Tribünce

Cilalı Taş Devri Holiganlığı Ve Minik Ebru'nun Gözleri

2008-12-02T02:05:00.003+02:00

Ülkemizde tribün kültürü(!) salladığımız bayraklar, yaptığımız pankartlar ve besteler olarak değil salladığımız döner bıçakları , savurduğumuz taşlar , kırdığımız kafalar , indirdiğimiz camlarla tanımlanacak hale geldi.
Kurbanların ardı arkası kesilmiyor.
Son kurban bir taraftar bile değil.
Daha da acısı o , başına gelenin ne olduğunu anlayabilecek bir durumda bile değil.
Adı Ebru... O küçük bir kız çocuğu... O bir otistik... Onun özel ilgiye ihtiyacı var ve o , ana-baba kuzusu... o bir evlat...
Şimdi Ebru'nun bir gözü sorunlu. Arabanın içindeyken cama fırlatılan bir taş sol gözünü aldı Ebru'nun... Bir çocuğa , bir ana-babaya yapılır mı bu?
Taraftarlığı geçtim , hatta holiganlığı , insanlık bunun neresinde?
Hala akıllanmadık. Akıllanacağa da benzemiyoruz.
Taşı atan cani yakalandı , çeker cezasını ama biter mi bu vandallık?
Bu rezaletin sorumluluğunu bir kişiye , bir tribüne yıkarak biz futbolseverler,biz futbolu sevdiğini zanneden insanlar kendimizi daha ne kadar kandıracağız?
Hepimizin payı var Ebru'nun yaşadığı trajedide.
Bu rezalette tüm tribünlerimizin , medyanın yani tüm futbol kamuoyunun günahı var.
Bu canavarları içimizde biz barındırıyoruz.
Bunları biz nemalandırıyor , biz şımartıyor , biz besliyoruz.
Atılan taş bir masum yavrucağa değil de bir rakip taraftara isabet etseydi taşı atana "helal olsun" denecekti. Ama masum bir kıza isabet ettiği için "yuh" çekiyoruz.
Ne farkı var beyler?
Rakip taraftara bıçak çekip insanları önüne katan kovalayan kişiye "abi , reis" derken , Ebru'ya , Ebrulara , Aykutlara , yani insanlara savrulacak , onları yaralayıp öldürecek taşlara zemin hazırlamıyor muyuz?
Aykut'un tren altında can vermesinden de Özgür'ün öldürülmesinden de , Ebru'nun gözünü kaybetmesinden de hepimiz sorumluyuz.
Şiddete prim veren , renk aşkını şiddetseverliğe endeksleyen taraftarlık anlayışımız devam ettiği müddetçe HEPİMİZ SORUMLUYUZ.

Yönetici Neyi Yönetir?

2008-12-02T01:56:00.007+02:00

Kulüplerimiz kongrelerde yönetici kadrosu seçer , bir de başkan. Ne diye?Yönetsin diye…
Peki neyi? Kulübü mü? Camiayı mı? Gerçekten bu yöneticiler neyi yönetir?
Ülkemizde genelde “sadece kulübü” yönetir , yönetmeye çalışır , kimi becerir kimi de yüzüne gözüne bulaştırır.
Ne yapar kulüp yöneticilerimiz? Futbolcu transfer eder , teknik direktör getirir , gücü yetenler de bunlara ilaveten tesis işine falan girer. Başka? Başka yok…
“Yetmez mi kardeşim , bunları bile yapamayan sürü sepet yönetici var bu ülkede.” demek de olası fakat bu durum fazla sürmüyor. Birkaç sene sonra en küçük bir olumsuzlukta tüm yapılanlar yerle bir olabiliyor.Çünkü bu başarılar temelsiz bir zeminde gerçekleştiriliyor. Devamı yok… Olamaz da… Üstelik bu en iyimser tablo… Daha kötüleri sayıca fazla.

Yöneticiler yıllarca sadece “takım” yönetti. İşin acı yönü , yapayalnız yönettiler. Durum hala aynı.
Fakat bu yalnızlığın mimarı yine kendileri. Üç beş yönetici arkadaşıyla birlikte hem finans hem sportif başarı peşinde koştular… Arkalarında bir kamuoyu desteği olmadan… O kamuoyunu yaratmak adına bir girişimde bile bulunmadılar.

Bir kentin adını taşıyan kulübün yöneticisi olmak sadece kulübün(futbolcu,teknik kadro,kulüp çalışanı) başkanı olmak şeklinde algılandığı için sırtı yerden kalkmıyor kulüplerimizin. Bir şehir kulübünün yöneticisiysen o şehirde futbol adına ne varsa senden sorulmalı.
Gündemi sen belirlemelisin.
Futbol kamuoyunu sen yönetmelisin.
Camiaya sen el atmalısın. Camia dediğimiz olgu kulüp binasının kapısından ötede. Camia , medyasıyla , sivil toplum kuruluşlarıyla,belediyesiyle,mülki erkanıyla ve en önemlisi o şehrin sokaklarını arşınlayan halkıyla koskoca bir kitledir. Kısacası , şehrin kendisidir camia…
Yöneticinin futbolcu transferinden , hoca getirmekten , tesis ve para peşinde koşmaktan çok da önemli bir görevi vardır: kulübü şehre mal etmek…Şehri , adını taşıdığı kulübün taraftarı haline getirmek. Bir şehrin en büyük sivil toplum örgütüdür bu başarıldığı zaman ve önünde hiçbir güç duramaz.

Bizim yöneticilerimiz ne yaptı yıllarca? Taraftar bulabilmek için bedava kale arkası biletleri verdi birkaç yüz tane. Gelin , takımımıza destek verin dedi. Birkaç yüz kişi ile başlayan tribün desteği her ne hikmetse yıllardır o bilet sayısını geçebilmiş değil. Geçemez de… Bedava taraftarlık ve beleş bilet , kimileri için bir ranttır.Bu rantın yiyicileri model olarak bellidir ülkemizde. Bedava biletin müşterisi taraftar falan değildir. Bunlar takımın değil yöneticilerin taraftarıdır.Bunlar geçici ve tehlikeli önlemlerdir. Bir kentin takımına böyle sahip çıkılmaz. Böyle bir uygulama yönetimleri daha da yalnızlaştırır.
Yönetimler boş tribünlere oynamak yöreni o tribünleri doldurmak hatta bu doluluğu gerçek taraftarlarla sağlamak zorundadır. Her maç sonrası ve öncesi ağlak ağlak “taraftarlarımızı takımı desteklemeye çağırıyoruz” beyanları vermek zorunda kalmamalı.

Kentin adını taşıyan kulübü kente mal etmek adına uzun vadeli bir projesi yok yöneticilerimizin. Hiç olmadı.
Sadece kulübü yönetmeyi yöneticilik zanneden yönetimler camiayı yönetmeye talip olmadı. Olamazdı da çünkü ortada bir cami yok. Önce camiayı yaratacaksın. Yani kentini taraftarın yapacaksın.Kentin kendisi bir camia olacak ki sonra da o camiayı yöneteceksin.

Kenti tamamen taraftar yap , kulübün arkasında olsun. Tribünlerin apaçilerin zulmünden kurtulsun.
Ürün satışın artsın.
Gişe hasılatın yükselsin.
Kombine satışın artsın.
Arkasında on binlerce taraftar olan bir kulübün lobisi de güçlü olur. Kimse kolay kolay senin hakkını yiyemez.
Fakat bu , her maç öncesi belli kişilere birkaç yüz bedava bilet çıkarmakla , deplasmanlara ücretsiz otobüs sağlamakla olmaz.
Projeler geliştireceksin. Kısa değil uzun vadeli projeler…
Okulları boş bırakmayacaksın.
Medyayı yönlendireceksin.
Sivil toplum kuruluşlarıyla organize çalışmalar yapacaksın.
Futbolcularını şehrin dışına yaptırdığın tesislere hapsedip halktan kaçırmayacaksın.
Adam gibi storeler çalıştıracak , bu storelerde İstanbul takımlarının formasını satmak gibi cahillikler yapmayacaksın.
Kulübünü , futbolcularını,renklerini,stadını,kulübün ve şehrin adını bir cazibe noktası haline getireceksin.
Kimse parasıyla kötü bir malı satın almaz.
Kimse sahiplenmediği bir rengin peşinde koşmaz.
Kimse taraftarı olmadığı bir kulübün başkanının arkasında durmaz.

Yönetirsin… Ama sadece kulübü… Kulüp binasının kapısında biter yöneticiliğin yalnızsan.
Yalnızsan ezilirsin.
Kulübün de ezilir sen ezilirsen.
Yalnızsan bir müddet sonra yönetemez hale gelirsin.
Birkaç başarısızlıktan sonra kendi yarattığın canavarlar tarafından medya ve tribünler önünde aşağılanırsın.
Yaptığın güzel şeyler bir anda unutulur.
Anlarsın ki aslında hiçbir şeyi yönetememişsindir.
Yönettiğin şey sadece koltuğundur.

Cemil Meriç usta ne güzel demiş:

“Havarilerini yaratamayan bir İsa’nın yeri tımarhanedir , tarih değil!”

Endüstriyel Futbol mu Dediniz?

2008-11-25T03:56:00.001+02:00

Pisburun

2008-11-25T03:51:00.005+02:00

Çölde Sağanak...

2008-11-25T02:52:00.002+02:00

TSL'de 9 maç toplam 12 gol.
8 maçta toplam 5 gol.
1 maçta 7 gol:Denizlispor(4) - Bursaspor(3)
Denizli'de birçok ilde olduğu gibi yağmur vardı ama sahada da gol sağanağı.
İlk yarı oynanmasa da olurmuş: 0-0
İkinci yarı tam bir ömür törpüsü. Her iki tarafı duygusal yönden doldurup doldurup boşaltan bir gol düellosu. Son gülen Denizlispor oldu.
Goller güzel... Ne kadar sevinsek az ama madalyonun diğer tarafı pek iç açıcı değil: Yenilen 7 gol.
Denizlispor defansta tel tel dökülüyor: İki haftada 6 gol yemiş. Üstelik ikisinde de 2-0 öndeydi.
Roman ve kaleci Cenk'i hesaptan düş , geriye tam bir elek kalıyor defanstan yana.

Beni asıl şaşırtan Güvenç Kurtar oldu. Özellikle defansif önlemlere öncelik tanıyan hoca , maçın tek yarısında kalesinde 4 gol gördü ve önlem alamadı. Bunu Denizlispor forvetlerinin yeteneğine mi bağlayalım Bursa defansının boşluğuna mı?

Halef Selef

2008-11-25T02:45:00.003+02:00

Denizlispor ve Bursaspor'un yolları sık kesişmeye başladı.
Bursa'nın kadrosunda Denizlili Yenal ve Veli vardı.
Yusuf Şimşek Bursa'nın yeni , Denizli'nin eski kaptanı.
TD'ler ise halef selef... Güvenç Kurtar geçen sezonki takımına karşı Bursa'nın başındaydı , Ümit Kayıhan da yıllar önce yönettiği takıma geri dönmüştü.
Güvenç Kurtar'ı sever Denizli tribünleri... Ümit Kayıhan şimdilik soru işareti. Halef , şimdilik selefi aratıyor.

Acı Çekmek Özgür'lükse...........

2008-11-22T00:35:00.002+02:00

"Acı çekmek Özgür'lükse , Özgür değil aslında hiç kimse!
Çünkü ateş sadece düştüğü yeri yakar. Aramızdan ayrılan sadece Özgür'dür. Acı olan da budur.
Üzüldük... Hem de çok... Fakat çok değil birkaç hafta sonra eski atar giderimize devam edeceğiz ve Özgür kardeşimiz "tek başına ölmüşlüğün" , o ibret alınmamışlığın sıradan bir örneği haline gelecek. Aykut da ölmüştü. Ne değişti? Değişen bir şeyler olsaydı gerçekten Özgür kardeşimiz bugün hayatta olurdu.
"Hepimiz Özgür'üz!"
Hayır , değiliz... Özgür, aşık olduğu renklerin peşinden giderken tek başına değildi belki ama ölürken "tek başınaydı."
Cenazesindeki ortamı , arkadaşlarını,sevenlerini ve ailesini gördüğümde gözyaşlarımı tutamadım ama ben "Özgür değilim" ; çünkü o mermiyi ben yemedim. Benim anam ağlamadı. Ben değilim o tabutun içindeki. Benim Özgür olmama imkan yok. Hiçbirimiz Özgür olmayalım bundan sonra mümkünse. Aykut olmayalım.
Aşık olduğu renklerin peşinden koşan insanlar bir hiç uğruna ölmesin/öldürülmesin.

Bugün Evladınıza Bir Atkı Alın…

2008-03-11T02:38:00.001+02:00

Bugün Evladınıza bir atkı alın.

Rengi yeşil-siyah olsun.

Ona kimliğinde yazan doğum yeri ibaresinin anlamını anlatın.

Bu kentin bir sakini değil sahibi olması gerektiğini anlatın. Bu kentin değerleri olduğunu , kendisinin de bu değerlerle beraber yükseleceğini yine bu değerlerle beraber alçalacağını anlatın.

Ona Denizlispor’un bu kentin en büyük markası olduğunu , Denizlisporlu olmanın utanılacak bir şey olmadığını anlatın.

Anlatın işte dilinizin döndüğünce… Denizli’de doğmakla Denizlisporlu olunamayacağını , bunun için karşılıksız bir sevgi , bağlılık gerektiğini anlatın.Bir atkı alıp o atkının sadece bir atkı almadığını özel bir anlamı olduğunu anlatın.

Bugün evladınıza bir atkı alın.

Rengi ne siyah-beyaz,ne sarı-kırmızı,ne sarı-lacivert olsun. Yeşil-siyah olsun rengi…

Siyahı futbolun kurulu baronlar düzenine isyanı , yeşili ise bu ihanet çemberinden kurtuluşun ümidi olsun. Yeşillerin en güzeli , siyahların en delikanlısı olsun… Denizlispor atkısı olsun.

Bugün evladınıza bir atkı alın.

Belki şampiyonluk göremeyecek. Belki milyonları bulmayacak içinde bulunduğu kitle.

Ardında bir medya imparatorluğu da olmayacak. Ama milyonların bir koyun gibi güdülmeye çalışıldığı bir kumpasın içinde çobanlara “Beni güdemeyeceksiniz” diyebilme adamlığını sergileyecek. Bu farklılığın şerefini yaşayacak bir ömür boyu. Belki bir atkı değiştirecek bu kör kaderi.

Bugün evladınıza bir atkı alın.

Onu şehrin sokaklarında gururla taşısın.

Belki onu görenler garip garip bakacak , belki kimi de kendisinden utanacak.

Belki evladınızın boynundaki atkı birilerinin aklını başına getirecek ve feodal baron kulislerinin oyuncağı olmaktan vazgeçip onlar da aynı atkıyı taşımanın şerefini tadacaklar.

Bir , iki , üç , beş derken binleri bulacak belki sayıları.Yeşil-siyah atkılar artarsa eğer bu kentin sokaklarında bilin ki evladınıza aldığınız o tek atkının marifetidir bu gurur tablosu.

Bugün evladınıza bir atkı alın.

Evladınız yoksa kardeşinize , yeğeninize o da yoksa mahallenizden küçük bir çocuğa alın.

Rengi yeşil-siyah olsun.

Yeşillerin en umut vericisi , siyahların en delikanlısı olsun…

Denizlispor atkısı olsun.

Denizlisporlu Dediğin , Kolay Kolay Yetişmez…

2008-03-11T02:24:00.001+02:00

Zor iş yerel taraftarlık. Netameli uğraştır.

Fedakarlık ister…

Bir tarafta İstanbul’un üç derebeyi , bir tarafta mensubu olduğun kentin takımı…

İstanbul üçüzlerine angaje olmak kolaydır. Hazır başarı var , üçte bir oranında yüksek bir ihtimal şampiyonluk şansın ve bu başarının sonunda elde edeceğin manevi haz da cabası.

Tüm medya da arkandadır. Senin adına her hafta her gün her saat seni , çoluğunu çocuğunu tüm Türkiye’yi propaganda yağmuruna tutarlar. Bu açıdan baktığında zaten ligde sadece üç takım vardır , diğerleri hiçtir , yoktur… Onların yegane görevi , İstanbul baronluğunun haftada bir göstermelik rakibi olup , figüranlığını yapmaktır. Esas oğlanlar sahaya çıkacak ve bu adı sanı bilinmez kötü çocukları bir güzel benzeteceklerdir. Senaryo böyle yazılmıştır. Arada bir kötü çocuklar , yaldızlı jönlerimizi döverlerse zaten tüm hafta federasyon ve hakem kurulu topa tutularak pişman edilir.

Peki yerel kulüplerimiz ne yapar bu olumsuz gidişatı durdurmak için? Koskoca bir hiç…

Tribün desteğinin azlığından hatta hiçliğinden dem vurup maçlara davet ederler. Davete icabet de edilir ve o tribünler doldurulur kimi zaman ; peki nitelikli bir çoğunluk mudur bu?

Hatta çoğu kez dile getirip tribünlerin taraftar değil seyircilerle doldurulduğuna dikkat çekeriz bazılarımız. Beğenmeyiz tribünlerimizin bu halini. Gerçekten beğenilecek bir tarafı yok , bunu kabul ediyorum ; ama taraftar dediğin de kendiliğinden kıracına yetişmiyor ki.

Denizli diye bir şehir varsa ve bu şehrin Süper Lig’de alnının akı Denizlispor gibi bir markası top koşturuyorsa her Denizlili Denizlisporlu olmalı ve bunu bir şeref gibi etiket olarak taşımalıdır. Taşımalıdır da bu nasıl olacak peki? Birçok kentte olduğu gibi bu kent de genelde üçüz taraftarıyla dolu. Birçok Denizlili Denizlisporluluğuyla değil FB/GS/BJK’li olduğuyla övünüyor… Denizlispor’u bir Denizlisporlu olarak bu kentte takip eden gerçek taraftar sayısı komik derecede az. Kulüp yönetimlerinin öncelikle bu soruna bir çözüm bulmaları gerekmektedir.

Tribünleri küme düşen bir kentin takımını bu ligde uzun süre tutamazsınız.

Öncelikle Denizli kentinde Denizlispor taraftarının sayısını yükseltecek işler yapmalı bu yönetimler.

Taraftar profili yaratmak ve bunun sayısını yükseltmek bir projedir ve uzun soluklu bir eylemdir. İstanbul üçüzlerinin propagandasıyla yüz yüze bırakılmış insanların kendiliğinden sadece Denizlispor taraftarı olmalarını beklemek safdilliktir. Tribünlerin ve kentin nabzını tutan birçok insan var bu kentte. Kulüp yönetimleri hakimiyeti kaybetmemek koşuluyla bu kesimlerin sesini dinlemeli ve ortaklaşa bir projeye imza atmalıdır.

Belli zamanlarda insanlara bedava bilet dağıtarak ya da “maçlarımıza gelin , bizi yalnız bırakmayın” beyanatlarıyla koskoca bir kenti Denizlisporlu yapamazsınız.

Yaşını başını almış koca koca adamların , genç kızların bile üçüz formalarıyla rahatça dolaştığı bir kentte yeşil-siyah atkı takan birine bir ucubeymiş gibi bakılmaya başlanmışsa o kentin kulüp yönetimleri ve medyası elini başının arasına alıp derin derin düşünmeli ve “biz nerde hata yapıyoruz?” demelidir.

En kötüsü de bu durumun bir “utanç” olduğunun farkına varmamaktır.

SIRADAKİ AYKUT GELSİN !

2008-02-18T03:56:00.002+02:00

18 Şubat 2007.....
Saat:15.30-Adapazarı Tren Garı

15 sevdalı , trenle İstanbul'a Fenerbahce maçına Sakaryaspor'unun peşinden, armasının peşinden gitmek için trene binerler.Adapazarı'ndan kalkan tren 16.oo civarı İzmit'e varır.İzmit'e geldiklerinde kendini bilmez 2-3 kişi treni taşlamak ister ancak polis tarafından uzaklaştırılır.Daha sonra tren Derince'ye geldiğinde taşlanır.Bu taşlama sırasın bir cam kırılmıştır.Bakıldıgında 2 dakika önce orda olan AYKUTUMUZUN trenden düştüğü anlaşılır...Nedeni hala belirlenememiştir.Ve olayın faili meçhuldür !

Ağır yaralı şekilde hastaneye kaldırıldıgında artık çok gec oldugu anlaşılır...

Seni Toprağa Değil Kalbimize Gömdük Be Aykut'um....
(Tribündergi/Nikolovski)

Aykut şimdi maalesef aramızda değil. Onu geçtiğimiz yıl bu vakitler kaybettik.
Bir renge gönül vermenin , bir tribüncü açısından kutsal bir çilenin bedelini canıyla ödedi kardeşimiz.
Haberi alan birçok tribüncü olarak çok üzüldük , içimiz yandı.
Tatangalar yönetimi sıcağı sıcağına sağduyulu bir çıkış yaptı ve "Tatangalar'ın düşmanı yoktur" sloganıyla bu anlamsız iğrenç kavgaların son bulması için insanları sükunete davet etti. Birçok tribünden taraftar buluştu Adapazarı'nda.Birçok atkı havaya kalktı ve "Bu son olsun , Başka Aykut'lar ölmesin artık" dedi.
Fakat olmadı... Beceremedik...
Hala birbirimizi kırıp geçiriyoruz tribün ahalisi olarak.
Birbirimizin üzerine taşlar yağdırıyor , koro halinde küfürler savuruyoruz.
Hala en delikanlı mahalle bizim mahalle teranesindeyiz ama hiçbirimiz anlayamıyoruz : "Hepimiz aynı mahallenin çocuklarıyız."

Aklımızı başımıza almamız için daha kaç Aykut'u kurban vermemiz gerekiyor? Hepimiz biliyoruz ki Aykut ilk değildi ve bu kafayla son da olmayacak.

Yoksa yalan mı gözyaşlarımız?
Temelinde "kendinden olmayana nefret" harcıyla karılan bu takım sevgisi gerçekten de bir sevgi midir?
Atarlara giderlere devam eden tribünlerimiz aslında farkında olmadan bir mesaj veriyor futbolun tanrılarına: "SIRADAKİ AYKUT GELSİN !"...
Farkında mıyız?

En eski futbol topu...

2007-12-29T01:32:00.001+02:00

İlk resimdeki topun 450 yıllık olduğu söyleniyor. Nerden nereye...

Kimsiniz Ulan Siz...

2007-12-20T21:48:00.000+02:00

Çetrefil bir şeydir bu Anadolu takımı taraftarlığı.
Kitleler futbolun acımasız çarkının dişlileri arasında afyon yemiş meczuplar gibi zafer ve şampiyonluk naraları atarken digitürk kahvelerinde, aynı kentin izbe köşelerinde ,varoşlarında aykırı sesler yükselir.Kimilerine göre kulak tırmalayıcı , nahoş , alışık olunmayan , sıra dışı sesler.Besteleri tanıdık olsa da farklıdır güfteleri.Bambaşka bir dünyanın bambaşka bir zihniyetin şarkılarını söylerler.Yerel tribün tayfasıdır bunlar : Anadolu takımı taraftarları…

İçinde zengin çocukları bile olsa zihniyetleri varoştur. Onlar , günümüz futbol düzeninin soylarını kurutmak istediği “son mohikanlar”dır.
Onlar boyalı medyanın ve cilalı yazıların tribün teröristi ilan ettiği şehrin serseri güruhudur.
Kentin “kötü çocukları”dır onlar.
Onlar olmasa tribünlerimiz ve futbol imparatorluğumuz güllük gülistanlık olacak.
Çünkü onlar egemen güçlerin üç rengini reddediyor. Düzene “yan çiziyor”.
Maç günü digitürk kahvelerine gidip kendilerine para kazandırmıyor.

Borazanlık yaptırdıkları , kendi zaferlerini pompaladıkları gazetelerini satın almıyor.
Bunlar ne cahil ne kültürsüz insanlar ki tvlerde imparatorluk takımlarının maçlarını , bunların yorumlarını izlemiyor.Bu da yetmiyormuş gibi mailler yoluyla “hani bizim maçlarımız” diyerek canlı yayınlarda sorun çıkartıyor.
Olmaz böyle taraftarlık , böyle futbolseverlik olmaz , futbol böyle sevilmez. “Neyi seveceğinize biz karar veririz”

Bunların alayı “arıza”dır. Kafaları çalışmaz bunların. Menfaatlerini bile düşünmekten acizdir bu holigan bozuntuları. Yahu biz bunlara hazır şampiyonluk tarihleri , hazır zafer sayfaları ve her yıl şampiyon olma garantisi veriyoruz. Hazır başarının psikolojik rantını sunuyoruz ama onlar bunları reddedip derme çatma bir yerel tribüncülükle bize kafa tutuyor. Kimsiniz ulan siz!

Evet… Kimiz ulan biz?

Seni Unutmadık !

2007-12-15T01:55:00.000+02:00

Soğuk bir aralık gecesiydi ve sen bizi bırakıp gittin.

Mezarında rahat uyu Doğan Seyfi(Atlı)... Biz seni unutmadık...

ANADOLU KARDEŞLİĞİ Mİ ÜÇÜZ DÜŞMANLIĞI MI?…

2007-11-26T18:53:00.000+02:00

Son yıllarda bir tavır söz konusu tribünlerde : Anadolu kardeşliği , Anadolu birlikteliği…

İstanbul’un üçüzlerine karşı diğer kulüp taraftarlarının geliştirdiği bir söylem bu. İstanbul takımları karşısında “hakkı yenilen , ezilen , adaletsizliğe uğrayan” ya da böyle olduğuna inanan insanların ortaya koyduğu bir ortak duruş. Bu ortak duruşta “kardeşlik” söylemidir kafaları karıştıran. Kardeşlik , içinde sevgi , saygı , hürmet barındırır. Gerektiğinde kendi hakkından feragat edebilme fedakarlığı barındırır. “Kardeşlik” söylemi abartılı kaçtıysa eğer “birlik , birliktelik” kavramlarına bakalım. “Birliktelikte ortak bir duruş vardır birçok şeye. Asgari değil ekseri müşterekler söz konusudur. Peki bu tribünler/kulüpler arası “kardeşlik,birliktelik” duruşu ne kadar samimidir? Kardeşlik , birliktelik , ama nereye kadar?

Ortada bir gerçek var : Bu ülkede şampiyonluk adayları sezon başında bellidir. Üç takım vardır ve şampiyonluklar tenis topu gibi bunların arasında gidip gelmektedir. Bu takımların sezon başındaki kategorisi “şampiyonluk adayları”dır.

Anadolu takımları ya da bu üçünün dışındakilerin kategorisi de genellikle kümede kalmak , durumu biraz iyi olanların da “Avrupa kupalarına kalabilmek”tir. Özellikle düşme hattından kurtuluş ile Avrupa kupaları sıralaması arasındaki geçişler anlık ve belirsizdir. Ligin bitimine beş hafta kala düşme korkusu taşıyan takım lig sonunda Avrupa kupasına katılabilme çizgisine kadar gelebilirken beş hafta kala Avrupa kupalarına katılma hedefindeki takım sezon sonunda kendini kümede kalma savaşında bulabiliyor. Sadece üç takımın kaygısı değişmiyor. Bu üç takımın dışındaki hemen hemen tüm takımlar aynı kaygıyı bir şekilde yaşıyor lig boyunca. Ben de soruyorum : Kaygısı ve kategorisi bambaşka olan iki zihniyetin olduğu bir ortamda neyin kardeşliği ve nasıl bir ortak duruştur bu?

Benim bir Denizlispor taraftarı olarak (şampiyonluk hedefim olmadığı sürece) rakibim diğer Anadolu takımlarıdır. Kümede kalmak için yine kendi ayarımda başka bir takımı/takımları yenmek , onları ligin dibine göndermek zorundayım. Üçüzlerden biri kaybettiği zaman sadece “şampiyonluğu” kaybeder ama yine bu ligdeki varlığını sürdürür. Onların bu ligde bir “var olabilme” sorunu/kaygısı yok. Biz kaybettiğimizde bu ligdeki varlığımızı kaybederiz. Bizim yaşanması muhtemel acılarımız daha yaralayıcıdır. Çünkü bizimki can pazarı.

Bu ligde sürdürdüğümüz bir can pazarı olduğu sürece dostluklarımız ve iyi niyetlerimiz de gelip geçici olacaktır. Bu rekabet kendine daha sert bir uzantı buluyor tribünlerde. Küfürleşmeler , taşlamalar, kavgalar vs vs… Sonuç : Tribünler arası husumet. Al sana kardeşlik… Al sana birliktelik…Peki “ortak düşmanlarımız” olan üçüzler ne alemde? Onların umurunda bile değilsin sen. Onlar ligin tepesinde bambaşka bir kavganın ortasında. Hani ortak duruş nerde? Ayılmak lazım…

“İyi de kardeşim , bu ortak duruşu yanlış anlama. Gasp edilen haklarımız konusunda bir Anadolu takımının diğer bir Anadolu takımına İstanbul takımları karşısında destek olmasıdır söz konusu olan” diyebilirsiniz. Gerçekten dışardan bakıldığında mantıklı geliyor bu gerekçe. Ama samimi değil… Neden mi?

Konya-Fener maçı ve Anelka eliyle gol atmış , Konya gerçekten bir haksızlığa maruz kalmış. Böyle bir durumda Fenerbahçe hariç tüm kulüplerden aynı ses yükselir : “Adaleeeeeetttttt”

Sırf Anadolu takımları itiraz etmez ki buna,diğer İstanbul takımları bile itiraz eder. Ama bu itiraz da sahtedir , göstermeliktir. Konyaspor’u düşündüğümüz ,onun hakkını savunmak istediğimiz için karşı gelmeyiz bu adaletsizliğe. Diğer İstanbul takımları , “Aynı adaletsizlik rantından biz de isterük” anlamında itiraz eder. Çünkü bundan nemalanan , şampiyonluk yarışındaki rakibidir.

Peki Anadolu takımları? Onların itirazı da korkudandır… Konyaspor’u düşündüklerinden değil. “Aynı adaletsizliğe biz de uğramayalım aman Allah korusun , şimdiden önleminizi alın” kıvamında bir mesajdır vermek istedikleri. Yoksa Konyaspor’un kaybettiği üç puan aslında hepsinin işine gelmiştir. Bir Anadolu takımının düşme kaygısı olmayan başka bir takımdan kopardığı puan , diğer Anadolu takımları için bir dezavantajdır. Dışardan “Adalet isterük , Konya’nın hakkını yemeyin” diye bağırırken kendi içimizde “İyi yırttık , Konya Fener’den puan alsaydı üstümüze çıkacaktı , biz de ligin daha da altında kalacaktık. Şimdi en azından eşitiz.” diye düşünen kaç kişi vardır kim bilir. Bu basit bir örnektir ve hemen her takım için geçerlidir.

Düşmanlık tohumu ekmek değil amacım. Sadece kendimizle yüzleşelim. Aslolan “iyi niyettir”.Mücadele edeceksin. Kendi kulübün için her şeyin en iyisini yapmaya gayret edeceksin. Diğer kulüplere kin beslemeyeceksin. Ama “Anadolu kardeşliği” gibi mantık bakımından sınırları zorlayan bir atraksiyon içine girip de sonra hayal kırıklığına uğramayacaksın. Yani “ayağını denk alacaksın”. Sonra “Hani kardeştik , bize bu kazığı niye attınız?” demeyeceksin.

Bu kardeşliğin özü aslında bir düşmanlıktan beslenir : FB , GS , BJK düşmanlığı… Bu bir kardeşlik hikayesi değil , düşmanlık hikayesidir. “Bu düşmanlığın haklı ya da haksız gerekçeleri vardır.” muhabbetine girmek istemiyorum , ayrıca tartışılması gereken bir konu.

Ayrıca her hafta birbirini taşlayan , bazı zamanlar birbirinin canına kıyan kitleler arasında nasıl bir “kardeşlik” hikayesi uydurabiliriz ki? Buna kim inanır?

Hiç mi yok dost/kardeş olan? Var tabi ki… Ama kulüp boyutuyla değil , tribün boyutuyla. Ankaragücü-Bursaspor , Sakarya-Manisa-Göztepe , Karşıyaka-Karagümrük gibi tribün kardeşlikleri var. Ama bu dostluklar kulüpler bazında bir “ortak duruş/menfaat” bağlamında incelenemez , böylesi de mantıklı olanıdır zaten. İstisnalar kaideyi bozmuyor bu durumda.

Bu çocuğun adını doğru koymak adına yazıyorum bu satırları. Üç takımın dışındaki kulüpleri bir figüran olarak görevlendirip onlara sadece “kümede kalmayı” bir başarı , bir ödül gibi sunan futbol ortamında bundan daha fazlasını beklemek boşuna.

Kaygıları , korkuları ve hedefleri farklı olan iki grup futbol kulübü yaratan bu ülkede bundan daha iyisini beklemek imkansız. Sınırları “güç” ile belirlenen iki mücadele alanı var. Güçlü olanlar ile kendi gücünün farkında olmayanlar arasındaki bu kavgada dostluk olmaz sadece “ortak düşmanlar” olur.

Bu çocuğun adı “Anadolu kardeşliği” değil , “İstanbul/üçüz düşmanlığıdır”. Birbirimizi kandırmayalım.

Daha da iddialı bir söylem geliştirebilirim: “Peki bu düşmanlığımızda ne kadar samimiyiz?”

Bu soruyu da kendi şehir takımının yanında bir de İstanbul takımı tutanlara yöneltiyorum?

Sorgulayalım biraz kendimizi.

Ayna , sadece süslenmeye yarayan bir araç değildir.

2007-11-15T03:36:00.001+02:00

Büyük Kaptan -2006 Denizlispor / Diyarbakırspor

2007-11-15T03:33:00.001+02:00

14 mayıs 2006 - Denizlispor / F.bahçe

2007-11-15T03:05:00.000+02:00

Saracoğlu - kafes(2006)

Denizlispor - Trabzonspor

2007-11-11T03:23:00.000+02:00

Mesai yeni bitmiş , her yanım dökülüyor. Eve zor attım kendimi saat 18’de. “Maç da var bir saat sonra yahu” diyorum içimden… Yemek falan yemeden hemen tribün kıyafetimi çekiyorum üzerime ve stada revan oluyorum. Stada varır varmaz bizim çocuklar tek tek damlamaya başlıyor ilk etapta sonra da Çarşamba pazarında havaya girmiş olan gençler topluca geliyor karşıdan. Karışıyoruz aralarına , kaynaşıyoruz. Kapalıya doğru tezahuratlarla yürüyoruz. İçeride yerimizi alıyoruz.Yan tarafımız Trabzon taraftarına ayrılmış A blok. Yüz civarı Trabzon taraftarı var. Beli ki dışardan katılım yok. Bunlar Denizlide oturan Trabzonlular olmalı diyorum.

Maç başlarken Trabzon taraftarıyla birlikte şehit düşen Mehmetçiklerimize minnettarlığımızı dile getiren tezahüratlar ediyoruz . Sonra herkes kendi tribününe bakıyor. Santrayla beraber üçlü ve bizim maçımızda başlıyor tribünde.

Sözde bağırmayacağım demiştim. Yarın sabah bu dersi nasıl anlatırım kısık sesle demiştim ; ama olmuyor işte. Sabredemiyorum ve dalıyorum gençlerin arasına. 90 dakika gırtlak patlatmacasına… Gol de gelince tadından yenmiyor tribün… Ama son 20 dakika tuz yumurtluyoruz. Uzatmalarda Yusuf çıkıyor sahneye. Gerçi o hep sahnedeydi ama bu defa başka türlü alıyor işte sahneyi.

Defalarca kaçırılan golleri gördükten sonra kaptan , işi şansa bırakmak istemezcesine altıpas içinde 4 Trabzonlu futbolcuyu ipe diziyor ve adına yakışır bir gol atarak bizleri tribünde çıldırtıyor : 2 – 0…

Bir ara Trabzon tribünleriyle hafif bir gerginlik yaşanıyor ama önemli değil , es geçiyoruz… Kazanmışız , bunun haklı sevincini kavgalarla kirletmenin alemi yok diyor ve tezahüratlar eşliğinde çıkıyoruz dışarı.

Sahanın içinde ise başka bir maç var tribünden ayrı. İlk yarı boyunca iyi bir futbol sergileniyor her iki takım tarafından ama golü bulan biz oluyoruz. Zaten golden önce Alyson Santos’un direkte patlayan şutu golün müjdecisi olmuştu. Bunların dışında da pozisyonlar oldu ama başka gol olmadı ilk yarı.

İkinci yarı yine oyunu dengede tutarak başlıyoruz maça fakat son çeyrekte oyunu kendi sahamızda kabulleniyoruz. Bir tür “Çanakkale geçilmez” oyunu oynanıyor sahada bundan sonra. Ersun hoca forvetleri çoğaltırken defans güvenliğini de ikinci plana atıyor. Tabi bunun bedelini de ödüyor. Oyunu kendi sahamızda kabul etmemize rağmen kontralarla defalarca az sayıda Trabzonluyla yakalıyoruz rakip kaleyi. Her ne hikmetse son vuruşlar zayıf kalıyor ve gol gelmiyor. Tehlikeli skor 1-0… Golü atmak kadar yemek de var bu işin ucunda ve tehlike üstüne tehlike atlatıyoruz kalemizde. Defansımız ve Süleymanu etten bir duvar örüyor Trabzon forvetlerine karşı. En çok korktuğum oyuncu Yatara çok da serbest kalamıyor bu maçta. Yaptığı ortalar da defansımızda eriyip gidiyor ya da Süleymanu’nun ellerinde kalıyor. Ama sonuç değişmiyor ve üç puan iki farklı skorla Denizlimizde kalıyor.

Defansımızda yılların ezberi bozulmak üzere. Roman Kratochvil son iki maçtır yedek. Yerine oynayan genç Burak da ağabeyini hiç aratmıyor. Bizim için zor tabi. Alışmışız bir kere Roman’a. O olmadan olmaz diyenlerdeniz. Unutmadığımızı gösterdik zaten. Yedek olmasına rağmen tribünlere çağırmayı ihmal etmedik. Unuttuğumuzu sanmasın. Kulübede otururken bile “bizim Romanımız” o…

Yusuf harika bir oyun sergiledi yine. En az genç futbolcular kadar koştu bugün ama daha önemlisi tüm arkadaşlarını koşturdu. Çok iyi adam eksiltti ve güzel top dağıtımı yaptı… Uzatmalarda attığı gol ise tam jeneriklik zaten.

Maça başlamadan tribüne çağırmıştık onu :”Serhat gelsin bize söz versin” diyerek. Sağ olsun verdiği sözü tuttu ve güzel oyununu bir golle süsledi Serhat.

Takımda büyük umutlarla aldığımız Gökhan Güleç’in dışında sırıtan oyuncumuz yoktu. Gökhan da sağlam mücadele etti aslında ama gol yollarındaki basiretsizliği devam ediyor maalesef.

Trabzonspor da güzel oynadı bugün. Oyunun kontrolünü eline almak için çok mücadele verdi. Özellikle son çeyrekte takımımızın oyunu kendi sahasında kabul etmesiyle baskı üstüne baskı kurarken pozisyon üstüne de pozisyon buldular ama defansımız da etten duvar halini aldı o dakikalarda. Hepsi çok çalıştı ama bugünkü Denizlispor’a karşı istediklerini yapamadılar.

Neticede üç puandır ve bizim olduğu sürece güzeldir.

NİCE ÜÇ PUANLARA…

İftar Topları : 2-0

2007-10-03T04:50:00.000+03:00

İftar Topları : 2-0

Maç öncesi üç puandan pek de ümitli değildim. İyi mücadele ediyorduk ama kötü oynuyorduk. Özellikle attığımız gollere rağmen çok kolay ve saçma goller yiyorduk.

Kayseri de iyi bir takımdı ve bu olumsuz duygularla girdim tribüne.

Maçta oyun olarak beni haksız çıkaran bir durum göremedim. Yusuf sakattı ve oyundu yoktu. Onun yokluğu kendini epey belli etti diyebilirim. Koordine ve aklı başında ataklar gerçekleştiremedik. Maçı kazandık ama bunda en önemli faktör mücadele hırsıydı. Biraz da şans tabi ki…

İlk yarıda Kayseri eline geçirdiği birkaç net pozisyonu gole çevirebilseydi ikinci yarı Denizlispor tuz yumurtlardı. Bir de rakipten Gökhan Ünal gibi bir gol ayağı eksik olunca şans bizden tarafa güldü diyebilirim.

Kayserispor’da göze en çok batan oyuncu Mehmet Topuz’du ama Gökhan olmayınca Mehmet de bir yere kadar dayanabildi.

Değinmeden geçemeyeceğim : Tolunay Kafkas bu Kayserispor’a birkaç beden küçük gelir , erkenden bir tedbir almalarında fayda var.

Bizde özellikle Bülent Ertuğrul çok sırıttı. Bülent haftalardır böyle. Koşamıyor , deparı zayıf , kanat ortalarını yüzüne gözüne bulaştırıyor ve kötü pas yapıyor. Bütün bunlara rağmen bugün direkle karışık dokunduğu vuruşta ikinci gole attığı imza , daha uzun süre Bülent Ertuğrul’a tahammül etme mecburiyeti doğuruyor bize. Ya sabır diyorum.

Takımda genç oyuncular var.. Bu oyuncular , dökülen ağabeylerinin yerine oynamaya başlasalar iyi olacak. Sanırım hiçbiri sahadaki Bülent’ten kötü olamaz.

Kötü oyun bakımından Bülent’in diğer rakibi Fatih Egedik… Bu hafta cezalı olduğu için yoktu sahada Fatih. Kendisini hiç aramadığımızı belirtmek isterim. Böyle devam diyoruz Fatih’e… Mümkünse tribünden katılsın maçlara.

Diğer hoş bir anekdot ise Carlos Alberto’nun oynamayışı. Bizim açımızdan Ronaldinho’nun emitasyonu.. Tabi yüz hatları açısından. Futbol açısından Ronaldinho’nun emitasyonu olsaydı işimize daha çok yarardı. Devre arası kadrodan uzaklaştırılacak futbolcular içinde bize göre ilk sırada … Büyük bir umutla bekliyoruz..

Yusuf kulübedeydi bugün. Aslında iki maç oynamayacağı belliydi. Niye acaba diyorduk ama ikinci yarının sonlarına doğru kenardan sarı kart yiyince anladık sebebi. Yusuf sakat olduğu haftalarda 4. sarı kartın cezasını çekecek. Şark kurnazlığı mı desem ne desem… İnşallah tutar bu numara.

Gelelim tribünlere…

Zayıftı. On bin civarı bir doluluk vardı. Bunda Ramazan ayının payı büyüktü. Maç bitimiyle iftar topu aynı vakte denk geliyordu ve Denizlililer oruçlu oruçlu maç takip etmeyi , iftarı maç bitimi yolda yapmayı tercih etmediler. Canları sağ olsun , ne diyelim , ölen ölür kalan sağlar bizimdir tribünde.

Yine üç bölük halinde üç ayrı yerde destek olundu sahadaki takıma. Bu bölük pörçük durum can sıkıcı. Yönetimin de pek umurunda değil doğrusu. Onlar uyguladıkları saçma bilet-kombine politikalarıyla tribünleri bitirmek için elinden geleni yapıyor ama tribünler de dayanmaya çalışıyor bu sıkıntılara. Başka bir kentte tribünleri bitirmek için böylesine çalışan bir yönetim olsaydı hedeflerine daha erken ulaşırlardı. Gösterdikleri dayanıklılık açısından Denizli tribünlerini takdir etmek gerekir.

Marsilya:2 BJK:0

2007-09-19T07:26:00.000+03:00

Sahada güzel futbol yoktu belki ama büyük bir “mücadele” vardı…Bjk , Çanakkale geçilmez moduyla oynarken futbolun estetiğinden mahrum ama bir boğa gibi azgın Marsilya maç boyu oyunu forse etmeye çalıştı. Tamamen fizik gücüne ve sertliğe dayalı bir oyun bu. İtalyan hakemin de himayesiyle bu sertlik neredeyse saha ortası köteklemeye bile varacaktı ama BJK futbolcularının karşılık vermeye niyeti yoktu. Daha doğrusu cesareti diyelim ; çünkü hakem faul kararlarında ne kadar adilse kartlarda da o kadar adaletsizdi. Aynı faulleri Bjk topçuları yapsaydı maçı 11 kişiyle tamamlayamazlardı. Her ne hikmetse Marsilya oyuncuları tamamladı 11 kişi.

BJK’de Serdar Özkan , Diatta ve kaleci Hakan iyi direndiler. Özellikle Diatta olmasaydı ilk yarı BJK üçlük olmuştu. Diğer bjk futbolcularının adını hatırlayamıyorum nedense , gerçekten sahada var mıydılar?

Marsilya’da futbol adına aklımda kalan sadece iki isim var : Samir Nasri ve Ziani. Nasri’yi ilk defa birkaç yıl önce izledim. Yedekten girmişti oyuna ve hayran kalmıştım bu tıfıla. Keşke bizim üçüzlerden biri alsaydı bu çocuğu demiştim içimden. Şimdi o tıfıl takımının beyni olmuş sahada. Nerden nereye..

Ziani tam bir baş belası. Bu adam faul yapılmadan nasıl durdurulur? Çok güçlü ve bir o kadar da hızlı ama daha da önemlisi hırslı. Birebirlerde özellikle karşı karşıyayken ve yakındaysa Diatta biraz frenleyebildi bu çılgın melezi. Bu sömürgeler de olmasa Fransızların futbol tarihi Platini’nin jübilesiyle nihayete erecekmiş diyesi geliyor insanın.

BJK bu gece bu kadro yapısıyla bu Marsilya’ya bundan daha iyisini beceremezdi zaten. BJK’lilerin Ertuğrul Sağlam’a kızması yersiz. Çıkabilecek en doğru dizilişle sahadaki yerlerini aldılar… Niye çift forvetle başlamadın gibi bir eleştiri de yersiz çünkü bu marsilya , hücumu ve golü düşünen bir kartalın tüylerini tek tek yolup beşleyerek gönderirlerdi bu gece.

Marsilya , yenemediğinizde eleştiri alacağınız kadar kötü bir takım değil neticede. Ribery gibi hızlı bir oyuncusunu gönderen Marsilya , 11 milyon dolar para sayıp Ziani gibi bir deli fişeği almış. Cisse ise dünya futbolunun yakından tanıdığı önemli bir yıldız ve bu takımın santrforu. Genç yetenek Nasri ise bizim kodaman kulüplerimizin cebinden çıkacak üç-beş milyon euroya feda edilemeyecek kadar değerli. BJK’nin durumu malum… Böylesine büyük rakamları BJK , futbolculara değil ancak tazminatlara verebilir. Durum böyleyken adam gibi top oynamadığını bildiğimiz halde bu Marsilya’yı Fransa’da yenememek ayıp değil. Nihayetinde BJK de Real Madrit değil kardeşim. Olacak o kadar.

Asıl büyük tehlike İnönü’de. Kendi evimde oynuyorum , hücum futbolu oynayıp Marsilya’ya çok gol atayım mantığıyla defansı ikinci plana atarsa büyük bir riski sırtlanmış olur Ertuğrul Hoca. Nasri , Cisse ve Ziani üçlüsü defans zafiyeti gösterecek bir BJK’yi İnönü’de sürklase edebilir.

Kısacası , Bjk , “bana ne , bana ne , ben oynamıycam…” modundaydı bu gece zaten oynayamazdı da... Rakibi Marsilya da “kaçışın yok , döve döve de olsa bu maçı alacam.” diyordu. Neticede “pata küte” aldı bu maçı Fransızlar…

Albert Emon , takımının oynadığı sert futbolla ilgili olarak İnönü’de de aynı sert oyunu oynayacaklarını deklare etti maç sonrası. Anlaşılan biçtirdiği futbolcular yetmemiş. Neden olmasın diyoruz , yine aynı hakem gelecekse aynı kütürtü seslerini duyarız. Ama Çarşı tribünlerinin nefesini ve volümünü de düşünmek gerek. BJK taraftarına da büyük iş düşüyor bu maçta. Çarşı kasaplara da karşı…

Çarşı demişken , siyah-beyaz pankart fransada yalnız bırakmadı armayı. Objektiflere takılmış bir Academy pankartı vardı tribünlerde. 100 kadar taraftar varmış BJK’li. Spikerin yalancısıyız.

90 Milyon Euro :1 -- 280 Milyon Euro :1

2007-09-19T06:56:00.000+03:00

Sadece evsahibi değil , deplase bölümde Liverpool taraftarları da yerini almış.

Tribünler dolu , hava hoş , ben TV karşısında fındık-fıstık, çay-sigara modunda keyifli bir maç beklentisindeydim ; ama nafile..

Dökük iki takım ve dökük bir futbol. Porto için belki garip değil bu durum ama Liverpool , Liverpool gibi oynamadı. Adam gibi üç pas yapamayan acemiler topluluğu gibiydi sahada.

90 milyon euroluk Porto ve 280 milyon euroluk Liverpool. Rakamlar Liverpool döver diyordu.Fakat futbol rakamlarla oynanmıyor. Hele ruhsuz hiç…

Porto kaptanının attığı penaltı golüne erken bir kontrayla cevap verdi Liverpool : Gerrard orta , Torres kafa ve Kuyt kafa. Üç top ve fileyle kucaklaşma. Zaten maç da burada bitti. Düşünün , kanat akınları , ortalarıyla tanınan bir İngiliz futbolu ve o İngiliz futbolunun temsilcilerinden biri Liverpool , maçtaki ilk köşe vuruşunu 88. dakikada kullandı.

Pennant gördüğü saçma kırmızıyla tüy dikti geceye. Ama ne değişirdi ki Porto’nun ne gol atmaya hevesi vardı ne de bunu başaracak gücü.

Benitez birkaç beden küçük geliyor bu takımın başına. Birkaç yıl daha kalırsa başta Liverpool İspanyol çiftliğine dönecek.

Ya Gerrard? Bilmem , bu gece gol pozisyonu hariç göremedim böyle bir futbolcu sahada. Gören varsa beri gelsin.

Sol kanat bas bas bağırdı maç boyu. Riise’ye ne oldu?

Porto büyük bir fırsat tepti bu gece. Bu kadar ruhsuz ve beceriksiz bir Liverpool’u bir daha görebilir mi karşısında bilinmez. Liverpool kendi standartlarını hatırlayabilirse İngiltere’deki maçta bu Porto’ya fena kötek atar.

Milan : 2 Benfica : 1

2007-09-19T06:42:00.000+03:00

Andrea Pirlo attığı frikikle köşedeki örümcek ağını temizlerken takımını da 1-0 öne geçirdi. Maçın adamı seçilmesine diyeceğim yok.

Ambrosini’nin bu yaşta sahada ayakta durabilmesi bile bir başarıyken o kendini aşma makamında gol atıyor , attırıyor. Onun yaşındakiler burada TV programlarında kafa ütülüyor.

Sevmiyorum bu adamı. Sevimsiz.... Belki de onu görünce Fatih Terim aklıma geldiği içindir. Terimin ipini çekercesine dışarı attığı penaltı hala aklımda ; ama bu büyük gerçeği değiştirmiyor : İnzagi hala gol atıyor. Bu gece yaptığı yarım vole , Avrupa kupalarındaki 60. golüydü. Gerçi o golde Ambrosini’nin payı daha büyük ama istatistikler sevimsiz İnzagi’yi gösterecek.

Benfica’da tanıdık bir yüz vardı bizim için : Rui Costa.
Aklıma Fiorentinalı günler geliyor.Bir lokomotif gibi takımını sırtlarken İtalyan ve Türk futbol gündeminin önemli simalarından biriydi Rui Costa. Belki de Milan’a gitmemeliydi. Nerden nereye…

Ana Paula Oliveira

2007-09-19T05:50:00.000+03:00

Nerden...

Nereye...

Ana Paula Oliveira... Futbolcu olsanız böyle bir hakeme itiraz edebilir misiniz?
Hele hele yanlış bir bayrak kaldırdığında tribünde olsanız...

Sanal Dünyanın Yalan Tribüncülügü…

2007-09-19T05:35:00.000+03:00

Denizlispor:0

Kasımpaşa:1

Maça gitmedim. Gitmek istemedim ; çünkü olacakları önceden tahmin etmek için müneccim olmaya gerek yoktu: Atar-gider , taşlama-küfür , delikanlılık edebiyatı ve kolpa tribün raconları… Biz astık biz kestik biz şöyleyiz biz böyleyiz… vs vs…

Bir çoğunuza komik gelecek ama sanalda başlayan , sanalda başlamasa bile sanal araçlarla çıkması engellenebilecek bir sürtüşme. Denizlispor ve K.Paşa bu lig tarihinde kaç defa karşılaştı? Ne gibi bir geçmişleri vardı ki? Daha önce neyi paylaşamadılar da bunu maça taşıdılar? Tamamen uyduruk gerekçeler ve “bir düşman edinme” , “düşmanlığın gerginliğin rüzgarıyla etiket sağlama” hevesinden başka bir açıklaması yok olanların.

Denizlispor maç boyu atak oynamış , gol üstüne gol kaçırmış , ama K.paşa bir atakla skoru sağlamış ve üç puanı alıp evine dönmüş. Olay bu kadar basit aslında. Maç burada bitmeliydi. Ama… Ama bitmedi. Zaten 90 dakikanın düdüğüyle başlamamıştı 90 dakikanın bitimini gösteren düdükle de bitmedi bu maç. Asıl mücadele ne yazık ki sahanın dışında gerçekleşti. Ne uğruna? Hangi amaçla? KOCA BİR HİÇ…

Bir tarafta siyasi hınçlarını bir takımın üzerinden çıkarmaya çalışan bir kitle , diğer tarafta ise Kasımpaşa kimliği altına gizlenerek fenerbahçenin , antalyasporun ya da göztepenin atar-gider davasının peşinde olan bir kitle. Hiçbirinin geçerli bir mazereti yoktu bu düşmanlık için.

Karagümrük ile ksk dost , bu iki kulüp de K.paşayla düşman… Denizlispor da KSK’nin dostu olduğuna göre bu denklem K.paşa-Denizlispor düşmanlığını gerektirdi bu kitleler için. Bu ne saçma bir denklemdir. İnsani ilişkiler matematiksel denklemlerle açıklanıp bir sonuca nasıl bağlanabilir.

Bir denklem daha var : K.paşa tribünleri içinde Fenerliler var ve aslen Antalyalı olanlar. Bu iki kitlenin varlığı da bir K.paşa – Denizli düşmanlığı için kafi görüldü. Bu da ayrı bir saçmalık.

Bu eleştirileri her iki tarafa da yöneltiyorum.

Türk tribünleri kaldıramaz bu şiddet yükünü..
Tribünler bitiyor. Özellikle Anadolu tribünleri eriyor.

Bir şeyi daha eklemek istiyorum: Bu yerel tribün forumları adam gibi amaçlara hizmet etmeyecekse , camialar arasında düşmanlıklar yaratacaksa alayı kapatılsın o zaman. Bu sanal cengaverlik dönemi bir son bulsun. Çünkü bu sanal atar-giderin “arkası yarın”ı gerçek alemde tribün savaşlarına ve kan dökülmesine neden oluyor/olacak…

2007-09-14T05:25:00.002+03:00

Kirazlıbahçe - aç tribüncüler :)

Biz geldik , kimse yok muuuuu?

Hoşbulduk dostlar.....