ကပ္ပါေပ့ ပီေကရယ္

"How to BLOG" was launched !!!

2008-08-14T22:13:00.002+06:30

က်ေနာ္ရဲ႕ “ကပ္ပါေပ့ ပီေကရယ္” ဆိုတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေလးကို ဖန္တီးခဲ့တာ အခုဆိုရင္ တစ္ႏွစ္နဲ႔ တစ္လ ရွိသြားပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ တကယ္တမ္း ပို႔စ္စတင္ၿပီး ေရးျဖစ္တာ စက္တင္ဘာမွပါ။ သူငယ္ခ်င္း မ်က္လံုးနဲ႔ မယ္လိုဒီေမာင္ တို႔က လုပ္ပါလား လုပ္ပါလားနဲ႔ အားေပးအားေျမာက္ ျပဳခဲ့ၾကလို႔ ဒီဘေလာ့ဂ္ကို စၿပီး ဖန္တီးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာမွ ေရးဖုိ႔ မရည္ရြယ္ခဲ့ပါဘူး။ တကယ့္ကုိ ဘာမွ မေရးဘူးလို႔ ရည္ရြယ္တာပါ။ ဒါဆို ဘာလို႔ ဘေလာ့ဂ္လုပ္လဲ လို႔ ေမးခ်င္ၾကမယ္ ထင္တယ္။

က်ေနာ္ ကြန္ျပဴတာ ဆိုတာကို စ နားလည္သိကၽြမ္း ကတည္းက Programming ကို စိတ္၀င္စားခဲ့လုိ႔ Program ေတြ ေရးဖုိ႔ပဲ အားသန္ခဲ့ပါတယ္။ Low Level ျဖစ္တဲ့ Assembly ကေန High Level ျဖစ္တဲ့ VB, C# စတာေတြ လုပ္ျဖစ္ၿပီး ေနာက္ပိုင္း မန္းကို သံုးေလးႏွစ္ေလာက္ ျပန္ေနျဖစ္လိုက္ေတာ့ Programming နဲ႔ အေတာ္ေလး အဆက္ျပတ္သြားတယ္။ အဲဒါကို အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး လံုး၀နီးပါး အနားယူလိုက္ပါတယ္။ အနားယူတယ္ဆိုတာ Programming ကို လံုး၀ မေရးေတာ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အင္တာနက္ ဆိုတာနဲ႔ နပန္းလံုးေနပါၿပီ။ Software Industry ထဲ ေရာက္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက အျမဲ ေျပာပါတယ္။ အခု အင္တာနက္ေတြ သံုးရတာ အဆင္ေျပလာေတာ့ Coding အေတာ္မ်ားမ်ား Snippet အေနနဲ႔ ကိုယ္တုိင္ေရးစရာ မလိုဘဲ ယူသံုးလို႔ ရေနၿပီတဲ့။ အခု ေခတ္ႀကီးမွာ Programming ဆိုတာ Searching လုပ္တတ္ရမယ္၊ Copy Paste လုပ္တတ္ရင္ ရၿပီတဲ့။ Ready Made Code ေတြ ရွိႏွင့္ၿပီးသား မို႔ပါ။

သူ အဲလို ေျပာကတည္းက က်ေနာ္ အေတာ္ေလး စိတ္၀င္စားေပမယ့္ Programming ကို မလုပ္ေတာ့ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတာေၾကာင့္ အေသအခ်ာ ရွာမၾကည့္ျဖစ္ပါဘူး။ အခု ဘေလာ့ဂ္လုပ္မယ္ဆိုေတာ့ ထံုးစံအတုိင္း စပ္စပ္စုစု ဟိုဟာ လုပ္လို႔ရလား၊ ဒီဟာ လုပ္လို႔ရလား ဆိုၿပီး သူငယ္ခ်င္း မ်က္လံုးကို နားပူကပ္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ သူလည္း က်ေနာ္ကို Javascript Snippet ေတြ ရွိတဲ့ Website ေတြ ေပးပါတယ္။ အဲဒီကေန ဟိုဟာ ေလွ်ာက္စမ္းလိုက္ ဒီဟာ ေလွ်ာက္စမ္းလိုက္နဲ႔ စမ္းလိုက္တာ ႏွစ္လေက်ာ္ေက်ာ္ ၾကာၿပီး စက္တာဘာလမွ ပထမဆံုး ပို႔စ္ကို စတင္ျဖစ္တယ္။ စိတ္ထဲမွာ ေပၚလာတဲ့ အေတြးေလးကို ခ်ေရးလိုက္မိတာပါ။ ဒါနဲ႔ ေနာက္ေတာ့ Knowledge Sharing လုပ္မယ္ကြာ ဆိုၿပီး ကိုယ္ မွတ္သားထားဖူးတဲ့ စာေတြ ေပေတြ တင္ေတာ့တာေပါ႔။ ဒါနဲ႔ပဲ ဘေလာ့ဂ္ႏြံထဲ ဆံုးဆံုး ျမႇဳပ္ေရာ။ အခုထိ ေပၚမလာေသးဘူး။ အခုလည္း ႏြယ္ႀကိဳးေလး က်လာလို႔ အေပၚမ်ား တက္ရမလား ေအာက္ေမ့ပါတယ္။ ႏြယ္ရွင္ျဖစ္ေနေတာ့ ဘယ္လိုမွ မ႐ုန္းသာေတာ့ဘူး။ http://myanmarbloggersociety.ning.com ကို ေျပာတာပါ။

က်ေနာ့္ကို သူငယ္ခ်င္း တခ်ဳိ႕က ဟို Forum ဒီ Forum လာဖို႔ ဖိတ္ၾကတယ္။ လာေရးပါ၊ လာေဆြးေႏြးပါေပါ႔။ ဘယ္သူေတြ ဘယ္က ဘယ္လုိေခၚေခၚ မ်က္ႏွာ အနာခံၿပီး က်ေနာ္ မသြားပါဘူး။ အာ႐ံု မမ်ားခ်င္လို႔ပါ။ ဒါေပမယ့္ အခု ဒီ Social Network ကိုေတာ့ ၀င္လုိက္ပါၿပီ။ လိုအပ္မယ္ ထင္လို႔ပါ။ က်ေနာ္ ဒီ ဘေလာ့ဂ္ကို စေရးျဖစ္ၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာဘဲ ဘေလာ့ဂ္နဲ႔ ပတ္သက္တာ လုပ္ခ်င္တာေတြ၊ ေပးခ်င္တာေတြ၊ မွ်ေ၀ခ်င္တာေတြ၊ ေျပာျပခ်င္တာေတြ၊ သိေစခ်င္တာေတြ၊ ေတြးျပခ်င္တာေတြ မ်ားသတဲ့ မ်ားလာတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ ဒီဘေလာ့ဂ္ေလးကို ကုိယ့္ဖာသာ က႑ခြဲၿပီး အဲဒီ ခြဲထားတဲ့ က႑ (၆) ခုက လြဲလို႔ ဘာမွ မေရးဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ထားပါတယ္။ အဲဒီ က႑ေလးေတြက

ျမန္မာစာေပဆိုင္ရာ
မတိမ္ျမႇဳပ္ မေပ်ာက္ပ်က္ေစခ်င္တဲ့ အရာမ်ားကို မွ်ေ၀ျခင္း
က်ေနာ္ရဲ႕ အေတြးအေခၚ မွတ္တမ္း
ႏွလံုးသား အဟာရ စာတိုမ်ား
ခရီးသြား မွတ္တမ္း
ဘေလာ့ဂ္ဆိုင္ရာ လုပ္နည္းကိုင္နည္း တို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ျမန္မာစာေပဆိုင္ရာကို ေရးတယ္ဆိုေတာ့ ဘာေကာင္ပါလိမ့္လို႔ မေတြးပါနဲ႔။ က်ေနာ္ ႐ိုး႐ိုးလူပါ။ ျမန္မာလို ေရးေနၾကတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေတြမို႔ ျမန္မာစာကို ဂ႐ုစိုက္ေစခ်င္တာပါ။ က်ေနာ္ဟာ ေက်ာင္းသားဘ၀က ျမန္မာစာ ဆိုတာ က်ေနာ္ မက်က္ခ်င္ဆံုး ဘာသာပါ။ အပ်င္းေျပ ဖတ္႐ံုသက္သက္ပဲ ေလ့လာခဲ့တာပါ။ စိတ္၀င္စားတယ္၊ ဒါေပမယ့္ က်က္ဖို႔ စိတ္မပါဘူး။ လူတိုင္း နီးပါး ျမန္မာစာကို အဲလို ေပါ႔ေပါ႔ေလးနဲ႔ပဲ ေျဖဆိုခဲ့ၾကတယ္လို႔ ယံုၾကည္ပါတယ္။ ဘာက်က္စရာ လိုလဲ လို႔လည္း ငယ္ငယ္ကတည္းက ေတြးခဲ့ၾကတာပါ။ က်ေနာ္ ဘေလာ့ဂ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ေရာက္ဖူးပါတယ္။ က်ေနာ္ ေရာက္ဖူးတဲ့ ဘေလာ့ရဲ႕ ၆၅% ေလာက္က စာလံုးေပါင္းေတြ မွားၾကပါတယ္။ ၇၅% ေလာက္က စကားလံုး အသံုးအႏႈန္းေတြ မွားၾကပါတယ္။ အမွားဆံုးက ၀ိဘတ္ သံုးတာပါ။ “တုတ္ႏွင့္ ေမာင္ေမာင္ကို ႐ိုက္သည္” ဆိုသလိုေပါ႔။ ၈၅% ေလာက္က ပုဒ္အထားအသို မွားၾကပါတယ္။ “တုတ္နဲ႔ ေမာင္ေမာင္ကို ႐ိုက္တယ္” ဆိုသလိုေပါ႔။ ရာခိုင္ႏႈန္းေတြက က်ေနာ္ ခန္႔မွန္းၿပီး ေျပာတာပါ။

က်ေနာ္ ဖတ္ဖူးတဲ့ ေဆာင္းပါးတခ်ဳိ႕ကို နားလည္သလို ျပန္ေရးၿပီး (သို႔) ကိုးကားၿပီး တင္ျပထားတာေတြ ရွိပါတယ္။ အပြင့္လင္းဆံုး ေျပာရရင္ အေတာ္မ်ားမ်ား စိတ္မ၀င္စားၾကဘူး။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ မေပ်ာက္မပ်က္ ထိန္းသိမ္းခ်င္တဲ့ သေဘာ၊ မွတ္တမ္းတင္ခ်င္တဲ့ သေဘာနဲ႔ “ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ ျမန္မာစာ” ဆိုၿပီး ဘေလာ့ဂ္တစ္ခု လုပ္ထားပါတယ္။ ဒီဘေလာ့ဂ္မွာ တင္ထားဖူးသမွ် ျမန္မာစာေပဆိုင္ရာ ပို႔စ္ေတြကို အဲဒီမွာ သြားကူးထည့္ပါတယ္။ လူ အေတာ္မ်ားမ်ား စိတ္၀င္တစား မရွိမွာ သိတာေၾကာင့္ ဒီဘေလာ့ဂ္ေလး ရွိတယ္ ဆိုတာကို တသီးတျခား ေျပာမေနေတာ့ပါဘူး။ မွတ္တမ္းတင္ထားတဲ့ သေဘာပါ။

မေပ်ာက္ကြယ္ေစခ်င္တဲ့ အရာမ်ား ဆိုတာ အမ်ားစုက စာအုပ္ေတြပါ။ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ ထပ္မံထုတ္ေ၀ခြင့္ ပိတ္ခံထားရတဲ့ စာအုပ္ေတြ၊ တႀကိမ္ပဲ ထုတ္ေ၀ၿပီး ထပ္ မထုတ္ေ၀ေတာ့တဲ့ ရွားပါး စာအုပ္ေတြ၊ စာအုပ္အေဟာင္း ေစ်းကြက္မွာပဲ ေတြ႕ႏိုင္ေတာ့တဲ့ စာအုပ္ေတြ အဲဒီ စာအုပ္ေတြထဲက ေကာင္းႏိုးရာရာေလးေတြကို မွ်ေ၀ေပးတဲ့ ေစတနာနဲ႔ ပို႔စ္ေတြေရးခဲ့ပါတယ္။ စာအုပ္ မဟုတ္တာဆိုလို႔ ျမန္မာေငြစကၠဴေတြရဲ႕ ပံုေတြပဲ ရွိပါတယ္။ က်ေနာ္ ႀကိဳက္တဲ့ အျမတ္တႏိုး သိမ္းထားတဲ့ စာအုပ္ေကာင္းေတြကို အျမည္းေကၽြးၿပီး မွ်ေ၀မယ္လို႔ စိတ္ကူးထားေပမယ့္ အဲဒီ စိတ္ကူးက အေကာင္အထည္ မေပၚေသးပါဘူး။

ေနာက္ၿပီး က်ေနာ္ ေတာင္ေတြး ေျမာက္ေတြး ေလွ်ာက္ေတြးထားတဲ့ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ကပ္တပ္တပ္ အေတြးေတြလည္း တခါတခါ ေရးခ်တတ္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ႏွလံုးသား အဟာရ စာတိုေတြကို ဘာသာျပန္ၿပီး ေရးေလ့ ေရးထလည္း ရွိပါတယ္။ ခရီးထြက္ၿပီး ျပန္ေရာက္ရင္ေတာ့ က်ေနာ္ ခရီးသြား မွတ္တမ္းေလး ေရးတတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီတစ္ႏွစ္အတြင္း ခရီးထြက္ တအား နည္းတာေၾကာင့္ ရခိုင္ခရီးစဥ္နဲ႔ က်ဳိက္ထီး႐ိုး ခရီးစဥ္ ႏွစ္ခုပဲ ေရးျဖစ္ပါေသးတယ္။

က်ေနာ္ ဘေလာ့ဂ္ေရးတဲ့ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ ကာလ အတြင္းမွာ အမ်ားဆံုး လုပ္ျဖစ္တာက တန္းပလိတ္ကို ကလိတာပါပဲ။ က်ေနာ္ ဒီဘေလာ့ဂ္ရဲ႕ တန္းပလိတ္ကို အမ်ားသိ (၄) ခါတိတိ ေျပာင္းဖူးပါတယ္။ ေျပာင္းၾကည့္ဖူးတဲ့ တန္းပလိတ္ပါ ထည့္တြက္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ (၈) ခါေလာက္ ရွိပါတယ္။ တန္းပလိတ္ ကိုယ္တိုင္ ေျပာင္းဖူးတဲ့ လူေတြ သိပါလိမ့္မယ္။ တန္းပလိတ္ ေျပာင္းရတာ သိပ္ လက္၀င္ပါတယ္။ ကိုယ္ တန္းပလိတ္မွာ ထည့္ထားသမွ် လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြ တစ္ခုမွ မက်န္ရေအာင္ လိုက္ျပင္ထည့္ရတယ္။ ဒီေတာ့ က်ေနာ့ ဘေလာ့ဂ္မွာ လုပ္ဖူးတဲ့ ကလိဖူးတဲ့ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ ကေလးေတြကို တန္းပလိတ္ ေျပာင္းတဲ့အခါ အေထာက္အကူ ျဖစ္ေအာင္ဆိုၿပီး How To ဆိုတဲ့ ေလဘယ္လ္နဲ႔ ပို႔စ္ေရးထားတတ္ပါတယ္။ က်ေနာ့္ဘေလာ့ဂ္မွာ Blogging နဲ႔ ပတ္သက္တာ ရွိတယ္ဆိုတာ လူသိ အေတာ္နည္းပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး က်ေနာ္ျပန္ဖတ္လို႔ ရရင္ ၿပီးေရာဆိုၿပီး က်ေနာ္ နားလည္႐ံုေလာက္ပဲ ေရးထားပါတယ္။ အေသးစိတ္ ရွင္းမျပထားပါဘူး။

က်ေနာ့္ ဘေလာ့ဂ္ကို လာလည္ၿပီး “ဟာ ငါနဲ႔ မဆိုင္ဘူး” ဆိုၿပီး ျပန္ထြက္သြားမယ့္ စာဖတ္သူေတြကို အားနည္းမိတာ အမွန္ပါ။ တကယ္ဆို Blogging နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ပို႔စ္ေတြဟာ Blogger ေတြနဲ႔ပဲ သက္ဆိုင္တာပါ။ ဒါေၾကာင့္ အခု ေနာက္ပိုင္းမွာ က်ေနာ္ တန္းပလိတ္ကို ေလွ်ာက္ေလွ်ာက္ ကလိၾကည့္ၿပီး အသစ္ေတြ႕တာေတြကို How To Label နဲ႔ ပို႔စ္တင္ဖို႔ အေတာ္ေလး စဥ္းစားရပါတယ္။ မတင္ျပန္ရင္လည္း က်ေနာ္ ဖတ္ထားခဲ့တာ အလကား ျဖစ္သြားမယ္။ တင္ျပန္ရင္လည္း လူတခ်ဳိ႕ အတြက္ပဲ သက္ဆိုင္ေနလိမ့္မယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဟုိဒီေလွ်ာက္ေတြးရင္း ဘေလာ့ဂ္ အသစ္တစ္ခု ဖန္တီးဖို႔ စိတ္ကူးရသြားတယ္။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္ How To BLOG ဆိုတဲ့ နာမည္နဲ႔ ဘေလာ့ဂ္ ေနာက္ထပ္တစ္ခု ဖန္တီးလိုက္ပါတယ္။ လိပ္စာက http://knowhow.myanmarbloggers.org ပါ။

ဒီ How To BLOG ဆိုတဲ့ ဘေလာ့ဂ္မွာ Blogger.com နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ က်ေနာ္ ကလိဖူးသမွ်ေတြကို ပို႔စ္အေနနဲ႔ ေရးထားပါတယ္။ အခု ဒီစာကို ေရးခ်ိန္မွာ ပို႔စ္ေပါင္း ၄၈ ပို႔စ္ တင္ထားၿပီးပါၿပီ။ ပို႔စ္အားလံုးဟာ New Blogger Template (XML Template) အတြက္ပဲ ရည္ၫႊန္းပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ပို႔စ္ အကုန္လံုးဟာ Blogger.com အတြက္ခ်ည္းပါပဲ။

ဒီ ၁၀ ရက္ေလာက္အတြင္းမွာ က်ေနာ္ ပို႔စ္တင္ က်ဲသြားပါတယ္။ အဓိက အေၾကာင္းရင္းက How To BLOG ေလး အသက္၀င္ဖို႔ လုပ္ေနရလို႔ပါ။ တကယ္လို႔ Blogger.com နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာေလးေတြ ဘေလာ့ဂ္မွာ မရွိဘူး၊ မေတြ႕ဘူး ဆိုရင္ CBox မွာ ေအာ္ခဲ့ေပးပါ။ က်ေနာ္ ရွာဖတ္ၿပီး အျမန္ဆံုး ပို႔စ္တင္ေပးပါ႔မယ္။ က်ေနာ္ ၀န္ခံခ်င္တာက အခုေရးၿပီးသမွ် ပို႔စ္ အားလံုးလိုလိုဟာ ဘာသာျပန္ထားတာပါ။ က်ေနာ္ ကိုယ္တိုင္ ေရးထားတာဆိုလို႔ ႏွစ္ပို႔စ္ပဲ ရွိပါတယ္။ အဲဒီအထဲမွာ ပါတဲ့ ပို႔စ္ေတြ အားလံုးဟာ က်ေနာ္ကိုယ္တုိင္ စမ္းသပ္ၿပီး အဆင္ေျပမွ တင္ထားတာပါ။ တကယ္လို႔ စာဖတ္သူက လုပ္လို႔ အဆင္မေျပဘူးဆုိရင္ အသိေပးခဲ့ပါဦး။ ဘာေတြမ်ား မွားလဲ သိခ်င္လို႔ပါ။

ဒီပို႔စ္ ေရးရတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္က How To BLOG ကို အသိေပးခ်င္တဲ့ သေဘာပါသလို၊ ဒီေန႔ကေန စၿပီး ဒီ “ကပ္ပါေပ့ ပီေကရယ္” ဆိုတဲ့ ဘေလာ့ဂ္မွာ Blogging နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ပို႔စ္ေတြ မတင္ေတာ့ဘူး ဆိုတာ အသိေပးခ်င္တာလည္း ပါတယ္။ တကယ္လို႔ Blogging နဲ႔ ပတ္သက္တာ သိခ်င္၊ ေလ့လာခ်င္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့ How To BLOG ကို သြားေပးပါ။ လိပ္စာက http://knowhow.myanmarbloggers.org ပါ။ ေနာက္ပိုင္းဆို စာဖတ္သူ အားလံုး ဖတ္ႏိုင္၊ မွတ္သားႏိုင္မယ့္ ပို႔စ္ေတြကိုပဲ ဒီေနရာမွာ တင္ေတာ့မယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း စာလႊာပါးရင္း နားၾကစို႔ဗ်ာ။

တုန္႔ျပန္ဖုိ႔ေတာ့ အခ်ိန္ေပးပါ

2008-08-06T07:06:00.001+06:30

ဘယ္သူ ဘယ္၀ါ ေရးထားတယ္ ဆိုတာ မသိေပမယ့္ တခ်ဳိ႕ စကားလံုးေတြဟာ အေတာ္ေလး ေတြးလို႔ေကာင္းတာေၾကာင့္ ဘာသာျပန္ၿပီး အားလံုးကို မွ်ေ၀ ေပးလိုက္ပါတယ္။ အေတြးပြားႏိုင္ၾကပါေစ။

က်ေနာ္တို႔နဲ႔ မသင့္ေလ်ာ္တဲ့ လူေတြ အမ်ားႀကီးကို ေတြ႕ၿပီးမွ ထိုက္သင့္တဲ့ လူနဲ႔ ေတြ႕ဆံုခြင့္ ရၾကတယ္။ ဒါမွ က်ေနာ္တို႔ ထိုက္သင့္တဲ့ လူနဲ႔ ေတြ႕ခြင့္ရလို႔ ဒီအခြင့္အေရးကို တန္ဖိုးထားႏိုင္မယ္။

ေပ်ာ္ရႊင္မႈ တံခါးေပါက္ ပိတ္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာပဲ ေနာက္ တံခါး တစ္ေပါက္ ပြင့္လာတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ပိတ္သြားတဲ့ တံခါးကို ေငးမႈိင္ထိုင္ေတြး ေနတာနဲ႔ပဲ က်ေနာ္တို႔အတြက္ ပြင့္လာတဲ့ ေနာက္တံခါးကို သတိမမူလိုက္မိေတာ့ဘူး။

အေကာင္းဆံုး သူငယ္ခ်င္း ဆိုတာ ...
ထိုင္ခံုေလးေပၚမွာ အတူထိုင္ရင္း ဘာစကားမွ မေျပာလိုက္ရဘဲ ေငးေမာၿပီး ခြဲခြာသြားၾကေပမယ့္ ရင္ထဲမွာ တူမတူႏိုင္တဲ့ စကားလံုးေတြ ကိန္းေအာင္းသြားေစတာ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းပါ။

က်ေနာ္တို႔ မဆံုး႐ႈံးမခ်င္း ဘာေတြ ပုိင္ဆိုင္ထားသလဲ ဆိုတာ က်ေနာ္တုိ႔ သတိမထားမိၾကဘူး။ အဲဒီအတိုင္းပဲ။ က်ေနာ္တို႔ဆီ ပစၥည္းတခ်ဳိ႕ ေရာက္ရွိလာတဲ့ အခ်ိန္က်မွ အရင္က ဒါေတြ ဘ၀မွာ လစ္ဟာေနခဲ့ပါလားလို႔ သိလိုက္ရတယ္။

တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔ ျပႆနာတက္ဖို႔ မိနစ္ပိုင္းပဲ လုိတယ္။ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို သေဘာက်ဖို႔ နာရီပိုင္းေလာက္ အခ်ိန္ေပးရမယ္။ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ခ်စ္ဖို႔ ဆိုရင္ ရက္အနည္းငယ္ အခ်ိန္ၾကာသြားေကာင္း ၾကာသြားမယ္။ ဒါေပမယ့္ လူတစ္ေယာက္ေယာက္ကို ေမ့ေပ်ာက္ပစ္ဖို႔ေတာ့ တစ္ဘ၀စာေလာက္ အခ်ိန္ယူရလိမ့္မယ္။

အျမင္အာ႐ံုေနာက္ မလိုက္ပါနဲ႔။ လွည့္ဖ်ားတတ္တယ္။ ဥစၥာဓနေနာက္ မလိုက္နဲ႔။ ကုန္ဆံုးတဲ့ တစ္ေန႔ေတာ့ ရွိမွာပဲ။ သင့္ကို ျပံဳးေအာင္ လုပ္ႏိုင္သူကိုေတာ့ တန္ဖိုးထားေစခ်င္တယ္။ ေမွာင္ရိပ္ခိုေနတဲ့ ေန႔စြဲေတြကို ထြန္းလင္းေပးႏိုင္တာ အျပံဳးပဲရွိတယ္ေလ။

မက္ခ်င္တဲ့ အိပ္မက္ေတြ မက္လိုက္ပါ။ သြားခ်င္တဲ့ ေနရာေတြ သြားလိုက္ပါ။ ျဖစ္ခ်င္တာကို ျဖစ္ေအာင္ လုပ္လိုက္ပါ။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔မွာ အသက္ တစ္ေခ်ာင္းပဲ ရွိတယ္။ လုပ္ခ်င္တာေတြကို လုပ္ဖို႔ အခြင့္အေရးဆိုတာ တစ္ခါတည္းပဲ ရတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တာပဲ။

ခ်ဳိသာတဲ့ လူသား ျဖစ္ဖို႔ လံုေလာက္တဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ရွိပါေစ။ သန္စြမ္းသူ ျဖစ္ဖုိ႔ လံုေလာက္တဲ့ အခက္အခဲ ရွိပါေစ။ လူသားဆန္ဖုိ႔ လံုေလာက္တဲ့ ပူေဆြးမႈေတြ ရွိပါေစ။ ေပ်ာ္ရႊင္သူ ျဖစ္ဖုိ႔ လံုေလာက္တဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ရွိပါေစ။

သူမ်ားရဲ႕ ေနရာကေန အျမဲ ၀င္ၾကည့္ၾကည့္ပါ။ သင့္ကို နာက်င္ေအာင္ လုပ္မယ့္ ခံစားခ်က္ေတြဟာ တျခားသူကိုလည္း နာက်င္ေစမွာ မလြဲပါဘူး။

သင့္ ႏွလံုးသားကို ျပံဳးရႊင္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္သူကို ရွာပါ။ သင့္ရဲ႕ အိပ္မက္ေတြထဲက ဆြဲထုတ္ၿပီး တကယ့္ လက္ေတြ႕ဘ၀ အျဖစ္ ဖန္တီးခ်င္ေလာက္ေအာင္ လြမ္းဆြတ္ေစခဲ့တဲ့ စကၠန္႔တိုင္းဟာ သင့္ဘ၀ရဲ႕ အဖိုးမျဖတ္ႏိုင္တဲ့ ရတနာေတြပါ။

အေပ်ာ္ရႊင္ဆံုး လူသားေတြ အတြက္ အရာအားလံုး အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ဖို႔ မလိုအပ္ပါဘူး။ သူတို႔ အနီးအနားမွာ ျဖတ္သန္း သြားလာေနတဲ့ အရာအားလံုး နီးပါးကိုပဲ တန္ဖိုးထားလိုက္တာပါ။

အခ်စ္ဟာ အျပံဳးနဲ႔ စတင္တယ္။ အနမ္းေၾကာင့္ ရွင္သန္လာၿပီး မ်က္ရည္နဲ႔ အဆံုးသတ္တယ္။

အထြန္းေတာက္ဆံုး အနာဂါတ္ဟာ ေမ့ေပ်ာက္သြားတဲ့ အတိတ္မွာပဲ အျမဲ အေျခခံပါတယ္။ အတိတ္က နာက်င္မႈေတြ ဆံုး႐ႈံးမႈေတြကို ထြက္သြားခြင့္ မေပးရင္ေတာ့ သင္ဟာ ဘ၀ခရီးကို ဘယ္လိုမွ ဆက္ေလွ်ာက္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။

ေမြးဖြားလာတုန္းက သင္ဟာ ငိုေနတယ္။ သင့္ ေဘးပတ္လည္က လူေတြ အားလံုး ျပံဳးေနၾကတယ္။ သင္ ေသသြားၿပီ ဆိုရင္ေတာ့ ဒီလို ျဖစ္ေအာင္ အခုကတည္းက ေနႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါ။ ေသခါနီးအခ်ိန္မွာ သင့္ပတ္လည္က လူေတြ အားလံုး ငိုေနၾကေပမယ့္ သင္ဟာ ျပံဳးေနႏိုင္သူ တစ္ဦးေပါ႔။

ပို႔စ္အတြင္း၌ မာတိကာ ထည့္ျခင္း

2008-07-30T11:47:00.008+06:30

မာတိကာ

မာတိကာ ဒီဇိုင္း (CSS) သက္မွတ္ျခင္း
မာတိကာ အၫႊန္း ထည့္ျခင္း
စာကိုယ္တြင္ အၫႊန္း တပ္ျခင္း
အားလံုးကို ခ်ံဳငံု သံုးသပ္ျခင္း

က်ေနာ္တို႔ ပို႔စ္ေရးတဲ့ အခါမွာ တခ်ဳိ႕ပို႔စ္ေတြကို ေခါင္းစဥ္ ခြဲၿပီး ေရးဖို႔ လိုအပ္တဲ့ အခါေတြ ရွိပါတယ္။ အေၾကာင္းအရာ ခပ္မ်ားမ်ားကို တစ္ေနရာတည္း စုေရးမယ္ဆိုရင္ တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု မေရာေႏွာေစခ်င္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္တဲ့ ေခါင္းစဥ္ေတြ ခြဲထားတတ္ပါတယ္။ တခါတေလ စာဖတ္သူဟာ တခ်ဳိ႕ ေခါင္းစဥ္ကိုပဲ သီးျခား ေရြးၾကည့္ခ်င္တဲ့ စိတ္ကူးမ်ဳိး ေပၚလာတတ္ပါတယ္။ ေပၚလာေပမယ့္လည္း သူ႔ခမ်ာ ပို႔စ္တစ္ခုလံုးကို အစကေန အဲဒီ ေခါင္းစဥ္ေရာက္တဲ့ အထိ ဆြဲခ်ၿပီး ရွာၾကရတယ္။ ဒီအခက္အခဲေတြကို ေက်ာ္လႊားႏိုင္ဖို႔ စာဖတ္သူ လြယ္လင့္တကူ ရွိေစဖို႔ က်ေနာ္တို႔ လိုအပ္ရင္ ပို႔စ္အထဲမွာပဲ မာတိကာ ထည့္ေပးဖို႔ လိုအပ္လာပါတယ္။ က်ေနာ့္ပို႔စ္ရဲ႕ ညာဘက္ကို ၾကည့္ၾကည့္ပါ။ က်ေနာ္ မာတိကာေလး တစ္ခု လုပ္ထားတယ္။ အဲဒီမွာ ေခါင္းစဥ္ေတြကို စီစဥ္တက် စီထားၿပီး ကိုယ္ ေရြးဖတ္ခ်င္တဲ့ ေခါင္းစဥ္ကို ကလစ္ႏွိပ္႐ံုနဲ႔ အဲဒီ ေခါင္းစဥ္ရွိရာကို သူ႔အလိုအေလ်ာက္ ေရႊ႕ေပးသြားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခုရွိတာ အကယ္၍ ပို႔စ္ကို ခ်ံဳ႕ထားမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီ မာတိကာက အလုပ္ မလုပ္ပါဘူး။ ဒီအားနည္းခ်က္ေလး ရွိေနေပမယ့္ အသံုးတည့္မယ္လို႔ ယူဆပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ မာတိကာေလး ဘယ္လို လုပ္မလဲဆိုတာ စၿပီး ေဆြးေႏြးၾကရေအာင္။

အဆင့္ (၃) ဆင့္ကို တစ္ခုၿပီး တစ္ခု လုပ္သြားလိုက္ရင္ က်ေနာ္တို႔ လိုခ်င္တဲ့ မာတိကာေလး တစ္ခု ရႏိုင္ပါၿပီ။

အဆင့္ (၁) မာတိကာ ဒီဇိုင္း (CSS) သက္မွတ္ျခင္း

.pullquote
{width: 145px;
background:gold;
color:black;
float: right;
border:1px solid maroon;
font-weight:bold;
line-height:140%;
padding:5px;
margin-top:10px;
margin-left:10px;
}

အထက္က Code ကို Style Sheet မွာ ထည့္ေပးပါ။ Layout ထဲက Edit HTML မွာ ပါတဲ့ <b:skin><![CDATA[ နဲ႔ ]]></b:skin> ၾကားကို Style Sheet လို႔ ေခၚပါတယ္။ Head Section မွာ ရွိပါတယ္။ အက်ယ္ (width)၊ ေနာက္ခံေရာင္ (background)၊ စာလံုးအေရာင္ (color) နဲ႔ ေဘာင္ (border) ကို ကိုယ္ ႀကိဳက္သလို ေျပာင္းလဲ သက္မွတ္ႏုိင္ပါတယ္။

အဆင့္ (၂) မာတိကာ အၫႊန္း ထည့္ျခင္း

ဒီအဆင့္မွာ က်ေနာ္တို႔ မာတိကာ တစ္ခု လက္ေတြ႕ တည္ေဆာက္မွာပါ။ အခု ဒီအဆင့္နဲ႔ ေအာက္ပိုင္း အဆင့္ေတြက ကိုယ္ေရးမယ့္ ပို႔စ္ထဲမွာ ထည့္ေပးရမွာပါ။ Create New Post လုပ္ၿပီး အဲဒီအထဲမွာ သြားေရးၾကမယ္။ ဥပမာေလးနဲ႔ က်ေနာ္ ရွင္းျပသြားပါ႔မယ္။ ဆိုၾကပါစို႔။ က်ေနာ္တို႔ ပို႔စ္မွာ ေခါင္းစဥ္ သံုးခု ရွိမယ္ ဆိုရင္ ေခါင္းစဥ္ (၁) ကို ႏွိပ္လိုက္ရင္ ေခါင္းစဥ္ (၁) ကို ေက်ာ္သြားမယ္ေပါ႔။ က်ေနာ္တို႔ Code ကို ၾကည့္ၾကည့္ရေအာင္။

အေပၚက Code ေတြကို က်ေနာ္တို႔ မာတိကာ ေပၚခ်င္တဲ့ ေနရာမွာ သြားထည့္ရပါ႔မယ္။ အကယ္၍ ပို႔စ္အေပၚဆံုးမွာ ေပၚခ်င္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ပို႔စ္တစ္ခု စစေရးတဲ့ ေနရာမွာ ထားေပးပါ။ က်ေနာ့္ ပို႔စ္မွာ ပါတဲ့ မာတိကာဟာ အေပၚဆံုးမွာ ထားထားတာပါ။ ေခါင္းစဥ္ ၁၊ ၂၊ ၃ ေနရာမွာေတာ့ ႀကိဳက္တဲ့ နာမည္ ထည့္လို႔ရပါတယ္။ #title1 ဆိုတာကလည္း သင့္ေလ်ာ္တဲ့ နာမည္တစ္ခု ေရြးေပးႏိုင္တယ္။ ဒီမွာ လြယ္ကူေအာင္လို႔ title1 လို႔ပဲ ေပးထားတယ္။

အဆင့္ (၃) စာကိုယ္တြင္ အၫႊန္း တပ္ျခင္း

ေခါင္းစဥ္ (၁) ကို ႏွိပ္ရင္ ဘယ္ကုိ ေရြ႕ၿပီး သြားေပၚရမလဲ ဆိုတာ က်ေနာ္တို႔ ဒီအဆင့္မွာ သက္မွတ္ပါမယ္။ က်ေနာ္တို႔ အရင္က Post Editor ထဲမွာ ေအာက္မွာ ပါတဲ့ စာေတြကို ဒီအတိုင္း ႐ိုက္ထည့္လိုက္ၾကတယ္။ ဒါ အရင္လို ခပ္႐ိုး႐ိုး လုပ္လိုက္တာပါ။

ေခါင္းစဥ္ (၁)
ဤေနရာတြင္ ေရးသားထားေသာ စာမ်ားသည္ ေခါင္းစဥ္ (၁) ၏ စာကိုယ္ ျဖစ္ပါသည္။

ေခါင္းစဥ္ (၂)
ဤေနရာတြင္ ေရးသားထားေသာ စာမ်ားသည္ ေခါင္းစဥ္ (၂) ၏ စာကိုယ္ ျဖစ္ပါသည္။

ေခါင္းစဥ္ (၃)
ဤေနရာတြင္ ေရးသားထားေသာ စာမ်ားသည္ ေခါင္းစဥ္ (၃) ၏ စာကိုယ္ ျဖစ္ပါသည္။

အခု က်ေနာ္တို႔က မာတိကာထည့္မယ္ ဆိုေတာ့ မာတိကာမွာ ပါတဲ့ အၫႊန္းကို က်ေနာ္တို႔ ၫႊန္ေပးရေတာ့မယ္။ ေခါင္းစဥ္ (၁) ကို ႏွိပ္ရင္ ေခါင္းစဥ္ (၁) ရွိတဲ့ ေနရာကို ၫႊန္ေပးရမယ္။ အဲလို ၫႊန္ႏိုင္ဖို႔ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ေခါင္းစဥ္ကို ဒီလိုေလး နည္းနည္း ျပင္ေပးရလိမ့္မယ္။

<a href='YOUR BLOG ADDRESS' name='title1'> ေခါင္းစဥ္ (၁) </a>
ဤေနရာတြင္ ေရးသားထားေသာ စာမ်ားသည္ ေခါင္းစဥ္ (၁) ၏ စာကိုယ္ ျဖစ္ပါသည္။

အဲဒီလို ျဖစ္သြားမယ္။ အဲဒီမွာ သတိျပဳရမွာက အဆင့္ (၂) တုန္းက က်ေနာ္တို႔ #title1 လို႔ သံုးထားတာေၾကာင့္ အခု name='title1' ျဖစ္ေနတာပါ။ ေခါင္းစဥ္ (၂) အတြက္ ၫႊန္ခ်င္ရင္ေတာ့ name='title2' လုပ္ေပးရပါ႔မယ္။

အားလံုးကို ခ်ံဳငံု သံုးသပ္ျခင္း

အထက္က ဥပမာနဲ႔ပဲ က်ေနာ္ Code အားလံုးကို တစ္ၿပိဳင္နက္တည္း ေဖာ္ျပေပးပါ႔မယ္။

.pullquote
{width: 145px; background:gold; color:black; float: right; border:1px solid maroon; font-weight:bold; line-height:140%; padding:5px; margin-top:10px; margin-left:10px; }

အထက္က Code ကို Style Sheet ထဲ ထည့္ေပးပါ။ တစ္ႀကိမ္ပဲ ထည့္ေပးဖို႔ လိုပါတယ္။ ေနာက္ပို႔စ္ေတြ အတြက္ ထပ္ထည့္စရာ မလုိပါဘူး။

Create New Post လုပ္လိုက္ပါ။ ၿပီး Post Editor မွာ ေအာက္ပါ အတိုင္း ကူးထည့္ေပးပါ။ ၿပီးရင္ Publish လုပ္ၾကည့္ပါ။

<p class="pullquote">
<span style="color:maroon;font-size:x-small;">မာတိကာ</span>
<br>
<a href="#title1">ေခါင္းစဥ္ (၁)</a>
<a href="#title2">ေခါင္းစဥ္ (၂)</a>
<a href="#title3">ေခါင္းစဥ္ (၃)</a>
</p>

နိဒါန္း
နိဒါန္း
နိဒါန္း
နိဒါန္း
နိဒါန္း
နိဒါန္း
နိဒါန္း

<a href='YOUR BLOG ADDRESS' name='title1'> ေခါင္းစဥ္ (၁) </a>
ဤေနရာတြင္ ေရးသားထားေသာ စာမ်ားသည္ ေခါင္းစဥ္ (၁) ၏ စာကိုယ္ ျဖစ္ပါသည္။
အပိုင္း (၁)
အပိုင္း (၁)
အပိုင္း (၁)
အပိုင္း (၁)
အပိုင္း (၁)
အပိုင္း (၁)

<a href='YOUR BLOG ADDRESS' name='title3'> ေခါင္းစဥ္ (၂) </a>
ဤေနရာတြင္ ေရးသားထားေသာ စာမ်ားသည္ ေခါင္းစဥ္ (၂) ၏ စာကိုယ္ ျဖစ္ပါသည္။
အပိုင္း (၂)
အပိုင္း (၂)
အပိုင္း (၂)
အပိုင္း (၂)
အပိုင္း (၂)
အပိုင္း (၂)

<a href='YOUR BLOG ADDRESS' name='title3'> ေခါင္းစဥ္ (၃) </a>
ဤေနရာတြင္ ေရးသားထားေသာ စာမ်ားသည္ ေခါင္းစဥ္ (၃) ၏ စာကိုယ္ ျဖစ္ပါသည္။
အပိုင္း (၃)
အပိုင္း (၃)
အပိုင္း (၃)
အပိုင္း (၃)
အပိုင္း (၃)
အပိုင္း (၃)

xxxxxxxxxxxxxxxxxx

အဆင္ေျပမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ မရွင္းတာ ရွိရင္လည္း အားမနာတမ္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေမးျမန္းႏိုင္ပါတယ္။

ခဲတံတစ္ေခ်ာင္းရဲ႕ ကုိယ္က်င့္တရား

2008-07-27T19:41:00.001+06:30

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးတစ္ေယာက္က စစ္ထြက္ေတာ့မယ့္ တပ္သားေတြကို စစ္ခ်ီစကား မွာေနတဲ့ အလား ခံတံေလးကို ၾကည့္ၿပီး ဂ်ပ္ဗူးနဲ႔ မထုပ္ခင္ အမွာစကား ပါးေနေလရဲ႕။ သူက ေျပာတယ္။

“ကဲ မင္းတို႔ေလးေတြ ေနာက္ေန႔ဆိုရင္ မင္းတို႔ရဲ႕ ဘ၀ကုိ စတင္ရေတာ့မယ္။ မင္းတို႔ သိဖုိ႔ လိုက္နာဖို႔ ကိုယ္က်င့္တရား (၅) ခုရွိတယ္။ ဒါေတြကို မင္းတို႔ အျမဲ မွတ္ထားပါ။ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ပါနဲ႔။ ဒါမွ မင္းတို႔ဟာ ခဲတံေကာင္းတစ္ေခ်ာင္း ျဖစ္လာမယ္။ မင္းတုိ႔ရဲ႕ ဘ၀ဟာ တန္ဖုိးရွိလာမယ္။

နံပါတ္ (၁) မင္းတို႔ဟာ အင္မတန္ ႀကီးက်ယ္တဲ့ အရာ၀တၳဳေတြကို ဖန္တီးႏိုင္မွာပါ။ ဒါေပမယ့္ တျခားလူတစ္ဦးဦးက ဆုပ္ကိုင္တာကိုေတာ့ မင္းတို႔ ခြင့္ျပဳရလိမ့္မယ္။ တျခား သူတစ္ဦးဦးဟာ မင္းတို႔ကုိ ခ်ယ္လွယ္ေကာင္း ခ်ယ္လွယ္လိမ့္မယ္။

နံပါတ္ (၂) မင္းတို႔ကုိ ခၽြန္လို႔ နာက်င္တဲ့ ခံစားမႈေတြ အခ်ိန္တုိင္းမွာ ခံစားရလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ မင္းတို႔ ခဲတံေကာင္း ျဖစ္ဖို႔ ဒါဟာ လိုအပ္တယ္။

နံပါတ္ (၃) မင္းတို႔ လုပ္မိတဲ့ အမွားေတြကို အခ်ိန္မေရြး ျပင္ဆင္ႏိုင္ရမယ္။

နံပါတ္ (၄) မင္းတို႔ရဲ႕ အေရးအႀကီးဆံုး အစိတ္အပိုင္းက အတြင္းဆံုးပိုင္းပဲ။ မင္းတို႔ ေကာင္းမေကာင္းဟာ ခဲဆံရဲ႕ အရည္အေသြးမွာပဲ မူတည္တယ္။

နံပါတ္ (၅) မင္းတို႔ကို အသံုးျပဳတဲ့ ဘယ္လို မ်က္ႏွာစာမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ မင္းတို႔ အမွတ္အသားေလးေတြ ခ်န္ခဲ့ ႏိုင္ရမယ္။ ဘယ္လို အေျခအေနမ်ဳိးမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ မင္းတို႔ ဆက္ေရးပါ။

ခံတံေတြဟာ သူတို႔ လိုက္နာရမယ့္ ကိုယ္က်င့္တရားကုိ ေျမ၀ယ္မက် လုိက္နာပါမယ္လို႔ သႏၷိဌာန္ခ်ၿပီး ေအာင္ျမင္ဖို႔ ရည္မွန္းခ်က္ ရင္မွာပိုက္ၿပီး ဂ်ပ္ဗူးထဲကို ၀င္သြားေတာ့တယ္။

ကဲ ... အခု က်ေနာ္တို႔ ခဲတံ ေနရာမွာ က်ေနာ္တို႔လို လူတစ္ေယာက္ကို အစားထုိးၾကည့္ရေအာင္ဗ်ာ။ အဲဒါေတြကို လံုး၀ မေမ့ဘဲ၊ လိုက္နာႏိုင္မယ္ဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔လည္း လူေတာ္လူေကာင္း ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္။

နံပါတ္ (၁) သင္တို႔ေတြဟာ အင္မတန္ ႀကီးက်ယ္တဲ့ လုပ္ရပ္ေတြကို ဖန္တီးႏိုင္မွာပါ။ ဒါေပမယ့္ တျခားလူေတြနဲ႔ လက္တြဲႏိုင္မွ၊ ကိုယ့္ထက္ တတ္သိတဲ့ လူတခ်ဳိ႕ရဲ႕ ပဲ႔ကိုင္တာကို ခံႏိုင္ရည္ရွိမွ ျဖစ္မယ္။ လူ႔ဘ၀မွာ ဘာအကူအညီမွ မလုိဘဲ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ လုပ္လုိ႔ရမယ့္ အလုပ္မ်ဳိး ဘယ္ႏွစ္ခု ရွိလဲ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ က်ေနာ္ဆိုတဲ့ လူသားတစ္ေယာက္ ျဖစ္ဖုိ႔ေတာင္ တစ္ေယာက္တည္း မဖန္တီးႏိုင္ဘူးေနာ္။ က်ေနာ္ ျမင္သေလာက္ ေျပာရရင္ ဘာအကူအညီမွ မယူဘဲ ကိုယ့္ဖာသာ လုပ္လို႔ရတဲ့ အလုပ္ တစ္ခုပဲ ရွိတယ္။ အဲဒါ ေသေၾကာင္းၾကံျခင္းပဲ။ ေသေၾကာင္းၾကံတာေတာင္ ကိုယ့္ႏွာေခါင္း ကိုယ့္ဖာသာ ပိတ္ၿပီး ေသမွပဲ ဘာအကူညီမွ မလိုမွာ။ က်ေနာ္ ေျပာခ်င္တာက ေလာကမွာ တစ္ေယာက္တည္း ရပ္တည္လို႔ မရဘူး ဆိုတာပါ။ လူ႔ေလာကမွာ အကူအညီ ေပးတတ္ဖို႔ လိုသလိုပဲ အကူအညီ ယူတတ္ဖို႔လည္း ႀကိဳးစားသင့္ပါတယ္။

နံပါတ္ (၂) အခ်ိန္နဲ႔ အမွ် တြန္းတိုက္တာေတြေၾကာင့္ နာက်င္မႈေတြနဲ႔ ႀကံဳရလိမ့္မယ္။ ဘ၀မွာ ျပႆနာ ေပါင္းစံုနဲ႔ ႀကံဳရမယ္။ ဒါေတြက လိုအပ္ပါတယ္။ ဒါမွ ပိုၿပီး သန္စြမ္းတဲ့လူ ျဖစ္လာမွာပါ။ ဒီေန႔ ျဖစ္ေနတဲ့ ျပႆနာတိုင္းဟာ ေနာက္ေန႔ေတြရဲ႕ ဘ၀ေလွ်ာက္လမ္းအတြက္ လိုအပ္တဲ့ ေလ့က်င့္ခန္းေတြပါ။ အိပ္စက္ျခင္းကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈႏိုင္မွ အာ႐ံုဦးကို ျမင္ရမယ္။ အခက္အခဲေတြကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈႏိုင္မွ ေအာင္ျမင္မႈကုိ ျမင္ရမယ္။ အအိပ္မက္သူ တစ္ေယာက္အတြက္ ေန႔တစ္ေန႔ဟာ တန္ဖိုးမရွိသလို စိတ္ပ်က္ေနသူ တစ္ေယာက္အတြက္လည္း ဘ၀တစ္ခုဟာ အဓိပၸါယ္ မရွိပါဘူး။

နံပါတ္ (၃) သင္တို႔ လုပ္မိခဲ႔သမွ် အမွားေတြကို ျပင္ဆင္ႏိုင္ရမယ္။ လူဆိုတာ မွားၾကမွာပဲ။ မမွားရင္ေတာ့ ေကာင္းတာေပါ႔။ မွားမယ္ဆိုရင္ ခဲရာလို အမွားမ်ဳိး ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ ေဖ်ာက္ဖ်က္လို႔ ရသြားေပမယ့္ တခါတေလမွာ အမာရြတ္ ထင္က်န္သြားတတ္တယ္။ ခံတံနဲ႔ ေရးတာ မွားလို႔ ျပန္ျပင္ႏိုင္ေပမယ့္ လူ႔ဘ၀မွာ မွားတဲ့ ဘယ္အမွားကို မဆို ျပန္ျပင္လို႔ မရေကာင္းပါဘူး။ ေဖ်ာက္ဖ်က္လို႔ရတဲ့ အမွားရယ္လို႔ လူ႔ဘ၀မွာ မရွိပါဘူး။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အခ်ိန္ဆိုတာ ေနာက္ျပန္ဆြဲလို႔ မရလို႔ပါ။ တခ်ဳိ႕ အမွားေတြက အစားထုိး ကုစားလို႔ရေပမယ့္ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ မကုစားႏိုင္ဘူး။ ဘယ္လိုပဲ ကုစားလို႔ရရ၊ အစားထုိး ကုစားတာျဖစ္လို႔ အမာရြတ္ေတာ့ က်န္ေနမွာပါ။ အထူးသျဖင့္ လူမႈေရးပိုင္းမွာ ျဖစ္တတ္တဲ့ အမွားမ်ဳိးပါ။ ျဖစ္ျဖစ္ခ်င္းမွာပဲ တစ္ဘက္လူရဲ႕ ႏွလံုးသားမွာ အမာရြတ္ ျဖစ္က်န္သြားတယ္။ လံုး၀ ပေပ်ာက္ေအာင္ ကုစားဖုိ႔ ဆိုတာ မလြယ္ေတာ့ဘူး။

နံပါတ္ (၄) သင္တို႔ရဲ႕ အေရးအႀကီးဆံုး အစိတ္အပိုင္းဟာ ခႏၶာကိုယ္ အတြင္းပိုင္းမွာပဲ တည္ပါတယ္။ အဓိကက စိတ္ဓါတ္ပါပဲ။

နံပါတ္ (၅) သင္တို႔ ျဖတ္သန္းဖူးသမွ် ဘ၀ စာမ်က္ႏွာတိုင္းမွာ အမွတ္အသား ခ်န္ခဲ့ႏိုင္ရမယ္။ ဘယ္လို အေျခအေနမ်ဳိးမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သင္တို႔ရဲ႕ တာ၀န္ကို မပ်က္မကြက္ ဆက္လက္ ထမ္းေဆာင္ႏိုင္ရမယ္။ က်ေနာ္တို႔ ဘ၀မွာ အရာမထင္တဲ့ အလုပ္ေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ား လုပ္ၿပီးၿပီလဲေနာ္။ အရာထင္တဲ့ အလုပ္ဆိုတာေကာ ရွာလို႔ ေတြ႕ရဲ႕လား။ က်ေနာ္က ကေလးတစ္ေယာက္ အေဖပါလို႔ လာမေျပာပါနဲ႔။ ဒါ သတၱ၀ါတိုင္း စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ပါတယ္။ သက္ရွိတိုင္း စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ပါတယ္။ သက္ရွိလို႔ ေျပာတာေၾကာင့္ သစ္ပင္ေတြလည္း ပါပါတယ္။ နယူတန္က ေျပာတယ္။ လုပ္ငန္းတစ္ခု စလုပ္တဲ့ အေျခအေနနဲ႔ အၿပီးသတ္ အေျခအေနနဲ႔ တစ္ထပ္တည္း တူညီေနရင္ ၿပီးေျမာက္မႈက သုညတဲ႔။ က်ေနာ္တို႔ ကုတင္ေပၚကေန အိပ္ယာထၿပီး ညက် ဒီကုတင္မွာပဲ အိပ္ယာျပန္၀င္တယ္။ သဘာ၀အရေတာ့ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ လုပ္ငန္း ၿပီးေျမာက္မႈက သုညပါပဲ။ အကယ္၍ ပံုမွန္ လုပ္ေနတဲ့ အစာစား၊ ကိုယ္လက္သန္႔စင္၊ အလုပ္သြား၊ အလုပ္လုပ္၊ အလုပ္ျပန္ ဆိုတာေတြထပ္ ဘာမွ မထူးျခားရင္ေပါ႔။ ဒါေတြဟာ အသက္ရွင္ေရးအတြက္ ပံုမွန္ ထမ္းေဆာင္ေနရတဲ့ လုပ္ငန္း၀န္တာပါ။ သက္ရွိတိုင္း လုပ္တတ္ပါတယ္။

က်ေနာ္ ဒီေန႔ ေငြ ဘယ္ႏွစ္သိန္း ပို၀င္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္တယ္လို႔ မ၀ံ့ႂကြား လိုက္ပါနဲ႔။ သားေကာင္ႀကီးႀကီး ဖမ္းမိတဲ့ သားရဲတစ္ေကာင္ထက္ ဘာမွ မထူးပါဘူး။ ဒါေတြဟာ သင္တို႔ရဲ႕ ဘ၀စာမ်က္ႏွာမွာ ခပ္ဖြဖြေလး နင္းေနတဲ့ ေျခရာေတြပါ။ ျဖတ္ေတာ့ ေလွ်ာက္သြားတယ္ အရာမထင္ပါဘူး။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၊ မဟတၱမဂႏၶီ တို႔ဟာ စား၊၀တ္၊ေနေရး ဆိုတာထက္ကို ပိုၿပီး၊ ႏိုင္ငံအက်ဳိး လုပ္ခဲ့လို႔ ေျခရာႀကီးႀကီး က်န္ခဲ့ပါတယ္။ သူတို႔ တမင္ ခ်န္ခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူတုိ႔ရဲ႕ ဘ၀လမ္းကို ေလွ်ာက္လွမ္းရင္း ႏိုင္ငံေရး မ်က္ႏွာစာမွာ က်န္ခဲ့တာပါ။ ေျခရာက်န္ေအာင္ တမင္လုပ္ေနတဲ့ လူေတြလည္း ရွိပါတယ္။ နင္းတဲ့လူက အားစိုက္ထုတ္ရသလို အနင္းခံ မ်က္ႏွာစာကလည္း အေျပာင္းအလဲ ရွိမွ ေျခရာဆိုတာ ေပၚမွာ မဟုတ္လား။ ေလာကႀကီးကို အေျပာင္းအလဲ မလုပ္ႏိုင္ဘဲ၊ လုပ္ဖုိ႔ မႀကိဳးစားဘဲ ေျခရာ ထင္က်န္ခ်င္တဲ့လူေတြ ေလာကမွာ အေပါသားဗ်ာ။

ရွိတာေတြကိုပဲ သိဖို႔ ႀကိဳးစားေနတာထက္ သိေအာင္ႀကိဳးစားၿပီး အရွိတရားေတြကို တိုးပြားေအာင္ လုပ္သင့္ပါတယ္။ နည္းနည္းမ်ား နား႐ႈပ္သြားလား။ သိပၸံပညာမွာ ရွိတာေတြကို သိဖုိ႔ ႀကိဳးစားတာ Technician ပါ။ သိေအာင္ႀကိဳးစားရင္း အရွိတရားကို တုိးပြားေအာင္ လုပ္ေနတာ Scientist ေပါ႔။ ရွိၿပီးသားေတြကို သိေအာင္ ႀကိဳးစားေနတာ Operator ပါ။ ပိုပိုၿပီး ရွိလာေအာင္ ၾကံေဆာင္ေနတာေတာ့ Creator / Inventor ေပါ႔။ သင္တို႔ဟာ Life Operator လုပ္မလား၊ Life Creator လုပ္မလား။ ရွိၿပီးသား ဘ၀ဆိုတာကိုပဲ ေမာင္းႏွင္ဖို႔ ႀကိဳးစားမလား။ ဘ၀အသစ္ ျဖစ္တည္လာေအာင္ပဲ ၾကံေဆာင္ၾကမလား။

Blogger Template အေၾကာင္း (၂)

2008-07-25T12:52:00.000+06:30

ဒီပို႔စ္ကို မဖတ္ခင္ အရင္ ဖတ္ေစခ်င္ေသာ ပို႔စ္
- Blogger Template အေၾကာင္း (၁)

(၂) Body Section

ကဲ က်ေနာ္တို႔ Body Section ကို ဆက္ၾကည့္ၾကစို႔။ ဒီအပိုင္းဟာ တန္းပလိတ္ရဲ႕ အႏွစ္သာရပိုင္းပါ။ တကယ္ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြ ေရးတဲ့ အပုိင္းလည္း ျဖစ္တယ္။ အေပၚမွာ ေၾကျငာထားတဲ့ အေရာင္ေတြ၊ အရြယ္အစားေတြ၊ ပံုစံေတြကုိ ဘယ္လို အသံုးခ်မယ္၊ ဘယ္လို အေျခအေနမွာ ထုတ္သံုးမယ္ ဆိုတာေတြဟာ ဒီအပိုင္းမွာ ေရးရတာပါ။ Head အပိုင္းက သတ္မွတ္ၿပီး Body အပိုင္းက အေကာင္အထည္ ေဖာ္တာေပါ႔။

<body>

</div>

</body>

အေပၚမွာ ျပထားတဲ့ ပံုစံဟာ Body Section ကို အရွင္းဆံုး ခ်ံဳ႕ထားတာပါ။ ေအာက္က ျပထားတဲ့ ပံုနဲ႔ အပိုင္းက Code နဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ နည္းနည္း ပိုရွင္းသြားမယ္ထင္တယ္။

ဒါဆို က်ေနာ္တို႔ အဓိက အပိုင္းႀကီး သံုးပိုင္း ထပ္ရမယ္။ ပထမဆံုး က်ေနာ္တို႔ Header ပိုင္းကို ၾကည့္ၾကည့္ရေအာင္။

<b:section class='header' id='header' maxwidgets='1' showaddelement='no'>

<b:widget id='Header1' locked='false' title='My Sample Blog (Header)' type='Header'>

</b:widget>

</b:section>

</div>

ဒါ header-wrapper ရဲ႕ အတိုခ်ံဳ႕ပံုစံပါ။ က်ေနာ္တို႔ Header မွာ ပံုေတြ (Banner) ထည့္မယ္။ ေခါင္းစဥ္ေရးမယ္။ ဘေလာ့ဂ္အေၾကာင္း အၾကမ္းဖ်င္း (Description) ေရးမယ္။ ဒါေတြဟာ ဒီအပုိင္းမွာ ေရးရပါ႔မယ္။ ပံုမွန္အားျဖင့္ေတာ့ Header အပိုင္းကို ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲေလ့ မရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီမွာ က်ေနာ္ ရွင္းျပစရာ သံုးခု ရွိေနပါတယ္။ ပထမဆံုးက maxwidgets ဆိုတာပါ။ maxwidget ဆိုတာ အမ်ားဆံုး လုပ္လို႔ရမယ့္ widget အေရအတြက္ပါ။ ပံုမွန္အားျဖင့္ maxwidgets က 1 ပါ။ ဒါေပမယ့္ တခ်ိဳ႕ ဘေလာ့ဂ္ေတြမွာ Header ရဲ႕ ေအာက္မွာ Menu ပံုစံ လုပ္ထားတာ ေတြ႕ပါလိမ့္မယ္။ ဒါဆို Header မွာ widget က ႏွစ္ခု ျဖစ္သြားတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ maxwidgets='2' လို႔ ေျပာင္းေပးရပါမယ္။ ဒါမွ Header မွာ Banner အျပင္ Menu ကိုပါ ေအာက္ကေန ထည့္လို႔ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခု ထပ္ရွင္းျပခ်င္တာက showaddelement ပါ။ သူရဲ႕ မူလ ပံုစံအရ showaddelement='no' ဆုိတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ Header ရဲ႕ ေအာက္နားေလးမွာ အကြက္တစ္ကြက္နဲ႔ Add a page element ဆိုတာ မေပၚေတာ့ပါဘူး။ Blogger in Draft မွာဆိုရင္ Add a gadget လို႔ မေပၚပါဘူး။ ဒါဆိုရင္လည္း က်ေနာ္တို႔ Page Element အသစ္တိုးလို႔ မရပါဘူး။ တကယ္လို႔ Header မွာ အသစ္ထည့္ခ်င္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့ showaddelement='yes' လို႔ ေျပာင္းေပးရပါမယ္။ ေနာက္တစ္ခုက b:widget ထဲက locked='false' ဆိုတာပါ။ သူကေတာ့ အဲဒီ widget ကို ေရႊ႕လို႔ မရေအာင္ လုပ္တဲ့ သေဘာပါ။ locked='false' ဆိုရင္ ထားခ်င္တဲ့ေနရာကုိ ေရႊ႕လို႔ ရတယ္။ 'true' ထားလိုက္ရင္ေတာ့ ေရႊ႕လို႔ မရေတာ့ဘူး။

Content အပိုင္းကုိ မေျပာခင္ Footer အပိုင္းကို အရင္ေျပာပါ႔မယ္။ ဘေလာ့္ဂ္ အမ်ားစုရဲ႕ တန္းပလိတ္မွာ Footer မွာ ဘာမွ မရွိပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္

ဆုိတာပဲ ျမင္ရပါ႔မယ္။ တကယ္လို႔ widget တစ္ခုခု ထည့္ခ်င္ရင္ ၾကားထဲမွာ b:section န႔ဲ b:widget ေတြကို ထပ္ထည့္ေပးရပါမယ္။ showaddelement မွာ yes လုပ္လိုက္ရင္ Page Element ကို ပံုမွန္အတိုင္း Add လုပ္သြား႐ံုပါပဲ။

Content အပိုင္းကေတာ့ အေရးအႀကီးဆံုး အပိုင္း နဲ႔ အဓိကက်တဲ့ အပိုင္း ျဖစ္ေတာ့ အဲဒီထဲက အစိတ္အပိုင္းက နည္းနည္း မ်ားပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ကိုယ္သံုးထားတဲ့ တန္းပလိတ္ အမ်ိဳးအစားေပၚ မူတည္ၿပီး နည္းနည္းေလး ကြဲႏိုင္ပါတယ္။ အခု အေျခခံ နားလည္ႏိုင္ေအာင္ တန္းပလိတ္ တစ္မ်ဳိးကို ဆြဲထုတ္ၿပီး ရွင္းျပပါ႔မယ္။

</div>

ဒါ Content ပိုင္းကို အတိုဆံုး ျဖစ္ေအာင္ ခ်ံဳ႕ထားတာပါ။ Content မွာလည္း ႏွစ္ပိုင္းေတြ႕ရပါ႔မယ္။ ဒါ 2 Columns Template မို႔ပါ။ 3 Columns Template ဆိုရင္ သံုးခု ျဖစ္သြားႏိုင္ပါတယ္။ အထက္က ပံုကို ျပန္ၾကည့္ရင္ ပံုထဲမွာ ႏွစ္ပိုင္းခြဲေနတာ ေတြ႕ရပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီ အထဲက Main အပိုင္းကုိ ဆက္သြားရေအာင္။

<b:section class='main' id='main' showaddelement='no'>

<b:widget id='Blog1' locked='true' title='Blog Posts' type='Blog'>

</b:widget>

</b:section>

</div>

ဒီေနရာဟာ က်ေနာ္တို႔ ေရးသမွ် ပို႔စ္ေတြ ေပၚမယ့္ ေနရာပါ။ အခု ျမင္ရသေလာက္ဟာ header-wrapper နဲ႔ ဘာမွ မထူးပါဘူး။ အေသးစိတ္ကိုေတာ့ ေနာက္ပိုင္းမွ ရွင္းျပပါ႔မယ္။

<b:section class='sidebar' id='sidebar' preferred='yes'>

<b:widget id='HTML1' locked='true' title='' type='HTML'/>

<b:widget id='BlogArchive1' locked='false' title='Blog Archive' type='BlogArchive'/>

<b:widget id='Label1' locked='false' title='My Label' type='Label'/>

<b:widget id='LinkList1' locked='false' title='' type='LinkList'/>

</b:section>

</div>

ဒီအပိုင္းမွာ က်ေနာ္တို႔ ထည့္သမွ် Widget ေတြ အလုပ္လုပ္မယ့္ ေနရာပါ။ အထက္က Code ကို ၾကည့္ရင္ျဖင့္ ဒီ ဘေလာ့ဂ္ရဲ႕ Sidebar မွာ Widget ေလးခု ရွိပါတယ္။ HTML Widget, Blog Archive Widget, Label Widget နဲ႔ LinkList Widget တစ္ခုစီ ပါပါတယ္။ ဒါ က်ေနာ္တို႔ အတိုဆံုး ခ်ံဳ႕ၾကည့္လိုက္တာပါ။

ဘေလာ့တစ္ခုရဲ႕ တန္းပလိတ္မွာ ပါတဲ့ အစိတ္အပိုင္းက ဒါအကုန္ပါပဲ။ အထက္က ရွင္းျပခဲ့သမွ်ကုိ တစ္စစီ ျပန္စုၿပီး ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ေအာက္က ပံုစံအတုိင္း ရလာပါလိမ့္မယ္။

<?xml version="1.0" encoding="UTF-8" ?>

<!DOCTYPE html PUBLIC "-//W3C//DTD XHTML 1.0 Strict//EN" "http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-strict.dtd">

<head>

<b:include data='blog' name='all-head-content'/>

<b:skin>

<![CDATA[ .............. ]]>

</b:skin>

<--------------- Javascript ! Put here.

</head>

<body>

<b:section class='header' id='header' maxwidgets='1' showaddelement='no'>

<b:widget id='Header1' locked='false' title='My Sample Blog (Header)' type='Header'>

</b:widget>

</b:section>

</div>

<b:section class='main' id='main' showaddelement='no'>

<b:widget id='Blog1' locked='true' title='Blog Posts' type='Blog'>

</b:widget>

</b:section>

</div>

<b:section class='sidebar' id='sidebar' preferred='yes'>

<b:widget id='HTML1' locked='true' title='' type='HTML'/>

<b:widget id='BlogArchive1' locked='false' title='Blog Archive' type='BlogArchive'/>

<b:widget id='Label1' locked='false' title='My Label' type='Label'/>

<b:widget id='LinkList1' locked='false' title='' type='LinkList'/>

</b:section>

</div>

</div>

</body>

</html>

ဒီထက္ ပို ခ်ံဳ႕ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ဒီလို ျမင္ႏိုင္ပါတယ္။

Head Section

Title
CSS Code
JS Code Definition

Body Section

Header Wrapper
Content Wrapper

Main Wrapper
Sidebar Wrapper

Footer Wrapper

အခု ရွင္းျပထားသေလာက္ မရွင္းတာ ရွိမယ္ဆိုရင္ ကြန္းမန္႔ထဲမွာ ေမးျမန္ႏိုင္ပါတယ္။ အားမနာပါနဲ႔။ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေမးႏိုင္ပါတယ္။ အစစအရာရာ အဆင္ေျပပါေစဗ်ာ။

ဆက္လက္ ေဖာ္ျပပါမည္။

Blogger Template အေၾကာင္း (၁)

2008-07-23T08:05:00.005+06:30

တကယ္တမ္းေတာ့ ဘေလာ့ဂါရဲ႕ တန္းပလိတ္ကို နားလည္ဖို႔ သိပ္မခက္ပါဘူး။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ သူက က်ေနာ္တို႔ နားလည္လြယ္တဲ့ စကားလံုးေတြကို သံုးထားလို႔ပါ။ ဥပမာ b:if ဆုိရင္ အေျခအေန စစ္ေဆးတဲ့ေနရာမွာ သံုးတယ္။ b:loop ဆုိရင္ ထပ္ခါ ထပ္ခါ လုပ္ရမယ့္ ေနရာမ်ိဳးေတြမွာ သံုးတယ္။ ဒါ သာမန္ အဂၤလိပ္ အသံုးအႏႈန္းနဲ႔ သိပ္မကြာဘူး။ တကယ္လို႔ စာဖတ္သူဟာ HTML အေၾကာင္း တီးမိ ေခါက္မိ ရွိရင္ေတာ့ တန္းပလိတ္တစ္ခုကို ျပင္ဖုိ႔ နားလည္ဖို႔ မခက္ေတာ့ပါဘူး။ ေနာက္ၿပီး CSS အေၾကာင္းနဲ႔ Javascript အေၾကာင္း အနည္းအက်ဥ္း နားလည္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ လုပ္ရတာ အေတာ္ေလး အဆင္ေျပ လြယ္ကူသြားမယ္။ က်ေနာ္ ဒီေနရာကေန Blogger Template မွာ ပါတဲ့ အစိတ္အပိုင္းေတြကို နည္းနည္း ရွင္းျပခ်င္တယ္။ အခု စာဖတ္သူကို အေျခခံက်က် ရွင္းျပႏုိင္ဖို႔ ႀကိဳးစားၾကည့္ပါ႔မယ္။ တခ်ိဳ႕ ေနရာေတြမွာ အေသးစိတ္ရွင္းဖုိ႔ မလိုအပ္ရင္ ေက်ာ္သြားမွာပါ။ အတြင္းက်က် လိုက္ရွင္းေနရင္ ႐ႈပ္ကုန္မွာလည္း စိုးလို႔ တန္းပလိတ္ရဲ႕ အေျခခံ အလုပ္လုပ္ပံုပဲ ရွင္းျပပါ႔မယ္။ တခ်ိဳ႕ ဘေလာ့ဂါေတြ အေနနဲ႔ တျခားသူ တစ္ဦးဦးက တန္းပလိတ္ ျပင္ေပးေနတယ္ ဆိုေပမယ့္လည္း ဘေလာ့ဂါတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ အေျခခံ အဆင့္ေလာက္ေတာ့ သိထားသင့္တယ္လို႔ ယူဆမိပါတယ္။ အတတ္ႏိုင္ဆံုး တန္းပလိတ္ကို ခ်ံဳ႕ၿပီး တေျဖးေျဖး ခ်ဲ႕ရွင္းျပ သြားပါ႔မယ္။

<?xml version="1.0" encoding="UTF-8" ?>

<!DOCTYPE html PUBLIC "-//W3C//DTD XHTML 1.0 Strict//EN" "http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-strict.dtd">

</html>

ဒါ Template ကို အနိမ့္ဆံုး အဆင့္အထိ ခ်ံဳ႕ၾကည့္လိုက္တာပါ။ အဲလို ခ်ံဳ႕လိုက္ေတာ့ အစိတ္အပိုင္း (၂) ခုပဲ က်န္ေတာ့တယ္။
(၁) Head Section နဲ႔
(၂) Body Section ပါ။

(၁) Head Section

က်ေနာ္တို႔ <head> နဲ႔ </head> ၾကားကို Head Section လုိ႔ သတ္မွတ္ပါတယ္။ အဲဒီ အပိုင္းမွာ ဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔ သံုးမည့္ ပစၥည္း ပစၥယေတြ သိမ္းဆည္းတဲ့ ေနရာေလးပါ။ Body Section မွာ သံုးမယ့္ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြ အတြက္ ဒီေနရာမွာ ေၾကျငာေပးပါ႔မယ္။ ေနာက္ၿပီး တန္းပလိတ္ တစ္ခုလံုးရဲ႕ အသြင္အျပင္၊ ဒီဇိုင္းကုိ ဒီမွာ သတ္မွတ္ရပါတယ္။ Color တို႔၊ Font တို႔၊ စာလံုး အရြယ္အစား၊ အေနအထားေတြကို ဒီေနရာမွာ ေၾကျငာေပးရမွာပါ။ ဒီ အပိုင္းကိုလည္း က်ေနာ္တို႔ နားလည္လြယ္ေအာင္ အစိတ္အပိုင္း သံုးပိုင္း ထပ္ခဲြလို႔ ရပါတယ္။

<head>

<b:include data='blog' name='all-head-content'/>

<b:skin>

<![CDATA[ .............. ]]>

</b:skin>

<--------------- Javascript ! Put here.

</head>

ပထမဆံုး အနီေရာင္နဲ႔ ျပထားတဲ့ အပိုင္းက Title ပိုင္းပါ။ b:include ဆိုတဲ့ Tag ဟာ သူ႔ အထဲမွာ ေၾကျငာထားတဲ့ လုပ္ေဆာက္ခ်က္ကို လုပ္ေဆာင္ေပးပါတယ္။ all-head-content လို႔ အမည္ေပးထားတဲ့ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ကို လုပ္ေပးဖို႔ ေၾကျငာတာပါ။ ေနာက္ၿပီး <title> </title> အထဲမွာ ပါတဲ့ စာဟာ အျမဲတမ္း က်ေနာ္တို႔ သံုးတဲ့ Browser ရဲ႕ အေပၚဆံုး ဘယ္ဘက္ အနားမွာ ကပ္ၿပီး ေပၚေနတဲ့ စာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘေလာ့ဂ္တိုင္းမွာ ဆိုရင္ အျမဲ ဘေလာ့ရဲ႕ နာမည္ပဲ ေပၚပါ႔မယ္။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ data:blog.pageTitle အေနနဲ႔ ေၾကျငာထားလို႔ပါ။

<b:skin> နဲ႔ </b:skin> ၾကားမွာ ေရးထားတဲ့ Code ေတြဟာ CSS Code ေတြပဲ မ်ားပါတယ္။ ပို႔စ္ေခါင္းစဥ္ကိုေတာ့ျဖင့္ ဘာအေရာင္ေလးနဲ႔ စာလံုး ဘယ္အရြယ္အစားနဲ႔ ေပၚခ်င္တယ္ ဆိုတာေတြကို ဒီေနရာမွာ သတ္မွတ္ေပးပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ Tag နာမည္အတုိင္း skin ဆိုသလိုပဲ ဘေလာ့တစ္ခုလံုးရဲ႕ အေရျပားပိုင္းပါ။ အျပင္အဆင္ပိုင္းေပါ႔။ Style Sheet လုိ႔လည္း ေခၚပါတယ္။ တကယ္လို႔ Style Sheet ထဲမွာ ထည့္ေပးပါလို႔ ေျပာခဲ့ရင္ ဒီေနရာမွာ ထည့္ေပးရမွာပါ။ ေသးစိတ္ကို ေနာက္မွ ဆက္ေဆြးေႏြးပါ႔မယ္။

</b:skin> နဲ႔ </head> ၾကားမွာေတာ့ မူလ ဘေလာ့ဂါမွာ မပါတဲ့ ထပ္တိုး လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြအတြက္ ဒါမွမဟုတ္ သူမ်ား ေရးထားၿပီးသား လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြ အခန္႔သင့္ သံုးႏိုင္ဖုိ႔အတြက္ ဒီေနရာမွာ အဲဒီ ဖုိင္ေတြကို ၫႊန္ေပးရပါ႔မယ္။ ဥပမာ ပို႔စ္ေခါက္တဲ့ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ ဆိုပါစို႔။ က်ေနာ္တို႔အတြက္ အဲဒီ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ကို အလြယ္တကူ သံုးႏိုင္ေအာင္ တျခားလူတစ္ေယာက္ေယာက္က ေရးထားေပးပါတယ္။ အဲဒါကို myhacko.js ဆိုတဲ့ နာမည္နဲ႔ သိမ္းထားပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ အဲဒီ လုပ္ေဆာင္ခ်က္အတြက္ အဲဒီ ဖုိင္ကို ဒီေနရာမွာ ေခၚေပးရပါ႔မယ္။
<script src='http://pikay.googlepages.com/myhacko.js' type='text/javascript'/> ဆိုတာကို </b:skin> နဲ႔ </head> ၾကားမွာ ထည့္ေပးရပါတယ္။ ဒါဆို myhacko.js ထဲက Javascript Function ေတြကို အသင့္ ယူသံုးလို႔ ရပါၿပီ။

အခု ရွင္းျပထားသေလာက္ မရွင္းတာ ရွိမယ္ဆိုရင္ ကြန္းမန္႔ထဲမွာ ေမးျမန္ႏိုင္ပါတယ္။ အားမနာပါနဲ႔။ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေမးႏိုင္ပါတယ္။ အစစအရာရာ အဆင္ေျပပါေစဗ်ာ။

ဆက္လက္ ေဖာ္ျပပါမည္။

ဘ၀ဟူေသာ အိမ္

2008-07-21T17:49:00.001+06:30

အသက္ႀကီးရင့္ၿပီ ျဖစ္တဲ့ လက္သမားဆရာႀကီးဟာ သူ႔အလုပ္ကေန ရပ္နားဖုိ႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ သူ႔ရဲ႕ အိမ္ေဆာက္တဲ့ အလုပ္ကေန ရပ္နားၿပီး သူ႔မိန္းမနဲ႔အတူ မိသားစုဘ၀ကို ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ျဖတ္သန္းေတာ့မယ့္အေၾကာင္း သူ႔ရဲ႕ အလုပ္ရွင္ကို အေၾကာင္းၾကားလုိက္တယ္။ အပတ္စဥ္ ၀င္ေငြရေနတဲ့ ဒီအလုပ္ကို သူ ႏွေျမာေပမယ့္ သူ နားခ်င္ၿပီ။ နားကို နားေတာ့မယ္လို႔ စိတ္ ဒုန္းဒုန္းခ်လိုက္တယ္။

အလုပ္ရွင္ဟာ လူေတာ္တစ္ေယာက္ ဆံုး႐ႈံးရမွာကို အရမ္းႏွေျမာေနတယ္။ သူ႔ဆီကေန အလုပ္ထြက္သြားတာကိုလည္း သူ မလိုလားဘူး။ အရမ္းလည္း ၀မ္းနည္းမိတယ္။ ဒါနဲ႔ ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ အိမ္တစ္လံုးေတာ့ ေဆာက္ေပးပါဦးလို႔ ေတာင္းပန္ၿပီး ဆြဲထားလိုက္တယ္။ အလုပ္ရွင္က ေတာင္းဆိုေနေတာ့ သူ ေခါင္းညိတ္လိုက္ရေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕ စိတ္မပါလွတဲ့ လုပ္ရပ္ေတြက အေတာ္ေလးကို သိသာေနတယ္။ သူနားခ်င္တာ မနားရေတာ့ အလုပ္ရွင္အေပၚမွာလည္း ၿငိဳျငင္မိေနတယ္။ ခါတိုင္း အႏုစိတ္ၿပီး တိတိက်က် လုပ္တတ္သမွ် အခုေတာ့ အိမ္တစ္လံုး ျမန္ျမန္ၿပီးဖုိ႔ ဆိုတာပဲ အေတြးက ရွိတယ္။ သူနားခ်င္ၿပီ။ ဒီအလုပ္ၿပီးရင္ သူ႔အလုပ္ရွင္က ေပးနားမယ္။ ဒီေတာ့ ျမန္ျမန္ ၿပီးရမယ္ေပါ႔။ သူ႔ဘ၀ရဲ႕ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းမႈမွာ ဒါ သူ႔ရဲ႕ ေနာက္ဆံုး လက္ရာ ျဖစ္က်န္ေနမယ္ဆိုတာကို သူ လံုးလံုး သတိမရွိႏိုင္ေတာ့ဘူး။

လက္သမားဆရာႀကီးဟာ သူရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအိမ္ေလးကို ေဆာက္လုိ႔ ၿပီးသြားေတာ့ အလုပ္ရွင္ဟာ အိမ္ကို လာစစ္ေဆးပါေရာ။ အေသအခ်ာ စစ္ေဆးၿပီး အလုပ္ရွင္ဟာ အိမ္တံခါးကို ပိတ္လိုက္တယ္။ ေနာက္ တံခါးေသာ့ကို လက္သမားႀကီးရဲ႕ လက္ထဲ ထည့္လိုက္ၿပီး တည္ၿငိမ္တဲ့ အၾကည့္နဲ႔ ေျပာလိုက္တယ္။
“ဒီေန႔ကေန စၿပီး ဒါ ဆရာႀကီးရဲ႕ အိမ္ ျဖစ္သြားပါၿပီ။ ဒါ က်ေနာ္ရဲ႕ လက္ေဆာင္ပါ။”

ဒီစကားလည္း ၾကားလုိက္ေရာ လက္သမားဆရာႀကီး ထိတ္လန္႔ တုန္လႈပ္သြားတယ္။

ရွက္စရာ ေကာင္းလိုက္တာ။ တကယ္လို႔ သူ ေဆာက္ေနတဲ့ အိမ္ဟာ သူ႔ ကိုယ္ပိုင္အိမ္ ဆိုတာသိခဲ့ရင္ သူ ဒီလို လုပ္ပါ႔မလား။ ဒီေလာက္ ပစၥလက္ခတ္ ေဆာက္ပါ႔မလား။

xxxxxxxx xxxxxxxx

က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ဘ၀ေတြဟာလည္း ဒီလိုပါပဲ။ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ ဘ၀ေတြကို က်ေနာ္တို႔ ကိုယ္တုိင္ တည္ေဆာက္ေနရတာ မဟုတ္လား။ ဒါေပမယ့္ တခါတခါ က်ေနာ္တို႔ စြမ္းအား ရွိသေလာက္ ဒီ ေဆာက္လုပ္ေရးမွာ ထုတ္မသံုးျဖစ္ဘူးေနာ္။ ေနာက္ဆံုး က်ေနာ္တို႔ ေဆာက္ထားတဲ့ အိမ္မွာ ေနရေတာ့မယ္ဆိုတာ သိလုိက္ရတဲ့ အခ်ိန္က်မွ က်ေနာ္တို႔ အႀကီးအက်ယ္ ျပာယာခတ္ကုန္တယ္။ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ၿပီး ျပန္လည္တည္ေဆာက္ခြင့္ ရွိရင္ေတာ့ အရင္ကထက္ ထူးထူးျခားျခား လုပ္မိၾကမယ္ထင္တယ္။

တကယ္တမ္းေကာ က်ေနာ္တို႔ ေနာက္ျပန္သြားလို႔ ရပါ႔မလား။ က်ေနာ္တုိ႔ဟာ ဘ၀ကို ပံုေဖာ္ေနတဲ့ လက္သမားဆရာေတြပါ။ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် သံ႐ိုက္ၾကတယ္၊ နံရံကို တည့္မတ္ၾကတယ္၊ အမိုးမိုးေနၾကတယ္။ ဒီေန႔ လုပ္လိုက္တဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ အျပဳအမူ၊ ေရြးခ်ယ္မႈနဲ႔ ကိုယ္က်င့္တရားဟာ မနက္ျဖန္ က်ေနာ္တုိ႔ေနဖို႔ အိမ္အတြက္ ကုန္ၾကမ္းေတြပါ။ အေထာက္အပံ့ေတြပါ။

ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ ဉာဏ္ပညာ ရွိရွိနဲ႔ ေဆာက္လုပ္ၾကပါစို႔လား။

က်ေနာ္ဖတ္ဖူးတဲ့ စာကို သင့္ေလ်ာ္သလို ဘာသာျပန္ေပးလိုက္ပါတယ္။