Lokabhiramam

Akka Mahadevi - Vachana

2009-06-03T03:36:00.000-07:00

I had the chance to review the book of Vachanas in Telugu translation.
They have conducted a workshop for the purpose.
I will reserve my comments on the quality of translation for now.
The quality of the original thoughts is something unparelleled.

This type of work is not found in other languages if I am right.
There are vachanas in Telugu.
They are more descriptive and devotional than philosophical.
I would like to sudy more of Kannada works.
Sarvagna is another Kannada Seer worth reading.
why are their works not available in English and other languages?
Or are they?

Akka Maha Devi Vachana
ಕೋಲ ತುದಿಯ ಕೋಡಗದಂತೆ

ನೇಣ ತುದಿಯ ಬೊಂಬೆಯಂತೆ

ಆಡಿದೆನಯ್ಯ ನೀನಾಡಿಸಿದಂತೆನಾ

ನುಡಿದೆನಯ್ಯ ನೀ ನುಡಿಸಿದಂತೆ

ನಾನಿದ್ದೇನಯ್ಯ ನೀನಿರಿಸಿದಂತೆ

ಜಗದ ಯಂತ್ರವಾಹಕ ಚೆನ್ನಮಲ್ಲಿಕಾರ್ಜುನ

ಸಾಕೆಂಬನ್ನಕ

(Original Kannada Vachana by Akka)

గడకర్ర చివర కోతిలా,

దారం చివర బొమ్మలా

ఆడుతున్నానయ్యా నీవాడించినట్టు,

నే మాట్లాడుతున్నానయ్యా, నువ్వు మాట్లాడించినట్టు,

నేను ఉన్నానయ్యా నువు ఉంచినట్టు

జగద్యంత్ర చోదకుడా చెన్న మల్లికార్జునా

నువ్వు చాలు అనే వరకు
(Translation by Siva Reddy and Balaji)

Like the monkey at the tip of the pole
Like the puppet at the end of the string
I am dancing as you make me do
I am speaking as you make me do
I continue to exist as you make me do

Oh, the one who drives the machine called the universe
Chenna Mallikarjuna!
Till you ask me to stop!
(English by yours sincerely)

On Sleeping - A page from the diary

2009-05-25T02:44:00.000-07:00

An afternoon on a hot summer day!
Everybody at home sleeping as if it is night!

I cannot sleep during the day. If I do, I cannot sleep well that night.
I deserve a long and continuous sleep.
I was thinking of typing something.
I thought I will pick up a page from the old diary, which I do occasionally.
There is a page where I have written about sleeping.
Coincidence!

This is how it goes.

నిద్ర సుఖమునకు పరాకాష్ఠ.
సంతృప్తి గలవాడు, చింతలేనివాడు, సంపూర్ణ ఆరోగ్యము గలవాడు సుఖముగా నిద్రించగలడు.
ఈ మూడింటనేది లోపించినను నిద్ర కరువగును.
నిద్ర లేని వానికి సంతృప్తి యుండదు.
చింత గలుగును.
ఆరోగ్యము చెడును.
అనగా అటనుండి అదియెక చక్రనేమి క్రమమన్నమాట.
ఒకనికి ఆరోగ్యము అంతంతగనే యుండును.
వాడు మాత్రలు మింగుచునే యుండును.
ఆ మాత్రల వలన వానికి నిద్ర మెండగును.
వాడు పగలు కూడ కునుకుచుండును.
అదియొక రకమైన యనారోగ్యము.
వానిది సుఖనిద్ర కాదు.
పక్కమీద మేను వాల్చిన పది క్షణములలో గురక వేయు వారుందురు.
మరి కొందరు గంటలైనను అటునిటు దొర్లుచుందురు.
నిదుర రాని వారికి వచ్చిన వారిని జూచిన కంటగింపుగా నుండును.
కోపము గలుగుచుండును.
అసూయ అందుకాధారము.

పగటి నిద్ర పనికిచేటు అను మాట యొకటి ఉన్నది.
కానీ కొందరు అదృష్టవంతులు పగలు రాత్రి, చేతనయినంత సేపు నిదురింతురు.
వారి భాగ్యమునకు ఏ లోటు రాదు.
ప్రపంచము పట్టిలేదనుకొన్న చాలు.

కూర్కు అని ఒక మాట.
అది కునుకునకు మాండలిక భేదము.
‘పండినడు’ అనగా అనారోగ్యము పాలయినాడని అర్థము.
‘పన్నడు’ అనగా పడుకొన్నాడని అర్థము.
బొంగరము వేగముగా తనచుట్టు తాను తిరుగుచుండును.
అది అటునిటు కదలక ఒకే చోట నిలిచి తిరుగుచుండును.
అప్పుడది కూర్కు బట్టినది.
ఈ మాట ఇతర ప్రాంతముల వారికి తోచి చావదు.
తొయ్యడము లేదంటే తోచడమా? లేక తోయడమా? ఏది లేదు?
మాటలెందుకింత బహుముఖముగ నుండునో?
ఆశ్చర్యము!

This time I feel like bringing some of the ideas of the above passage into English.

Sleep is the climactic form of comfort.
A contented man, one devoid of worries, one in full health can sleep well.
Sleep evades when any one of the three is wanting.
One who cannot sleep is not satisfied.
He will be worried.
Health takes a beating.
It implies that there begins a circle of events.
One is not in good health.
He keeps popping pills into his mouth continuously.
As an after effect he feels drowsy throughout the day.
That is another kind of ill health.
His sleep is not comfortable.

There are some who start snoring ten seconds after they hit the sack.
There are the others who keep tossing themselves even after few hours in the bed.
The former are the source of heart burn for the latter class.
They will even get angry on the sleepers.
It is the jealousy which forms the basis.

Sleep during the day spoils the work, goes an adage.
But, there are few from a lucky lot, who sleep anytime without end.
They are as comfortable as all the others.
Only, they have to decide not to worry about this world.

I talk!

2009-05-20T00:11:00.000-07:00

After travelling for more than two hours from the village we arrived at the bus station.
Anna found his bus immediately, which is the one which takes him home.
Usually his bus never comes even after a long wait.
Interestingly this day there were two of them.
He lets the first one go, since it was crowded.
He took the second one.
It moved away like a flash.
It was for me now, to wait for the bus that can take me to a place nearer to my home.
I did not want to engage an auto.
There was nothing important waiting for me.
Go, take bath, may be read for a while and hit the sack.
So, I waited with patience.
Patience and me?
Impossible.
There was this young man asking “I want to go to Kachiguda!”
The other young man perhaps said, he does not know anything about it.
I called him.
Asked him “where do you want to go?”
He said “Kachiguda”
“Take number two and it will take you right before the railway station” I said.
“Does this boy really want to go to the station? I asked myself.
Then I asked him “where exactly you want to go?”
He was not sure. He said something about Veer Savarkar statue and the station.
I made almost a discourse about the location of the statue and the station. I also explained the distance between the two and repeated my question.
This time he was further unsure and mentioned Shanti talkies.
I was sure about one thing.
He is new in the town and does not know the topography of the place.
I took pains to explain him the matter and guided him about the route he has to take.
He was happy about the help and muttered a kind of thanks.
I know we are very bad appreciating and thanking people.
I did not even expect him to thank me.
I wanted him to reach the right place before it was a problem.

The young man who did not answer initially was listening to me all the while.
He asked me “Sir, where do you want to go?”
“Shall I give you a very bad answer?” I asked him and said “I want to go home!”
“What a joke!” said he and laughed heartily.
I like to talk to people who can laugh like that.
I told about my bus and how the bus that you are waiting for never comes.
I remember even quoting Arudra who says “The train that you want to catch is late by a life time”

Then I told him that I am intentionally standing here so that I can talk to people like him.
He said “Timepass!”
I said, “No! For pleasure!”
The young man said, on my asking, that he was waiting for a parcel that is on the way.

I made a joke about the delay possible for a life time.
He said that he already has a message regarding the arrival of the parcel.

I have noticed another thing there.
The number that Anna usually waits for usually does not come even after an hours wait.
Today there were five of them.
The buses that I wait for are theoretically more in number.
Today I was at loss and could not find even one of them.

We all laughed and silently I moved from there to the stand outside.There I will find my bus and may be more people to talk to!!

Tuakaram Mahraj - Abhang

2009-05-15T00:58:00.001-07:00

A monkey puts its hand in a vessel containing peanuts. After taking peanuts in its hand it cannot take out its hand as the mouth of the vessel is not big enough. The monkey for the sake of handful of peanuts does not go away and is caught. A parrot sits on a string laid by the hunter. The string inverts its position and so is the parrot. Due to high voltage fear the parrot firmly grasps the string and forgets that it has two feathers to fly away. The parrot is caught ultimately. Tukaram Maharaj says that it is not surprising if creatures without brains behave like this. It is surprising to see human beings forgoing their greatest interest for a pittance.

తుకారాం మహారాజ్ గారి అభంగులు చాలా గొప్పవి.

ఈ భావం చూడండి.

కోతి - మనిషి

కోతి కుండలో చెయ్యిపెట్టి గుప్పెడు పప్పులు పట్టుకుంటుంది.
గుప్పిడి పెద్దది, కుండ మూతి చిన్నది.
చెయ్యి బయటికి రాదు.
గుప్పెడు పప్పుల కోసం కోతి తాను దొరికిపోతుంది.
వేటగాని ఉచ్చుతాడు మీద చిలుక కూచుంటుంది.
తాడు తిరుగుతుంది.
చిలుక పట్టు పడుతుంది.
భయంతో చిలుక తాటిని గట్టిగా పట్టుకుంటుంది.
తనకు రెండు రెక్కలున్నాయన్న సంగతి మరిచిపోతుంది.
చివరకదీ పట్టుబడుతుంది.
తుకారాం మహరాజ్ అంటాడుగదా, తెలివి లేని జంతువులిట్లా చేస్తే ఆశ్చర్యంలేదు.
మనుషులు కొంచెం కోసం తమ సర్వస్వాన్నీ పోగొట్టుకోవడమే ఆశ్చర్యం అని.

This is a wonderful poem from Sant tukaramji maharaj. For those who think that he was only singing of God, this is an eye opener.

I am thrilled to read and listen his abhangs.

They are a class apart in poetry that can help us learn life matters!

Vemana again!

2009-05-11T07:01:00.000-07:00

The number of visitors to this blog increased after I started writing commentary on Vemana verses. Not that my commentary is good! There are people who google for Vemana on a holiday! Is it for the thrill of reading Telugu or simply because they remember certain names from Telugu culture easier than the others? I for one got a hundred poems of Vemana by heart when I was in third class. There used to be competitions in verse recitation along with the sports events. So, people knew that there are some who cannot kick a ball around, but can remember a hundred poems without trouble. Ours is a small village. So, I used to win hands down. That was when I was introduced to the poems. My love continues for various reasons even now! It will!

చెప్పులోని రాయి, చెవిలోని జోరీగ
కంటిలోని నలుసు, కాలిముల్లు
ఇంటిలోని పోరు ఇంతింత గాదయా
విశ్వదాభిరామ వినుర వేమ

చెప్పులోని రాయి = a stone in the footwear
చెవిలోని జోరీగ = a fly buzzing around the ear
కంటిలోని నలుసు, = a speck of dust in the eye
కాలిముల్లు = a thorn in the sole
ఇంటిలోని పోరు = the fight at homestead
ఇంతింత గాదయా = is not simple or small
విశ్వదాభిరామ
వినుర వేమ = O Vema listen

ceppulOni rAyi, cevilOni jOrIga
kantilOni valusu, kAli mullu
intilOni pOru intinta gAdayA
viswadAbhirama vinura vEma

Man thinks a lot of his progress. He claims that he has even conquered the space. I am not going to talk about the inner space and peace etc., but bow before the wisdom of Vemana who has reminded man that he is too touchy in certain matters. Even if it is the scientist who claimed a lot of inventions, at home, is uncomfortable with the wife, if there is no harmony. I am told, the critic number one for Darwin was his beloved wife!!

Harmony is a farfetched concept perhaps. A simple thing like a small stone in the shoe will make our existence almost miserable. A fly buzzing around the ear is a nuisance beyond description. If you really cannot drive it away for some reason, sure, it will drive you mad!!

A small speck of dust in the eye will make you paralysed for a while. Two wheeler drivers know this better than all the others. A tiny thorn in the foot will render you motionless. If not taken care of, it will result in a corn later and make you dance whenever you walk.

Now again the family matter!!
All may be well with the world. If one is not happy with the wife, his life is miserable. Same is the case for the women with a husband.

Purandara Dasa says, not having a wife is a worry. Having a wife is another worry. If the wife happens to indifferent, it is further worry. With a mad man like me, Life must be a worry for my wife too!!

Vemana in this verse puts some simple ideas before us. It is for us to think and learn!!

Confucius for you

2009-05-04T05:02:00.000-07:00

Confucian Analects

The Master said, "At fifteen, I had my mind bent on learning.
"At thirty, I stood firm.
"At forty, I had no doubts.
"At fifty, I knew the decrees of Heaven.
"At sixty, my ear was an obedient organ for the reception of truth.
"At seventy, I could follow what my heart desired, without transgressing what was right."

గురువన్నాడు గదా,
పదిహేనేళ్ల వయసులో నా మనసంతా నేర్చుకోవాలన్న ధ్యాస.
ముప్ఫయి ఏళ్లకు నేను గట్టిగా నిలువ గలిగాను.
నలభయ్యేళ్లకు నాకు అనుమానాలే లేవు.
యాభయ్యేళ్లకు నాకు స్వర్గం సంగతులు తెలిశాయి.
అరవయ్యేళ్లకు నాచెవి సత్యాన్నందుకునేందుకు చక్కని అవయవమయింది.
డెబ్భయ్యేళ్లకు నేను నా మనసు మార్గంలో నడవగలిగాను. అదీ, సరయిన దారినుంచి తప్పకుండా.

Mang I asked what filial piety was. The Master said, "It is not being disobedient."
Soon after, as Fan Ch'ih was driving him, the Master told him, saying, "Mang-sun asked me what filial piety was, and I answered him,- 'not being disobedient.'"

Fan Ch'ih said, "What did you mean?" The Master replied, "That parents, when alive, be served according to propriety; that, when dead, they should be buried according to propriety; and that they should be sacrificed to according to propriety."

Mang Wu asked what filial piety was. The Master said, "Parents are anxious lest their children should be sick."

Tsze-yu asked what filial piety was. The Master said, "The filial piety nowadays means the support of one's parents. But dogs and horses likewise are able to do something in the way of support;-without reverence, what is there to distinguish the one support given from the other?"

Tsze-hsia asked what filial piety was. The Master said, "The difficulty is with the countenance. If, when their elders have any troublesome affairs, the young take the toil of them, and if, when the young have wine and food, they set them before their elders, is THIS to be considered filial piety?"

వంశ మర్యాదంటే ఏమిటని మాంగ్ వన్ అడిగాడు. అవిధేయత లేకుండడమే అన్నాడు గురువు.

వెంటనే, ఫాన్ చీ తో వెళుతూ, వంశ మర్యాదంటే ఏమిటని మాంగ్ సన్ అడిగాడూ, నేనేమో అవిధేయత లేకుండడమే అన్నానూ అని గురువన్నాడు,
అంటే ఏమర్థం అన్నాడు ఫాన్ చీ. అంటే తల్లిదండ్రులు బతికున్నంతకాలం పద్ధతిగా వారికి సేవ చేయాలి. వారు మరణించిన తర్వాత పద్ధతిగా అంత్యక్రియలు చేయాలి. ఆ తర్వాత వారికి పద్ధతి ప్రకారం శ్రాద్ధాలు చేయాలి. అన్నాడు గురువు.
వంశ మర్యాదంటే ఏమిటని మాంగ్ వూ అడిగాడు. గురువన్నాడూ, పిల్లలెక్కడ జబ్బు పడతారోనని తల్లిదండ్రుల ఆదుర్దా అని.

వంశ మర్యాదంటే ఏమిటని ట్సే యూ అడిగాడు. ఈ కాలంలో వంశమర్యాదంటే తల్లిదండ్రుల సాయం అనాలి. కానీ కుక్కలూ, గుఱ్ఱాలుకూడా ఏ సంబంధమూ లేకుండానే సాయంగా ఏదో చేయగలిగి ఉంటాయి. ఈ రెండు రకాల సాయాలకూ తేడా చెప్పడానికి ఏముంది అన్నాడు గురువు.
ఇక ట్సే సియా వంశమర్యాదంటే ఏమిటని అడిగాడు. కష్టమంతా చూడడంలో ఉందన్నాడు గురువు. పెద్దవాళ్లెవరయినా కష్టాల్లో పడితే పిల్లలు వాళ్ల బాధలను పంచుకుంటారు. ఇక పిల్లలకు తిండీ తాగుడూ దొరికితే దాన్ని పెద్దల ముందు పెడతారు.వంశమర్యాదని దీన్నే అనుకోవాలా అని కూడా అడిగాడాయన.

The Master said, "I have talked with Hui for a whole day, and he has not made any objection to anything I said;-as if he were stupid. He has retired, and I have examined his conduct when away from me, and found him able to illustrate my teachings. Hui!-He is not stupid."
నేను హుయీతో ఒకరోజంతా మాట్లాడాను. నేనన్న ఒక్కమాటకూ అతను అభ్యంతరం చెప్పలేదు. అతను తెలివిగలవాడు కాదనిపించింది. అతను వెళ్లిపోయాడు. అతను నాముందు లేనప్పుడతని ప్రవర్తనను గమనించాను. నా బోధనలన్నిటినీ బాగా చెపుకున్నాడు. హుయీ తెలివిగలవాడు అన్నాడు గురువు.

The Master said, "See what a man does.
"Mark his motives.
"Examine in what things he rests.
"How can a man conceal his character? How can a man conceal his character?"
ఒక మనిషి ఏంచేస్తాడో గమనించు. అన్నాడు గురువు.
అతని ఉద్దఏసాలేమిటో గమనించు.
అతను ఏ విషయాలలో మునుగుతాడో గమనించు.
ఏ మనిషయినా తన వ్యక్తిత్వాన్ని ఎలా దాచగలడు ఏ మనిషయినా తన వ్యక్తిత్వాన్ని ఎలా దాచగలడు

The Master said, "If a man keeps cherishing his old knowledge, so as continually to be acquiring new, he may be a teacher of others."
ఒక మనిషి తన పాత తెలివిని గుర్తుంచుకుంటూ క్రమంగా కొత్తవిషయాలను తెలుసుకుంటుంటే, మిగతావారికి అతను గురువు అయ్యుంటాడు అన్నాడు గురువు.
The Master said, "The accomplished scholar is not a utensil."
యోగ్యుడయిన విద్వాంసుడంటే ఓ గిన్నె లాంటిది కాదు అన్నాడు గురువు.

Kunalamma Padalu

2009-04-27T23:25:00.000-07:00

Or are they Koonalamma Padalu?

Whatever they are, interesting are they for sure?

Arudra was a phenomenon.

Whatever he did, it was with a diffrence and class!

కొంటె బొమ్మల బాపు

కొన్ని తరముల సేపు

గుండె వుయ్యెల నూపు

ఓ కూనలమ్మ

Bapu's pictures are an added attraction to the words.

Even Arudra says so.

These poems were published in Jyoti Monthly along with the cartoons.

చెరకు రసముల వూట

చిన్మయత్వపు తేట

యోగి వేమన మాట

ఓ కూనలమ్మ

I tried to choose the best from the small book.

I could not.

Every piece is a gem.

People should learn Telugu to read such works.

I have added this entry as an illustration to the earlier entry on poetry.

Why write?

2009-04-26T22:31:00.000-07:00

A poem by William Blake

Piping down the valleys wild,
Piping songs of pleasant glee,
On a cloud I saw a child,
And he laughing said to me:

'Pipe a song about a Lamb!'
So I piped with merry cheer.
'Piper, pipe that song again.'
So I piped: he wept to hear.

'Drop thy pipe, thy happy pipe;
Sing thy songs of happy cheer!'
So I sung the same again,
While he wept with joy to hear.

'Piper, sit thee down and write
In a book, that all may read.'
So he vanished from my sight;
And I plucked a hollow reed,

And I made a rural pen,
And I stained the water clear,
And I wrote my happy songs
Every child may joy to hear.

I am amzed at the idea of the poet.
This is why we write.
Not that we can write!
Only that it may bring joy to someone at some place.
Let the wonderful world of words grow.
Let the children and the child in all the grownups read the words and enjoy.
What can I say about those who cannot enjoy the beauty of the words?
I remember telling a friend that words are feelings in frozen form.
Instead, if we are frozen, who can help us?
I stumbled upon this wonderful poem and brought it for you!!

పాటలెందుకు?
విలియం బ్లేక్

అడవిలో, లోయలో, అందంగా పాడుతూ
ఆనందం పాటలను అందంగా పాడుతూ,
ఆ మబ్బు మీద నేనొక కుర్రవాడిని చూచాను
అతను నవ్వుతూ నాతో అన్నాడూ...

గొర్రె గురించి పాట పాడవూ...
నేనానందంగా ఆ పాట వాయించాను
అన్నా ఆ పాట మళ్లీ పాడవూ...
నేను మళ్లీ వాయించాను. అతను కంట తడి పెట్టాడు

నీ వాద్యం పడెయ్. ఆనంద వాద్యం పడెయ్.
నీ ఆనందం గీతం అందంగా పాడు...
నేను అదే పాట మళ్లా పాడాను
అతను వింటూ ఆనందంగా కన్నీరు కార్చాడు

అన్నా! కూచుని ఆ పాట రాయి.
అందరూ పుస్తకంలో చదువుతారు....
అతను కనుమరుగయ్యాడు
నేనొక బోలుతనాన్ని మీటాను

నేనొక పల్లె కలం చేశాను
శుభ్రమయిన నీట ముంచాను
పిల్లలందరూ విని ఆనందించాలని
ఆనంద గీతాలు రాశాను

A page from the diary

2009-04-21T01:43:00.001-07:00

16 February 2000
మనిషికి తన స్వంతముగ తెలివని ఉన్నచో, అది ఏదో ఒకనాడు గుర్తింపు పొందక తప్పదు.
ప్రయత్నించి తిరస్కరించవలెననుకున్నవారుగూడ, సరియగు సమయము వచ్చినపుడు, విలువను గుర్తించక తప్పదు. విజయము విలువకేగాను ఇతరములకు గాదు.
విషయ విజ్ఞానము, తర్కించు నైజగుణము, సదసద్వివేకము, స్వార్థరాహిత్యము మున్నగు విశేషములకు ధారణయను మరియొక శక్తి తోడయిన తర్వాత అట్టి మనిషిని ప్రయత్నించియు తోసిరాజనుట సాధ్యముగాదు.

పనిచేయుటయందొక ఆనందమున్నది.
ఆ పనియందు మన ప్రమేయము ప్రభావము ఉండినచో
ఆనందము మరింత ఎక్కువగనుండును.
ప్రమేయ ప్రభావములు ఫలితములనిచ్చినచో ఆనందము తలవరకు వచ్చును.
అప్పుడిక పని మదిర వలె పనిచేసి, మనిషిని మభ్యపెట్టును.
అందుకే అందరును అధికారము కొరకు పాకులాడుచుందురు.
రాణి ఈగ గొప్పది.
పనిచేయు ఈగలకు కృషి తప్ప,
ప్రమేయ ప్రభావముల గురించి ఆలోచించు హక్కుగూడ ఉండదు.
నిర్ణయాధికారము పంచుకొనుటకు ప్రభువులు అంగీకరింపరు.
కేవలము పని మాత్రము చేయువారలకు ఆ భావము బలపడినచో,
పనియందు రుచి తగ్గును.
అప్పుడు వాతావరణము చెడిపోవును.
ఉత్తమ నాయకత్వమన్నచో అది ప్రభుతగా గాక,
బరిలో ముందు నడుచుటయను తీరుండును.
అట్టి నాయకుడు అందరికిని ప్రీతి పాత్రుడగును.

Helena of Viswanatha

2009-04-17T07:28:00.000-07:00

Thisis a passage from the novel Helena.

కోసగల కన్ను సహజముగా సుందరమే. దానికి కాటుక పెట్టినప్పుడు మఱియు సుందరము. ఆ కాటుకరేఖ అపాంగము చివరనొక సన్నని శలాకతో సుంత నెమరు కణత వరకు పొడుగించి, తీసినచో నది మఱియు నందముగా నుండును. ఈ కాటుక వట్టి కాటుక కాదు. వట్టి కాటుకయనగా నాముదపు దీపము వెలిగించి, దీపమునకంటకుండ పొగమాత్రము వాఱునట్లు, సుంత యెత్తున నొక నునుపైన పళ్లెమును సమావేశపరచినచో, రెండుమూడు గంటలలో ఈ పొగ యా పళ్లెమునందు నల్లని బిళ్లగా నేర్పడును. అది పొడిపొడిగా నుండును. దానిని తాటియాకుతో లాగి, తగినంత యాముదము కలపి, స్త్రీలు పూర్వము వాడెడువారు. అంజనమనగా నది. మహాధనవంతులైనవారు పొగనిట్లు తీయరు. అత్తరులతో దీపములు వెలిగించి, వెండిపళ్లెముల మీద నీ పొగపారింతురు. దాని మెత్తదనము, దాని సౌకుమార్యము, దాని పరిమళమును ఆముదపు కాటుకకుండునా? మరియు కనురెప్పలకు సుంతయు క్లేశము కలిగించనిదియు, పరమాణు రూపమైనదియు నొక బంగరు తళుకుపొడి, రతనంపుపొడి యీ యత్తరుకాటుకయందు కలుపగా నట్టి కాటుకను ధరించిన కోసగల కంటి సౌభాగ్యమేమని చెప్పవలయును? కొన్ని పదార్థములు తిన్నప్పుడు, కన్నులు కొంచెము మూతవడును. మరి కొన్ని పదార్థములు తిన్నప్పుడు కన్నులు విస్తరించియుండును.

“Eyes with a tapering end are naturally beautiful. If kohl is applied, they are more beautiful. If that kohl line is drawn with a fine pin till the edge of the temple, it will be much more beautiful. This kohl is not an ordinary one. Ordinary kohl is made with a lamp of castor oil. A smooth plate is held above the flame so that it does not touch the flame itself. In two or three hours the smoke will settle as a black tablet on the plate. That would be dry. Pulling it away with a Palmyra leaf, adding enough castor oil, women of yore were using it as kohl. That is Kajal or Anjanam. Really rich people do not collect smoke in this way. Lighting the lamp with scented materials, they would collect the suit on silver salvers. Would the fineness, delicacy and scent be there in kohl made with castor oil? Moreover, a fine powder of golden mist, and of diamonds, that will in no way disturb the eyes, mixed to it, and applied, do we have words to describe the eyes adorned with it? After eating certain kinds of food, eyes are slightly shut. When eaten certain other foods, the eyes are wide open.”

My comments:
Viswanatha Stayanarayana was a multifaceted genius. There was nothing on which he did not write. In one of those novels he goes away from the story to describe the preparation of a curry with brinjal. A man, being good at cooking, is nothing unusual. Viawanatha was one such, perhaps. He must have been real problem for people who cooked at his place. Men who are good at cooking are very critical of what they eat.

When I was a student at Warangal, there was a Ramayana festival. Viswanatha was invited as the chief speaker. There was to be a Carnatic music concert after the session. Knowing this he went on speaking about music at length. I was awestruck with the nuances he was aware of. The singer on that day was not exactly an extraordinary scholar. He was just a good singer. I really do not know with what kind of feelings Viswanatha went home that day.

The next day there was a poets gathering. There were some good poets lined up for the recitations. A young man made himself like Cinare with the hairstyle and Dhoti etc., and asked permission of Viswanatha, who was in the chair to allow him to recite poems of his own. All could listen to the reply that the young man got. He was asked to come the next day when there would be a gathering of females. He was such a blunt man.

I read so much of him and never was I let down. As he tells, his works will give new understanding with every reading. The series of novels he wrote under the heading of Purana Vaira Granthamala is fiction written to prove some facts. He thinks that westerners have meddled with the history of our country. To prove this fact, he has traced the history based on references from old scriptures etc., and wrote a series of novels with the correct series of kings and their kingdoms. However, it is not to my understanding why he added fiction to the format and not picked up some academic process to prove his point.

That is not the subject of this posting, anyway. In Helena,the 10th of the 12 novels, he starts with the description of the protagonist, Helena, daughter of Selucus, the king. As a part of the exercise, here he describes Kohl, the unguent used to beautify the eyes. He knew Kajal is made.
He explains the process with details. In the later pages of the novel, his ideas expressed about female beauty and aesthetics are worth reading.

A genius is a genius.
Here goes another piece about beauty and being able to discern it!

సహజమైన సౌందర్యము ముఖ నేత్ర నాసిక కపోల ఫాల శ్రవణాదుల నాశ్రయించి మొగమునందుండును. ఇవి, చేసికొనిన యలంకారములచేత నధికముగా భాసించును. కపోలములయొక్క పుష్టియు, నేత్రవైశాల్యము, తృష్ణత నైగనిగ్యము, సౌందర్యమునధికముగా బోషించును. కాని పురుషులు, నైగనిగ్య భూషణ లేపనాదుల చేతగలిగిన సౌందర్యమును సౌందర్యమనుకొందురు. నేత్రకపోలనాసికా రమణీయాధర సన్నివేశముల చారుత్వమును జూచుటకు పురుషునియందొక విధమైన యధికమైన భావుకదృష్టి యుండవలయును. ఒక్కొక్కప్పుడు స్త్రీ చిక్కిపోయి, దాని మొగము మిక్కిలి యందముగా కనిపించును. అనగా నామె లోచన కపోల నాసికాదులయొక్క సన్నివేశ లక్షణము సహజ సుందరమని అర్థము. అవి పుష్టములైయున్నప్పుడు వాని సౌందర్యమును దెలిసికొనెడి తెలివి యా పురుషునియందు లేదు.అది తెలిసికొనుటకు వీడు వట్టి పురుషుడేకాదు, భోగపరాయణుడు, బహుస్త్రీ ముఖగత సౌందర్య పర్యాలోచనా వివేచనా బుద్ధి కూడ కావలయును.

Aesthetics is an interesting subject.
The master has proved himself to be a discerning aesthete with this description and understanding.
Are you with him?

Rumi Poem

2009-04-11T03:35:00.000-07:00

At the twilight, a moon appeared in the sky;
Then it landed on earth to look at me.
Like a hawk stealing a bird at the time of prey;
That moon stole me and rushed back into the sky.
I looked at myself, I did not see me anymore;
For in that moon, my body turned as fine as soul.
The nine spheres disappeared in that moon;
The ship of my existence drowned in that sea.

అసుర సంధ్య వేళలో ఆకాశంలో ఒక సూర్యుడు అగుపించాడు
అప్పుడతను నన్ను చూడడానికి భూమి మీదకు వచ్చాడు
వేటలో గద్ద పక్షినెత్తుకు పోయినట్టు
ఆ చంద్రుడు నన్నెత్తుకుని ఆకాశంలోకి తిరిగి వెళ్లాడు
నన్ను నేను చూచుకుంటే, నాకు నేనే కనిపించలేదు
ఆ చంద్రునిలో నా శరీరం, ఆత్మంత చిన్నదయ్యింది మరి
తొమ్మిది గోళాలూ చంద్రునిలో మాయమయ్యాయి.
నా అస్తిత్వమనే పడవ ఆ సముద్రంలో మునిగిపోయింది.

In an earlier post, you have seen love poems of Maulana Jalaluddin Rumi.
If you have not, nothing is lost.
You can always enjoy them here in Lokabhiramam.
Now, here is an astounding poem of Rumi, one which is totally different from the earlier ones.
Such philosophical works are rare.
If you have understood it, or you know someone who can make a commentary on such poems, I would welcome here.
Rumi has made some discourses which are known throughout the world.
I really do not know how many of us are aware of such works.
I will try to bring some of his works here.

Yaadi (యాది) by Sri Samala sadasiva of Adilabad

2009-04-06T01:40:00.000-07:00

The following is an excerpt from one of the article Sri Sadasiva wrote for the Telugu daily Varta.
He has written about many people and many things. His erudition peeps in between lines in every piece therein. The selections of articles are printed in a book “Yadi” which means memoirs. The Yaden of such people are tutorials in many aspects of life including simple and sweet prose.

If I claim that Sri Sadasiva is a friend, it will not be an exaggeration. He saw that the book is delivered to me through a friend, who is another great man.

People interested in Telugu and culture should be reading and listening to such people. There are not many like him. If we do not take advantage of their presence, we will be the losers.
Recently, I received an invitation from a group felicitating some people on Ramanavami day. Sadasiva’s name also is found there at the end of the list. He is described as a music critic. Those people have only seen a part of his personality. Such people deserve to be studied over months and years. Only then, we will know what they are! I call him a polyglot. He knows so much. Did such extraordinary things! And is silently living in a place, where there are not even a few people who understand his wisdom.

I had the good fortune of interacting with him in a limited way!

I asked him recently “How is it that you found only good people everywhere and no bad people anywhere?” He coolly said, “I have not taken cognisance of the other kind of people.”
Can you find such people around?

Sri Viswanatha Satyanarayana visited Kaloji brothers at Warangal.

This is incident during that visit.

Sri Sadasiva heard it from Sri Kaloji Narayana Rao and wrote it in his column.

Incredible people and incredible incidents!!

విశ్వనాథవారు కాళోజీల ఇంట వున్నప్పుడు తమ గురువుగారి కవిత విశ్వనాథకు వినిపించాలనుకున్నారట కాళోజీ ప్రముఖులు. గార్లపాటి (రాఘవరెడ్డి) వారికి అది ఇష్టమో కాదో. శిష్యుల కోరిక మన్నించారు. విశ్వనాథవారి అభిమానులో, అయినవాళ్లో, కానివాళ్లో వారిగురించి పనిగట్టుకుని ఎన్ని కథలు ప్రచారం చేసే వాళ్లంటే, అవి విన్నవాళ్లకు వారిని చూడాలనిపించేది కాదు. ‘అతనితో మనకెందుకులే’ అనిపించేది. కాళోజీల యింట (మాటి మాటికి ఇలా అనేకంటే రామాబాయమ్మ గారి యింట అనడం బాగుంటుంది. ఆమె అందరికీ అన్నదాత్రి) విశ్వనాథవారు భోజనంచేసి, తాంబూలచర్వణం చేస్తూ, పరిచిన మంచంలో పడుకున్నారు. కొంచెం ఎడంగా ఉన్న నులక మంచం మీద రాఘవరెడ్డిగారు పద్యాల కాగితాలు పట్టుకుని కూర్చున్నారు. ‘అయ్యా! మాగురువుగారి పద్యాలు చిత్తగించండి’ అని విన్నవించుకున్నారు శిష్యులు. ‘చదవమనండి’ అని గోడవైపు తిరిగి పడుకున్నారు విశ్వనాథవారు. ‘ఈ తెలంగాణా రెడ్డిగారి పద్యాలు నేను వినదగినవా’ అనుకున్నారా? రాఘవరెడ్డిగారు తమ పద్యాలు వినిపిస్తున్నారు. ఎవరు వింటున్నారో ఎవరు వినటంలేదో వారికి అనవసరం. విశ్వనాథవారు ఎటు తిరిగి వింటున్నారనేది కూడా వారికి అనవసరమే. తమ పద్యాల మీద వారికి నమ్మకం. ధారారమ్యమైన భావబంధురమైన పద్యాలు. కొన్ని పద్యాలు విన్నతర్వాత, అటు తిరిగి పడుకున్న విశ్వనాథవారు ఇటు తిరిగి పడుకొని కవిని చూస్తూ పద్యాలు వింటున్నారు. మరికొన్ని పద్యాలు వినగానే మంచంలో కూర్చుండి వింటున్నారు. ఇంకా కొన్ని పద్యాలు విన్న తర్వాత, మంచం దిగి, రెడ్డిగారు కూర్చున్న నులక మంచంకోడును పట్టుకుని, నేలమీదనే కూర్చుండి వింటున్నారు. మరిన్ని పద్యాలు విని లేచి, రెడ్డిగారిని గట్టిగా కౌగిలించుకుని ‘రెడ్డిగారూ! మీరు మహాకవులు! మీ పద్యాలు నన్ను కదిలించాయి!’ అని అభనందించారు విశ్వనాథవారు. వారి కళ్లలో ఆనందాశ్రువులు. అక్కడున్న వారందరి కళ్లలోనూ ఆనందాశ్రువులే.

కాళోజీ సోదరులు మాటల్లో చిత్రించిన ఈ దృశ్యం, రెడ్డిగారెంతటి కవులో, విశ్వనాథవారెంతటి సహృదయులో తెలియజేస్తున్నదికదా

పోతన చరిత్ర రచించి, అభినవ పోతనగా కీర్తింపబడిన వానమామలై వరదాచార్యులవారు నాతో చెప్పిన ఒక ముచ్చట చెప్పి ముగిస్తాను. ఆచార్యులవారి పద్యాలు ఎంత రసరమ్యమైనవో, వారు తమ పద్యాలనెంత కమ్మగా గానం చేసేవారో, చదివిన వాళ్లకు, విన్నవాళ్లకు తెలుసు. కాళోజీల వలెనే వారుకూడా మొదట్లో మడికొండ వాస్తవ్యులు. మొదట్లో వారు మణిమాల అనే చిన్న పద్యకావ్యాన్ని రచించి దాన్ని అచ్చువేయించే మార్గాలు అన్వేషిస్తున్నారట. అప్పట్లోనే సాహిత్య ప్రియులైన వరంగల్లు పురప్రముఖులు కవిసామ్రాట్టు విశ్వనాథ సత్యనారాయణ గారిని ఘనంగా సన్మానించాలని తలపెట్టినారట. ఘనంగా అంటే శాలువా, నూత్న వస్త్రాలు, అయిదువేల రూపాయిల నగదు. ఆ కాలంలో అయిదు వేలంటే పెద్ద మొత్తమే. సన్మానానికి కొన్ని గంటలు ముందు వానమామలవారు విశ్వనాథవారికి మణిమాలలోని కొన్ని పద్యాలు వినిపించినారట. రామాబాయమ్మవారింటనే కావచ్చు. విశ్వనాథవారు శ్రద్ధగా విన్నారట కాని తమ అభిప్రాయం తెలుపలేదట. మెచ్చుకున్నట్లా? మెచ్చుకోనట్లా? వారు మెచ్చుకోకపోయినా వానమామలవారి పద్యాల వన్నెతగ్గదు. బాగున్నయి అనైననా అనాలెగదా. అదీ అనలేదట. సాయంకాలం సన్మానసభ. వరంగల్లు విద్వాంసులు, పురప్రముఖులు విశ్వనాథవారి సమున్నత సాహితీ వ్యక్తిత్వాన్ని బహుధా ప్రశంసించినారట. ఇక సన్మాన కార్యక్రమం. వారిని పుష్పమాలాలంకృతుల్ని చేసి, శాలువా కప్పి, ఐదువేల పర్సును సమర్పించబోతుండగా, “ఆగండి!” అన్నారట విశ్వనాథ. శ్రోతల్లో కూర్చున్న ఆచార్యులవారిని వేదికపైకి ఆహ్వానించి, ‘ఇతడు శ్రీమాన్ వానమామలై వరదాచార్యులు. ఇతని కవిత విన్నాను. ఇతను పద్యం హృద్యమయింది. రమణీయమైంది. ఇతని మణిమాల కావ్యం ముద్రణకు నోచుకోలేదు. మీ ఊరి కవిని సన్మానించుకోక ముందే, నాకీ సన్మానమెందుకు చేస్తున్నారు? ఈ డబ్బుతో ఇతని కావ్యాన్ని ముద్రింపజేయండి. అది నా సన్మానమే అని సంతోషిస్తాను’ అన్నారట. ‘అయ్యా వారు మావారే. వారి కావ్యాన్ని త్వరలోనే అచ్చువేయించి, మీకొక కాపీ పంపిస్తాము. ఈ డబ్బు మీరు స్వీకరించండి’ అని ఎన్నో విధాల బతిమాలిన తర్వాత విశ్వనాథవారు స్వీకరించినారట. ఈ ముచ్చట నాకు వానమామలవారే చెప్పినారు.

ఇట్లాంటివారు విశ్వనాథవారు.

Rumi’s Love poems.

2009-03-30T05:16:00.000-07:00

THROUGH LOVE all that is bitter will sweet
ప్రేమతో చేదంతా తీపి అవుతుంది.

Through Love all that is copper will be gold.
ప్రేమతో రాగి బంగారమవుతుంది.

Through Love all dregs will turn to purest wine
ప్రేమతో మత్తు పదార్థాలన్నీ మంచి సారాయమవుతాయి.

Through Love all pain will turn to medicine.
ప్రేమతే బాధలన్నీ ఔషధాలవుతాయి.

Through Love the dead will all become alive.
ప్రేమతో మృతులంతా జీవంతులవుతారు.

Through Love the king will turn into a slave!
ప్రేమతో రారాజు బానిసవుతాడు.

ONCE a beloved asked her lover:
ప్రేమి, ప్రేమికుని ఒక ప్రశ్న అడిగింది.

"Friend, you have seen many places in the world!
మిత్రమా, నీవు ప్రపంచంలో ఎన్నో ప్రదేశాలను చూచావు గదా

Now - which of all these cities was the best?
మరి వాటన్నింటిలో ఏది ఉత్తమంగా ఉందీ అని

He said: "The city where my sweetheart lives!"
అతనన్నాడూ, నా ప్రియురాలున్న నగరమే అని.

FROM MYSELF I am copper,
నా అంతకు నేనుగా రాగిని మాత్రమే

,through You, friend, I am gold.
నీవుంటే మిత్రమా, నేను బంగారాన్ని.

From myself I'm a stone, but
నా అంతకు నేనుగా నేనొక రాతిని, కానీ

through You I am a gem!
నీతో ఉంటే రత్నాన్ని.

O SUN, fill our house once more with light!
సూర్యుడా, మాయింటిని మరో సారి వెలుగుతో ముంచెత్తు,

Make happy all your friends and blind your foes!
మితృలందరికి సంతోషాన్ని పంచు, శతృవుల కళ్లను పోగొట్టు,

Rise from behind the hill, transform the stones
కొండ వెనకనుండి ఉదయించు, బండలను మార్చి

To rubies and the sour grapes to wine!
మంచి కెంపులుగా, పుల్లని ద్రాక్షలను మంచి మద్యంగా చెయ్యి.

O Sun, make our vineyard fresh again,
సూర్యుడా మా ద్రాక్షతోటను మళ్లీ తాజా చెయ్యి.

And fill the steppes with houris and green cloaks!
మైదానాల మీద మంచి గడ్డిని పరిపించు.

Physician of the lovers, heaven's lamp!
ప్రేమ వైద్యలారా, అదుగో స్వర్గదీపం

Rescue the lovers! Help the suffering!
ప్రేమికులను కాపాడండి, బాధితులకు బాసటనివ్వండి.

Show but your face - the world is filled with light!
ఒక్కసారి మీ ముఖం చూపిస్తే, ప్రపంచమంతా వెలుగు నిండుతుంది.

But if you cover it, it's the darkest night!
ఆ ముఖాన్నే గనుక కప్పుకుంటే, అంతా రాత్రి అవుతుంది.

Life of Rumi
The term Sufi, is known to many but, few know the philosophy to its depth. When you read the above poems, you get a feeling that the poet is infatuated with a dame. Mind you the poems are written by Maulana Jalaluddin Rumi, the greatest Sufi ever lived. The love is only towards the God and not towards any mortal being. Such is the devotion in Sufi style. I remember Sri Balantrapu Rajani Kanta Rao, doyen of literature and music saying that Meera Bai was the best Sufi from India. Similarly the love and love poems of Andal can be classified as belonging to this style of love.

Here are a few words about the life and times of Rumi.

The name Mowlana Jalaluddin Rumi stands for Love and ecstatic flight into the infinite. Rumi is one of the great spiritual masters and poetical geniuses of mankind and was the founder of the Mawlawi Sufi order, a leading mystical brotherhood of Islam.

Rumi was born in Wakhsh (Tajikistan) under the administration of Balkh in 30 September 1207 to a family of learned theologians. Escaping the Mongol invasion and destruction, Rumi and his family traveled extensively in the Muslim lands, performed pilgrimage to Mecca and finally settled in Konya, Anatolia, then part of Seljuk Empire. When his father Bahaduddin Valad passed away, Rumi succeeded his father in 1231 as professor in religious sciences. Rumi 24 years old was an already accomplished scholar in religious and positive sciences.
He was introduced into the mystical path by a wandering dervish, Shamsuddin of Tabriz. His love and his bereavement for the death of Shams found their expression in a surge of music, dance and lyric poems, `Divani Shamsi Tabrizi'. Rumi is the author of six volume didactic epic work, the `Masnawi', called as the 'Koran in Persian' by Jami, and discourses, `Fihi ma Fihi', written to introduce his disciples into metaphysics.
If there is any general idea underlying Rumi's poetry, it is the absolute love of God. His influence on thought, literature and all forms of aesthetic expression in the world of Islam cannot be overrated.

Mevlana Jalaluddin Rumi died on December 17, 1273. Men of five faiths followed his bier. That night was named Sebul Arus (Night of Union). Ever since, the Mawlawi dervishes have kept that date as a festival.

An Old Story

2009-03-28T03:53:00.000-07:00

THE TIGER, THE BRAHMÂN, AND THE JACKAL


Once upon a time a tiger was caught in a trap.  He tried in vain to
get out through the bars, and rolled and bit with rage and grief when
he failed.

By chance a poor Brâhman came by.  'Let me out of this cage, O pious
one!' cried the tiger.

'Nay, my friend,' replied the Brâhman mildly, 'you would probably eat
me if I did.'

'Not at all!' swore the tiger with many oaths; 'on the contrary, I
should be for ever grateful, and serve you as a slave!'

Now when the tiger sobbed and sighed and wept and swore, the pious
Brâhman's heart softened, and at last he consented to open the door of
the cage.  Out popped the tiger, and, seizing the poor man, cried,
'What a fool you are!  What is to prevent my eating you now, for after
being cooped up so long I am just terribly hungry!'

In vain the Brâhman pleaded for his life; the most he could gain was a
promise to abide by the decision of the first three things he chose to
question as to the justice of the tiger's action.

So the Brâhman first asked a _pîpal_ tree what it thought of the
matter, but the _pîpal_ tree replied coldly, 'What have you to
complain about?  Don't I give shade and shelter to every one who
passes by, and don't they in return tear down my blanches to feed
their cattle?  Don't whimper--be a man!'

Then the Brâhman, sad at heart, went farther afield till he saw a
buffalo turning a well-wheel; but he fared no better from it, for it
answered, 'You are a fool to expect gratitude!  Look at me!  While I
gave milk they fed me on cotton-seed and oil-cake, but now I am dry
they yoke me here, and give me refuse as fodder!'

The Brâhman, still more sad, asked the road to give him its opinion.

'My dear sir,' said the road, 'how foolish you are to expect anything
else!  Here am I, useful to everybody, yet all, rich and poor, great
and small, trample on me as they go past, giving me nothing but the
ashes of their pipes and the husks of their grain!'

On this the Brâhman turned back sorrowfully, and on the way he met a
jackal, who called out, 'Why, what's the matter, Mr. Brâhman?  You
look as miserable as a fish out of water!'

Then the Brâhman told him all that had occurred.  'How very
confusing!' said the jackal, when the recital was ended; 'would you
mind telling me over again? for everything seems so mixed up!'

The Brâhman told it all over again, but the jackal shook his head in a
distracted sort of way, and still could not understand.

'It's very odd,' said he sadly, 'but it all seems to go in at one ear
and out at the other!  I will go to the place where it all happened,
and then perhaps I shall be able to give a judgment.'

So they returned to the cage, by which the tiger was waiting for the
Brâhman, and sharpening his teeth and claws.

'You've been away a long time!' growled the savage beast, 'but now let
us begin our dinner.'

'_Our_ dinner!' thought the wretched Brâhman, as his knees
knocked together with fright; 'what a remarkably delicate way of
putting it!'

'Give me five minutes, my lord!' he pleaded, 'in order that I may
explain matters to the jackal here, who is somewhat slow in his wits.'

The tiger consented, and the Brâhman began the whole story over again,
not missing a single detail, and spinning as long a yarn as possible.

'Oh, my poor brain! oh, my poor brain!' cried the jackal, wringing his
paws.  'Let me see! how did it all begin?  You were in the cage, and
the tiger came walking by----'

'Pooh!' interrupted the tiger,' what a fool you are! _I_ was in
the cage.'

'Of course!' cried the jackal, pretending to tremble with fright;
'yes!  I was in the cage--no, I wasn't--dear! dear! where are my
wits?  Let me see--the tiger was in the Brâhman, and the cage came
walking by---no, that's not it either!  Well, don't mind me, but begin
your dinner, for I shall never understand!'

'Yes, you shall!' returned the tiger, in a rage at the jackal's
stupidity; 'I'll _make_ you understand!  Look here--I am the
tiger---'

'Yes, my lord!'

'And that is the Brâhman---'

'Yes, my lord!'

'And that is the cage---'

'Yes, my lord!'

'And I was in the cage--do you understand?'

'Yes--no--Please, my lord---'

'Well?' cried the tiger, impatiently.

'Please, my lord!--how did you get in?'

'How!--why, in the usual way, of course!'

'Oh dear me!--my head is beginning to whirl again!  Please don't be
angry, my lord, but what is the usual way?'

At this the tiger lost patience, and, jumping into the cage, cried,
'This way!  Now do you understand how it was?'

'Perfectly!' grinned the jackal, as he dexterously shut the door; 'and
if you will permit me to say so, I think matters will remain as they
were!'

Blow hot, blow cold

2009-03-25T00:22:00.000-07:00

That is the problem with thinking too much. You are happy this moment. You are unhappy the next moment. Do you really know what makes you happy? Perhaps not. Otherwise why get upset for simple things?

There are many people who live without thinking. I must have mused about this topic all through the life. The other day I was teaching change to some really naïve people who would not even understand why they have to change. The company somehow thought their staff requires training on change before they sit through the other part of the functional kind of trainings. It fell on me to talk to these people about the need for change. Change in your attitude. I remember the joke told by a friend of mine who talks real sense. It looks the English people were really skeptics at a particular point of time. During those days looks like an English man said “Oh God! If there is a God, save my soul, if there is a soul!” My situation was something like this in that so called class. I was tackling the eighth batch of this lot. They are really unassuming people. Not the least intelligent. They do not know why they are doing what they are doing. They are doing it because there is nothing better to do. I was trying to tell them about thinking. My struggle was to tell them, the way to new activity. If you keep doing the same old things, you keep getting the same old results. This is exactly what I wanted to tell. You have to think. If the thinking leads to some new ideas, your action will also change. If actions are changed, it is likely that there will be new results.

All this is only the background to what happened to them in the course of that class. I somehow happened to insert a picture of the famous sculpture, “The thinking man” in the power point presentation that I used in the class. The thinking man is naked. He is thinking really intensively. I asked off hand, if the people in the class knew anyone who also thinks and is naked. Pat came the reply “Vemana.” This really shocked me. I was thinking that these people do not know much. My god! It was not like that. This Vemana a philosopher poet is really famous in the firmament of Indian thought process.

Rodin’s thinking man is an example of thinking people. Absorbed totally in what they do! Not even aware that you don’t have a proper dress on you. Thinkers are a lot more different from non thinkers. Then who is a thinker and who is not? That is the biggest question. All people do think. That does not come under the thinking that I am trying to discuss here. Do you think about things that no one thought of thinking about? That is where the difference is. If you think about food, shelter and the usual things, you are not a thinker.

I was coming out of an office. I found all the two wheelers parked in the portico, obstructing the path. I was thinking why people do such things. If they think like I do, they will never park the vehicles in the way they did. Unfortunately we expect people to think like what we do. We even get upset about people not understanding what we are telling. If that kind of acceptance is there, there would not be nay trouble in the society at all. Only since people think in their own individual way, things go in all the directions. People get into discussions and arguments when they find themselves at two different sides of the matter. Regarding the argument, it is beautifully said that there are three points under consideration there. Two belong to the two parties and the third is the truth. It is to say that neither of the parties is true.

When you think about yourself, most of the times you are unhappy. If you are happy with yourself, that is the end of the happiness. Days become true copies of yesterdays and the life will become so dull that you will not even know that you are living. Most of us are thinking that we are happy with the earnings you get, happiness you get, because it is all part of the game. Happy are those people who resign to the fate and see an average movie and eat a Dosas and think that that was a celebration. My problem is why I am not like that? I cannot even enjoy the best of the films. Because I tend to think of everything except what the film wants you to think. In such a situation if you think about yourself, you are bound to feel disgusted. I know that all the emotions are energies. We can turn the energy into another direction and make use of it to improve self. Every time you feel bad, it is a chance to think! Every time you feel good, it is time to think too. In fact all the time it is good to think. Think and go mad, instead of going mad just like that!

An old parody

2009-03-18T07:09:00.001-07:00

This is a poem written by Mahakavi Sri Sri (Srirangam Srinivasa Rao).

సామాన్యుని కామన
Common man’s wish

అనగా అనగా ఆంధ్రదేశమున
అధికారానికి వచ్చారయ్యా
అకస్మాత్తుగా ముగ్గురు రాజులు
ఒకరికి ఊరూలేదు – రెండు పేరూ లేదు
(All of a sudden three people came to power in AP. One has no village the other two lack names!)

ఊరూ పేరూ లేని రాజులూ
పట్టం కట్టే సంకల్పంతో
ఇట్టటు దిక్కులు పరకాయిస్తే
జాగా కానా రాదు – చెప్తే వినాలేదు
(Kings without village and names when looked all sides they could not locate any place, they never heeded others advise.)

కనివిని ఎరుగని కందనవోలు
కాలువ గట్టున డేరా వేసి
సాలు రాబడిని గుణించి చూస్తే
రాబడి సున్నకు సున్నా పోబడి హళ్లికి హళ్లి
(They chose the non descript place called Kurnool and made their camp there. When they looked into their annual accounts, there was neither an income nor any expenditure)

హళ్లికి సున్నకు పెళ్లి చేయ పం
దిళ్లు వేసి పెద్దలను పిలవగా
వచ్చిన మూడు రూపాయిల్లో
ఒక్కటి చెల్లా చెల్లదు – రెండు ఒల్లా ఒల్లవు
When they tried to marry off the two zeros, a gift amount of three rupees was realised. One of the rupees was invalid and the other two were not acceptable.

చెల్లని ఒల్లని రూపాయిలతో
పుల్లలు కంపలు కొని తెప్పించి
ముద్దుగ మూడు మేడలు వేస్తే
ఒకటికి గోడల్లేవు – రెంటికి కప్పుల్లేవు
With the invalid and unacceptable rupees they bought twigs and thorns and built three buildings. One was without walls and the other two lacked roofs.

గోడలు కప్పులు లేని మేడలో
నీడలువారని కొలువు కూటమున
వరుసగ మూడు తక్తులు వేస్తే
ఒకటికి కోళ్లు లేవు – రెంటికి కాళ్లు లేవు.
In the buildings without walls and roofs when they arranged three royal seats for a grand meeting, they lacked feet.

కాళ్లూ కోళ్లూ లేని తక్తుపై
కళ్లూ వళ్లూ కానని ఆనని
ముగ్గురు రాజులు కొలువున్నారు
ఒకరు కదలా కదలరు – ఇద్దరు మెదలా మెదలరు.
On such chairs without feet, three kings without vision are in court, one of them does not move, the others do not even shuffle.
(The English version is only a trial of hint at the content of the Telugu lines. The rhyme and the play of words of Sri Sri can never be translated, at least by me.)

Poets and people who read and appreciate poetry know Sri Sri as a poet nonpareil. Common people know him as someone who wrote some exceptionally good cinema songs. Strange were the ways of people who could be classified as geniuses. You cannot expect what they will do and what they will not do! A firebrand poet who sang for the downtrodden brethren( దళితులార, భ్రష్టులార, బాధాసర్పదష్టులార, ఏడవకండేడవకండి) writing parodies is really interesting. The above poem is a parody on the age old folk song.

Long ago when the state capital was in Kurnool, the poet could see the helplessness of the government and wrote this. Now in the times of the high tech cities and other scams, the poem looks a little interesting in that, there is a lot of money and hence more and more corruption. Way back then, there was no money for the rulers either to do any good work or even to eat for them. Politicians as seen by the poet, were however as useless and selfish as the present day leaders. So, instead of corruption there were other problems. Sycophancy is the common character in politics. In fact the poem has couple of more bits. We shall look for them. I remember, I have a volume of earlier works of Sri Sri, wherein there are Padyams and more parodies. I will look for them and present here in the coming days.

Vemana verses

2009-03-15T07:35:00.000-07:00

తనర నృపతితోడ, దగ దుర్జనునితోడ,
అగ్నితోడ, బరుని యాలితోడ,
హాస్యమాడుటెల్ల నగును ప్రాణాంతము
విశ్వదాభిరామ వినురవేమ.

Tanara nripati tODa daga durjanuni tODa
agnitODa baruniyAlitODa
hAsyamAduTella nagunu prAnAntamu
viswadAbhirAma vinura vEma

తనర = to the satisfaction
నృపతితోడ = with a king
తగ = to suit
దుర్జనునితోడ = with a bad man
అగ్నితోడ = with fire
పరుని యాలితోడ = with the wife of another person
హాస్యమాడుటెల్ల = to make a funny comment or dialogue
అగును = would be
ప్రాణాంతము = life risking or life ending
.విశ్వదాభిరామ వినురవేమ.

To indulge in light talk or playing pranks and silly comments with a king, an unruly person, fire and the wife of another person would lead to a situation where you may even lose your life.
Vemana cautions us to be serious when you are talking to people who are not really in your zone. To jest with all and sundry is suicidal, he means.
It appears this king Taimur the lame used to kill people if he does not like their talk or even a joke. It was only for Mulla Nasruddin to joke with him and be left safe.
A bad person can never differentiate between a light word and a serious word. He will only knows to react in his own way.
Fire is known to burn the fingers of one who offers fuel also.
“sprushto dahati pavakah” says the sloakm.
You touch it and it will burn you!
The lady who is not your wife may perhaps like your joke, but not her husband.
Husbands jealously guard their wives.
Nanduri Ramakrishnamacharya created an episode where Karna exhibits only proximity to Bhanumati, wife of Duryodhana. It is an interesting poetic work. It need not be misunderstood. Karna Goes to Duryodhan’s home. Perhaps without an appointment. The man is not at home. His wife with all the friendly love asks him and proposes a game of chess or something. While playing people tend to become a little easy with manners. Meanwhile Duryodhana arrives. When they try to get up and greet him, the pearl ornament on the waist of Bhanumati gets stuck and breaks. Pearls scatter all over. I really do not remember the events exactly in the order depicted. It is an excellent episode vindicting the thoughts proposed by Vemana in this verse.

Flute Mali - A page from the diary

2009-03-10T08:24:00.000-07:00

15-02-2000
A page from the diary

This is what I wrote about Flute Mali Sir, way back in 2000.
It was interesting that I had some memorable moments with him.
Many know him as a performer.
I knew him as an individual.
I was really stuck with his childlike demeanor.
He came very close to my heart.
He even accepted to a proposal that I write a book about him.
I was not lucky enough.
He passed away before that could happen.

ఆయనకొక వేణువిచ్చితిమి.
We gave him a flute.
వేదికను ఏర్పాటు చేసితిమి.
Arranged a stage.
అయ్యా, కచ్చేరీ వాయిచమంటిమి.
Sir, please perform, we said.
గాంధీ రుషీ యని జానపద గీతమందుకున్నాడు.
He picked up a folk tune to begin with!
అయ్యా తమరొక గంటపాటు రికార్డింగు కొరకు వాయించవలెనంటిమి.
Sir, you are expected to play an hour for a cassette, he was asked.
చివరికి నోటి తాళముతోబాటు చేతనయిన వాయిద్యములనన్ని పెట్టుకొని, గంటసేపు ఒకే కీర్తన వాయించినాడు.
Keeping as many accompaniments possible including a rhythm artist who says the patterns by voice (Konnakol), he played only one item for an hour.
ఆయన తన సంగీతాన్ని తానెప్పుడూ అనుభవించలేదు.
He never enjoyed his own performance.
అనుభవమంతా విన్నవారిదే.
The enjoyment was for the listeners.
ఆయనెప్పుడును తనను తాను గొప్పవాడనుకొనలేదు.
He never thought of himself as a great man.
విన్నవారికి ఆ గొప్పభావము మిగిలినది.
The listeners experienced it enough.
ఆయన తనకు సంగీతము దెలుసు గనుక ఎన్నడును వాయించలేదు.
He never performed because he knew music.
ఎవరో ఆనందిస్తామంటే వేణువు ముట్టుకున్నాడంతే.
Because someone said they will enjoy, he touched the flue.
నిజానికి నీవు వేణువు ఊదకు బాబూ అని ఎవరో అంటే, కోపగించవలసినది పోయి, ఎంతో ఆనందించితిననును.
When somebody asked him not to play flute, instead of feeling bad, He says he was so happy.
చిన్నపిల్లవాడిలోనుండే స్వచ్ఛత, పువ్వులో కనిపించే నైర్మల్యం, సహజత్వం ఆయనలో మూర్తీభవించినవి.
The purity of a child, the spotlessness and natural grace of a flower were manifest in him.
ఎవరోగాని మన అంతరాలను తాకలేరు.
It is only for a few to touch our heart.
ఆయనొక మహా నగము. నేనొక సామాన్యుడను.
He was a colossus. I am a commoner.
నాతో కరచాలనము జేసి, భుజము చుట్టు చేయివేసి, కబుర్లు చెప్పినాడు.
He shook hands with me, put his hands around my shoulders and talked to me.
నాకాయన సంగీతముతో పనిలేదనిపించినది. ఆ పరిచయము చాలుననిపించినది.
I thought I don’t need his music. I thought that acquaintance is enough for me.
సంగీతకారుడనుకున్న ప్రతి వ్యక్తి తన్నుతాను హిమవన్నగమనుకొనును.
Every musician thinks of himself as high as a mountain.
ఆయన నాముందు సామాన్యడయ్యెను. నన్ను హిమవన్నగము జేసెను.
He became a commoner before me. He made me a mountain.
ఇట్టివారింకొకరుందురా, మాలి గాక?
Would there be another like him, Apart from Mali?
ఆయన తీరే వేరు.
He is different.

There was a photograph of mine with Mali Sir.
I thought I lost it. But, recently I found it!

I had many interactions with Mali sir. They are always cherished memories for me. I cannot believe that I have been a friend of such great people. There were a few great people who called me their friend. It was not about my knowing them! They knew me. Is it not enough to feel happy?

Tuka Mhane: A Transcreation

2009-03-06T01:12:00.000-08:00

Saint Tukaram and Abhangs.

The name Tukaram brings to any mind, a picture of man who was more a devotee than an intelligent man. The odd films made about him also failed in bringing the intelligent words that formed the substance of his Abhangs. Like Purandara and other Dasa in Kannada, many scholars in Marathi composed what are called as Abhangs. These are a kind of verses and are amenable to be sung to music. Bhimsen Joshi made them immortal by lending them his voice. These days Carnatic singers like Aruna Sayeeram, OSArun and others are adding them in their concerts. An Abhang has its own charm in telling a beautiful idea in only a few words.
Nmadev. Samarth Ramadasa are the others who composed Abhangs.
I was stuck with the wonderful contents of Tuka’s compositions. Like all classical music is not just devotion, all abhangs are not just about God alone. Read the following as an example.

Tuka mhane: తుకావాణి
आम्हां घरी धन शब्दांचीच रत्नें शब्दांचीच शस्त्रें यत्न करुं
మా యింట్లో ధనమంటే మాటలనే రత్నాలే, నా ప్రయత్నాలకంతా పనిముట్లు మాటలే
शब्द चि आमुच्या जीवांचे जीवन शब्दें वांटूं धन जनलोकां
మాటలే నా జీవనానికి జీవం, ధనంగా నేను లోకానికి పంచేదీ మాటలే
तुका म्हणे पाहा शब्द चि हा देव शब्द चि गौरव पूजा करुं
మాటలే దేవుడు మరి చూడు, అంటాడు తుకా, మాటలతోనే ఆ దేవుని పూజ

Translation (by Dilip Chitre, the renowned Marathi poet):

Words are the only Jewels I possess
Words are the only Clothes that I wear
Words are the only food That sustains my life
Words are the only wealth I distribute among people
Says Tuka Witness the Word He is God
I worship Him With my words

మరొక అనువాదం.

If you open my jewel-box, you will only find words
If you raid my castle, only my words will defend me
All I need to live upon, is the magic of words
All my charity is done through my words
Behold The Word: The Word is my only God
Worship It: it is the beginning, it is the end

శబ్దం అంటే ఏ చప్పుడైనా కావచ్చు. కానీ తుకారాం అంటున్నది మాత్రం అర్థవంతమాన మాటల గురించి. భూషలుగావు మర్త్యులకు భూరిమయాంగద తారహారముల్ అన్న మాట మనమెరిగినదే. అదే మాటను సంత్ తుకారాం అంతే అందంగా చెప్పిన సంగతి అందరికీ తెలియదు. వాగ్భూషణం భూషణం, అంటే మాటలే మంచి నగలు, అలంకారాలూనూ. అందుకే తుకారాం నా దగ్గర ధనమంటూ ఉంటే అది నా మాటలే అంటున్నాడు. శబ్దాలే నా ఆయుధాలన్నాడాయన. మరి అనువాదకులు దిలీప్ చిత్రే గారు దాన్ని వస్త్రాలుగా ఎందుకు చెప్పినట్లు. రెండవ అనువాదంలో మాత్రం నన్ను నేను రక్షించుకునేందుకు నాకున్న ఆయుధాలు మాటలు అన్నారు. నాకు అర్థమయింది మాత్రం తుకా ప్రయత్నాలన్నీ మాటల ఆధారంగా జరుగుతాయని. (నేనూ అంతే. నాకు మాటలు తప్ప మరే పనీరాదు) అంత పుష్కలంగా, బలంగా ఉండే మాటలను ఎంత పంచితే అంత పెరుగుతాయి తప్ప తరగవు. అందుకే తుకా మాటలను పంచానంటాడు.తెలుగువారికి తుకారాం అనగానే సినిమా అందులోని పాటలు గుర్తొస్తాయి. కానీ తుకారాం గొప్ప తాత్వికుడనీ గొప్ప విషయాలు చెప్పినవాడనీ, అందరికీ తెలియదు. సినిమా తీసినవారికి అంతకన్నా తెలిసినట్టు లేదు.

Panuganti's sakshi

2009-03-02T22:14:00.000-08:00

Panuganti Lakshmi Narasimharao was a great writer of yester years. His magnum opus Sakshi is said to be a series of talks on the lines of Tattler from English.
The comparison stops only at being a series of lectures. The contents of Sakshi articles or lectures are completely contemporary and very Indian and local for that matter.
The lucidity that is seen in the work whether it is a light hearted talk or a serious comment on social evils is spellbinding. It is no wonder people wonder whether these lectures were really delivered at one point of time. The felicity of writing such style is not possible for all!

The following is an extract from a piece on literary criticism.

నాయనా! శబ్దార్థములొకరి సొమ్మా? ప్రమాదములకు లోనుగానివారెవ్వరు? మీ తాతగారి బ్రహ్మజ్ఞాన సంపన్నులు. ఆయన యోగదృష్టిచే ఆ గ్రంధములు వ్రాసి యుందురని తోచుచున్నది. నీకసందర్భములని తోచిన వానిని సందర్భములనియే వారు ప్రయోగించియుందురు. ఒక కవి గ్రంధము వ్రాయుటకెంతయో శ్రమమొందియుండును. ఎంత బుద్ధియో యందున వినియోగ పరచియుండును. ఎన్నిసారులో దానిని గ్రిందినుండి మీదికి మీదినుండి క్రిందికి బరిశీలించి యుండును. తన శక్తియంతయు దానిపై ధారపోసి యుండును. అట్టి గ్రంధమును దెరిచి యాదృచ్ఛికముగ నీవేదో పత్రమును జూచి హెహే ఇందున దప్పులున్నవని నీవనుట బుద్ధిహీనతకాదా ఇంకొక పత్రము దెరచి అబ్బే ఇందున బాత్రౌచిత్యము భ్రష్టమైనదని తేలికగ నీవు మాటలాడుట పిచ్చికంటె భిన్నమా ఉన్మత్తుడా యుత్తమకవి గ్రంథములను విమర్శించుట కవి తన గ్రంథ రచనయందు బడిన కష్టములలో సహస్రాంశమైన నీవు పడకుండగనే గ్రంథములో దప్పులున్నవని పలుకుటకు నీవెవడవు ఆమూలాగ్రముగనైన గ్రంథమును జదవకుండ యధిక్షేపించుటకు నీకేమి యధికారమున్నది నీమాత్రపు ప్రయోజకుడు గ్రంథకర్త కాడనియే నీయభిప్రాయమా తప్పులని నీవనుకొన్నావే తప్పులని నీకా తెగనీలుగెందులకు తప్పలేవో యొప్పులేవో నీకు నిర్ధారణ పట్టికలను జాగ్రత్త పరచియుంటివా నీకుదెలిసిన వ్యాకరణము క్రిందికి రానివి తప్పులని నిశ్చయింపవలసినదేనా నాకు దెలియని శబ్దమపశబ్దమనియే నీనిశ్చితమా శబ్దజాలమంతయు నీవెరుగుదువు కాబోలునేమి నిఘంటువులో లేనంత మాత్రమున నపశబ్దమని నిరాకరింపవచ్చునా శబ్దస్వరూపముల లెక్కయేమి భావస్వరూపములనే బరిహసించుచున్నావే ఇక్కడనౌచిత్యము లేదనుచున్నావే ఇక్కడ స్వభావము చట్టుబండలైనదలి పలుకుచున్నావే ప్రపంచములోని బాహ్యాంతర ప్రకృతులు నీకు కరతలామతకములు కాబోలునేమి నీ ప్రకృతిని బట్టి యస్వభావమైనదానిపై నడ్డుగీత గీయవలసినదియే నీయాశయమా నీ ప్రకృతిని పరిశీలించుకొని తెలిసికొనలేనివాడవు మూఢా నీవొరుల ప్రకృతిని బరిశీలించి యది స్వభావమని యిది స్వభావమని పలుకుట నీ తరమా పప్పులో గరిటెలాగున నిత్యము నీ సంసారమునందు నీవు తిరుగుచున్నావు గదా నీ యింటిలో నొక ప్రకృతినైన తెలిసికొనగలిగితివా?

This is a passage from the great work Saakshi by Panuganti Lakshmi Narasimharao Pantulu. The name of the article is Grantha Parishkaramu. It means editing or improving a book for publication. A person comes to the narrator, Janghala sastry asking him to review a book written by his grandfather. Janghala Sastry talks about the futility of the attempt.

Through this piece, writer of the work comments about the attitude of the literary criticism and the critics.

It goes thus:
My son! Are the words and their meanings, property of a person? Who is beyond accidents? Your grandfather was highly knowledgeable man. It appears he has written these things with that knowledge. Whatever you now find irrelevant now might have appeared relevant to him at that time. A poet to come up with a work spends a lot of mind and time. He must have reviews it a number of times. Now, you look into it at random and come up with objections according to your own understanding. Do you think your vocabulary is better than the original writer?
He ultimately tells that reviewing books and trying to revise them is an exercise not worth.

Panuganti comments pithily through his writings in this book. Some of the comments may be hilarious. Most of them are thought provoking. There is no doubt about it!

Vemana once again

2009-02-26T06:30:00.000-08:00

కలియుగంబునందు ఘనతకు నైచ్యము
ఘనత నైచ్యమునకు గలుగుచుండు
శ్రధ్ధ భక్తులుడిగి జనులుంద్రు కావున
విశ్వదాభిరామ వినురవేమ

kaliyugambunandu ghanataku naichyamu
ghanata naichyamunaku galuguchunDu
shraddha bhaktuluDigi janulundru kAvuna
viswadAbhirAma vinura vEma

కలియుగంబునందు = in the kaliyugam
ఘనతకు నైచ్యము = disrespect to gretaness
ఘనత నైచ్యమునకు = respect to meanness
కలుగుచుండు = would happen
శ్రధ్ధ భక్తులుడిగి = having quit sincerity and devotion
జనులుంద్రు = people will exist
కావున = because of thatవిశ్వదాభిరామ వినురవేమ

Vemana says that in the Kaliyuga, that is the present times, excellence will be made to feel low.
At the same time there will be respect and great adoration for meanness. He says it is because people will be devoid of sincerity and devotion to good things and values.
Though this padyam sounds very simple at the first look, there is a lot to think about here!
Whether it is now or during the times of Vemana, there is and was a downtrend in human values. Youngsters may not realize this and may not accept this.
It is common knowledge that greatness is usually not recognized. This year’s padma Awards from the government can be a very good example of this trend. Masters are equated with novices who curry favours with the powers that be.
At the same time, people with dubious distinction are occupying places of respect.
I remember someone writing that Satyam’s Raju is now fit to be a political leader because he now has a record fit for one!!
That Vemana was a visionary is an old fact. His words are attracting many to this blog. It is like the fragrance that sticks to the thread which is used to make a garland!!

A face in the crowd?

2009-02-22T21:10:00.000-08:00

Not even a face in the crowd. Several times I thought about going back to the village. If, there is something that we can do there. I have even written a poem that I am searching for myself, in this city. When one grows old, one usually starts talking about good old days. I do not belong to that kind anyway. All things new and young are also acceptable to me. When a famous newspaper group wanted to employ me, there was a comment about me that I am one with involvement in the present time and respect for past. I know that in a given time there is an equal amount of good things just like the bad things. It only depends on where you stand and look at the goings on.

The problem is, you have a lot of ideas. Everyone has ideas. May be, there are some who do not have anything to tell the world. But, I have ideas. When people listen to you and you make a difference in their thought process, you are not exactly a face in the crowd. When you are walking on the road in a place which is not your usual haunt, no on greets you. These days even at home no one greets you. When they do it is so mechanical that you ignore it. Then you are a face in the crowd even in your own place. In such a situation where is the question of complaining about being a nobody in the world. When a cricketer does something unusual they print in the first page of the news paper. When an intellectual tells something that could change the direction of the world, only the miniscule group of intellectuals listens to him. Many of them discard the theory because they did not understand it properly. Many intellectuals do not know how to tell their story. If they know they cease to be intellectuals.

It is easy to live as a face in the crowd. No expectations from the world in your face. Once you get noticed by people, you become a butt of criticism. One among the lot also does not agree that he or she is common. Who is a common man or woman in this world? It is the collectiveness of more than one person that deserves this word. In that case there is no person who can exactly be called face in the crowd. I even remember the beggars I have seen in my childhood. The lame Lambada, the man with a very high voice, Ghanta Fakir etc. etc are all there in the top layer of my mind as if I have seen them only yesterday. I can write about them at length and will sure do it sometime. Every human being has a story to tell. The story is not of anybody else but his own. If only we have the patience and the person the felicity to narrate, the story will emerge, worth making a film. Not many people try to remember what happened to their life as they live it. The few people who keep at least a mental note become writers, speakers of excellence. Not that the others do not have anything to tell. They only do not know how to do it. You speak and you are special. My father was an interesting man. He had certain very interesting experiences to tell. He used to tell them when we were young. Later perhaps, he was annoyed with her too very strong personalities, and stopped talking about his past. I even requested him to write something like memoirs. He even accepted. Never did it happen that he even spoke about them. He passed away without a record of his travels and travails. Was he a face in the crowd? Definitely not! Only pity is the world does not know him, even as much as it knows me!
The secret is, it is not enough to be great, you should be known as doing great things, and perhaps you should also be seen as doing great things. Otherwise who cares about who is who? In this dog eats dog world, personal excellence has ceased to be of any importance.

Hiatus!!

2009-02-21T03:11:00.000-08:00

I know that was a long hiatus.
Why was that long?
No particular reason!
Am I really busy that I am not able to add anything here?
Yes and No!

I thank people who are still visiting my blog.
I will sure come back and start adding material on a regualr basis. Soon enough!

Vijayagopal

Kaivalya Kumar - Nada Bharati concert

2008-12-01T23:32:00.000-08:00

Dear Friends,
Nada Bharati, Hyderabad, is an organisation promoting classical music and literature.
They are conducting weekly Carnatic music concerts.
The following are the links to the recording of their recent concert held on 30th November.

The following is the link to the folder. If the link is broken into two line you have to select it and paste it in the browser.
http://www.mediafire.com/?sharekey=10f3f26dc390f40891b20cc0d07ba4d20448c31f0b871d4d

Kaivalya Kumar - Vocal
K Rajan - Violin
P S Gopalan - Mridangam

Initial two items are missing.

Evarikai Avatara - Devamanohari
http://www.mediafire.com/?ctij3zyztkw

Sasivadana - Chandrajyoti
http://www.mediafire.com/?fnyoymtztoy

Janakipate - Kharaharapriya
http://www.mediafire.com/?mmtwizjnqg5

E Tavunara - Kalyani (in three files)
Alapana
http://www.mediafire.com/?xmzgoldwjn4
E tavunara
http://www.mediafire.com/?yj2ho1jegmx
Tani
http://www.mediafire.com/?mwtwu53cnjt

Sivakamasundari - Mukhari
http://www.mediafire.com/?1jyzz1hmoun

Viswesvar
http://www.mediafire.com/?rnz45luxrty

Doloogumu
http://www.mediafire.com/?mf3yozmywym

Mangalam
http://www.mediafire.com/?w5wgjzndmdm

Vijayagopal

A page from the diary

2008-11-19T21:42:00.000-08:00

10-02-00

నాయకత్వంలో మంచి ఆనందం ఉంది. ఆ నాయకత్వం అందరికీ ఆమోదయోగ్యమయితే మరింత ఆనందకరంగా ఉంటుంది. మంచి ఆలోచన కలగడం ఒక ఎత్తు. దాన్ని పదుగురి ముందు పెట్టగలగడం మరొక ఎత్తు. అలా బయటకు వచ్చిన ఆలోచనలను బేరీజు వేసి, ఎవరినీ నొప్పించకుండా మెత్తమెత్తని చీవాట్లు వేస్తూ, అందరినీ ముందుకు తీసుకు పోతుంటే....., చిన్నప్పుడు రైలాట ఆడుతుంటే, ముందుండే వాడికేగదా, కూ! అనే అవకాశం, దారి నిర్ణయించే అవకాశం.....! ఇక్కడా అంతే!
అందుకే అందరూ ఆ నాయకత్వం కోసం నానా అగచాట్లు పడతారు. దాన్ని నెరపలేక అభాసుపాలవుతారు. అందరి చేతా తిట్లు తింటారు. నాయకత్వానికి కావలసింది, సత్వర స్థిర నిర్ణయశక్తి, చొరవ, పటిమ లాంటివి. ఇవి వయసుతో కొంత వస్తాయేమో గానీ, సహజంగా వచ్చేవే ఎక్కువ.

నేనెప్పుడూ పెరుమాండ్లను నాకుగా, నా కొరకు ఏదీ కోరి ఎరుగను. తిరుపతిలో వెంకన్న ముందు నిలబడి, మా వెంకన్నకు నోటి పూత తగ్గించమని, అందరూ సుఖంగా ఉండేలా చూడమని అడిగిన వాణ్ణి. సింహాచలంలో కప్పస్తంభం అని ఒకటి ఉంటుంది. దాన్ని కావిలించుకుని కోరిక కోరమన్నారు. నేను కోరుకున్నాను. ఇది స్వార్థము. ఆనందము నిండిన కోరిక. తీరుతుందేమో. (తీరలేదని నేను చెపితే, నరసింహుడేమనుకుంటాడో). చందనంలో దాగున్న స్వామి నన్ను కొంత ప్రభావితుడిని చేశాడు. (అప్పట్లో) పూజార్లు మాత్రం పూజార్లే, మారరు.

గుళ్లోగానీ, ఇంట్లోగానీ, దేవుని ముందు పెట్టే దీపం పేరు మాకు తిరువళికె. అది తమిళంలోని తిరువిళక్కునకు పట్టిన గతి. (లేదా మార్పు). ఒంట్లో తమిళం లేదు. ఒక తరం పోతే, ఇంట్లోనూ మిగలదు. దేవుని దీపం అనగూడదు. పెరుమాండ్ల తిరువళికె అనాలె. తమిళులం. కన్నడ ప్రాంతం నుంచి వచ్చి తెలుగు నాట బతుకుతున్నాం. ( సంగతి మా వారెవరూ ఒప్పుకోరు!). గుర్తింపు మాత్రం తెలుగు వారిగానే మిగిలింది.

My goodness! I had ideas about leadership even when I was not exactly teaching it! I was practising it at that point of time. I was reasonably good leader then. This is not just my judgement but many people endorsed the idea. Why then I left that very comfortable job? The question is who was comfortable? Everybody else except me! I never wanted to be a boss! I joined all India Radio, thinking that I will be a producer, doing creative work all through the life. I was having people like Bhradwaja in my view. They enjoyed their job! Of course the official rigmarole makes such people uncomfortable. Then there is compensation in the form of putting your creativity to best use. How many people in this world can throw their ideas on to the world like a media man does?
Then AIR has sucked! It literally chased me away!
Am I happy after that? Yes and No! It depends. If I had stayed there itself, I would have been a very different person. I do not have any complaints about that department even today. It is only people who make or break the institutions.

So, this was the day I chaired the Co-ordination meeting at Vizag. We all went to Simhachalam. I thought I did a mistake to visit a Vaishnavite temple in an official manner and dress. I asked God for some small favour. He never gave it to me! He had different plans for me. I welcomed it! No regrets!
I am used to take life as it comes!

Talking of temples I became aware of some terminology. I commented about the Tamil terms still in use in our households. They are transformed so very much that we ourselves do not recognise the fact that we follow Tamil culture. In fact some of our people hate Tamil and Tamilians.
Funny!