Vişne Ağacının Blogu

Beklenmeyen Bir Telefon

2009-11-30T22:33:00.000+02:00

Öğle saatleriydi, uyuyordum. Kardeşim elinde telefonumla geldi. Birisi arıyor seni, dedi. Baktım tanımıyordum numarayı, bi gariplikte vardı numarada ama huyum olmamasına rağmen açtım :)
Aaa kimmiş meğer, hazırlıktan arkadaşım Ebru...

Auuuw, bu kız hazırlığın son dönemi okulu bırakıp, evlenip, İran'a yerleşmemiş miydi? Acaba buraya mı geldi yine? diye geçti aklımdan... Zaten nasıl olupta birden bire okulu bırakıp, evlenmişti..Hadi evlenmişti nasıl İran'a yerleşmişti aklıma almamıştı. Ben onu hep Avrupa şehirlerinden birinde hayal ederdim :) Avrupalı havası vardı onda, Parislere, Viyanalara yakışırdı :)

Hoş beş, konuşmaya başladık. İran'da ne yapıyorsun, mutlu musun dedim. Tebriz'de restaurant açmışlar, muhasebe kayıtlarını o tutuyormuş. Zaten eskiden de Antalya'da restaurantları vardı, o yüzden zorlanmamış. Şimdi 20 kişilik Türk bir ekiple çalışıyorlarmış. Oralarda ticaret baya memnun ediyormuş, insanlarda iyilermiş, zaten çoğunluğu Azeriymiş dil sorunu yaşamamış ve mutluymuş. Bize lanse edildiği gibi tutucu bir yer değilmiş oralar, her açıdan çok rahatmış. Ama bazı değişik şeyler varmış, mesela perşembe ve cuma günleri tatilmiş, kurban bayramı da sadece bir günmüş... Sen de gel dedi :) İşte sihirli cümle :) Beraber Tahran'a gidermişiz, alışveriş yaparmışız, gezermişiz, bir haftacıııık sadece bir haftacıııık :)

1)Çok merak ettiğim bir ülkeyi görecek olmam
2)Orada bol bol gözlem yapmaya vaktimin olacağı
3)Bir arkadaşın yardımıyla böyle bir maceraya atılmak, tek başına atılmaktan çok daha kolay olacağı,
4)Mesleğim içinde, farklı bakış açıları kazanmak adına denenebilir birşey olması

fikriyle iştahım kabardı, gitmek için can attım, ama bazı gerçekleri görmezden gelemem..
1)Babam izin vermez, özellikle tek başıma...
2)Verse de param yok, zaten pasaportum da yoook :(
3)İran çok uzak, ben aynı şehirdeki arkadaşımın evinde bile kalmazsan, nasıl başka bir ülkede kalırım :S
4)Biz bu kızla aslında o kadarda yakın değildik, ne derece güvenebilirim ona bilemiyorum :S Güvenimi kıracak hiç birşey yapmadı aslında. Aradan 2 sene geçmesine rağmen ve bu arada hiç konuşmamamıza rağmen doğum günümü bile hatırladı ki genelde unutulur...(bu bir değer noktası olamaz biliyorum)Ve ona güvensem bile onun yeni çevresine nasıl güvenebilirim? Unutmamak gerekir, en kötü şeyler hep en yakınından gelir insana... Bir de insanın içine şüphe denilen kurt düşmüşse, neden iki sene sonra diye :) belaçeker olursun, illa ki kötü birşey olur....
Üstelik şu 4. maddeyi yazmış olmam bile bir bakıma ona güvenmediğimi belirtiyor....

Hem gitmeyi istiyorum, hem gitmekten korkuyorum, bahaneler üretiyorum sonucu ile yüzyüze kalıyorum... Aslında korkum oralarda başıma kötü birşey gelmesinden değil (olacaksa eğer; ağzımda kuş tutsamda olur da) bütün bunları(riskleri) hesaba katmışken, başıma birşey gelirse neden bile bile lades dedin diyip, kendimi suçlayacak olamamdan.

En iyisi ben daha farklı bir zaman diliminde bunu düşüneyim...Bu durum, çıkışı olmayan bir labirente benziyor ve herşeyden kolayca vazgeçebiliyorum ya da erteleyebiliyorum....Puuuff bu huyumu hiç sevmiyorum....

Evim, Evlerim

2009-11-26T23:03:00.005+02:00

Evler huzurun en çok arandığı yerler.. Bulursan ne âlâ...Peki ya bulamazsan??

Tedbil-i mekanda ferahlık vardır deyip değiştirmeli...değiştirirsin...

Ama bunu taşınma işini alışkanlığa bağlarsan kötü olur :)

Bu yaşıma kadar tamı tamına 10. kez taşındık... (Güzel soru kaç yaşımdayım, şimdiii bana sorsanız ben 17 yaşımdayım daha, ama resmi olarak 20 diyolarlar :D ) 10 farklı eve, evim dedim, her akşam kapısını çaldım...Kimisinin balkonunu, kimisinin bahçesini, kimisinin tuvalet-banyosunu sevdim. Ama ne şartla olursa olsun nefret etmedim hiç birinden...

Hatırladığım ilk evim, Erzurumda bir bodrum katıydı. Fazla bir eşyamız yoktu, onun için salon denilen yer sadece ben ve kardeşlerimin oyun odasıydı. Orada annemle tahtadan oturma grupları yapmıştık bebeklerime..annem yaptığı civcivin altına uslu durduğum her gün için bir badem şekeri koymuştu...Oradayken gözlük takmaya başlamıştım..
Daha sonra küçük bir akdeniz kasabası, yokuşun tepesinde bir ev ve hemen yukarısında bağ :) Tırmandıkça bulutların içine girdiğini hissederdin, öyle bir yerdi ki... Hiç unutmadığım, yeniden oralarda yaşamak istediğim ama gitmekten çok korktuğum yer... Ya yeni halini beğenmezsem diye...
Sonra Adana...Sıcak...Çok sıcak...Kendi kendine mırıldanılan minik ezgiler ve içlerine hapsettikleri keskin bir duygu...Sarı salıncak..Pencerenin yanına yuva yapan Yusufçuk ve Yusufçuk sesleri her sabah :)
Ve pembe Boyalı evimiz :) Pembe panjurları yoktu ama bahçesi beni benden alırdı :) Annemle oraya çiçekler, sebzeler ekerdik. Çilek ekerdik. Karşı komşumuz Ayşe teyzede alem kadındı...
Altıncı ev; vişne ağaçları ve sessizlik... hayatımın dönüm noktalarından birisiymiş meğer. Ve yeni yeni farkediyorum ki her ne kadar o zamanlar mutlu değildiysem de bana çok şey katmış orası...
Bursa ve 3 ayrı ev... İlki çok büyüktü ısınmak bilmiyordu. İkincisinin arka bahçesinin manzarası çok güzeldi, toplu ulaşıma çok yakındı ama komşuluk yoktu.Yine de tam 5 senedir o evdeydik ve o evle bir rekor kırdık :) İlk defa bir evde 3 seneden daha fazla oturduk. Normal şartlarda evi geç bir şehirde bile 3 seneden fazla kalmazdık :) Hoş benim planım üniversiteyi başka bir şehirde kazanarak bu geleneği bozmamaktı ya, oldu bi kere...

Bu son ev, annemin babamla evlendiğinden beri değiştirdiği 16. evmiş... Bu ev, son olsun istemişti, kendi evi olsun işlemişti ama olmadı... Eğer ölmezsek, en az 1 kez daha ev değiştireceğimiz kesin :) Yazık be kadına...Her defasında topla, taşı, yerleştir, topla :) Çevreye alış, kişilere alış, yeniden komşuluk kur ve ayrıl :)
Acaba babamla evleneceğinde böyle olacağını bilseydi fikri değişir miydi :P

Herşeye rağmen halimize şükretmeliyiz, eminim bizden daha çok taşınanlar vardır...Hem önemli olan şimdi nereye taşındığımız, taşınacağımız değil; son evimize nasıl taşınacağımız ve orasının nasıl olacağı, değil mi...sonuçta kıyamete kadar orda kalacağız...

Miniklerim Bakterilerim

2009-10-28T21:45:00.000+02:00

Ablaları, abileri bakın! İşte bunlar benim mini mini baktericiklerim :) Bunların ekimini mikrobiyoloji dersinde, ben yaptım, kendim yaptım :)

Yaparken çok eğlendim :)

Önce bakterilerimizin rahatça yaşayabileceği steril, besi yeri (yuvarlak kabın içinde) hazırladık. Sonra steril koşullarda yani bek alevinin 30 cm çapında, özeyle (bakterileri almamıza yarayan çubuğa benzer birşey) zikzaklar çizerek bakterilerin besi yerine yerleşmesini sağladık. Ertesi gün bakterilerimiz çoğaldılar ve koloni oluşturdular. Fotoğraftaki baloncuk gibi toplu iğne başı gibi görünen şeylerin hepsi birer koloni... Besiyerine ekim yaparken çok dikkatli olup, sterilizasyondan ödün vermemiz ve amacımızın kolonileri tek tek düşürmek olması gerkiyor.
İlk deneme için gayet iyi olduğumu söylediler :)

Peki biz bu bakterileri ve kolonileri ne yapıyoruz?
Kolonilerin yuvarlak, girintili çıkıntılı, düğmeye benzemelerine, su damlası gibi olmalarına ya da özeyle dokunduğumuzda uzamalarına, besi yerinin bir ucundan diğer ucuna sürüklenmeleri gibi çeşitli özelliklerine bakarak, onların hangi bakteriye ait olduğunu bulmaya çalışıyoruz :)

Bundan başka, bakterileri boyayarak, mikroskopta inceleyiyoruz, bizde bir ışık yakmasını bekliyoruz :)Bundan da yaptım :) Benim boyadıklarım mor mor üzüm salkımları şeklindeydi :)

Daha sonra daha özel testler var onlardan yapılıyor ama ben onları bilmiyorum :D Öğrenince söylerim ...

(Bu bakterilerin ne olduğunu sorarsanız, ben de bilmiyorum :D Ama E.coli olabilirmiş... öyle dediler... )

2009-10-07T20:58:00.003+03:00

Yazayımda, çıksın içimden..kurtulayım artık yaa.. Öff daral veriyor kaç zamandır!

Geçen sene yakın arkadaşlarım dediğim iki kişi çıkmaya başladı. Ve bu sene yüzüme bile bakmıyorlar! Çok umrumdaydınız sanki, ayyh diyorum görünürde ama sinirimi bozuyorlar hem de tahmin edebileceğimden daha çok! Kendimi aldatılmış, bir erkeğe tercih edilmiş görüyorum!
Neden bir tercih sözkonusu olduğunda ben değilde hep başkaları, başka şeyler tercih ediliyor! Ayrıca tercih etmesi gerekmiyordu onun... Ben varken geçen seneki gibi davransalar ya da ben yokmuşum gibi davranmasalar, o da yeterdi... Anlardım onları...

Ama artııık... Geçtiiiii... Geçti iş işten yavrularım, bebeklerim... Çok kırdınız beni.... Hele sen yavru ördeğim...hele sen... Bana selam vermek yerine git, git kime selam veriyorsan ver... amma ayrılınca( ki mutlaka olacak bu, çünkü ikinizde kendiniz değilsiniz, oynuyorsunuz) gelme yanıma yöreme... Ki geleceksin tıpış tıpış... Bilmem hangi yüzle?

Sans Mi İleriyi Gormek Mi

2009-10-06T22:15:00.000+03:00

Mafiamax'ın şu yazısını okuyunca, geçen bahar şahit olduğum şu olay aklıma geldi....

Numara taşımanın başladığı sıralardı, otobüsteydim. Yanımda duran iki kişinin konuşması dikkatimi çekti, başladım dinlemeye. Biri, diğerine numarasını taşımaya gittiğinden bahsediyordu...
Adamın toplamda 50-60 tane numarası varmış, onları çok önceden bedavaya almışmış. Bir operatörden diğerine taşıyarak, ayda bilmem kaç kontör kâr ediyormuş. Elindeki numaraları yıl içine yayarak uzun bir süre bedava konuşma hayalleri kuruyordu :)
İçimden, sen çok zekisin haaa, dedim... Gerçekten de zekiymiş!

Elindeki o kadar hatla ne yaptığını da söyleyim... İçimde kalmasın....

Arkadaş, bir numaradan sadece bir kez katılınabilen kampanyalara katılmışmış... İşi de oymuş zaten... Sülalece, Ankara, İzmir, İstanbul, Bursa ... nerde ne kampanya varsa katılıyorlarmış... Mesela bir keresinde Dalin'in kampanyasına katılmak için kutu kutu Dalin almış... O kadar Dalin'i ne yapmış dersiniz? Belki birini tavlarım diye kasiyer kızlara dağıtmış :D Tavlayamamış o da ayrı :F
Peki birşeyler çıkmış mı hiç? Evet, fotoğraf makinesi, kamera gibi gibi şeyler çıkıyormuş ve arkadaş onları satarak tekrar tekrar paraya dönüştürüyormuş...
Bunu duyan arkadaşı, tam da gönlümden geçeni sordu, kârda mısın, zarar da mı?

Cevap : Kârdaymış!

Bize çıkmıyor hiç bişi ama arkadaş anlaşılan çok ballıymış, araba da kazanır yakında diye geçmişti içimden... Kazandı mı acaba???

Şimdilerde bizim de şansımız açılıyor galiba...
Geçenlerde babama Carte d'Or 'dan 50 tl'lik kart çıkmıştı. Tabi haydan gelen huya gitti....
Bana da kahve fallarında hep sayı(özellikle 3) çıkıyor, loto falan oyna, milli piyangoya katıl falan diyor ama ben kaptırı mıyım paramı hiç.... Hem de bir falın dediğine bakarak...

Çalışkan İkiler Olduk

2009-09-27T01:07:00.002+03:00

Kış uykusuna yatmaya hazırlanıyordum tam da :=) okullar açıldı ...
Bilseniz ne sevindim...Çünkü tatilden sıkılmıştım. Sıkılmıştım, sıkılmasına da diğer yönden de korkuyordum okulların açılmasından...Hala da korkuyorum.

Okulun ilk üç günü benim için orta karar geçti gitti... Çok kimse gelmemişti ama bizim tayfa neredeyse tam kadroydu. Bizim tayfadan ortalamalarını yükseltmek isteyen bazı arkadaşlarımızın diğer sınıfa gitmelerinden ve bazı arkadaşlarımın arasının kötürüm olmasından dolayı bir de ikizimin "cerrah olurdum belki bu alemde uzayda yürümek varken dünyada koşmak niye" diyerek başka rüyaların peşine düşmesinden dolayı tek kalacağımı bekliyordum :D Tek kalmadım ama arada kaldığımı hissettim... bu da güzel :)

Babamın kırk milyon kere söylemiş olmasına rağmen, Bukartımı(otobüslerde metrolarda kullanıyoruz, bir tür paso) vizeletmediğimden(her sene 10 tl karşılığında yeniden kullanabilme hakkı veriyorlar bize) dolayı otobüste ayazda kaldım. Ne bozuk param vardı, ne de kartını isteyebileceğim biri... Kart almaya indiğimde de tek seferlik kartların bitmiş olduğunu öğrendim. Buyurdum ordan yaktım... Bukartı vizeletmeye gittiğimde ise önümde 500 bilmem kaç kişicik vardı ve 3 saatçik beklemeden sonra sıra bana geliverdi ! Bu da süper :)

Bu sene artık çiftliğe daha çok adım atacağımızdan uzun kollu tulum aldım.Yalnız bunun kızlar için olanı yok mudur nedir, aradım ataradım, ayaklarıma karasular indi ama yok! Erkek için olanları da baya büyükler... Ne üstü ne altı olmuyor... Sonunda birşey bulduk da yeniden biçimlendirilmek suretiyle üstüme olur hale geldi. Bari kumaşını da biz alsaydıkta öyle dikseydik...
Cebimde bir ingiliz anahtarı, elimde bir alet çantası eksik! Alışamadım ben bu görüntüye ve alışamadım ben bu çiftliğe... bu süper ötesi :)

Nedense içimden bir ses kötü bir sene olacak diyip duruyor. Sus kız, ağzını hayra aç, desem de; kırk defa kötü olacak derken kötü olur desem de, dinlemiyor!

Herşey güzel olacak, herşey güzel olacak... Ne zaman? ne zaman?

Sairin İntikamı Fena Oldu!

2009-09-17T00:07:00.000+03:00

Şairler meclisinde okunan şiire "lastik gibi nereye çeksen uzuyor" diyen Gül Ahmet'in bu sözüne içerleyen bir şairin kan donduran intikam planı !

Gül Ahmet'in yaptırdığı çeşmede "Gel Kil(çamur) Ahmet çeşmesinden iç kilâb-asa(köpekler gibi) suyu" mısrasını görenlerin çeşmeden su içmeden uzaklaştığı haberleri üzerine, bu rezaleti araştırmaya karar veren V.A.H.A(vişneağacı haber acansı) muhabirlerini şok bir intikam planı karşıladı.

V.A.H.A muhabirleri öncelikle Gül Ahmet'e neden böyle bir mısrayı çeşmesine yazdırdığını sizler için sordu.Gül Ahmet bu iddiaların asılsız olduğunu, orada "Gel Gül Ahmet çeşmesinden iç gülâb-asa(gülsuyu gibi) suyu" yazdığını iddia etti.

Gül Ahmet neden sinir krizi geçirdi?
İspat için çeşmeye giden Gül Ahmet, mahalle sakinlerinden bazılarının mısrayı "Gel Kel Ahmet çeşmesinden iç gilâb-asa suyu" şeklinde okuduğunu duyunca sinir krizine girdi. Şaşkınlıktan ne yapacağını bilmeyen muhabirlerimize ve tehditler okuyan Gül Ahmet'e; "Ayılana gazoz, bayılana limon" diyerek müdahale eden çarşı esnafı, birer limonata ikram etti. Biraz olsun sakinleşen Gül Ahmet, bu mısrayı yazdırdığı şaire tazminat davası açacağını, bunun bedelini ödeteceğini söyledi.

Gül Ahmet'in büyük gafı!

Muhabirlerimizle beraber şairin evine giden Gül Ahmet'i, şair büyük bir nezaketle karşıladı. Acı kahvelerimizi yudumlarken şair çeşme hakkında merak edilenleri ve fazlasını anlattı. Bu sırada ortaya çıkan akıl almaz intikam planı ise başta Gül Ahmet olmak üzere tüm dinleyenlerin ağzını açık bıraktı!

Ve İşte Şairin ağzından akıllara zarar intikam planı:

"Ara sıra bizim muhteremlerle şairler meclisinde buluşuruz.Orada şiirler okur, eğleniriz. Bu şair meclislerinden birinde "Gül Ahmet" de vardı. Şiirlerimizi okuduktan sonra Gül Ahmet'in "Bu şairlerin sözleri de lastik gibi, nereye çeksen uzuyor." dediğini duyduk. Bu bize çok dokundu, çok içerledik. İşte o vakit Gül Ahmet'e bir ders vermeli dedim, fırsat kollamaya başladım. Bir gün beklediğim fırsat ayağıma geldi; Gül Ahmet çeşmesine tarih düşürecekmiş! dediler. Elleri, kolları sıvadım bir kıt'a yazdım. O da çok beğendi ve çeşmesine yazdırdı. Çeşmenin üstünde "Gel Gül Ahmet çeşmesinden iç gülâb-asa suyu" yazıyor. Bu mısranın ecbet hesabındaki karşılığı 910 yani miladi 1505 yılıdır. Bu tam da Gül Ahmet'in istediği şeydi. Gül Ahmet'in yanlışı yoktur. Yalnız, diğer türlü okuyanların, gülü; kil, kül, kel diye okuyanların, da yanlışı yoktur. Bu Osmanlıca'nın biz şairlere sağladığı bir zenginliktir. Ben de bunu kullandım, malum biz şairlerin sözleri lastik gibidir!" dedi.

Bu sözler üzerine yaptığı gafı anlayan Gül Ahmet, şairden özür diledi; bu sanat önünde eğildi. Çeşme başında savurduğu tehditlerden dolayı yüzü kızaran Gül Ahmet, dava açmaktan vazgeçtiğini açıkladı. (V.A.H.A)

Arpali Bugdayli Olsun

2009-09-08T01:11:00.000+03:00

Ablamın düğünü sayesinde, öğrendiğime göre bizim oralarda, gelinle damat evlerine girerken üstlerine "buğday, arpa ve mısır" atılırmış.Her ne kadar biz bu geleneği uygulamasakta "Nerden geliyor bu gelenek, neden buğday, arpa, mısır?" derken Hatay'da bir teyze tüm merakımı giderdi.

Buğday ve arpa, bereketi; mısır ise bu mutluluğa eşlik eden konuklara iyilik temmennisini temsil edermiş.( Bu geleneğin sonucunda "darısı başına" deyimi çıktı galiba :) Çünkü bizim oralarda mısıra "darı" da denir. [Darı Nedir?] ) Çocuklar, mutluluğun bereketi kabul edildiğinden, buğday ve arpa, çocukları da temsil edermiş.Yani birisi size "Arpalı buğdalı olsun" dediğinde, hem kızın hem oğlun olsun, demek istermiş :) Arpa derken kız, buğday derken erkek çocuk kast edilirmiş.

Bunu duyar duymaz aklıma Eski Mısır :) geldi. Arpa neden kızı, buğday neden erkeği temsil ediyor sorusunu çözer gibi oldum sanki :) Buğdayın, arpadan daha değerli olmasından; erkeklerin kızlardan daha üstün tutulması, istenilir olmasından da kaynaklanıyor olabilir ama bence az sonra anlatacaklarımla da bir alakası var. (Sanki biraz karışık oldu cümle? ) Uzatmadan başlayayım anlatmaya ...

Eski Mısır'da gebelik testinde ve hatta ceninin cinsiyetini belirlemede "arpa ve buğday" kullanılıyormuş. Düşünün adamlar bundan kaç zaman önce daha gebeliğin başlangıcında çocuğun cinsiyetini belirleyebiliyormuş :) Bizim gibi tatlı yersen erkek; ekşi yersen kız olur,değil yani... Peki bu iş nasıl oluyormuş?

Hamile olduğundan şüphe eden kadın ve hamile olmadığı bilinen bir kadın, kendileri için birer arpa, birer buğday torbası hazırlayıp, sabahları kendi torbalarını idrarlarıyla suluyorlarmış. Eğer hamile olduğundan şüphe eden kadının tahıl torbaları, hamile olmayan kadınınkinden önce çimlenirse; kadının hamile olduğu anlaşılıyormuş. Yok iki kadının torbaları da aynı zamanda çimlenirse gebeliğin olmadığı anlaşılıyormuş.
Bebeğin cinsiyetini belirlemeye gelince, hamile kadının torbalarından, buğday önce çimlenirse, bebek erkek; arpa önce çimlenirse, bebek kız demekmiş. Tüm bu olayların gerçekleşmesinin ardındaki giz ise tabi ki hormonlar :)
Hamilelikte birçok hormon görev aldığından, idrarla atılan hormon miktarı da daha çok oluyor; arpalar buğdaylarda doğal olarak daha çabuk çimleniyor. Bebeğin de hormonları olduğunu ve onun cinsiyetine göre salgılanan hormonları da düşündüğümüzde buğday ve arpanın neden farklı zamanlarda çimlendiklerini biraz olsun anlamış oluyoruz :) Bugün kullanılan gebelik testlerinin de mantığında hormonlar yatıyormuş. (Daha ayrıntılı bilgi: Eski Mısırda Gebelik Testi)

Baş Aşağı Çevir

2009-08-30T01:02:00.001+03:00

Küçükken öğretmenlerimden birisi bir resim göstermişti. Bir kadın vardı. Muntazam taranmış saçlarının üstünde hoş bir taç..Kürkler içinde güzel ve kendinden emin bir yüz...
Daha sonra resmi baş aşağı etmişti..
Yine bir kadın vardı, eskimolar gibi giyinmiş, yüzü kırış kırış...Gözleride üzgün bakıyordu.
İşte sigara içerseniz böyle olursunuz, tarzında bir şeyler söylemişti :-P Aslında o an neler söylediğinden çok resim ilgimi çekmişti, onun için ne söylediğinden tam emin değilim ama sigara ile ilgili birşeydi gibime geliyor :)

Bugün, bir sitede o resme benzeyen başka resimler gördüm. Aklıma o resim geldi :) Hayatın, ne zaman resmi baş aşağı edeceği belli olmuyor, dedim kendi kendime. Rezilde edebiliyor, vezirde... Sonra aklıma geçen günkü "Var mısın Yok musun" yarışması geldi, hani son dörde üç tane 500 bin ile giren adamın olduğu gün..Yarışmacıya gelen teklifi değerlendirirken kutu açan arkadaşlardan biri (elini ters düz ederek) bu para adamı böyleyken böyle yapar; 500 binse (elini yukardan aşağıya çevirerek) böyle yapar, demişti...Hoşuma gitmişti tabiri....Evet, para da değiştiriyordu resmi... Zamanı yenerek, çarpıtıyordu gerçeği :) Ama her şey sonunda olacağına varıyordu. O zaman elimizdekinin kıymetini, elimizdeyken bileceğiz, gibilerinden düşündürdü beni.

Biraz aradıktan sonra buldum. İşte o resim :

Bu resme benzer daha fazla resim isteyenlere: Zateevo (Resimlerin yanındaki yöresindeki sarı kapsüllere tıklayınca, resimlerin ters çevrilmiş halleri görülebiliyor.)

Kopuk Kopuk

2009-07-22T21:31:00.000+03:00

Bol köpüklü blog hayatımıza kopuk kopukta olsa devam....

Meyve Oturtma :P

2009-06-22T22:57:00.000+03:00

Bugün temizlik günüydü...Evin yarısını süpürdüm ve bir de halı sildim.Çok yoruldum, ellerim parçalandı...
Bazıları için bunlar ne ki..Hergün yaptıkları sıradan işler..Ama benim gibi ev işi yapmaktan uzak biri için bunlar gerçekten çok zor işler...Ve abartmıyorum, gerçekten ellerim parçalandı, çünkü kaç gündür onu bunu yıkamaktan ellerim şişmişti...
Temizlik anlayışım, Elif Şafak'a göre "Radikal Temizlik"çiymiş :) Bunu da yeni öğrendim :=) Radikal temizlikçiler, evi bir bütün olarak değil de parça parça temizlerlermiş, tüm bir günlerini sadece, misal mutfağı, temizlemek için harcayabilirlermiş.Ve tabiki bunların temizlik için belirledikleri bir gün olmazmış oysa ki geleneksel temizlikçilerin kesinkes günleri olurmuş ve o gün evin ucunu bucağını, kıyısını köşesini temizlerlermiş.

Ben saydığım işleri yaparken sevgili ikizimde mutfakta bize yemek yapmakla meşguldü.Ve ödül olarak bize adını "kayısı oturtma" koyduğumuz, pekte bildiğimiz oturtmalara benzemeyen meyveli buz :) Yaptı.Eminim başka bi adı vardır bunun ama kayısı oturtma dedik gitti... Ben beğendim, siz de deneyin bakalım beğenecek misiniz :P

Malzemeler:

Kayısı + Kiraz (isteğe bağlı iki çeşit meyve örn;şeftali+vişne, kavun+karpuz...)
Krem Şanti
Pudra Şekeri

Yapılışı:

Meyvelerin kabuklarını soyunuz, kirazın da :)
Buzluğa koyunuz, 1-2 saat beklesinler-dikkat edin tamamen donmasınlar..
Meyveleri dolaptan çıkarın ve pudra şekerine bulayın.
Tekrar buzdolabına koyun ama bu sefer tamamen donsunlar.
Bir tabağa yerleştirin kayısıları, üstüne bol krem şanti koyun.
Kirazları, k(e)rem şantinin(:oD) üzerine koyun.

Süsleme:

Kirazların üzerine biraz krem şanti ile antep fıstığı, fındık vb. konulabilir ya da başka meyvelerde araya katılarak kule şekli verilebilir.Krem şanti yerine dondurma da kullanabilirsiniz.Zevkinize kalmış :)

Servis, tabiki soğuk, yanında da soğuk birşeyler..

Olmak İcin Daha Erken

2009-06-08T22:32:00.000+03:00

Ölümü düşünüyorum ara sıra..şu an da olduğu gibi..

Ve farkediyorum, her seferinde, ölüm haberlerinin benim için ne kadar anlamdan yoksun olduğunu, ölümü ne kadar monoton algıladığımı...Tüm varlıklar hatta insanlar doğar, büyür, yaşar ve ölürler...Hepsi bu!

Bu kanıksayışın sebebi belki de hiç sevdiğim birini kaybetmediğimden ya da kaybettiklerime söylenecek bir çift sözümün olmamasından ya da her gün onlarca kez duyduğum 3.sayfa haberleri ile selâlardan... Oysa ki insanlık için ölüm çok büyük bir olay... Bazısının iple çektiği bazısının, şifâlar aradığı...

Hayatımda ölen birinin ardından hiç ağladığımı hatırlamıyorum...Hayır, hatırlamıyorum. Vefatı hafızamda yer etmiş ilk kişi sanırım Barış Manço.Ama hayır, onda da ağlamıştım...
Sadece birisi için çok üzülmüştüm, onu hatırlıyorum.Ama, o da öldüğünden değil...ölürken çok yalnız öldüğünden...O sıralar ben de çok yalnızdım, galiba onun yerinde olmak istediğimden üzülmüştüm ama ağlamamıştım.

Bazen suçluluk hissediyorum, duyduğum vefat haberlerine bu kadar kayıtsız kalabildiğim için.Ama ne oluyorsa, bir iki gün içinde hatta o kadar bile sürmüyor üstümden sıyırıp atabiliyorum bu hissi.

Acaba çok sevdiğim biri hakkın rahmetine kavunca ne yapacağım, merak ediyorum ve öyle bir günün gelmemesi için içten içte dua ediyorum.Korkuyorum o günle yüzleşmekten, kendimle yüzleşmekten...Ben ölmeden, sevdiklerim ölmesin istiyorum..

Ölmek için daha erken, dünyaya adımızı kazıyamadık...bırak altın harfleri, kumun üstüne bile...
Hoş kazıyacak gibi de pek durumuyoruz ama kazık çakacak halimiz de yok dünyaya...

Duvar

2009-05-03T23:42:00.002+03:00

fotoğraf demeye otuzikibinkırkaltı şahit ister ama..fotoğraf diyerek ekliyorum; sanal dünyamdan sanal bir fotoğraf ve bir amblem mi desem logo mu desem, ne desem bilmediğim bir şey...ve bu ikisini okuyabilene otuzüçbuçuk kere Maşallah..

"ya gördüm neyleyim insanlar vardı duvarın içinde.

ya ben hep duvara konuştum ya da duvar değil konuştuğum,

içinde insanlar var.

nedense beni anlasın istedim içinde insan olan duvarlar.

bilmiyorum,belki de ben gerçekten delirdim onlar haklı belki de.

içinde değil duvarların insanlar sadece arasındalar."

Cilek Yardımı

2009-04-06T23:09:00.000+03:00

Saklıda besleyip, yazın çilek olmasını beklediğim varlık..

annemin yılbaşı çiçeğinin polenleri..

Neyin Uğruna Çabam?

2009-04-06T21:21:00.001+03:00

Şeytanın Pabucu

2009-04-02T00:08:00.001+03:00

bu sıralar herşey üstüme üstüme geliyor... erkekseniz teker teker gelin, diyorum ama heyhat...duyan kim..

vitrindeki mankenmiş..doldurulmuş sincapmış...
kendini bilmezlermiş, haddini bildirirlermiş...
yosun artık yokmuş, şenlikler varmış bir de fotoğraf yarışması...
turuncuyu da kapmışlar, canı cananının canını okumuş...
yan bakmışmış, bakmazsam görmezmişim...
anatomiymişmiş, tam da piknik havasıymış...
üçüncü sorunun cevabı da neymiş, loto, toto, kolera...
uçukmuş uçuverememiş, kanadı kırılmış...
vay anasını...18 nisan... bir nisandan önceymiş...
köpekten de diş-çiden de korkarmışmışım...
kesmiş...konuşma, tarçın, süt, el...
gustav otuziki dişli bir kasırgaymış...
alfa romeoyu kaybetmiş...delta karalar bağlamış...Mrrr...
cerrahmış...resim...14 haftalık imza, ipini çekmeye ramak kalaymış...
merdivende tekmiş...one minute...
bir ziyaretçim varmış...fizik..ezber...
alt -tire- üst -tire- çanaklı tire
sen nasıl bir insansın?
incler, cinler sağdan soldan gelmişler...

kaç-kaç-kaç...keçileri kaçırmaya bir adım...
üzdüm, üzüldüm; kızdım, üzüldüm; sustum, büzüldüm çok üzgünüm...
Ya ben bir fazlalığım ya da var bir fazlalığım... acıma yıkıldım...

Sonuç olarak; hala hayatta olmama karşıyım..yetkilileri göreve çağırıyorum...benim bir hal çareme bakınız....lütfen..

CumalıKızık

2009-02-15T18:08:00.001+02:00

Selam ballar ben geldim hem de cumalıkızık fotoğraflarıyla geldim.Orasıda neresi ki?
Şimdi hemencik anlatayım..Cumalıkızık, Bursa'da bir köy :) Meşhur bir köy :) Kınalı kar, Yeşeren Düşler, Kurtuluş, Kuruluş gibi gibi dizilerin çekildiği turistik bir köy.. Turistik önemi nerden geliyormuş, mimarisinden geliyormuş.Ordaki evlerin bir çoğu geçen zamana rağmen yıkılmayıp hep beraber ayakta kalınca tarihi bir doku zenginliği oluşturmuşlar.(Daha ayrıntılı bilgi isteyen googleye soruveriversin..)
Geçen hafta sonu okullar açılmadan azıcık kendimize ödül verelim dedik, köye gidelim dedik.Dedik amma yolu hiçbirimiz bilmiyoruz, yakın çevreden şöyle bir araştırma yapınca kimsenin oraya gitmediğini öğrendik(ablam gitmişti ama nasıl gidileceğini bilmiyordu, Allah'a emanet arkadaşlarıyla gitmiş...)
Neyse imdadımıza google yetişti bir de benim sivri zekam :P (Bursa'ya gelipte gidecek olanlar yolu tarif ediyom iyi dinleyin.Eğer otobüsle gidecekseniz 22 numaralı otobüs, Ulucaminin karşısındaki postahanenin olduğu duraktan binince yarım saate kadar götürüyor.Minibüsle gidecekseniz santral garajdan gidiliyormuş.Arabanızla gidecekseniz Ankara yoluna geçin, Yıldırım tarafına doğru ilerleyin tabelalar size yardım edecektir ama Kınalıkar Kestane Şekerlerine gelince sağa dönün, ayrıca karşı şeritte Pasific Petrol İstasyonu var, döndükten sonra hiç bir yere sapmadan dümdüz yoldan gidin.)Ve ta ta taaam işte Cumalıkızık!

Köyün camisi,Reçel ve erişte satan bir teyze, Portakal reçeli yapan bir el(sağ), Köyün evlerinden bazıları(sol)

Bir sürü fotoğraf çektik, köyü baştan aşağı gezdik.Cin aralığı denen sokağı-dünyanın en dar sokağıymışmış- uzun arayış sonunda bulduk.Köyün Etnografya müzesini de, hadi.. hadi.. nerede kaldın feryatları, arasında gezdim.Sabah hava kapalı olmasına rağmen, öğlene doğru açınca güzel bir gün geçti.Kısmetse baharda daha kalabalık olarak tekrar gitmeyi planlıyoruz.

Evcil Hayvan Almak İstiyorum

2009-02-09T20:33:00.008+02:00

Geçen hafta bizim okulun hemen yanındaki hayvan hastanesine gittim.Orada gelen hastalarla, hasta sahipleriyle ilgilenip, doktorun yani veteriner hekimin yaptıklarını gözlemlemeye çalıştım.Amacım hem mesleği daha yakından tanımak hem de şu üç hafta tatilin, şu son haftasını boş geçirmemekti.

Togo, Diana, Dost, Cash, Linda, Kara Murat, Minik, Oğluşum, Pasaklı(biz koyduk), (havai)Fişek, Şirin, Rot... Bunlar muayene ve tedavilerinde benim bulunduğum hastalardan bazılarının adları.. Diana, Linda, Çıtır bunlardan çok şanslı olanları.Çünkü durumları ağır olsa bile onları çok seven ve onlara çok iyi bakan sahipleri var.Togo, Pasaklı, Cash ise maalesef onlar gibi şanslı değil.Evet sahipleri, daha doğrusu onlara bakanlar, onların hastalıkları ile ilgileniyorlar, bakımlarını yaptırıyorlar ama kendilerini buna zorunlu hissettiklerinden.

Sahibi Togo'yu, oğluna; Mia'yı kızına, çocuklarının ısrarı üzerine, hiç istemeye istemeye almış.Çocukların tüm gün okulda, babanın ise işte olmasından dolayı Togo ve Mia'nın bakımı evin annesine kalmış.Evin annesi hala hayvan beslemek istemese de, Mia'yı Togo'dan daha çok sevmiş ve onunla ilgilenmiş.Zavallı Togo'yu biraz ihmal etmiş hatta bir gün ona yemek vermeyi unutmuş...Bu olaydan bir hafta sonra ise Togo hastalanmış, iştahı kesilmiş ve halsizleşmiş.Muayenesinde immun ilişkili anemi teşhisi konuldu.(Bence Togo'nun hastalanamasında bir hafta önceki olayın etkisi çok büyük.Çünkü Togo düzenli kontrolleri yapılan bir çocukmuş ve parazit dışında bu kadar ani bir anemi gelişmesine neden olacak birşey ben bilmiyorum.Bilen insanlık namına aydınlatsın beni...)

Cash ise, sahibine doğum günü hediyesi olarak gelmiş.Sahibi ilk başlarda ilgilenmesine rağmen daha sonra Cahs'ın bakımı evin annesine kalmış.Sebep yine belli, anne evde, çocuk okulda, baba işte..Cash'ın bize getirilmesinin sebebi ise kriz geçirmesi, düşüp bayılmasıymış.Meğer kalbinde perikardiyai effüzyon (kalp zarında sıvı toplanması) varmış.Yaşlı olduğundan ameliyata dayanamayacağı düşünülüp, sadece ilaç tedavisi yapılmasına karar verildi.(Durumu baya ağır olduğundan pek fazla yaşayacağını düşünmüyorum.Ama bu durumda bile Cash'ın asıl sahibi, Cash'ın refakatçilerinin arasında değildi!)

Bu yandaki şekerin adını bilmiyoruz onun için biz ona kısaca Gold diyoruz :)Sahibi onu bayramda bırakmış buraya ama daha sonra hiç arayıp sormamış.Gold'cuğumuz kendini garip hissetmesin diye bol bol seviyoruz :) Ama aklım almıyor, nasıl olurda bir insan bu kadar güzel bir köpeği hastane köşelerinde bırakıpta gider ve bir daha hiç arayıp sormaz. Tamam, çok önemli işleri olabilir, ailesinden birisi hasta olmuş, onunla ilgileniyor olabilir, ama neden arayıpta bir haber veremez? Onu bekleyeni hiç mi düşünmez?

...belki de krizden etkilenip, artık ona bakmama kararı aldılar? Ne yazık...

Tüm bunları anlattıktan sonra yaklaşık uzaklaşık nereye geleceğimi tahmin etmişsinizdir.Lütfen anlık istekleriniz için bakamayacağınız hayvan almayın.Evcil hayvan bakmakla, bir bebeğe bakmanın hiç bir farkı yok.Aynı bir bebek gibi o da derdini açık açık anlatamıyor.Herşey sizin anlama kaabiliyetinize, hissiyatınıza bağlı...
Çocuklarınız sizden evcil hayvan istediğinde veya ona evcil hayvan hediye edildiğinde, onunla açık açık konuşun.Bunun nasıl büyük bir sorumluluk olduğunu hissettirin ona.(Abartın da demiyorum.) Bunu yaparken aynı zamanda kendinizi de sorulayın, ilerde çocuğunuz sıkıldığında veya herhangi sebepten dolayı artık ona bakmak istemediğinde, sizin tavrınız ne olacak? Siz ona bakmaya, ilk baştaki heyecan ve şefkatle devam edebilecek misiniz? Yoksa en kolay yoldan ondan kurtulmak ya da zorunlu hissederek ona bakmak mı olacak yapacağınız?
Elinizi vicdanınıza koyup, dürüst olarak cevap verin kendinize ve sebepleri tek tek anlatın çocuğunuza.Sonra hala bakabileceğinizi düşünyorsanız, ailenizin yeni üyesine/üyelerine ad düşünmeye başlayabilirsiniz :)

Başak

2009-01-30T15:24:00.001+02:00

Yaşasın İnek Olmak

2009-01-30T13:25:00.002+02:00

Tikkat Tikkat sayın yolcularımız bu yazı sırf hava atmak için yayımlanmıştır :F

Bu dönem her sınav öncesi havamı aldım gerek arka balkona çıkarak, gerek umduklarımı bulamayarak.. Ama ne oldu, sınavlar bana umduğumdan fazlasını verdi ve şimdi hava atıyorum..Hakkım mıdır? Vardır heralde... O zaman;
kıskananlar ÇATlasın anam bacım..

İnek diyenlere, ineğim işte inek ! Ve inek olmakla gurur duyuyorum..Yaşasın inek olmak! Mööööö

Bir Demet Mutluluk Lütfen

2009-01-24T19:51:00.001+02:00

Öyle bir an gelmişti ki, kendimi çok sıradan hissetmiştim..Yaptığım herşey birşeyin taklidi, söylediğim herşey bir başkasınındı sanki..Kendimin o olduğunu kabullenemedim...Sertap'ın dediği gibi kendime yeni bir "ben" lazımdı artık...Ve arayışım başladı...
Sonunda bir parçamı origami içinde buldum, diğerleri bilmem nerelerdeler ama bu beni mutlu etmeye yetti.

...Bu demeti geçen gün gecenin iki buçuğunda ikizimle beraber yaptık.Ben ona zambak yapmasını, o da bana nilüfer yapmasını öğretti.Fotoğraftaki tüm zambaklar onun, nilüferlerse benim...

Duyduk Duymadık Demeyin

2009-01-24T16:48:00.001+02:00

Filistin için kendi çapımda ufak bir yardım kampanyası başlattım :) Kampanyada şuan elimdeki en büyük yetenek olarak gördüğüm astrolojik analizleri kullanmak istiyorum. İyilikten maraz doğmaz umarım. Amacımın doğru anlaşılmasını umut ediyorum.

Kampanyamın özeti şu: istenilen yardım kuruluşunun banka şubesine Filistin adına en az 50 ytl bağış yapana doğum haritası (horoskop) analizi ve en az 100 ytl bağış yapana aşk uyumu (sinastri) analizi yapacağım. 09.01.2009 tarihinden itibaren Filistin adına yapılan yardımların dekontlarını ve (analiz için gereken) doğum bilgilerini mailime gönderen herkesin analizini en geç 1 hafta içinde mail adreslerine göndereceğim.

Çilekli Süt'ün bu e-postası sayesinde, başlattığı kampanyadan haberim oldu ve belki ilgisini çekebilecek kişilere ulaşabilirim amacıyla bunu paylaşmak istedim.
Çok öncelerden çileklim bana da burç analizi yapmıştı.Beni hiç görmemiş biri olarak güzel biri olduğum/olacağım tahmininde bulunmuştu (yükselenler otuzlarında kendini göstermeye başlıyormuşmuş, onun için kırkıma kadar doğruluğu hakkında yorum yapamam) ve ne yap et sanatla ilgilen demişti :D İlgilenenler için şunu demek istiyorum kısaca tutturuyor hem de bayaa bayaa :D
E-Postada ayrıntılarıyla anlatmış Çileklim ama daha ayrıntılı bilgi isteyenler "Çekilişsiz Kurasız Herkese! Filistin'e Yardım Et, Analiz Kazan" yazısına göz atabilirler.

Bu arada Filistin için bir kampanyada Trt, Pazartesi günü başlatacakmış.Onun için ayrıntılı bilgiyi 25 Ocak 09'da Günbegün Programından öğrenebilirsiniz.

Artıı EvvelZamanİçinde arkadaşımız bloglar arası kitap hediyeşlemesi kampanyası düzenliyor.Kampanyaya katılacak arkadaşlar doğum tarihleriyle beraber bu yazının altına "Ben de varım" tarzında mesaj bırakıyorlar.Kura sonucu kimin kime hediye alacağı ayın birinde kesinleşiyor ve 1-7 Şubat tarihlerinde (pasta-poğaça ile kafayı bozdum heralde "tarih" yerine kaçtır tarif yazıyorum) hediyeler postalanıyor.Kampanyaya katılım için son gün 31 Ocak.
Ben bu kampanyayalara katılamıyorum gerçi ama belki sizin ilginizi çeker diye, bir söyleyeyim, dedim.

Gunesim Tersten (Mi) Dogmus

2009-01-18T12:47:00.004+02:00

Monoton Maraton Mu!

2009-01-09T20:42:00.002+02:00

Her ne kadar monoton desem de renkli bir hayatım var, kabul ediyorum hem de rengarenk!Gün geçmiyor ki başıma bir şey gelmesin.Anlatıyorum sıkı durun..
Bugün saat 9:30'da ve 11:00'da olmak üzre iki sınavım vardı.Erkenden evden çıkıp, okula gittik, sıramıza oturduk.Önümde "rehavet" arkamda "leylek" var.
Rehavetle anlaşıp teşkilat mı kurmak diye düşünüyorum ama rehavetle şimdiye kadar sadece bir iki kelime konuşmuşluğum var-danışman hocamız aynı olmasa, o da olmayacak- ve biliyorum rehavetin bu dersi kötü.Ayrıca o, benimle veya bir başkasıyla konuşmayacak kadar havalı değil ama çekingen mi desem, yoksa ne desem bilemediğim bir insan evladı.Kanımca sırf kimselerle muhattap olmamak için derslere bile geç gelen biri...Dediklerine göre üniversitede kalmak istiyormuşmuş, hocalarla da arasını sıkı tutuyormuşmuş...
Leylekle anlaşsam o hiç olmazdı.Önümdekinden zor kopya çekerken/çekemezken, arkamdakinden çekebileceğime inanmam tam bir fiyasko olurdu, değil mi.Neyse "Bismillah" deyip, kendi yağımla kavrulmaya karar verdim ve sınavda bir güzel oturdum.Oturdum deyince sanmayın hemen kalacağımı evvelallah kalmam ama notumda pek iyi olmaz heralde...
O moralle gireceğim diğer sınavda, önümde yine rehavet, arkamda leylek, sağ ve solda boşluk..Sınav başlamadan önce, şu rehavete bir iki laf atsam mı acep, diyorum ama düşünceden öteye geçemiyorum.Yanıma gelen Art ve Balım2 ile iki laflıyoruz, bekliyoruz ki o atlasın muhabbete, yok nafile bekleyiş...Ve sınav...Nazar etme nolur çalış senin de olur, diyerek hava atılabilecek bir sınav...Ama aklının bir köşesinde sınavlar varken, bir türlü veremeyip, elinde kalmış bir al zambakla, aynı bir ayçiçeği gibi arkasından baktığında güneşe, hiçbirşey hissedemiyorsun kırıklıktan başka...Zambak gibi ben de boynumu büküp eve gitme yolunu gözlüyordum..Bu arada pasta yiyelim diye öneri gelidi, neyi kutluyoruz, kötü geçen bir haftayı mı, dedim...Bilmiyorum ki haftanın asıl bombası az sonra avuçlarımda patlayacak!

...Yuttum galiba...
Ne! Ne! Ne! İnanmıyorum, nasıl oldu? Yuttun, emin misin?
...Değilim, ama galiba yuttum...Ölecek miyim şimdi ben? Nolacak? Ya yuttuysam?
İnanamıyorum sana, nasıl olur ya..Koş, hemen lavaboya koş..
...Olmuyor, yuttum..Yuttum!
Vil, Sun, yuttum diyor napacaz?Allah'ım sen akıl fikir ver..

Acile gittik.Yabancı cisim yuttu arkadaş, ne yapacaz şimdi? derken iki saat koşuşturduk.Sinir veznedarlarla muhattap olduk, iki kere yanlış tarif ettiği senet bürosunu bulamayıpta, üçüncü kez sorduğumda "Kaç yaşındasın sen" diye çıkıştığında "19, 19" deyince,çok küçük gösteriyorsun da, dedi kıvırdı.20 yaşındaki beni -demesi bile ne kadar üzücü- mesud etmeye yetmedi bu iltifat (!)
Doktor ablalarda içerde koşturdular bu arada, röntgen möntgen çektiler..1 cervical, 1 lumbal..Olmadı baştan 1 cervical, 1 throacal :)
Beni boş yere oyalayıp duran veznedara kızan ve gözüme giren doktor ablaya ben de elimde kalmış boynu bükük zambağımı verdim.Başkası için yapmıştım bunu ama size kısmetmiş, dedim..Teşekkür etti, bu zerafeti anlamayanı kınadı...İyi de etti ama ona söylememiştim ki, sırf onun için sınava çalışmayıp bu zambağı yaptığımı :) O dediğim kimdi, onu da bilmiyordum gerçi ama..

Sonunda arkadaşın gerçekten yabancı cisim yutmuş olduğu anlaşıldı ama Allah'tan hapı yutmamış..Vadesi dolmamış...İki üç güne çıkar bi' yerlerinden, ye, iç, ders çalış, demişler :D Yarın bir daha gideceğiz kontrole, kötü bir şey çıkmaz İnşallah..

Bir gün de böylece akıp gitti....Ama böyle bitmemeliydi bugün..daha değişik hayal etmiştim ben...
-
DipNotçuk:Yukardaki şarkıyı rehavete armağan ediyorum.Adı Çeçen Kızıymış :) Ne alaka şarkıyla, kel alaka :D

Axis Küpe, Güneş Kolye

2008-12-28T19:03:00.004+02:00

Şaşkın vişne ağacı, annesinin kaynattığı tavuğun boyun omurlarını, lades kemiğini çöpten toplar.Amacı kanatlıların kemiklerine çalışmaktır çünkü anatomi dersinde Müzeyyen'le-tavuk iskeleti denmesine alınıyor- ilgilenmemiştir.Topladığı kemiklerle biraz çalışan zeka küpümüz, daha sonra bu kemikleri birkaç işlemden geçirip, kuruttur, küpe yapmaya karar verir ve simli ışıl ışıl bir oje ile boyar.Ojenin kokusu gittikten sonra ta ta taa taaam: İşte Axis Küpe :)

Çok zaman önce vişne ağacının maharetli ikizi boncuktan güneş şeklinde naif bir model yapıp, vişneye verir.Bir gün ansızın bunu hatırlayan vişne ağacı, annesinin gözlüğünün ipini evirir, çevirir ve bu ikisini birleştirirverir.Ve ta ta taa taaam: Güneş Kolye