tag:blogger.com,1999:blog-4583018622421903292009-11-25T08:09:18.639+07:00ธุลีดินhttp://www.blogger.com/profile/04084356695342632742kratomtuleedin@gmail.comBlogger3562625tag:blogger.com,1999:blog-458301862242190329.post-51913416091795702372009-09-16T05:22:00.001+07:002009-09-16T05:56:14.027+07:00<img style="margin: 0px 5px 0px 0px" align="left" src="http://lh3.ggpht.com/_dZu5BmZKpTY/SrATbzGTEyI/AAAAAAAAA0o/GU1H5arjxvk/nonjang_thumb11.jpg?imgmax=800" /> <p>ได้รับหนังสือจากสำนักพิมพ์ผีเสื้อ ซองกระดาษอย่างดี มีซองบับเบิ้ลอีกชั้น แนบกระดาษเนื้อความบอกว่า 'หากมีหนังสือเล่มนี้แล้ว กรุณาบริจาคห้องสมุด' </p> <p>สำนึกแบ่งปันกันอ่านผลิบานขึ้นในใจ</p> <p>หนังสือของสำนักพิมพ์ผีเสื้อปราณีตสวยงามทั้งเล่ม เอาใจใส่รายละเอียดกระทั่งตัดมุมโค้งมน น่าจับ น่าถนอม เมื่ออยู่ในมือแล้วยากเหลือเกินหักใจผลักไสให้ไกลตัว</p> <p>แต่ความตั้งใจงดงามของสำนักพิมพ์ผีเสื้อที่ส่งหนังสือให้โดยรับภาระค่าใช้จ่ายทั้งหมด ทั้งยังไม่ลืมเตือนสติ 'อย่าได้หวงเก็บหนังสือให้ฝุ่นจับอยู่บนหิ้ง' ครั้นได้รู้จัก 'น็อนจัง' กับเพื่อนสุนัขจิ้งจอกพูดได้ของเธอ ยิ่งไม่มีเหตุผลใดหลงเหลือที่จะเก็บความงดงามนี้ไว้กับตัว&#160; </p> <p>เรียนตามตรงว่า 'อาลัยอาวร' </p> <p>แต่หาก 'น็อนจัง' สามารถเดินทางไปบอกเล่าผู้คนให้เห็นค่าของ 'การแบ่งปัน' สิ่งนั้นชุ่มใจเสียกว่าอาลัยอาวรจะหน่วงรั้งไว้..</p> <p>'น็อนจัง' ออกเดินทางไปห้อง 510 ดินแดง ที่ซึ่งนักหัดเขียนสาวกำลังขมักเขม้นรังสรรค์งานเขียน หวังนอกจากอรรถรสเนื้อหา น็อนจังยังสามารถบอกว่าวรรณกรรมเยาวชนที่งดงามนั้นเป็นอย่างไร..รอรับได้เลย</p> <p align="center"><a href="http://tuleedin.blogspot.com/search/label/%E0%B8%AB%E0%B8%99%E0%B8%B1%E0%B8%87%E0%B8%AA%E0%B8%B7%E0%B8%AD%E0%B9%80%E0%B8%94%E0%B8%B4%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B2%E0%B8%87" target="_blank"><img src="http://lh3.ggpht.com/_dZu5BmZKpTY/SrATiKa2UuI/AAAAAAAAA0w/odpj364x5DI/bookwalker1_thumb16.jpg?imgmax=800" /></a> <br /><strong>หนังสือเดินทาง</strong> รับแรงบันดาลใจจาก <a href="http://www.bookcrossing.com" target="_blank">www.bookcrossing.com</a> เมื่ออ่านจบหากเห็นว่ามีคุณค่า กรุณาส่งต่อให้กัลยาณมิตรที่รักชอบในทางเดียวกัน หากคิดว่าเนื้อหายังไม่ดีพอ กรุณาวางลืมในร้านกาแฟ สวนสาธารณะ หรือป้ายรถเมล์เพื่อปล่อยให้หนังสือได้เดินทางต่อไป.. </p> <p>หากท่านพบ 'น็อนจัง' กรุณาแวะแจ้งข่าวคราว บอกเล่าความรู้สึกจักขอบพระคุณยิ่ง </p> <p>ธุลีดิน&#160; </p> <p>ขอบคุณ<a href="http://www.bflybook.com/Webboard.aspx?NumberOfPage=1&amp;PageSize=30&amp;RoomID=0" target="_blank">สำนักพิมพ์ผีเสิ้อ</a>สำหรับจิตสำนึก 'แบ่งปันกันอ่าน'</p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/458301862242190329-5191341609179570237?l=tuleedin.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดินhttp://www.blogger.com/profile/04084356695342632742kratomtuleedin@gmail.com2tag:blogger.com,1999:blog-458301862242190329.post-83615733189917226862009-09-15T07:05:00.001+07:002009-09-15T07:16:43.642+07:00<img src="http://4.bp.blogspot.com/_dZu5BmZKpTY/SgyX24LqHLI/AAAAAAAAAiM/0Zg8x5s0LeM/s1600/toolbox2.jpg" width="400" /> <p><strong>จาก</strong> : On Writing : Stephen King <br /><strong>แปลโดย</strong> : นพดล เวชสวัสดิ์ </p> <p>การเล่าเรื่องเขียนนิยายชั้นดี จะเป็นการปลดปล่อยความกลัวและความหลงใหลได้ปลื้มทิ้งไป ความหลงใหลได้ปลื้มจะเป็นการพิพากษาลงความเห็นเป็นปฐมก่อนว่าเป็นเรื่อง &#8216;ดี&#8217; หรือ &#8216;เลว&#8217; งานเขียนชั้นดีจะจำกัดความอยู่แต่เพียงการลงความเห็นคัดเลือกดีที่สุด ในการหยิบเครื่องมือที่เหมาะสมจากกล่องมาใช้งาน </p> <p>ไม่มีนักเขียนคนใดหลบรอดจากบาปผิดเรื่องนี้ไปได้ แม้วิลเลียม สตรังก์ จะแผ่อิทธิพลครอบงำ อี.บี. ไวต์ ในยามที่ไวต์ยังเป็นนักศึกษาคอร์เนลล์ ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ (ส่งมาเลย ส่งมาตั้งแต่ยังเป็นเด็ก ๆ ตกมาอยู่ในเงื้อมมือของข้าฯ ไม่มีทางรอด จะต้องเป็นทาสข้าฯ ไปชั่วนิรันดร์ เหอ เหอ เหอ)&#160; แม้ว่าไวต์จะเข้าใจและสนองรับอคติของสตรังค์ได้อย่างเต็มที่ ในการเขียนหละหลวมและขาดไร้ประเด็นความคิดแน่ชัด&#160; ไวต์ยอมรับว่า &#8220;ผมคิดว่าผมนำวลี the fact that มาใช้นับพันครั้งในการเขียนเรียงความ ตอนตรวจแก้ ตัดทิ้งไปได้สัก 500 จุด สถิติการตีลูกได้เพียงแค่ .500 ปลายฤดูกาลแข่งขัน ล้มเหลวไปกว่าครึ่ง จากการขว้างลูกอ้วน ๆ แบบนี้ ทำให้ผมเศร้าใจยิ่ง...&#8221;&#160; แม้กระนั้น ไวต์ก็ยังเขียนหนังสือต่อไปได้อีกหลายปี&#160; หลังจากร่วมมือกับสตรังก์ออกหนังสือ &#8216;มารยาทเล่มน้อย (ในการเขียน)&#8217; ในปี 1957 </p> <p>ผมเองก็คงเขียนหนังสือต่อไป แม้จะหว่านโปรยข้อผิดพลาด เช่น </p> <p>&#8216;You can&#8217;t be serious,&#8217; Bill said unbelievingly. </p> <p>คุณเองก็คงผิดพลาดได้ไม่น้อยเช่นกัน นี่คือ แก่นการเขียนภาษาอังกฤษสไตล์อเมริกัน&#160; แม้แก่นเรื่องนี้จะลื่นไถล ยากจะคว้ากุมไว้ให้มั่น ผมขอฝากคุณไว้&#160; ทำต่อไปให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ และระลึกเสมอว่า การเขียนโดยใช้วิเศษณ์เป็นฝีมือมนุษย์ ส่วนตัดทอนให้เหลือเพียง he said, she said เป็นฝีมือของเหล่าเทวะ </p> <p>OOO <br />(ครั้งหน้าเรามาคุยกันเรื่อง..ย่อหน้า-ธุลีดิน) </p> <p align="left"><font color="#808000">&#8220;ทำงานด้านศิลปะมาราวสามสิบปี ผมยัง stand ยัน sit ยัน ว่า งานดีมักเรียบง่ายเสมอครับ&#8221; <br />&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160; วินทร์ เลียววาริณ</font> </p> <div style="padding-bottom: 0px; margin: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; display: inline; padding-top: 0px" id="scid:0767317B-992E-4b12-91E0-4F059A8CECA8:ff0bcc1f-1c80-433a-bbf3-3bce33ebf0c1" class="wlWriterSmartContent">Technorati Tags: <a href="http://technorati.com/tags/%e0%b8%99%e0%b8%b1%e0%b8%81%e0%b8%ab%e0%b8%b1%e0%b8%94%e0%b9%80%e0%b8%82%e0%b8%b5%e0%b8%a2%e0%b8%99" rel="tag">นักหัดเขียน</a></div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/458301862242190329-8361573318991722686?l=tuleedin.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดินhttp://www.blogger.com/profile/04084356695342632742kratomtuleedin@gmail.com0tag:blogger.com,1999:blog-458301862242190329.post-32898719957563216062009-09-14T09:25:00.001+07:002009-09-14T09:33:47.504+07:00<p><img style="margin: 0px 5px 0px 0px" align="left" src="http://lh5.ggpht.com/_dZu5BmZKpTY/Sq2pmJ9ncnI/AAAAAAAAA0g/yR7qdL89tVk/malai2_thumb3.jpg?imgmax=800" /> </p> <p><em>เจ้าเอยเจ้าช่อมาลัย <br />จะล่องลอยไปหนใดเล่าหนอ <br />พี่เฝ้าชะเง้อคอยรอ <br />พี่เฝ้าชะเง้อคอยรอ <br />อย่าให้ลอยคอรอเล่าเจ้าเอย..</em> </p> <p>เพลงมาลัยมาเยือนเมื่อเดือนดึก <br />เสนาะนึกชวนพร่ำร่ำเฉลย <br />หนาวน้ำค้างพร่างน้ำคำมารำเพย <br />กระไรเลยอกร้างอ้างว้างอาวร </p> <p>เย็นลมแผ่วผิว่าผกาเจ้า <br />มาแย้มเย้าอยู่เรียงเหมือนเคียงหมอน <br />ลองสัมผัสเพียงผ่าวอกร้าวรอน <br />ภาพงามงอนเลือนหายเสียดายครัน </p> <p>ยินหรีดร่ำคร่ำร้องอยู่ก้องกึก <br />ก็หวนนึกเสียงน้องประคองขวัญ <br />โอ้ดึกดื่นคืนนี้หนอชีวัน <br />เจ้าคิดถึงใครกันนะขวัญใจ </p> <p>หอมราตรีโรยกลิ่นมารินหอม <br />มารายล้อมห้อมจิตพิศมัย <br />ให้กรุ่นกลิ่นกายเจ้าเย้าหทัย <br />จะลอยไปเพรียกหาทั้งราตรี </p> <p>เดือนเด่นดวงลอยโคมโพยมแจ่ม <br />นวลแฉล่มแจ่มจรัสรัศมี <br />เหมือนนวลน้องมองมาในราตรี <br />จะเห็นพี่บ้างไหมนะใจนาง </p> <p>ดาวลับดวงล่วงฟ้าลงลาเลื่อน <br />คงลับเลือนลาฟ้าครารุ่งสาง <br />ใจดวงนี้สิแน่แม้จันทร์จาง <br />จะไม่ร้างจางห่างเหมือนอย่างจันทร์ </p> <p>ใจดวงนี้สิแน่แม้จันทร์จาง <br />จะไม่ร้างจางห่างเหมือนอย่างจันทร์</p> <p><em>เจ้าเอยเจ้าช่อมาลัย <br />จะล่องลอยไปหนใดจอมขวัญ <br />พี่เฝ้ามาเพ้อรำพัน <br />พี่เฝ้าพร่ำเพ้อรำพัน <br />มาคล้องเคียงกันเถอะนะเจ้าเอย ฯ</em></p> <p>ภาพ : อ.จักรพันธุ์ โปษยกฤต <br /><a href="http://sailomruk.blogspot.com/2009/09/blog-post.html" target="_blank">ฝากไปในสายลมรัก : มาลัยรัก</a> <br /></p> <div style="padding-bottom: 0px; margin: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; display: inline; padding-top: 0px" id="scid:0767317B-992E-4b12-91E0-4F059A8CECA8:188c00d4-0bea-46dc-b056-ccc83aa4ad8e" class="wlWriterSmartContent">Technorati Tags: <a href="http://technorati.com/tags/%e0%b8%81%e0%b8%a5%e0%b8%ad%e0%b8%99" rel="tag">กลอน</a></div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/458301862242190329-3289871995756321606?l=tuleedin.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดินhttp://www.blogger.com/profile/04084356695342632742kratomtuleedin@gmail.com0tag:blogger.com,1999:blog-458301862242190329.post-8062478242336067932009-09-11T05:24:00.001+07:002009-09-11T05:24:29.429+07:00<img style="margin: 0px 5px 0px 0px" align="left" src="http://3.bp.blogspot.com/_a3nSQMJdBZA/RfRfZENczAI/AAAAAAAAABU/UKDelqu-EA0/s200/pooh2.gif" width="150" /> <p></p> <p>จาก : กรุงเทพธุรกิจออนไลน์</p> <p><strong>นายสุทธิชัย หยุ่น</strong> บรรณาธิการอำนวยการเครือเนชั่น สัมภาษณ์สด<strong>นายอภิสิทธิ เวชชาชีวะ</strong> นายกรัฐมนตรี ผ่านทาง Twitter ในระหว่างเวลา 21.30-22.30 น. วานนี้(8 ก.ย.) มีรายละเอียดดังนี้ <br /><strong>ถาม</strong> : นายกฯครับ เมื่อคืนผมฝันว่านายกฯประกาศยุบสภาวันปีใหม่พอดี <br />ฝันดีหรือฝันร้ายครับ?&#160; <br /><strong>ตอบ</strong> : ผมว่าฝันพอดีพอดีครับ <br />ไม่มีใครบอกเรื่องยุบสภาล่วงหน้าได้ แต่ผมตั้งใจทำงานต่อครับ <br /><strong>ถาม</strong> : ถามจริง ๆ เอาอยู่หรือเปล่า? <br /><strong>ตอบ</strong> : คิดว่าเอาอยู่ครับ เพราะต้องการให้บ้านเมืองเดินหน้า <br /><strong>ถาม</strong> : แต่เห็นคุณสุเทพกับนิพนธ์จะไม่เอา <br /><strong>ตอบ</strong> : ไม่เอาอะไรครับ <br /><strong>ถาม</strong> :ไม่เอาคนของนายกฯเป็น ผบ.ตร. <br /><strong>ตอบ</strong> : ทั้ง2ท่าน ไม่ได้เป็น กตช.ครับ <br /><strong>ถาม</strong> : แต่เขามีอิทธิพลเหนือ กตช. บางคน <br /><strong>ตอบ</strong> : ผมก็จะทำหน้าที่ประธาน ตรงไปตรงมา อธิบายเหตุผล เชื่อว่าทุกอย่างจะจบลงด้วยดีครับ <br /><strong>ถาม</strong> : ทำไมคนใกล้ชิดที่สุดสองคนกลับยืนคนละข้างกับนายกฯ <br /><strong>ตอบ</strong> : เราไม่จำเป็นต้องเห็นเหมือนกันทุกเรื่องครับ <br /><strong>ถาม</strong> : เป็นนายกฯไม่สามารถให้รองฯกับเลขาธิการเห็นด้วยกับตัวเอง มันแปลกนะครับ <br /><strong>ตอบ</strong> : ส่วนใหญ่ไม่ได้มีปัญหาครับ <br /><strong>ถาม</strong> : ท่านนายกฯคิดว่าจะใช้เวลานานเท่าไหร่แก้รัฐธรรมนูญก่อนยุบสภาได้ <br /><strong>ตอบ</strong> : ขึ้นอยู่กับประเด็นที่จะแก้ สัปดาห์หน้าที่ประชุม2สภา จะช่วยกันหาคำตอบครับ <br /><strong>ถาม</strong> : ถ้ามันเถียงกันยืดเยื้อ ต่างคนต่างไม่ยอมกันล่ะ <br /><strong>ตอบ</strong> : เรามีกรอบของคณะกรรมการอยู่แล้ว พูดคุยกับพรรคการเมืองนอกรอบ ดูจุดยืนจากใกล้เคียงกันมากขึ้น <br /><strong>ถาม</strong> : ถ้ามันเถียงกันยืดเยื้อ ต่างคนต่างไม่ยอมกันล่ะ พูดนอกรอบ...เห็นลู่ทางจะตกลงกันได้ไหมครับ <br /><strong>ตอบ</strong> : ผมคิดว่ามีโอกาสดีครับ <br /><strong>ถาม</strong> : ประเด็นคุณทักษิณจะเป็นอุปสรรคของการตกลงกันได้ไหม? <br /><strong>ตอบ</strong> : ผมจะแก้ไขรัฐธรรมนูญในประเด็นที่เกี่ยวข้องกับส่วนรวมเท่านั้นครับ <br /><strong>ถาม</strong> : &quot;ส่วนรวม&quot; นี่ใครตีความ? <br /><strong>ตอบ</strong> : ส่วนรวมเป็นเรื่องของระบบ ตามหลักการประชาธิปไตย ผลประโยชน์เฉพาะคนไม่เกี่ยวครับ <br /><strong>ถาม</strong> : คุณทักษิณบอกพร้อมจะเจรจากับนายกฯ....เอาหรือเปล่า? <br /><strong>ตอบ</strong> : ผมนึกว่า เขาบอกว่าจะไม่เจรจากับผมครับ <br /><strong>ถาม</strong> : เขาบอกว่าพร้อม...แต่ไม่รู้จะคุยกับใคร? <br /><strong>ตอบ</strong> : ก็นั่นนะสิครับ ^_^ <br /><strong>ถาม</strong> : คุณอภิสิทธิ์จะไม่งอนมากไปหน่อยหรือ? <br /><strong>ตอบ</strong> : ไม่เกี่ยวกับความรู้สึกส่วนตัวครับ แต่ผมมีหน้าที่รักษากฎหมาย คุณทักษิณก็ต้องอยู่ภายใต้กฎหมายเหมือนคนไทยทุกคน <br /><strong>ถาม</strong> : มีคำถามเรื่องนี้จากชาว Twitter ครับ <br /><strong>ตอบ</strong> : ถามว่าอะไรล่ะครับ <br /><strong>ถาม</strong> : RT @anusoft: คำถาม:สมมตินายกฯได้คุยกับอดีตนายกฯ ตัวต่อตัว จะคุยอะไรกันครับ และคิดว่าสถานการณ์จะเป็นอย่างไร(ดีขึ้นไหม?)ถ้าได้คุยกันปิดห้อง2คน <br /><strong>ตอบ</strong> : จะบอกว่าให้มาอยู่ภายใต้กฎหมาย แล้วสังคมจะคิดถึงการให้อภัยครับ <br /><strong>ถาม</strong> : แปลว่าถ้าคุณทักษิณไม่กลิบมาติดคุก, คุณอภิสิทธิ์ก็จะไม่คุยด้วยใช่ไหม? <br /><strong>ตอบ</strong> : ผมต้องการให้ทุกคนเคารพกฎหมายครับ <br /><strong>ถาม</strong> : คุณอภิสิทธิ์ไม่ตอบคำถามผม <br /><strong>ตอบ</strong> : อ่านดีๆมีคำตอบอยู่แล้วครับ <br /><strong>ถาม</strong> : เป็นอย่างที่ผมตีความใช่ไหม? <br /><strong>ตอบ</strong> : น่าจะใช่ครับ <br /><strong>ถาม</strong> : ถ้าผมชวนทั้งสองคนมาคุยกัน, จะมาไหมครับ? <br /><strong>ตอบ</strong> : คุณทักษิณคงไม่มาหรอกครับ เพราะคุณสุทธิชัยกับผมอยู่เมืองไทย <br /><strong>ถาม</strong> : คุยผ่าน Twitter ได้นี่ครับ <br /><strong>ตอบ</strong> : จำนวนตัวอักษรที่เขาให้พิมพ์สั้นเกินไปครับ <br /><strong>ถาม</strong> : พูดน้อย ๆ อาจจะได้ผลนะครับ พูดมากก็ยุ่งอย่างที่เป็นมา <br /><strong>ตอบ</strong> : หลายเรื่องมันลึกซึ้ง ฉาบฉวยไม่ได้ครับ <br /><strong>ถาม</strong> : เป็นอันว่าต่างคนต่างเดาทิศทางกันต่อใช่ไหมครับ <br /><strong>ตอบ</strong> : ไม่ต้องเดาทิศทางผมครับ ผมสนใจแต่ทิศทางประเทศ ทำสิ่งที่ถูกต้องครับ <br /><strong>ถาม</strong> : มีคำถามจากชาว Twitter เรื่อง &quot;อาถรรพ์&quot; ครับ <br /><strong>ตอบ</strong> : เชิญเลยครับ <br /><strong>ถาม</strong> : RT @natthatvthai : คำถามถึงท่านนายกฯอภิสิทธิ์ เชื่อมั่นว่าถ้าไปร่วมประชุมที่ UN จะล้างอาถรรพณ์ 19 กันยายนได้หรือไม่ <br /><strong>ตอบ</strong> : ได้ครับ ผมไม่ได้ไปวันที่19กันยาฯครับ ^_____^ <br /><strong>ถาม</strong> : ไม่กลัวไปยูเอ็นแล้วไม่ได้กลับใช่ไหมครับ <br />ไม่กลัวครับ <br /><strong>ถาม</strong> : แต่เห็นบอกว่าจะต้องโทรฯกลับมาเช็บรองสุเทพฯตลอด...แปลว่าไม่ไว้วางใจเหมือนกัน <br /><strong>ตอบ</strong> : ไม่ใช่ครับ ผมไปต่างประเทศ ต้องติดตามสถานการณ์ทุกวันทุกครั้งอยู่แล้ว...ช่อง9จบแล้วครับ ให้ผมเข้านอนได้รึยังครับ <br /><strong>ถาม</strong> : มีฝรั่งอยู่เมืองไทยขอแจมคำถามด้วย <br /><strong>ตอบ</strong> : ขอเป็นคำถามสุดท้ายนะครับ <br /><strong>ถาม</strong> : RT @jtdooley: Mr PM, Frm a Yank who made Thailand home; Can you share sm hope on how the Thai political situation will stablize? <br /><strong>ตอบ</strong> : Things are more stable now and will steadily improve cos my govt adheres to democratic principles and will do what's best for the people <br /><strong>ถาม</strong> : คำถามสุดท้ายจริง ๆ ครับ...เซ็งการเมืองไหม? <br /><strong>ตอบ</strong> : ราตรีสวัสดิ์ครับ</p> <div style="padding-bottom: 0px; margin: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; display: inline; float: none; padding-top: 0px" id="scid:0767317B-992E-4b12-91E0-4F059A8CECA8:b540fe55-7074-49ea-b4dc-cf483c73fc10" class="wlWriterSmartContent">Technorati Tags: <a href="http://technorati.com/tags/%e0%b8%ad%e0%b8%a0%e0%b8%b4%e0%b8%aa%e0%b8%b4%e0%b8%97%e0%b8%98%e0%b8%b4%20%e0%b9%80%e0%b8%a7%e0%b8%8a%e0%b8%8a%e0%b8%b2%e0%b8%8a%e0%b8%b5%e0%b8%a7%e0%b8%b0" rel="tag">อภิสิทธิ เวชชาชีวะ</a>, <a href="http://technorati.com/tags/%e0%b8%aa%e0%b8%b4%e0%b8%97%e0%b8%98%e0%b8%b4%e0%b8%8a%e0%b8%b1%e0%b8%a2%20%e0%b8%ab%e0%b8%a2%e0%b8%b8%e0%b9%88%e0%b8%99" rel="tag">สิทธิชัย หยุ่น</a></div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/458301862242190329-806247824233606793?l=tuleedin.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดินhttp://www.blogger.com/profile/04084356695342632742kratomtuleedin@gmail.com0tag:blogger.com,1999:blog-458301862242190329.post-3038067180472928272009-09-10T06:48:00.001+07:002009-09-10T06:48:30.321+07:00<img src="http://4.bp.blogspot.com/_dZu5BmZKpTY/SXfjXIkyvMI/AAAAAAAAAc0/Ug4UCwNXVvU/s1600/sabaydeena.jpg" width="410" /> <p><font color="#808000" size="6">1 </font></p> <p>ฟ้าสว่างแล้ว ทิวเมฆขาวหม่นระบายริ้วรอยไปทั่วท้องฟ้า สายแดดเช้าจัดจ้าคลี่แสงแรงสายขับไล่ยะเยือกหนาวของเช้าวันใกล้สิ้นปี ผู้คนบางตานั่งพิงเก้าอี้ชานชาลาอย่างเงียบงัน ข้างกายมีกระเป๋าเดินทางใบย่อม กวาดสายตาไร้คำไขทอดไปยังที่ซึ่งหาได้เจตนามอง&#160; </p> <p>ความคึกคักจอแจของสถานีขนส่งสายใต้เมื่อฟ้ายังถูกคลุมด้วยม่านสางเลือนหายเหมือนรอยทรายถูกคลื่นซัด ยนต์ยานคันใหญ่ทะยอยนำผู้คเนจรเคลื่อนออกจากสถานีในช่วงเวลาใกล้เคียงกัน สิ้นเสียงเครื่องยนต์ก็สิ้นผู้คนเคลื่อนไหว&#160; </p> <p>ข้าพเจ้าปลดย่ามจากไหล่ยอบกายนั่งลงบนเก้าอี้ ย่ามใบเดิมที่แรมทางมาด้วยกันหลายวันคืนยามนี้หนักอึ้งแทบเกินกำลังนำพา เปลือกตากระวนอยากซบหากันอีกสักพัก </p> <p>มีแต่ผู้รอนแรมไร้รากจึงเห็นรวงรังน้อยเป็นยิ่งวิมานเรืองรอง </p> <p>ใจข้าพเจ้ายามนี้หาอยู่กับกาย หากแต่ไปรอแล้วที่ขนำซอมซอซึ่งฝากสังขารไว้ชั่วนาตาปี คนึงอ้อมกอดของทุกใบไม้ใบหญ้า ทุกยอดกระถินที่ใช้เด็ดแนมน้ำพริกมื้อเย็น ทุกริ้วคลื่นน้ำในบ่อดิน กระทั่งเสียงนกน้อยร้องปลุกยามเช้า เสียงจิ้งหรีดกรีดปีกเมื่อค่ำคืนเคลื่อนเยือน </p> <p>กฎข้อสุดท้ายของการเดินทางก็คือ 'กลับบ้าน' </p> <p>ไม่ว่าระเหระหนจนสุดหล้าฟ้าคราม จะกี่สายน้ำกี่ป่าเขา สุดท้ายยังคงต้องกลับบ้าน ต่อให้กายไม่สามารถกลับ ใจก็ยังทะยานกลับไป ไปยังที่เราจากมา <br />นั่งลงตรงชานชาลาที่ 62 รอรถเที่ยวสายซึ่งจะนำร่างกายโรยแรงจากการเดินทางข้ามวันข้ามคืนนี้กลับรวงรัง ยังเหลือเวลาอีกพักใหญ่ ข้าพเจ้าล้วงสมุดดินสอออกมาเขียนบันทึกช่วงสุดท้าย.. </p> <p><font color="#808000" size="6">2</font> </p> <p>รถตู้ถึงวังเวียงล่วงเย็นย่ำ จุดจอดไม่ได้อยู่ในตลาด ต้องต่อรถรับจ้างอีกช่วง พอดีชัยมาด้วยเลยมีเพื่อนปันค่ารถเข้าตลาด&#160; </p> <p>ตลาดวังเวียงเหมือนตลาดชนบททั่วไปในไทย เต็มด้วยร้านค้า อาคารพานิชย์ แม่ค้ารถเข็นแผงลอย เรามองหาที่พักริมสายน้ำ ชัยเจอที่ชอบใจเป็นกระต๊อบมุงหญ้าคาสี่ห้าหลังอยู่อีกฟากของลำน้ำ ข้าพเจ้าปล่อยให้ชัยเดินข้ามสะพานไปสอบถาม ส่วนตัวเองหันมองเต็นท์ห้าหกหลังเรียงรายอยู่ทางขวา ไม่ถึงกับริมน้ำ ถัดเข้ามาด้านหลังห้องพักยกเสาสูง แต่ก็ถือเป็นทำเลที่ดีสามารถมองเห็นทิวเขาและสายน้ำเบื้องหน้า </p> <p>ชัยกลับมาบอกว่าห้องเต็ม เราจึงตกลงใช้เต็นท์ซุกกายสำหรับค่ำคืนในวังเวียง &quot;ไว้พรุ่งนี้จะไปดูอีกทีเผื่อมีคนออก&quot; ชัยบอก </p> <p>เราใช้เวลาช่วงตะวันจวนลับอยู่กับลำน้ำใสมองเห็นก้อนกรวดท้องธาร สะพานไม้ไผ่ข้ามลำน้ำ และคู่รักสาวหนุ่มชาวไทยที่พบกันกลางสะพาน ฝ่ายชายกำลังจัดมุมกล้อง ส่วนฝ่ายหญิงกำลังท้าวสะเอวแย้มยิ้มเอียงคอ ข้าพเจ้าส่งเสียงไปจากหลังช่างภาพ </p> <p>&quot;ผมช่วยถ่ายให้มั้ยครับ?&quot; </p> <p>ฝ่ายชายหันกลับมาเลิกคิ้ว &quot;พอดีเลย&quot; เอามือรวบผมยาวหางม้าแล้วสะบัด &quot;เจอคนไทยคนแรกเข้าแล้ว..ได้เลยครับ ช่วยหน่อย ช่วยหน่อย&quot; ส่งกล้องให้ข้าพเจ้าเสร็จรีบขยับกายโอบเอวหญิงสาว </p> <p>&quot;เอาคนไว้มุมขวานะครับ ให้เห็นทิวเขาด้านซ้าย&quot; ไม่วายส่งเสียงกำกับ </p> <p>ข้าพเจ้ากดภาพไปหลายมุมก่อนส่งกล้องคืน </p> <p>&quot;ขอบคุณครับ&quot; ฝ่ายชายขยับรับกล้อง &quot;มาจากไหนจะไปไหนกับครับพี่?&quot; </p> <p>&quot;เรามาจากหลวงพระบาง ชัยยังอยู่ที่นี่อีกหลายวัน&quot; ผมบุ้ยไปทางชัย ชัยส่งยิ้ม &quot;ส่วนผมพรุ่งนี้เช้าจะไปเวียงจันทน์ต่อเข้าหนองคาย&quot; ข้าพเจ้าบอก </p> <p>&quot;พอดีเลย ผมกำลังจะไปหลวงพระบาง เป็นอย่างไรบ้าง?&quot; </p> <p>&quot;ดีครับดี&quot; ข้าพเจ้าว่า &quot;ดีที่ได้ไปเห็นก่อนอะไรอะไรจะเปลี่ยนไป&quot; </p> <p>&quot;ใช่เลยพี่ ไปดูซะก่อนอะไรจะเปลี่ยนไป ผมน่ะไปปายมา แม่จ้าว มีแต่คนกับคน มาเห็นที่นี่แล้วยังคิดถึงปายสมัยก่อนไม่หาย&quot; นายผมหางม้าขยับหลบให้คนเดินผ่าน &quot;พี่พักที่ไหนกันครับนี่&quot; </p> <p>ข้าพเจ้าชี้ไปที่เต้นท์ </p> <p>&quot;โห..ระวังไม่ได้นอนนะครับ ถัดไปโน่นเป็นเร็กเก้บาร์ มันจะโป้งชึ่งกันจนดึกเชียวล่ะ&quot; </p> <p>ข้าพเจ้าชักใจไม่ดี แต่ทำไงได้จ่ายค่าที่พักไปแล้ว บอกไปว่า </p> <p>&quot;ไม่เป็นไรครับคืนเดียว พรุ่งนี้ชัยก็จะย้ายมานี่&quot; ข้าพเจ้าชี้ไปที่กระต๊อบหญ้าคาริมฝั่งน้ำ &quot;ไม่ทราบจากเวียงจันทน์มารถอะไรกันครับ?&quot; </p> <p>&quot;ฮ้า..พอดีเลย จะเล่าให้ฟัง&quot; นายผมม้าบอก &quot;ผมมารถเมล์ พี่อย่าได้ใช้บริการมันเชียว มันจอดตลอดทางเลยพี่ มันจอดเรี่ยราด จอดได้จอดดี ผมนั่งตาปริบสงสัยอยู่ว่าพรุ่งนี้มันจะถึงกันรึเปล่าวะเนี่ย ไม่ใช่จอดรับส่งคนเฉย ๆ นะ ใครคิดจะปวดเยี่ยวทีมันก็จอดที มีนะผู้หญิง..สวยด้วย จอดลงไปเยี่ยวผมก็คิดว่าจะเดินไปไหนไกล แม่คุณก้าวลงจากรถ ป๊าบ ป๊าบ ป๊าบ ผ่านหน้าผม ผมนั่งเก้าอี้แถวหลัง&quot; นายผมยาวเล่าพลางออกท่าออกทาง &quot;ลงจากรถแล้วเดินอีกสองก้าว ถลกผ้าถุงแหมะลงตรงนั้นเลยพี่ ตรงหน้าผมนั่นแหละ โห..อย่าให้เซดทำไปด้าย&quot; </p> <p>ถึงตอนนี้ข้าพเจ้ากับชัยยืนฟังกันตาปริบ โดยมีหญิงสาวของนายผมยาวยืนอมยิ้มขำลีลาท่าทางของคนข้างเคียง </p> <p>&quot;ยังมีนะพี่&quot; นายผมยาวที่ตอนนี้ข้าพเจ้าชักสงสัยว่าคงเป็นญาติโน้สอุดมเข้าทุกทีเล่าต่อ &quot;ไปอีกสักพักมันจอดอีก ทีนี้มีคนขึ้นมานั่งข้างผม นั่งไม่นั่งเปล่ามันยกตีนขึ้นมาพาดขา หันฝ่าตีนมาทางผม ไอ้ผมก็พยายามเหลือบมองจะบอกมันว่า เน่เพ่..เพ่..มรรยาทน่ะเมบ้างมะ แต่แล้วนะพี่&quot; คู่แฝดโน้สปั้นสีหน้าประกอบท่าทาง &quot;ไอ้ที่ผมเหลือบเห็น มันเป็นปืนพี่ ปืนยาว ๆ แบบเอ็ม 16 มันเอามาพาดไว้บนตัก ผมล่ะหัวใจจะวาย อยากยกมือท่วมหัวบอกมันว่า เชิญพี่นั่งตามสบายเถอะครับพี่&quot; นายแฝดอุดมยกมือไหว้เสริมบทเจรจา &quot;ไม่ใช่ผมคิดมากนะ พี่ลองคิดดู หากไอ้นั่นมันเกิดประสาทหลอน ไม่ก็อารมณ์บ่จอยขึ้นมา กราดยิงไปทั้งคันรถ ผมจะเหลืออะไร นั่งอยู่ตรงนั้นใกล้ปากกระบอกปืนนิดเดียว&quot;&#160;&#160; </p> <p>ข้าพเจ้ากับชัยพากันยืนยิ้มฟังเดี่ยวไมโครโฟนพักใหญ่ จนนายผมยาวกล่าวลาเกาะแขนแฟนสาวแสนสวย </p> <p>&quot;จะไปดูอีกสะพานได้ยินว่าสวยกว่าอันนี้ ไปด้วยกันมั้ยพี่&quot; นายผมยาวชักชวน ข้าพเจ้ามองชัย เห็นชัยส่ายหน้า เลยบอกไปว่า </p> <p>&quot;ไม่ล่ะครับ เชิญตามสบาย&quot; แล้วถามหยอก &quot;โทษครับทำงานกับออกไซด์แปงรึเปล่าครับ?&quot;&#160;&#160;&#160; </p> <p>&quot;ไม่ใช่หรอกครับ&quot; แฝดโน้ตหันมาบอก &quot;แต่หากพี่ดูซับองค์บากตอนจบเรื่อง นั่นแหละมีชื่อผมด้วย&quot; นายแฝดโน้ตส่งยิ้มโอบเอวแฟนสาวเดินจากไป </p> <p>ขอบฟ้าจวนพลบลบแสงเรื่อเรืองลงรำไร สายน้ำใสไหลเอื่อยสงบเย็น </p> <p>จากกลางสะพานข้ามลำน้ำ มองทิวทัศน์ฟากเนินเขาราวฉากนิยายชวนฝัน แนวป่าเขียวชอุ่มกว้างใหญ่มองไกลจนสุดทิวเขาทอดยาวที่ขอบฟ้า เหมือนได้มาพักผ่อนอยู่ในอ้อมแขนของธรรมชาติอุดม&#160; หันมองอีกฝั่งกลับมีแต่สิ่งก่อสร้างสะเปะสะปะ ล้วนเป็นอาคารเกสต์เฮ้าส์ มีระเบียงหน้าต่างหันออกสู่แม่น้ำหวังให้แขกที่มาพักได้มองเห็นทิวทัศน์สวยงามเบื้องหน้า </p> <p>อดแปลกใจไม่ได้ บางครั้งข้าพเจ้าก็พบว่าคนเราเลือกมองแต่ความงามตรงหน้า ตำแหน่งที่ยืนจะอัปลักษณ์อย่างไรกลับไม่ยินยอมรับรู้ </p> <p>ยามราตรีของวังเวียงไม่ต่างสถานที่ซึ่งการท่องเที่ยวไร้แผนควบคุมรุกเข้ามาอย่างเกาะต่าง ๆ ของเมืองไทย มีบาร์เหล้าเปิดไฟสลัวอยู่ทั่วไป </p> <p>ชัยเดินเสาะหาข้อมูลทัวร์คายัค-เที่ยวถ้ำ มองหาร้านที่เพื่อนแนะนำ เราแวะถามทัวร์ทุกร้านในตลาดวังเวียง จนเลือกได้ที่หนึ่งแล้วหามื้อค่ำผลัดพูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องราวที่เคยเดินทางผ่านมา&#160; </p> <p>เสร็จมื้อค่ำกลับมาบริเวณที่พัก เป็นอย่างนายแฝดโน้สบอก เสียงกลองเสียงเบสกระหึ่มตึงตัง แต่ข้าพเจ้าก็หลับได้อย่างไม่ยากเย็น </p> <p><font color="#808000" size="6">3</font>&#160;</p> <p>ตอนเช้าข้าพเจ้าจองรถไปเวียงจันทน์กับทางเกสต์เฮ้าส์ ยินนายแฝดโน้สเล่าวันวานจึงเลือกรถบัสปรับอากาศวังเวียง-เวียงจันทน์&#160;&#160;&#160;&#160; </p> <p>จับมือล่ำลามิตรร่วมทางที่สายลมชะตาพัดพามาให้พบกันบนแผ่นดินต่างแดน แล้วขึ้นรถที่ดูสะดวกสะบายติดแต่ช่วงเบาะสั้นจนเข่ายันเก้าอี้ตัวหน้า </p> <p>ทิวทัศน์เส้นทางวังเวียง-เวียงจันทน์คล้ายหลวงพระบาง-เวียงจันทน์เป็นเนินขึ้นลงไปบนสันเขา จนใกล้เข้าเขตเวียงจันทน์จึงผ่านที่ราบและพื้นที่เกษตรกรรม </p> <p>รถบัสไม่มีห้องน้ำ ครั้งหนึ่งคงมีคนเกินกลั้น เจ้าหนุ่มฝรั่งเดินมาบอกกับคนขับ ขอจอดให้เพื่อนลงไปฉี่ คนขับพยักหน้ารับในทันทีแล้วเลี้ยวเข้าข้างทางซึ่งเป็นเนินเขา จากนั้นฝรั่งนักท่องเที่ยวเกินครึ่งคันก็กรูกันลงจากรถ พวกผู้ชายแยกย้ายกระจัดกระจายยืนถ่างขามือกุมเป้ากันสลอน ส่วนพวกผู้หญิงลับหายเข้าไปหลังแนวเนิน </p> <p>ข้าพเจ้ามัวแต่นั่งมองเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าถึงไม่ปวดก็ควรระบายเสียบ้างจึงตามลงจากรถเป็นคนสุดท้าย </p> <p>เมื่อถึงเวียงจันทน์ข้าพเจ้าเร่งต่อรถไปสะพานมิตรภาพ ผ่านขั้นตอนต.ม.แล้วต่อรถสองแถวจากสะพานฝั่งไทยไปสถานีขนส่งหนองคาย ได้ตั๋วเรียบร้อยตอนเย็นย่ำสนธยา อาหารค่ำมื้อแรกบนแผ่นดินเกิดเป็นปลาหมึกผัดพริกแกงไข่ดาวสุก ๆ ที่คิดถึงแทบขาดใจ ยังไม่พอข้าพเจ้าแถมก๋วยเตี๋ยวเรือหมี่สดตกอีกชาม ยามนั้นคิดไปว่า ไม่ขออยู่ที่ไหนไกลนอกไปจากแผ่นดินที่มีอาหารคุ้นปากอย่างสยามประเทศนี้ </p> <p>รถเคลื่อนออกจากหนองคายตอนสองทุ่ม </p> <p><font color="#808000" size="6">4</font> </p> <p>รถทัวร์หนองคาย-กรุงเทพฯ เข้าเทียบชานชาลาหมอชิต 2 ตอนตี 5 ข้าพเจ้าเร่งต่อรถตู้หมอชิต-สายใต้ใหม่ เพื่อไปให้ทันรถเช้ากรุงเทพฯ-หาดใหญ่ </p> <p>เหมือนรู้ใจผู้โดยสาร รถตู้แล่นตัดจากฝั่งตะวันออกของมหานครที่ยังหลับใหลมายังฝั่งตะวันตกด้วยเวลาไม่นาน ช่วงตีห้าถึงหกโมงสายใต้ใหม่จอแจเต็มด้วยรถและผู้โดยสารทั้งขาเข้าขาออก อีกเป็นช่วงเวลาสิ้นปีที่ผู้คนเดินทางกลับภูมิลำเนา เห็นแต่แถวยาวเหยียดหน้าเคาน์เตอร์ขายตั๋ว </p> <p>กว่าได้ตั๋วมาอยู่ในมือสภาพข้าพเจ้าไม่ต่างซอมบี้ ขยับย่ามบนบ่าทอดเท้าไปยังชานชาลาที่ 62 รอเวลาออกเดินทาง..ช่วงสุดท้าย </p> <p><font color="#808000" size="6">5</font> </p> <p>ฟ้าสว่างแล้ว ทิวเมฆขาวหม่นระบายริ้วรอยไปทั่วท้องฟ้า สายแดดเช้าจัดจ้าคลี่แสงแรงสายขับไล่ยะเยือกหนาวของเช้าวันใกล้สิ้นปี </p> <p>ข้าพเจ้านั่งพลิกสมุดนักเรียนเล่มเยิน ย้อนวันเวลารอนแรมราวปักษาไร้รัง ในสมุดเต็มด้วยตัวหนังสือยุ่งเหยิง บันทึกที่ไม่ปะติดปะต่อ เกมโอเอ็กซ์เป็นรอยขีดทั้งสองหน้า&#160; ภาพสเก็ตช์เพื่อนเรือคนโน้นคนนี้ที่ล้วนดูไม่เป็นรูปเป็นร่าง ที่อยู่ของเพินซึ่งข้าพเจ้าบอกว่าจะส่งรูปลูกสาวไปให้ เป็นลายมือของขอ รอยฉีกกระดาษขาดวิ่น หน้าที่หายไปเป็นภาพสเก็ตช์ที่พอดูเป็นรูป ข้าพเจ้าฉีกให้เจ้าของสำหรับเป็นที่ระลึก&#160; </p> <p>จนถึงรายชื่อผู้คนข้าพเจ้าผ่านพบ </p> <p>ขอกับจอย (สองพี่น้องชาวเรือ) <br />โฮม (เพื่อนลาวใจดี) <br />คอลลินและภรรยา (แขกของโฮม) <br />จำปา (นักกีฬาวิทยาลัยพละ) <br />คุณยายเรอเน่ (ข้าราชการเกษียณจากกรมตำรวจแอลเอ) <br />ลูน่า (สาวสแกนฯนักสเก็ตช์ภาพจากกล้อง) <br />คริสติน่า (สาวเกาหลีออสซี่ที่ยามพูดคุยแววตายิ้มแย้มไม่เคยละจากใบหน้าคนตรงข้าม) <br />คุณชาคริต (เจ้าของรีสอร์ตนักเดินทางคนเดียว) <br />ปู (สาวไทยอีกนักเดินทางคนเดียวผู้ผ่านพบเพียงชั่วขณะ) <br />แฝดโน้สกับแฟนสาว (ที่นำรอยยิ้มมากำนัลและจากไปทั้งยังไม่รู้จักชื่อ) <br />และชัย (สหายที่สายลมชะตาบังเอิญพัดพามาร่วมทาง)&#160; </p> <p>ภาพพวกเขายังแจ่มชัดในความทรงจำ ไม่ต่างดวงดาว เราต่างมีวงโคจรของตัวเอง เพียงบางขณะที่โคจรเข้ามาซ้อนทับ ได้พบปะพูดคุย แต่แล้วก็ต้องย้ายแยกกันไปตามทางตน </p> <p>เป็นความจริงค่อนข้างแน่ ข้าพเจ้าจะไม่พบพวกเขาอีกเลยตลอดชีวิต </p> <p>แม่เคยบอกว่าการที่คนมาพบกันเป็นเพราะเคยทำบุญร่วมกันมา ที่อยู่ร่วมนานก็เพราะทำบุญร่วมกันมามาก ส่วนที่พบครั้งเดียวแล้วจากชั่วชีวิตก็เพราะทำบุญร่วมกันแค่ครั้งเดียว </p> <p>มิวายทุกครั้งเมื่อพานพบความสัมพันธ์ระหว่างเดินทางข้าพเจ้ายังไม่ยอมหยุดตั้งคำถามต่อความผูกพัน ตั้งข้อสงสัยกับธรรมชาติของความผูกพันชนิดนี้ว่าสมควรมีอยู่หรือไม่..เพื่ออะไร? </p> <p>ก็เพราะยังรั้นที่จะยึดยื้อความรู้สึกผูกพันไว้ ไม่ยอมรับว่าทุกอย่างจบไปแล้วพร้อมการเดินทางสิ้นสุด ไม่ยอมรับคำพูดที่ว่าการผ่านพบเช่นนั้นไม่สมควรผูกพันเพราะมีแต่ทำให้ปวดร้าว </p> <p>และแล้วข้าพเจ้าก็พบคำตอบให้ตัวเอง คำตอบอยู่ในบันทึกนี่เอง </p> <p>หลังการเดินทางสิ้นสุด ความผูกพันจะไม่มีวันสุดสิ้น คุณค่าของความผูกพันจะไม่ถูกซุกซ่อนอย่างเงียบงันในความทรงจำรอวันลืมเลือนอีกต่อไป แต่จะแปรเปลี่ยนเป็นบันทึกความทรงจำ เพื่อส่งต่อเรื่องราวไปยังผู้คนอีกมากมาย ให้ได้รับรู้ ไตร่ตรอง ขบคิด เรื่องราวแม้เพียงน้อยนิดอาจมีผลกับชีวิตใครบางคน </p> <p>นั่นย่อมเป็นคุณค่าแห่งการดำรงคงอยู่ของความผูกพันชนิดนี้ </p> <p>ต่อให้สักวันความทรงจำข้าพเจ้าเลอะเลือน ข้าพเจ้าก็จะไม่มีวันลืมพวกเขา ทุกคนที่ผ่านพบและผูกพัน ไม่มีวันลืมเลือนตราบเท่าที่ตัวอักษรยังคงอยู่ในโลกใบนี้ </p> <p>รถเคลื่อนเข้าเทียบชานชาลาแล้ว ได้เวลาออกเดินทางสู่ที่หมายอันเป็นจุดเริ่มต้น ข้าพเจ้ายัดสมุดบันทึกลงย่าม ก้าวขึ้นรถยื่นตั๋วให้พนักงาน </p> <p>เหมือนใจได้รับปลดปล่อยจากพันธนาการ บางครั้งแม้เพียงคำถามเล็ก ๆ ในใจ หากไม่ได้รับคำตอบ ยังคงเป็นเหมือนเสี้ยนคอยทิ่มแทงกระตุ้นข้อสงสัยร่ำไป </p> <p>บางครั้งบางคำถามเกี่ยวกับชีวิตมีแต่ออกเดินทางจึงจะได้คำตอบ </p> <p>เช่นเดียวกัน.. </p> <p>มีแต่ออกเดินทางจึงรับรู้ว่ากะลาซอมซ่อที่พำนักหลับนอนทุกเมื่อเชื่อวันนั้นน่าอยู่เพียงไร </p> <p>รถเคลื่อนออกจากชานชาลา ใจข้าพเจ้าหาอยู่กับตัว..หากไปคอยอยู่ที่ขนำน้อยบ้านนาเสียนานแล้ว ●</p> <div style="padding-bottom: 0px; margin: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; display: inline; padding-top: 0px" id="scid:0767317B-992E-4b12-91E0-4F059A8CECA8:6a439528-2475-46ec-92df-b2d56ed04d82" class="wlWriterSmartContent">Technorati Tags: <a href="http://technorati.com/tags/%e0%b8%ab%e0%b8%a5%e0%b8%a7%e0%b8%87%e0%b8%9e%e0%b8%a3%e0%b8%b0%e0%b8%9a%e0%b8%b2%e0%b8%87" rel="tag">หลวงพระบาง</a></div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/458301862242190329-303806718047292827?l=tuleedin.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดินhttp://www.blogger.com/profile/04084356695342632742kratomtuleedin@gmail.com0tag:blogger.com,1999:blog-458301862242190329.post-85181790203801414392009-09-09T07:09:00.001+07:002009-09-09T07:20:34.072+07:00<img style="margin: 0px 5px 0px 0px" align="left" src="http://lh6.ggpht.com/_dZu5BmZKpTY/SqbyMJvjFFI/AAAAAAAAA0Y/c2ZMB113w7c/yourwords_thumb3.jpg?imgmax=800" /> <strong><font color="#808000" size="4">สวัสดีท่านดิลล์ที่เคารพรัก</font></strong> <p></p> <p>ปกติบทเริ่มต้นของจดหมายสักฉบับ คงหนีไม่พ้นคำถามที่ว่า &#8220;เป็นไงบ้าง สบายดีมั้ย&#8221; แต่ข้าพเจ้าจะไม่ถามแบบนั้นหรอกนะ เพราะการได้เห็นตัวอักษรของท่านเริงร่าอยู่เบื้องหน้า หรือขนำที่ได้รับการดูแลเอาใจใส่ ข้าพเจ้าก็คงไม่คิดเป็นอื่นนอกจากสรุปได้เพียงอย่างเดียวว่า &#8216;ท่านสบายดี&#8217; หรืออย่างน้อยท่านก็ยังพอมีแรงกายแรงใจดำเนินชีวิตไปได้ปกติสุขดีอยู่ </p> <p>และข้าพเจ้าก็จะไม่บอกท่านหรอกนะว่าชีวิตช่วงนี้ของข้าพเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ก็เหมือนกันนั่นแหละ แค่ท่านเห็นตัวอักษรของข้าพเจ้าเดินหน้า เชื่อว่าท่านคงสบายใจแล้ว </p> <p>ข้าพเจ้าเชื่อเสมอมา ไม่ว่าชีวิตจะต้องพบเจอกับอะไร หากสิ่งที่รักยังอยู่กับเรา ทุกอย่างก็ไม่มีอะไรหนักหนาสาหัสสากัลย์ไปได้เลย มันก็แค่อุปสรรคขี้ปะติ๋วที่ไม่นาน เราก็ผ่านมันไป </p> <p>เมื่อคืนดูรายการทีวีรายการหนึ่ง เป็นรายการแนวตลก พิธีการชายกล่าวแซวแขกรับเชิญสาวนางหนึ่งขณะที่เธอกำลังแสดงละครร่วมกับทีมงานของรายการว่า </p> <p>&#8220;คุณเป็นผู้หญิงยิงเรือนะ ทำอย่างนั้นได้ยังไง&#8221; <br />(ประโยคอาจไม่เหมือนอย่างนี้เด๊ะ แต่ความหมายคงไม่ต่างกันเท่าไหร่) </p> <p>คำว่า &#8216;ผู้หญิงยิงเรือ&#8217; ในประโยคนี้ถ้าเอามาคิดให้ดี ข้าพเจ้าว่ามันให้ความหมายไปในแง่ดีนะ อาจหมายความว่า เรียบร้อย สงบเสงี่ยม เป็นกุลสตรี (หรืออะไรอีกมากมาย) </p> <p>อย่างเช่น &#8216;เป็นผู้หญิงยิงเรือนะ ก็ต้องเรียบร้อยสิ ทำอย่างนั้นได้ยังไง&#8217; </p> <p>ข้าพเจ้าว่ามันดูจะขัดแย้งกับความหมายเดิมที่ท่านหนุ่มฯ บอกมานะ หรือท่านว่าไง? </p> <p>ข้าพเจ้าเคยสงสัยความหมายของ &#8216;ผู้หญิงยิงเรือ&#8217; กับ &#8216;ผู้ชายพายเรือ&#8217; สองคำนี้มานานแล้ว คงเป็นตั้งแต่สมัย ม.ปลาย (คิดดูสิ ความสงสัยของข้าพเจ้ายาวนานขนาดไหน) เคยสอบถามจากเพื่อนหรือคนรู้จักที่พอจะสอบถามได้ ทุกคนต่างทำตาปริบๆ แล้วเมินหน้าหนี นานๆ ไปข้าพเจ้าก็ไม่ใส่ใจที่จะหาคำตอบอีก ได้ยินคำนี้ทีไรก็กล้อมแกล้มตีความหมายไปตามประสา คล้ายๆ จะเข้าใจ แต่ลึกลงข้างใน เหมือนมีบางอย่างคอยสะกิดย้ำเตือน </p> <p>สองสามวันก่อนนึกอะไรขึ้นมาไม่รู้ เลยลองถามท่านดู ที่ไหนได้ ท่านก็เป็นหนึ่งในผู้ทำตาปริบๆไปซะงั้น(แล้วยังมีหน้ามากลบเกลื่อน ขอเปลี่ยนคำถามอีกนะ คนเรา ไม่รู้ก็บอกไม่รู้สิ) ดีนะที่ท่านหนุ่มเป็นพระเอกขี่ม้าขาวพราวเฉิดฉายมาช่วยไว้ได้ทัน ไม่งั้นข้าพเจ้าคงนั่งหน้ามุ่ยไม่รู้ความหมายอยู่เช่นเดิม </p> <p>แต่นี่แน่ะท่าน ฟังคำของพิธีกรหนุ่มเมื่อคืน ข้าพเจ้าก็พานคิดไปถึงคำอื่นๆ ที่พอได้สำเหนียกปลายติ่งหูมาบ้าง อย่าง </p> <p>&#8220;เราเป็นผู้หญิงยิงเรือนะ อย่าเที่ยวไปไว้ใจผู้ชายพายเรือสุ่มสี่สุ่มห้า มันไม่ดี&#8221; <br />&#8220;เป็นผู้หญิงยิงเรือ ทำตัวอย่างนั้นใช้ได้ที่ไหน&#8221; <br />&#8220;เขาเป็นผู้ชายพายเรือไว้ใจเขาได้หรือ&#8221; </p> <p>ประโยคเหล่านี้ มันสมองเท่าเสี้ยวฝุ่นผงที่มีอยู่ในหัวสวยๆ ของข้าพเจ้าพอจะวิเคราะห์ได้ว่ามันห่างไกลจากความหมายที่ท่านหนุ่มฯ ชี้แจงแถลงไขอย่างกะฝ่ามือนุ่มนิ่มกับฝ่าteenหยาบด้านเชียวแหละ ก็คิดดูสิ ผู้ชายพายเรือจะไปฝั่งนิพพานนะท่าน คนจะไปนิพพาน แล้วไยถึงไว้ใจไม่ได้? กล่าวมาถึงตรงนี้ก็ต้องสงสัยไปอีกว่า คนที่ยกสองคำนี้มาพูดกัน เขาเข้าใจความหมายที่แท้จริงหรือเปล่า หรือสักแต่พูดไปเพราะฟังตามๆ กันมา พูดไปเพราะมันเป็นคำติดปาก หรือเก้าลอเก้า </p> <p>ถ้าเป็นเมื่อก่อน ได้ฟังที่พิธีกรหนุ่มหน้าตาดีพูดไปเมื่อคืน ข้าพเจ้าคงนั่งงงเต็ก คิดในใจ </p> <p>&#8220;ผู้หญิงยิงเรือมันเป็นยังไงฟะ ทำไมจะทำอย่างนั้นไม่ได้ แล้วต้องเป็นผู้หญิงยังไงถึงจะทำอย่างนั้นได้&#8221; </p> <p>แต่ตอนนี้ข้าพเจ้าไม่สงสัยอะไรแล้วล่ะ มันอาจไม่ใช่แค่คำนี้หรอกที่เราใช้กันพร่ำเพรื่อโดยไม่รู้ความหมาย อย่างข้าพเจ้าเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าใช้คำใดผิดความหมายไปบ้าง แต่ต่อไปก็จะพยายามใช้ให้ผิดน้อยสุดล่ะ </p> <p>คุยกับท่านมาก็นานพอควรแล้ว คงต้องขอตัวไปสวีวี่วีก่อนแล้วล่ะ <br />(เข้าใจมั้ยสวีวี่วี แปลว่าอะไร?)(ถ้าทั่นไม่เข้าใจอยากจะบอกว่าข้าพเจ้าก็ไม่เข้าใจเหมือนกัลล์ ฮา) </p> <p>มีความสุขกับทุกเวลานะทั่น </p> <p>เคารพรัก <br />สาวกรุง ดินแดง </p> <p>8 กันยายน 2009, 16:04 น. </p> <p>OOO</p> <p> <br /><font color="#808000" size="5">ฟ้ามืดแล้วสวัสดิ์ขอรับ</font> </p> <p>เห็นตัวอักษรอ้วนท้วนก็ใช่ว่าร่างกายสุขสมบูรณ์ดอกขอรับ วิบากกรรมข้าพเจ้าสำหรับปีนี้ดูเหมือนต่อเนื่องไม่ยินยอมสุดสิ้นจนล่วงเข้าเดือนที่เก้าและบุญเดือนสิบเข้าให้แล้ว </p> <p>ช่วงตะลุยเขียน 'อหังการ์ฯ' ประลองกระบี่กับท่านหวัง ข้าพเจ้ากระเตงเจ้าไมเคิล ย้ายที่ไปโน่นที นี่ที บางครั้งบางดึกพายุมาซัดเต็นท์แทบปลิว น้ำไหลเข้าในด้วยความที่สภาพโทรมจัด ถุงนอนเปียกใช้งานไม่ได้ รอจนฝนหยุด ซับน้ำในเต็นท์ออกแล้วก็นั่งหลับไปทั้งทนหนาว </p> <p>กระทั่ง 'เจ้าเบี้ยว' ตอนล่าสุด ข้าพเจ้ายกโต๊ะ (พับ) เก้าอี้ ย้ายไปย้ายมาหลบแดดอยู่ใต้เงาตาลอ่อน (ต้นยังเล็กใบบังเงาสูงพอดีหัว) ไม่มีไฟฟ้าใช้ เขียนด้วยดินสอบนสมุดนักเรียน นั่งเขียนไปก็ขำไป (มิต้องสงกา ข้าพเจ้าเส้นตื้น) </p> <p>หากใครมาเห็นสภาพก็น่าทุลักทุเรศ แต่ข้าพเจ้าหารู้สึกรู้สม ใจจดจ่ออยู่แต่เขียนหนังสือ เรื่องอื่นรอบกายจะเป็นเช่นไร จะร้อนไอแดดจนผิวเกรียม นายช่างซ่อมขนำที่รับปากกันไว้จะมาวันใด? จะเบี้ยวไปรับงานอื่นเสียหรือไม? ก็มิได้นำมาวิตกเพราะใจไปจดจ่อเสียกับว่าจะปั่นตัวหนังสือตรงหน้านี้ออกมาอย่างไรดี </p> <p>เรา--คนเขียนหนังสืออาจเป็นนักพรตลัทธิหนึ่ง </p> <p>นักพรตที่ปฎิบัติธรรมด้วยบำเพ็ญอักขระบริกรรม ผ่านโลกหนาว-ร้อน ทุกข์-สุขด้วยอักษรภาวนา มิใช่จะไม่รู้สึกรู้สาหรืออดทนต่อร้อนหนาว นิวรต่าง ๆ ที่ตกกระทบก็หาไม่ ยังคงเป็นไปตามธรรมดาโลก เพียงเราผ่านวันเวลาที่หากมองด้วยสายตาปุถุชนอาจเห็นว่าเป็นเวทนามาด้วยหัวใจรื่นรมย์ ผ่านมาด้วยปกติสุข </p> <p>ถึงวันนี้นายช่างจำเป็นกลับจากหว่านข้าวมาซ่อมขนำต่อ ข้าพเจ้าสวมบทลูกมือจำเป็นช่วยจับโน่นนี่ วันนี้ขนำซอมซ่อมีหลังคา, ประตู, หน้าต่างเรียบร้อย มีสะพานท่าน้ำสำหรับปฎิบัติโยคะยามเช้า ใช้ล้างจานโยนอาหารให้ปลา มีไฟฟ้าสำหรับต่อสายออกสู่ภายนอก (วันพรุ่งจะพยายามหาท่อเก่าต่อน้ำประปาอบต. ยังไม่รู้จะทำสำเร็จหรือไม่) </p> <p>จากนี้นับว่ามีแหล่งอาศัยเป็นที่เป็นทาง ไม่ต้องผจญแดดฝนเหมือนเก่า เหลือเวลาอีกสามเดือนกว่า ๆ ก็จะสิ้นปี หากมองย้อนก็จะเห็นว่าปีนี้ข้าพเจ้าร่อนเร่ผจญวิบากกรรมเสียแปดเดือนกว่า เหลือเพียงสามเดือนกว่า ๆ ที่ชีวิตดูน่าจะปกติสุข สรุปทั้งปีแล้วข้าพเจ้าคงจมทุกข์เทวษเสียมากกว่ายินดีปรีดา แต่เปล่าเลย มองจากตัวอักษรก็จะเห็นดังที่ท่านเห็น </p> <p>จิตใจข้าพเจ้าอ้วนท้วนสมบูรณ์ดีมาแต่ต้นปี ตัวอักษรยังคงเดินหน้า (แม้จะกะพร่องกะแพร่ง) และแน่นอนไม่มีทีท่าอ่อนล้าประการใด จิตใจข้าพเจ้าก็เป็นเช่นลายอักษร ถึงเดือนเก้าย่างเดือนสิบ ยังอิ่มเต็มเป็นปกติ ด้วยทราบดีว่าตลอดมาไม่เคยเลยละปลายนิ้วไปจากสระพยัญชนะ หรือย้ายมโนนึกไปจากเนื้อหาที่ครุ่นคิดจะเขียน ยังเหลือความตั้งใจอยู่อีกประการคือจบนิยายของปีนี้ให้ได้สักเรื่อง หากทำสำเร็จก็นับว่าผ่านปีอย่างน่ารื่นรมย์ </p> <p>คงเป็นเยี่ยงพระพุทธองค์ตรัส 'ธรรมย่อมรักษาผู้ประพฤติธรรม' สำหรับลัทธิญาณลิขิตอย่างเหล่าเราคงกล่าวเป็นว่า 'อักษรกรรมย่อมรักษาผู้ประพฤติอักษรกรรม' </p> <p>หวังท่านเองก็เช่นกัน </p> <p>คารวะ </p> <p>ป.ล. ยินดีที่ท่านกล่าวถึงนายพิธีกรสุดหล่อคนนั้นด้วยท่าทีเป็นกลาง ไม่ตำหนิติหยัน สำหรับสำนวนไทยนั้น ชั่วชีวิตสั้น ๆ ของเราคงเรียนไม่รู้จบสิ้นเนื่องเพราะระยะเวลาสั่งสมยาวนานเหลือเกิน อีกทั้งที่มาก็ใช่จะชัดเจนมั่นคง สำนวนเดียวกันบางครั้งมีหลากหลายที่มายากบ่งชัด และความที่ภาษาเป็นสิ่งเลื่อนไหล ทำให้ความหมายเดิมเปลี่ยนไปก็มาก (อย่างเช่น 'ห่อน' เคยหมายถึง 'เคย' กลับกลายเป็น 'ไม่เคย' ในเวลาต่อมา) (และที่มาของคำพิเคราะห์นี้ก็ใช่จะสมควรนำมายืนยันมั่นคง เราเพียงสดับและรับรู้) </p> <p>การที่เราเรียนรู้และนำมาใช้ให้ตรงความ ก็ใช่อะไรอื่น เป็นการกระทำคารวะบูรพาจารย์ผู้สืบทอดสืบสานภูมิปัญญาอักขระไทยมาแต่ครั้งอดีต </p> <p>เราน้อมรับผิดเมื่อยังไม่รู้ความด้วยตั้งใจเรียนรู้และปรับแก้ใช้ให้ตรงอย่างบุราณนิยม </p> <p>มั่นใจว่าตราบใดเรายังใช้ภาษาไทย เราก็ยังมีที่ใช้ผิดอยู่เนือง ๆ นั่นมิใช่เรื่องประหลาดเลย หากจะประหลาดก็คือไม่เคยคิดแลกเปลี่ยน-เรียนรู้ คะนองมือหมิ่นของเก่าโดยเจตนา ซึ่งนั่นไม่มีอยู่ในสหายข้าพเจ้าเลยแม้น้อย </p> <p>ป.ล.๒ ก็แล้ว 'สวีวี่วี' มีความเป็นมาอย่างไรเล่าขะรับ เกี่ยวกับสาวบ้านแต้เปล่า? (เห็นทีต้องรบกวนท่านหนุ่มฯ อีกสักครากระมัง..)</p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/458301862242190329-8518179020380141439?l=tuleedin.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดินhttp://www.blogger.com/profile/04084356695342632742kratomtuleedin@gmail.com6tag:blogger.com,1999:blog-458301862242190329.post-22910002409209636712009-09-08T07:17:00.001+07:002009-09-08T13:17:18.419+07:00<img style="margin: 0px 5px 0px 0px" align="left" src="http://lh6.ggpht.com/_dZu5BmZKpTY/SqWin7_tW2I/AAAAAAAAA0Q/Y0g97Prs7zw/bangbon1_thumb3.jpg?imgmax=800" /> <strong><font color="#808000" size="6">1</font> </strong> <p>บางบอนฯ ตอนนี้เริ่มที่ภาพมุมสูง เห็นก้อนเมฆลอยล่องส่งภาษาเมฆทักทายกันอยู่ไปมา ท้องฟ้าเป็นสีฟ้าละออตา (แน่ล่ะ..ท้องฟ้าก็ต้องสีฟ้าน่ะสิ--เสียงแซวมาจากตากล้อง) นอกจากเมฆแล้วบนท้องฟ้าก็ต้องมีนก ขาดไม่ได้เหมือนบอร์ดหนอนก็ต้องมี saranya_nok.worm หากขาดก็จะเหมือนผู้ใหญ่มาขาดทุ่งหมาเมิน สินเจริญขาดกะละแม (เกี่ยวอะไรกันฟะ--ตากล้องอีกแระ) </p> <p>มันเป็นนกกระจอกพันธุ์ทาง พ่อกระจอกแม่นกเอี้ยง (กล้องซูมใบหน้า--มันขยิบตาขยับปากเหลืองยังกะทาขมิ้น &quot;พ่อผมไม่ธรรมดา&quot;) </p> <p>กระจอกน้อยพันธุ์ทางบินตุปัดตุเป๋สวนกับนกกางเขนสาวที่กำลังบ่ายหน้าไปบางเขน กระจอกพันธุ์ทางยักคิ้วให้ทีนึง กางเขนสาวแลบลิ้นตอบ เจ้ากระจอกยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ บินวนตีลังกาหนึ่งรอบก่อนตุปัดตุเป๋บินต่อ </p> <p>เป็นความจริงที่ว่า 'นกบินไม่ทิ้งรอยเท้า' แต่สำหรับเจ้ากระจอกชักไม่แน่เสียแล้ว มันบินถึงไหนไม่เคยลืมทิ้งร่องรอยว่าตนเคยผ่านมาย่านนี้ (เป็นที่สงสัยแต่ไม่มีการยืนยันว่าบรรพบุรุษพันธุ์ทางของมันอาจติดนิสัยมาจากสุนัข) </p> <p>เจ้ากระจอกเบ่งขี้ปุ๊ด! ทิ้งหลักฐานก่อนตุปัดตุเป๋บินจากไป </p> <p>อุจจาระสีผ่องลอยลิ่วตามกฎแรงโน้มถ่วงถูกลมถองบิดเกลียวนิดหน่อยแล้วตีโค้งพองาม พลิกตัวอีกสองตลบก่อนปะทะหลังคาสังกะสีดัง แป๊ะ! </p> <p>เบี้ยวสะดุ้งเฮือก! </p> <p>เหลือบหลังคาแต่หาใส่ใจ มือยังสเก็ตช์ภาพตรงหน้า สำนักพิมพ์เร่งมาอีกแล้ว อาทิตย์ละตอนทำให้เบี้ยวมีรายได้เพิ่มนิดหน่อย แต่นักเขียนตัวแสบกว่าส่งงานแทบคาบเส้นยาแดง เหลือเวลาให้เบี้ยวนั่งอ่านนั่งคิดและลงมือเขียนภาพไม่ถึงสองวัน แต่ละครั้งต้องเร่งหูตาเหลือก เป็นหยั่งงี้งานภาพประกอบของหลาย ๆ คนจึงออกมาแบบขอไปที ผู้อ่านที่ไหนจะรู้ที่มาที่ไป </p> <p>'มันจะเขียนไว้ล่วงหน้าสักหลาย ๆ ชิ้นไม่ได้หรือไงฟะ?' เบี้ยวคิด </p> <p>อาชีพนักเขียนภาพประกอบต๊อกต๋อยจะไปมีปากเสียงอะไรสู้กับนักเขียนใหญ่ ได้งานก็บุญโข หากคิดสะเออะเรื่องมาก ดีไม่ดีสำนักพิมพ์หาคนแทนเป็นอันได้อดข้าว คนเขียนภาพประกอบคงไม่ต่างภาพประกอบที่เขียน ชื่อก็บอกว่าประกอบ ทำหน้าที่แค่เสริมเพิ่มรสให้ตัวหนังสือไม่มีความหมายมากไปกว่านั้น ผู้อ่านสนใจแต่เนื้อหา ภาพประกอบดูแล้วก็ลืม บางครั้งเบี้ยวรู้สึกว่าความตั้งใจที่บรรจงรังสรรค์งานทุกชิ้นเป็นแค่ลม ลมที่ลอยหายไปในอากาศ </p> <p>บรรยากาศในรูปสลัวราง กระจกหลังบาร์เหล้าสะท้อนเงาไฟภายในร้านคาราโอเกะ เบี้ยวลงสีเจ้าแมวขนตางอนผูกโบว์แดงรอบคอ &quot;คนบ้าอะไรนั่งพูดกับแมว&quot; เบี้ยวพึมพำ ก่อนเซ็นชื่อตัวเล็ก ๆ ตรงขอบรูป </p> <p>เสียงเคาะประตู ป๊อก! ป๊อก! </p> <p>เบี้ยวหันมอง คนเคาะเข้ามายืนในบ้านเรียบร้อยแล้ว </p> <p>&quot;ทำไรเพ่?&quot; ไอ้จูร้องทักโผหาตู้เย็นยี่ห้อเจนเนอร์รอลอิเลคตริกทรงรถโฟล์ค </p> <p>&quot;นั่งขี้มั้ง&quot; เบี้ยวตอบ </p> <p>&quot;แหม..ถามดี ๆ ตอบกวน คงนึกว่าเท่&quot; มือเปิดฝาตู้เย็น ก้มตัวส่ายตามอง ทั้งตู้พบแต่น้ำเปล่าขวดเดียว </p> <p>&quot;ตู้เย็นก็ใหญ่&quot; คว้าขวดน้ำปิดฝาตู้ดังปัง! &quot;มีแค่น้ำเปล่า&quot; </p> <p>&quot;เราไม่นิยมน้ำอัดลม ดื่มน้ำเปล่าดีแล้ว ตรงประเด็น&quot; </p> <p>&quot;ขี้ตืดไม่ว่า&quot; ไอ้จูงึมงำ </p> <p>เบี้ยวไม่สนใจ นั่งสำรวจภาพนังแมวผูกโบว์ตรงหน้า ไอ้จูรินน้ำใส่แก้วยกซดแล้วทิ้งตัวบนโซฟาแดงมีรอยขาดผ่ากลางเบาะ เสียงสปริงร้องเอี๊ยดอ๊าดต้อนรับก้นจู </p> <p>&quot;พวกซอยห้าเค้าหารายได้พิเศษกันใหญ่ พี่ไม่สนใจบ้างเรอะ?&quot; </p> <p>&quot;ยังไง?&quot; เบี้ยวถาม </p> <p>&quot;รับกางเกงยีนส์มาแกะด้าย&quot; จูตอบ &quot;รายได้ไม่เลวนา&quot; </p> <p>&quot;เราแค่เขียนภาพประกอบของนักเขียนขึ้นอืดคนนี้ให้ทันเวลาก็แทบบ้าตาย จะเอาเวลาที่ไหนหารายได้พิเศษ&quot; </p> <p>&quot;พี่ล่ะก้อ..&quot; ไอ้จูนั่งไขว่ห้างกางมือ เอนหลังพิงพนัก &quot;คิดหยังงี้ถึงไม่รวยสักที&quot; </p> <p>&quot;ยังไง?&quot; เบี้ยวถาม </p> <p>&quot;คนจีนว่าจงนั่งเก้าอี้สามขา (เก้าอี้คนจีนมีสามขา--ผู้เขียน) หมายความว่าให้ทำงานสามอย่างในเวลาเดียวกัน&quot; ไอ้จูกระดิกปลาย teen ประกอบเพลงฤทธิ์มีดสั้น &quot;เผื่อว่างานหนึ่งติดขัดเกิดปัญหา รายได้ก็ยังไม่ขาดมือ&quot; ไอ้จูเปลี่ยนจังหวะเป็นฮิบฮอบ &quot;ทำอย่างพี่ เกิดอะไรขึ้นมามีหวังเจ๊งบ๊ง&quot; </p> <p>&quot;อ้าว..&quot; เบี้ยวอ้าว </p> <p>&quot;ว่าแต่พี่รับหนังสือพิมพ์อะไร?&quot; </p> <p>&quot;หนังสือพิมพ์..?&quot; เบี้ยวงง </p> <p>&quot;งงอะไร ก็หนังสือพิมพ์ที่ชาวบ้านชาวช่องอ่านกันไง&quot; </p> <p>&quot;โธ่จู..เราก็อ่านของแปะอยู่ทุกวันจะต้องเสียตังค์ซื้อทำไม&quot; </p> <p>&quot;เออ..ก็จริง&quot; ไอ้จูผงกหัวหงึก นั่งมองเบี้ยวล้างพู่กัน มันสูดลมผ่านไรฟันเสียงดังฟีด ๆ เบี้ยวหันมองแล้วหันกลับ </p> <p>&quot;พี่ทำงานแบบนี้ไม่มีอะไรค้ำประกัน เกิดเจ็บไข้ได้ป่วยจะเอารายได้จากไหน&quot; ไอ้จูขยับก้นเสียงสปริงลั่นเอี๊ยด &quot;พี่น่าทำประกันสุขภาพไว้บ้างนา&quot; </p> <p>&quot;เราไม่กินเหล้า ไม่สูบบุหรี่&quot; เบี้ยวยังก้มหน้าล้างพู่กัน &quot;นาน ๆ เป็นหวัดที นายอย่ามากังวลแทนเราหน่อยเลย&quot; </p> <p>&quot;วุ้ย! พูดกับพี่ชักไม่รู้เรื่อง&quot; ไอ้จูลุกพรวด &quot;ไปล่ะ ยังมีธุระอีกเยอะ&quot; </p> <p>&quot;โชคดี&quot; เบี้ยวลาไม่ทันจบ ไอ้จูปิดประตูดังปัง! </p> <p><font color="#808000" size="6"><strong>2</strong></font> </p> <p>แดดบ่ายเล่นซ่อนหาหลังทิวเมฆ อากาศร้อนกำลังดี ท้องฟ้าสีฟ้ากำลังงาม นกกระจอกพันธุ์ทางตัวเดิม (จำปากเหลืองละออของมันได้) กำลังบิดตุปัดตุเป๋ ใช้ปีกข้างขวาปาดเหงื่อบนหน้าผาก กล้องซูมที่ใบหน้า มันขยิบตา พูดว่า &quot;หลายวันต่อมา&quot; </p> <p>เบี้ยวไม่ได้เจอไอ้จูหลายวันแล้ว นึกสงสัยหายหัวไปไหนของมัน ยามบ่ายที่เคยโผล่ไปซดโอเลี้ยงร้านแปะก็ไม่ไป เบี้ยวปั่นจักรยานไปบ้านไอ้จู เห็นมันยงโย่ยงหยกล้างรถเข็นอยู่หน้าบ้าน </p> <p>&quot;ทำไร?&quot; เบี้ยวถาม </p> <p>&quot;นั่งขี้มั้ง&quot; ไอ้จูตอบ </p> <p>&quot;แหม ถามแค่เนี้ยตอบกวนคงนึกว่าเท่&quot; เบี้ยวกระเซ้า </p> <p>&quot;พี่มีไรให้รับใช้บอกได้เลย จูเซอร์วิสพร้อมบริการ&quot; ไอ้จูล้างรถเข็นพลางงำเพลงยิ่งรักยิ่งเจ็บของกอล์ฟ-ไมค์ </p> <p>&quot;ไม่มี&quot; เบี้ยวบอก &quot;เห็นไม่ไปร้านแปะเลยมาดูเสียหน่อย&quot; </p> <p>&quot;ไม่ค่อยว่างนะเพ่&quot; ไอ้จูลุกขึ้นคว้าสายยางฉีดน้ำ&quot;ผมไม่เหมือนพี่ มีเวลานั่งเอ้อระเหยดูดโอเลี้ยง&quot; </p> <p>&quot;ดูดโอเลี้ยงไม่ดีตรงไหน?&quot; เบี้ยวถาม </p> <p>&quot;ไอ้ดีน่ะมันก็พอจะดี แต่เสียเวลา&quot; ไอ้จูหันมองแล้วส่ายหน้า &quot;คนรวยเค้าใช้เวลาทุกนาทีหาเงินทอง ตอนหลับเงินก็ยังงอกเงยเค้าถึงได้รวย คนซอยเรามัวแต่นั่งดูดโอเลี้ยงถึงได้จนกันอย่างที่เห็น ๆ&quot;&#160; <br />ไม่พูดเปล่ามันเลิกคิ้วหลิ่วตามองเบี้ยว เบี้ยวเลิกลั่กว่าจะมาชวนไปนั่งร้านแปะเสียหน่อยเป็นอันยกเลิก </p> <p>&quot;แล้วนั่นจะขายอะไร?&quot; </p> <p>&quot;ยังมีเวลาว่างช่วงเย็น ว่าจะขายน้ำเต้าหู้ปากซอย&quot; ไอ้จูหยิบผ้าเช็ดรถ &quot;ผมซื้อฟรานไชส์มาเชียวนาเพ่ คนในซอยเราจะได้กินอะไรที่มีประโยชน์บ้าง ไม่ใช่ติดแต่กาแฟโอเลี้ยงแปะ&quot; มันเลิกคิ้วเหลือบมองอีกแระ </p> <p>เบี้ยวไม่อยากต่อปากต่อคำ หันจักรยานปั่นจากไปเงียบ ๆ </p> <p><strong><font color="#808000" size="6">3 </font></strong></p> <p>ท้องฟ้าหลายวันมานี่เป็นสีเทา ไม่ใช่มองผิดหรือมองผ่านแว่นกันแดดแต่ท้องฟ้าสำหรับเบี้ยวเป็นสีเทาจริง ๆ หากเพื่อนที่เคยพบปะพูดคุยกันทุกวันห่างหายไป ท้องฟ้าของคน ๆ นั้นคงไม่มีวันเป็นสีอื่นไปได้ ไม่เฉพาะท้องฟ้า ก้อนเมฆ นกที่บินผ่านไปมาก็เป็นสีเทา ไม่เว้นแม้เจ้ากระจอกพันธุ์ทาง&#160; ท่าบินตุปัดตุเป๋ทำให้จำได้ว่าเป็นมัน วันนี้มันดูหดหู่ซึมเซากว่าทุกวัน กล้องซูมใกล้ มันใช้ปีกข้างซ้ายปาดหน้าผากแล้วสบัด เม็ดเหงื่อปลิวราวฝนร่วง มันหันมองกล้อง ส่งเสียงละห้อยละเหี่ย &quot;หลายวันต่อมา&quot; ก่อนบินตุปัดตุเป๋จากไปไม่ลืมทิ้งร่องรอย ปุ๊ด! </p> <p>เหมือนฟิล์มย้อนต้นม้วน (หากจำไม่ได้กรุณาย้อนกลับไปย่อหน้า ๖) ผิดแต่วันนี้ทุกอย่างเป็นสีเทา เบี้ยวยินเสียง แป๊ะ! บนหลังคาแต่ไม่ได้แหงนมอง มือยังคงปัดพู่กันลงสีสุนัขขนทองผูกหูกระต่ายแบบหมีพูห์&#160; </p> <p>ประตูถูกผลักผัวะ! </p> <p>ไอ้จูวิ่งหน้าตื่นเข้ามา ยืนหันรีหันขวาง หันซ้ายหันขวา หันหน้าหันหลัง เบี้ยวชี้พู่กันในมือ </p> <p>&quot;โน่นห้องน้ำ&quot; </p> <p>&quot;ใช่! ใช่! ห้องน้ำ!&quot; ไอ้จูละล่ำละลัก จ้ำพรวดเข้าห้องน้ำ เปิดประตูโผล่หน้าออกมา &quot;ใครมาหาบอกผมไม่อยู่นะ&quot; </p> <p>ไม่สิ้นคำก็ได้ยินเสียงทุบประตู ปัง! ปัง! ไอ้จูรีบมุดเข้าห้องน้ำ เบี้ยวลุกจากเก้าอี้ทั้งมือยังถือพู่กัน เปิดประตูบ้านออกมา </p> <p>ข้างนอกมีคนร่วมสิบส่งเสียงเอะอะลั่น เบี้ยวปิดประตูสูดหายใจลึก </p> <p>&quot;มีธุระอะไรครับ?&quot; </p> <p>&quot;ผมเห็นคุณจูวิ่งมาทางนี้&quot; ชายหนุ่มผูกไท หน้ามันแผลบร้องบอก </p> <p>&quot;ใช่! เราก็เห็น&quot; คนที่เหลือส่งเสียง </p> <p>&quot;มีธุระอะไรกับจูครับ?&quot; เบี้ยวถาม </p> <p>&quot;คุณจูค้างค่างวดมาหลายงวดแล้ว&quot; หนุ่มผูกไทบอก </p> <p>&quot;เงินประกันที่รับจากลูกค้าก็ไม่ยอมส่ง&quot; หญิงสาวสวมแว่นกันแดดพูดเร็วปรื๋อ </p> <p>&quot;ค่าหนังสือพิมพ์ก็ไม่ไปเคลียร์...&quot; </p> <p>เบี้ยวได้ยินแค่นั้นเพราะพวกที่เหลือแย่งส่งเสียงเอะอะพูดขึ้นพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย&#160; ผ่านไปครู่ใหญ่เหตุการณ์จึงคืนสู่ความสงบ เบี้ยวเปิดประตูเดินกลับนั่งเก้าอี้จุ่มพู่กันลงสีเหลืองทองบนภาพสุนัข&#160; </p> <p>ไอ้จูค่อย ๆ แง้มประตูห้องน้ำโผล่หน้าออกมา </p> <p>&quot;ไปกันแล้ว?&quot; มันถาม </p> <p>เบี้ยวพยักหน้า ไอ้จูถอนหายใจเฮือก ยืดอกเดินออกจากห้องน้ำ สะบัดแขนประกบสองมือพนมโค้งตัวอย่างสวยงาม </p> <p>&quot;ขอบคุณพี่มาก ไม่ได้พี่ผมแย่เลย&quot; </p> <p>&quot;อืมม์..ไม่เป็นไร&quot; เบี้ยวลงสีแดงเสื้อเจ้าสุนัขขนทอง </p> <p>&quot;ว่าแต่..&quot; ไอ้จูเขยิบยืนใกล้ทำสีหน้าท่าทางประจบประแจง &quot;พี่ทำอย่างไรพวกนั้นถึงได้ยอมกลับไป?&quot; </p> <p>&quot;เราบอกให้ไปรอที่บ้านนาย เดี๋ยวเย็น ๆ แม่ไอ้จ้อยเลิกงาน ทุกคนก็จะได้เงินครบจำนวน&quot; </p> <p>ร่างไอ้จูหงายผึ่งลงบนโซฟา&#160; เสียงสปริงร้องลั่น ไม่มีเสียงจากไอ้จู เห็นแต่สปริงดีดออกมาเด้งดึ๊งดึ๊ง เบี้ยวไม่ได้ใส่ใจเพราะต้องเสร็จงานตรงหน้าส่งสำนักพิมพ์ภายในวันนี้ เจ้านักเขียนใหญ่คนนั้นส่งงานช้าอีกแล้ว มีเวลาเขียนภาพประกอบวันเดียว เบี้ยวเซ็นชื่อตรงมุมภาพปากพึมพำ &quot;คนอะไรพูดกับหมา..&quot;&#160;&#160;&#160; </p> <p>OOO </p> <p><strong>ขอบคุณ</strong>ท่านจิน ท่านสายสำหรับปรู๊ฟคำ</p> <div style="padding-bottom: 0px; margin: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; display: inline; padding-top: 0px" id="scid:0767317B-992E-4b12-91E0-4F059A8CECA8:8bbe88fe-f749-4b3d-a623-80696d1ba0bd" class="wlWriterSmartContent">Technorati Tags: <a href="http://technorati.com/tags/%e0%b9%80%e0%b8%a3%e0%b8%b7%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b8%aa%e0%b8%b1%e0%b9%89%e0%b8%99" rel="tag">เรืองสั้น</a></div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/458301862242190329-2291000240920963671?l=tuleedin.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดินhttp://www.blogger.com/profile/04084356695342632742kratomtuleedin@gmail.com2tag:blogger.com,1999:blog-458301862242190329.post-84227730084222250212009-09-07T07:42:00.001+07:002009-09-07T07:55:13.812+07:00<img style="margin: 0px 5px 0px 0px" align="left" src="http://img171.imageshack.us/img171/6486/ly01fr3.jpg" width="150" /> <p>^๑๏ หม่องมือไวใจเก่งนั่งเล็งเล่น <br />มองไปเห็นกระดาษเปล่าเหยิบเข้าหา <br />ยื่นมือคลำฮัมงึนหยิบขึ้นมา <br />&quot;อาวล่ะวา..จาเหล้นอารายดี&quot; </p> <blockquote> <p>^๒๏ หม่องนั่งมองลองคิดแค่นิดหน่อย <br />มือก็ค่อยม้วนพับ &quot;ขยาบดูซิ!&quot; <br />ใจแล่นพลันลั่นปร๋อไม่รอรี <br />เห็นภาพมีมากมายเรียงรายมา </p> <p>^๓๏ หม่องร้อง &quot;อือ&quot; มือไวอย่างใจคิด <br />พับมุมนิดขอบหน่อยค่อยศึกษา <br />เศษกระดาษเกลื่อนไปไร้ราคา <br />กลายเป็นอาหารใจใส่อารมณ์ </p> <p>^๔๏ เป็นตัวสัตว์ต่างต่างอย่างใจตั้ง <br />เป็นปลา เต่า ลิง ค่างช่างดูสม <br />เป็นเรือ บ้าน ร้าน เรือน เพื่อนนิยม <br />หม่องย้ำคมยิ้มรับพับเครื่องบิน </p> <p>^๕๏ มีจัดงานขันแข็งแข่งประกวด <br />เครื่องบินหม่องผ่านรวดราวพรวดผิน <br />จากชายขอบเขตแคว้นสุดแดนดิน <br />หม่องโบยบินกินที่หนึ่งประเทศไทย </p> <p>^๖๏ ทางญี่ปุ่นเชิญมาว่าหม่องเจ๋ง <br />&quot;อะโหนะ..เชิญรีบเร่งอย่ารอรีมีงานใหญ่&quot; <br />ตั๋วเครื่องบินที่พักเตรียมจัดไว้ <br />ขอเชิญไปแข่งขันประชันประชุม </p> <p>^๗๏ รัฐมนตรีขาใหญ่บอก &quot;ไม่ได้!&quot; <br />ปล่อยได้ไงไปเป็นพังมีหวังกลุ้ม <br />คนต่างแดนแคว้นต่างด้าวราวยุงรุม <br />หากแย่งยุมเอาอย่างมีหวังพัง </p> <p>^๘๏ ฝ่ายข้างคนหวังดีบอก &quot;งี่เง่า!&quot; <br />ก่อนนั้นเล่ากี่คนเรื่องหนหลัง <br />เคยมาแล้วผ่านสบายก็หลายครั้ง <br />&quot;เด็กเก่งพังเพราะผู้ใหญ่ไม่ได้ความ!&quot; </p> <p>^๙๏ หม่องนั่งเอ๋อเหม่อลอยพลอยงงหนัก <br />เพียงใจรักพับกระดาษชักขลาดขาม <br />เกี่ยวอะไรที่ผู้ใหญ่พยายาม <br />มาหวงห้ามไม่ให้ไปเรื่องไรกัน </p> <p>^๑๐๏ หม่องก็ประชาชนสัญชาติโลก <br />ไม่เคยโยกเคยย้ายไปดาวไหนนั่น <br />รักโลกนี้อย่างเราเราเท่าเท่ากัน <br />อีกโลกฝันก็ไม่คั่นแบ่งทั่นเธอ </p> <p>^๑๑๏ หม่องแหงนมองท้องฟ้าแววตาใส <br />&quot;เชิญผู้ใหญ่แหย่กันให้มันเน้อ&quot; <br />เดี๋ยวหม่องขอหากระดาษขนาดเบอร์ <br />พับเครื่องบินลำเบ้อเร่อ..&quot;บิงปายเอง&quot; ฯ</p> </blockquote> <div style="padding-bottom: 0px; margin: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; display: inline; padding-top: 0px" id="scid:0767317B-992E-4b12-91E0-4F059A8CECA8:93ce97f9-108b-4976-8009-6cdb60141273" class="wlWriterSmartContent">Technorati Tags: <a href="http://technorati.com/tags/%e0%b8%81%e0%b8%a5%e0%b8%ad%e0%b8%99" rel="tag">กลอน</a></div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/458301862242190329-8422773008422225021?l=tuleedin.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดินhttp://www.blogger.com/profile/04084356695342632742kratomtuleedin@gmail.com0tag:blogger.com,1999:blog-458301862242190329.post-16724399554057040422009-09-06T11:51:00.001+07:002009-09-06T11:51:49.965+07:00จาก : กรุงเทพธุรกิจออนไลน์<img style="margin: 0px 5px 0px 0px" align="left" src="http://www.bangkokbiznews.com/home/media/2009/09/03/images/news_img_74515_1.jpg" width="150" /> <p><strong>เธอเชื่อว่าการเขียนเป็นเรื่องเฉพาะตัวและเป็นการลงทุนทางอารมณ์สูง แม้จะรักการเขียนมาตลอดชีวิต แต่สิ่งที่เธอฝันอยากเป็นคือ คนเก็บขยะ! ทำไม?</strong></p> <p>นักเขียนหญิงที่มาพูดคุยกับเราวันนี้สร้างสรรค์ผลงานออกมาแล้ว 3 เล่ม แต่ละเล่มล้วนเป็นแนวผสมผสานเรื่องจริงกับจินตนาการ (magical realism) ที่มีกลิ่นอายทางตอนใต้ และเหตุผลของการเขียนเรื่องแนวนี้ ก็เพราะเธอชอบอ่าน มันเป็นแนวเรื่องที่เธอโปรดปรานอย่างมาก และได้อ่านครั้งแรกเมื่อตอนเรียนวิทยาลัย ซึ่งซาร่าเปรียบว่าเป็นการเปิดโลกใบใหม่ รวมถึงชื่อเรื่องของนวนิยายแต่ละเรื่องก็ล้วนมิอาจลืมเลือน ซึ่งเสมือนรักครั้งแรกยังไงยังงั้นเชียว</p> <p>ซาร่า เล่าให้ฟังว่าแม้จะรักการเขียนมาตลอดชีวิต ทว่าเธอไม่เคยนึกอยากเป็นนักเขียนแม้แต่น้อย สิ่งที่เด็กหญิงฝันอยากเป็นคือคนเก็บขยะ!</p> <p>จนเมื่อจบจากวิทยาลัยนั่นแหละซาร่าจึงอยากมีอาชีพเป็นนักเขียน เธอซุ่มเขียนเป็นเวลา 12 ปี ได้เงินจากการขายเรื่องบ้างเล็กน้อย จนวันหนึ่งจึงได้ตระหนักว่า เวลาที่ผ่านมาเธอพยายามไล่ตามเขียนอย่างบ้าคลั่งในแบบเดียวกับหนังสือที่กำลังมาแรงในตลาด แต่ก็ไม่สามารถขายได้สักเรื่อง จนที่สุดเธอจึงตัดสินใจได้ว่าเธอจะเขียนแต่ในสิ่งที่ต้องการเขียน ไม่ใช่เขียนเรื่องที่คิดว่าจะได้ตีพิมพ์</p> <p>และนับแต่นั้นมาเธอก็เขียนตามเสียงที่อยู่ในใจของตัวเอง นวนิยายเรื่องแรก Garden Spells จึงถือกำเนิดมาจากจุดนี้และสร้างจุดเปลี่ยนครั้งยิ่งใหญ่ ครั้งแรกให้แก่ชีวิตของเธอ</p> <p>ซาร่าสรุปบทเรียนในครั้งนั้นว่า &quot;สำหรับฉันการเขียนเป็นเรื่องเฉพาะตัวและเป็นการลงทุนทางอารมณ์สูง หากฉันไม่ได้รู้สึกในสิ่งที่ฉันเขียน มันก็จะไม่สำเร็จ เมื่อตอนที่ฉันพยายามเขียนตามตลาด ฉันเขียนถึงสิ่งที่ฉันไม่ได้รู้สึกใส่ใจกับมันสักนิด เพียงเขียนเพื่อให้ได้ตีพิมพ์เท่านั้น&quot;</p> <p>ประสบการณ์สมัยเรียนวิทยาลัยช่วยเธออย่างมากในการเขียน แต่ความจำเป็นที่ต้องอ่านอย่างมากมายในช่วงเรียนปริญญาโททางด้านวรรณคดีก็เป็นส่วนที่ทำให้การเขียนสมบูรณ์ขึ้นโดยเฉพาะเรื่องไวยากรณ์จากห้องเรียนฝรั่งเศส และการเขียนข่าวที่สอนให้รู้ถึงแกนหลักของเรื่อง</p> <p>ซาร่าเป็นนักเขียนผู้หนึ่งที่ไว้วางใจในกระบวนการเขียน เพราะเมื่อถามถึงอุปสรรคในการสร้างตัวละคร เธอยอมรับว่ามีปัญหามากในตอนช่วงแรก แต่เมื่อเขียนไปเรื่อยๆ ก็เหมือนกับการสร้างความสัมพันธ์ที่ต้องใช้เวลา แล้วปัญหาก็จะหมดไปเอง</p> <p>กระบวนการเขียนของซาร่าเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง โดยเริ่มจากความคิดอันหนึ่ง มีเนื้อหาเรื่องคร่าวๆ ซึ่งเมื่อลงมือเขียนหลายสิ่งก็เปลี่ยนแปลง มีตัวละครใหม่ๆ เกิดขึ้น บางตัวก็หายไปและเชื่อไหมหากซาร่าบอกเราว่าแม้สิ่งที่เป็นเรื่องเหนือจริงอันเป็นสิ่งสำคัญในเรื่องก็เพิ่งเกิดขึ้นในระหว่างการเขียนนี่เอง ซึ่งแม้แต่ตัวเธอเองก็ยังประหลาดใจในการปรากฏของสิ่งเหล่านี้</p> <p>ดังนั้นการเสกสรรปั้นแต่งขณะเขียนไปด้วยจึงเป็นส่วนที่เยี่ยมที่สุด แต่ในขณะเดียวกันก็อาจเป็นส่วนที่แย่ที่สุดด้วยก็ได้</p> <p>&quot;เพราะมันเป็นความรู้สึกที่ไม่ค่อยมั่นคงเท่าไรนักหรอก กับการไม่รู้ว่าไรจะเกิดขึ้นต่อไป แต่มันก็ทำให้ฉันได้เรียนรู้ที่จะไว้ใจกระบวนการเขียน!&quot;&#160; ซาร่าสรุป</p> <p>เรื่องที่ซาร่าเขียนจบมักไม่ค่อยเหมือนเป๊ะกับเรื่องที่เธอตั้งใจจะเล่าแต่แรก ดังนั้นกระบวนการตรวจแก้ไขจึงเกิดขึ้นขณะเขียนไปด้วย แล้วเมื่อเขียนร่างเสร็จก็จะหวนกลับไปตรวจแก้ไขทั้งหมดอีก</p> <p>สุดท้ายซาร่าได้ฝากสิ่งที่เธออยากให้นักเขียนคนอื่นๆ รู้ นั่นคือ</p> <p><strong>&quot;อย่ายอมแพ้ในวันที่หมองหม่นเพราะความสำเร็จเกิดขึ้นจากสิ่งเหล่านี้ วันที่มืดดำจะทำให้วันที่สดใสดูเหมือนจะสว่างไสวกว่าปกติ และเจิดจ้าจนคุณแทบมิอาจต้านได้&quot;</strong></p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/458301862242190329-1672439955405704042?l=tuleedin.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดินhttp://www.blogger.com/profile/04084356695342632742kratomtuleedin@gmail.com0tag:blogger.com,1999:blog-458301862242190329.post-11567875164537086222009-09-05T02:12:00.001+07:002009-09-05T02:12:33.568+07:00<p>จาก : <a href="http://www.bangkokbiznews.com/home/detail/life-style/hi-life/20090904/74482/รางวัลใหญ่ของกวีวัยเยาว์.html" target="_blank">กรุงเทพธุรกิจออนไลน์</a></p> <p><strong>นิตยา พูนเพิ่ม นักศึกษาชั้นปีที่ 1 มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตหาดใหญ่ คว้ารางวัลพานแว่นฟ้า ประเภทกวีการเมือง</strong>&#160;</p> <img src="http://www.bangkokbiznews.com/home/media/2009/09/03/images/news_img_74482_1.jpg" width="400" /> <p><em>ณ ที่นี่สุขดีกว่าที่ไหน</em></p> <p><em>ประชาธิปไตยเบ่งบานเต็มลานฝัน</em></p> <p><em>ไม่สร้างกฎกติกาให้ฆ่ากัน&#160; ไม่ขีดคั่นพื้นที่ด้วยสีใด</em></p> <p><em>เจ้าปกครองเขตแดนแผ่นกระดาษ </em></p> <p><em>ตวัดวาด....เส้นสื่อ....แสนซื่อใส</em></p> <p><em>ความตั้งใจจานเจือจากเนื้อใจ&#160; </em></p> <p><em>ปาดเหงื่อไคลจนแก้มน้อยเปื้อนรอยดำ...</em></p> <p>เป็นส่วนแรกของถ้อยคำซึ่งถูกร้อยเรียงขึ้นเป็นบทกวีที่ใช้ชื่อว่า 'กระดาษแผ่นดิน' อันเป็นผลงานที่คณะกรรมการตัดสิน <strong>รางวัลวรรณกรรมการเมือง 'พานแว่นฟ้า'</strong> พิจารณาแล้วว่าเป็นบทกวีที่สมควรได้รับรางวัลชนะเลิศในปีนี้</p> <p>ปีนี้นับเป็นครั้งที่ 8 ของการจัดพิธีมอบรางวัลวรรณกรรมการเมือง<a href="http://www.bangkokbiznews.com/home/search/?cx=009233870810540600983%3Ahkyg0dlysoo&amp;cof=FORID%3A9&amp;ie=windows-874&amp;q= พานแว่นฟ้า"> พานแว่นฟ้า</a> โดยความร่วมมือของรัฐสภาและสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย และถือว่าเป็นครั้งที่มีผู้ส่งผลงานเข้าประกวดจำนวนมากกว่าทุกปีที่ผ่านมา ประกอบด้วยประเภทเรื่องสั้น 346 เรื่อง และบทกวี 532 ชิ้น โดยเหตุที่รางวัลพานแว่นฟ้าได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวาง ผู้ที่ส่งผลงานเข้าประกวดแต่ละครั้งจึงมีตั้งแต่นักเขียนหน้าใหม่ ไปจนถึงมือวรรณกรรมระดับที่มี 'ซีไรท์' เป็นประกัน</p> <p>จึงเป็นเรื่องน่ายินดีที่เจ้าของผลงาน 'กระดาษแผ่นดิน' ซึ่งได้รับรางวัลชนะเลิศประเภทบทกวีในปีนี้เป็นนักเขียนหน้าใหม่วัยเรียน <strong>มด-นิตยา พูนเพิ่ม</strong> นักศึกษาชั้นปีที่ 1 คณะทรัพยากรธรรมชาติ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ (มอ.) วิทยาเขตหาดใหญ่ ด้วยความสามารถในการประพันธ์เ ธอสามารถสะท้อนมุมมองของคนรุ่นใหม่ต่อการเมืองได้อย่างน่าสนใจ</p> <p><strong>ถามถึงความรู้สึกของกวีวัยใสที่เพิ่งคว้ารางวัลใหญ่เมื่อกลางเดือนสิงหาคมที่ผ่านมา ?</strong></p> <p>&quot;รู้สึกว่าไม่น่าจะได้น่ะค่ะ&quot; น้องมด ตอบพร้อมเสียงหัวเราะร่วน ก่อนจะขยายความด้วยเสียงถ่อมตัวว่าถึงแม้เธอจะตั้งใจและทุ่มเทกับงานทุกชิ้น แต่ด้วยข้อจำกัดในด้านประสบการณ์และทักษะทางวรรณกรรม 'พานแว่นฟ้า' จึงเป็นรางวัลจากเวทีใหญ่เกินกว่าที่เธอในวัยเพียง 19 ปีจะกล้าคาดหวัง</p> <p>&quot;โดยตัวรางวัลก็ถือว่าเป็นรางวัลใหญ่ที่สุดที่หนูเคยได้ แต่ถ้าตัดสินกันที่ผลงาน สำหรับหนูความสำคัญอยู่ตรงที่เราสามารถถ่ายทอดให้ผู้อ่านรับรู้บางสิ่งหรือฉุกคิดบางอย่างได้หรือไม่ ถ้าทำได้ก็ถือเป็นรางวัลใหญ่แล้ว&quot; ในความอ่อนน้อมถ่อมตน ดูเหมือนกวีปี 1 ยังมีมุมมองคมคายพอตัว</p> <p>ooo</p> <p><em>...บอก &quot;พ่อจ๋า ดูซิ...นี่ภาพหนู&quot;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160; ยกรูปชู...แย้มยิ้ม อย่างอิ่มหนำ <br />ตามองเพ่ง สักพัก แล้วพึมพำ&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160; กลั่นน้ำคำหยาดเยาว์เล่าเรื่องราว <br />ว่า &#8220;ตรงนี้หนูวาดราษฎร&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160; <a href="http://www.bangkokbiznews.com/home/search/?cx=009233870810540600983%3Ahkyg0dlysoo&amp;cof=FORID%3A9&amp;ie=windows-874&amp;q= พานแว่นฟ้า">พานแว่นฟ้า</a>คืออาภรณ์ผ่อนร้อนหนาว <br />หน้าทุกหน้าอาบยิ้มอิ่มนานยาว&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160; ใต้ดวงดาวสันติภาพทาบแสงทอ...</em> <br />'มด' รักการเขียนกลอน ที่ผ่านมาเธอบันทึกเรื่องราวตามความสนใจ ทั้งเรื่องทางสังคม การเมือง ธรรมชาติ ฯลฯ</p> <p>ผู้ที่ผลักดันและเป็นแรงบันดาลใจคนสำคัญให้เธอลงมือเขียนบทกวีคือ <strong>สาทร ดิษฐสุวรรณ</strong> กวีเจ้าของนามปากกา 'ทร ดิษฐสุวรรณ' และเป็นคุณครูโรงเรียนสทิงพระวิทยา ซึ่ง 'มด' เข้าเรียนในชั้นมัธยม ทุกครั้งที่มีโอกาส เธอจะเลือกกิจกรรมที่เกี่ยวข้องกับด้านการเขียน ตอนมัธยมต้น 'มด' เลือกวิชาตามความสนใจเป็นวิชาแต่งคำประพันธ์ พอถึงชั้นมัธยมปลาย เธอก็เลือกเข้า 'ชุมนุมวรรณศิลป์'</p> <p>'คุณครูสาทร' ยังสนับสนุน 'มด' และเพื่อนๆ ให้เข้าร่วมประกวดในหลายเวที ทั้งระดับจังหวัด และระดับประเทศ <br />&quot;เพราะครูเป็นนักเขียนด้วย ได้อ่านงานของครูทำให้เกิดแรงบันดาลใจ พอสนใจอยากเขียนกวีก็ยิ่งต้องอ่านกวีนิพนธ์มากๆ จากเดิมที่อ่านหนังสือทั่วๆ ไป พวกนิยายต่างๆ&quot; มดบอกว่าเธอเริ่มอ่านหนังสืออย่างจริงจังตอนขึ้นชั้นมัธยม โดยช่วงพักกลางวัน เธอจะเข้าห้องสมุด เลือกหาหนังสือที่สนใจมาตะลุยอ่าน</p> <p><strong>ถ้าถามย้อนกลับไปถึงการเพาะนิสัยรักการอ่านว่าต้องเริ่มตั้งแต่เยาว์วัย หรือไม่ ?</strong></p> <p>&quot;หนูอ่านตั้งแต่อยู่ประถม แต่ไม่อ่านการ์ตูน รู้สึกว่าอ่านแล้วไม่ค่อยได้ความรู้อะไรมาก ชอบพวกสมุดภาพมากกว่า ภาพๆ เดียวทำให้เราได้ใช้จินตนาการโดยไม่มีกรอบ เทียบกับการอ่านการ์ตูนทั้งเล่มที่เหมือนถูกทำให้ต้องคิดตามที่เขากำหนดไว้&quot;</p> <p><strong>ปัจจัยพื้นฐานจากครอบครัวล่ะ มีส่วนสำคัญที่สร้างเสริมนิสัยรักการอ่านให้กับน้องมดหรือเปล่า ?</strong></p> <p>&quot;ที่บ้านหนูไม่ค่อยมีหนังสือ แต่มีต้นไม้ มีนก มีธรรมชาติ หนูว่าเราอ่านได้จากสภาพแวดล้อมรอบตัว ทำให้จินตนาการได้ไกลกว่าการอ่านหนังสือ&quot;</p> <p>เพราะเติบโตมากับธรรมชาติ เธอเลยเลือกเรียนในสาขาวิชาด้านทรัพยากรธรรมชาติ ..ทำไมไม่เลือกเรียนด้านภาษาซึ่งเป็นอีกด้านที่สนใจไม่แพ้กัน ?</p> <p>&quot;คิดว่าสิ่งที่เรารักไม่ควรจะเครียดมากน่ะค่ะ อีกอย่างก็เป็นภาษาของพ่อแม่ อยากรู้ก็เรียนเองได้ เรารักก็ไม่ทิ้งอยู่แล้ว เลยเลือกเรียนในสิ่งที่คิดว่าจะนำไปใช้ประโยชน์ในอนาคต เรื่องทรัพยากรก็น่าสนใจ เพราะวิชาส่วนมากมุ่งแสวงหาประโยชน์จากทรัพยากร แต่สาขานี้เน้นพัฒนาสิ่งแวดล้อม&quot;</p> <p>ooo</p> <p><em>...ไม่ลงสี หนูคงไม่ลงสี&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160; ไม่อยากมี เหลือง - แดง แบ่งแม่พ่อ <br />เช่นร้อยพันอันธพาลผ่านหน้าจอ&#160;&#160;&#160; บ้างหลอกล่อบ้างก่นด่าไม่น่าฟัง <br />เขาคงมีภาพวาดกระดาษเขา&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160;&#160; หลอมรูปเงาร้ายร้ายระบายหวัง <br />เขาคงขีดสงครามความเกลียดชัง&#160;&#160; สงสารจัง กระดาษ, ราษฎร <br />อยากลบรอยลบล้างด้วยยางลบ&#160;&#160;&#160;&#160; หยุดจุดจบ หดหู่ อุทาหรณ์ <br />ก่อนตะกอนสกปรก ตกตะกอน&#160;&#160;&#160;&#160;&#160; ฝังทุกข์ร้อน แนบภาพ ตราบนิรันดร์&#8221;...</em> <br />'คุณครูสาทร' อีกนั่นแหล่ะ ที่บอกเธอเกี่ยวกับเวทีวรรณกรรม 'พานแว่นฟ้า' ซึ่งโจทย์ฟังดูกว้างๆ ว่าต้องมีเนื้อหาว่าด้วยทางการเมือง แต่ก็เป็นการตีวงเข้ามาจากที่เธอเคยเขียนร้อยกรองเรื่องสายลม แสงแดด และป่าเขา</p> <p>&quot;สนใจการเมืองระดับหนึ่ง แต่ไม่ได้อินไปกับเหตุการณ์ พอได้หัวข้อมาก็คิดว่าเราควรจะเขียนมุมไหน จะเขียนเหมือนผู้ใหญ่ เราก็ด้อยประสบการณ์&quot;</p> <p>'มด' เริ่มเก็บข้อมูลจากสถานการณ์การเมืองรอบตัวและติดตามจากสื่อต่างๆ ในที่สุด ตัดสินใจว่าเธอจะเขียนจากมุมมองของตัวเอง ในฐานะของผู้ที่ 'ด้อยประสบการณ์'</p> <p><strong>&quot;คิดว่าในภาวะสังคมที่เป็นอยู่ ผู้ใหญ่อาจมองแต่ความคิดของตัวเอง จนลืมไปว่ามีสายตาเล็กๆ ที่มองอยู่ แล้วการกระทำของผู้ใหญ่ก็มีความสำคัญต่อความคิดของพวกเขา ถ้าเด็กๆ ถูกปลูกฝังด้วยสภาพแวดล้อมที่เป็นอยู่แบบนี้คงไม่ค่อยดีเท่าไร&quot;</strong></p> <p><strong>แล้วสภาพแวดล้อมที่ไม่ค่อยดีเท่าไรในสายตาเด็กอย่าง 'มด' มันคือแบบไหนกัน ?</strong></p> <p>&quot;แบบที่คนส่วนใหญ่เห็นแก่ประโยชน์ของตัวเอง มุ่งแต่ความคิดของตัวเองเป็นใหญ่ ไม่สนใจความคิดเห็นของคนอื่น คิดว่าตัวเองถูกแล้ว ดีแล้ว จริงๆ&#160; หนูว่าความเห็นที่แตกต่างไม่น่าจะกระทบกับการดำเนินชีวิต จนมองหน้ากันไม่ติด หรือเป็นเหตุให้ต้องเสียมิตรภาพที่มีมายาวนาน&quot;</p> <p>กวีรุ่นเยาว์มองว่าสภาวะแวดล้อมเช่นนี้เป็นปัญหาใหญ่ ในฐานะที่เป็นเด็ก 'มด' บอกว่าเธอได้แต่นั่งมองผู้ใหญ่ทะเลาะเบาะแว้ง และคอยเป็น 'กองเชียร์' ..&quot;เอ๊ะ เรียกว่าเป็นคนกลางดีกว่าค่ะ (หัวเราะ) คิดในใจได้ บางครั้งก็ไม่ควรจะแสดงความเห็น&quot;</p> <p><strong>แล้วเด็กๆ อย่างเธอ เรียนรู้อะไรจากสถานการณ์ที่เต็มไปด้วยความคิดเห็นที่แบ่งแยกแตกต่าง ?</strong></p> <p>&quot;เห็นต่างก็ควรฟัง คงไม่มีใครถูกเสมอไป คิดต่างก็ไม่ได้แปลว่าเขาผิดเสมอไป ฟังแล้วเอามาคิด เป็นความรู้ แทนที่จะเอามาเป็นอารมณ์ สมมติว่าเรามีแอปเปิ้ลคนละลูกมาแลกกันก็ได้แอปเปิ้ลคนละลูก แต่เอาความคิดเห็นมาแลกเปลี่ยนกัน เราได้ความคิดใหม่ๆ เยอะแยะน่ะค่ะ&quot; เป็นมุมมองของนักเขียนรุ่นเยาว์ ที่ถ่ายทอดความคิดเหล่านี้ผ่านบทกวีชื่อ 'กระดาษแผ่นดิน' ซึ่งจบลงตรงที่ว่า...</p> <p><em><strong>...ณ ที่นี่ นาทีนี้ คือที่ไหน ?&#160; ใครหนอใครแลเหลียวหนึ่งเสี้ยวฝัน <br />กับสังคมแตกต่างถึงทางตัน&#160; ภาพเหล่านั้น ลบเลือน เปื้อนน้ำตา</strong></em></p> <div style="padding-bottom: 0px; margin: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; display: inline; padding-top: 0px" id="scid:0767317B-992E-4b12-91E0-4F059A8CECA8:0470bb86-8192-4e18-a0dd-d2dbd6857c19" class="wlWriterSmartContent">Technorati Tags: <a href="http://technorati.com/tags/%e0%b8%a3%e0%b8%b2%e0%b8%87%e0%b8%a7%e0%b8%b1%e0%b8%a5%e0%b8%9e%e0%b8%b2%e0%b8%99%e0%b9%81%e0%b8%a7%e0%b9%88%e0%b8%99%e0%b8%9f%e0%b9%89%e0%b8%b2" rel="tag">รางวัลพานแว่นฟ้า</a>, <a href="http://technorati.com/tags/%e0%b8%99%e0%b8%b4%e0%b8%95%e0%b8%a2%e0%b8%b2%20%e0%b8%9e%e0%b8%b9%e0%b8%99%e0%b9%80%e0%b8%9e%e0%b8%b4%e0%b9%88%e0%b8%a1" rel="tag">นิตยา พูนเพิ่ม</a></div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/458301862242190329-1156787516453708622?l=tuleedin.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดินhttp://www.blogger.com/profile/04084356695342632742kratomtuleedin@gmail.com0tag:blogger.com,1999:blog-458301862242190329.post-55969996477933314192009-09-04T07:02:00.001+07:002009-09-04T07:02:42.505+07:00<img src="http://4.bp.blogspot.com/_dZu5BmZKpTY/SgyX24LqHLI/AAAAAAAAAiM/0Zg8x5s0LeM/s1600/toolbox2.jpg" width="390" /> <p><b>จาก : On writing : Stephen King</b></p> <p><font color="#808000" size="5">คำ</font>แนะนำอีกข้อที่ผมใคร่จะฝากไว้ให้คุณเตือนใจก็คือ วิเศษณ์ไม่ใช่เพื่อนของคุณ </p> <p>วิเศษณ์ (adverb) ดังที่เราทราบกันมาแล้วจากภาษาอังกฤษพื้นฐานจะเป็นคำที่ใช้ขยายกริยา คุณศัพท์ (adjective) หรือวิเศษณ์ด้วยกัน ส่วนใหญ่จะเป็นคำที่ลงท้ายด้วย -ly เหมือนเช่น passive voice วิเศษณ์จะนำมาใช้โดยยึดผู้อ่านบื้อใบ้เป็นหลัก การใช้ passive voice เพราะผู้เขียนเกรงไปว่าข้อเขียนจะไม่ขลังพอ ไม่น่าเชื่อถือ เป็นเพียงเสียงของเด็กอนุบาลตัวเล็ก ๆ ที่น่าเอ็นดู การใช้วิเศษณ์ ก็เพราะนักเขียนไม่แน่ใจว่าตนเองจะสื่อความหมายได้ชัดเจนพอแล้ว ไม่แน่ใจว่า ส่งความหมายแท้จริงไปถึงผู้อ่านได้ครบถ้วนตามที่ตั้งใจไว้หรือไม่ </p> <p>ลองดูประโยค He closed the door firmly. ประโยคไม่ผิดนะครับ (อย่างน้อยที่แสดงกริยาตรงไปตรงมา ไม่อ้อมค้อมวนรอบโลก) คุณควรจะถามตัวเองว่า firmly จำเป็นต้องอยู่ที่นั่นหรือไม่ คุณอาจจะเถียงว่า การเติมวิเศษณ์เข้ามา เพราะเป็นการสื่อความหมายระหว่างกลางของ He closed the door. กับ He slammed the door. คุณจะไม่ได้ยินเสียงโต้แย้ง หลุดจากปากผมเป็นแน่ แต่ทว่า บริบทไม่นำมาพิจารณาด้วยหรือ? เนื้อหาก่อนหน้านี้มีอะไรสื่อแสดงให้เห็นลักษณะหรือสภาพอารมณ์บ้าง? เนื้อถ้อยที่มาก่อน He closed the door firmly. หากถ้อยก่อนหน้านี้ บ่งบอกอารมณ์ของเขาไว้ชัดเจนแล้ว คำว่า firmly ไม่ใช่คำกล่าวซ้ำหรือไร? ซ้ำซาก สมควรตัดทิ้งไป </p> <p>ใครสักคนในเงามืด กล่าวหาผมว่าบรรยายน่าเบื่อ คุณภาพจัดอยู่ในระดับกล้ามเนื้อหูรูดบั้นท้าย ผมขอปฏิเสธ ผมเชื่อมั่นว่า เส้นทางทอดสู่นรกปูลาดด้วยวิเศษณ์ จะให้ผมตะโกนป่าวประกาศบนดาดฟ้าก็ยังได้ กล่าวได้อีกทางว่า วิเศษณ์ก็ไม่ต่างไปจากแดนดีไลอ้อน ดอกเหลืองสยายกลีบประดับสบามหญ้าเขียวขจี สวยงามโดดเด่น แต่ถ้าคุณไม่ขุดรากถอนโคนให้สิ้น วันถัดมา คุณจะได้เห็นห้าดอก ทิ้งไว้อีกวันกลายเป็นห้าสิบ ก่อนที่คุณจะทันได้ตั้งตัว แดนดีไลอ้อนแพร่เต็มสนามหญ้า กลายเป็นวัชพืชบาดตาไปเสียฉิบ&#160; พี่เอ๋ยน้องเอ๋ย สนามหญ้าของท่านถูกปกคลุมด้วยแดนดีไลอ้อน totally, completely และ profligately. </p> <p>เอาเถิด ผมขอเข้าข้างวิเศษณ์บ้าง ก็พอจะกัดฟันทำได้ ผมขอเสนอข้อยกเว้นให้การใช้วิเศษณ์ ขอให้จำกัดไว้เพียงแค่บทสนทนา (จะได้ไหม?) ใช้ให้น้อยที่สุดนะครับ เลี่ยงได้ก็ขอให้เลี่ยง หากจะเป็นจะต้องใช้ ก็ขอให้สอบทานตนเองอีกรอบว่า คุณทราบว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่ ลองอ่านสามประโยคต่อไปนี้ </p> <p>'Put it down!' she shouted. <br />'Give it back,' he pleaded, 'it's mine.' <br />'Don't be such a fool, Jekyll,' Utterson said. </p> <p>สามประโยคข้างต้น shouted, pleaded และ said เป็นกริยาในบทสนทนา คราวนี้มาดู การเจือวิเศษณ์เข้าไปบ้าง </p> <p>'Put it down!' she shouted menacingly. <br />'Give it back,' he pleaded abjectly, 'it's mine.' <br />'Don't be such afool, Jekyll,' Utterson said contemptuously. </p> <p>สามประโยคชุดหลังอ่อนปวกเปียกกว่าชุดแรก ผู้อ่านส่วนใหญ่จะรู้สึกได้ในทันที หากจะให้เลือก ประโยคท้ายสุด 'Don't be such a fool, Jekyll,' Utterson said contempuously. พอจะสอบผ่าน แต่ก็เป็นคำซ้ำซาก ในขณะที่สองประโยคแรก พิลึกพิลั่น ชวนให้ขบขัน&#160; ประโยคนิยมเติมวิเศษณ์เช่นนี้ เตือนให้นึกถึงสไตล์ 'สวิฟตี' ขนานนามตามทอม สวิฟต์ ตัวเอกในนิยายสำหรับเด็กชายของวิกเตอร์ แอปเปิลตัน II ผู้โปรดปรานการหว่านพรมวิเศษณ์เข้าไปต่อท้ายขยายคำกริยา เช่น 'Do your worst!' Tom cried bravely. และ 'My father helped with the equations,' Tom cried bravely. และ 'My father helped with the equations,' Tom said modestly </p> <p>ยามที่คุณจะจรดปากกาเติมวิเศษณ์เข้าไปในบทสนทนา หากไม่นึกถึงแดนดีไลอ้อนเต็มสนามหญ้า ก็ขอให้ถามตัวเองซ้ำสองว่า คุณต้องการให้นิยายของคุณกลายเป็นเกมเติมวิเศษณ์เข้าท่าลงในช่องว่างหรือไร? </p> <p>นักเขียนบางคนหลบกฎหลีกห่างวิเศษณ์ โดยเลือกสรรกริยาสเตียรอยด์มาใช้แทน ผลที่ได้รับก็หวือหวา ดุดัน ไม่ต่างไปจากการอ่านนิยายเล่มละสิบสตางค์เช่น </p> <p>'Put down the gun, Utterson!' Jekyll grated <br />'Never stop kissing me!' Shayna gasped <br />'You damned tease!' Bill jerked out. </p> <p>ได้โปรดเถิด อย่าดุดันร้อนแรงหื่นเหี้ยมถึงระดับนี้เลย..ได้โปรด </p> <p>วิธีที่ดีที่สุดในบทสนทนา ใช้เพียงแค่ he said, she said, Bill said, Monica said ก็พอเพียงแล้ว บอกผู้อ่านให้ทราบว่าใครเป็นผู้พูดประโยคนี้ ผมอยากให้คนลองอ่านหรือกลับไปอ่านนิยายของแลร์รี่ แม็กเมอร์ตรีย์ เจ้าแห่งบทสนทนาเฉียบคม ตัวอักษรบนหน้ากระดาษอาจดุดัน แต่ผมยืนยันด้วยความจริงใจว่า น่านำมาใช้เป็นต้นแบบ&#160; แม็กเมอร์ตรีย์หลีกห่างวิเศษณ์ ไม่ยอมให้ขยายงอกงามเป็นแดนดีไลอ้อนบนสนามหญ้า แม้ในช่วงวิกฤตก็ไม่ยอมเน้นด้วยวิเศษณ์ (รับรองได้ครับ นิยายของแม็กเมอร์ตรีย์ มีช่วงวิกฤตไม่ยั้ง) ลองหามาอ่านดูนะครับ </p> <p>หากจะมีคำถามว่า 'จะให้เอาเยี่ยงหรือเอาอย่าง?' ผู้อ่านมีสิทธิชอบธรรมที่จะตั้งคำถามนี้ ผมก็ขอตอบด้วยความสัตย์จริง เอาเยี่ยงผมนะครับ หากคุณเคยอ่านนิยายของผมผ่านตามาบ้างแล้ว คุณก็คงสังเกตเห็นว่า ผมเองก็เป็นคนบาปเข้าขั้นคนหนึ่งเหมือนกัน ผมแน่ใจได้ว่า ผมเลี่ยงหลบ passive voice พ้นแล้ว แต่ก็หว่านโปรยวิเศษณ์ไว้กระจายเกลื่อน (ที่น่าอายที่สุด จะเป็นวิเศษณ์ในบทสนทนา แต่ก็ไม่ตกต่ำถึงขั้น he&#160; granted หรือ ฺBill jerked out) ในยามที่ผมใช้ ก็เหมือนนักเขียนคนอื่น ๆ เลือกเติมวิเศษณ์ลงไปเพราะเกรงไปว่าผู้อ่านจะเข้าใจความหมายได้ไม่เต็มที่ </p> <p>ผมตระหนักแล้วว่า ความกลัวเป็นที่มาของงานเขียนชั้นเลว ในยามที่เราเขียนเพื่อความอภิรมย์ ความกลัวจะเลือนจางไป เหลือเพียงแต่ความเกรง อย่างไรก็ตาม ถ้างานเร่งด่วน เวลาส่งงานกระชั้นชิด เช่น ต้องทำรายงานส่งครู ต้องส่งบทความหนังสือพิมพ์รายวัน หรือเขียนตอบแบบทดสอบเชาวน์ ความกลัวอยู่ในระดับเข้มข้น&#160; ช้างดัมโบบินได้ด้วยปีกมนตรา&#160; คุณเองอาจรู้สึกเช่นนั้น ต้องเติม passive voice หรือเติมวิเศษณ์เข้าไปด้วยเหตุผลเดียวกัน&#160; ระลึกเสมอว่า ช้างดัมโบไม่ต้องพึ่งพาปีกมนตรา มนต์วิเศษประจุอยู่ในตัวของช้างน้อยอยู่แล้ว </p> <p>เอาละ, คุณอาจเป็นนักเขียนหน้าใหม่ แต่ก็มีฝีมือพอตัว คุณแผ่พลังบรรยายถ้อย เล่าเรื่องราวได้เข้มข้น ในยามที่คุณเติมลงไปเพียงว่า he said, she said คุณมั่นใจแล้วว่าผู้อ่านจะทราบว่าตัวละครพูดจาเร็วหรือเชื่องช้า สุขหรือเศร้า ผู้อ่านของคุณอาจจมน้ำอยู่ในบึงพรุ คุณพร้อมจะโยนเชือกไปให้..ไม่มีความจำเป็นเลยใช่ไหมที่จะต้องโยนสายเคเบิลเหล็กกล้ายาวเก้าสิบฟุตไปทุบหัวให้ผู้อ่านสิ้นสติ จมน้ำเสียชีวิต?</p> <p>&#160;</p> <div style="padding-bottom: 0px; margin: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; display: inline; padding-top: 0px" id="scid:0767317B-992E-4b12-91E0-4F059A8CECA8:8be6445b-16f4-436e-ba93-c1b6d565b7ba" class="wlWriterSmartContent">Technorati Tags: <a href="http://technorati.com/tags/%e0%b8%99%e0%b8%b1%e0%b8%81%e0%b8%ab%e0%b8%b1%e0%b8%94%e0%b9%80%e0%b8%82%e0%b8%b5%e0%b8%a2%e0%b8%99" rel="tag">นักหัดเขียน</a></div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/458301862242190329-5596999647793331419?l=tuleedin.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดินhttp://www.blogger.com/profile/04084356695342632742kratomtuleedin@gmail.com1tag:blogger.com,1999:blog-458301862242190329.post-26943377984282099322009-09-03T07:31:00.001+07:002009-09-03T07:31:37.701+07:00<img src="http://4.bp.blogspot.com/_dZu5BmZKpTY/SXfjXIkyvMI/AAAAAAAAAc0/Ug4UCwNXVvU/s1600/sabaydeena.jpg" width="410" /> <p><font color="#808000" size="5"><font color="#bd9771">1</font> </font></p> <p>รถตู้แล่นไปบนถนนราดยางสองเลนส์เก่า ๆ เลี้ยวเลาะตามแนวเนิน ขึ้นเขาลงเขาลูกแล้วลูกเล่า ข้างทางเป็นเหวลึกสลับหมู่บ้านเล็ก ๆ เหมือนเที่ยวสัญจรลัดเลาะผ่านเข้าในวิถีชาวถิ่นที่ฝากชีวิตไว้กับผืนดงป่าดอย&#160; </p> <p>ทิวทัศน์เป็นเช่นนี้ตลอดทาง </p> <p>มีบางครั้งไต่ขึ้นยอดเนินสูงลิ่ว มองเห็นทิวเขาสลับซับซ้อนกว้างไกล </p> <p>ข้าพเจ้ามองกลับไป </p> <p>ยอดเขาเหลื่อมเงาลิบตา ไม่น่าเชื่อว่าท่ามกลางดงภูนั่นเป็นที่ตั้งของเมืองซึ่งเคยรุ่งเรืองปกครองดินแดนแถบนี้ครั้งอดีต.. </p> <p><font color="#a77d54" size="5">2 </font></p> <p>เมื่อคืนก่อนนอนข้าพเจ้าตั้งปลุกมือถือไว้กันพลาด เช้านี้จะออกไปดูชาวเมืองตักบาตรข้าวเหนียวซึ่งเป็นพุทธวัตรประจำวันของชาวหลวงพระบาง </p> <p>โทรศัพท์ยังไม่ทันส่งเสียงข้าพเจ้ารู้สึกตัวเสียก่อนจึงกดปิดระบบตั้งปลุก ล้างหน้าล้างตาแล้วออกผจญอากาศยะเยือกภายนอก </p> <p>ทันทีก้าวเท้าออกจากเกสต์เฮ้าส์ สองสาวชาวลาวกำลังนั่งผิงไฟอยู่มุมถนนรีบวิ่งหา ในมือถือถาดสินค้า </p> <p>&quot;ข้าวเหนียวใส่บาตรมั้ยพี่?&quot; </p> <p>ข้าพเจ้าบอกไปว่าแค่ออกมาดูไม่ได้ต้องการใส่บาตร สองสาวไม่ยอมเชื่อ เดินตามตื้อ </p> <p>&quot;พี่ช่วยซื้อหน่อยสิ&quot; ส่งสายตาวิงวอน </p> <p>&quot;ไม่ซื้อ..&quot; ข้าพเจ้าปากแข็ง &quot;บอกว่าจะออกมาดูเฉย ๆ&quot; </p> <p>&quot;นา..นะ&quot; </p> <p>&quot;ซื้อของคนนึงแล้วอีกคนล่ะ?&quot; ข้าพเจ้าว่า </p> <p>&quot;ก็ซื้อทั้งสองคน&quot; อีกคนบอก </p> <p>สองสาวคงเป็นผลผลิตของวิถีชีวิตชาวเมืองที่เปลี่ยนไป ตื่นเช้าแทนจะทำบุญตักบาตร กลายเป็นคอยวิ่งขายบุญให้นักท่องเที่ยว </p> <p>&quot;เธอสองคนไม่ใส่บาตรหรือ?&quot; ข้าพเจ้าถาม </p> <p>สองสาวส่ายหน้า พอดีเดินเลี้ยวมุมถนน มีนักท่องเที่ยวกลุ่มหนึ่งสวมหมวกซานต้าพากันออกจากเกสต์เฮ้าส์ ทั้งสองจึงวิ่งจากข้าพเจ้าไปโดยไม่เหลือเยื่อใย </p> <p>ถนนว่างเปล่า มีคนปูเสื่อนั่งบนทางเท้าอยู่ทั่วไป โดยมากเป็นนักท่องเที่ยวต่างชาติ แทบไม่เห็นชาวถิ่น </p> <p>ข้าพเจ้าเข้าใจไปว่าลักษณะที่พระเดินบิณฑบาตรจะเหมือนในสยามประเทศคือเดินกระจัดกระจายทั่วไปแล้วแต่ว่าวัดตั้งอยู่ทิศทางใด&#160; มองหาชาวถิ่นสอบถามทำเลที่มีพระผ่านมาก จึงได้รู้ว่าพระทุกวัดใช้เส้นทางเดียวกันทุกวัน โดยพระแต่ละวัดจะคอยเข้าร่วมเมื่อขบวนผ่าน </p> <p>เป็นอันกระจ่างว่าทำไมภาพถ่ายขบวนพระที่เคยเห็นจึงได้ยาวสุดหูสุดตา </p> <p>ข้าพเจ้าเดินย้อนขึ้นเนินหวังดูบรรยากาศให้ทั่วเท่าทำได้ ตลอดเส้นทางเห็นแต่นักท่องเที่ยวรอใส่บาตร โดยเฉพาะกลุ่มทัวร์ชาวไทยที่ดูเหมือนบริษัททัวร์จัดเตรียมอุปกรณ์ใส่บาตรไว้ให้เสร็จสรรพ ทุกคนนั่งเรียงชิดบนเสื่อ ข้างหน้ามีกระติ๊บข้าวเหนียวรอใส่บาตรพระ </p> <p>ไม่กี่อึดใจขบวนสีเหลืองนวลก็เคลื่อนมาในไอยะเยือกของแสงอ่อนบางยามเช้า </p> <p>ขบวนแถวเคลื่อนมาเป็นเส้นตรงบนทางเท้า พุทธธรรมรังสีสุขสงบแผ่คลุมไปทั่วอาณาบริเวณ เป็นเครื่องยืนยันว่าวิถีสันติสุขยังคงดำรงคงอยู่บนพื้นพิภพ&#160;&#160; </p> <p>กลุ่มพุทธบริษัทเริ่มขยับเขยื้อนพร้อมกับอีกกลุ่มแต่ในทิศทางที่ต่างกัน กลุ่มแรกขยับกายหยิบข้าวเหนียวใส่บาตรพระ อีกกลุ่มมองหาทำเลถ่ายภาพ </p> <p>ข้าพเจ้าอยู่กลุ่มหลัง พยายามย้ายตำแหน่งหามุมเหมาะสม ดูเป็นการยากเพราะฉากตรงหน้าเคลื่อนไหวตลอดเวลา คิดถึงภาพในแกลเลอรี่แล้วยิ่งนึกนับถือฝีมือช่างภาพสามี-ภรรยาชาวฝรั่งเศษทั้งสอง กว่าทั้งคู่จะได้ภาพตักบาตรข้าวเหนียวที่สวยงามมีองค์ประกอบสมบูรณ์โชว์ในแกลเลอรี่คงใช้ความเพียรไปไม่น้อย </p> <p>ข้าง ๆ ข้าพเจ้ามีนักถ่ายภาพคนหนึ่ง ในมือถือกล้องดิจิตอลราคาแพงพร้อมเลนส์ซูม สะพายกระเป๋ากล้อง ทำเลที่ดีมักมีอยู่จำกัด เราเลือกตำแหน่งเดียวในเวลาเดียวกัน ข้าพเจ้าหันไปยิ้มยินยอมให้เลนส์ซูมได้ทำงานเต็มประสิทธิภาพ </p> <p>จนพระรูปสุดท้ายลับตา ข้าพเจ้าแวะซื้อแซนวิชซึ่งเป็นอาหารชนิดเดียวที่กินง่ายหาง่ายเอาไว้เป็นมื้อเช้า จากนั้นทอดเท้าลงเนินกลับที่พัก ระหว่างทางพบคุณยายนั่งอยู่บนเสื่อผืนเล็กบนขอบถนนมีกระติ๊บข้าวเหนียววางข้างกาย แวะคุยกับคุณยายด้วยสงสัยใคร่รู้ว่าใส่แต่ข้าวเหนียวแล้วพระท่านจะฉันอย่างไร </p> <p>ได้คำตอบว่า อีกสักครู่พอสาย ๆ ชาวหลวงพระบางก็จะหิ้วอาหารไปถวายพระที่วัด </p> <p>เดินลงเนินมาเจอนักถ่ายภาพคนเดิมกำลังถ่ายรูปอยู่ริมแม่น้ำ จึงได้ทักทายกัน </p> <p>คุณชาคริตอายุประมาณสามสิบเศษ ผิวคล้ำ น้ำเสียงสุภาพ ร่วมหุ้นกับเพื่อนทำโรงแรมเล็ก ๆ ที่สมุยอยู่แถวแม่น้ำ จาริกโดยเดียวกับกล้องคู่มือเดินทางมาจากวังเวียง ข้าพเจ้ากำลังจะออกจากหลวงพระบาง ยังต้องตัดสินใจว่าจะพักวังเวียงหนึ่งคืน หรือตรงไปเวียงจันทน์เลย สบโอกาสสอบถามเรื่องที่พักและสภาพทั่วไปของวังเวียง </p> <p>ฟังจากชื่อวังเวียงเข้าใจไปว่าน่าจะข้องเกี่ยวกับสถานที่ตั้งของวังเจ้าในอดีต กลับไม่เป็นเช่นนั้น </p> <p>คุณชาคริตเล่ากิจกรรมต่าง ๆ ในวังเวียงพร้อมย้อนภาพในกล้องให้ดู </p> <p>วังเวียงเป็นป่าเขามีธารน้ำใสเย็นไหลผ่าน มีกิจกรรมพายเรือคายัคและเล่นน้ำ ไม่ก็ไปถ้ำ มีที่พักทุกราคาให้เลือก </p> <p>คุณชาคริตเล่าถึงวังเวียงด้วยวาวตาชื่นชม บอกว่าคล้ายปายในอดีต เล่าถึงความประทับใจครั้งไปปายในช่วงเวลาซึ่งยังไม่เป็นที่นิยมของคนกรุงฯเช่นทุกวันนี้ ทั้งคิดจะไปหาที่ทางถัดจากปายทำรีสอร์ตเล็ก ๆ </p> <p>ยืนคุยอยู่ครู่ใหญ่จึงได้ลาจากกัน </p> <p>กลับมานั่งหน้าเฮือนแคมโขงมองลำน้ำไปเคี้ยวอาหารเช้าชื่อฝรั่งรสชาติเย็นชืดไป แล้วสองสาวก็เดินผ่านมา </p> <p>&quot;เป็นไงขายหมดมั้ย?&quot; ข้าพเจ้าร้องถาม </p> <p>&quot;ไม่หมด&quot; คนหนึ่งบอก </p> <p>&quot;ก็พี่ไม่ช่วยซื้อ&quot; อีกคนว่า </p> <p>สองคนไม่ได้หยุดเท้าเดินจ้ำไปตามถนน </p> <p>&quot;จะรีบไปไหน?&quot; ข้าพเจ้าร้องถาม </p> <p>&quot;ไปโรงเรียน&quot; ตอนนี้เห็นแต่หลังไว ๆ </p> <p><font color="#b18256" size="5">3 </font></p> <p>นั่งมองสายน้ำพลางครุ่นคิดถึงเส้นทางขากลับ หากวังเวียงเป็นอย่างที่คุณชาคริตเล่ามา ข้าพเจ้าเห็นทีขอผ่าน กระทั่งน้ำตกที่ว่าเลื่องชื่อยังไม่คิดไป อาจเพราะเที่ยวถ้ำน้ำตกนั้นเพียงพอแล้วสำหรับชีวิตเดินทางของข้าพเจ้า ยังเหลือก็แต่วิถีชีวิตผู้คนที่แตกต่างจึงพอฉุดแขนให้วณิพกยากไร้คว้าย่ามออกรอนแรม&#160; </p> <p>แต่หากเดินทางรวดเดียวไปเวียงจันทน์ข้าพเจ้าอาจต้องค้างคืนในเมืองเวียงจันทน์ไม่ก็เหนองคาย ซึ่งเป็นสิ่งไม่ต้องการกระทำอย่างยิ่ง </p> <p>ที่สุดเลือกค้างที่วังเวียงค่อยเดินทางต่อเข้าเวียงจันทน์ตอนเช้า ข้ามสะพานมิตรภาพไปขึ้นรถทัวร์เข้ากรุงเทพฯ ที่หนองคายตอนค่ำ </p> <p>ข้าพเจ้าบอกทางเกสต์เฮ้าส์จองรถตู้ไปวังเวียงไว้ให้ จากนั้นอาบน้ำอาบท่า เดินไปหาโฮม พนักงานเกสต์เฮาส์บอกว่าโฮมออกไปข้างนอกจึงไม่ได้ล่ำลา กลับมาเตรียมตัวนั่งรอรถมารับ </p> <p>ขณะนั่งในรถตู้ซึ่งจะพาไปส่งสถานี เห็นโฮมเดินจ้ำอยู่บนถนนฟากตรงข้าม โฮมบอกว่าไหน ๆ พักที่หลวงพระบางแล้ว ทางบริษัทเลยใช้ให้คอยดูแลแขกชุดอื่นด้วย ดูเหมือนงานของโฮมจะรัดตัวเอาการ ข้าพเจ้าได้แต่เหลียวมองส่งสายตาล่ำลาเพื่อนชาวลาว จนรถเลี้ยวมุมถนน </p> <p>ช่วงพ้นออกจากเขตเมืองเก่า ภาพตัวเมืองกลับเปลี่ยนเป็นอาคารบ้านเรือนร้านค้าที่คุ้นตาราวละครสลับฉาก จากฉากสวรรค์กลายเป็นโลกมนุษย์อย่างปุบปับ อารมณ์ของภาพตรงหน้าเปลี่ยนกระทันหันจนปรับใจแทบไม่ทัน </p> <p>รถแล่นไปอีกสักพัก ภาพอาคารพานิชย์แข็งกระด้างที่คุ้นตาก็เข้ามากลืนภาพสถาปัตยกรรมเก่าแก่อ่อนช้อยในหลวงพระบางกลายเหลือแค่ความทรงจำ เหมือนต้องทำใจยอมรับว่าโลกแห่งความฝันมีไว้เพียงชั่วครู่คราว ที่สุดก็ต้องกลับมาดำรงชีวิตในโลกความจริง ในสภาพแวดล้อมจอแจ ภูมิทัศน์ระคายตา อย่างเห็นอยู่ทั่วไปในชีวิตประจำวัน&#160; </p> <p>รถตู้คันสวยนำผู้โดยสารมาส่งสถานีเปลี่ยนเป็นขึ้นรถตู้เดินทางไกลที่เก่ากว่า ระหว่างนั่งคอยเวลารถออก พบชัยมากับรถรับ-ส่งอีกคัน ได้แต่ส่งสัญญาณมือทักทายกัน พอได้เวลา รถตู้สองคันแล่นตามกัน มุ่งออกจากตัวเมืองหลวงพระบางสู่เส้นทาง หลวงพระบาง-วังเวียง </p> <p><font color="#b99662" size="5">4</font> </p> <p>รถตู้แล่นไปบนถนนราดยางสองเลนเก่า ๆ เลี้ยวเลาะตามแนวเนิน ขึ้นเขาลงเขาลูกแล้วลูกเล่า ข้างทางเป็นเหวลึกสลับหมู่บ้านเล็ก ๆ เหมือนเที่ยวสัญจรลัดเลาะผ่านเข้าในวิถีชาวถิ่นที่ฝากชีวิตไว้กับผืนดงป่าดอย </p> <p>ทิวทัศน์เป็นเช่นนี้ตลอดทาง </p> <p>มีบางครั้งไต่ขึ้นบนยอดเนินสูงลิ่ว มองเห็นทิวเขาสลับซับซ้อนกว้างไกล </p> <p>ข้าพเจ้ามองกลับไป </p> <p>ยอดเขาเหลื่อมเงาลิบตา ไม่น่าเชื่อว่าท่ามกลางดงภูนั่นเป็นที่ตั้งของเมืองซึ่งเคยรุ่งเรืองปกครองดินแดนแถบนี้เมื่อครั้งอดีต.. </p> <p>หลายร้อยปีก่อน หลวงพระบางคงเป็นทำเลที่ผู้คนไปอยู่รวมกันสร้างสังคมเล็ก ๆ ขึ้น นานครั้งจะติดต่อกับโลกภายนอก เพราะป่าเขาที่รถตู้แล่นลัดเลาะอยู่นี้กว้างใหญ่เสียเหลือเกิน มองทางไหนล้วนผืนป่าเขียวชอุ่ม มีก็แต่ลำน้ำที่คงเป็นเส้นทางหลัก </p> <p>ข้าพเจ้านึกถึงหนทางเดินทัพเมื่อครั้งอดีต </p> <p>กองทัพมีแต่ต้องเดินเท้าบุกป่าฝ่าดง การจักไปให้ถึงหลวงพระบางโดยผ่านป่าที่เห็นอยู่นี้ดูเป็นเรื่องสาหัส หุบเขากว้างใหญ่คล้ายกำแพงธรรมชาติที่มีทั้งไข้ป่าสัตว์ป่าเป็นเกราะคุ้มกัน หาได้สัญจรง่ายดายเหมือนผ่านเรือกสวนไร่นาของเมืองในที่ราบลุ่มแม่น้ำ แทบไม่น่าเชื่อว่าผู้คนครั้งอดีตสามารถกระทำ </p> <p>มิไยหลวงพระบางยังถูกกองทัพต่างเมืองโจมตี </p> <p>ในทางกลับ หลวงพระบางก็คงกระทำเยี่ยงเดียวกับเมืองเล็ก ๆ รอบอาณาบริเวณนี้ </p> <p>ใช่หรือไม่ว่าการดำรงคงอยู่ของสังคมมนุษย์จะต้องอาศัยสงครามเป็นฐานรองรับความสงบสันติ และภาวะอันว่างเว้นจากการศึกก็หล่อเลี้ยงอยู่ด้วยคุกรุ่นของไอสงคราม โดยผู้เข้มแข็งกว่าจักแสดงตนเป็นผู้ปกครองคอยตักตวงผลประโยชน์จนกว่าถึงเวลาทดสอบความเข้มแข็งครั้งใหม่ </p> <p>หลังสถานะเมืองหลวงถูกเปลี่ยนไป หลวงพระบางจึงรอดพ้นจากวงวัฏสงครามทำลายล้างของสังคมมนุษย์ คงความบริสุทธิสันติธรรมอยู่ในอ้อมล้อมแห่งขุนเขาและลำน้ำ </p> <p>กระนั้นยังผ่านเรื่องราวบอบช้ำหลายต่อหลายครั้ง ต้องถูกปกครองโดยคนต่างเผ่าต่างพันธุ์จากโพ้นทะเล แล้วยังผจญกับสงครามลัทธิความเชื่อของคนร่วมชาติพันธุ์ </p> <p>ไม่ทราบในความบอบช้ำนั้นหลวงพระบางต้องสูญเสียอะไรต่อมิอะไรไปแล้วเท่าไร </p> <p>ทุกวันนี้กองทัพต่างถิ่นต่างเผ่าพันธุ์บุกเข้ามาอีกครั้ง </p> <p>สงครามนักท่องเที่ยวครั้งนี้ไม่ใช่เผาบ้านชิงเมือง แต่จะทำลายลึกถึงรากเหง้าของชาวเมือง ทำลายวิถีชีวิต วัฒนธรรม กระทั่งผืนแผ่นดินที่อยู่อาศัย หากหลวงพระบางพ่ายการศึกครั้งนี้ ความสูญเสียคงไม่อาจคาดคำนวณ </p> <p>ข้าพเจ้าเหลียวกลับมา ละเมืองแห่งภวังค์สงบไว้ในอ้อมกอดของขุนเขา </p> <p>ได้แต่หวังให้ทวยเทพที่ปกปักรักษาเมืองช่วยคุ้มใจผู้คน ครองจิตวิญญาณของหลวงพระบางไว้ อย่าให้ต้องถูกทำลายเพราะความโลภโมโทสันและความมักง่ายของโลกศิวิไลภายนอกเลย ●</p> <div style="padding-bottom: 0px; margin: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; display: inline; padding-top: 0px" id="scid:0767317B-992E-4b12-91E0-4F059A8CECA8:b38f2c9f-448b-4582-86ea-0a15d7ca165e" class="wlWriterSmartContent">Technorati Tags: <a href="http://technorati.com/tags/%e0%b8%ab%e0%b8%a5%e0%b8%a7%e0%b8%87%e0%b8%9e%e0%b8%a3%e0%b8%b0%e0%b8%9a%e0%b8%b2%e0%b8%87" rel="tag">หลวงพระบาง</a></div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/458301862242190329-2694337798428209932?l=tuleedin.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดินhttp://www.blogger.com/profile/04084356695342632742kratomtuleedin@gmail.com0tag:blogger.com,1999:blog-458301862242190329.post-85488917009201797732009-09-01T01:31:00.002+07:002009-09-01T14:10:20.362+07:00<img src="http://2.bp.blogspot.com/_dZu5BmZKpTY/SgVCdGb2ELI/AAAAAAAAAh8/-OWpyTGnp2M/s1600/letter.jpg" width="400" height="130" /> <p>วันแรกริมรั้วตำลึงสวัสดิ์ขอรับพี่ทั่น </p><p>ใช้ชีวิตอันปลั๊กร่วมเดือน แรก ๆ ยังพยายามเสียบชาร์ตแบต แต่ลำบากลำบนทุลักทุเลเต็มทน ด้วยทุกอย่างอยู่คนละทิศละทาง คอมพ์ต้องผจญแดดฝนเพราะข้าพเจ้าไม่มีหลังคาข้างฝาคุ้มกบาล วางไว้ก็ไม่ได้เกรงใครผ่านมาคว้าติดมือไปเสียด้วยคิดว่าเป็นทีวีให้ลูกดู ต้องกระเตงติดตัวแม้จะอาบน้ำ เพราะต้องเดินไปอาศัยน้ำในโอ่งขนำร้างข้าง ๆ ที่สุดจำยอมหยุดใช้ เข้าภาวะจำศีลปลีกวิเวกเต็มตัว </p><p>หลังขนำพัง ข้าพเจ้าย้ายขนำมาเรื่อย ได้ขนำแข็งแรงถาวร ทั้งยังโรแมนติกส์หยอกเสียเมื่อไร สองชั้น ปักเสาในคูน้ำ นั่งกินข้าวห้อยขาโยนเศษอาหารให้ปลานิล ปลาช่อน ชั้นบนเปิดหน้าต่างสี่ทิศลมโกรก หลับสบายทั้งคืน ชั้นล่างใช้นั่งเขียนหนังสือ ติดอยู่ที่ช่วงบ่ายร้อนแดดระอุ ก็เลยไปหา 'ม่านบาหลี' มาปลูกหวังให้ไต่คลุมหลังคา ข้าพเจ้านั่งจินตนาเห็นภาพรากม่านบาหลีห้อยย้อยรอบขนำ ภายในอากาศสบายนั่งเขียนหนังสือเย็นฉ่ำตลอดวันแล้วยิ้มกริ่ม ขอแค่ผ่านปีนี้โดยได้นิยายที่ตั้งใจไว้สักเรื่อง เป็นอันสุขสมอารมณ์หมาย (ยังเคยคิดภาพพี่ท่านมาเยี่ยมเมื่อไรจะให้นอนตรงนั้น หากดื่มกันจนคร้านลุกก็คงจะนอนตรงนี้..เป็นตุเป็นตะ) </p><p>วันดีคืนดี เสาขนำหัก ตัวขนำสองชั้นเอียงกะเท่เร่เทลงคู หนังสือแสนรักจมน้ำไปครึ่งหนึ่ง (น้ำตาแทบเล็ด) โชคยังดีเจ้าไมเคิลคาขอบหน้าต่าง และยังดีที่ขนำล้มตอนข้าพเจ้าออกไปข้างนอก </p><p>แต่ผลตามมาไม่ค่อยดีเท่าไร </p><p>ไม่มีขนำเหลือให้ข้าพเจ้าอาศัย เพราะโดยมากโดนปลวกมอดกินจนไม่มีดี ข้าพเจ้าเลือกซ่อมหลังคาขนำจาก ทั้งรู้ว่าใกล้ถนน คิดว่าทนรำคาญเสียงสักพักเดี๋ยวคงชินไปเอง ซ่อมหลังคาเสร็จอยู่ได้ไม่กี่วันโดนฝุ่นละเอียดเข้าจมูกเป็นระยะ เล่นเอานอนไม่หลับ ควานหาสาเหตุที่มา พยายามแก้ไขอยู่นาน กว่าพบว่าเป็นฝุ่นลูกรังจากถนนปลิวมากับลม ข้าพเจ้าก็เดาสุ่มปลุกปล้ำแก้ไขเสียเลือดตาแทบกระเด็น </p><p>อยู่ในขนำไม่ได้ต้องออกร่อนเร่ ลองนอนตรงโน้นทีตรงนี้ที ฝุ่นก็ยังตามรังควาน ลองจนห่างถนนลึกมาเรื่อย ๆ </p><p>แล้วก็เลือกเอาปลายสุดที่นา มองหาเงาไม้ ลงเต็นท์พอได้หลับนอนให้เต็มตื่น ไม่ต้องโดนฝุ่นรังควาน ชาวบ้านผ่านมาพบเข้าเบิกตาโพลง อุทานว่าอยู่ได้อย่างไร รกอย่างนี้ (ทั้งก้านกิ่งไม้ทั้งป่าหญ้าป่ากก รกร้างจริง ๆ ทั่น) ข้าพเจ้าตอบไปว่า ค่ำก็มุดอยู่ในเต็นท์ลูกเดียวไม่ออกเดินเด็ดขาด แม้แต่คนชินพื้นที่ยังกลัวงูขนาดนั้น มีหรือข้าพเจ้าจะหย่อนเกรง </p><p>อาศัยน้ำจากโอ่งขนำร้างข้าง ๆ อาบ ต้องคอยพกเจ้าไมเคิลไม่ห่างตัว แต่ด้วยความที่อายุใช้งานนานปี แบตฯ เก็บไฟไม่นาน ทำให้เขียนไม่ได้เป็นชิ้นเป็นอัน ที่สุดจำตัดใจ ใช้สมุด-ปากกา ตัดโลกเน็ตเก็บไมเคิลไว้ในรถ</p><p>กลางวันวนเวียนย่ำเดินรอบบ่อ เงาไม้แค่ลดไอร้อน อายแดดนั้นแผดแรงเหลือ ย่ำเดินจนตัวเกรียม ที่ชาวบ้านเห็นเป็นความรกสมควรฟันควรเผาทิ้ง ข้าพเจ้ากลับเห็นความอุดมสมบูรณ์ที่กลับคืนมา เห็นตาลเห็นมะพร้าวแทงยอดอ่อน ผักบุ้งข้าพเจ้าเคยกินแล้วเสียบโคนไว้ในรูปูเปี้ยว บัดนี้งอกงามเขียวชอุ่มทอดยอดลงในบ่อเป็นแผง ย่ำค่ำนั่งจ่อมในเต้นท์หันมองผ่านหน้าต่างสี่ทาง แล้วก็เห็นสิ่งไม่เคยเห็นมาก่อนตลอดเวลาหลายปีที่ย่ำเดินละแวกนี้ หิ่งห้อยน้อยสามสี่ตัวกะพริบแสงออกจากดงกก หัวค่ำวันถัดข้าพเจ้าเฝ้าคอยอีก ก็มีอีก แต่คงมีอยู่ไม่กี่ตัวเพราะจำนวนสามสี่ตัวไม่เคยเพิ่ม ข้าพเจ้านั่งยิ้มกริ่ม บางอย่างผุดในจิตสำนึก </p><p>ความฝันที่จะใช้ชีวิตห้อมล้อมด้วยต้นไม้ใบหญ้ากลับคืนมา </p><p>น้ำในบ่อคงจืดสนิทแล้ว เหลือดินคันบ่อแม้ไม่มากมาย แต่ก็มากพอที่คนไม่ประสีประสาเรื่องต้นไม้ต้นหญ้าอย่างข้าพเจ้าจะได้ลองเริ่มสิ่งที่เคยนึกฝัน </p><p>รออยู่ค่อนเดือนกว่านายหัวจิตคนเคยสร้างขนำจากให้ข้าพเจ้าจะว่างมา เราลงมือรื้อขนำเก่าที่ปลวกกินทิ้งไว้เหลือแต่โครงหลังคา ปรับพื้นเอาสังกะสีเก่ากั้นฝาเจาะหน้าต่าง ใช้งบประมาณให้น้อยสุด ขนำพอได้อยู่หลบแดดฝนก็พอดีเต็นท์พัง พายุกระหน่ำขาไฟเบอร์เกรียมแดดหักแทงฟลายชีตขาดไม่มีชิ้นดี </p><p>ข้าพเจ้าใช้เวลาอีกหลายวันกับอีกหลายอุตสาหะ รื้อสายไฟเก่ามาต่อ ลากโยงจนถึงขนำ ด้วยความที่สายเก่าไม่รู้ตรงไหนขาดส่วนไหนดี ต่อเสร็จไฟไม่เดิน ต้องปลุกปล้ำอีกหลายกระเด็นเลือดตากว่าถึงวันนี้..วันที่เปิดเจ้าไมเคิลอีกครั้ง ต่อเข้าเน็ตแล้วพบจอมอจับเข่าคุยของพี่ท่าน </p><p>ความสุขใจได้รับจดหมายนั้นไม่อาจประมาณวัดหรือบอกกล่าว </p><p>ได้รับเมล์ไม่ต่างรับจดหมายผนึกซอง บอกให้รู้ว่ายังมีมิตรส่งความคำนึงถึง ไม่ทราบกล่าวคำใด..ได้แต่สำนึก..ขอบคุณ </p><p>ฟ้าหลัวแล้ว เสียงครืนดังอยู่ทางโน้นทีทางนี้ที เข็มฝนบางเบาปักผิวน้ำซ้อนวงเงาพราย นกอะไรก็ไม่รู้ขาแดงปีกดำอกขาวเดินจิกอาหารไปตามชายน้ำขอบบ่อ เสียงร้องหลากสำเนียงคล้ายเสียงพูดคุยทักทายของครอบครัวครากลับถึงรังดังไปทั่ว </p><p>ชีวิตขีดเขียนเริ่มต้นอีกครั้ง เริ่มด้วยเขียนจดหมายมายังพี่ท่าน ชีวิตที่นึกฝันจะเริ่มดำเนินไป ด้วยไม่ทิ้งเมล็ดผลไม้ทุกชนิดที่กิน ต่อไปทุกเมล็ดจะได้สัมผัสดิน แตกหน่อ งอกรากใบ แล้วข้าพเจ้าจะปลูกให้รอบบ่อ ในบ่อจะมีผักบุ้ง ผักกระเฉด บัว รอบรั้วมีย่านตำลึงทอดยอด มีแตงกวา ถั่วฝักยาวจิ้มน้ำพริก ชีวิตนึกฝันที่จะต้องปรับใจคืนกลับสู่สัมพันธ์ของดิน-น้ำ-ฟ้า คืนกายเป็นส่วนหนึ่งของต้นไม้ใบหญ้าดูแลกันไปมา ไม่ทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ มีแต่พอกิน อยู่แต่พอสุข </p><p>ยังไม่ทราบข้าพเจ้าจะทำได้แค่ไหน เพียงวันนี้ทุกอย่างเริ่มต้นแล้ว ทั้งกล้าอักษร กล้าพืชพันธุ์ไม้ และกล้ามิตรภาพที่มวลอักษรามิตรมีต่อกัน เท่านี้ชีวีก็มีสุขแล้ว จริงไหมขอรับพี่ท่าน? </p><p>คารวะ </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/458301862242190329-8548891700920179773?l=tuleedin.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดินhttp://www.blogger.com/profile/04084356695342632742kratomtuleedin@gmail.com2tag:blogger.com,1999:blog-458301862242190329.post-91659285848355500372009-09-01T01:30:00.001+07:002009-09-01T01:30:57.286+07:00<blockquote> <p><img src="http://www.pharmacy.msu.ac.th/exhibition_new/Pharma-Herb/each-html-herb/004/tum-luong_clip_image001.jpg" width="200" /> </p> <p>^๑๏ ที่ปลายนาเนินร้างข้างกอกก <br />มีหญ้ารกทอดย่านเป็นลานหญ้า <br />มะยมโยนริ้วใบอยู่ไปมา <br />มะพร้าวอ้าแขนกางแล้ววางเงา </p> <p>^๒๏ ยอดกกล้อลมโชยอยู่เฉื่อยช้า <br />ร่มระย้าไทรย้อยชวนหงอยเหงา <br />เย็นลมทุ่งพัดรางมาบางเบา <br />หอมคละเคล้ากระดังงาจำปาพรรณ </p> <p>^๓๏ เสียงเขาคูจุ๊กกรูอยู่พร่ำพรอด <br />กระจิบดอดโดดดุ๊งดูผลุงผลัน <br />กระยางย่องริมคูอยู่เงียบงัน <br />กางเขนชันหางชูอวดคู่คลอ </p> <p>^๔๏ ตาลใบอ่อนชอนหญ้าอ้าใบออก <br />กระจิบหยอกเย้ายินแล้วบินปร๋อ <br />ผักบุ้งทอดยอดโยนโคนกกกอ <br />ตำลึงล้อลมโรยอยู่โชยชาย </p> <p>^๕๏ จะลงรากปักใจไว้ที่นี่ <br />จะปลูกชีวีใหม่อย่างใจหมาย <br />ด้วยดินฉ่ำน้ำชุ่มคอยคุ้มกาย <br />เพาะกล้าไม้นานาพฤษาพันธุ์ </p> <p>^๖๏ ชีวิตง่ายในงามธรรมชาติ <br />เติมแต้มวาดด้วยสองมือคือใจฝัน <br />กินอยู่อย่างพอสุขเพียงทุกวัน <br />หลับตื่นกับเงาจันทร์ตะวันกราย </p> <p>^๗๏ เช้าฟังเสียงเขาคูจุ๊กกรูร้อง <br />ร่ายทำนองเรื่อยคำพอย่ำสาย <br />รอยลิขิตขีดเขียนเวียนเรื่องราย <br />ร้อยนิยายยาวนานงานชีวิต </p> <p>^๘๏ จนเย็นย่ำย้อมดวงสุรีย์แสง <br />เรื่อฟ้าแดงแรงรอนคลายร้อนจิต <br />รดน้ำผักเพาะพืชพันธุ์วันละนิด <br />อย่างใจคิดอยู่เย็นให้เป็นจริง </p> <p>^๙๏ ตกค่ำน้ำค้างโปรยมาโชยชื่น <br />หอมระรื่นแก้วกรุ่นอุ่นดาวผิง <br />นั่งนอกชานขนำน้อยค่อยพักอิง <br />ระบำหิ่งห้อยลอยพลอยราตรี </p> <p>^๑๐๏ ผ่านค่ำคืนสงัดงันเพ็ญจันทร์ผ่อง <br />มีหรีดร้องเพรียกไพรไร้แสงสี <br />มีสุขสมถะธรรมนำชีวี <br />หนอจะมีบ้างไหม..สาวใดแล..ฯ </p></blockquote> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/458301862242190329-9165928584835550037?l=tuleedin.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดินhttp://www.blogger.com/profile/04084356695342632742kratomtuleedin@gmail.com0tag:blogger.com,1999:blog-458301862242190329.post-87468733911328104602009-08-31T10:54:00.001+07:002009-08-31T10:54:00.695+07:00<img style="margin: 0px 5px 0px 0px" align="left" src="http://lh3.ggpht.com/_dZu5BmZKpTY/SojaQJryDeI/AAAAAAAAAyQ/sCBxiv4LXKU/notebook2_thumb%5B2%5D.jpg?imgmax=800" /> <p>รับสาส์นท้ารบเมื่อกลางเดือน เพียงแจ้งตอบกลับไป ไม่ขยับเขยื้อนเคลื่อนพลประการใด ใช่ปรามาสกำลังยุทธ์ฝ่ายท่านนั้นหามิได้ แต่เป็นด้วยพิจารณาแล้วว่าทำศึกกับผู้กรำสมรภูมินั้นมิบังควรเร่งผลีผลามการอันได้จักมิเท่าที่เสีย </p> <p>ข้าพเจ้าใช้เวลาครึ่งเดือนจัดตั้งคูค่ายหอรบให้เข้มแข็ง แทนนอนกลางดินกินกลางแดดดังที่ผ่านมา เปลี่ยนเป็นกินกลางดอนนอนกลางสังกะสี (ดูมีสง่าราศีขึ้นอีกสักนิด) ป้อมค่ายมั่นคงแข็งแรง พายุพัดฝนกระหน่ำมิต้องมุดหลบรั่วน้ำกางแขนขายื้อเต้นท์ซวนจวนปลิวตามแรงพายุเช่นหลายเพลาผ่าน </p> <p>พ้นครึ่งเดือนโดยไม่ได้เคลื่อนทัพแม้สักฝ่าตีนมด ขอท่านอย่าได้กำเริบใจไปว่า 'ดูดู๋บุเรงนองเถ้า เหลือเวลาอีกแค่สองเดือนจะเอาปัญญาที่ไหนมาสู้รบปรบมือ เห็นทีจะพ่ายเสียแต่ในมุ้งเป็นแท้'&#160; </p> <p>หากท่านพิจารณาในทางลึกจะพบว่าการศึกนั้นเอาชัยกันที่กลยุทธ์ ครุ่นคำนวณวางแผนรอบคอบรัดกุม ครึ่งเดือนผ่านไม่มีเลยสักค่ำคืนที่ข้าพเจ้าจะหลับโดยมิได้เห็นภาพการรบอยู่หลังม่านตา ครานี้จะเป็นครั้งแรกที่กลยุทธ์บั้นต้นบั้นกลางแลบั้นปลายถูกกำหนดไว้แต่เริ่ม การศึกเสร็จสิ้นเสียแต่ยังไม่เริ่มรบ หากพิจารณาย้อนหลังนั้นเล่า ข้าพเจ้าเพียงเพิ่งผ่านศึกหนึ่งเดือนกับจอมยุทธ์หวังพละกำลังยังห้าวฮึก ศึกสองเดือนมีหรือคนามือ หนึ่งเดือนเคยตะบันมาแล้ว 62 หน้า หากสองเดือนก็จะเป็น 124 กัดฟันอีกแค่เจ็ดสิบกว่าหน้าเป็นอันได้ขวดเขียวอยู่ในกำมือ อ้อ..อีกอย่าง เรื่อง 'ในมุ้ง' ข้าพเจ้ายังมิเคยยินยอมพ่ายผู้ใด..ขอบอก! </p> <p>ตระหนักว่ากิติศัพท์ท่านเป็นที่ร่ำลือตลอดลุ่มอิระวดี แต่เพลงทวนสำนักกุโสดอก็ใช่เป็นสองรองใคร ยามประมือขอท่านระวังจงหนัก </p> <p>กล่าวมาก็มากความแล้ว หากสู้กันหนึ่งต่อหนึ่งเกรงเป็นการชิงเอาเปรียบ ด้วยเห็นว่าท่านเองก็เรื้อสมรภูมิมาก็นานอยู่ หากจะขอสหายท่านสายมาอยู่ข้างข้าพเจ้าอีกสักคนนิยายที่สหายท่านสายกำลังเขียนอีกสักเรื่อง ผู้หนึ่งผู้ใดจบในเวลาเป็นอันถือว่าเข้าวิน คงจะพอมือสมน้ำสมเนื้อทำศึกกับท่านล่ะกระมัง </p> <p>ยังมีเวลาวันนี้อีกวัน ข้าพเจ้าจะขอเอ้อระเหยลอยชายเวียนดูรั้วรอบขอบคูหอรบเสียสักหน่อย เช้าวันพรุ่งจักเคลื่อนกำลังพหลพลไกร ใช้ฤกษ์อุบากอง โห่ร้องเอาชัย ใช้เวลาสองเดือนชิงเอาขวดเขียวมาไว้ในกำมือจงได้ </p> <p>ปุเลง..ปุเลงนองดิลล์ </p> <p>@ <a href="http://narinthongdee.blogspot.com/2009/08/77.html" target="_blank">77 วันอันตราย</a></p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/458301862242190329-8746873391132810460?l=tuleedin.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดินhttp://www.blogger.com/profile/04084356695342632742kratomtuleedin@gmail.com2tag:blogger.com,1999:blog-458301862242190329.post-78891144679080737012009-08-17T11:19:00.001+07:002009-08-17T11:19:23.545+07:00<p><a href="http://tuleedin.blogspot.com/2009/08/blog-post_13.html?showComment=1250314389250#c2836073471222393035" target="_blank">ตอบความ</a> </p> <p><a href="http://lh3.ggpht.com/_dZu5BmZKpTY/SojaMEUGsDI/AAAAAAAAAyM/QkNI5l83Rsw/s1600-h/notebook2%5B4%5D.jpg"><img style="border-bottom: 0px; border-left: 0px; margin: 0px 5px 0px 0px; border-top: 0px; border-right: 0px" border="0" alt="CB029641" align="left" src="http://lh3.ggpht.com/_dZu5BmZKpTY/SojaQJryDeI/AAAAAAAAAyQ/sCBxiv4LXKU/notebook2_thumb%5B2%5D.jpg?imgmax=800" width="204" height="113" /></a> </p> <p><font color="#b88238">สุดสัปดาห์สวัสดิ์ขอรับท่านสายที่เคารพรัก</font> </p> <p>เคยพูดคุยผ่าน Chat ของ Face Book กับสหายพี่อิสตรีสำนัก ท่านกรุณาบอกกล่าวว่าขี้เกียจติดตามบล็อกข้าพเจ้า เพราะย้ายบ่อยเหลือเกิน ทั้งติงด้วยมิตรไมตรีว่า &quot;จะเสียเวลาแต่งบล็อกหาสวรรค์วิมานอะไร อยากได้บล็อกดังใจก็จ่ายตังค์สิ เอาเวลาไปทำอย่างอื่นดีกว่าเสียไปกับเรื่องไร้สาระ&quot; </p> <p>ข้าพเจ้าได้แต่ส่งเสียง หึ หึ จิ้มบอกคุณพี่ทั่นไปว่า &quot;ไม่เห็นต้องติดตามเลยนี่ขอรับ ข้าพเจ้าไม่ได้ย้ายไปไหนสักหน่อย ยังอยู่บนหน้าจอของพี่ทั่นนี่เอง&quot; ไม่ทราบฟังแล้วคุณพี่แกจะว่าไง ส่วนเรื่องแต่งบล็อกไม่มีเวลาอธิบายความ เพราะข้าพเจ้าแช่เน็ตนานไม่ได้เดี๋ยวเวลาไม่พอใช้ครบเดือน บอกคุณแกไปว่าข้าพเจ้าทำเรื่องไร้สาระมามากมาย เพิ่มอีกสักเรื่องสองเรื่องคงมิเป็นไร แล้วเร่งลา </p> <p>คนเรามักเผลอเอาไม้บรรทัดตัวเองไปวัดสั้น-ยาวของผู้อื่นนะขอรับ </p> <p>ไม่ก็่เคยชินอยู่กับลัทธิเหมาโหล, ใช้มาตราเดียวกับทุกเรื่องจึงสับสนปนเปไปหมด </p> <p>มนุษย์คิดค้นมาตราชั่ง-ตวง-วัดขึ้นมาใช้ร่วมกัน เพื่อความเข้าใจไปทางเดียวกัน รับรู้ร่วมกัน ซึ่งก็ได้ผลดีสำหรับกรณีชั่ง-วัดขนาดสิ่งของ วัดระยะทาง แต่ใช้นาน ๆ เข้าเผลอนำไปวัดจิตใจ ตัดสินวิธีคิด ชั่งชีวิตผู้คน นำการกระทำผู้อื่นวางบนตาชั่งสาระตนเอง หากเข็มไม่กระดิกก็บอกว่า 'ไร้สาระ' </p> <p>เพราะมาตราชั่งชีวิตของแต่ละคนเป็นเอกเทศนี่เอง เราจึงหมั่นชั่งตรวจสอบน้ำหนักชีวิตตัวเอง ด้วยตาชั่งเราเอง หากเข็มชี้บอกว่าเบาเกินไป เราก็เติมคุณค่าเพิ่มให้หนักขึ้น 'คุณค่าชีวิต' แต่ละคนแตกต่างกัน จึงเป็นหน้าที่เฉพาะตนเสาะหาให้เจอเพื่อนำมาวางบนตาชั่ง </p> <p>หลายคนค้นไม่พบ ลองหยิบโน่นมาใส่ หยิบนี่มาใช้ ก็ยังไม่ใช่ ยังรู้สึกว่าชีวิตเบาโหวง คล้ายผ่านวันเวลาโดยไร้ค่า </p> <p>ท่านกล่าวว่า 'เมื่อมองกลับไป ไม่ใช่ความว่างเปล่า' </p> <p>เชื่อว่าท่านพบคุณค่าชีวิตตนเองแล้ว </p> <p>ค่าชีวิตของเราคือ 'เขียนหนังสือ' ขอเพียงผ่านวันเวลาด้วยจำนวนอักษรทวี เท่านี้เราก็รู้สึกว่าใช้เวลาเต็มชีวิต (หมายถึงตัวอักษรเป็นเรื่องราวนะขอรับ มิใช่อักษร Chat อันนี้ละไว้ฐานรู้กัลล์) </p> <p>ได้ทราบว่านิยายเดินหน้าด้วยดี สหายน้อยของท่านก็พลอยยินดี พวกเป้าหมาย, ความเครียด, กดดัน, ตันเขียนไม่ออก, เป็นแค่หลุมพราง ขวากขวางให้เราฝันฝ่า ปรับปรุงทักษะไปเรื่อย ๆ ข้าพเจ้าเชื่อว่า 'จบเรื่อง' หาใช่เป้าหมาย แต่ 'ฝึกจนอยู่มือ' ต่างหากคือเป้าหมายที่เรามุ่งเขียน หมั่นปรับปรุงทักษะ ไปให้ถึงเวลาที่เขียนได้เป็นธรรมชาติทุกวัน ทุกสถานที่ (เอ่อ..หมายถึงสถานที่สะดวกตามอัธยาศัยนะขอรับ มิใช่สถานที่ร่อนเร่กรำแดดฝนอย่างข้าพเจ้าเป็นอยู่ขณะนี้) ใช้วินัยเขียนที่ไม่รู้สึกเลยว่าเป็นวินัย เขียนทุกวันโดยไม่ฝืน ไม่บังคับตัวเอง คงเช่นเดียวกับนักกีฬาที่กว่าได้ทักษะสวยงาม สมบูรณ์แบบ ก็ต้องผ่านการเคี่ยวกรำ กร้ำกลืนฝึกฝน อยู่ในระเบียบวินัยเคร่งครัดมาก่อน </p> <p>ไม่ว่าเป็นเป้าหมายใด วิธีเช่นไร ขอเพียงตัวหนังสือท่านสามารถเดินทางไป เท่านี้สหายน้อยของท่านก็นั่งชมด้วยรอยยิ้มเปื้อนใบหน้าแล้ว </p> <p>อยู่ในสังคมวัตถุนิยม ยากเลี่ยงพ้นค่านิยมเงินตรา กิจกระทำโดยไร้ผลตอบแทนเป็นเงินทอง มักถูกมองว่า 'ไร้สาระ' </p> <p>การใช้เวลานั่งเขียนหนังสือของเรา ก็คงไม่อาจรอดพ้น ซึ่งไม่ใช่เรื่องน่าแปลก คงไม่ต้องถาม ท่านต้องเคยใช้เวลาหลายชั่วโมงนั่งเค้นค้นคำในขมอง มองหาสัมผัสเหมาะ ๆ สักตัว ใช้เวลาครึ่งวันกับกลอนสักบท คนไม่เห็นค่าพบเข้าก็คงบอกไร้สาระ </p> <p>ท่านเคยฝังสุนัขตายไหมขอรับ? เคยส่ายตาหากิ่งไม้แหย่ให้เจ้าแมลงน้อยที่บินทะเล่อทะล่าตกน้ำป๋อมแป๋มไหม? เคยจอดรถลงไปเอาปลาที่ติดในแอ่งบนถนนดินโยนลงคูข้างทางไหม? เคยนั่งยอง ๆ ดูมดเดินขบวนชักแถวอยู่เป็นนาน (แล้วถามมันว่าพวกเอ็งเสื้อสีไร?) ไหม? เคยเอาลูกนกบาดเจ็บมาใส่ยา ให้ข้าวให้น้ำจนมันบินจากไปไหม? เคยผ่านเวลาเพียงนั่งดูใบไม้แห้งร่วงตามลมไหม? </p> <p>ข้าพเจ้ากระทำเรื่องไร้สาระมามากจริง ๆ จะเป็นไรหากทำเพิ่มอีกสักเรื่องสองเรื่อง ไม่แน่นะขอรับ อาจบางทีเรื่องไร้สาระพวกนี้เองที่บอกว่า 'เรายังมีชีวิต' </p> <p>คารวะ </p> <p>ป.ล. ต้องขอประทานโทษ โผล่ไม่ทันสุดสัปดาห์ ข้าพเจ้ายังไม่มีไฟฟ้าใช้ พิมพ์ไม่เสร็จค่ำเสียก่อนต้องวางมือกลับไปเต้นท์ (มืดแล้วกลัวงู)&#160; </p> <p>ขอบคุณสำหรับคำถามไถ่ 'กาลครั้งหนึ่ง' ยังเดินหน้าไม่ได้ เพราะชีวิตกรำทุรนเหลือเกิน เลื่อนที่นอนหนีฝุ่นมาเรื่อย ๆ จนลึกจากถนนร่วมสี่-ห้าร้อยเมตร ยังไม่มีที่อยู่แน่นอน กลางคืนใช้เต้นท์ กลางวันอาศัยเงาไม้ ไม่มีน้ำไม่มีไฟ ต้องเดินบุกป่าหญ้าใช้น้ำในโอ่งขนำร้างข้าง ๆ&#160; </p> <p>มีขนำเก่าปลวกกินหมดแล้ว เหลือหลังคาที่ยังใช้งานได้ รอให้ช่างมาดูค่อยตัดสินใจอีกที หากพอซ่อมแซมได้ ข้าพเจ้าคงเริ่มชีวิตใหม่กับขนำลูกเล็ก ๆ ปลูกผัก ปลูกต้นไม้ให้ร่มรื่น เอากิ่งไม้มาผูกเป็นรั้วพอให้ตำลึงไต่ หาแผ่นไม้มาแกะอักษร 'อาศรมธุลีดิน' กลางวันนั่งเขียนหนังสือ ตกเย็นรดน้ำผัก ย่ำค่ำเขียนกลอน จนกว่าวิบากกรรมครั้งหน้าเดินทางมาเยือน </p> <p>ทุรกรรมครั้งนี้ยังไม่ผ่านพ้น สุดสัปดาห์หน้าจะมิทำท่านต้องกินข้าวไม่ลงอีกแล้วขอรับ&#160; </p> <p>ป.ล.๒ เป็นอันโฮสต์รื้อกระท่อมเบต้าทิ้งเรียบร้อย ข้าพเจ้าเคย Export ไฟล์เก็บไว้ แต่ไฟล์ใหญ่กว่ากำหนด ลอง Hi Speed ของเพื่อน Import เข้ากระท่อม WP ปรากฏผ่าน แต่ยังหา Comment ไม่เจอ (ปกติ Export-Import ของ WP มาทั้งบทความทั้งคอมเม้นท์) อย่างไรล่ะก็..ท่านลองคลิกดูที่กระท่อม WP นะขอรับ&#160; </p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/458301862242190329-7889114467908073701?l=tuleedin.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดินhttp://www.blogger.com/profile/04084356695342632742kratomtuleedin@gmail.com1tag:blogger.com,1999:blog-458301862242190329.post-75935917541257230682009-08-13T09:15:00.001+07:002009-08-13T09:15:35.856+07:00<img src="http://4.bp.blogspot.com/_dZu5BmZKpTY/SgyX24LqHLI/AAAAAAAAAiM/0Zg8x5s0LeM/s1600/toolbox2.jpg" /> <p></p> <p>สตีเฟ่น คิงก์กล่าวไว้ใน On Writing.. </p> <p>..หากคุณต้องการเขียนให้สุดความสามารถ คุณจำเป็นต้องมีกล่องเครื่องมือของตนเองขึ้นมาเสียก่อน จากนั้นก็ออกกำลังกายเพิ่มมัดกล้ามให้แข็งแรงพอจะยกกล่องเครื่องมือขึ้นจากพื้น </p> <p>เมื่อไปถึงไซต์งานแล้ว คุณจะไม่ไปยืนเหม่อค้าง ขาดเครื่องมือที่จำเป็นต่อการทำงาน ก็มักจะเกิดความท้อแท้..เตรียมเครื่องมือให้พร้อม แม้พบงานหนักหนาสาหัสแค่ไหน ก็จะเริ่มลงมือได้ในทันที </p> <p>กล่องเครื่องมือของแฟชชา(คุณตาของสตีเฟ่นผู้เป็นช่างไม้)มีสามชั้น ผมคิดว่ากล่องเครื่องมือนักเขียนของคุณ ควรจะมีอย่างน้อยสี่ชั้น นักเขียนอาจคนอาจจัดเตรียมไว้ถึงหรือหกชั้น แต่มากไปก็ไม่ดี จะกลายเป็นกล่องเครื่องมือขนาดใหญ่เกินกว่าจะพกพาติดตัวไปได้ เมื่อพกพาเคลื่อนที่ไม่ได้ ก็ไม่สมวัตถุประสงค์หนึ่งเดียวของกล่องเครื่องมือ </p> <p>คุณมีกล่องเครื่องมือนักเขียนแล้ว คุณก็คงต้องหาที่ว่างติดลิ้นชักเล็กลิ้นชักน้อย แต่ทว่า จะวางไว้ที่ไหน และจะเอาอะไรเก็บไว้ในลิ้นชักบ้าง นั่นก็แล้วแต่คุณแล้วล่ะครับ กล่องเครื่องมือของคุณจะจัดระเบียบอย่างไร ทำได้เต็มที่ </p> <p>คุณเตรียมเครื่องมือที่จำเป็นพร้อมมูลแล้ว ผมใคร่ขอแนะนำให้คุณเทเครื่องมือออกมาให้หมด จัดเรียงเสียใหม่ให้เป็นระเบียบ ลองวิธีจัดเรียงใหม่ที่คุณไม่เคยทำมาก่อน เตือนตนเองให้ทราบว่าเครื่องมือแต่ละชิ้นที่จัดเข้าไปเก็บในกล่องเครื่องมือทำหน้าที่ใดบ้าง และหากเครื่องมือบางชิ้นขึ้นสนิม เพราะคุณไม่ได้ลับฝีมือมาเนิ่นนานแล้ว ก็ขัดถูทำความสะอาดจนเปล่งปลั่งแวววาว ชโลมน้ำมันไม่ให้เกิดสนิม </p> <p>เครื่องมือสามัญจะอยู่บนสุด สามัญสุด เห็นชัดที่สุดในงานเขียนก็คือขุมคำศัพท์ คุณจะมีมากหรือมีน้อย บรรจุลงกล่องได้เลย ไม่ต้องรู้สึกอับอายขายหน้าหรือน้อยเนื้อต่ำใจแต่อย่างใด ดังคำคมจากนวลนางบังเงาที่กล่าวกับกะลาสีขี้อายว่า &quot;มีมากหรือน้อยไม่สำคัญหรอกฮะ, ที่รัก&#160; อยู่ที่ว่าคุณใช้เป็นหรือเปล่า&quot; </p> <p>นักเขียนบางคนมีขุมคำศัพท์มหึมา ศัพท์ยากศัพท์สูงรู้ไปหมด นักเขียนพวกนี้ไม่ต่างไปจากพจนานุกรมเดินได้ เขียนอะไรออกมา พอจะกล้าท้าได้เลยว่ามีคนเพียงหยิบมือเดียวที่อ่านเข้าใจเนื้อหา..' </p> <p>'..วางขุมคำศัพท์ส่วนตัวไว้บนสุดในกล่องเครื่องมือ ไม่ต้องทุ่มเทประดิดประดอยสลักเสลาให้วิจิตรพิสดาร ถึงตอนอ่านทวน ค่อยนำเรื่องนี้มาคิด ซึ่งก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง เรื่องเลวร้ายที่คุณจะรังแกตนเองได้ก็คือ การแต้มแต่งคำศัพท์ให้วิจิตรหรูหรา คุณมองหาเสาะค้นคำยาวคำยาก เพราะคุณอับอายที่ใช้แต่เพียงคำสั้น ๆ ซึ่งก็ชวนให้สมเพชเหมือนกับการจับหมาพุเดิลแสนรักมาแต่งชุดราตรีหรูหรา หมาพูเดิลอับอายที่แต่งตัวไม่เหมือนหมา เจ้าของผู้ที่ตัดสินใจทำเช่นนี้ เพราะคิดว่าสวยดี น่ารักดี ก็ควรจะอายมากกว่าหมา เตือนตนเองเสมอว่า อย่าได้เลือกคำว่า 'emolument' มาใช้ ในเมื่อคุณใช้คำว่า 'tip' แทนได้อยู่แล้ว </p> <p>อย่าได้เขียนลงไปเชียวว่า &quot;จอห์นแวะหยุดนานพอจะขับกากอาหาร&quot; ในยามที่คุณต้องการบอกผู้อ่านว่า &quot;จอห์นแวะหยุดนานพอจะขี้&quot; หากคุณคิดว่าการใช้คำว่า 'ขี้' จะบาดหูผู้อ่านหรือไม่เหมาะควรกับเนื้อเรื่อง ก็ยังพอจะใช้อีกทางได้ว่า &quot;จอห์นแวะหยุดนานพอจะปลดทุกข์&quot; หรือ &quot;จอห์นแวะหยุดนานพอจะเบ่ง&quot; ผมไม่ได้ชี้แนะให้คุณใช้คำหยาบโลน ตัวอย่างเพียงจะชี้ให้เห็นการใช้คำเรียบง่ายสามัญ ตรงเข้าเป้า ระลึกเสมอว่า ใช้คำแรกสุดที่ผุดเข้ามาในหัว ถ้าสอดรับกับเนื้อหาและบรรยายภาพชัดเจน เพราะถ้าคุณลังเลนั่งคิดชั่วครู่ คุณก็จะคิดคำใหม่เข้ามาแทน ซึ่งอาจไม่เหมาะเท่าคำแรก.. </p> <p>ช่วงต่อไปสตีเฟ่นพูดถึงไวยากรณ์เป็นเครื่องมืออีกชิ้นที่เขาจัดวางไว้ชั้นบนสุดของกล่องเครื่องมือ ครั้งหน้าเรามาดูกัน </p> <p>OOO </p> <p><font color="#cfa372"><em>&quot;การเป็นนักเขียนอาชีพเป็นอาชีพที่โดดเดี่ยวอยู่กับตัวเองอยู่แล้ว เป็นอาชีพที่ผลตอบแทนไม่สูง เพราะฉะนั้นถ้าเลือกที่จะทำอาชีพนี้ เราก็ควรใช้ประโยชน์จากมันให้เต็มที่ คือทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำจริงๆ ซื่อสัตย์กับมัน เขียนในสิ่งที่ตัวเองเชื่อและชอบ นั่นคือรางวัลในตัวของมันเอง เพราะถ้าเป็นรางวัลที่เป็นตัวเงินมันไม่ค่อยมีเท่าไหร่ แต่จะเป็นรางวัลทางจิตใจที่มันสูงกว่า&quot; </em></font></p> <p><font color="#cfa372"><em>-วินทร์ เลียววาริณ-</em></font> </p> <p>ที่มา : Stephen King On Writing&#160; นพดล เวชสวัสดิ์ แปล </p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/458301862242190329-7593591754125723068?l=tuleedin.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดินhttp://www.blogger.com/profile/04084356695342632742kratomtuleedin@gmail.com2tag:blogger.com,1999:blog-458301862242190329.post-87559843645905029782009-08-12T09:00:00.001+07:002009-08-12T14:32:00.586+07:00<blockquote> <p><a href="http://lh5.ggpht.com/_dZu5BmZKpTY/SoIiCCvmnKI/AAAAAAAAAyE/Myr7nXdCaAA/s1600-h/touch1%5B2%5D.jpg"><img style="border-right-width: 0px; border-top-width: 0px; border-bottom-width: 0px; border-left-width: 0px" border="0" alt="touch1" src="http://lh3.ggpht.com/_dZu5BmZKpTY/SoIiL-LpbxI/AAAAAAAAAyI/rL18EpHEFNw/touch1_thumb.jpg?imgmax=800" width="114" height="73" /></a> </p> <p>แอะอะอะ <br />อะเอาะ <br />เอาะแอะเอาะ </p> <p>อุอะเอาะ <br />แอะแอะ <br />อุแอะแอ๋ </p> <p>อุอะอ๋อ <br />แอะออ <br />อ้อแอ้แอ </p> <p>อุอะแอ <br />แอะอะ <br />อะ..มะมะ..มะ..แหมะ!</p> </blockquote> <div style="padding-bottom: 0px; margin: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; display: inline; padding-top: 0px" id="scid:0767317B-992E-4b12-91E0-4F059A8CECA8:93c46bb1-737c-4821-b2cc-eb97932c158d" class="wlWriterSmartContent">Technorati Tags: <a href="http://technorati.com/tags/%e0%b9%81%e0%b8%a1%e0%b9%88" rel="tag">แม่</a></div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/458301862242190329-8755984364590502978?l=tuleedin.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดินhttp://www.blogger.com/profile/04084356695342632742kratomtuleedin@gmail.com2tag:blogger.com,1999:blog-458301862242190329.post-17279240088588864542009-08-11T03:07:00.001+07:002009-08-11T03:10:22.470+07:00<img src="http://www.winbookclub.com/boardimage/q_15511.jpg" /> <blockquote> <p>^๑๏ นิรมิตมาศแม้น.........แมนเมือง <br />รุจีเพชรรัตน์เรือง..........เลื่อมรุ้ง <br />เย็นรสพระธรรมประเทือง..ทวยราษฎร์ ทั่วแฮ <br />หลวงพระบางจำเริญรุ่ง.....เสกหล้าเจิดสมัย ฯ </p> <p>^๒๏ อวลอดีตอายอะเคื้อ...สุวคนธ์ <br />สืบบรรพ์นิโลบล...........บ่งแจ้ง <br />เฉกสวรรค์ชะลอปน.......ปวงโลก ท่านเฮย <br />หลวงพระบางไป่แล้ง......เริดร้างมโนรมย์ ฯ </p> <p>^๓๏ งามราวโสฬสล้ำ.......ลือคำ <br />งามสถาปัตยกรรม.........ก่อสร้าง <br />งามทั้งวัฒนธรรม..........ทอดสืบ สานแฮ <br />งามจริยาสล้าง.............หลากล้วนนวลสนอง ฯ </p> <p>^๔๏ วัดวาอารามรั้ง.........ขนัดเรียง <br />รายบ้านสลับเคียง........คู่คล้อง <br />บ้านวัดถัดถัดเวียง........วังเจ้า พี่เฮย <br />สามภาคสามงามพร้อง....เพรียงพร้อมพึ่งพา ฯ </p> <p>^๕๏ หลวงพระบางลางลางโอ้..อนิจจา <br />พรายอดีตยังฉายมา..........มั่นย้ำ <br />เจ้าชีวิตพลัดพารา............จำพราก <br />เวียงพรากวัดบ้านช้ำ..........ด้วยน้ำมือใคร ฯ </p> <p>^๖๏ หลวงพระบางแต่บ้าน......ประจุบัน <br />ยังเหล่านายทุนยัน............แย่งยื้อ <br />ชาวบ้านนิราศกัน..............กำกีบ กรายกร <br />วัดจะอยู่อย่างไรฮื้อ...........ยากแล้วหลวงพระบาง ฯ</p> </blockquote> <div style="padding-bottom: 0px; margin: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; display: inline; padding-top: 0px" id="scid:0767317B-992E-4b12-91E0-4F059A8CECA8:3ce21d36-3dc7-441a-bc25-9f747f076d50" class="wlWriterSmartContent">Technorati Tags: <a href="http://technorati.com/tags/%e0%b9%82%e0%b8%84%e0%b8%a5%e0%b8%87" rel="tag">โคลง</a>, <a href="http://technorati.com/tags/%e0%b8%ab%e0%b8%a5%e0%b8%a7%e0%b8%87%e0%b8%9e%e0%b8%a3%e0%b8%b0%e0%b8%9a%e0%b8%b2%e0%b8%87" rel="tag">หลวงพระบาง</a></div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/458301862242190329-1727924008858886454?l=tuleedin.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดินhttp://www.blogger.com/profile/04084356695342632742kratomtuleedin@gmail.com0tag:blogger.com,1999:blog-458301862242190329.post-16363525526009761252009-08-06T07:04:00.004+07:002009-08-08T21:08:55.155+07:00<p align="center"><img src="http://pds.exblog.jp/pds/1/200604/26/83/b0043283_2352320.jpg" /> </p> <p align="center">๏ ฟ้างามอร่ามฟ้า<br />ดินงามหล้าอร่ามดิน <br />ลมโชยก็โรยริน <br />งามอาจินต์อร่ามใจ </p> <p align="center">ลอยเรือสู่ปลายรุ้ง<br />เลียบเยี่ยมคุ้งพยุงไป <br />พายจ้วงล่วงรำไร<br />สายน้ำไหวในสนธยา</p> <p align="center">อาทิตย์อัสดง<br />สูรย์แสงส่งซับเมฆา <br />เกลื่อนดาวก็พราวมา <br />ประดับฟ้ากระโจมดาว </p> <p align="center">ฟังเสียงเรไรร้อง<br />เร้าทำนองระงมราว <br />พร่ำเพรียกกู่เรียกสาว <br />นานเหน็บหนาวร้าวอารมณ์ </p> <p align="center">น้ำค้างพร่างไพรพฤกษ์<br />ยิ่งนิ่งตรึกนึกแล้วตรม <br />มาเดียวเปลี่ยวคู่ชม <br />ร้าวระงมเยี่ยงเรไร </p> <p align="center">หิ่งห้อยล่องลอยลิ่ว<br />พร่างพรายพลิ้วกระเพื่อมไกว <br />เกลื่อนดงพฤกษ์พงไพร <br />ราวม่านไหวในอนธการ </p> <p align="center">หิ่งห้อยเจ้าคอยคู่<br />วับวับวู่อยู่เป็นนาน <br />ใจเรียมสิไหวปาน <br />วูบวู่วับแทบดับรอน </p> <p align="center">บทเพลงธรรมชาติ<br />งามแต้มวาดสะอาดตอน <br />มีเธอมาเคียงกร <br />ผ่านคืนค่อนละครจันทร์ </p> <p align="center">บทเพลงวังเวงนัก<br />เพราะไร้รักมาเคียงกัน <br />ไหวอกสะทกขวัญ <br />ยิ่งนานนั้นยิ่งหวั่นใจ </p> <p align="center">ฟ้างามอร่ามฟ้า<br />ดินงามหล้าอร่ามใด <br />สายลมหยุดพัดไกว <br />งามเพียงไรไฉนงาม ฯ </p> <p>@ <a href="http://sailomruk.blogspot.com/2009/08/blog-post.html">กล่อมขวัญ: อ้อมอกอุ่น</a> <br /></p> <div style="margin: 0px; padding: 0px; display: inline;" id="scid:0767317B-992E-4b12-91E0-4F059A8CECA8:8d645702-18ec-4571-a5ad-be3c202cd85a" class="wlWriterSmartContent">Technorati Tags: <a href="http://technorati.com/tags/%e0%b8%81%e0%b8%a5%e0%b8%ad%e0%b8%99" rel="tag">กลอน</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/458301862242190329-1636352552600976125?l=tuleedin.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดินhttp://www.blogger.com/profile/04084356695342632742kratomtuleedin@gmail.com1tag:blogger.com,1999:blog-458301862242190329.post-80933944250596744922009-08-05T10:52:00.001+07:002009-08-05T13:21:50.457+07:00<img src="http://danclancyphotography.com/images/fog_road7_copy_79lk.jpg" width="400" height="150" /> <p>มิพักกล่าวคำชักชวนใดเลย ฉันใช้ร่องรอยของกาลเวลาแปรเป็นสระ-พยัญชนะมาสู่เธอด้วยเหตุผลเดียวกัน </p> <p>หลายปีแล้วฉันกระทำสิ่งที่ผู้คนทั่วไปเห็นเข้าอาจคิดว่าวิกลจริต ก็เพราะจริตที่ไม่วิกลของผู้คนเป็น 'งานคือเงิน เงินคืองาน บันดาลสุข' ฉันกลับคิดแย้งไปเสียทางอื่น </p> <p>ไม่เคยคิดให้ 'งาน' และ 'เงิน' นำหน้า 'ความสุข' อีกทั้งจัดลำดับความสัมพันธ์ของทั้งสามแผกจากความเชื่อที่ผู้คนต้อยตามกันมาโดยไม่เคยสะกิดใจทบทวน ว่าความเชื่อเช่นนั้นนำไปสู่ปลายทางเยี่ยงไร </p> <p>จริงอยู่ ดำรงชีวิตในสังคมปัจจุบันเราขาดเงินไม่ได้ เนื่องเพราะมนุษย์สร้างเงินขึ้นมาเป็นตัวกลางแลกเปลี่ยนสิ่งของจำเป็นที่ไม่อาจเพาะปลูกหรือเสาะหาได้เอง แต่ 'เงิน' ก็ควรมีบทบาทอยู่เพียงนั้น ไม่ใช่กลายเป็นสิ่งล้ำค่าที่ผู้คนเสาะแสวงหา ใช้เงินแลกทุกสิ่งทุกอย่างโดยไม่เคยคิดเพาะปลูกหรือสร้างขึ้นเอง&#160; </p> <p>ฉันใช่หมายให้ตัวเองขาดเงิน แต่ขอเธอตรองดู ว่ามีเงินสักเท่าไรจึงเพียงพอสำหรับดำรงชีวิตประจำวัน? ฉันเลือกที่จะมีแค่นั้น ไม่ใช้เวลาชีวิตหมดไปกับงานอดิเรกสะสมของเก่าชนิดนี้ หรือสนองตอบสัญชาตญาณพื้นฐานของมนุษย์ที่ไม่เคยพอ ด้วยการสะสมล้นพ้นตัว ใช้เงินสำแดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของดิน, น้ำ, ฟ้า ราวกับว่าสามารถเป็นเจ้าของได้จริง ๆ </p> <p>หลังกรำชีวิตจนเจนชะตา ความอยาก ความต้องการของฉันเสื่อมสูญสิ้น เงินที่หามาเพียงพอใช้ประจำวันและสำรองฉุกเฉิน ชีวิตคงเหลือแต่กิจวัตรประจำวัน และลมหายใจเข้าออกนี้ ความวิตกกังวลอนาคต ความเชื่อที่เคยคุ้นถูกถอดโยนทิ้งไว้ที่ไหนสักแห่งซึ่งฉันเองหลงลืมไปนานแล้ว </p> <p>ตั้งแต่พบความจริง ไม่ว่ามนุษย์จะคาดหมายอนาคตกำหนดชะตากรรมอย่างไรก็ไม่อาจหลุดพ้นไปจากกฎของความไม่แน่นอน คำบอกกล่าวคาดการณ์ดูแลเรื่องที่ยังไม่เกิดขึ้นสำหรับฉันกลายเป็นเริงรมย์ของนิยายประโลมโลกย์เสียสิ้น </p> <p>หลายปีแล้วฉันใช้เวลาเปลี่ยนเป็นตัวอักษร ตัวอักษรที่ไม่อาจแลกเปลี่ยนเป็นเงินหรืออาหารประทังท้อง หวังเธอจะให้ความเข้าใจ ไม่เห็นฉันวิกลจริตไปเสีย </p> <p>หลายปีหลังมานี่ ฉันมีรายได้น้อยนิดเมื่อเปรียบกับหลายปีก่อนหน้า น้อยจนเทียบกันไม่ได้ แต่รายจ่ายก็ต่างจนไม่อาจเปรียบวัด </p> <p>หลายปีก่อนหน้า ฉันเชื่อ ฉันกระทำเฉกเช่นผู้คนโดยมากในสังคม งาน หน้าที่ ความรับผิดชอบ พักผ่อน เดินทาง กิจกรรมเหล่านี้หมุนเวียนอยู่ในชีวิตราวเป็นองคาพยพของชีวิตเสียเอง เข้าออกร้านอาหาร โรงภาพยนต์ สถานบันเทิง และทำงานหามรุ่งค่ำเพื่อชีวิตที่ดีกว่า </p> <p>แต่ผลตอบแทนที่ได้กลับมาก็เพียงริ้วรอยยับย่นบนผิวหนัง ฉันมองกลับไป ไม่เห็นอะไรเลย..ไม่เห็นอะไรจริง ๆ </p> <p>ตรงข้ามกับสองสามปีหลังที่ฉันแทบไม่มีรายได้ หยุดกิจกรรมทั้งมวล ใช้เวลานั่งเขียนหนังสือ มองย้อนกลับเห็นตัวหนังสือละลานตาทอดยาวจากวันเวลาเมื่อเริ่มมายังปัจจุบัน ไม่มีตัวเลขในบัญชี ไม่มีหนี้สิน ไม่มีงบดุล งบกำไร-ขาดทุนที่จะแสดงความมั่นคงทางฐานะ แต่ฉันรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่าง.. </p> <p>บางอย่างที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าชีวิตของฉันมั่นคง </p> <p>มิตรรักของฉัน เธอเชื่อหรือไม่? หากเรามอบความรักให้อะไรสักอย่างด้วยความจริงใจ ดูแลเอาใจใส่ทุกลมหายใจเข้า-ออก เราจะได้รับการดูแลกลับคืน เช่นเดียวกับเธอปลูกผัก ฟูมฟักจากเมล็ดเล็ก ๆ จนแตกใบเลี้ยง รอจนมีใบจริงจึงแยกลงกระถาง รดน้ำพรวนดิน หมั่นเติมปุ๋ย ผักต้นนั้นก็จะแตกใบอ่อนให้เรารับทาน ดูแลสุขภาพของเราเป็นการตอบแทน </p> <p>ฉันใดฉันนั้น </p> <p>ความรู้สึกลึก ๆ ในใจฉัน คงอิงอุ่นอยู่ในอ้อมแขนตัวหนังสือพวกนั้น และคอยสดับถ้อยคำปลอบประโลมว่า 'เราจะดูแลกันและกัน' </p> <p>ฉันหลับนอนแต่หัวค่ำตื่นเช้าพร้อมตะวัน ตรงเวลาอันเป็นจุดเริ่มของเธอ ฉันคงหลับไปแล้ว เราอาจออกเดินทางคนละเวลา ย่ำไปบนดาวต่างดวง แต่ตราบใดที่เธอยังเดินทาง เราจะพบกันเสมอ เพราะฉันยังคงเดินทาง..แม้ในยามหลับ </p> <p>มิตรของเธอ </p> <p>@ <a href="http://sailomruk.blogspot.com/2009/08/000.html">จดหมายจากดาวสีน้ำเงิน: เริ่มต้นที่ 0.00 น.</a></p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/458301862242190329-8093394425059674492?l=tuleedin.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดินhttp://www.blogger.com/profile/04084356695342632742kratomtuleedin@gmail.com1tag:blogger.com,1999:blog-458301862242190329.post-40987399699592642312009-08-04T11:30:00.004+07:002009-08-08T20:12:06.179+07:00<p><a href="http://lh6.ggpht.com/_dZu5BmZKpTY/Sne9weVZrxI/AAAAAAAAAx0/iUIdmBhFjpk/s1600-h/dum4%5B4%5D.jpg"><img style="border-width: 0px; margin: 0px 5px 0px 0px;" alt="dum4" src="http://lh5.ggpht.com/_dZu5BmZKpTY/Sne92Llxj8I/AAAAAAAAAx4/Rao9dyPytVM/dum4_thumb%5B2%5D.jpg?imgmax=800" align="left" border="0" height="244" width="187" /></a> <span style="font-size:180%;"><em><span style="color: rgb(131, 106, 61);">ชุมเสือ</span></em></span>บ้านห้วยหนอนครั้งกระโน้นเต็มด้วยมือปืนร้อยศพ ทุกคนล้วนมีประวัติปล้นฆ่าโชกโชน ถูกสันติบาลตามล่าหัวซุกหัวซุน เมื่อถูกกดดันหนักเข้าที่สุดก็มารวมกันเป็นชุมเสือ สร้างความอกสั่นขวัญแขวนแก่ชาวบ้านห้วยหนอน ห้วยไก่แจ้ไปจรดแม่ยางอาย </p> <p>ทางการระดมกำลังจากอำเภอใกล้เคียงเข้ากวาดล้าง ทุกครั้งประสพความล้มเหลว สูญเสียชีวิตตำรวจไปก็มาก </p> <p>พวกเด็กหนุ่มวัยฉกรรจ์ใจห้าวสมัครเข้าร่วมด้วยแรงคึกคะนอง ชุมเสือที่เมื่อแรกมีแต่มือปืนระดับพระกาฬนับคนได้เติบโตขึ้นทุกที จากสิบกลายเป็นร้อย มือปืนเก่าลายคราม มือปืนใหม่วัยละอ่อนเดินกระทบไหล่สวนกันไปมาในชุมเสือบ้านห้วยหนอน </p> <p>เวลานั้นมือปืนมีชื่อในชุมเสือเห็นจะไม่มีใครเกินเสือนันท์ เสือกูด เสือไข่ เสือไอ ทั้งสี่เป็นที่รู้จักยำเกรงตลอดย่านบ้านห้วยหนอน ชื่อเสียงไม่ด้อยไปกว่าเสือฝ้าย เสือดำ เสือใบ เสือมเหศวรเมื่อก่อน เสือนันท์นั้นเป็นที่ยำเกรงด้วยประสบการณ์โชกโชน ผ่านศึกเหนือเสือใต้มาร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำ เสือกูดหนักแน่น มั่นคง ปืนคู่ไว้ใจได้ เสือไข่เมาหยำเปกินเหล้าแทนน้ำแต่ชักปืนทีไร กระสุนไม่เคยพลาดเป้า ส่วนเสือไอด้อยอาวุโสกว่าใครอุปนิสัยไม่สนระเบียบวินัย ใช้แต่อารมณ์ ท่าชักปืน ท่ายิงสวยงามฉับไว แต่ไม่เคยฆ่าคน เสือไอกระเหี้ยนกระหือรืออยากใช้กระสุนปลิดชีวิตใครสักคนอยู่ทุกวัน </p> <p>ในจำนวนยอดมือปืนชุมเสือหากไม่นับความแม่นยำ ฉับไว เฉียบคม ไม่มีใครเกินเสือพุ่ม </p> <p>ชักปืนช้า อืดอาด เต็มด้วยท่วงท่าลีลา ทุกครั้งกว่าเสือพุ่มลั่นกระสุน กระสุนฝ่ายตรงข้ามมักเฉียดใบหู ไม่ก็รอดหว่างขาอย่างหวาดเสียว แต่ทุกครั้งที่เสือพุ่มลั่นไก ท่วงท่าเต็มด้วยจินตนาการ ตั้งแต่ตวัดเรียวนิ้วสวมกอดด้ามไม้มะค่าขัดมัน สะบัดแขนส่งลำกล้องไปข้างหน้า สอดนิ้วเข้าโกร่ง ขึ้นนก เหนี่ยวไก เสือพุ่มเคลื่อนไหวด้วยทักษะยอดมือปืนในตำนาน บางครั้งกระสุนระเบิดออกแล้ว หากควันดินปืนลอยไม่สวย เสือพุ่มมักส่ายหน้าไม่สบอารมณ์ จากนั้นค่อยขยับขาตั้งท่ายิงใหม่ โดยไม่สนว่าเหยื่อแน่นิ่งสิ้นใจแล้วหรือไม่ 'เหยื่อไม่ใช่เป้า ความสวยงามของท่วงท่าต่างหากเล่าคือเป้าที่ยิง' เสือพุ่มเปรยอยู่เสมอ </p> <p>ชุมเสือบ้านห้วยหนอนเข้มแข็งขึ้นทุกที ทั้งหมดออกปล้นแบ่งสรรปันส่วนอย่างทั่วถึง อยู่ร่วมกันอย่างมีสัมมาคารวะ ผู้เยาว์เคารพอาวุโส ผู้มาใหม่แม้มากวัยก็ให้ความนับถือคนเก่าที่ด้อยวัยกว่าด้วยเห็นว่าอยู่มาก่อน ชื่อเสียงชุมเสือบ้านห้วยหนอนกระฉ่อนจนกลุ่มเสือรายย่อยต่างถิ่นหวังสร้างชื่อชักพากันเข้าร่วม </p> <p>ทางการเห็นช่อง บางครั้งทำลายความชั่วต้องใช้ความชั่วอีกชนิดหนึ่ง ติดต่อให้สินบนกลุ่มอันธพาลปะปนเข้ามาในชุมเสือ </p> <p>ชุมเสือที่เคยสุขสงบ เริ่มยุ่งเหยิง มีแบ่งพรรคจับขั้ว ดึงคนโน้นดูดคนนี้เข้าพวก ด่าคนนั้นว่าคนนี้ลับหลัง กระทั่งมีคนปาขี้ส่งกลิ่นโฉ่ไปทั้งชุมเสือ ไม่มีใครเป็นทุกข์เป็นร้อน ยังไม่พอกลับเห็นดีเห็นงามด้วยคนที่ปาก็สมัครพรรคพวกตน </p> <p>'มิเป็นไร..ทิ้งไว้เดี๋ยวมันก็แห้ง กลิ่นก็จักหายไปเอง' เสือพุ่มเปรย </p> <p>จนวันหนึ่งขณะเสือพุ่มกำลังเดินลอยชายส่ายก้นอาด ๆ สายคาดปืนทิ้งห้อยข้างเอว ซองหนังผูกไว้หลวม ๆ ตีข้างขาผึบ ๆ กำลังคิดอยู่ว่าจะชักปืนอย่างไรไม่ซ้ำท่าเดิมเผื่อเอาไว้ชักอวดนังเสือสาว ๆ ก็มีอะไรสักอย่างแหมะลงบนใบหน้าหล่อเหลาน้อง ๆ จู๊ด ลอว์ กลิ่นหึ่งอบอึงเข้าไปถึงลำไส้เพราะแหมะอยู่ตรงปลายจมูกนี่เอง </p> <p>เสือพุ่มสะบัดหน้า มือกุมด้ามปืน หันซ้ายหันขวา เห็นหลังไอ้คนปาไว ๆ ระยะแค่นั้นไม่มีพลาด! </p> <p>แต่เสือพุ่มไม่ยิง </p> <p>เสือพุ่มเลือกเดินไปจากชุมเสือบ้านห้วยหนอน เวลานั้นยังช้ากว่าอีกหลายคน </p> <p>ไม่ต้องใช้กำลัง ไม่ต้องสูญงบประมาณ ชุมเสือบ้านห้วยหนอนค่อย ๆ เงียบเหงาลง พวกยอดมือปืนต่างเบื่อหน่ายหลบหน้ากระจัดพลัดพรายไป ทิ้งร่อยรอยฝ่าเท้าที่เคยย่ำ ริ้วสายใยมิตรภาพที่เคยโยงร้อยใจเหล่ามือปืนถูกปล่อยแห้งกรังพัดพลิ้วในสายลมแล้ง แอ่งน้ำหุบห้วยแห้งขอด เสียงปืนที่เคยสนั่นลั่นทุ่งเงียบหาย </p> <p>กาลเวลาชะล้างทุกอย่าง </p> <p>อาจเป็นเช่นเสือพุ่มเคยเปรย 'มิเป็นไร..ทิ้งไว้เดี๋ยวมันก็แห้ง กลิ่นก็จักหายไปเอง' ชุมเสือบ้านห้วยหนอนยามนี้ถนนเต็มด้วยฝุ่นดิน เงียบเหงา เกลี้ยงเกลา ไร้กลิ่นชวนคลื่นเหียน มียอดมือปืนนับคนได้ ไร้ชื่อเสียง ไม่เป็นที่สะทกสะท้านของชาวบ้าน ไม่อยู่ในสายตาของทางการ </p> <p>สายลมประจิมพัดพรู ผงฝุ่นปลิวว่อน บนถนนทางเข้าชุมเสือ เงาร่างหนึ่งเดินตรงมา ใบหน้าหล่อเหลาน้อง ๆ จู๊ด ลอว์ เข็มขัดปืนพาดเฉียงเหนือหัวเหน่า ลูกปืนเต็มรังเพลิง สายหนังรัดโคนขาไว้หลวม ๆ ทำให้ซองปืนเสียดสีเนื้อผ้าส่งเสียงสวบสาบ ท่าเดินมั่นคงขึ้น มือกางแกว่งเบา ๆ ไม่ห่างด้ามไม้มะค่า </p> <p>เสือพุ่มกำลังคิดว่าจะชักปืนท่าไหนดี กลับมาคราวนี้นังเสือสาว ๆ จะได้สบใจ</p> <p align="center"><a href="http://lh3.ggpht.com/_dZu5BmZKpTY/Sne5aU3GfZI/AAAAAAAAAxs/AO_fk-_evFs/s1600-h/dum2%5B2%5D.jpg"><img style="border-width: 0px;" alt="dum2" src="http://lh3.ggpht.com/_dZu5BmZKpTY/Sne5dHGDkGI/AAAAAAAAAxw/Sh3vxA7fo40/dum2_thumb.jpg?imgmax=800" border="0" height="43" width="34" /></a> <br /><a href="http://narinthongdee.blogspot.com/" target="_blank">ทองดี โคกกระโดน</a></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/458301862242190329-4098739969959264231?l=tuleedin.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดินhttp://www.blogger.com/profile/04084356695342632742kratomtuleedin@gmail.com1tag:blogger.com,1999:blog-458301862242190329.post-13268889784494651352009-08-03T10:46:00.001+07:002009-08-03T10:46:42.755+07:00<blockquote> <p><img src="http://board.palungjit.com/attachment.php?attachmentid=251315&amp;stc=1&amp;d=1197769293" width="200" /> </p> <p>^๑๏ กรุ่นสายลมหอบรักจากรวงข้าว <br />ยังกรุ่นกราวราวกลิ่นรินรินหวน <br />คะนึงเย้าหยอกยิ้มเจ้านิ่มนวล <br />ชะม้อยชวนชายตามาเอียงอาย </p> <p>^๒๏ หอมเจ้าเอย..ฟอนฟางรางรางหอม <br />ยังแย้มย้อมเหลืองแสดริ้วแดดสาย <br />ชะน้ำค้างร้างรอก็เรียงราย <br />ชวนชะม้ายคล้ายรับการกลับมา </p> <p>^๓๏ ใช่จะลืมทิวตาลผ่านชายทุ่ง <br />ลืมโค้งคุ้งลำคลองเคยล่องหา <br />คราบความหลังยังค้างบนคันนา <br />จะเลือนลาละจางได้อย่างไร </p> <p>^๔๏ ไผ่สีสุกเสียดกอล้อลมหนาว <br />ขลุ่ยฟางข้าวเคล้าตาลมาหวานไหว <br />หนาวเจ้าเอยหนาวนักจนยากใจ <br />จะเหลียวไหนก็น่าน้ำตาคลอ </p> <p>^๕๏ ระงมหริ่งเรไรครวญชวนวิโยค <br />พญาโศกคร่ำว่าพะงาหนอ <br />ในเพลงขลุ่ยเคยเฝ้าพะเน้าพะนอ <br />จะรวนล้อก็เพียงพิไลภิรมย์ </p> <p>^๖๏ รวงรังผึ้งแรมจันทร์มาพลันร้าง <br />ในอ้างว้างรสหวานก็พานขม <br />ริ้วใบไผ่ร่วงรายในสายลม <br />จะเพลินชมก็ชวนพิลาปพิราม </p> <p>^๗๏ เสียงขลุ่ยครวญหวนคลอคืนกอไผ่ <br />เก็บหัวใจเจ็บล้าในป่าหนาม <br />เก็บซากฝันฟันฝ่าพยายาม <br />ที่ติดตามระหกระเหินเดินทางไกล </p> <p>^๘๏ กลับคืน..ลำเนารักแนบตักอุ่น <br />มานอนหนุนอักขราระย้าไหว <br />แอบอกอ้อนอิงกรุ่นในอุ่นไอ <br />จะหลับไปด้วยอวลหอมในอ้อมกาย </p> <p>^๙๏ จะร้อยรักร่วมเรือนวธุรส <br />ไม่มีหมดจนกว่าชีวาสลาย <br />กว่าเดือนดับลับหล้าฟ้าทลาย <br />มั่นเรือนตายหมายเคียงเพียงเจ้าเอย ฯ </p> </blockquote> <p>ภาพ : อ.จักรพันธุ์ โปษยกฤต</p> <div style="padding-bottom: 0px; margin: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; display: inline; padding-top: 0px" id="scid:0767317B-992E-4b12-91E0-4F059A8CECA8:76691574-bf3f-48e1-8103-7ecdb490aa8b" class="wlWriterSmartContent">Technorati Tags: <a href="http://technorati.com/tags/%e0%b8%81%e0%b8%a5%e0%b8%ad%e0%b8%99" rel="tag">กลอน</a></div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/458301862242190329-1326888978449465135?l=tuleedin.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดินhttp://www.blogger.com/profile/04084356695342632742kratomtuleedin@gmail.com0tag:blogger.com,1999:blog-458301862242190329.post-59286060080035164292009-07-26T11:38:00.002+07:002009-07-26T11:51:51.168+07:00<img src="http://4.bp.blogspot.com/_dZu5BmZKpTY/SXfjXIkyvMI/AAAAAAAAAc0/Ug4UCwNXVvU/s1600/sabaydeena.jpg" width="400" /> <p><strong>1 </strong></p><p>ค่ำฟ้าสีศอพระศิวะสงบนิ่ง ไร้เงาเมฆลอยเลื่อน มืดมิดสิ้นวาวแสง ด้วยหมู่ดาวระยิบล้วนชะลอมาประดับด้าวแดนดิน ระยับดวงราวร่วงพราว พรายพริบอยู่ในเมืองซึ่งเทวาอารักษ์เสกสร้าง </p><p>ไม่ว่ามองทางไหน ในม่านเงาราตรีสงัด ความงามได้ถูกจัดวางไว้อย่างปราณีตบรรจง สถาปัตยกรรมเก่าแก่ที่ยังคงลมหายใจเรียงรายประดับประดาด้วยนวลแสงละมุนตา </p><p>ณ เทวาลัยสถานแห่งนี้ สรรพชีวิตยังคงเคลื่อนไหวเต็มชีวา </p><p>หากแต่ไร้สุ้มเสียง ทุกความเคลื่อนไหวเป็นไปโดยสงัดงัน ราวกับว่าข้าพเจ้าเป็นโอปปาติกะหลงเข้ามาในวิมานแมน เพียงยลภาพผู้คนขยับเขยื้อนแต่ไม่อาจยินเสียงใด </p><p>ความเงียบได้โอบกอดสถานที่แห่งนี้ไว้ด้วยอ้อมแขนแห่งภวังค์ </p><p>คล้ายข้าพเจ้ารอนแรมอยู่ในโลกฝัน หลงเข้ามาในเมืองอดีตที่กาลเวลายังไม่เริ่มออกเดินทาง </p><p>ยามกรายผ่านใกล้ ยินผู้คนพูดคุยกันด้วยศัพท์สำเนียงสุภาพ แผ่วเบา ใบหน้าแย้มยิ้ม หนทางสัญจรโปร่งโล่ง ย่ำเดินพ้นเพียงนิด สุ้มเสียงได้ยินกลับเพียงรอยเท้าสัมผัสพื้น </p><p>ข้าพเจ้าเดินชมเมืองไปเรื่อย ๆ ราวกับว่าจิตวิญญาณของเมืองอันเป็นพลังแห่งความเงียบลึกล้ำได้หลอมรวมในสำนึก นำพาภวังค์สู่ภาวะไร้น้ำหนัก ทุกฝีก้าวเหมือนล่องเลื่อนเยือนสวรรค์บนแดนดิน </p><p>และแล้ว จากลึกหลืบของความสงัดเงียบ ข้าพเจ้าสดับคีตสำเนียงอันโดดเดี่ยวเปลี่ยวเหงาล่องลอยมา ประดุจแพรวไหมแห่งคีตากาลสะบัดพัดไหวในสายลม เป็นเสียงที่แท้หรืออุปาทาน ไม่อาจแยกแยะ ไฉนในความสงัดของเมืองจึงมีเสียงดนตรีเยี่ยงนี้ เสียงก้องกังวานหวานเศร้า ลอยเร้าให้เร่หา..ข้าพเจ้าก้าวเท้าตามเสียงนั่นไป </p><p>จนถึงมุมถนน.. </p><p>มานพหนุ่มนั่งสีเครื่องสาย คล้ายกำลังกล่อมเมือง ทั่วทั้งอาณาบริเวณหามีสรรพสำเนียงอื่นใด นอกไปจากทิพย์ดนตรีอันบรรเลงอยู่นี้ </p><p>หากศิวาลัยสถานหลวงพระบางคือเมืองอันทวยเทพนิรมิต ที่สถิตอยู่เบื้องหน้าข้าพเจ้าจะเป็นอื่นไม่ได้ นอกไปจากคนธรรพ์ผู้ทำหน้าที่ประเลงเพลงมนต์แห่งสังคีตศิลป์ ณ พิมานแมนได้จำแลงกายลงมาขับกล่อมทวยเทพผู้ปกปักรักษาภวังคสถานแห่งนี้.. </p><p><strong>2</strong> </p><p>ข้าพเจ้าลืมตาตื่น ภาพฝันยังติดตรึงทรงจำราวเพิ่งผ่านเหตุการณ์ชั่วครู่ สำเนียงวิเวกหวานนั่นยังดังแว่ว เหมือนจริงราวได้ยินได้เห็นกับตา </p><p>แสงเช้าฟุ้งฟ้าผ่านม่านเข้ามาทักทาย ผ้านวมห่มนอนราคาคืนละสี่ร้อยบาทของเฮือนแคมโขงให้ความอบอุ่นผ่านค่ำคืนยะเยือกมาโดยราบรื่นหลับสบาย </p><p>เย็นวันวานก่อนขึ้นจากเรือข้าพเจ้าคิดติดตามสองสาวสแกนฯ ไปหาที่พักเพราะสองคนบอกว่าจะไปหาที่พักราคาถูก พอดีโฮมมีรถตู้ของบริษัทมารับ ชวนไปด้วยกันแล้วค่อยหาที่พักราคาถูกย่านที่แขกของโฮมพัก </p><p>ข้าพเจ้าเลือกตามโฮมไป แต่ปรากฏว่าย่านที่แขกของโฮมพักมีแต่เกสต์เฮ้าท์ราคาห้าร้อยบาท ข้าพเจ้าตั้งใจจ่ายไว้เพียงสองร้อย เต็มที่สองร้อยห้าสิบ จึงต้องลาโฮมกระเตงย่ามออกเดินหาที่พัก </p><p>แต่ถึงตอนนั้นก็สายเสียแล้ว พวกที่มากับเรือคงกระจัดกระจายหายกันไปหมดแล้ว อีกทั้งข้าพเจ้าไม่รู้เหนือรู้ใต้ ได้แต่เดินดุ่มถามราคาที่พักไปเรื่อย ๆ ลองถามหาแผนที่เมืองเพราะเผลอคิดไปว่าคงเหมือนกรุงเทพฯ ซึ่งมีแผนที่แจกทุกเคาท์เตอร์โรงแรม เป็นความเผลอคิดที่ผิดมหันต์ </p><p>ข้าพเจ้าเดาดุ่มเดินถาม ยิ่งเดินยิ่งวกวนจนฟ้ามืดค่ำ ทั้งหิวทั้งหมดเรี่ยวแรง </p><p>ลองถามฝรั่งท่าทางใจดีปั่นจักรยานมานั่งดื่มเบียร์ร้านริมน้ำ ได้ความว่าที่พักราคาถูกอยู่ถัดจากพิพิธภัณฑ์ให้เดินเลียบแม่น้ำไปเรื่อย ๆ </p><p>ข้าพเจ้าหาได้รู้ความ พิพิธภัณฑ์ที่ว่าคืออะไรหน้าตาเป็นอย่างไร ตำแหน่งที่ตั้งอยู่แห่งหนใด ได้แต่เดินตามคำแนะนำไป </p><p>มาสิ้นเรี่ยวหมดแรงตรงที่มีสาวน้อยนั่งหน้าบ้าน จึงหันไปถาม </p><p>"มีห้องพักว่างมั้ยครับ?" </p><p>"มี" เธอตอบ </p><p>"เท่าไรครับ?" </p><p>"ห้าร้อย" </p><p>"สี่ร้อยได้มั้ย?" </p><p>เธอวิ่งไปปรึกษาคนที่ฝั่งตรงข้ามชั่วครู่ก็กลับมา </p><p>"ได้" </p><p>แทบเขกกะโหลกตัวเองหาเรื่องเดินลากขาจนฟ้ามืดค่ำน่าจะร่วมชั่วโมง สุดท้ายก็มาตกลงเอาห้องพักราคาใกล้เคียงกัน </p><p>ลงทะเบียนเข้าพัก รับกุญแจ จากนั้นเธอปล่อยข้าพเจ้าเดินขึ้นบันไดหาห้องเอง </p><p>อาคารเก่าถูกตกแต่งเสียใหม่ปรับเปลี่ยนเป็นเกสต์เฮ้าท์มาตรฐาน ภายในห้องไม่ว่าผ้าม่าน ผ้าคลุมเตียง โคมไฟไม่ต่างโรงแรมชั้นดีที่ยังคงรักษากลิ่นอายอดีต ข้าพเจ้าใช้เวลาโอบกอดสายน้ำอุ่นจนสมใจ อุ่นไอกระตุ้นแข้งขาพลอยคืนแรง จากนั้นเร่งออกข้างนอกหามื้อค่ำ </p><p>สอบถามทางไปตลาดมืดจากน้องผู้หญิงแล้วขอนามบัตรไว้กันหลงทาง </p><p>เดินเลาะริมน้ำเลี้ยวขึ้นเนินไปตามถนนชั่วครู่ก็เห็นแสงนวลตาเต็มถนน </p><p>ที่แท้คำ 'ตลาดมืด' คงหมายถึงตลาดกลางคืน ข้าพเจ้าหลงคิดว่าเป็นตลาดมืด ๆ ไม่มีแสงไฟ ใช้แต่แสงเทียนแสงตะเกียง (คงไม่ต่างกับตอนได้ยินคำ 'ข้าวเปียก' แล้วคิดว่าเป็นข้าวต้ม) </p><p>ออกจะผิดหวังนิดหน่อย คิดไปว่าหากเป็นตลาดมืดไม่มีแสงไฟคงโรแมนติกดี </p><p>สินค้าวางขายโดยมากเป็นของที่ระลึก เสื้อผ้า โดยเฉพาะผ้าปักของชาวเขามีไม่น้อย แต่ราคาแพงกว่าจตุจักร ที่ไม่ต่างก็คือต้องต่อราคากันหน้ามืดตามัว ซึ่งไม่เหมาะกับนิสัยข้าพเจ้าด้วยประการทั้งปวง </p><p>ขณะเดินสายตาก็เสาะหาแผงขายอาหารแบบบ้าน ๆ หวังพออิ่มท้องเบากระเป๋า เดินไปท้องก็ร้องจ๊อก ๆ ไป </p><p>จนเห็นสาวน้อยนุ่งซิ่นมีผ้าลายสวยคลุมไหล่เดินสวนมา ข้าพเจ้าร้องทักด้วยความลิงโลด </p><p>"โฮม" </p><p>"พี่..กินข้าวยัง?" โฮมยิ้มรื่น </p><p>"เดินหาอยู่นี่แหละ หิวจะตายแล้ว โฮมกินยัง?" </p><p>"ยัง..มา..เดี๋ยวพาไป" </p><p>"เอาถูก ๆ ธรรมดาที่ชาวบ้านเขากินกันนา" ยังเข็ดกับห้องพักถูก ๆ ของโฮมไม่หาย </p><p>"เออนา..ตามมา" </p><p>โฮมนำเดินลัดเลาะผู้คนไปตามถนนซึ่งกลายเป็นตลาดมืด ผ่านร้านรถเข็นเห็นฝรั่งกำลังตักอาหารเต็มจานพูน </p><p>"ร้านบุฟเฟ่" โฮมบอก "เราไปอีกที่ ปลาย่างอร่อย ถูกด้วย" </p><p>เดินอีกพักก็ถึงซอยแสงไฟสว่าง ด้านซ้ายมีโต๊ะไม้เก้าอี้ยาว ด้านขวาเป็นแผงอาหารสารพัด ต่อกันไปตลอดซอย ตรงกลางเป็นช่องทางเดิน โฮมเดินนำ </p><p>"พี่จะกินอะไร" หันกลับมาถาม </p><p>"อะไรก็ได้โฮมเลือกมาเลย" </p><p>ส่งเงินให้โฮมซื้ออาหาร จัดแจงเลื่อนจานใช้แล้วบนโต๊ะพอได้ที่ทาง ขยับนั่ง คนฝั่งตรงข้ามโต๊ะยิ้มมองมา เห็นจานปลากินไปแค่ครึ่งตัวก็เกรงว่าอาจเป็นของเพื่อนเขา </p><p>"ไม่ทราบที่ตรงนี้ว่างมั้ยครับ?" ข้าพเจ้าถาม </p><p>"ครับว่าง" เขาตอบ </p><p>"อ้าว! คนไทยหรือครับ?" </p><p>"ครับ..คนไทย" </p><p>"สวัสดีครับผมชื่อดิน" ฐานพบคนไทยด้วยกันในต่างแดนข้าพเจ้ายกมือไหว้แบบนักมวย "ชื่ออะไรไม่ทราบครับ..ขอโทษ?" </p><p>"ชัยครับ" </p><p>เป็นอันได้พบเพื่อนคนไทย ชัยทำงานบริษัทเอไอเอส ออกเดินทางคนเดียว เช่าจักรยานปั่นเที่ยวหลวงพระบาง วันนี้ก็ปั่นไปถึงน้ำตก คิดว่าสบาย ๆ แต่หนทางขึ้นเขาเล่นเอาแทบแย่ บังเอิญพบกลุ่มสาวลาวที่ไปเที่ยวน้ำตกชวนขึ้นรถกระบะ ขากลับเลยสบาย </p><p>โฮมได้ปลาย่าง น้ำพริกอ่อง ต้มผักอะไรสักอย่างและที่ข้าพเจ้าไม่รู้จักอีกสองอย่าง </p><p>พอดีชัยกินเสร็จลุกขึ้นล่ำลา </p><p>"ไปก่อนครับ" ชัยบอก </p><p>"ยังอยู่อีกหลายวันมั้ยครับ?" ข้าพเจ้าถาม </p><p>"อีกวันสองวันแล้วจะไปวังเวียงครับ" </p><p>"งั้นคงเจอกันอีกแถว ๆ นี้ล่ะครับ" ข้าพเจ้าส่งมือ "โชคดีครับ" ชัยยิ้มกระชับมือ </p><p>ข้าพเจ้ามองส่งตามหลังร่างสูงใหญ่ น้ำหนักน่าจะราวแปดสิบกิโลฯ สวมเสื้อยืดสีน้ำเงินกางเกงยีนส์ มีเข็มขัดกระเป๋าใบใหญ่ห้อยเยื้องมาด้านหลัง </p><p>อัธยาศัยของชัยไม่ธรรมดา เขายิ้มทักทายข้าพเจ้าก่อนโดยข้าพเจ้ายังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ามีเขานั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม กลับคิดไปว่าเป็นคนลาวนั่งกินอาหาร </p><p>ชัยเป็นเพื่อนเดินทางภาษาเดียวกันคนแรกที่ข้าพเจ้าพานพบระหว่างแรมทางในต่างแดน </p><p>ข้อสงสัยเกี่ยวเนื่องด้วยภาวะพบพานระหว่างเดินทางย้อนมาไต่ถามหาคำตอบ ความผูกพันระหว่างเดินทางมีธรรมชาติอย่างไร? เมื่อที่สุดแล้วก็ต้องจากกัน ใช่หรือไม่ว่าเป็นข้อห้ามของการเดินทาง ทุกครั้งที่พานพบ ไม่ควรนำมาผูกพัน มิฉะนั้นก็จะพบแต่ความว่างเปล่า สงสัยในความผูกพันนั้นร่ำไป </p><p>ข้าพเจ้าไม่มีคำตอบ </p><p>โฮมกินอย่างเอร็ดอร่อยมือไม้ระวิง ไม่ต้องมีมารยามรรยาทของสังคมที่น่ารำคาญตา ข้าพเจ้าก็หาได้ต่างกัน </p><p>อิ่มแล้วเราออกมาเดินดูสินค้าตลาดมืด ผู้หญิงมักเพลิดเพลินกับการหย่อนใจประเภทนี้แต่สักพักข้าพเจ้าชักเมื่อย </p><p>"พี่แยกกลับก่อนนะโฮม..เมื่อยแระ" </p><p>"พี่พักที่ไหน?" </p><p>"อ่า.." จำชื่อไม่ได้เลยล้วงบัตรให้โฮมดู </p><p>"ผ่านที่โฮมพัก ไปทางเดียวกันก็ได้" โฮมบอกพร้อมยื่นนามบัตรคืน </p><p>"เรอะ!" ข้าพเจ้างง จะเป็นไปได้อย่างไรกัน ในเมื่อข้าพเจ้าเดินเสียน่องโป่ง.. </p><p>"ไป" คิดยังไม่จบความโฮมเดินนำออกไปจากตลาดมืด </p><p>จวนพ้นจากหมู่หลังคาเต็นท์ของตลาดมืดข้าพเจ้าก็แว่วยินเสียงนั่น </p><p>เพิ่งรู้สึกว่าตลาดช่างเงียบอะไรปานนั้น ผู้คนเดินเบียดสวนกันไปมา แต่หาได้มีเสียงเอะอะตะโกนเรียกลูกค้าต่อรองราคาสินค้าอย่างที่คุ้นเคย ดูเหมือนทุกคนจะพูดจากันแผ่วเบา แผ่วเบาจนทำให้เสียงนั่นดังก้องไปทั้งท้องถนน </p><p>ข้าพเจ้าหยุดยืน เพ่งมองอย่างพินิจ </p><p>แต่โฮมไม่สนใจเดินนำลิ่วจนข้าพเจ้าต้องเร่งเท้าตาม พ้นถนนสายหลักออกจากตลาดมืดโฮมเลี้ยวซ้ายตรงแยกแรกแล้วเดินลงเนิน </p><p>"ตรงลงไปพอถึงแม่น้ำแล้วเลี้ยวซ้ายก็ถึงเกสต์เฮ้าท์ที่พี่พัก" โฮมบอกก่อนแยกไปดูแลคอลลินกับภรรยา </p><p>ข้าพเจ้าทำตามที่โฮมบอก อยากเขกศีรษะตัวเองเป็นครั้งที่สอง ใกล้กันแค่มุมถนนนี่เอง ข้าพเจ้าหลงทางเดินวนเสียพักใหญ่ที่สุดก็มาพักเกสต์เฮ้าท์ใกล้กับที่แรก และด้วยราคาพอ ๆ กัน </p><p><strong>3</strong> </p><p>ข้าพเจ้าขยับลุก แหวกม่านหวังให้แสงเช้ารอดผ่านมุ่งลวดเข้ามาขับไล่ความเย็น กลับไม่มีแดด เป็นเพียงแสงสว่างฟุ้งในไอเย็นยะเยือก </p><p>หลังยืนเย้าสายน้ำอุ่นนานให้สมกับต้องผจญอากาศหนาวเหน็บ ข้าพเจ้าพาตัวเองมาซอกซอนไปในวิถีชีวิตชาวถิ่น เดินดูตลาดสดยามเช้าหวังสัมผัสวิญญาณของเมืองจากผู้อยู่อาศัย </p><p>เหมือนตลาดสดทั่วไป มีสินค้าของแห้ง ของสด ของกิน ของใช้ เสื้อผ้า คละเคล้ากัน ที่ต่างจากคุ้นชินก็คือความเงียบ </p><p>เป็นอีกครั้งที่ความเงียบส่งเสียงทักทายทั้งแวดล้อมด้วยผู้คน อาจเป็นเพราะข้าพเจ้ามาจากสถานที่ซึ่งตลาดแบกับดินอย่างนี้มักจอแจด้วยสรรพเสียง บ้างร้องเรียกลูกค้า บ้างต่อรองราคา ไม่ก็เป็นเสียงโฆษณาผ่านลำโพง เสียงเอะอะโวยวาย เสียงตะโกนพูดคุย </p><p>แต่ตลาดสดหลวงพระบางไม่มีเสียงเหล่านั้น มีแต่เสียงพูดคุยเบา ๆ </p><p>ที่แปลกไปจากความคุ้นเคยอีกอย่างเห็นจะเป็นสินค้าประเภทของของป่า โดยเฉพาะจำพวกสัตว์ ถึงกับต้องสะกดใจเมิน เมื่อเห็นนกขนสีสวย, กระรอก อยู่ในสภาพที่หากพวกนักอนุรักษ์มาพบเข้าคงเป็นลม </p><p>กฎการเดินทางอีกข้อหนึ่งก็คือ พึงเป็นผู้สังเกตการณ์ </p><p>ชีพจรข้าพเจ้าเต้นเร็วไม่เป็นส่ำสุดทนดูสภาพสัตว์น่าสงสารเหล่านั้น แต่ก็ยอมรับรู้ว่าเป็นวิถีชีวิตชาวบ้าน อีกทั้งพวกเขาฆ่าเพื่อบริโภค จำนวนสัตว์ป่าที่วางขายบนโต๊ะตัวเล็กเพียงสองสามตัวเหมือนหามาขายแค่พอยังชีพ ไม่ใช่เพื่อทำการค้าแบบนายทุน หรือล่าเพียงเพื่อสนุกสนาน ความสมดุลในระบบนิเวศน์จึงไม่ถูกแตะต้อง </p><p>แวะกินเฝอ(ก๋วยเตี๋ยวลาว)(ขอบคุณขอรับสหายพี่สอง)ในตลาดเป็นมื้อเช้า นั่งเก้าอี้ไม้ข้าง ๆ ชาวถิ่น คนข้าง ๆ หยิบอะไรข้าพเจ้าก็หยิบตาม </p><p>จากนั้นออกเดินตะลอนไปเรื่อย ๆ </p><p>จุดแรกที่แวะคือพิพิธภัณฑ์ สถานที่ซึ่งเคยเป็นวังของเจ้าชีวิต อยู่ห่างจากตลาดเช้าเพียงไม่กี่อึดใจ ถนนหน้าพิพิธภัณฑ์ก็คือตลาดมืดที่มาเมื่อคืนนั่นเอง </p><p>ทันทีผ่านประตูเข้าไป พบพวกที่มาในเรือลำเดียวกันกลุ่มใหญ่ ทักทายกันด้วยความสนิทสนม บางคนตอนอยู่บนเรือได้แต่มองหน้าไปมา ยามนี้ชวนพูดคุยยิ้มแย้ม ไต่ถามพักที่ไหน? ที่พักเป็นอย่างไร? ไปไหนมาแล้วบ้าง? จนเหมือนกับมีเรื่องคุยกันไม่รู้จบ </p><p>คงเป็นเสน่ห์ของการเดินทางด้วยเรือ เหมือนวิถีชนบทครั้งอดีต ช้า ๆ เรียบ ๆ เรื่อย ๆ ผ่านเรื่องราวต่าง ๆ ด้วยกัน วันเวลาของการเดินทางด้วยเรือจึงหลอมใจผู้คนไว้ด้วยกัน อาจเป็นเพราะเหตุนี้เองจึงมีคำ 'ลงเรือลำเดียวกัน' ซึ่งต่างกันการเดินทางด้วยรถที่ใจทุกคนจดจ่อแต่ปลายทาง </p><p>พวกกลุ่มเพื่อนเรือยกขบวนกันเข้าภายในอาคาร ส่วนข้าพเจ้าพอใจเดินวนแต่ภายนอก จากนั้นออกมาฝั่งตรงข้ามเห็นพิพิธภัณฑ์ที่ยังมีชีวิตยืนมือไพล่หลัง มีผ้าทอลายสวยคลุมไหล่ ผมสีดอกเลาถูกรวบตึงไว้ดัานหลัง ใบหน้าเปี่ยมเมตตา ข้าพเจ้าเดินเข้าไปยกมือไหว้ ชวนแกพูดคุย คุณยายพูดและฟังภาษาไทยได้ดีพอ ๆ กับข้าพเจ้าพูดและฟังภาษาลาว การสื่อสารจึงติด ๆ ขัด ๆ กระนั้นก็ยังรับรู้ได้ถึงความรักเทอดทูนเจ้าชีวิต คุณยายบอกว่า 'เจ้าชีวิตไปอยู่ต่างประเทศ' </p><p>จากถนนสายหลักไปยังถนนเลียบแม่น้ำเต็มด้วยตรอกซอยเป็นทางเล็ก ๆ ปูอิฐประณีต สองข้างร่มรื่นด้วยพฤกษ์พรรณไม้และบ้านเรือนเก่า เส้นทางเชื่อมต่อวัดแล้ววัดเล่า ทั้งเมืองเต็มด้วยวัดวาอารามที่รูปทรงโบสถ์วิหารคล้าย ๆ กัน เป็นศิลปะแบบเดียวกับล้านนา บางวัดมีวิหารสอนเขียนศิลปะแบบประเพณีแก่นักท่องเที่ยว วัดเล็ก ๆ สงบวิเวกสมเป็นพูทธสีมา ต่างวัดใหญ่ที่มีชื่อเสียงเต็มด้วยนักท่องเที่ยวแออัดจนข้าพเจ้าต้องปลีกตัวออกมา<br />เปลี่ยนเส้นทางเป็นถนนเลียบลำน้ำ<br />เดินไปตามถนนพักใหญ่จึงได้รู้ว่าหลวงพระบางเป็นคล้ายปลายแหลมโค้งมนที่สายน้ำวกกลับ เมื่อเดินเลียบลำน้ำเส้นทางจึงอ้อมไกล หากเพียงตัดตรงขึ้นเนินก็จะทะลุอีกฝั่งอย่างรวดเร็ว เหตุนี้เองค่ำวานข้าพเจ้าจึงย่ำเสียจนอ่อนแรงกลายวนกลับที่เก่าโดยไม่รู้ตัว </p><p>ตรงข้ามฝั่งน้ำแตกต่างฝั่งเมืองจนน่าแปลกใจ </p><p>ฝั่งเมืองเต็มด้วยอาคารทรงโบราณทั้งที่เก่าแท้และสร้างขึ้นใหม่ แต่เพียงมองข้ามน้ำไป กลับเป็นเขตสวนเต็มด้วยนานาแปลงผักใบเขียวและต้นไม้ต้นหญ้ารกครึ้ม </p><p>ฝั่งเมืองมีการก่อสร้างอยู่ทั่วไป อาคารสถาปัตยกรรมโบราณประยุคผุดขึ้นมากมายรองรับการท่องเที่ยวที่กำลังเติบโต </p><p>"เปิ้นบังคับให้สร้างแบบเก่า ไม่เกินสองชั้น เนื้อไม้ก็ไม่ให้ทาสีทับ จะต้องปล่อยให้เห็นลายไม้" พี่เจ้าของเกสต์เฮ้าท์ซึ่งลาออกจากราชการมาซื้อที่ทางในหลวงพระบางบอกด้วยสำเนียงสุภาพอ่อนโยน </p><p>อาคารไม้ผ่านการก่อสร้างมาได้สักครึ่งทาง มองคล้ายบ้านเจ้าขุนมูลนายยุคปลายรัชกาลที่ ๔ ซึ่งมีอิทธิพลต่างชาติเข้ามาผสมผสาน </p><p>โครงไม้อ่อนช้อยภายใต้หลังคากระเบื้องว่าว แค่เห็นโครงสร้างที่เพียงขึ้นโครงคร่าวก็ชวนจินตนาการแล้วว่าสภาพเมื่อเสร็จจะสวยงามเพียงไร </p><p>ข้าพเจ้าลาพี่เจ้าของอาคาร เร่งฝีเท้าจากมา เพราะดูเหมือนยิ่งมองจะยิ่งเร้ากิเลสที่มอดไหม้เป็นเถ้าธุลีไปแล้วให้กลับฟูฟุ้งขึ้น </p><p>'ช่างเหมือนบ้านเรือนที่เคยใฝ่ฝันอยากพำนักอาศัยนัก' </p><p>เมื่อแรกข้าพเจ้าคิดเช่าจักรยาน แต่ครั้นเห็นว่าเขตเมืองเก่าไม่ใหญ่จนเกินเดิน อีกทั้งยังมีซอกเล็กตรอกน้อยลดเลี้ยวขึ้นเนินลงเนิน ข้าพเจ้าจึงเลือกใช้บริการสองเท้าที่พกติดตัวมา เดินลัดเลาะในเขตเมืองแล้วท่องตามถนนเลียบลำน้ำมา จากฟากหนึ่งวนถึงอีกฝั่งของเมืองเวียนบรรจบเฮือนแคมโขงซึ่งเป็นที่พัก </p><p>แล้วข้าพเจ้าก็กระทำสิ่งที่น่าเขกกะโหลกตัวเองอีกครั้ง </p><p><strong>4 </strong></p><p>เมื่อวนกลับถึงที่พัก ตั้งใจจะขึ้นไปเอากระดาษ-สี จากนั้นออกไปหาที่นั่งเขียนโปสการ์ดส่งให้มวลมิตร แค่อยากเอนหลังสักครู่พอคลายเมื่อยขบ </p><p>ข้าพเจ้าสะดุ้งตื่นอีกทีล่วงเย็นฟ้าใกล้มืดค่ำ </p><p>รีบล้างหน้าล้างตาคว้าย่ามออกมาภายนอก นึกเจ็บใจตัวเอง อุตส่าห์เดินทางมาเสียไกล กลับมาเอาแต่นอนเสียได้ </p><p>ที่ตั้งใจจะวาดโปสการ์ดจึงกลายคิดย่นเวลาโดยเดินมองหาโปสการ์ดสำเร็จรูป </p><p>ไม่น่าเชื่อ! </p><p>หากเป็นสถานที่ท่องเที่ยวในสยามประเทศ เราเลือกโปสการ์ดได้จากแทบทุกร้าน ทั้งยังมีหลากหลายรูปแบบ ทั้งมุมกล้อง มุมมองให้เลือกใช้ตามแต่อัธยาศัย </p><p>ข้าพเจ้าพบโปสการ์ดเพียงร้านเดียว อีกทั้งเป็นโปสการ์ดที่ถ่ายอย่างทักษะย้อนยุค ย้อนยุคอย่างไม่น่าเชื่อ! เลือกอยู่นานไม่มีรูปไหนต้องใจ </p><p>ข้าพเจ้าเชื่อว่าความสุขจากโปสการ์ดนอกจากสุขที่ได้ส่ง ได้นั่งพูดคุยกับผู้รับปลายทางคล้ายเดินทางมาด้วยกันแล้ว ยังมีความสุขอันเกิดแต่ได้เลือกภาพที่ถูกใจ เมื่อส่งไปยังผู้รับก็เหมือนได้ส่งตัวตนของเราไปในทีเดียว </p><p>ครั้นไม่ได้ภาพต้องตา ข้าพเจ้าพานไม่ฝืนใจหยิบมาแม้รูป ตัดใจไปว่า 'เอาไว้กลับถึงขนำแล้วค่อยเขียนรูปส่งภายหลัง' </p><p>ข้าพเจ้ามาพบรูปถูกใจก็เมื่อย่ำต๊อกผ่านห้องแถวสองคูหา ตกแต่งเป็นแกลลอรี่แสดงภาพถ่าย </p><p>ด้านหน้าเปิดกว้าง บนผนังขาวทั้งสามด้านแขวนรูปในกรอบหลากขนาด ที่ชั้นวางชิดผนังด้านขวาวางกล่องใส่รูปทั้งแบบจตุรัสและแบบมวน กระทั่งกล่องใส่ยังผ่านการออกแบบประณีต </p><p>ซ้ายในเป็นเคาน์เตอร์มีสตรีสูงวัยชาวตะวันตกกำลังนั่งจดจ่ออยู่กับโน้ตบุ๊คตรงหน้า เธอเป็นชาวฝรั่งเศษ โชคดีที่ภาษาอังกฤษของเธอดีกว่าภาษาฝรั่งเศษของข้าพเจ้านิดหน่อย การสื่อสารเป็นไปอย่างตะกุกตะกัก พอจับเค้าได้ว่าเธอกับสามีเป็นศิลปินภาพถ่าย สามีเป็นคนล้างอัดทุกรูปเองโดยใช้กรรมวิธีแบบดั้งเดิม </p><p>แม้ไม่อาจสื่อสารสะดวกด้วยภาษาพูด แต่แววตาของเธอตอนอธิบายก็ฉายอาบหัวใจผู้ฟังให้รับรู้ถึงความสุขของการได้ทำงานที่รัก มีชีวิตอยู่ในสภาพแวดล้อมอันเกื้อหนุนจิตวิญญาณตน </p><p>หลังขออนุญาตเดินชม ข้าพเจ้าใช้เวลาจมอยู่กับภาพวิถีชีวิตผู้คนพื้นถิ่นผ่านสายตาตะวันตกและมุมมองของผู้บรรลุแล้วซึ่งศิลปะการถ่ายภาพ พินิจในทุกแสงเงา ทุกองค์ประกอบภาพและทุกจังหวะอารมณ์ ความเคลื่อนไหวของเรื่องราวในภาพ </p><p>นานจนตะวันลับฟ้า </p><p><strong>5</strong> </p><p>ตอนข้าพเจ้าก้าวเท้าออกจากแกลลอรี่สองคูหา ท้องฟ้าหลวงพระบางกลายมืดโปร่ง เพราะความที่คุ้นเคยกับท้องฟ้ากลางคืนซึ่งถูกแสงไฟสว่างเมืองรุกล้ำ พบว่าท้องฟ้าราตรีของนครกลางป่าเขานี้เป็นความมืดใส ไร้แสงฟุ้งไฟรบกวน ความมืดดำล้ำลึกจึงครอบคลุมลงมาจรดหลังคาอาคารโบราณตรงหน้า </p><p>ข้าพเจ้าเดินฝ่าความมืดอย่างไร้จุดหมาย </p><p>ค่ำนี้เป็นคืนคริสต์มาสอีฟ เป็นเวลาแห่งการสังสรรค์ดื่มกินของชาวตะวันตก แม้นดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้คลาคล่ำด้วยนักท่องเที่ยวจากอีกซีกโลก แต่ดูเหมือนทุกคนจะต้องมนต์เมืองซึ่งพุทธธรรมยังคงแนบแน่นในทุกอิฐหินอาคาร หล่อหลอมเป็นน้ำเนื้อเดียวกับจิตใจผู้อยู่อาศัย ทั้งเมืองจึงห่างไกลอบายมุข </p><p>เดินผ่านร้านอาหารกรุ่นกลิ่นอายอดีตกาลซึ่งล้วนเต็มด้วยลูกค้าต่างชาติ ทุกโต๊ะนั่งสนทนากันอย่างเงียบเชียบ </p><p>เพียงร้านเดียวที่มีเสียงดนตรีบรรเลงแผ่วเบามาจากด้านใน เป็นดนตรีชุดบุดด้าบาร์ (Buddha Bar) ซึ่งโน้มนำใจสู่สมาธิจิต </p><p>พบกลุ่มคุณยายเรอเน่มากันสามคนกำลังยืนดูป้ายเมนูหน้าร้าน ชักชวนข้าพเจ้าให้ร่วมโต๊ะ ข้าพเจ้าจำปฏิเสธด้วยร้านอาหารหรูหราไม่เหมาะกับกระเป๋าตน </p><p>อำลาพวกเขาแล้วก้าวเท้าต่อ อาศัยข้าวเหนียวหมูย่างเติมท้องพลางเดินชมหลวงพระบางยามราตรี </p><p>แล้วข้าพเจ้าก็ได้ยินเสียงนั่น เป็นเสียงที่ก้องกังวานไปทั้งหนทาง คลื่นเสียงที่โดดเดี่ยวเปลี่ยวเหงากับค่ำคืนฟ้าไร้ดาวฟังยิ่งวิเวกวังเวง ข้าพเจ้าตามเสียงนั่นไป </p><p>จนถึงมุมถนน </p><p>ผู้เฒ่าวณิพกนั่งพับขาแนบพื้น มือขยับคันซออ้อยสร้อย เหมือนเสียงรำพึงรำพันของความเงียบ คล้ายเสียงของนครอันเคยรุ่งเรืองคร่ำครวญหวนไห้ล่องลอยมาจากอดีตกาลไกลโพ้น </p><p>เป็นท่วงทำนองที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่กลับคล้ายเคยฟัง ทั้งยังแน่ใจว่าเคยเห็นภาพข้างหน้านี้มาก่อน แต่ไม่รู้ว่าเป็นที่ไหนเมื่อไร </p><p>ไม่ก็บางทีเมื่อสองร้อยปีก่อน ข้าพเจ้าอาจเคยเดินอยู่ในเมืองนี้ ผ่านที่ตรงนี้ ที่ซึ่งผู้เฒ่าเมื่อสองร้อยปีก่อนกำลังนั่งสีซออยู่เดียวดายอย่างนี้ </p><p>ก้าวเท้าข้ามถนนแลกเบยลาวด้วยเงินบาท กลับมานั่งลงกับพื้นรวบย่ามไว้บนตักตั้งใจฟังทิพย์สังคีตตรงหน้า </p><p>เหมือนเสียงของอดีตกาลที่ยังกังวานก้อง หาได้อ่อนโรยแก่เฒ่าไปตามกาลเวลา คล้ายพิสูจน์ว่าความรุ่งเรืองในอดีตยังสามารถดำรงคงอยู่คู่ไปกับโลกศิวิไลภายนอกที่พยายามแทรกเข้ามาฉกฉวยประโยชน์ ขอเพียงจิตใจผู้คนไม่หลงลืมรากเหง้าของตนเอง </p><p>ประดุจเสียงซอกำลังบอกกล่าวชาวหลวงพระบางให้มั่นไว้ในวิถีตน ดำรงความงามเฉกเช่นเสียงดนตรีที่ยังคงความไพเราะไม่ว่าเวลาจะผ่านเนิ่นนานเพียงใด เป็นอดีตเมื่อสองสามร้อยปีก่อนหรือปัจจุบันสมัยทิพย์ดนตรียังคงมนต์ขลังไม่เสื่อมคลาย </p><p>เสียงซอวิเวกไหวราวไม่มีสิ้นสุดของบทเพลง </p><p>ข้าพเจ้าลุกขึ้นหย่อนกระป๋องเปล่าลงถัง หันกลับไปมองเพื่อร่ำลา </p><p>ร่างที่นั่งอยู่ตรงนั้นสวมอาภรณ์ระยิบระยับราวประดับด้วยดาราร้อยพันดวง วงหน้าสว่างจ้าเห็นคมคิ้วตวัดหาง ดวงตายังคงพริ้มอยู่ในภวังค์ ทับทิมเม็ดใหญ่ประดับตัวซอสะท้อนประกายวิบวับ </p><p>ข้าพเจ้าขยี้ตา </p><p>ชายชรายังนั่งอยู่ตรงนั้น ขับกล่อมนครแห่งภวังค์ด้วยบทเพลงไม่รู้จบ </p><p>ข้าพเจ้ายิ้มอำลา เรื่อยเท้ากลับที่พักพร้อมหัวใจสุขสงบ </p><p>ทักทายร่ำไรอยู่กับสายน้ำอุ่นพักใหญ่ ซุกซ่อนกายจากอากาศหนาวเหน็บในผ้านวมแสนอุ่น เขียนบันทึกแล้วออกเดินทางสู่นครในความฝัน.. ● </p><table border="0" cellspacing="0" cellpadding="1" width="400"><tbody><tr><td valign="top" width="133"><a href="http://lh5.ggpht.com/_dZu5BmZKpTY/Smvbo6PiK3I/AAAAAAAAAv0/owQhus11I2o/s1600-h/IMG_5543%5B6%5D.jpg"><img style="BORDER-BOTTOM: 0px; BORDER-LEFT: 0px; BORDER-TOP: 0px; BORDER-RIGHT: 0px" border="0" alt="IMG_5543" src="http://lh5.ggpht.com/_dZu5BmZKpTY/Smvbtk6bnKI/AAAAAAAAAv4/4jQhYxX0bhk/IMG_5543_thumb%5B4%5D.jpg?imgmax=800" width="130" height="98" /></a></td><td valign="top" width="133"><a href="http://lh6.ggpht.com/_dZu5BmZKpTY/SmvbzLCOsVI/AAAAAAAAAv8/1q0UGY59KU4/s1600-h/IMG_5544%5B5%5D.jpg"><img style="BORDER-BOTTOM: 0px; BORDER-LEFT: 0px; BORDER-TOP: 0px; BORDER-RIGHT: 0px" border="0" alt="IMG_5544" src="http://lh6.ggpht.com/_dZu5BmZKpTY/Smvb2w2bgtI/AAAAAAAAAwA/YU44m0JzwTE/IMG_5544_thumb%5B3%5D.jpg?imgmax=800" width="130" height="98" /></a> </td><td valign="top" width="133"><a href="http://lh5.ggpht.com/_dZu5BmZKpTY/Smvb_AQZugI/AAAAAAAAAwE/UpvJKHcsUOY/s1600-h/IMG_5545%5B4%5D.jpg"><img style="BORDER-BOTTOM: 0px; BORDER-LEFT: 0px; BORDER-TOP: 0px; BORDER-RIGHT: 0px" border="0" alt="IMG_5545" src="http://lh3.ggpht.com/_dZu5BmZKpTY/SmvcEKBjLkI/AAAAAAAAAwI/SnKXQdII8RE/IMG_5545_thumb%5B2%5D.jpg?imgmax=800" width="130" height="98" /></a> </td></tr></tbody></table><table border="0" cellspacing="0" cellpadding="1" width="400"><tbody><tr><td valign="top" width="167"><a href="http://lh4.ggpht.com/_dZu5BmZKpTY/SmvcJo7qF4I/AAAAAAAAAwM/bg7Dc0zP5Ts/s1600-h/IMG_5530%5B4%5D.jpg"><img style="BORDER-BOTTOM: 0px; BORDER-LEFT: 0px; BORDER-TOP: 0px; BORDER-RIGHT: 0px" border="0" alt="IMG_5530" src="http://lh3.ggpht.com/_dZu5BmZKpTY/SmvcO3kg72I/AAAAAAAAAwQ/Lah-Czchhvs/IMG_5530_thumb%5B2%5D.jpg?imgmax=800" width="168" height="224" /></a> </td><td valign="top" width="186"><a href="http://lh6.ggpht.com/_dZu5BmZKpTY/SmvcVENircI/AAAAAAAAAwU/mFtHVLwYw10/s1600-h/IMG_5549%5B4%5D.jpg"><img style="BORDER-BOTTOM: 0px; BORDER-LEFT: 0px; BORDER-TOP: 0px; BORDER-RIGHT: 0px" border="0" alt="IMG_5549" src="http://lh4.ggpht.com/_dZu5BmZKpTY/SmvcY5jlk9I/AAAAAAAAAwY/k6b-U5CE-pI/IMG_5549_thumb%5B2%5D.jpg?imgmax=800" width="150" height="112" /></a><br /><a href="http://lh4.ggpht.com/_dZu5BmZKpTY/SmvcgECImHI/AAAAAAAAAwc/Mc8QUbmUSsU/s1600-h/IMG_5552%5B4%5D.jpg"><img style="BORDER-BOTTOM: 0px; BORDER-LEFT: 0px; BORDER-TOP: 0px; BORDER-RIGHT: 0px" border="0" alt="IMG_5552" src="http://lh3.ggpht.com/_dZu5BmZKpTY/Smvckyr8v_I/AAAAAAAAAwg/lOU-P00ZYvE/IMG_5552_thumb%5B2%5D.jpg?imgmax=800" width="150" height="112" /></a> </td><td valign="top" width="42"></td></tr></tbody></table><table border="0" cellspacing="0" cellpadding="1" width="400"><tbody><tr><td valign="top" width="122"><a href="http://lh3.ggpht.com/_dZu5BmZKpTY/Smvcs4UwsRI/AAAAAAAAAwk/Flg5NfqWiJc/s1600-h/IMG_5551%5B9%5D.jpg"><img style="BORDER-BOTTOM: 0px; BORDER-LEFT: 0px; BORDER-TOP: 0px; BORDER-RIGHT: 0px" border="0" alt="IMG_5551" src="http://lh4.ggpht.com/_dZu5BmZKpTY/SmvczAU87UI/AAAAAAAAAwo/q_I9Iqb5BiU/IMG_5551_thumb%5B5%5D.jpg?imgmax=800" width="120" height="90" /></a><br /><a href="http://lh3.ggpht.com/_dZu5BmZKpTY/Smvc64FMwSI/AAAAAAAAAws/hW2PZ-orW80/s1600-h/IMG_5554%5B4%5D.jpg"><img style="BORDER-BOTTOM: 0px; BORDER-LEFT: 0px; BORDER-TOP: 0px; BORDER-RIGHT: 0px" border="0" alt="IMG_5554" src="http://lh4.ggpht.com/_dZu5BmZKpTY/Smvc-sFuOwI/AAAAAAAAAww/nLAaLlWINa8/IMG_5554_thumb%5B2%5D.jpg?imgmax=800" width="120" height="90" /></a></td><td valign="top" width="277"><a href="http://lh6.ggpht.com/_dZu5BmZKpTY/SmvdGsaIiWI/AAAAAAAAAw0/QbNlWA85hOY/s1600-h/IMG_5555%5B8%5D.jpg"><img style="BORDER-BOTTOM: 0px; BORDER-LEFT: 0px; BORDER-TOP: 0px; BORDER-RIGHT: 0px" border="0" alt="IMG_5555" src="http://lh4.ggpht.com/_dZu5BmZKpTY/SmvdK3BJZfI/AAAAAAAAAw4/5WrywlvK1Y4/IMG_5555_thumb%5B6%5D.jpg?imgmax=800" width="241" height="180" /></a> </td></tr></tbody></table><table border="0" cellspacing="0" cellpadding="1" width="385"><tbody><tr><td valign="top" width="182"><a href="http://lh4.ggpht.com/_dZu5BmZKpTY/SmvdRREL9zI/AAAAAAAAAw8/cahQst6Wd6U/s1600-h/IMG_5563%5B3%5D.jpg"><img style="BORDER-BOTTOM: 0px; BORDER-LEFT: 0px; BORDER-TOP: 0px; BORDER-RIGHT: 0px" border="0" alt="IMG_5563" src="http://lh4.ggpht.com/_dZu5BmZKpTY/SmvdWrtaBMI/AAAAAAAAAxA/smtKPS_r5Pc/IMG_5563_thumb%5B1%5D.jpg?imgmax=800" width="180" height="240" /></a> </td><td valign="top" width="202"><a href="http://lh3.ggpht.com/_dZu5BmZKpTY/SmvdhPQj4oI/AAAAAAAAAxE/zMoRTp78YK4/s1600-h/IMG_5565%5B7%5D.jpg"><img style="BORDER-BOTTOM: 0px; BORDER-LEFT: 0px; BORDER-TOP: 0px; BORDER-RIGHT: 0px" border="0" alt="IMG_5565" src="http://lh6.ggpht.com/_dZu5BmZKpTY/SmvdmKIGyRI/AAAAAAAAAxI/hrKb6n41mWA/IMG_5565_thumb%5B5%5D.jpg?imgmax=800" width="159" height="120" /></a><br /><a href="http://lh5.ggpht.com/_dZu5BmZKpTY/SmvdtkQb_uI/AAAAAAAAAxM/IAuY04MM_f4/s1600-h/IMG_5559%5B5%5D.jpg"><img style="BORDER-BOTTOM: 0px; BORDER-LEFT: 0px; BORDER-TOP: 0px; BORDER-RIGHT: 0px" border="0" alt="IMG_5559" src="http://lh5.ggpht.com/_dZu5BmZKpTY/SmvdwY44sHI/AAAAAAAAAxQ/UU_gTbuswa8/IMG_5559_thumb%5B3%5D.jpg?imgmax=800" width="160" height="120" /></a> </td></tr></tbody></table><div style="PADDING-BOTTOM: 0px; MARGIN: 0px; PADDING-LEFT: 0px; PADDING-RIGHT: 0px; DISPLAY: inline; PADDING-TOP: 0px" id="scid:0767317B-992E-4b12-91E0-4F059A8CECA8:160c0a56-83b9-483f-ba10-b66564caefb8" class="wlWriterSmartContent">Technorati Tags: <a href="http://technorati.com/tags/%e0%b8%ab%e0%b8%a5%e0%b8%a7%e0%b8%87%e0%b8%9e%e0%b8%a3%e0%b8%b0%e0%b8%9a%e0%b8%b2%e0%b8%87" rel="tag">หลวงพระบาง</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/458301862242190329-5928606008003516429?l=tuleedin.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดินhttp://www.blogger.com/profile/04084356695342632742kratomtuleedin@gmail.com0tag:blogger.com,1999:blog-458301862242190329.post-50903110912558019412009-07-24T20:23:00.001+07:002009-07-24T20:24:24.186+07:00<blockquote> <p><img src="http://tn3-2.deviantart.com/fs8/300W/i/2005/323/5/f/Night_Forest_by_BlackFairyWitch.jpg" width="200" /> </p> <p>๏ ปางพี่รักเจ้าเฝ้าทวนเทวษถวิล <br />เหมือนสายธารน้ำใสเรื่อยไหลริน <br />รักแก่งหินเกินกาลจะราญลง </p> <p>เหมือนปรอยฝนหล่นปลิวเป็นริ้วม่าน <br />รักแมกไม้ลดามาลย์ปานลุ่มหลง <br />หมู่เมฆขาวเคียงกันยังมั่นคง <br />รักท้องฟ้าธำรงมิเลือนเลย</p> <p></p> <p>คณนากว่าประเมินก็เกินนับ <br />จะขานรับก็ขาดคำร่ำเฉลย <br />จนถ้อยนักสุดจักหามาเปรียบเปรย <br />อย่าเฉยเมยมองหมางเหมือนอย่างเมิน </p> <p>หากบินได้ดังวิหกที่ผกผิน <br />ก็จะบินดุจนกวิหกเหิร <br />พาเจ้าร่อนลมไปพักใจเพลิน <br />ล่วงดำเนินแดนด้าวดาวดึงส์ </p> <p>นี่เพียงกายหมายมาดก็ขาดสิ้น <br />แค่ลมลิ้นฤาคลายจิตความคิดถึง <br />เพียงสองขาสาใจให้คนึง <br />ลุ่มรักรึงร้อนทรวงรุมห้วงใจ </p> <p>ต่อแต่นี้คงจมทุกข์เทวษ <br />อาณาเขตเนตรฤดีอยู่ที่ไหน <br />โปรดสำแดงให้เห็นหน่อยเป็นไร <br />ให้พี่ได้ก้าวไปในดวงตา </p> <p>ห่างเหลือเกินระยะทางมาขวางกั้น <br />จักหมายมั่นมุ่งจิตคิดไปหา <br />ห่างเพียงกายทุรกรรมหานำพา <br />หวังเพียงว่าสองใจมิไกลกัน </p> <p>วิบากกรรมชาติก่อนคงเคยพราก <br />แกล้งหมู่สัตว์มามากหลากอาถรรพ์ <br />แยกลูกห่างอกแม่รังแกมัน <br />จึงถูกทัณฑ์ทรมานในวันนี้ </p> <p>แม้นดวงใจหาไม่อาลัยรัก <br />ด้อยค่านักเฉกเดนคิดเบนหนี <br />เบื่อคำหยาบสาบพจน์บทกวี <br />โปรดขยี้เข่นขย่ำให้หนำมือ </p> <p>สุดแต่ใจคนดีปราณีรัก <br />หมายสมัครจักสมานให้นานหรือ <br />ตัดเยื่อใยต่อกันบั่นคามือ <br />ไม่ดึงดื้อแม้คำใจจำนน </p> <p>ก็จะไปตามประสาคนอาภัพ <br />เต็มใจรับชะตากรรมซ้ำกี่หน <br />ร่างกายคงกรำการด้วยทานทน <br />ใจทุรนคงตายแล้วแก้วตาเอย ฯ</p> </blockquote> <blockquote> <div style="padding-bottom: 0px; margin: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; display: inline; padding-top: 0px" id="scid:0767317B-992E-4b12-91E0-4F059A8CECA8:33865ef9-31b0-4dfc-9e19-dfc1e78ef87d" class="wlWriterSmartContent">Technorati Tags: <a href="http://technorati.com/tags/%e0%b8%81%e0%b8%a5%e0%b8%ad%e0%b8%99" rel="tag">กลอน</a></div></blockquote> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/458301862242190329-5090311091255801941?l=tuleedin.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดินhttp://www.blogger.com/profile/04084356695342632742kratomtuleedin@gmail.com12