 1.670 pasaron pola cadea.

Agora no 2009 queremos lembrar o que foi esa loita, na que moitas galegas participaron solidaria e activamente.

A tal fin o venres 26 de xuño ás 20 h. teremos na Cova dos Ratos aos insubmisos: Manolo Pipas, Antón Arranz, Ricardo Conde, Alberto Naya e Joseph Ghanime.

Organiza: Espazo Aberto Antimilitar

http://www.nonaogastomilitar.org/

Video do acto contra a OTAN do sabado 4 de abril de 2009

2009-06-02T11:29:00.002+02:00

.

Crónica, manifesto e imaxes do acto aqui: http://grupodeaxitacionsocial.blogspot.com/2009/03/acto-contra-otan-en-vigo-o-sabado-4-de.html

.

Actividade pola Obxección Fiscal e Servizo de Información

2009-05-28T10:39:00.005+02:00

O Espazo Aberto Antimilitar organiza dentro da campaña pola OF 2009 a proxección do documental "Defendo a miña terra" que conta a loita da veciñanza do pobo palestino de Bilin ante os intentos do goberno israelí de construír unha parte do muro nos seus terreos. Nesa loita a veciñanza conta coa axuda de Anarquistas Contra o Muro que é o destino internacional que o Espazo escollleu para este ano.

Xunto a estes destinos propoñemos apoiar o proxecto de "Comida Non Bombas" de A Coruña e a loita de Galiza Non Se Vende. Ademais os membros do Espazo resolverán calquera dúbida que teñades respecto á Obxección Fiscal aos Gasto Militares.

Será o sábado 30 de maio ás 20.30h. na Cova dos Ratos r/Romil,3 Vigo.

Servizo de información sobre a Obxección Fiscal

O Espazo quere seguir dando a coñecer a Obxección Fiscal, por iso os martes: 2, 9 e 16 de xuño dende as 20.30 ás 21.00 estamos á vosa disposición na Cova dos Ratos (Romil 3 -Vigo-) para contarvos todo o que queirades -e saibamos- sobre a OF.

O prazo de presentación das declaracións da renda está aberto e queremos que fagades a OF, polo que se tedes algunha dúbida sobre como facela, modo de presentación, informacións do destinos..., ou calquera outra cousa alí nos podedes atopar.

Tamén podedes acudir a nosa web: www.nonaogastomilitar.org ou enviar un correo a:info@nonaogastomilitar.

http://www.nonaogastomilitar.org

Materiais de análise e discusión. Ano 2009

2009-05-21T10:59:00.004+02:00

.
Sacamos á rúa o novo boletín do GAS "Materiais de análise e discusión 2009" que contén unha ampliación do texto "Algunhas reflexións sobre enerxia eólica" publicado na rede por primeira vez ao redor do mes de xaneiro.

Podedes descargar o boletín en formato pdf desde aqui:

http://www.box.net/shared/23k9nvuezv

O primeiro de maio tamén contra as cadeas

2009-05-08T11:09:00.004+02:00

.

Este 1 de maio, a xente do GAS, Caleidoskopio, CS A Formiga e Servizo de Información Social de Coia, xunto con algunhas compas da Comisión de Denuncia de Galiza decidimos participar na mani da CXT e CUT levando unha faixa co lema “Encadeadas ao traballo, Contra a explotación laboral nas prisións” a idea era entre outras visibilizar a explotación laboral que se produce tamén nas cadeas, ademais de denunciar a súa propia existencia, reclamar dereitos para as reclusas etc.

Ademais algunhas iamos con monos brancos con raias e encadeadas a unha bola de “precariedade”, “represión” e “explotación”.

Máis imaxes do bloque: http://galiza.indymedia.org/gz/2009/05/19548.shtml

Caleidoskopio e GAS pola súa banda repartiron este panfleto:

Fronte ao paro, a pobreza e a exclusión social, Eliminemos as nosas cadeas!

Se xa durante os últimos anos o número de persoas empobrecidas, excluidas das políticas garantistas ou en traballos precarios avanzaba sen pausa como síntoma intrínseco e inseparábel da lóxica capitalista, coa crise que se acentuou desde o ano pasado este problema maniféstase imparábel.

No discurso da clase dominante e dos seus medios de comunicación trátase o “fenómeno” do paro e da pobreza como se fose nada máis que unha novidade. O seu obxectivo é ben claro, evitar calquera crítica radical e profunda dun sistema inxusto e irracional como é o capitalista.

Favorecer en suma a perpetuación dunhas condicións de opresión e sometemento que lles reportan cuantiosos beneficios. Para isto, intentan debuxar un panorama onde o problema non se atopa no sistema no seu conxunto, senón en certas condutas e comportamentos que se deben regular, reformar, “refundar”.

En base a isto, a liña de actuación do goberno do Estado Español e do resto de gobernos capitalistas foi clara: engordar con milleiros e milleiros de millóns de euros as arcas dos bancos, uns dos culpabeis ao tempo que grandes beneficiarios da crise, co presunto obxectivo de sanear as súas contas e protexer os seus intereses. Por outra banda aínda que coa mesma excusa, o goberno autoriza sen nengunha piedade algunha un ERE tras outro deixando na rúa a xa preto de cinco millóns de persoas, moitas das cales a estas alturas xa estan vendo esgotada a súa prestación por desemprego e obrigando a que familias enteiras camiñen na corda frouxa da pobreza e da exclusión social.

A pesares que desde o Estado pretendan facernos crer que os nosos dereitos sociais e laborais non corren perigo, a realidade que vivimos a cotío é ben distinta. Desde a Xunta de Galicia confirman o aumento sustancial de solicitudes nos últimos meses das prestacións sociais RISGA (Renda de Integración Social de Galicia) e AES (Axuda de Emerxencia Social). A Risga a solicitaron 2.668 familias en 2008 –un 21% máis que en 2007–, mentres que a prestación de emerxencia a demandaron 3.301 –un 10% máis que o pasado ano. Os motivos dun tal repunte resultan do desemprego masivo e da ausencia de calquera outro tipo de ingreso. De aí que a procura de solucións nos diversos servizos sociais esté á orde do día. Ante esta situación, a resposta da administración está a consistir no endurecemento dos requisitos de solicitude destas axudas, co pretexto do esgotamento dos orzamentos.

A falacia deste discurso atópase por exemplo no aumento ano tras ano dos gastos militares nos orzamentos do Estado (24.594,31 millóns de euros para o 2010), nos milleiros de millóns regalados á banca, nos inmensos orzamentos adicados á construcción de obras e infraestruturas elitistas, inncesesarias e cun grande impacto social, económico e medioambiental como o Tren de Alta Velocidade. Máis tamén no incremento dos soldos dos políticos e no pago de millonarios soldos vitalicios, así como da gran suma que o Estado aporta en forma de subvencións a empresas baixo a extorsión e ameaza de deslocalización, etc.

Segundo a premisa “para elas todo e para nós nada” a única alternativa real que plantexa o sistema capitalista fronte ao paro e a pobreza en xeral son os cárceres. No que levamos de ano ingresaron nas cadeas un total de 1.380 novas persoas presas, alcanzando xa a astronómica cifra de 74 mil persoas confinadas nos centros penitenciarios do Estado, converténdose, desde xa hai tempo, no Estado da Unión Europea con máis persoas privadas de liberdade, 156 por cada 1000 habitantes fronte a media da UE de 112 por cada 100.000. Que o Estado Español sexa tamén o lugar onde existe a maior taxa de desemprego, é algo que non se pode separar do antedito, facendo máis nídia se for preciso a relación incuestionábel entre a pobreza e a existencia dos cárceres.

Aliás cómpre denunciar a explotación laboral que se está a vivir dentro das prisións, onde as persoas presas son contratadas de forma verbal deixando o cumprimento do contrato á vontade dos empresarios, non tendo dereito nin a convenio nin ao salario mínimo e cobrando unha miseria polo seu traballo baixo a falsa excusa da “reinserción” e da promesa de ventaxas e recompensas.

Fronte a toda esta coxuntura seguimos a defender unha vida plena, tanto no eido social como no individual, baseada na xustiza, na igualdade e nunha relación de respecto e armonía coa natureza. Onde os nosos Dereitos Sociais básicos non dependan da vontade deste sistema; por iso esiximos un reparto xusto da riqueza a través da implantación da Renda Básica das Iguais (RBis). Entendéndoa como o dereito de todos e todas a percibir unha contía periódica (unha parte en man e outra en gasto colectivo: vivenda, educación, sanidade, etc.) que cubra as nosas necesidades básicas.

O modelo de RBis que defendemos ten as seguintes características:

- Ser unha renda individual (non familiar)
- Ser universal (non contributiva e para todas)
- Ser incondicional (independente do nivel de ingresos e do mercado de traballo)
- Ser unha contía suficiente que ha de chegar cando menos ao limiar da pobreza.

Non queremos unha sociedade asistida nin tampouco aceptar empregos (cando os ofrecen…) que destrúen o territorio e non só non aportan nada, senón que perpetúan o noso sometemento como explotadas e oprimidas. Defendemos a Renda Básica (Das Iguais) non como alternativa, senón como ferramenta anticapitalista !, Fronte a este tsunami de precariedade, despidos, pobreza e recortes de dereitos sociais precisamos instrumentos eficaces e reais que nos permitan resistir ás súas brutais agresións e que, á vez, nos permitan avances na construcción dun mundo novo, sen capitalismo.

Grupo de Axitación Social e AC Caleidoskopio

Texto repartido pola Comisión de denuncia:

O dia primeiro de maio lembra aos/ás “mártires de Chicago”, asesinad@s pola clase empresarial e o seu instrumento favorito: o Estado. Lembra a loita de décadas da clase obreira non só por mellorar as condicións laborais como hoxe pretenden os sindicatos pactistas, senón por acadar un mundo mais xusto e igualitario, sen xerarquias.

Hoxe na Galiza e no resto do Estado amoreanse nas cadeas milleiros de homes e mulleres, aplicando solucións penais a conflictos de clase, facendo que as clases traballadoras se disciplinen no traballo, na sumisión a un Estado cada vez mais nidiamente policial e, senon alcanza, polo ingreso na cadea.

E nesta cadea xa non rexen as leis formais das que tando se gaban. Na cadea impera a tortura, a prepotencia deses que se alcuman traballador@s (carceleir@s, policías, gardas,…) e non son mais que mercenari@s. Impera a falta de atención médica e psiquiátrica, as cadeas perpetuas encubertas, o medo. Manda o negocio para empresas que explotan en talleres penitenciarios con salarios que non ven nen de lonxe o SMI, onde non se recoñece a figura do despido, cunha sinistralidade laboral inda superior a d@s traballador@s na rua …..El@s tamen teñen os seus dereitos laborais, mas nen sequera poden sindicarse nen asociarse para os defender ……
Na Galiza, tramitanse tres querelas por torturas no penal de Teixeiro. Ven de presentarse unha denuncia por torturas en A LAMA. Hai menos de un mes morria enforcado un preso en Pereiro de Aguiar… Dezanove persoas levan morto nas prisións no que vai de 2009, 4 en dependencias policiais e unha rapaza cando era conducida a eso que chaman un centro de menores e nos chamamos cadeas para nen@s.

A clase traballadora reinvidica os seis dereitos sociais. Mas hoxe, tamben reinvidica un mundo onde non se xestione a pobreza ca prisión, ca policía, ca asistencia social represiva, co reformatorio… E que por riba, a clase empresarial segue a facer fortunas co negocio da cárcel, dos talleres nas prisión, cas cadeas privadas para nen@s. E a xente pobre na cadea.
Hoxe, a Comisión de Denuncia da Galiza marcha lembrando aos/ás mártires da clase obreira e entre el@s, a clase obreira que son @s pres@s que sofren a cotio nas cadeas do estado español.
Neste primeiro de maio, non estamos tod@s, faltan os pres@s.

COMISION DE DENUNCIA da Galiza

.

Charla-presentación: "A Renda Básica das Iguais como instrumento de loita nos barrios"

2009-05-05T08:47:00.003+02:00

.

O Servizo de Información de Dereitos Sociais de Coia e o Grupo de Axitación Social (GAS) convocan unha charla-presentación co título: "A Renda Básica das Iguais como instrumento de loita nos barrios". Terá lugar o domingo 10 de maio ás 18.30 no salón de actos da parroquia.

Para isto contaremos coa participación dos compañeiros de Baladre: José Iglesias e Manolo Saez que ademais de presentar a edición en galego do cuaderno "A Renda Básica das Iguais" e o libro "Nuestros barrios, nuestras luchas"; volverán a adentrarnos na proposta da RBis como unha ferramenta máis para a transformación deste sistema que está a provocar tanta desigualdade e inxustiza.

.

Amadeu Casellas en folga de fame indefinida desde o 20 de abril

2009-04-25T11:24:00.002+02:00

.

Amadeu Casellas Ramón en folga de fame indefinida desde o 20 de abril.

Amadeu Casellas Ramón comezou hoxe día 20 de abril unha nova folga de fame para esixir a súa liberdade. Hai que lembrar que o pasado 5 de setembro Amadeu Casellas daba por rematada unha extenuante folga de fame que mantivo durante 76 longos días e que puso en grave risco a súa vida. Esta decisión non foi un regalo, nin a Serveis Penitenciaris, responsábel da institución presidiaria en Catalunya nin a todos aqueles que quixeron ver morto antes que libre a este infatigábel loitador. Máis ben ao contrario, Amadeu tivo que expoñer a súa vida para arrebatar uns mínimos acordos que tiñan como obxectivo garantir a súa pronta liberdade. Lamentabelmente estes acordos non deron o resultado agardado e o noso compañeiro continúa encarcerado, os compromisos adquiridos foron papel molado e os seus dereitos á vida e a liberdad seguen sendo pisoteados.

Por todo elo, Amadeu adiantaba a súa drástica decisión a través dun comunicado. Nel Amadeu animaba a iniciar de novo a loita constante e firme pola súa liberdade.

A súa loita é a loita contra as cadeas perpetuas encubertas que se veñen aplicando no estado español, é a loita pola súa vida, a súa liberdade e a de moitos outros compañeiros que permanecen encarcerados a perpetuidade pola aplicación dunhas leis planificadas para o exterminio das persoas, especialmente as que disienten ou non se resignan ao papel de reo.

Máis Información e comunicados:

http://www.llibertatamadeu.blogspot.com/
.

Charla: Impacto socioeconómico dos parques eólicos no medio rural galego

2009-04-20T13:04:00.003+02:00

Charla:

"IMPACTO SOCIOECONÓMICO DOS PARQUES EÓLICOS NO MEDIO RURAL GALEGO”

Damián Copena, Grupo de Investigación de Economía Ecolóxica e Agroecoloxía Univ. De Vigo.

VENRES 24 de Abril ás 20:00h.

No Centro Social “A Cova dos Ratos” r/Romil,3 Vigo

Organizan: Asociación Caleidoskopio e Grupo de Axitación Social

Artículo do G.A.S. sobre enerxía eólica:

http://grupodeaxitacionsocial.blogspot.com/2009/01/reflexins-sobre-enerxa-elica-en-galiza.html

A Xunta endurece os requisitos das prestacións sociais ante o aumento de solicitudes pola crise

2009-04-15T22:54:00.003+02:00

Hai unhas semanas podiamos ler na prensa o seguinte:

“A Risga a solicitaron 2.668 familias en 2008 –un 21% máis que en 2007–, mentres que a prestación de emerxencia a demandaron 3.301 –un 10% máis que o pasado ano–.

Presentáronse case 6.000 solicitudes de axuda, a Xunta resolveu 5.641 e decidiu conceder a prestación económica a 3.884 demandantes, o 68,85 do total, correspondendo 1.712 á Risga e 2.172 á axuda por unha situación de emerxencia.

Estas axudas supuxeron ás arcas autonómicas un desembolso de 19 millóns de euros.”

Antes de falar destas axudas queremos explicar a que nos referimos cando falamos destas axudas:

–Renda de Integración Social de Galicia (RISGA) “é unha prestación social de carácter periódico destinada a garantir recursos económicos de subsistencia a quen careza deles, mediante un proxecto personalizado de inserción constituído por un conxunto de accións tendentes á mellora da integración persoal, familiar, social e, se é o caso, laboral da persoa beneficiaria”.

–Axuda de Emerxencia Social (AES) son “axudas económicas de pagamento único, destinadas a paliar situacións de emerxencia que orixinen gastos extraordinarios para cubrir necesidades específicas de carácter básico e urxente. Para os efectos desta norma considéranse situacións de emerxencia social aquelas que orixinen gastos extraordinarios para cubrir necesidades específicas de carácter básico e urxente non cubertas polos diferentes sistemas de protección”.

Tendo máis ou menos claros estes conceptos volvemos á nova publicada polos xornais. Dende a Xunta confirman o aumento de solicitudes nos últimos meses de RISGA e AES; os motivos do aumento e que moitas persoas ao quedar sen traballo, perder o paro, con débedas, etc. acoden aos servizos sociais na procura de respostas aos seus problemas económicos. Ante esta situación, segundo informan os funcionarios da Xunta, a resposta da administración está a consistir no endurecemento dos requisitos de solicitude destas axudas, baixo o discurso do esgotamento dos orzamentos. Do mesmo xeito sabemos que dende a Xunta fixeron chegar ás traballadoras sociais do concello de Vigo unha circular na que se especifican aqueles casos nos que, ata novo aviso, as axudas serán denegadas.

A todo isto hai que engadir outros problemas que se viñan arrastrando: atrasos de máis de catro meses nas resolucións das RISGAs e AES, contías insuficientes que non chegan a cubrir as necesidades básicas, numerosos atrancos no proceso de solicitude, control das vidas dos empobrecidos, etc.

Estas son as respostas que nos dan para resolver a crise, mentres estamos fartos de escoitar os millóns de euros que recibirán bancos e grandes empresas, mentres Vigo convertese nun gran buraco onde caerán os cartos para “humanizar” a cidade (5 millóns de euros para cambiar beirarrúas en Coia os mesmos cartos que ten de orzamento anual o departamento de Benestar Social do Concello de Vigo), mentres centos de persoas viven nas rúas da cidade ante a ausencia dun albergue público, etc.

Fronte a esta conxuntura seguimos a defender unha vida máis humana baseada na xustiza e na igualdade, na que as nosas necesidades básicas non dependan da vontade deste sistema; e dentro desta lóxica estamos a prol da implantación da Renda Básica das Iguais (RBis). Enténdoa como o dereito de todos e todas a percibir unha contía periódica (unha parte en man e outra en gasto colectivo) que cubra as nosas necesidades básicas.

O modelo de RBis que defendemos ten as seguintes características:

- Ser unha renda individual (non familiar)
- Ser universal (non contributiva e para todos)
- Ser incondicional (independente do nivel de ingresos e do mercado de traballo)
- Ser unha contía suficiente que ha de chegar alúmenos ao limiar da pobreza.

Servizo de Información de Dereitos Sociais de Coia, Asociación Caleidoskopio e Grupo Axitación Social

http://www.comunidadebasecoia.org/content/view/14/28/
http://www.sindominio.net/caleidoskopio/
http://grupodeaxitacionsocial.blogspot.com/

Acto contra a OTAN en Vigo o sabado 4 de abril (04-04-09)

2009-03-28T13:22:00.005+01:00

.

Acto de rúa anti-OTAN, e presentación da campaña de: Obxección Fiscal 2009

Co lema "Plantémoslle cara ás guerras, plantémoslle cara á OTAN" o Espazo Aberto Antimilitar convoca un acto de rúa anti-OTAN co fin de presentar a campaña de Obxección Fiscal 2009.

Este ano a campaña aproveita o 60 aniversario da OTAN para poñer en evidencia as súas actuacións nestes anos.

O acto de rúa será o sábado 4 de abril ás 18.30 no cruce de Colón coa rúa do Príncipe.

“A guerra non se fai para gañala, faise para que sexa continua. O acto esencial da guerra moderna é a destrución dos produtos do traballo. A sociedade xerárquica só é posíbel baseándose na pobreza e na ignorancia. Por principio o esforzo bélico planifícase para manter á sociedade ao borde da inanición. A guerra faina o grupo dirixente contra os seus propios súbditos e o seu obxecto non é a vitoria sobre Eurasia ou Estasia, senón manter intacta a mesma estrutura da sociedade”

Fragmento de “1984”

Co gallo do 60 aniversario da organización militar que leva por nome OTAN queremos manifestar:

Desde a fin da chamada Guerra Fría, dito organismo reinventouse a si mesmo como unha ferramenta para a acción militar da intitulada “comunidade internacional”. Porén, trátase dun medio de natureza exclusivamente militar co obxecto de arbitrar medidas excepcionais en caso de conflito armado. A OTAN foi ideada polos Estados Unidos de Norteamérica para un fin moi concreto –a guerra- e conta con bases militares por todos os continentes, ninguneando o control da ONU e mesmo do dereito internacional, acelerando a militarización da sociedade e incrementando o gasto en armamento dos respectivos gobernos aliados. Aspecto a ser tido moi en conta xa que os países da OTAN representan o 75% dos gastos militares a escala planetaria.

En Europa a OTAN está agravando tensións que se crían superadas, alimentando a carreira armamentística con toda clase de útiles de combate, un enorme arsenal nuclear e unha industria militar en constante evolución. Non é un secreto para ninguén que as políticas da UE están cada vez máis vencelladas ás necesidades da propia OTAN. A potencial expansión da Alianza Atlántica a Europa oriental e incluso alén ou as coñecidas como operacións “fóra de área”, están a facer do mundo un lugar inhóspito. Cada avance da OTAN en materia de coalicións aumenta o risco de guerra, incluído o perigo dunha confrontación nuclear.

Polo que respecta ao Estado español, dende a súa incorporación á OTAN mediante a farsa dunha consulta popular no ano 1986, áchase supeditado aos intereses xeoestratéxicos da Alianza, eludindo calquera tipo de responsabilidade -individual ou colectiva-, ben sexa no despregue de tropas alí onde se precisen: Afganistán, Kosova (da que fuxen agora tardiamente, tan só para trasladar esas tropas a outros destinos como Afganistán), Líbano, Forzas de Resposta da OTAN, ben facilitando recursos loxísticos (espazo aéreo, subministros), ben coa venda de armas a países en conflito (Israel) ou opresores dos seus propios pobos (Marrocos, Arabia Saudí, Colombia, Turquía). Todo isto baixo o pretexto da seguridade internacional e o reforzamento dunha falsa idea de democracia.

Para mellor acadar o noso obxectivo, en tanto que Espazo Aberto Antimilitar, rexeitamos as fórmulas militares á proliferación de crises territoriais, entendendo que estas son parte do problema non parte da solución. Negámonos a vivir baixo o terror permanente da ameaza nuclear e dunha outra carreira de armamento. Temos a obriga de eliminar os gastos militares, empregando tales recursos a satisfacer as necesidades humanas máis básicas. Pularemos por pechar todas as bases e estruturas militares que dan cobertura a intervencións de carácter bélico. Aliás, debemos desmilitarizar as relacións entre pobos para así establecer novas formas de convivenza baseadas na solidariedade e apoio mutuo.

Espazo Aberto Antimilitar

http://nonaogastomilitar.org

Crónica do acto:

O pasado sábado 4 de abril, xuntámonos unha vintena de persoas convocadas polo Espazo Aberto Antimilitar no cruce de Príncipe con Colón, comezamos ás seis da tarde e estivemos alí ata as oito.

Durante o acto repartimos trescentos panfletos sobre o aniversario da OTAN e outros trescentos sobre os Gastos Militares para o 2010 e a Obxección Fiscal aos mesmos.

Para chamar a atención da xente, montamos un xogo da Oca Militarista da Historia da OTAN, “de OTAN a OTAN e bombardeo porque me interesa...” O xogamos dúas veces con dúas belixerantes concursantes en cada ocasión, as casillas correspondían a feitos históricos desa organización que daba lugar a gañar ou perder puntos de guerra ou puntos de morte. Para descansar entre xogo e xogo tamén montamos o quebracabezas sobre as equivalencias do gasto en armas respecto a gastos civiles, “1 portaavións corresponde a 50 hospitais ou 500 escolas”, etc.

O acto foi entretido e a xente da rúa parouse bastante a ler sobre os feitos destacados da OTAN e a interesrse polos Gastos Militares no Estado Español.

Máis fotos do acto: http://galiza.indymedia.org/gz/2009/04/19243.shtml

Panfleto Obxección Fiscal 2009: http://galiza.indymedia.org/2009/04//19250.jpg

CRONOLOXÍA DA OTAN

• 1949: Crease a OTAN (Organización do Tratado do Atlántico Norte).
• 1950: Plan de Defensa Integrada da área do Atlántico Norte, destinando á mesma axuda militar por valor de 900 millóns de dólares.
• 1951: Ingresan Grecia e Turquía.
• 1953: Creación do programa de infraestructuras co fin de proporcionar aos países membros da Alianza aquelas infraestruturas e equipos destinados ao uso común e cuxo financiamento debe ser afrontado con recursos da Alianza.
• 1955: 6 de maio. Ingreso da República Federal Alemana.
• 1955: 16 de decembro. A alianza decide dotarse de armas atómicas.
• 1961: Creación dunha Forza Mobil de Intervención.
• 1966: Francia sae da OTAN.
• 1967: Adopción do concepto estratéxico de "resposta flexible" e creación da Forza Naval Permanente do Atlántico.
• 1969: Operación Gladio: “Masacre da Piazza Fontana” deixa 17 mortos en Italia.
• 1979: “Doble Decisión” supon o despliegue en Europa dos sistemas de misiles de alcance medio.
• 1980: Operación Gladio “Masacre de Bolonia” deixa 85 mortos en Italia.
• 1982: Ingreso do Estado Español.
• 1987: “Opción doble-cero” pola que se eliminan de terra os misís de alcance medio estadounidenses e soviéticos.
• 1990: A OTAN xunto co Pacto de Varsovia acordan reducir tropas en Europa.
• 1994: Aprobase o Programa de Inversions de Seguridade da OTAN.
• 1995: Cen avións participan en Bosnia na maior acción bélica da OTAN.
• 1999: 12 de marzo. Adhesión de Polonia e da República Checa.
• 1999: 5 de abril. Diferentes accions en Iuogoslavia co resultado de varias mortes de civís.
• 1999: 10 de xuño. Fin de bombardeos. A alianza admite deixar máis de 10.000 mortos e feridos.
• 2002: Aprobada unha Forza de Resposta Rápida capaz de intervir en calquer parte do mundo.
• 2004: 29 de marzo. Eslovenia, Eslovaquia, Rumanía, Bulgaria, Estonia, Letonia e Lituania ingresan na OTAN.
• 2005: A OTAN implicase en Iraq mediante o adestramento das tropas iraquíes.
• 2006: 2 de septembro. Comezo da “Operación Medusa” en Afganistán.
• 2006: Preto de 1.000 mortes de civís polas forzas da OTAN e dos EEUU.
• 2007: Entre 1.010 e 1.297 mortes de civís polas forzas da OTAN e dos EEUU.
• 2008: 3 de marzo A OTAN respalda o proxecto estadounidense de instalar en Europa do Leste un radar e interceptadores para un escudo de defensa antimisiles balísticos.
• 2008: Preto de 1.000 mortes de civís polas forzas da OTAN e dos EEUU.
• 2009: 60 aniversario da organización militarista.

.

Xornadas Anarquistas en Vigo (Marzo)

2009-03-16T09:28:00.005+01:00

.
Domingo 15: Pase de vídeo inédito acerca da realidade en grecia tras os disturbios de decembro do 2008

Mercores 18: Charla a cargo duns compañeiros gregos acerca da situación antes e despois da revolta de decembro de 2008.

Sábado 21: Charla sobre a situación da loita contra o T.A.V en Euskal Herria. A cargo dun militante contra a alta velocidade vasca.

Venres 27: (21.30) Pase de vídeo inédito acerca da realidade nas prisións chilenas.

Sábado 28: Charla "Emboscada en pasaia. Un crime de estado". A cargo de Joseba Merino, único supervivinte a estes feitos nos que a policia española asasinou a 5 membros dos Comandos Autónomos Anticapitalistas.

TODOS OS ACTOS SERÁN NO CENTRO SOCIAL O GUINDASTRE A PARTIR DAS 20.00 (rúa xulián estevez 22, Teis)

Para ampliar información so tendes que enviar un mail ao correo do centro: csaformiga@yahoo.es

Programa das xornadas en Compostela e Coruña: http://galiza.indymedia.org/gz/2009/03/18957.shtml
.

Os puntos negros da crise en Vigo

2009-03-15T11:37:00.002+01:00

O pasado xoves 12 de marzo pola tarde, unha decena de activistas de Amarante, Caleidoskopio, o Grupo de Axitación Social (GAS) e Verdegaia, denunciaron públicamente en Vigo, algúns dos axentes responsabeis da crise económica, social e ambiental que sufrimos, seguindo a campaña estatal difundida na web: www.lospuntosnegros.org.

A proposta consiste en asinalar e denunciar algunhas das persoas, institucións, mecanismos, etc. directamente implicados na xeración da crise na que nos atopamos, así como a xestión, baixo parámetros neoliberais, que se está dando a esta situación.

A acción consiste en marcar cun “punto negro” estes espazos ou institucións. Os puntos negros fotografaranse e presentarense na web.

Os colectivos impulsores animan a calquera persoa e organización a denunciar os seus “puntos negros” e subilos á web da campaña, enviando as fotos a este correo: crisis@lospuntosnegros.org

Ao mesmo tempo a idea é sinalar tamén con puntos verdes, iniciativas posiyivas fronte a crise.

Durante a acción a maioría ían con monos brancos e carautas facendo un acto silencioso, que chamou bastante a atención ás transeuntes, ás que se lles repartiu o seguinte texto:

Os Puntos Negros da Crise

A Banca (na que por suposto incluimos ás Caixas coa súa dubidosa e interesada “función social”) son un dos principais culpabeis da crise, así como a grande beneficiaria do anterior crecemento ecnómico. Durante eses anos de ladrillazo e movemento incontrolábel de capitais, batiron ano tras ano os seus records de beneficios; daquela foron promotores, impulsores e inversores na grande burbulla da especulación inmobiliaria e financeira, que arrasou a base de urbanizacións boa parte da costa galega.

Pero estes records non se xestaron soamente aquí, mentres a UE tenta vendernos a imaxe dunha globalización máis humana, a “nosa” banca liderou o desembarco das grandes transnacionais españolas en Latinoamérica (Repsol, Telefónica, Iberdrola, etc), coa única finalidade de esquilmar os seus recursos naturais e desmantelar os seus servizos públicos. Para isto non dubidou en untar con millóns do potente euro os petos de canto político corrupto se cruzou, facilitou a fuga dos capitais das maiores fortunas arxentinas cando a crise do “corralito”, ou induciu crimes contra os pobos indíxenas para botalos de terras afectadas polos seus proxectos enerxéticos.

A banca acumulou riqueza sen pararse en cuestións morais e de dereitos humanos, protexida polos sucesivos gobernos. Pero desde logo esa riqueza conseguida de forma inxusta non se repartiu de forma xusta, nin revertiu en melloras sociais para todas. Pola contra, neste anos de bonanza a pobreza non deixou de crecer, as coberturas sociais se recortaron e se endureceron as condicións para acceder a elas, os nosos servizos públicos tamén se privatizaron en boa parte...

Pero cando os seus créditos basura, o castelo de naipes da economía baseada en mentiras, comezou a tambalearse, e antes de que a xente de a pe nos enterasemos do que pasaba, a banca xa recibia do goberno 150.000 millóns de euros. Ademais das débedas que lle perdoaban, a UE apresurábase a flexibilizar as leis da competencia para permitir esas intervencións, contrarias á súa amada lei de libre mercado. Todos estes intentos desesperados para que a economía da especulación siga como ata ese momento.??

No entanto, a crise financeira tradúcese para nós na realidade do peche de centos de pequenos negocios, a autorización por parte do governo de ERE´s sen control, restructuracións sectoriais encubertas que estan a deixar na rúa a milleiros de persoas, e un retroceso brutal en conquistas sociais e laborais.

A nivel estatal achegámonos aos catro millóns de persoas paradas, un millón sen dereito a paro, e centos de miles de familias sen nengún membro cobrando nengún tipo de remuneración ou subsidio.

Pero a Banca e as Caixas non deixan de falar, de predecir peores datos, máis paro, máis pobreza, e atrévense a pedirlle ao goberno novas reformas fiscais e laborais para quedarse con todo o roubado e que nós sigamos pagando as consecuencias. Piden que as empresas paguen menos impostos, abaratar o despido, subir o IVE, subir o IRPF das persoas salariadas...

Por todo isto a Banca ademais de criminal e antisocial, é un grande Punto Negro da Crise (culpábel e beneficiario da mesma), aínda que non é o único (gobernos, promotores inmobiliarios, Empresas Transnacionais, Grandes Cadeas de Distribución, etc) conforman un mapa de Puntos Negros na nosa economía e nas nosas cidades.

http://lospuntosnegros.org

Máis imaxes do acto: http://galiza.indymedia.org/gz/2009/03/18989.shtml

Xornadas en Vigo: o modelo de Transporte Actual na Crise Global

2009-03-04T09:53:00.004+01:00

Trala primeira charla feita o sábado 28 de febreiro na Cova, sobre as razóns polas que estamos contra a construcción do TAV, e que correu a cargo de compañeiras do GAS de Vigo e da Asemblea Anti-TAV de Euskal Herría, nas seguintes semanas continuaremos con este programa:

Sábado 07/03/09 no Centro Cívico de Teis, Camiño Maceiras,2 ás 19h.

MUDANZA CLIMÁTICA E CRISE DO PETROLEO
Os Poñentes serán Verdegaia e Véspera de Nada.

Venres 13/03/09 no Centro Cívico de Teis, Camiño Maceiras,2 ás 19h.

TRANSPORTE PRIVADO POR ESTRADA
Plan Estratéxico de Infraestructuras e Transporte (PEIT) e Plano Vigo Íntegra.
Os Poñentes serán Ecoloxistas en Acción e A Ría Non Se Vende.

Sábado 14/03/09 Local Cristo da Victoria, Rúa Baiona,9b ás 19h.

Mesa Redonda "A FALACIA DO CRECEMENTO SUSTENTÁBEL FRONTE AO DECRECEMENTO"

CRISE FINANCEIRA (Medidas de rescate da banca/multinacionais)
Verdegaia

ALTERNATIVAS Á CRISE DO CAPITALISMO
Centre Delás de Catalunya

SITUACIÓN LABORAL NO SECTOR DA AUTOMOCIÓN
Representante Laboral

A TEORÍA DO DECRECEMENTO
Salvemos Monteferro

Modera: Montse Centelles

Organiza: A Ría Non Se Vende

http://arianonsevende.nireblog.com/

.

Charla en Vigo contra o TAV o sabado 28 de febreiro

2009-02-25T11:20:00.004+01:00

A Ría Non se Vende invita a todo o mundo a aistir ás Xornadas Formativas que levan por título "O modelo de Transporte actual en tempos de Crise Global" e que comezan este sábado 28:

CHARLA:

“POR QUÉ ESTAMOS CONTRA A ALTA VELOCIDADE?”

A cargo dun membro da Asemblea Anti-TAV de Euskal Herría ( http://www.sindominio.net/ahtez/) e xente do GAS de Vigo.

Será o sábado 28 ás 19h na Cova dos Ratos r/Romil,3 Vigo.

Colectivo THC (Temos Horta Comunitaria) : Ano cero, declaración de intencións

2009-02-19T12:10:00.005+01:00

.

ANO CERO , DECLARACIÓN DE INTENCIÓNS

-¿Qué somos?

Pois unha iniciativa autoxestionada de forma asamblearia e horizontal, na cal evitamos calqueira tipo de interés economico en torno a nosa actividade.

Simplemente tratamos de preservar un espazo natural xa acondicionado, dependendo das sementes das hortalizas que cultivemos e a rotacion dos cultivos, a nosa finalidade é crear e manter un ciclo de subsistencia da terra.

Así mesmo o único beneficio “material” que recibiremos serán os productos naturais da horta, que as integrantes recibirán para o seu consumo repartidos de forma igualitaria.
Os nosos cultivos serán ecoloxicos, cun sistema de permacultivo, ademais o espazo serviralle á xente que non teña coñecemento nestas artes de cultivo para aprender mediante o traballo diario na mesma, coa satisfacción engadida de poder levar a casa os productos cultivados, non se lle impedirá a ninguén participar no proxeto por falta de coñecemento das actividades do campo.

-¿Qué pretendemos?

Sendo conscientes da diversidade de iniciativas existentes dentro dos novos movementos sociais adicados ao consumo alimentario(cooperativas de consumo,comercio xusto, etc) en ningún momento entraremos no mercantilismo xa sexa comprando sementes ou vendendo o obtido trala recolleita, xamais veremos como excedentes unha boa colleita pois de aí se sacarán as sementes das seguintes colleitas para os vindeiros anos.

Sendo a maioría das integrantes criadas no rural vigués e cultivando dende pequenas
hortas familiares (de feito seguimos nelas), dispoñemos dos coñecementos e o espazo necesario para a creación dun taller permanente de cultivo ecoloxico.

Os campos atópanse no barrio de Beade, extrarradio Vigues, o cal é un dos mais castigados polo desenvolvemento da cidade (pola creación da cidade universitaria no parque forestal, dun parque tecnoloxico, prósimamente do hospital máis grande de Galiza, e todo isto acompañado dos viais creados para dar servizo a cada unha delas,etc).

Somos conscientes da necesidade dos servizos sociais xa mencionados (excluindo eso sí o parque tecnoloxico) pero denunciamos os modos e o espazo físico que requeriron para a súa construccion, por explicalo doutra forma, a ninguén se lle ocorrería ubicar ese macro Hospital en espazos naturais protexidos como as Illas Cíes ou as Ons, pois igualmente nós pensamos que a sociedade necesita conservar o rural vigués como parte da súa identidade agrícola e social.

Recuperar estes campos é a nosa forma de manifestarnos de maneira práctica fronte ao noso querido PXOM, que nega a existencia do rural e destrúe todo o terreo agrícola convertíndoo en solo urbano, industrial e dotacional.
“Tamén sacaremos aos poucos, material didatico sobre permacultura no blogue dos nosos queridos irmáns do GAS,(http://grupodeaxitacionsocial.blogspot.com/).”

Xa que neste tempo no que todo se mercantiliza e se valora polo que custa en euros, nós consideramos fundamental a idea de compartir e perpetuar os coñecementos nacidos da terra, que non pertencen a ninguén en particular e pola contra pertencennos a todas.

.

Manifestación Galiza Non Se Vende : Domingo 15 de Febreiro en Compsotela

2009-02-14T11:53:00.006+01:00

As persoas que berramos Galiza non se vende expresamos a nosa máis enérxica protesta ante o desolador panorama que deixa este goberno disfrazado de progresista coas súas políticas ambientais e sociais que están arruinando Galiza, destruíndo a súa paisaxe, os seus recursos naturais, o patrimonio cultural e a biodiversidade. Políticas ambientais e sociais que significan a continuación das de gobernos anteriores no triste camiño de entregar o país, os seus recursos e a súa identidade, ás grandes empresas multinacionais e aos grandes intereses económicos, utilizando o gasto público para alimentar este obsoleto, inxusto e insustentabel modelo económico e social.

Porque outro xeito de facer é posibel, a cidadanía galega sairá á rúa xunta (e revolta), o dia 15 de febreiro nunha grande manifestación nacional en Compostela, que partirá ás 12 da mañá da Alameda, baixo o lema:

GOBERNE QUEN GOBERNE, GALIZA NON SE VENDE

A lista dos obxectivos e puntos de denuncia é, por desgraza, longa e variada.

Céntranse no corazón magoado da nosa realidade natural e social: Esquecemento interesado das persoas máis necesitadas economicamente, marbellización do litoral, recheos e contaminación das rías, degradación dos ríos, plano acuícola devastador das zonas costeiras mellor conservadas, portos deportivos que enmascaran urbanizacións e apropiación privada da costa, caos eólico, destrución e privatización da terra pola cobiza de graniteiros, louseiros e outras minarías; campos de golf, eucaliptización, cultivos transxénicos, industrias nocivas e perigosas, parques industriais desproporcionados e sen planificación, sistema de transportes irracional, depredador e insostíbel; urbanismo salvaxe, deterioro dos núcleos históricos das vilas, especulación xeralizada, macroáreas metropolitanas engulidoras e centralizadoras do territorio, extinción programada da agricultura e da pesca artesanal, abandono e destrución do rural, pobreza de espazos naturais protexidos e nulo respeito polos que hai, desprotección do patrimonio cultural, especialmente do arqueolóxico…

As persoas que berramos GALIZA NON SE VENDE expresamos as nosas ganas de vivir e de recuperar e potenciar os espazos e coñecementos que nos serviron durante séculos, para que nós e as persoas que veñan despois teñamos un futuro garantido. Por iso artellamos unha rede de colectivos e proxectos realmente alternativos e conscientes, ante a incapacidade e covardía duns gobernantes que renuncian a deter esta tolemia, para procurarnos estratexias válidas para poder seguir vivindo na nosa terra e da nosa terra sen necesidade de esmagar ao resto do mundo e ás xeracións futuras.

As persoas que berramos GALIZA NON SE VENDE temos moi claro que non imos quedar indiferentes ante falsos discursos de cidadanías e democracias cando se nos criminaliza por ser cidadás e cidadáns e expresar o que pensamos, non imos quedar indiferentes cando nos seus discursos baleiran de contido as palabras, mentres agochan detrás actuacións cheas de parcialidade.

Por todo isto é necesaria a presenza de todas e todos o domingo 15 en Compostela, na Alameda ás 12:00 do mediodía.

GOBERNE QUEN GOBERNE, GALIZA NON SE VENDE

Terra viva e vida digna para tod@s!

http://galizanonsevende.org/