Rijstveld

Schaken met een dobbelsteen

2009-07-10T23:13:00.002+02:00

Niet zo lang geleden heb ik een poging gedaan om Philip de regels van Mens Erger Je Niet te leren. Hij heeft het redelijk goed onthouden. Dat merkte ik laatst, toen hij met een vriendje aan het spelen was. Ze gingen namelijk schaken.

Althans, ze speelden met schaakstukken op een schaakbord. Die had ik netjes op de juiste manier op het bord gezet. Waarna de kleuter mij om een dobbelsteen vroeg. Ze gingen (min of meer) om de beurt met de dobbelsteen gooien. En de schaakstukken werden keurig netjes evenzoveel stapjes verzet (in willekeurige richtingen) als het aantal ogen dat geworpen was. Als ze een zes gooiden, dan mochten ze een schaakstuk dat nog niet bewogen had verplaatsen.

Schaken met een dobbelsteen

Kamperen in de slaapkamer

2009-07-09T23:09:00.004+02:00

Enige tijd geleden vertelde ik over het einde van het waterbed. Ik benoemde de periode tot het nieuwe bed er was als kamperen in de slaapkamer. Philip heeft laatst laten zien dat je dat ook op een andere manier kan doen. Hij slaapt helemaal gelukkig in zijn eigen tent, in zijn eigen slaapkamer.

Kamperen in de slaapkamer

Query keywords

2009-07-08T22:37:00.002+02:00

Ik krijg via www.statcounter.com een aardige indruk van de zoektermen waarmee men dit blog vindt. Via Google's Webmaster Tools kan ik nog meer zien. En dan kom je soms merkwaardige search queries tegen… Hieronder een korte bloemlezing.

Er wordt wel eens gezocht naar een “krappe spleet”. Ongetwijfeld iemand die belangstelling heeft voor speleologie. Of “natte poes”; dat moet een bezorgde huisdierhouder zijn, die bij mijn verslag van het door de poezen stukgemaakte waterbed terecht kwam.

Een klimvriendin van me heet Lukien. Ik heb haar in twee blogposts genoemd: in februari 2007 en in januari 2008. 't Is blijkbaar een nogal unieke naam, want élke maand zijn er wel een paar mensen die naar “lukien” zoeken en die dit blog op de resultatenpagina zien.

Praten is ook een issue op Internet. Mensen zoeken naar “ze wil nooit meer met me praten” of juist “ik wil meer praten”. Ze komen bij het verslag van mijn Tomtom, waarvan de speaker het niet meer doet.

En er zijn mensen die blijkbaar een brommer of scooter willen hebben, maar daar geen geld voor (over) hebben. Er wordt regelmatig gezocht op “scooter stelen” of iets soortgelijks. Of op de subtiele variant “gratis brommer ophalen”.

Papa is heel cool

2009-07-06T22:32:00.001+02:00

Philip heeft ergens een veter gevonden. Hij doet 'm om zijn been, zijn schouder en zijn middel. Maar dan moet de veter vastgeknoopt worden, en dat kan hij niet zelf. Dat moet papa doen. Gelukkig heeft papa de nodige ervaring met touw, dus leg ik moeiteloos een strikje. Philip is helemaal gelukkig. “Papa, jij kan echt heel goed een veter strikken. Jij bent echt heel cool.”

Welke kleur heeft...

2009-07-05T13:33:00.002+02:00

Philip en ik spelen soms het spelletje “welke kleur heeft…” Dan noemt de één een ding en moet de ander zeggen welke kleur dat ding heeft. Zonder dat je dat ding kan zien, anders zou het te makkelijk zijn.

Er passeren allerlei voorwerpen de revu. De auto van papa (blauw), de fiets van Philip (geel), Spiderman (rood en blauw dan wel zwart). Maar soms maakt Philip het me echt té makkelijk. Zo vroeg hij wat de kleur is van de witte stoel. En later vroeg hij naar de kleur van het rode kussen.

Vakantiekadootje

2009-06-28T20:36:00.002+02:00

Oom Jaap is op vakantie geweest. Naar Amerika. En hij heeft een kadootje voor Philip meegenomen: een kentekenplaat uit California.

Fiets met kentekenplaat

Rocksport Buis-les-Baronnies als Gezinslid

2009-06-03T23:09:00.003+02:00

Twee jaar geleden, in het voorjaar van 2007, was er een niet-klimmer mee met de Rocksport: Nans had haar M meegenomen naar Orpierre. Hij ging lekker fietsen. Een half jaar later was er weer een verstekeling: Ivo en Sabine namen hun baby mee. De Rocksports van 2008 waren zonder aanhang, maar bij de Rocksport van dit voorjaar was het weer goed raak. Martijn had zijn vrouw en hun baby meegenomen, en ik had Lien en Philip meegenomen. Op de acht klimmende deelnemers waren er vier niet-klimmers.

Nans had gezegd dat de Rocksport-Bus alleen voor Klimmers was. Ik kan me daar wel wat bij voorstellen, hoor. Je doet de medereizigers nogal wat aan als je ze twaalf uur lang met Philip opsluit in een busje. Maar daardoor moest het gezin Rijstveld met de eigen auto helemaal naar Buis-les-Baronnies rijden. En terug.

De heenreis deden we 's nachts. De passagiers sliepen het grootste deel van de reis, zodat ik eigenlijk geen last van ze had. Toen we in de buurt van de bestemming kwamen vonden we een supermarktje en een boulangerietje, zodat we even later, in het ochtendzonnetje, lekker stokbrood met franse kaas zaten te eten. Laos is een kolonie van Frankrijk geweest, en ze hebben er nog steeds stokbrood. Dat kent Lien dan ook wel, en ze lust het graag.

We kwamen natuurlijk toch gebroken aan bij de camping. En ook nog als eersten van de groep. Zodat ik in gebroken frans met de campingbeheerder moest praten. Enfin, dat lukte aardig, en niet veel later wierp ik de tent in de lucht. Al gauw lag men te luieren.

Vakantie!

Het was prachtig weer, maar de weersvooruitzichten voor de volgende dag waren niet zo mooi. Lien besloot dat ze niet meer wilde kamperen; ze wilde een huisje. Dus ik moest weer in gebroken frans gaan overleggen. Gelukkig waren er nog een paar mobile homes te huur. En achteraf moet ik erkennen dat dat toch wel heel fijn was. We hadden lekker de ruimte, goede bedden, een eigen keukentje, een eigen badkamer en een eigen toilet.

Ons vakantie-onderkomen

Het kostte nog wel wat moeite om Lien van eten te voorzien. Het westerse eten dat in de groep gekookt werd vond ze niet zo geweldig. Gelukkig konden we in het campingwinkeltje rijst kopen. Verder was er eigenlijk niets in de buurt; de camping was een beetje in the middle of nowhere. Het kwam dan ook goed uit dat er nog een gezinnetje was. Konden ze mooi samen met de auto boodschappen gaan doen.

Philip moest ook tevreden gehouden worden, natuurlijk. Vlak voor ons mobile home stond een kloeke boom met een mooie, min of meer horizontale tak. Daar kon ik mooi een schommel maken. Philip vond het geweldig.

Schommeltje

De camping had ook een zwembad. Philip kon nog niet zwemmen, en hij is sowieso een beetje bang voor water. Maar net zoals een jaar eerder in Thailand wilde hij graag samen met papa het water in. En er was een Piratenboot! Die was niet in het water, dus daar wilde Philip eindeloos in spelen.

Piratenboot

Halverwege de week heb ik een rustdag genomen. Het gezin Rijstveld ging een dagje naar Avignon. We hebben er wat rondgeslenterd. Toen we daar genoeg van hadden vonden we een mooi parkje waar we konden lunchen. En waar we voor Philip een skelter konden huren; dat was een groot succes.

Skelteren in Avignon

's Avonds reden we naar Orange, om in een echt restaurant te eten. 't Was niet een aziatisch restaurant, maar een gewoon Frans restaurant; toch heeft Lien heerlijk gegeten.

De terugreis naar Nederland deden we overdag. Met veel lange pauzes. We waren daardoor pas heel laat thuis, maar de reis verliep daardoor ook redelijk harmonieus. Dat wil vooral zeggen: de kleuter gedroeg zich redelijk goed, hij was nauwelijks vervelend.

Al met al was het een Rocksport met een heel ander karakter dan wat ik gewend was. Ik moest mijn tijd verdelen tussen klimmen en de groep enerzijds, en mijn gezinnetje anderzijds. Het was voor de helft een Rocksport, en voor de helft een gewone vakantie met vrouw en kind. Het is ons niet slecht bevallen. Maar als het minder mooi weer zou zijn geweest, of als we niet in een mobile home hadden gelogeerd, dan was het veel minder leuk geweest voor Lien en Philip.

Maskerade

2009-06-02T19:06:00.003+02:00

Ik ben een cultuurbarbaar. 't Is niet dat ik Cultuur niet leuk vind, maar het krijgt gewoon niet zoveel prioriteit bij mij. En daardoor weet ik er ook niet zoveel van. Zeker niet van opera. Dus al gauw nadat ik in Maskerade was begonnen, wist ik dat ik een boel zou missen.

Maskerade is het zoveelste Discworld-boek. 't Gaat dus over opera. Het is toch een leuk boek, en ik vind het jammer dat ik 't alweer uit heb. En ik heb, ondanks mezelf, heel wat subtiele en zelfs minder subtiele verwijzingen naar echte opera en Cultuur begrepen. Misschien ben ik niet helemaal een cultuurbarbaar.

Ondertussen heeft Lien een stapeltje cd's met Thaise televisieseries op de kop getikt. Net toen ik Maskerade uit had, was er een Thaise heer viool aan het spelen. ‘Memory’, van de musical Cats (die uiteraard ook zijdelings genoemd wordt in Maskerade). En laat dat nou net één van de weinige culturele dingen zijn die ik heb meegemaakt. Ruim twintig jaar geleden, in Carré. Wat een toeval.

Bewaking - 2

2009-05-26T22:00:00.003+02:00

In het vorige bericht beschreef ik dat het heel handig kan zijn om Philip even iets te laten bewaken. Hij heeft 't ondertussen begrepen, en maakt er zelf ook goed gebruik van. Althans, dat probeert hij.

Gisteren moest ik even iets bij oom Jaap ophalen. Daar ben ik toch al gauw één à anderhalf uur mee zoet. En dat is te lang om Philip alleen thuis te laten. Maar Philip wilde niet mee. Hij wilde graag thuis blijven. “Ik ga het huis bewaken, samen met poes Casper en poes Hobbes.”

Ik heb het maar nagevraagd bij de poezen. Gelukkig vonden die het niet zo hard nodig dat Philip ze zou helpen met het huis te bewaken. Toen stemde Philip ermee in om met mij mee te gaan. Onder protest, maar toch.

Toen we aangekomen waren bij oom Jaap was Philip zijn tegenzin vergeten. En oom Jaap bleek een gewillig speelkameraadje. Tot Philip z'n grote plezier mocht hij oom Jaap eindeloos vaak omver duwen.

Bewaking

2009-05-20T22:00:00.002+02:00

Het kan heel nuttig zijn om iets te bewaken. Niet alleen voor het bewaakte, maar ook voor de bewaker. Neem als voorbeeld de Night Watch, van Terry Pratchett's Discworld. De leden van deze politiedienst spenderen hun kostbare tijd regelmatig met het bewaken van grote bruggen en andere serieuze infrastructurele werken. Die zijn dan ook nog steeds niet gestolen. En de Night Watch heeft zich daardoor niet in gevaarlijke situaties hoeven te begeven. Zoals het sussen van een café-ruzie.

Ik maak ook wel eens nuttig gebruik van bewaking. Als ik bijvoorbeeld eventjes Philip niet in de gaten kan houden. Dan verzoek ik hem om even een boom te bewaken. Of een ander bewakenswaardig object. Philip blijft dan netjes in de buurt van dat object, en rapporteert bij mijn terugkomst dat niemand de boom heeft gestolen.

Rocksport Buis-les-Baronnies als Chauffeur

2009-05-13T21:30:00.001+02:00

De voorjaars-Rocksport van 2009 was bij Buis-les-Baronnies. Dat is in het zuiden van Frankrijk, ergens tussen Avignon en Gap. Meestal gaan we naar zo'n locatie met één of twee busjes, en twee of drie chauffeurs per busje. Elke chauffeur rijdt een paar uur, en wordt daarna afgelost zodat 'ie kan gaan slapen (voor zover dat lukt in een busje).

Maar dit keer ging ik met mijn eigen auto. Dat deed ik vorig jaar ook, en toen waren we met vier chauffeurs. Dit keer was ik de enige chauffeur. Ik moest het hele eind zelf rijden. Dan is het opeens best wel ver.

Ik had al besloten om 's nachts te rijden. Dat doen we wel vaker; het is dan lekker rustig op de weg. Maar ik moest wel wakker blijven. Gelukkig drink ik bijna nooit koffie, dus met twee kopjes bleef ik bijna de hele nacht klaarwakker. Pas om een uur of zes kreeg ik het wat moeilijk. Toen heb ik een half uurtje in de auto geslapen, en daarna ging het weer prima.

In het verleden heeft mijn TomTom uitstekende diensten bewezen tijdens de Rocksports. De TomTom is uit bedrijf genomen, want mijn huidige auto heeft een ingebouwd navigatie-apparaat. En die doet het ook prima. Ik kon bijvoorbeeld moeiteloos de camping vinden. Op hun website staan de coördinaten, die kon ik (zij het na een conversie) intikken en de rest wees zichzelf. Ideaal.

Tijdens de week zelf ben ik één of twee keer met het busje naar de rots gegaan, en de andere dagen met mijn eigen auto. Met de eigen auto gaan heeft voordelen: je hoeft geen rekening te houden met waar de anderen naartoe willen, en je kan vertrekken wanneer je zelf wilt. Maar met het busje meerijden is natuurlijk ook wel erg makkelijk.

We zijn tussendoor een dagje naar Avignon gegaan. Ook toen moest ik weer elke meter zelf rijden. 't Is best wel leuk rijden; het is voor het grootste deel niet snelweg. Maar ook dat gaat vervelen. Zeker op de terugweg, als het donker is en ik moe begin te worden.

Wat dat betreft zag ik op tegen de reis terug naar Nederland. Maar dat viel reuze mee! We reden overdag, en we deden lekker rustig aan. Relatief veel pauzes, relatief lange pauzes. Het verkeer werkte ook prima mee. Alleen bij Lyon hadden we een paar kilometer een beetje file; verder konden we overal goed doorrijden. We waren pas rond elf uur 's ochtends vertrokken, en we kwamen pas rond twee uur 's nachts aan bij huize Rijstveld. Toen was ik toch wel moe.

Al met al was het een hele klus. Ik ga liever met een busje. Maar het was nou ook weer niet zo heel erg. Als ik nog een keer dat hele stuk zelf zou moeten rijden, dan zou ik het wel weer doen.

Rocksport Buis-les-Baronnies: Inleiding

2009-05-11T21:00:00.005+02:00

Eind april was er weer de traditionele Rocksport. Elk voorjaar en elk najaar gaan we een weekje rotsklimmen, ergens waar het al c.q. nog lekker warm is. Het is ongetwijfeld ondertussen bekend bij de oplettende lezertjes. En daarmee heb ik meteen een probleem. Hoe kan ik nou zo'n klimvakantie beschrijven zonder in herhaling te vallen? Hoe hou ik het boeiend voor mijn lezers? Ook, misschien wel vooral, voor de niet-klimmers onder mijn lezers?

Ik heb geprobeerd om steeds een andere benaderingswijze te kiezen. Dit blog is ontstaan vlak na de voorjaars-Rocksport van 2007. Voor het beschrijven van die Rocksport beperkte ik me tot een impressie, door het publiceren van een aantal SMSjes. Van de najaars-Rocksport van datzelfde jaar heb ik op de meest voor de hand liggende manier verslag gedaan: chronologisch, verspreid over een aanzienlijk aantal blogposts.

De beschrijving van de Rocksport van voorjaar 2008 heb ik in thema's gedaan: het weer, de camping, de massieven et cetera. De Rocksport van najaar 2008 was voor mij de minst geslaagde. Ik kwam een dag later dan de rest, ik was ziek, en ik ging een dag eerder dan de rest terug. Waarschijnlijk is het daarom dat ik 'm maar heel summier heb beschreven, middels een korte samenvatting.

St-Julien

Voor de net afgelopen Rocksport heb ik weer een andere vorm gevonden. Ik heb er niet eens heel lang over hoeven nadenken. Maar nu moet ik het concept nog gaan uitwerken, en de eigenlijke verhaaltjes schrijven…

18... 19... 20!

2009-05-09T21:38:00.001+02:00

Philip kan uitstekend tellen. En dat doet hij graag. Hij gaat spontaan het aantal politieagenten op de stoep tellen (drie). Of het aantal zitplaatsen in de auto (vijf).

In tegenstelling tot sommige oude culturen heeft hij geen enkele moeite met het begrip ‘nul’. Hij weet dat 't vòòr de één komt. Maar dat wil niet zeggen dat hij ‘nul’ helemaal goed begrijpt. Soms, als hij wel moet maar niet wil gaan slapen, roept hij “eerst nog nul keer spelen!”

In de andere richting telt hij het liefst tot negentien. Hij kan wel verder, maar dat is nog een beetje moeilijk. Dan is het altijd wel fijn als papa helpt. En precies daar was laatst een doorbraak: hij heeft geëxtrapoleerd. Er is één-en-twintig, twee-en-twintig, drie-en-twintig, et cetera. Dus na de negentien komt…: nul-en-twintig.

Philip speelt mens-erger-je-niet

2009-05-07T20:00:00.000+02:00

Philip houdt van spelletjes. Zo wil hij regelmatig mens-erger-je-niet spelen. Dat doet hij dan meestal in z'n eentje. Hij gooit soms eens wat met een dobbelsteen, hij zet de pionnen her en der neer (soms zelfs op het bord), maar wat de dobbelsteen aangeeft en hoe de pionnen bewegen heeft weinig met elkaar te maken. 't Is allemaal nogal onreglementair.

Ik vond het laatst tijd om hem de regels te leren.

Het kostte wat moeite om de juiste kleuren te kiezen: steeds als Philip een kleur gekozen had vond hij een andere toch mooier. Hij wilde vooral de kleur die ik gekozen had. Toen we daar eindelijk uit waren (Philip rood en ik geel) ging het eigenlijk best wel goed.

Mens erger je niet

We gebruikten een oud spel waarmee ik als kind nog in de auto van mijn ouders gespeeld heb. 't Is hobbelvast en er is een ingebouwde dobbelsteen. Maar na een tijdje wilde Philip toch een losse dobbelsteen; daar kan je veel lekkerder mee gooien. En dat kwam goed uit, want ik moest soms het geluk een beetje helpen. Daarbij kwam het goed uit dat Philip de dobbelsteen af en toe ver weg gooide: dan kon ik ongemerkt een drie in een zes veranderen.

Gedurende het spel ging het redelijk gelijk op. Ik hoefde niet eens zo heel vaak vals te spelen in zijn voordeel. Het lastigste was nog wel dat Philip veel te sociaal is. Hij stelde regelmatig voor dat mijn pionnen op bezoek kwamen bij zijn eindvakjes. En soms wilde hij mijn pionnen verzetten, of zelf achteruit lopen.

Philip vond het geweldig als de ene pion bovenop de andere kwam, zodat de onderste pion terug moest naar het begin. Zelfs als één van zijn eigen pionnen het onderspit delfde.

Het eindspel was nog even spannend. We hadden allebei drie pionnen binnen, en de vierde was bijna binnen. Gelukkig gooide ik steeds net teveel; en op het laatst gooide Philip precies de één die hij nodig had.

Philip wil nobsteen

2009-05-05T21:53:00.000+02:00

Er zijn dingen waar ik niet zo goed in ben. Zo neemt collega Roene tegenwoordig steeds een cryptogrammetje mee naar de lunch. Ik draag meestal niet echt bij aan de oplossing; het gebeurt maar heel soms dat ik een woord kan verzinnen.

En Philip kan het me ook heel moeilijk maken. Zo moest hij laatst gaan slapen. Daar protesteerde hij niet eens tegen. Maar hij wilde nog wel wat eten, ofzo. Een nobsteen. Wat is dat nou weer? Nou, om in je mond te stoppen, verklaarde Philip. Hmm, daar kwam ik niet veel verder mee. Volgende hint: ze liggen in de keuken. Maar Philip wist ook niet precies waar. Het bleef minutenlang een raadsel voor mij, en Philip raakte steeds gefrustreerder door mijn onbegrip.

Na een tijdje bedacht ik me dat dergelijke verzoeken meestal niet zomaar uit de lucht komen vallen. Dus ik vroeg wie er zoal nog meer nobstenen heeft. Ruben! Toen pas viel het kwartje. Buurjongentje Ruben heeft nog regelmatig een fopspeen in zijn mond.

Te snelle conclusies

2009-05-01T20:11:00.001+02:00

Het is vaak erg moeilijk om gefundeerde beslissingen te nemen. Meestal heb je gewoon te weinig informatie, waardoor een beslissing eigenlijk een slag in de lucht is. Of je hebt teveel informatie, en te weinig tijd. Als een vogeltje iets ziet dat op een poes lijkt, dan neemt 'ie de vleugels. Voor de zekerheid neemt het vogeltje ook maar de vleugels als er iets plotselings gebeurt - het zou immers wel eens een poes kunnen zijn.

Niet alleen vogeltjes werken zo. Ook mensen. We redeneren met ‘defaults’, aannames. Als een aanname meestal klopt, dan is het vaak niet de moeite waard om in elke situatie te controleren of het inderdaad zo is.

Dat leidt (helaas) onder meer tot vooroordelen. Het is erg makkelijk om iemand te be- of veroordelen op zijn of haar uiterlijk, op de eerste indruk die je van hem of haar hebt. Maar als je de moeite neemt om wat verder te kijken dan blijkt dat dat eerste oordeel vaak niet klopt. Daarom hou ik niet zo van vooroordelen. Maar ook ik ben er niet immuun voor.

Een tijdje geleden ging ik boodschappen doen. Ik parkeerde de auto op het parkeerdak van de supermarkt. Je kan met de trap naar beneden, maar Philip wilde natuurlijk met de lift. Er ging net een liftdeur open. Er stond al een aziatische heer in de lift, en hij ging niet de lift uit. In plaats daarvan keek hij een beetje verward uit zijn ogen. Dat kunnen Chinezen e.d. om de één of andere reden heel goed. Philip en ik stapten in en we drukten op het knopje om naar beneden te gaan. De deur ging weer dicht. De aziatische heer bleef verward uit zijn ogen kijken. Ik concludeerde maar alvast dat hij ze niet allemaal op een rijtje had, of het principe ‘lift’ niet helemaal begreep ofzo.

Maar al gauw bleek dat ik het bij het verkeerde eind had. De lift was namelijk stuk. De deuren gingen wel open en dicht, maar naar beneden gaan was er niet bij. Ik denk dat ik ook even heel vaag uit mijn ogen gekeken heb.

Lastige vraag

2009-04-24T20:03:00.003+02:00

Philip en ik zijn bij het winkelcentrum. We wandelen terug naar waar de auto geparkeerd staat. We lopen langs een auto die aan het inparkeren is. Philip ziet dat die auto wat schade heeft. Dat laat hij weten aan de dame die achter het stuur zit. De dame legt vriendelijk uit dat de auto een klein ongelukje heeft gehad.

Dan vraagt het jongetje op de passagiersstoel of ik getrouwd ben (huh?). Nee, dat ben ik niet. O, zegt het jongetje, waar komt dat kind (Philip) dan vandaan?

BBQ met hindernissen

2009-04-20T22:29:00.002+02:00

Philip en ik liepen in de supermarkt. We beraadslaagden wat we zouden gaan eten. Ik stelde spontaan voor om eens te gaan barbeque-en, en Philip stemde daar meteen mee in. En daar was meteen de eerste hindernis: huize Rijstveld beschikt niet over een werkende bbq. Er waren er ooit twee, maar die hebben we al jaren niet meer gebruikt. Afgelopen weekend heb ik de ene zelfs weggegooid; die was te ver verroest om nog gebruikt te worden. En de andere is hard op weg in dezelfde richting, en hoe dan ook te vies om op korte termijn, zonder grote schoonmaakinspanning, te gebruiken.

Gelukkig vond ik bij de AH een bbq voor eenmalig gebruik, en die kostte maar een paar euro. Nog voordat ik had afgerekend vond ik achterin de winkel een ‘echte’ bbq. Die was ook nog in de aanbieding. Dus gauw de wegwerp-bbq teruggelegd en de duurzame bbq in het karretje gelegd. Het karretje was meteen vol. Er zat zelfs een bbq-kookboek bij; altijd handig. Kolen en aanmaakblokjes hoefde ik niet te kopen want die had ik nog in de schuur.

Vervolgens gingen we de ingrediënten uitzoeken. Het werden: twee prefab-spiesjes met diverse stukjes varkensvlees, een pakje mini-hamburgertjes, een stokbrood (afbak, want de rest was op), boursin en een komkommer. De spiesjes bestonden onder meer uit worstjes, en dat was de voornaamste reden voor Philip om de spiesjes goed te keuren. Maar er zat ook groen spul tussen (stukjes paprika), en hij zei al meteen dat hij daar geen belangstelling voor had.

Thuis kwam de volgende hindernis: het bleek dat de bbq niet compleet was. Er ontbrak onder meer een pootje. Dus snel terug naar de AH, en daar kreeg ik meteen een nieuwe. Die was wel compleet.

De nieuwe barbeque

Toen moest de barbeque aangestoken worden. Dat ging prima; de oude aanmaakblokjes deden het nog uitstekend. Na enige tijd was de vlammenzee gedoofd en lagen de kooltjes lekker te gloeien. Maar het bleef nog een hele tijd te heet. Het stukje stokbrood dat ik als proef op het rooster legde was al gauw verbrand. Even later ging het wel goed, en de stukjes stokbrood lukten prima.

Ondertussen bood de volgende hindernis zich alweer aan: de buitentemperatuur daalde snel. De kleuter vond het te koud worden. Hij wenste naar binnen te gaan en Cartoon Network te kijken. Ik legde hem uit dat hij moest oefenen voor de kampeervakantie. Gelukkig heeft hij toen nog een tijdje buiten gezeten, met zijn Cars-fleecedeken lekker om zich heen. Maar uiteindelijk is 'ie toch binnen op de bank gaan liggen en Cartoon Network gaan kijken. Met een paar stukjes stokbrood met Boursin.

Binnen bbq eten

Helaas daalde niet alleen de buitentemperatuur snel. De bbq was ook al gauw te koud, en de spiesjes werden niet gaar. Alweer een hindernis, dus. Er moesten gauw nieuwe kooltjes bij. Daarna ging het weer beter. De spiesjes en de tweede lading stokbroodjes deden het uiteindelijk prima.

Maar toen bleek een nadeel van de mini-hamburgertjes. Toen ik ze omkeerde viel eentje dwars door het rooster heen, en landde tussen de gloeiende kooltjes. Alwaar die lekker ging sputteren.

Gevallen hamburgertje op ca. zeven uur

Ondertussen had Philip gedeclameerd dat hij klaar was met eten. Na slechts twee stukjes komkommer, een halve mini-hamburger en een glas appelsap. Zijn buik was vol, zo verklaarde hij. Maar meteen daarna meldde hij dat hij zin had in onder meer chips en snoepjes. Ik confronteerde hem met de inconsistentie van zijn opmerkingen. Daar moest hij even over nadenken. Toen besloot hij kennelijk dat ‘geen snoepjes’ minder erg was dan ‘wel vlees en komkommer’, want hij zeurde verder niet meer. Uiteindelijk wist ik er nog een half worstje in te krijgen.

Pijn

2009-04-15T20:01:00.003+02:00

Ik haal Philip op bij de naschoolse opvang. Het is lekker warm; iedereen zit buiten. Philip is blij als hij me ziet. Maar al gauw klaagt hij over pijn aan zijn vinger. Inderdaad, hij heeft een beetje een rood plekje. Hij wil een pleister. Dat krijgt hij niet. Hij blijft erover zeuren tot we thuis zijn. Dan ziet hij zijn buurjongetje, en meteen is hij zijn pijn vergeten. Hij gaat lief spelen.

Na het eten herinnert Philip zich opeens dat hij pijn aan zijn vinger had. Maar hij weet niet meer waar de pijn is. Hij kijkt verbaasd al zijn vingers na, maar hij kan 't niet meer vinden.

Wat later mag Philip nog even in het speeltuintje spelen. Hij valt een klein stukje van het klimrek. Hij roept “Even kijken of het pijn doet!” Hij stroopt zijn ene broekspijp op, kijkt kritisch zijn been na, ziet niks geks, en concludeert dan dat hij geen pijn heeft.

Roze

2009-04-12T12:05:00.002+02:00

Philip groeit alsmaar, zodat zijn autostoeltje te klein begon te worden. Daarom zijn we vorige week maar eens een nieuw autostoeltje gaan kopen. Philip wist al wat voor een het moest zijn: een rode. Maar de twee autostoeltjes die rood waren hadden kennelijk de verkeerde kleur rood. Toen begon hij enthousiast op een roze stoeltje te wijzen. Ik probeerde hem uit te leggen dat dat een meisjeskleur is, maar dat interesseerde hem niet. Uiteindelijk vond hij in de catalogus een zwarte met rode streepjes, en die was ook nog in voorraad.

Philip heeft ook een paar roze sokjes. Die heten dan ook z'n meisjessokjes. Vanochtend wilde hij perse die meisjessokjes aan. De combinatie is wat merkwaardig: hij heeft een onderbroek met militair motief aan, en een idem broek. Daarboven een stoer Spiderman-hemd en een stoer Spiderman-shirt. En daaronder dus een paar roze meisjessokjes. Waar nu weer een paar laarsjes met militair motief overheen gaan.

Buitenlanders

2009-03-29T14:08:00.003+02:00

Buitenlanders, ze zien er allemaal hetzelfde uit. Ze kunnen zelfs elkaar niet uit elkaar houden. We gaan lunchen bij Konotori, een Chinees restaurant in Den Haag. Het personeel twijfelt geen seconde: ze spreken Lien meteen in het Chinees aan. Maar dat is niet zo zinvol, want ze spreekt nauwelijks meer Chinees dan ik. En ik spreek helemaal geen Chinees.

Philip wil niet gezond

2009-03-26T18:30:00.001+01:00

Vorige week, 's ochtends, op een doordeweekse dag. Ik plukte Philip uit zijn bed. Maar ojee, hij moest steeds hoesten, en het klonk niet zo goed. Hij was al een paar dagen een beetje aan het kuchen, en het werd steeds erger. Hij was bovendien nogal warm; misschien had hij wel koorts. Ik besloot dat hij niet naar school hoefde. Hij mocht een dagje thuis blijven.

Dat vond Philip wel goed. Hij wilde niet in bed blijven liggen. Nee, hij greep de gelegenheid om de hele dag met de Wii te spelen met beide handen aan. Dus terwijl ik mijn lunchpakketje aan het smeren was, zat de kleuter op de bank. Ik weet niet meer welk spelletje hij speelde, 't zal wel Mario Kart zijn geweest.

Toen zei hij opeens: “Ik wil niet gezond, dan krijg ik het warm.” 't Duurde even voordat ik die uitspraak ontcijferd had. Wat was het geval? De gordijnen waren half open, en hij zat in de zon. En dat wil hij nooit, dat is om de één of andere reden vreselijk. Je krijgt het in ieder geval warm als je in de zon zit. Ik deed de gordijnen dicht, en Philip was helemaal tevreden.

Philip 's ochtends

2009-03-17T18:18:00.003+01:00

Dit stukje heet weliswaar ‘Philip 's ochtends’, maar eigenlijk begint het al op de avond daarvoor met deze dialoog:

Philip: Papa, moet ik morgen naar school?

Ik: Ja.

Philip: Maar dat wil ik niet, dus ben ik ziek.

De volgende dag verslaap ik me een beetje. Philip komt even na half acht onze slaapkamer binnenwandelen. Hij kruipt bij ons in bed. Ik draai me nog één keer om, en dan sta ik op.

Ik: Ik ga nu opstaan. En jij moet zo ook opstaan.

Philip: Nee, want ik wil niet naar school. <kuch> Zie je wel, ik ben ziek.

Ik: Ga je mee naar beneden?

Philip (helemaal blij): Mag ik dan Wii spelen?

Natuurlijk mag dat niet. Even later draag ik een hevig protesterende kleuter naar beneden.

Philip mag 's ochtends altijd Cartoon Network kijken terwijl hij zijn ontbijt naar binnen werkt. Maar vanochtend wil hij dat niet. Hij wil best wel een boterham opeten, maar ik mag geen boterham voor op school klaarmaken.

Dan besluit hij dat hij de boterham boven wil opeten, bij mama in de slaapkamer. Dat mag, waarom niet. Hij gaat heel lief doen voor mama: hij biedt haar stukjes brood aan, geeft kusjes, zegt hoeveel hij wel niet van haar houdt. Ongetwijfeld in de hoop dat zij z'n ziekmelding wel accepteert. Helaas mislukt de strategie. Even later draag ik weer een hevig protesterende kleuter naar beneden.

Philip begint te begrijpen dat hij écht naar school moet. Hij protesteert steeds minder. Het lukt me om hem aan te kleden. En daarna keurt hij de inhoud van zijn rugzakje goed (een koekje plus drankje voor de kleine pauze, en een lunchpakketje voor tussen de middag).

Niet veel later zijn we op school. 't Is al bijna half negen, en bijna alle kindertjes zijn er al. Gelukkig is er nog een leeg stoeltje van het juiste type. En dan moet papa gauw naar werken gaan (zegt Philip).

Eerste indrukken van de Prius

2009-03-09T16:07:00.012+01:00

Mijn ongeduld is eindelijk beloond: afgelopen zaterdag hebben Philip en ik de nieuwe auto opgehaald. We moesten helemaal in Groningen zijn. Gelukkig heeft ICT een vestiging in Groningen, en daar kon ik de Peugeot inleveren. De heenreis konden we dus met de Peugeot doen. De Toyota-dealer kwam ons ophalen voor het laatste stukje.

Oud en nieuw

Ik heb 'm nu drie dagen. Ik heb heel wat eerste indrukken opgedaan. Er staan misschien wat veel negatieve dingen bij, maarja, die vallen me het meest op. Ik ben desondanks heel blij met de nieuwe auto.

Negatieve punten:

De achterruit is een beetje klein. Bovendien bestaat 'ie uit twee delen. Daardoor is er een horizontale balk waar je niet doorheen kan kijken. Vooral de richtingaanwijzerlampjes van de auto's achter me zijn daardoor niet altijd even goed te zien. 't Viel me eigenlijk pas in het donker op.
De buitenspiegels klappen niet vanzelf dicht. Ik moet het met de hand doen.
Het stuur is wel in hoogte verstelbaar, maar kan niet naar voren of naar achteren. Dat was me bij de proefritten ook al opgevallen, dus daar mag ik niet over klagen.
Het bedieningspookje van de cruise control draait mee met het stuur. Als ik een bocht maak dan kan ik 'm niet meteen vinden.
De cruise control toont de ingestelde snelheid niet. Ik moet de cruise control vastzetten op het moment dat de auto de gewenste snelheid heeft. In de Peugeot kon ik de gewenste snelheid instellen, en dat was toch wel handig.
Het navigatiesysteem roept net wat andere aanwijzingen, op net andere momenten, dan de TomTom. Ik vind dat het navigatiesysteem vaak dingen net ietsjes te laat roept. En 't werkt niet zo intuïtief als de TomTom. Daarnaast was de route van huis naar de klimhal bepaald sub-optimaal.
Hij roept ‘piep, piep, piep’ als 'ie in z'n achteruit staat.
Het automatisch achteruit inparkeren doet het wel, maar dan moet je de auto wel op de juiste plek zetten enzo. Valt niet mee.

Neutrale punten:

Ik moet nog aan de voice control wennen. Als ik roep dat de airco aan moet, dan stelt 'ie mijn thuisadres in bij het navigatie-systeem. Als ik roep dat de radio aan moet, dan doet 'ie de airco uit. Als ik roep dat ik de airco op twintig graden wil, dan zet 'ie 'm op dertig graden. Et cetera.
Het verbruik bij 120 km/h op de snelweg (met tegenwind en airco aan) was 7,5 liter per 100 km (zo'n 13,3 km per liter). Dat viel me wel wat tegen. Maar het verbruik in de stad en in de file is veel beter (uiteraard).

Positieve punten:

De voorruit is lekker groot. Ik heb goed zicht rondom.
De buitenspiegels zijn ook lekker groot.
De achteruitkijk-camera is erg handig.
Ik hoef niet meer te schakelen, en dat bevalt me prima. Ik moet me nog wel af en toe inhouden, want ik probeer soms op het koppelingspedaal te trappen, of de versnellingspook te pakken.
Philip mocht in de Peugeot op de voorstoel (in zijn eigen kinderstoeltje). Maar hij kan steeds beter bij allerlei knopjes. En in de Prius is dat nog veel erger. Gelukkig zit er een veiligheidshandleiding bij de Prius, en nu begrijpt en accepteert Philip dat hij niet voorin in de Prius mag.

Weer ondergronds - II

2009-03-03T21:00:00.000+01:00

Dit is deel twee van het speleo-weekend-verslag. Hier is deel één.

We hadden zaterdag in een steengroeve allerlei speleo-technieken geoefend. Die gingen we zondag in praktijk brengen.

We vertrokken zondagochtend rond tien uur. We gingen eerst nog even een kleine grot bezichtigen. Om in de stemming te komen. En om Mechteld, die niet meeging de echte grot in, toch nog even het grotgevoel te geven. In deze grot konden we gewoon wandelen, zonder te hoeven kruipen en zonder vies te worden. We hadden alleen maar helm en lampje nodig. Deze grot was al vanaf heel lang geleden in gebruik; onder meer tijdens oorlogen en door holenberen. Maar nu woonde er niemand meer.

Parkeren in de modder

Daarna door naar de ‘echte’ grot: de Chantoir de Ronsombeux. Dat is een grot in de buurt van Bomal-sur-Ourthe. We moesten de auto's in een modderpoel parkeren, zodat we al vies waren voordat we de grot zelfs maar gezien hadden.

We bereidden ons bij de parkeerplaats helemaal voor: nog even plassen, regenpak aan, gordel om, laatste hapje eten et cetera. Als je goed op de foto kijkt dan zie je dat Floor al direct uit zijn regenbroek scheurde. Maar dat mocht de pret niet drukken.

Ingang

En dan op naar de ingang van de grot. Die ingang was nog een best eind lopen. We kwamen uiteindelijk bij een relatief onopvallend luik. Onder dat luik is een netjes gemetselde schoorsteen, een meter of drie diep, met een laddertje. Tot zover viel dat speleo-gedoe eigenlijk best wel mee.

Maar toen begon het. Er waren nog andere speleologen in de grot. En die zaten vast in de uitgang. Het kostte onze gids misschien wel een half uur om ze los te krijgen. Nou, dat beloofde wat…

Toen de andere speleo's bevrijd waren gingen wij één voor één de schoorsteen in. Daarna was het een klein stukje min of meer horizontaal kruipen. En daar hield het op. Althans, zo leek het. Je moest je benen in een soort van schuine spleet steken, dan moest je min of meer horizontaal op je buik naar achteren schuiven, dan voorzichtig omlaag zakken, et cetera. Hoewel Akshay snel uit zicht verdween had ik onbewust besloten dat het onmogelijk was. Ik ging nog maar even terug naar de schoorsteen en naar boven, om een laatste hapje buitenlucht te nemen.

Bij de tweede poging bleek dat 't eigenlijk reuze meeviel. Onder de krappe spleet kwamen we in een ruime kamer waar we een stukje schuin naar beneden moesten klauteren. Dan zat er weer zo'n nauwe opening: een gat, met dit keer een heleboel niets eronder. Daar moesten we doorheen abseilen. Ach, 't viel allemaal reuze mee. Fractie passeren, nog een stuk abseilen, enz.

Uitzicht in de grot, zonder lamp

Intermezzo. In zo'n grot is het nogal donker, zie de impressie hiernaast. Lampjes zijn dus echt noodzakelijk. Een eenvoudig en goedkoop hoofdlampje van de Lidl voldoet al, maar ik daar neem ik natuurlijk geen genoegen mee. 't Is immers ook een kans om weer een gadget te kopen. Ik had dus een nieuwe Petzl Myo XP, “Power and long-lasting light”, met een Super Bright Led die in z'n Boost-mode 150 lumens heeft, en dan wel 97 meter ver komt. Maar ik werd ruimschoots afgetroefd door Paul, onze gids. Hij had een monster bij zich. Met zes van die Super Bright Leds heeft 'ie 350 lumens, waar 'ie wel 120 meter ver mee komt.

De laatste fractie

Drie of vier fracties verder, en zo'n 50 meter dieper, kwamen we in een grote kamer terecht. Daar verzamelden we. We waren al best wel lang bezig, want we moesten bij elke fractie wachten tot het touw vrij was. En we waren toch wel met veel mensen.

't Was een mooi moment voor een late lunchpauze. Daarbij ontdekten sommigen van ons dat breekbare koekjes niet bepaald handig speleo-voedsel is. Als je je steeds door nauwe openingen moet wurmen, dan verkruimelen die helemaal.

Na de pauze schakelden we van verticaal over op horizontaal. We gingen een stuk kruipen door gangen, afgewisseld met kleinere of iets minder kleine kamers. En we moesten door openingen kruipen, die eigenlijk niet zo mogen heten omdat het meer dicht dan open was. Wonder boven wonder kwam iedereen er toch doorheen. Aan het einde draaiden we om en gingen we terug naar de lunchroom. En vanuit daar langs het touw omhoog, met de stijgklemmen. Tenslotte door de laatste krappe schuine spleet. Ik besloot voor de lol om de nóg krappere variant te nemen. En zowaar, het lukte, en ik vond het nog leuk ook. Jammer genoeg stootte ik daarna, in het laatste stukje horizontaal kruipen, mijn knie keihard tegen de rots. Het werd me bijna nóg zwarter voor de ogen.

Eindelijk waren we weer in de frisse buitenlucht. Al met al waren we een hele tijd binnen geweest. Toen de laatste buiten was, was het al donker.

Het laatste probleem was de auto uit de modderpoel naar de weg zien te krijgen. Met hulp van een paar aanduwers lukte dat ook nog. Dan naar een restaurantje, en daarna gauw naar huis. Ik lag rond half twee eindelijk in bed. Moe maar voldaan. Ik had 't weer overleefd.