منصفانه

2009-07-16T14:25:00.002+04:30

آب مغز یا ما چگونه ما شدیم؟

بگذارید براتون یک خاطره تعریف کنم. سلام ای باد ثبا.

همه چیز از جایی شروع شد که یک دختری بود که کمربندش تلویزیون بود و این بچه داشت آینده شغلی ش را رقم می زد. همه خوب و خوش بودند. ل راضی، آ راضی، ک راضی، عین راضی، ن راضی، زینب ناراضی.

بعله. ما نشسته بودیم. ساعت به آرامی می گذشت. ریچل داشت از ورزش شاپینگ به دنیای بزرگسالی پرتاب می شد. شب بود. ما پیژامه پوشان جهان بودیم. ما ولو بودیم. پاچه و آب مغز داشت توی دیگ می قلقلید تا فردایش ما بخوریمش. همه چیز شبیه یک شب خوب معمولی آرام بود. گیرم تازه از دوازده شب شروع شده بود و قرار بود تا پنج و نیم صبح طول بکشد و این همه مان را به خنده انداخته بود. اما کلن از این شب های آرام و خوش خوشان بود. شبِ شوخی های بی ضرر، خنده های نرم و نولوک. غیبت های غیر خطرناک در حوزه های ویرچوآل، همه چیز عادی بود تا این که سر و کله ی گودر در حقیقت پیدا شد. گودر استاد موقعیت های کمدی است. موقعیت هایی که پیش نمی آیند در واقعیت. بعد گودرشدگی جریان ناگهان چنان شدید بود که ما لحظه ای تاب و توان خود را از کف داده و پرسیدیم آر یو فیوسکین کیدین می؟ یعنی واقعن آن آقا از در می آید تو و این زینب با آینده ی شغلی ش در مضحک ترین و مچ گیرانه ترین و خنده دارترین و گودر ترین فرم ممکن و در ناکسانه ترین حالت بشریت مواجه خواهد شد؟ پاسخ این سوال شما مثبت است.

من نمی خواهم مسائل خصوصی یک زینب را برای شما بنویسم. هیه. فقط همین بس که بدانید کانتر آشپزخانه پرید هوا. زغال ها ریختند روی دست عین، با تقریب خوبی اگر ماجرا لو می رفت، سقف می آمد پایین که در این صورت ل راضی، آ راضی، عین راضی، ک راضی، ن راضی، زینب راضی، خانوم یزدی ناراضی.

بعد یک هومر سیمپسنیستیکیتی (یعنی کلمه ساختم هواکش بنز!) کلن در روح گودر جاری ست، که معمولن وقتی من آدمی هستم در محل کارم، به صفر نزدیک می شود. حالا چی بشود چی بشود، بشود نیم الی یک. وقتی من شاد و شنگولم تا ده دوازده بالا می آید، دیده شده تا بیست، بیست و پنج در موارد استثنایی، بعد وقتی توی گودر هستم تا پنجاه مثلن بالا می کشد گاهی، اما میانگینش روی سی ست. بعد می خواهم برایتان بگویم که توی واقعیت، در شب آینده ی شغلی زینب روی هفتاد می زد. شما اگر فکر کنید یک لحظه پایین می آمد، سخت در اشتباهید. مثلن؟

مثلن یک وارنینگی به ما داده شد که آدمی که خواهد آمد آدمی ست خاطره تعریف کن، به یارو فاز ندهید که تا خود صبح براتان خاطره تعریف می کند. نشان به آن نشان که تا یارو درمی آمد که یک خاطره بگویم، شش نفر هم زمان با پاهاشان روی زمین دایره می کشیدند، به سقف نگاه می کردند، سوت می زدند و در اصطلاح گودری به نکست آیتم مراجعه می کردند به طوری که آقاهه به زبان آمده بود که تو رو خدا بذارید بگم! یعنی شخصن در زندگی م این همه هومر نبوده ام در حق کسی که تا به حال یک بار دیده ام. یعنی دیدید هومر هیچ وقت زندگی را برای کسی ساده تر نمی کند؟ یعنی دیدید گاهی به خودتان می گویید این فضا برای فلانی جدید است، کمی کمکش کنم در حوزه ی سوشالایز؟ (وقتی آدم معمولی ای هستید) آقا من همین جا اعتراف می کنم که نیم میلی متر هم برایش آسان تر نکردم شرایط را و این یک تصمیم ناکسانه ی جمعی بود. ل راضی، آ راضی، ک راضی، عین راضی، ن راضی، زینب راضی، آقای ثبا ناراضی. خانوم فیلان هم که همراه آقای ثبا بود هم کلن گلابی.

ها این میان یک خاطره هم بگویم برایتان: یک بار یک کونتوری باز شد و سپس در کمال سوپرمنی بسته شد. خیلی خاطره ی قشنگی بود. خدافس. ال رویی که دوستمان داشتند و بالاخره برای ما خاطره تعریف کردند.

بعد بالاخره صبح شد. مهندس لباس های ما را نجات داد. مهندس پای آقای خاطره ی آینده شغلی را بلند کرد و این طوری بود که یک شلوار اضافه پیدا شد. مهندس تو قهرمانی. بالاخره ما کله پاچه خوردیم. همین من که این جا نشستم آب مغز خوردم با نان سنگک. بعد گودر پشت من بود وقتی داشتم آن مغزهای شناور در آب قهوه ای را می خوردم - سلام گلی- همین منِ پیف پیفی که هستم که می گفتم بو می دهد کله پاچه، همین من! چنان شلپ شولوپ با قاشقم مغزها را دستگیر کردم و خوردم که خودم مانده بودم. بعد هم نفهمیدم کجای گوسفند را دادند بهم که یک چیزهای نرم و لزجی بود و یک چیزهایی گوشتی ای بود با لیمو و من احساس می کنم هنوز که حلقم چرب است. این جا خوردن ما که تمام شد، مهندس برای آقای طولانی توضیح داد که چه طوری پاچه بخورد. (خارج از کانتکست حتی با جزییات) ما فرض را بر این می گذاریم که بلد نبود. ما فرض را بر این می گذاریم که پیک دم صبح منجر به مهندس شد. کی داده کی گرفته به هر حال. بعد برای یک لحظه کوتاه که آ همچنان گشنه ش بود و کیشیمیشی بود، عین متوجه شد که ل راضی، ک راضی، زینب راضی، مهندس راضی، ن راضی، ف راضی، حتی حتی عین- بی راضی اما آ ناراضی. این صحنه هم در کمال عجیبی، دیده شد. ما به عنوان چیزهای عجیبی که در زندگی دیدیم این ناراضی بودگی آ و راضی بودگی عین- بی را هم در خاطرمان نگه می داریم.

حالا همه چیز به روال برگشته این را که می نویسم. من هفت صبح خوابیده ام تا دوازده و نیم، ک نیم ساعت خوابیده، مهندس نخوابیده، عین- بی و ف دارند خاطره ای در ولایت شمال رقم می زنند و بقیه هم که صداشان در نمی آید خوابند لابد. آینده شغلی تا شنبه به تاخیر افتاده است. ما می مانیم منتظر آن لحظه ای که به قول نون آقای خاطره بفهمد ما چه فلان بیسار شده هایی بودیم. بعله.

پ.ن

اول! هیه.

2009-07-12T21:56:00.000+04:30

نهنگ

یک. یک لاستیک پنچر از پنج شنبه ظهر مانده بود توی صندوق. با وحشت صبح رانده بودم تا دفتر که اگر یکی دیگرش ترکید این وسط دقیقن چه خاکی بر سرم کنم. خوشبختانه کار به خاک بر سر کردن و این ها نرسید. عصری کمی این ور و آن ور پرسیدم که کجا پنچری ش را بگیرم. البته پنچرم کرده بودند. یعنی دیدید می نویسند پارک=پنچری. همان شده بود. روی پل مردم پارک نکن خب. بعد کسی که آدرسم نداد. افتادم توی همین کوچه پس کوچه های فتحی شقاقی که همیشه مسیرم است. یادم بود تعمیرگاه دیدم. یهو یکی را دیدم همچین سر نبش و خالی. ترمز کردم صد متر جلوتر دنده عقب رفتم آن جلو. یک مردی بود. یعنی می خواهم برایتان توصیف کنم. از این ها که موهای دستشان خیلی خیلی به طرز نکبت باری سیاه است. بعد یک تی شرت تنگ زرد و سیاه تنش کرده بود. از این هایی که بازوشان قد دور کمر من است. بعد شکم گنده. زنجیر کلفت زرد گردنش. از این ها که حفره نافشان بس که بزرگ است از زیر پیراهن سایه می اندازد. (هیوغ)

گفت: چی شده آبجی.

گفتم: لاستیکم فلان...

گفت: بیشین آبجی. حسام بپر ردیفش کن. (قشنگ همین ها را گفت ها)

خلاصه سه سوت لاستیک های ما را ردیف کرد و زاپاس را سرجاش گذاشت و تنظیم باد و این ها. تشکر کردم.

من بمیرم تو بمیری با من راه انداخته که: دیدمت! می شناسمت! مسیرت این جاست! می دونم همیشه از این جا رد می شی! دفعه ی اول باید مهمون باشی. کار میکانیکی داشتی بیار بگم بچه ها یه دستی بکشن بهش برات!

خلاصه پول نگرفت از ما. یعنی من. کارتش را هم داد. این طوریاست. بعد از آن دوست پسر تعمیرکارم توی شیخ بهایی دم دانشگاه که الان بینمان فراغ افتاده، حالا یکی نو پیدا کردم. بعله. من این طور آدمی هستم.

دو. خواستم بگویم من یک دلیلی هم پیدا کردم برای این که ماشین مشدی ممدلی م کثیف هم باشد. من قشنگ هربار که سوار می شوم، می فهمم که مثلن امروز یک گربه ای روی شیشه لیز خورده. بعد رد پنجول های ابلهش روی شیشه مانده. بعد تابلوست که سعی کرده به هر روش ممکن یک اصطکاکی ایجاد کند که لیز نخورد و دست آخر لیز خورده یا مثلن یک دلیل دیگرش چیزمیزهایی ست که بچه ها برایم روی شیشه می نویسند، می کشند و غیره. البته غافل گیری هایی هم بوده. مثلن وسط یک ترافیک درست و حسابی، توی آینه را نگاه کردم، دیدم روی شیشه ی پشت، عکس یکی از اعضا و جوارح آدمیزاد را کشیده اند و اسمش را هم جلویش نوشته اند. یعنی آن یکی اسمِ ناجور را و من در تمام خیابان ها با این تصویر تردد کرده ام. به هر حال حالت خنده داری ست دیگر. حالا شما بگو نیست. گیرم اولش تا یک جایی که بزنی کنار و پاک کنی هنر مردم را، حالت دگرگون داشته باشی اما به کرکر بعدش خب می ارزد دیگر. بعد من یک چیزی خواندم که توی آلمان (فکر کنم. مطمئن نیستم) یک نمایشگاهی گذاشتند از نقاشی های در و دیوار توالتی که این یادم افتاد.

سه. آخر سر هم خواستم راجع به یک آهنگی که عشقم است، بنویسم. یادم رفته بود چقدر عشقم است. یک قطعه ی ضربی ست مال آلبوم گل صدبرگ ناظری. بعد من قشنگ یادم می آید که بچه که بودم، این را می شنیدم، همیشه آن جایی که نهنگ آب ها را می خورد برایم حیرت انگیز بود. یعنی یک جای دیگر هم نوشتم یک بار که واقعن اصلن این صحنه چقدر چقدر چقدر سورئال است که یک نهنگی آب ها را بخورد و دریا هامون بشود. بعد من یادم است که مامانم برای تعریف می کرد که این شعر یعنی چی. بعد من کلمه هاش را نمی فهمیدم. فقط آن جاش را بلد بودم که چه دانم های بسیاری ست، لیکن من نمی دانم. یا ها ها ها با دلم را دوزخی سازد... بعد من عاشقم به این قطعه ها. یعنی می توانم صبح تا شب گوشش کنم یک ریز. یعنی خدا و پیغمبر است این قطعه. یعنی برید بمیرید. یعنی وا مصیبتا. یعنی آی منو رو برانکارد ببرید. خیــــــــلی خوب. خیلی خـــوب. بس کن ناظری. کشتیمان. آخر چقدر خوب است این. اه!

ها ها! یک چیزی یادم آمد! از قلزم پر خون می ترسیدم!

2009-07-11T22:00:00.002+04:30

این یک نامه بود اما حالا یک پست است به این دلیل ساده که نگارنده همیشه آدمی ست غیرمستقیم

ببین من بارها فکر می کردم نباید این ها را بنویسم. در تمام این مدت هی فکر کردم این ها را به غیر مستقیم ترین وجه ممکن به تو بگویم برای این که این ها دیوانگی های من است و به کسی مربوط نیست اما تو داری در دیوانگی های من، در روند من، در خلوت من، حتی در خودِ من اخلال ایجاد می کنی. من مجبورم این ها را بنویسم. مجبورم بنویسم که بدانی. با این که گفته بودم شاید. شرمنده ام . می دانی که هستم. اما تو این ها را بخوان و بگذر لطفن.

من آدمِ رسانده شدن نیستم. من آدمِ رساندنم. این را چند صدهزار بار دیگر بگویم؟ من آدمِ این نیستم که بخواهی کسی باشی که مواظبم باشد. من خوشم نمی آید از این نقشی که تو خوشت می آید برای من بازی کنی. که مواظبمی. که امروز گرم است و زوج است و ماشین ندارم – و قبلن سرد بود و زوج بود و ماشین نداشتم- و شاید حتی یک کمی غمگینم، پس تو فرشته ی نجاتم هستی. من خودم مواظب خودم هستم. من خودم آن قدر خودم را دوست دارم که شدیدن مراقب خودم هستم. می دانی؟ من هیچ بدم نمی آید وقتی گرمم است، وقتی از یک روز طولانی و کارفرمای گل درشت خسته ام، بنشینم توی یک ماشینی و رسانده شوم خانه زیر باد خنک دریچه های مربع ماشین شما. با موزیک های خوب شما. اما اگر شما، شمایی هستی که حوصله ش را ندارم، حاضر نیستم علی رغم این آرامش تا خانه ام با کسی حرف بزنم. من ترجیحن تا خانه می پزم و با کسی حرف نمی زنم. من از مورد مواظبت واقع شدن مثل تمام انسان ها لذت می برم اما وقتی بیس رفتار تو این است که مواظبمی، کلافه م می کنی.

بعد اگر احیانن بخواهی مرا ببری کافه ای جایی که بیشتر حرف بزنی حتی، باید بدانی که من نمی خواهم. من دلم می خواهد امروز بروم مامان مولی م را ببینم که سه هفته یا حتی بیشتر است که ندیدم و می روم. شما مانعش نمی شوی. این که منتظرم ماندی، خیلی ممنون. لطف کردی اما نمی خواهمش. این که من از در دفتر بیرون بیایم و تو تلفن بزنی که اِهِم سمت راست! و از ساعت پنج توی ماشینت نشسته باشی که من بیرون بیایم و خواستی مثلن کار هیجان انگیز بکنی، دلیل نمی شود من هم از این حرکاتت خوشم بیاید. من حوصله این غول مهربان بازی ها را ندارم. اصلن می دانی من حوصله مهر بی حد و حصر تو را ندارم وقتی بلد نیستم یک منم ساده بگویم به دلم برایت تنگ شده بود یا دوستت دارم یا هرچیز دیگری که می گویی. من ترجیح می دهم از یکی خواهش کنم که یک کاری را برایم انجام بدهد تا همیشه حواسم باشد که این لطف است. اما این چیزی که شما به من می دهی سرویس است و من به تجربه بلدم که از کسی نباید سرویس بگیرم. من حوصله ندارم که بعدن یکی بیاید به من بگوید نامردِ فلان و بیسارم. جای همان قبلی درد می کند هنوز. این ایده هایت را کلن کنار بگذار. من اصلن آن مدل آدم نیستم. من یک سر دیوانه ی جدیدی هستم. من گفتم مرد عاشق پیشه دوست دارم. دوست دارم هنوز. یعنی فکر کنم که دوست دارم. منتها یک عاشق پیشه ی ساکت دوست دارم. یکی که خودم سعی کنم بفهمم کجایش عاشق کجایم است. (البته کلن که زرشک) اما خب بگذار بی انصاف نباشم. تو پرحرف نبودی هیچ وقت. منتها یک عشق لعنتی ای به آدم داری که هیچ راه نفس کشیدن نمی گذاری. الان عصبانی هستی که این ها را دارم می نویسم؟ شرمنده ام اما بخوان لطفن. باید بدانی. من بلد نیستم این ها را توی صورتت بگویم. من اگر بلد بودم توی صورت آدم ها حرف بزنم پناهنده ی نوشتن نمی شدم.

اگر می خواهی اقلن دوست بمانیم دست از این مواظبت کردن هات بردار. من حالم خوب است. مواظب خودم هستم. هاری هایم را می کنم دوباره از نو. کارم را پیش می برم. تکلیف درسم را دارم معین می کنم. محیط کارم را دوست دارم. غذا خوب می خورم. شنا می کنم. غذا می پزم حتی. راه می روم. زندگی می کنم. چای می خورم. چند نفر دور و برم دارم که برایم مهمند. کم می خوابم. کم می خوانم. می نویسم مثل وحشی ها. به او فکر می کنم گاهی هنوز. گاهی یک شب می شود هنوز که صدبار از خودم می پرسم یعنی همین شد؟ همین؟ چه کار می کند؟ زنده ست؟ بعد به خودم می گویم آره. حالش عالی ست. بی خبری خوش خبری. بخواب. می خوابم. بعد فردا سرحال بیدار می شوم. با همکارهام شوخی می کنم. به همه می گویم آچغالی. با لنا حرف می زنم. با دنیا حرف می زنم. به نیاز که باهام قهر کرده فکر می کنم. به فربد نق می زنم و ور ور توی وبلاگم می نویسم و می فهمیم که من بیشتر از "هستن" دارم زندگی می کند و این نسبت به زندگی نباتی شش ماه گذشته ام خوب است.

بعد تو هی می خواهی یادم بیاوری که یک روزی شکست عشقی خوردم و باید مراقبم بود؟ با تمام باری که عبارت شکست عشقی دارد؟ بله خوردم و تمام شد. به درک. حالم الان آن قدر خراب نیست. می دانی من نمی خواهم بدانم همیشه ی همیشه ی همیشه زورم به یکی می رسد. دوست دارم این بازی را. اقلن بازی ست. اقلن یک برد قراردادی نیست. با تو من همیشه برنده ام. می دانی که تاب بازنده شدن را ندارم البته. اما بازی ای که نتیجه ش را می دانی هم لطفی ندارد...

عصری رفتم پیش مامان مولی. دلم نرمی ش را می خواست. طبق معمول تا نشستیم تعریف کشید به دوپیِس و کلاس خیاطی ش و تصدیق خیاطی دادنش به بچه ها و دیکته نوشتنش از کلیله و دمنه و گنجه و گوشت و عسل و روغن حیوانی و منزل پا و راه آهن و بابا. گفت می دانی من خیلی زن خوشبختی هستم. گفت من آرزویی نداشتم که بهش نرسیده باشم. گفت حسرت هیچ چیز را ندارم. سفر، زندگی، کار، شوهر، بچه ها، عشق... گفت من اشباعم. بعد گفت من شصت و دو سال با بابا زندگی کردم. می دانی شصت و دو سال یعنی چی؟ من فکر کردم یعنی اشباع دیگر...

می دانی بابابزرگم تصدیق رانندگی نداشت اصلن؟ همیشه مامان بزرگم رانندگی می کرده. توی همه ی سفرها. بابابزرگم همیشه می نشسته کنارش. مثلن فکر کن فیلم سیاه سفید: مامان مولی شوفر ماجرا، بابابزرگ وردست، لوکیشن: جاده اراک مثلن. این ها را گفتم که بگویم من تقریبن نوه ی مامان مولی ام. من آدمِ این نیستم که بخواهی مرا ببری بیاری و خوشحال باشی که بهم سرویس دادی. ما ذاتن آدم های فاعلی هستیم. آدم هایی هستیم که منتظر نمی مانیم. بردن و آوردن را همین بردن آوردن نگیر. گفتن ندارد. می دانم. بردن آوردن یک مفهوم رفتاری توست.

همان مامان بزرگم وقتی تصدیق گرفته آمده خانه و هیجانی بوده کلی از تصدیقش. بعد می بیند هیچ کس خانه نیست تا شادمانی کند باهاش و توی حیاط یک آدم برفی بوده، رو کرده به آدم برفی گفته: "آدم برفی من تصدیق گرفتم!" همین. بعد هم با هر و کر برای همه تعریف کرده که من به آدم برفی گفتم من تصدیق گرفتم. بعد می خواهم بهت بگویم گاهی این وبلاگ برای من همان آدم برفی ست. یعنی می خواهم بدانی ما این طوری از پس تنهایی برمی آییم. یعنی روشمان این طوری ست. ما آدم های این نیستیم که بنشینیم تا مردی بیاید به ما عشق بورزد و ما را نجات بدهد. نه که فکر کنی چیزی از معشوق بودن نمی دانم. می دانی که می دانم اما من به نظرم این روشت فقط دوستی مان را - اگر داریم- خراب می کند. من خودم مواظب خودم هستم عزیز من. برای مواظب من بودن نیا.

باز هم ببخشید. درشتی بود نوشتنشان شاید. اما می شناسی م. کلن همینم.

2009-07-11T09:09:00.002+04:30

سرکاری ها- یازده یا شنبه خر است گاو من است سوارش می شم راه می رود.

یک. وقتی حواس پرتی داری، اول کارتی را که می گذاری توی ای تی ام نگاه کن بعد رمز بزن.

دو. وقتی شک داری چه کارتی را گذاشتی آن تو، جای این که رمزهایت را امتحان کنی، توی کیفت را نگاه کن، ببین کدام ها هست، این طوری می فهمی کدام آن توست.

سه. وقتی گیج بازی درآوردی، پررو نباش لااقل.

چهار. خیلی نامردی ست که یک روزی می رسد و آدم می بیند شش تا هفت ساعت خواب برایش کافی ست. یعنی رسمن بیشتر از هفت ساعت که بشود، خود به خود بیدار می شوی. به ویژه نامردی ست که حتی روزهای جمعه هم حواسش نیست که می تواند بخوابد. چنان بیدار و هوشیار دراز می کشی توی تختت که انگار دوازده ساعت خوابیدی.

پنج. آقای راننده ون که امروز ما را رساندی، تو یک راننده نبودی بلکه یک آشپز بودی، تو ما را توی ون به سان توی ماهیتابه این ور آن ور کردی. به سان وقتی یک عالم چیز میز را داری توی ماهیتابه تفت می دهی. آقای راننده ی ون حتی یک جایی که از روی دست انداز با هشتاد تا رد شدی، نشیمن گاه بنده کاملن از صندلی جدا شده و من بی وزنی را تجربه کردم. همچنین ما مقداری از سمت راست به در ون خوردیم و از سمت چپ به خانم بغلی خوردیم و او به آقای بغلی خورد و اگر آن خانم رسانا باشد، این یعنی ما به آن آقا هم خوردیم. به نظر من شما برو آشپز شو.

شش. زنگ زدی ساعت هشت صبح که هنوز همان فکرها را راجع به من می کنی؟ خیلی ببخشید خوب بکن.

هفت. باید یک روشی وجود داشته باشد که یک وبلاگ نویس بتواند در کمال خود ناشی به نظر رسانانگی، حرف هایش را بزند. این روش البته اختراع شده است منتها وقتی آدم از صداقت رنج می برد کمک نمی کند.

هشت. می توانستی هشت صبح زنگ نزنی. می توانستی بگذاری عصری که من از دفتر بیرون می آیم. هفت تا کارم را کردم. نگران این پروژه نبودم. شاید آن جور سِوِر نه نمی گفتم. شاید البته. شاید.

نه. زندگی گاه می افتد به دور تند. گاهی به دور خیلی تند. آدم باید با سرعت تصمیم بگیرد. خیلی با سرعت. بد هم نیست. هیجانی ست.

2009-07-10T19:17:00.002+04:30

You’re going to have to dig in and get your hands dirty for once.

بابای من یک تزی دارد در مورد زندگانی. می گوید وقتی یک کار عجیبی می کنید یا غیر منتظره می شوید یا اشتباه می کنید یا شرم آور می شوید یا رنج می کشید یا اصلن وقتی یک وضعیت ناهنجار از هر نوعی را از سر می گذرانید، بهتر است وضعیتتان را اعتراف کنید. بابایم همیشه می گوید به خودتان اقلن اعتراف کنید. اعتراف نباید لزومن برای کسی باشد. باید بتوانید اعتراف وار وضعیتتان را شرح بدهید. باید آگاهی پیدا کنید نسبت به موقعیت و معمولن وقتی آدم وضعیتش را اعتراف می کند، متعاقبن می پذیرد و این جاست که حالتان بهتر می شود. نه این که در وضعیتتان پیشرفت کرده باشید، نه! فقط لااقل می دانید که چه تان شده است.

دیدید یک کسی که می میرد، از خاک که برمی گردید حالتان بهتر شده؟ این در حالی ست که او همان قدر مرده است که پیش از تشیع جنازه مرده بود. همان قدر نبودنش آدم را می کشد که قبلن. بعد همه توضیح می دهند که خاک سرد است و به خاطر سردی خاک آرام شدید و غیره. اما من فکر می کنم داستان این مدلی نیست. شاید بیشتر برای این است که آدم اعتراف می کند آن آدم عزیز نازنین مرده است و ما مجبور شده ایم – با تمام رنجی که می کشیم- او را توی خاک جا بگذاریم. مجبوریم ناباوری مان از مردنش را کنار بگذاریم. آدم به طرزی ناگهانی تمام افکارش راجع به این که او زنده بود و حالا نیست را کنار می گذارد و می پذیرد که فلان کس مرده است. کاملن مرده است و ما نمی توانیم کاری کنیم جز این که خاکش کنیم و تمام. یعنی یک واقعیتی را می پذیریم و بهش آویزان می شویم. می شود سند و مدرک مردن یک آدمی. می شود اعتراف شما. می شود پذیرش و در نهایت بله. اعتراف در پذیرش موثر است.

مثال های فراوان هست برای اعترافاتی که می کنیم. مثال های بهتر هم. مثال از کارهایی که به خودمان داریم می گوییم که نه من این کار را به خاطر ذات همین کار انجام دادم. مثلن بلند شدیم رفتیم نمایشگاه تجهیزات برقی برای استفاده در محیط های صنعتی با رویکرد تولید هلی کوپتر. بعد به خودمان می گوییم نه من به خاطر هلی کوپتر آن جا بودم! خب آخر لعنتی تو را چه به هلی کوپتر؟ برو این چرت و پرت ها را به من یکی نگو دیگر. بعد اولش همه ش می خواهیم بگوییم نه من در خودم یک علاقه ی خاص و جدیدی به هلی کوپتر احساس کردم و این شد که آن جا بودم. بعد شب که می شود. دراز کشیدی توی تختت یک کتاب گرفتی دستت و داری نمی خوانی، بعد از تو می پرسند که نمایشگاه تجهیزات برقی فلان چه بخش هایی داشت؟ خدا شاهد است که تو هیچی نمی دانی بعد از سه چهار ساعت تمام که توی غرفه ها با تقی راه رفته ای. بعد تمام روز چیزهایی دیده ای که نمی دانی هیچ کدامشان به چه درد می خورند یا چرا جالبند یا نسبت به مدل شش ماه پیش چه فرقی کرده اند. همین جاهاست که به خودت می توانی اعتراف کنی که ماجرا هلی کوپتر نیست. پس سعی ت را بکن و اعتراف کن. ماجرا صرفن سپری کردن اوقات با آدمی ست که هلی کوپتر دوست دارد. این اعتراف در پذیرش این امر موثر است که شما در ساده ترین حالت متوجه یک آدمی شدید و دارید سعی می کنید تظاهر کنید که متوجهش نیستید. اما دوست من علی رغم قیافه ای که دارید برای این ماجرا می گیرید، دارید به شدت هشت ریشتر بهش فکر می کنید و این فکر کردن به هیچ عنوان شامل هلی کوپتر نمی شود. این می شود اعتراف. می شود قدم اول که به خودتان گفتید دارم فکر می کنم به تقی. "دارم فکر می کنم" می شود اعتراف شما. می شود پذیرش این نکته که شما آن قدرها که دلتان می خواهد کول نیستید و اصطلاحن سست شدید سر یک ماجرایی. بعله. حالا این ها را دارم از تجربه شوکت خانم می نویسم برایتان که با تقی رفته بود استارتر هلی کوپتر دیده بود. اما مگر همین خودمان نیستیم؟

من کاری ندارم ها! ولی بروید به خودتان اعتراف کنید. کلن. بابام گفته خوبه. هیه.

2009-07-05T19:34:00.000+04:30

No joy, No pain

یک. جای این که این را بنویسم، الان باید عصبانی باشم چون قرار بود جای سه نفر برای یک نفر کادو بخرم که امشب بدهیم بهش. نه این که نخریدم. خریدم. اما الان جا گذاشتمش توی دفترمان و همه رفتند و موبایل هیچ کدامشان جواب نمی دهد که بگویم برگردید دفتر. من کادومان را جا گذاشتم! بعد من عصبانی نیستم اصلن از این حواس پرتی م... کادومان یک ارگنایزر مشکی چرم بود که خوشگل هم هست اتفاقن خیلی. من دارم فکر می کنم که خب خودم برش می دارم حالا که این جور شد. فقط یک کمی مردانه است خب! ولی مجبورم دیگر! فکر کنم حاضرم توی کیفم باشد. گاهی درش می آورم تویش یک چیزهایی می نویسم.

مهم نیست.

دو. جای این که این را بنویسم، الان باید دوش بگیرم و مو درست کنم و شیتان فیتان کنم و و چهارتا پیراهن بپوشم و دربیاورم که تصمیم بگیرم بالاخره کدامشان خوب است برای امشب که بروم مهمانی. نمی کنم. بی تنبان نشستم این جا به نوشتن. آدم دیرتر می رسد فوقش. چه خبر است مثلن آن جا؟

مهم نیست.

سه. (با نیش باز) می گوید: می دونی خوشش می یاد از تو؟

(می دانم ماجرا را. حوصله ندارم انکار کنم. حوصله ندارم خودم را بزنم به کوچه علی چپ) می گویم: می دونم.

(تعجب کرد چون هیچ انکاری نکردم) می گویم: کار فلان چی شد؟

می گوید: می دونی به نظر میاد از ایناییه که خیلی ماجرا داره... ولی حتی خجالتیه!

(من فکر می کنم که خب خجالتی هم فهمیدیم یعنی چی. این همه کافه و موزه و شام و مهمانی و رقص و مسافرت را برای این که خجالتی بوده، دعوتم کرده به صورت سمجانه. گیرم پا ندادم. معنی ش این نیست که خجالتی بوده یارو... برای این است که آب نبوده. هاپ هاپ هاپ! با خودم فکر می کنم چرا حالا حرصم گرفت!؟) می گویم: آره خجالتیه. خیـــلی! (خیلی را با لحن مسخره می گویم)

(یادم افتاد به یک شبی که داشت من را می رساند خانه. فکر می کنم که نه چندان خجالتی البته)

مکث

می گویم: چی شد که تو فکر کردی از من خوشش میاد؟ یعنی می گم چی دیدی؟ (برایم جالب است داستان از منظر او. ماجرا قدیمی ست. حتی قبل از بلتوبیا. یادم هست حتی با هم اصطکاک پیدا کردند. انگار سه هزار سال پیش است)

می گوید: فلان و بیسار و ...

(فکت می دهد از لحاظ عمل ها و عکس العمل ها و سایر رابطه ها. خارج از حوصله ی جمع در حد نصف صفحه. بلکه بیشتر)

می گویم: خوشم نمی یاد ازشون وختی احساس می کنم راجع به من حرف می زنن دائم. خوشم نمی یاد انقد با من سختن. خوشم نمی یاد حرفشونو سر راست نمی زنن که من هم سرراست بزنم توی پرشان، تمام شود برود. (یک عالم نق دیگر هم می زنم. توی دلم)

(می فهمد چه می گویم. لبخند احمقانه به هم می زنیم)

مهم نیست.

چهار. اصلن هیچ حسی ندارم. نگران خودم هستم. به طرز اسف باری هیچ حسی ندارم. هیچ چیزی من را برنمی انگیزد. حتی اگر ادایش را هم دربیاورم، خودم می دانم دارم ادایش را درمی آورم. هی الکی خودم را زیر و زبر می کنم که بگویم ایناها! این حس من است! ولی نیست. من هیچ هیچ هیچ حسی ندارم. هی به خودم می گویم تو باید الان یک حسی داشته باشی. به دلیل این که اگر نداشته باشی، خیلی آدم نگران کننده ای شده ای. ولی نیست. منِ عشقی! یعنی منِ عشقی هیچ حسی ندارم. من نگرانم. من می دانم اصلن به طور کل سیستمم از کار افتاده است. بعد حالت "که چی؟" دارم (سلام نیوشا) . احساس می کنم هیولا شدم. برایم مهم نیست هیچ چیز.

اصلن مهم نیست. فقط دلخورم که جرا این جور شدم.

2009-07-04T23:05:00.001+04:30

مامان جان شرافتمندانه و دوستانه به پست قبلی یا به ضربدر قرمز سمت راست مراجعه کن یا

I am having more fun* (with teeth)

ببینید می خواهم که یک حالی را برایتان توضیح بدهم. یا تجربه کردید و می فهمید این چه حالی ست یا تجربه نکردید و نمی فهمید. چانه هم نزنید. دیدید گاهی آن وسط مسط ها که طولانی شده ماجرا، یک لحظه حواستان پرت می شود؟ چشمتان مثلن می خورد به برش های گچ بری سقف و شروع می کنید به شمردن شیارها و یا حواستان می رود پی صدایی که از خیابان می آید یا یاد یک ماجرایی توی جلسه ی ظهر می افتید و این حواس پرتی هیچ صنمی با موقعیتی که در آن هستید، ندارد. یعنی اصطلاحن دل به کار نمی دهید. یعنی کاملن آن جایی که باید باشید، نیستید. ببخشید که از این واضح تر توضیح نمی دهم! (مامان چه خبر؟) ولی فکر کنم ایده ی کلی را گرفتید. این حواس پرتی خیلی خیلـــی خیلـــــــی حالت مضحکی ست. در عین حال یک لحظه رهایی کامل است. بعد که آدم به موقعیت برمی گردد از لحاظ جنبیدن یا جنبانده شدن (احتمال جنبانده شدن بیشتر)، دچار حملات خنده در صورت دارای طبع طنز بودگی می شود، حالا این که چطور می توان این مکاشفه را برای طرف توضیح داد، من نمی دانم. بعد اگر سعی کردید توضیح بدهید و خوردید به دیوار، شخصن باید بگویم نباید خیلی دلخور شوید. چون طبیعی است که در یک بیست دقیقه ای که یک نفر انتظار دارد همه ی حواستان بهش باشد و شما بزنید به صحرای کربلا و بخندید و سعی کنید قانعش کنید که این خنده دار بود و باید برای او هم روند سیال ذهن شما حتی در آن موقعیت هم جالب باشد، کار عبثی کردید. بعد می خواستم پیشنهاد کنم توضیح ندهید. چند کلمه محبت آمیز بگویید یا حالش را بپرسید یا شوخی کنید حتی و به روی خودتان نیاورید که در صحرای کربلا بوده اید. تجربه ی آدم شادمانی مثل من نشان می دهد که گفتنش برای با ظرفیت ترین آدم های جهان هم دلخور کننده است.

بعد من می خواهم همین جا اعلام دلسوزی خود را برای کسانی که نمی دانند من از چه حرف می زنم اعلام کنم. بعله.

مامان جان اگر تا این پایین آمدی، که با تقریب خوبی آمدی، سکوت پیشه کن. (ردیف دندان ها)

* پینک ال راک استار

2009-07-03T22:48:00.000+04:30

یک سال پیش تابستان من این را نوشتم. حاضرم دوباره همین را بنویسم. الان هم نظرم عوض نشده. به ویژه درباره ی عصرش.

2009-07-03T13:49:00.000+04:30

غافلگیر

آدم گاهی خودش را هم غافلگیر می کند. بدجور هم غافلگیر می کند. یک کارهایی می کند که هیچ ربطی به بقیه زندگی ش ندارد. یعنی ماجرا این است که در زندگی شب هایی هست که آدم یک لحظه بیدار می شود و متعجب از موقعیتی که دچارش شده، به خودش می گوید: اوه اوه. بعد دوباره می خوابد. بعد که دوباره بیدار می شود، مجددن می بیند که هنوز اوه اوه. هرچند صد دفعه ای که تا صبح بیدار شود، به خودش همین را می گوید. توضیح دیگری هم ندارد. "اوه اوه" موقعیتی است که آدم هنوز برایش توضیحی ندارد.

2009-07-02T18:30:00.002+04:30

رازها یا چرا زندگی لعنتی دستورالعمل ندارد؟

می خواهم یک رازی را برایتان بگویم. همه ی آدم ها رازهای ریز و درشتی دارند. ببینید چه طور دارم تاکید می کنم. دارم می گویم همه ی همه ی آدم ها رازهای ریز و درشتی دارند. رازهایی که نمی توانند با کسی درمیان بگذارند. این رازها می تواند از چیزهای کوچکی شروع بشود تا چیزهای بزرگی را به فناک بکشند. مثال می زنم. سر شانه ی چپ مانتوی شما شکافته است. شما به جای این که سر شانه چپ مانتوتان را بدوزید، هربار این مانتوتان را می پوشید، طوری شالتان را روی شانه تان می اندازید که سوراخ کوچولوی شکافتگی مانتوتان دیده نشود. همیشه جلوی آینه دقت می کنید. به خودتان می گویید این بار که رسیدم خانه بلافاصله اینجاش را بدوزم. حالا کار ندارم که نمی دوزید. مهم این است که سر شانه ی شما شکافته است و شما نمی خواهید دیده شود. پس شالتان را که مثلن پرش با بی قیدی روی شانه تان است طوری تنظیم می کنید که روی سوراخ را بپوشاند. این مثال یک راز ساده است. این راز شما به کسی ضرر چندانی نمی رساند. اگر فاش شود، مثلن یکی با خودش فکر می کند بی قید و بی حواسید یا شلخته اید در نهایت. چیز بدتری پیش نمی آید از این رازی که شما دارید.

اما همیشه به این خوبی نیست. گاهی خطرناک تر است. گاهی ضررهای بزرگ می زند. گاهی مثلن شما در یک شب اشتباهی با شوهر/ زن دوست صمیمی تان بعله. با آدمی که هفته ای یک بار می بینیدش. خب بعد از این ماجرا شما در بهترین حالت تا ماه ها درگیر و شرمنده اید. شما احتمالن تا آخر عمرتان رازدارید و این در صورتی ست که رابطه تان همان شب تمام شود. این که مثلن ماجرا را طوری ادامه داده اید و ماجراها و شب های بعدتری هم اتفاق افتاده است که جای خود. این راز شما را وخیم تر می کند اما بیس ماجرا همان است. بعد گاهی این رازها می شود دروغی که شما روزانه باهاش زندگی می کنید. مثلن توی دلتان می دانید که کسی را دوست ندارید اما هنوز صبح ها که کنارتان بیدار می شود بهش نرم ترین لبخند جهان را می زنید و می گویید صبح بخیر. خب این راز یک فشار مضاعفی به آدم می آورد. این که می دانید کسی را دیگر دوست ندارید، یک راز نسبتن خطرناک است. بعد این ها که من برایتان مثال زدم، نمونه های شکم سیری و عشقی ست.

مثال های فراوان مالی هست مثلن. ماجراهای عجیب و غریب مالی که به سر آدم می آید و آدم همه کار می کند که وضعیت متلاشی حسابش را جمع و جور کند. رایج ترین مثالش آدم های جیب خالی پز عالی هستند. آدم های ورشکسته هستند که توان پذیرش وضعیتشان را ندارند. پس وضعیتشان را رازوار نگه می دارند. وارونه جلوه می دهند. برعکسش هم هست. آن هم فراوان دیدم. آدم های ثروتمندی که کلافه اند از ثروتمند بودنشان. بس که بودن آدم ها باهاشان ربط به ثروتشان داشته همیشه. این که می نویسم ثروت برای این است که منظورم وضعیت خوب مالی نیست. منظورم ثروتمند بودن است به معنی اصیل کلمه. بعد این ها دوست ندارند کسی بداند که بسیار بسیار فلان به خاطر عواقب بیسار. که این می شود رازشان. که سر و ظاهرشان را ببینی خیال می کنی یک لاقباترین اشخاص جهانند اما...

بعد یک دسته ی دیگر، رازهای دیگران هست که آدم می داند و ضررش صاف می خورد به دور و بری هاش اگر فاش بشود. یعنی داستان های محیرالعقول از زندگی دیگران می دانی. این مثلن برای آدمی مثل من زیاد پیش می آید. من نمی دانم چرا یک خاصیتی دارم که آدم ها باهام احساس گوش دارند. بعد منفجر ترین قصه هاشان را برایم تعریف می کنند. خب من هم لابد عشقی به شنیدنش دارم که دائم می شنوم دیگر. این است که همیشه من چیزهای عجیب و غریبی از زندگی تمام آدم های دور و برم می دانم که با تقریب خوبی، کسی نمی داند. این گاهی خوب است. جذاب است. خلاقیت آدم را در نوشتن تحریک می کند و پازل های آدم را زود با هم جور می کند در آدم شناسی اما گاهی بد است. گاهی بدتر است. یعنی مثلن برای منی که توی نروم می رود یکی دروغ بگوید، شنیدن دروغ های آدم هایی که داستان هاشان را می دانم وقتی جایی نشسته ایم و مزخرف می گویند، خوشایند نیست. من این طور مواقع آن جا را ترک می کنم. بعد همه ی این ها را ننوشتم که بگویم چه غلطی می کنم در شرایط عادی.

می خواستم یک چیزی را بگویم که این همه داستان گفتم. من هم رازهای خودم را دارم. من هم ماجراهای خودم را دارم که برای کسی نخواهم گفت. من هم می ترسم که بعضی داستان هام را که برای بعضی گوش ها تعریف کرده م، بچرخد. به گوش دیگری برسد. بعد می خواهم بدانید با این که این همه به این ماجراها فکر می کنی و احساس داری که یک شیوه ی عکس العمل منطقی به موضوع پیدا کردی، گاهی از دستت در می رود. داستان یکی را یک جای اشتباهی تعریف می کنی. عکس العمل اشتباه نشان می دهی. یک کار خیلی کوچک می کنی یا حتی گاهی هیچ کاری نمی کنی و گند می زنی. گند می زنی به راز یک آدم دور و برت.

می دانید اصلن چه می شود؟ گاهی آدم روتختی یکی را به شوخی پس می زند، بی مرض. کاملن بی مرض و صرفن در همین حد و بعد می بیند یکی آن جا لخت و عور خوابیده. آدم چشمش می افتد در چشم آدمی که آن زیر خوابیده، می شناسدش. همه چیز می آید جلوی چشمش. بعد خودش به طرز غیرقابل کمک کردنی، شرمنده می شود. آن آدم بیچاره که آن زیر خوابیده، شرمنده می شود. آدم صاحب روتختی همین طور. همه شرمنده می شوند. آدم از آن جا بیرون می آید. نمی داند چه خاکی توی سرش بریزد با چیزی که دیده. با چشم هایی که دوباره باید بارها و بارها تویش نگاه کند... نگاه کند و به روی خودش نیاورد؟ نگاه کند و به روی خودش بیاورد؟ باید یکی برمی داشت برای این شرایط یک دستورالعملی می نوشت بی انصاف ها. چند میلیون سال زندگی کنید برای همه ی حالت ها دستورالعمل می نویسید؟

2009-06-30T23:15:00.000+04:30

Be yourself is all that you can do

یک. آقای بنجوی دیشب خوابم می آمد نرسیدم بهتان بگویم که چقدر با همه جام همه جاتان را دوست دارم که این آهنگ را خواندید. یعنی من فدای آن فارسی خواندن احمقتان بشوم. یعنی قربانِ خنگِ الاغتان بشوم. ببخش که اندی صورتش این همه گرد و شکل آدم برفی است و من هر وقت هنوز می بینمش یاد بلا و آستین گشاد و یقه ی باز و سیفون کشیدن هاش با کورس می افتم و شرمنده ام. با این وجود دمش گرم. نه؟

دو. "تهران انار ندارد" آن قدر من را خنداند که می توانم بگویم جدن مدت ها توی سینما این همه بهم خوش نگذشته بود. یعنی انتخاب موسیقی. لحن صابمرده و صدای آن آقا صدا قشنگه و خودِ صدایِ من یه آدمِ معمولی هستمِ مسعود بخشی و تمام آن ریزه کاری های مضحک، عالی بود. یعنی آن جا که هی "احتمالن" را جا می انداخت محشر بود. بعد به قول خانوم دوست تازه ی عزیز موتیف هاش معرکه. پرتره ها عالی. یعنی انگار برداری با یک لحن خیلی طنزی پایان نامه بنویسی. انگار کل ماجرا یک شوخیِ جدی باشد. خیلی خب. حالا نیاید من را بزنید که ساختار نداشت و ال و بل. به من چه. من همچین فیلمی ندیده بودم و خوش گذشت و همین و نه بیشتر نه کمتر. دجرگون.

سه. آدم معاشرینی پیدا می کند که کلن لازم است باهاشان با اوهوم و در صورت توافق بیشتر با اوهوم اوهوم صحبت کند. آن قدر باهاشان هوم اوهوم می کنی که ... که چی؟ که مامان آدم می گوید لینک هاشان را بده، ببینم. آقا نجابت کنین. امشب لینک هاتون رو می دم. از ما گفتن. :ی

چهار. گاهی آدم فردا امتحان فرانسه دارد و تنها کاری که نمی تواند بکند این است که فرانسه بخواند.

پنج. بالاخره آدم می آید و توی وبلاگش اعتراف می کند که از شعر لذت نمی برد به طور معمول و جز کلاسیک های دوره خودش، یعنی ف و سین و شین (البته از لحاظ قافیه ح و میم خب همه خوانده اند دیگر) شعری نخوانده اصلن توی زندگیش. بعد اصلن یادش هم نمی آید که قبلن چه طور از شعر لذت می برده. احساس دارد که لازم است دینش را به شعر ادا کند کلن. اما بلد نیست از کجا. گرفتار این هم نیست که حتمن از شعر یک جوری تشکر کند ها. اما احساس دارد که یک پای کار لنگ است که هیچ ناراحت نیست که شعر نمی خواند.

شش. خب بعله یک هوس های تند تب آلودی هم هست که همین جا باز نشده می گذاریمشان تا یک فرصتی تا خودشان با پای خودشان بیایند نوشته بشوند.

هفت. {...} در راستای این که مامانمان گفته خیلی بی پروا می نویسی، این ها را سانسور می کنیم. همچنین از مامانمان دعوت به عمل می آوریم تا به لینک های یاد شده مراجعه و غیره کند تا دست از سر بی پروایی ما که از نظر بقیه محافظه کارانه است، بردارد. هیه.

هشت. جواب آن سوال آناناسی ت بله است. همان که گفتم پیچیده است. پیچیده نیست. من تابش را نداشتم. همین.

2009-06-27T20:40:00.001+04:30

اکنون که قلم در دست می گیرم

حالا که دارم می نویسم از روی این دست خطم، شب شده است. من خانه ام. این دفترم را داشتم نگاه می کردم که چهار تا تیک کارهای انجام داده م را بزنم، چشمم خورد به این یادداشت. نشده بود این جا بگذارمش. مال هفته ی پیش است. الان می شود:

حالا که این ها را دارم می نویسم، نشستم روی صندلی نسبتن راحتی توی دفتر چاپ دیجیتال کهن. این کهن هم از آن جاهایی ست که باید یک مرتبه درباره ش بنویسم اما حالا نه.

چهار تا استند دادم چاپ کنند، سه تاش تا حالا از توی پلاتر آمده بیرون. سومی در واقع هنوز نیامده. هنوز عین زبان سگ تشنه آویزان است. همین حالا هم اولیشان رفت لای لمینیت. این یعنی هنوز من نیم ساعت چهل دقیقه ای باید بمانم.

یک کلمه دارم در مورد احساسم نسبت به پلاتر (و نه فقط پلاتر، هر چیزی که یک چیزی چاپ می کند به صورت عظیم): آبسسد. هیچ کلمه ی دیگری در جهان کلن بلد نیست حالم را توضیح بدهد در مقابل این دستگاه های دوست داشتنی چاپ.

به این ها دارم نگاه می کنم و فکرم پی خراب کاری امروزم است... با کسی که لمینیت می کند این وسط دو سه تا شوخی بی ضرر می کنم. می خواهم کارم را راه بیندازد زودتر. گاهی باید از روش های بدوی که همه جا جواب داده استفاده کرد که پیش برود. هوم؟

به این فکر می کنم که تاری که کوک کردم هنوز صداش در نیامده و من دل توی دلم نیست برای وقتی که صداش را بشنویم. اوایل هفته نم نم صدای تارم را می شنوید. بعد خب همان طور که می دانید مردها یک جایی دارند که در این مواقع که نمی دانند با صدای ناجور یک تاری چه کار کنند، حواله می کنند. پیک می کنند. نمی دانم چه غلطی می کنند به آن جا و ظاهرن تا بوده، جواب داده این روش. ما هم نه که خودمان نداریم، حواله می دهیم از دست چپ به اولین نرینه دم دستمان. از لحاظ کرامت و بخشش البته.

ها... گفتم کرامت، یاد کرامات شیخمان افتادم که پریروزها حسابی آمده بود نشسته بود بیخ ذهنم. از کرامات شیخ پدرسگ ما همین بس که اشتباه نمی کرد. جدی ها. جدی. یعنی این قدر اشتباه نمی کرد که حالم را خراب می کرد. بعد می خواهم بدانم خودتان اصلن تاب تحمل یک چنین شیخی را که اصلن اشتباه نمی کند، دارید؟ ما که نداریم ظاهرن. همین شده که هر چی سرمان را می چرخانیم می بینیم شیخمان دور و برمان نیست. بعد هم که چه می شود کرد؟ پیشامد کرده. دست ما نیست...

بعد در این لحظه تمام حرف هام را مثلن نوشتم، اما نه این که سی چهل دقیقه نوشتنش طول نکشیده، برای همین من ماندم این جوان های کارگر کهن که همه شان یک لهجه ای دارند که نمی شناسم. یک کمی سرم را بالا کردم. پای راستم را از روی پای چپم برداشتم. پای چپم را گذاشتم روی پای راستم. سی ثانیه گذشت. کمکی به گذر زمان نکرد. خب بعد دیدم باز کاری ندارم. این شد که دوباره دارم می نویسم. فکر کنم راجع به کاغذ و بویش و رول و بند زیاد نوشتم. پس افاضه راجع به شان را کنار می گذارم. در همین حد بدانید که من همین جا که نشستم حسابی از بوهایی که به مشامم می رسد رضایت دارم. الان مثلن حواسم پیش کار خرابی م نیست و هی دارم فکر نمی کنم که اگر چه کارها می کردم آن طور نمی شد و هی می بینم چقدر احتمال این که این اتفاق بیفتد کمتر از این است که نیفتد اما همان طور که می بینیم اتفاق افتاده است... گاهی زور درصدهای کم از درصدهای زیاد بیشتر است. بدجنسی ست. نه؟

دلم می خواهد شب بشود و من خانه مان باشم. حوصله آدمیزاد ندارم. دلم می خواهد خانه باشم و ادای این را دربیاورم که پنج شنبه ی رخوت هام رسیده... آهسته... آهسته...

می بینید؟

من تلاشم را کردم و هیچ حرفی نزدم. شما هم هیچ حرفی نشنیدید و لابه لای سطر ها گم و پیدا شدید. هیچ کس عصبانی نیست.

این طوری است.

حاشیه رفتن این طوری ست. تاریخ نشان داده که جواب هم نمی دهد در بلند مدت. منتها مسکن است...

حاشیه رفتن کاری ست که من واقعن واقعن واقعن خوب بلدم.

پ.ن

"حالا که دارم می نویسم" همان "اکنون که قلم در دست می گیرم" است.

2009-06-26T20:06:00.000+04:30

تف

بیا من آدمی نباشم این قدر دگرگون. اه. کلافه ام. هیچ کار نمی توانم بکنم جز این که دمر خوابیده ام توی تختم و از هر کس که رد می شود خواهش می کنم یک کمی بیشتر پشتم را کرم بمالد. پارچه نرم و نولوک ملافه ها هم که کشیده می شود، پشتم می سوزد. حتی می خارد. بعد تا می خارم، می سوزد. بعد تا می سوزد، فحش می دهم.

من دراز کشیدم این جا و دارم حرص می خورم از دست آفتابش که این قدر داغ بود. از دست خودم که این همه گرمم بود و هی پیس پیس به خودم آب پاشیدم و فکر می کردم که طبیعی است که آفتاب گرم باشد. طبیعی کجا بود. اه. من از دست استخر پر کن عصبانیم که آب استخرش این همه یخ بود. اه. بس که یخ کردم از سه ساعت سر جمع چهل دقیقه هم توی آب نبودم. همین شد که این همه سوختم. سوختم؟ کباب آقا. کباب. شانه ها و کمرم تب کرده کاملن.

حالا همین طور دمر خوابیدم. همه ی شرد آیتمزها را خواندم. شده صفر. واقعنی شده صفر. یک کمی هم چرت و پرت تماشا کردم. پشتم هم همه ش می سوزد. اه. من چه طوری فردا را تحمل کنم؟ من چه طوری لباس تنم کنم. یعنی من خوش خیال که فکر می کردم عصر برمی گردم خانه شیتان می کنم ددر دودور می کنم، دمر افتادم توی تختم و کاری ازم ساخته نیست. می فرماد بکشید و فیلان. دروغه. من تکذیب می کنم. چی چی و بکشید؟ اه. اه. تف.

پ.ن

بستنی کوکی کاله و پسته و توت فرنگی و جعفری. جدا جدا نه. همه با هم.

2009-06-24T10:07:00.000+04:30

سر کاری ها – ده یا دل بده به کار... دل بده لعنتی...

من باید یک چیزی بنویسم. شب که می خواهم بخوابم احساس می کنم همه ی ننوشته هام بالای سرم یک ابر درست کردند. یک ابری که هی غلیظ می شود. هی غلیظ می شود. من هی فروتر می روم. فروتر می روم. می دانید... اصلن مثل مه می ماند. منتها سرخوشی گرفتار شدن در مه توی جاده ها را ندارد هیچ. می ترسم این ها را ننویسم، بمیرم.

اما نمی میرم که... می میرم؟

روزها هی می گذرند و من توی دلم به خودم می گویم که من دوباره همان آدم قبلی هستم. یک کارهایی را یک کمی بلد شدم دوباره از نو انجام بدهم. بلد که نه... یک کار هایی را سعی می کنم انجام بدهم.

روزها و روزهاست که خودم را از توی اخبار ترسناکی که می خوانم پرت می کنم توی منحنی ها، فرم ها. لی آت ها. خودم را پرت می کنم لای صفحه های مجله مان. سرم را فرو می کنم توی گریبانم. من حوصله ندارم. من نمی خوام این وضعیت مال من باشد. من پشیزی مسئولیت چیزی را قبول نمی کنم. اصلن من چطور می توانم قبول کنم. من می خواهم توی سینما فیلم ببینم و وسط فیلمی که همه از نگاه کردنشان تلخشان گرفته، خنده م می گیرد. من شرمنده م ولی همینم. خب بعد یک جاهایی هم بود که توی تاریکی آن قدر دندان هام را به هم فشار دادم که احساس کردم فکم دارد می میرد از درد. بعد نمی توانستم دندان هام را به هم فشار ندهم. من مرکز احساساتم خراب شده رفته پی کارش به طور کامل.

بعد بگذارید یک اعترافی بکنم. وقتی می گویم که من تقریبن دوباره همان آدم قبلی هستم، برای این است که دوباره خودم شدم سوژه شماره یکِ زندگانی م. نه که فکر کنید دلم نمی سوزد یا چی هر چی ها... می سوزد. جدی. جدی. ولی احساس می کنم این وقایع مال من نیست. بدجور افتاده م بیرون. نمی دانم چی بشود که دوباره خودم را توی ماجرا ببینم. شاید دیدم. چه می دانم.

یک روزهایی نمی توانستم خبرها را بخوانم. می خواندم و اشک من که جوی روان بود. می خواندم و تمام روز به تمام عزیزانم زنگ می زدم که کجایی. مراقب باش. می خواندم و تمام روز به حالت دگرگون. می خواندم و می ترسیدم.

حالا؟

من حالا هیچ حالی ندارم. هنوز هم می ترسم. زیــاد. فقط دلم نمی خواهد کسی بمیرد. چه معنی می دهد که کسی بمیرد آخر؟ این قدر شرتی زرتی؟ من دلم نمی خواهد هی یادم بیفتد که نمی دانم چه کار باید بکنم.

من می روم می نشینم پشت میزم. من می روم دراز می کشم توی تختم. من لیوان یخ دار را از روی میز برمی دارم. من سیگار آتش می زنم. من به پله برقی سانی می خندم. من می روم مادرم را از خانه مادربزرگم برمی دارم و می رویم خانه. من زل می زنم به این مانیتور... من زل می زنم به این مانیتور...

2009-06-18T11:26:00.002+04:30

خرداد هشتاد و هشت یا من دیگه اون آدم قبلی نیستم ...

از آخرین باری که این جا نوشتم یک هفته گذشته... چه یک هفته ای... نظیرش را نه داشته ام قبلن، نه احتمالن خواهم داشت. من نمی دانم از کجایش بنویسم که همه ی داستان را لااقل از طرف خودم بنویسم. بنابراین چند تا بعلاوه پایین می گذارم که زحمت جمع آوریش را اغلب آیدا کشیده و بیشتر بخش دراماتیک ماجراست و شما اگر خواستید بدانید که تقریبن و نه تحقیقن چه حالی دارم، به آن ها مراجعه کنید.

گذشته از تمام اضطرابی که دارم/ داریم و من یکی تمام و کمال به دور و بری هایم وارد می کنم، می توانم با قطعیت بنویسم که روزهای خاصی را داریم از سر می گذرانیم. خاص نه از لحاظ گودی ماجرا. بلکه از لحاظ هرگز همچین چیزی ندیدن.

من در تمام این سال هایی که این جا زندگی کرده ام، چه مدرسه ای بودم، چه دانشگاهی بودم، چه شاغل بودم، همیشه احساس تنهایی کرده ام. همیشه احساس کرده ام در یک مورد کوچک هم با دور و بری هام اتفاق نظر ندارم. اتفاق نظر نداشتن با آدم هایی که باهاشان زندگی می کنی و نمی توانی وجودشان را انکار کنی، خیلی کار دشواری ست.

دشواری ش همیشه این جا برای من نمود پیدا کرده که وقتی "مثلن" رفتم میان آدم هایی که طبعن باید باهاشان بهتر هم نظر باشم، آن جا هم عذاب کشیده ام از این که حرف هم را نمی فهمیم. نفهمیدن هم دیگر مشکل تاریخی من است و یک چیزی است که من قبولش کردم جوری که هست و بحثی ندارم.

اما ربطش به این روزها چیست؟

ربط مهمش این است که در همین یک مورد من دلم می خواهد بدانم چه کار می کنند مردم. دلم می خواهد میانشان باشم. اگر نباشم احساس می کنم خبط کردم. احساس می کنم تنهایشان گذاشته ام و این در من، در همین من که هرگز مردم برایم اهمیت نداشته اند – حدس می زنم که با تقریب خوبی طی زمان کوتاهی دوباره به حالت قبلم برمی گردم- خیلی خیلی تغییر بزرگی ست. برای همین است که این بیت "پراگماتیسم عشقی" کیوسک از ذهنم نمی رود که "من دیگه اون آدم قبلی نیستم". آدم یک چیزهایی و یک روزهایی به زندگی اش می بیند که زندگی ش به قبل و بعد از آن تقسیم می شود. این ماجرا با تمام ابعادش – که من نمی دانم چقدر است و فکر می کنم باید ماه ها از رویش بگذرد تا بفهمم- زندگی من یکی را تحت تاثیر قرار داد. حداقل می توانم برایتان بگویم که من مردم را دیدم. مردم طبقه ی متوسط را. چیزی که هیچ وقت نخواسته بودم نگاهش کنم. فارغ از مخالفت یا موافقتم با رفتاری که می کنند، نه که بخواهم بگویم خودم را جزیی از آن ها می بینم، اما لااقل می دانم که امروز دارم تماشایشان می کنم. هیچ چیز که نباشم، شاهد هستم. شاهد و نگران.

+ + + + +

2009-06-11T12:54:00.000+04:30

رخوت

ظهر شده. کماکان با لباس خواب حداقلی می چرخم توی خانه. چقدر خانه نشینی پنج شنبه ها خوب و لازم است. یک بشقاب آلبالو نمک زدم آوردم پای اورلاندو. می خواستم استخر بروم ولی تنبلی مگر امان می دهد. ما دو تاییم (من و بشقابه) و شرد آیتمزها و سلکشنی که گاهی دو تا آهنگ بهش اضافه می شود. دو تا کم می شود. معمولن همان است. فوتوشاپه که با یک کار نصفه آن گوشه باز است. کرل که همان جور مانده روی دیتیل آرم شرکت برزنگیانی. صدای آخرین نفر خانه یعنی آقای برادر هم لحظاتی پیش آمد که گفت من رفتم. ماشین که نمی خوای؟ گفتم و نگفتم نه که صدای در آمد. منم و این خانه خلوت و ساکت و کارهایی که مانده. قول هایی که دادم و عمل نکردم این روزها. شرارتی که افتاده به جانم و اندکی نگرانی. نگرانی این جمعه هه که می آید. صله ارحامی که تک جمله تک جمله انجام می دهم و الفی که هفته هاست نرفتم و بابایی که از آدم دلخور است که آدم الف نمی رود باهاش ولی واقعن مگر من چند تا پنج شنبه دارم؟ هوم؟ تند تند تلفن ها را تمام می کنم. دو تا سلام جیمیلی یاهویی می دهم و دوباره دراز می کشم توی تختم. سه تا هورا به افتخار رخوت پنج شنبه ها: هــورا هــورا هــورا...

2009-06-11T01:22:00.001+04:30

اوه اوه یا شهید لاله که منم.

اغتشاش. این کلمه هه که هی شنیدید. من این کلمه را به چشم خودم امروز دیدم. توی خیابان آزادی تا میدان انقلاب. من به چشم خودم آدم های خیلی زیادی دیدم که همه شان یک چیز را نمی خواستند. حالا این که چی را می خواستند، بماند اما این که چی را نمی خواستند خیلی برای من باورنکردنی بود. ماندم چطور این همه ساکت مانده بودند تا حالا. چنان هیجان زده شده بودم که یک ساعت اول افتاده بودم گوشه خیابان هر شعار جدیدی که می دادند از خنده غش می کردم. هی می گفتم وای! نه من این را که الان شنیدم، نشنیدم! باورم نمی شد که مردم توی خیابان ها این ها را گفته اند. اما گروه بعدی می آمد باز می گفت دو دو تا ده تا! بعد می دانید من کلن برای نقل در تاریخ فکر کردم که این دیگه چه شعاری ست!؟ به قول نگ یه کم عمیق فکر کنید... این همه طنز؟ این همه خجسته دلی در شعار ساختن؟ به بچه تان می خواهید بگویید شعار ما بود دو دوتا ده تا؟ بگویید ما با دو دوتا ده تا فلان کارها را که نکردیم؟

بعد دبی می دانید چیست؟ برای رود می گویند دبی. میزان آب به متر مکعب که در ثانیه از یک نقطه رود می گذرد بعد اندازه می گیرند این ها... می شود دبی. بعد دبی خیابان آزادی از لحاظ آدم های جاری در خیابان بر ثانیه در تاریخش احتمالن بی سابقه است. خیلی عجیب... خیلی...

من تمام سعی م را می کنم که اغراق نکنم الان.

بگذارید این طوری بگویم من این همه آدم ندیده بودم با هم شعار بدهند. این همه احساساتی شدن مردم ندیده بودم. آشوب هم ندیده بودم. مردم منفجرشده هم. نیروی انتظامی هم. این همه کاغذ کف خیابان هم... من تا حالا ندیده بودم مردم در ضمن صلح آمیزی، این جور فحش و بد و بیراه. ندیده بودم شجاع شده باشند. ندیده بودم این جور پشت هم در بیایند. من تا حالا توی تظاهرات نبوده ام. هنوز نمی دانم می شود به این ها گفت تظاهرات یا نه. ولی بود دیگر. میلیون میلیون آدم آن جا بود... همه سبز.

آخرین خبرها حاکی از این است که من توی تظاهرات امروز کشته شدم. از خونم هم تا الان دیگه احتمالن لاله دمیده. بعله.

2009-06-08T21:02:00.002+04:30

امان از جو به حالت دگرگون یا خب بله من هم نوشتمشان بالاخره

من همچین چیزهایی که این روزها توی خیابان می بینم، تا به حال توی عمرم ندیده بودم. من اصلن شوکه هستم از چیزهایی که توی خیابان می بینم. من نمی توانم دیده هایم را تحلیل کنم. من می توانم فقط تعریف کنم که چه چیزهایی می بینم. چیزهایی که من می بینم به دو دسته خنده دار و رقت انگیز تقسیم می شوند. من نمی خواهم از چیزهای رقت انگیزی که می بینم حرف بزنم. لااقل حالا حالاها نمی خواهم. شاید یک روزی نوشتم از تمام رقت انگیزی ش...

بنابراین فعلن برو بریم برای چیزهای خنده دارِ جو دگرگونی.

چیز اول: من نمی توانم به هرکسی که روبان سبز بسته و یک ربطی به میرحسین دارد، ویکتوری نشان ندهم. هی ور عاقلم که می داند من اصلن نمی دانم میرحسین کیست و چیست و چرا، می گوید صاف بشین. به روبرو نگاه کن. تو روبان های سبز را ندیدی. چیه دستتو می بری از پنجره بیرون برای موتور سوار سه ترکه! اصلن تا حالا یک نگاه کردی به برنامه هاش؟ یک بار ایمیل های بامی رو خوندی؟ (:ی) بعد ور هیجانی م می گه هی هی! محام محام! موج حمایت از میرحسین که منم. بوق بـــوق بوق بــوق. هی می آید ور هیجانی م خانه به بابایم می گوید من این را خواندم، آن را دیدم، آن را کردم، تو چی؟ می آید چیزهای ناامید کننده ای که دیده تعریف می کند برای بابایم که دلداری بدهد. که بگوید چه کار داری آن ها کی هستند؟ تو کار خودت را بکن. که عدد رقم هایی که دارم من با بابایم که به نظرم خداوندگار تحلیل های سیاسی جهان و عدد رقم های جهان است، فرق کند و بابایم هی ریلکس باشد و من؟ من نه...

چیز دوم: اولین جمله ی هر کسی که باهاش حرف زدم امروز و در محدوده ولیعصر بود، این بود که این جا تظاهرات شده... و من دست خودم نیست هی یاد جمله های کتاب تاریخ دویست صفحه ای دبیرستان می افتم که تویش نوشته بود حرکت خودجوش مردمی. که آدم اصلن نمی دانست پیش از این که تهران این همه مردم دارد. که آدم واقعن اصلن نمی دانست این شهر این همه این همه این همه مردم دارد که خودشان به خودشان جوش می خوردند به اشارتی. شما تصوری از شوکه شدن بنده بعد از دیدن خیابان ولیعصر ندارید. که چیزی که ازش خنده ت می گیرد این نیست که این همه معترض هست و تا راه ندی صدا نمی کنند، از این خنده م می گیرد که به نظرم می آید حرکت خیلی شرتی زرتی و نظام نیافته است و همین جور الکی پلکی ست و حالا شما جماعت نظام دهنده نریزید سرم که مگه کوری ما نظم داده بودیم! اگر هم داده بودید، من ندیدم خب. که من نمی توانم جلوی افکارم را بگیرم که یعنی قبلن هم این جوری بوده؟ همان قبلن دور عجیب؟ به همین خنده داری؟

چیز خیلی خنده دار سوم: همان جور که توی ترافیک مانده بودیم، من و آقای راننده آژانس همراه با هم داشتیم تحلیل های آبدوغ خیاری می کردیم از ترافیک و مردم و احمدی نژاد و میرحسین، یک آقای راننده دوصد شیش، پنجره ماشینش را داد پایین، که آقا آقا موج اف ام شماره فلان رو بگیر! داره گوگوش پخش می کنه!! خب شما نمی دانید که ناگهان چقدر خنده م گرفت دیگر. من هم که مستعد که کسی سوتی بدهد، غش و ضعف کنم از خنده. چنان قهقهه می زدم که آقای راننده آژانس از خنده من خنده ش گرفته بود و ما چنان هرهر کرکری می کردیم که هیچ کداممان برای راننده متحیر دوصد شیش نمی توانستیم توضیح بدهیم که انقلاب نشده و از رادیو گوگوش پخش نمی کنند بلکه کار، کار ترنسفر یکی از همین ماشین هایی ست که کنارت ایستاده و بنده خدا داشته گوگوش گوش می داده و روی موج تو هم آمده. یعنی می خواهم برایتان نه از خنگی آقای راننده دوصد شیش که فکر می کرد اگر انقلاب شود از رادیو همان آن گوگوش پخش می کنند و نه از این که آدم هایی هستند در جهان که نمی دانند ترنسفر چیست، بلکه از جو دگرگونی بگویم که باعث شد با شنیدن صدای گوگوش آقاهه فکر کند انقلاب شده. یعنی نمی توانید تصور کنید که من چقدر بیشتر خندیدم وقتی راننده آژانس سعی می کرد که برای آقاهه توضیح بدهد که انقلاب نشده بلکه این ماجرا صرفن یک ترنسفر ده هزار تومانی ست و انقلاب هزینه دارد (:ی)، این جاهای بحث بود که کف ماشن خودم را می زدم از خنده.

بعد من امروز که از خیابان ولیعصر نبش عباس آباد در ساعت پنج و نیم رد می شدم، یک لحظه مثل اسب گریه م گرفت. از دست این مردم. این مردم دگرگون. آخ آخ هیچی هیچی... حواسم نبود قرار است چیزهای خنده دار بنویسم... چیزهای خنده دار، چیزهای غیر رقت انگیز، چیزهایی غیر از این جو دگرگون...

2009-06-07T11:18:00.000+04:30

سر کاری ها – نه یا More I see less I grow

بالاخره من یک روزی تمام این تنشی که قبل از هربار کار فرستادن به لیتوگرافی و چاپخانه می گیرم را کنار خواهم گذاشت. بالاخره یک روزی من یاد می گیرم که نمی میرم اگر یک چیزی اشتباه شود. بالاخره من یاد می گیرم که برای تمام کارهایم ماکت درست نکنم و انقدر حفظ می شوم همه چیز را که تا به من بگویند شش لت فلان سایز فوری قیافه ی فایلش توی مغز و ملاجم می آید و لازم نمی شود مثل اکابر هی کاغذ ببرم و هی چسب بازی و هی بنویسم جلد، رو، پشت، یک، دو، سه... لازم نمی شود هی بروم سر آن کتاب چاق بسته بندی تا ببینم جعبه ستاره ای گسترده ش چه شکلی ست. جعبه دسته دار ذوزنقه ای چه طوری ست. هربار یادم نمی رود کار را به لبه نچسبانم. یادم می ماند آن نیم سانت کذایی همیشگی را که در برش به فنا می رود. که همیشه آخر سر یادمش می افتد. وقتی که تیف ها را آماده کردم که برود. که لیر ندارد فایل. که مثل مار پله باید چند خانه بروم عقب تر. دوباره از نو همه چیز را جابه جا کنم تا درست شود. دوباره از نو شصتاد تا فایل تیف درست کنم. که هی حواسم باشد که روی قبلی ها سیو کنم. که وقتی این طوری می شود یک هو یک چیز را اشتباهی روی یک چیز دیگر سیو می کنم. که لحظاتی عزا می گیرم و مثل کاتاستروفی برخورد می کنم با ماجرا...

یاد می گیرم وقتی دارم دقت می کنم به یک کاری، مالتی تسک باشم و مثلن بشنوم اگر کسی دارد با من حرف می زند. که وقتی دارم دقت می کنم، انقدر دستمایه خنده ی همه نشوم. که الکی می گویم آره. حتی آره هم نمی گویم. خودم می دانم یک ناله هایی می کنم که یعنی آره و بعدن هیچ یادم نمی آید که به من چه گفتند و من به چی گفتم آره. که بعدن از آن ها اصرار که خودت گفتی آره و از من انکار. که سوژه هه کاملن برایم جدید است بس که گوش نمی کردم.

بس می کنم این وسواس همه جای فایل را جوریدن دنبال باگ. دنبال خطی که از دست آدم در می رود. نقطه ای. کلمه ای. بس می کنم این اخلاق گند را که فایل را که فرستادم از در شرکت رفت سمت لیتوگرافی، هول و هراس برم دارد که نکند فایل آرجی بی فرستاده باشم یک کاره! این را چک کردم؟ آن را چک کردم؟ ایمیج سایزم دقیق بود. چک کردم واقعن؟ نترکد فایلم! که هی برندارم برای همه صدبار توضیح بدهم که دقیقن این کار باید چه طوری چاپ شود. که صد بار به امضای تاییدیه نگاه نکنم. که مطمئن شوم امضاست. الکی نیست. که همگام با بالا رفتن تیراژ شب هم خواب فایل هام را ببینم. که هر وقت بیکار شوم به فایل هایی که فرستادم فکر کنم. بعد در افکارم دنبال گاف هایم در فایل ها بگردم و صبح که می رسم شرکت اولین کارم چک کردن فایل قبلی ها باشد...

بعد از طرفی فکر می کنم که خب شاید هم جدن من تمام نکنم این اخلاقم را. شاید همیشه همین جور کنترلی و تنشی باقی بمانم به تمام فایل هایی که به تمام لیتوگرافی ها خواهم فرستاد. که هر چه بیشتر جلو بروم، کمتر آرامش داشته باشم. که اخلاق کاری م هیچ هیچ هیچ به خونسردی خود واقعی م نشود...