tag:blogger.com,1999:blog-384564222009-10-13T19:03:36.675+03:30yousefhttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854youssefalikhani@gmail.comBlogger131125tag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-23141980374407685312009-09-25T11:19:00.000+03:302009-09-25T19:39:28.531+03:30<div align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Sd8LN9Kq5-I/AAAAAAAADe0/IOa3oMIKhj8/s1600-h/ejdehakoshan_yousef-alikhani.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301485405240701042" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 100px; CURSOR: hand; HEIGHT: 150px" alt="" src="http://ghabil.com/files/ejdehakoshan_yousefalikhani-02.jpg" border="0" /></a><a style="FONT-WEIGHT: bold" href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/09/ejdehakoshan.html">اژدهاکُشان</a><br /><span style="font-size:85%;">(مجموعه داستان)</span><br /><span style="font-size:85%;">نشر نگاه</span><br /><span style="font-size:85%;"><a href="http://picasaweb.google.com/youssefalikhani/Books#5317195822490255762">چاپ اول</a> 1386، <a href="http://picasaweb.google.com/youssefalikhani/Books#5317195913360257922">چاپ دوم</a> 1387، <a href="http://picasaweb.google.com/youssefalikhani/Books#5317196106797356034">چاپ سوم </a>1388</span><br /><em><span style="font-size:85%;">* شایسته تقدیر در نخستین </span></em><a href="http://tadaneh.blogspot.com/2008/11/aleahmad-award.html"><em><span style="font-size:85%;">جایزه جلال آل احمد </span></em></a><em><span style="font-size:85%;"><br />* نامزد هشتمین دوره </span></em><a href="http://tadaneh.blogspot.com/2008/11/golshiri-award8.html"><em><span style="font-size:85%;">جایزه هوشنگ گلشیری </span></em></a><br /><br /><br /><br /><img alt="قدم‌بخیر" hspace="0" src="http://ghabil.com/files/ghadambekhir.JPG" align="left" border="0" /><a style="FONT-WEIGHT: bold" href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2004/02/ghadambekheir.html">قدم‌بخیر مادربزرگ من بود</a><br /><span style="font-size:85%;">(مجموعه داستان)</span><br /><span style="font-size:85%;">نشر افق</span><br /><span style="font-size:78%;">چاپ اول ۱۳۸۲، چاپ دوم 1386<br /></span><em><span style="font-size:85%;">* نامزد بیست و دومین دوره ی <a href="http://www.ghabil.com/article.aspx?id=431">جایزه کتاب سال </a><br />* برنده جایزه ویژه شانزدهمین <a href="http://www.javannewspaper.com/1383/831224/art.htm#s39261">جشنواره روستا</a></span></em><a href="http://www.javannewspaper.com/1383/831224/art.htm#s39261"> </a><br /></div><br /><br /><br /><p align="justify"><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/08/hassan-sabbah.html"><span style="font-size:85%;">حسن صباح</span></a><span style="font-size:85%;">، داستان زندگی خداوند الموت، نشر ققنوس، ۱۳۸۶<br /></span><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/10/saeb-tabrizi.html"><span style="font-size:85%;">صائب تبريزي</span></a><span style="font-size:85%;">، داستان زندگي شاعر سبك هندي، انتشارات مدرسه، ۱۳۸6<br /></span><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2004/09/ibn-batoteh.html"><span style="font-size:85%;">ابن بطوطه</span></a><span style="font-size:85%;">، داستان زندگي سفرنامه نويس معروف، انتشارات مدرسه، چاپ اول ۱۳۸3 ، چاپ دوم ۱۳۸6<br /></span><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2002/04/aziz-negar.html"><span style="font-size:85%;">عزیز و نگار</span></a><span style="font-size:85%;"> - بازخوانی یک عشقنامه، نشر ققنوس، چاپ اول ۱۳۸1 ، چاپ دوم ۱۳۸5<br /></span><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2001/12/nasl-3.html"><span style="font-size:85%;">نسل سوم داستان نویسی امروز ایران</span></a><span style="font-size:85%;">- گفتگو با نویسندگان، نشر مرکز، ۱۳۸۰ </span><br /></p><p align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Scp0uu0mlyI/AAAAAAAADTw/2Az7B6IxKtI/s1600-h/yousef-alikhani_Books.jpg"><img style="WIDTH: 300px; HEIGHT: 95px" height="119" alt="" src="http://www.ghabil.com/files/YousefAlikhani_Books.jpg" width="370" border="0" /></a> </p><p dir="rtl" align="justify"><span style="font-size:85%;"><strong>زیرچاپ</strong><br />* عروس بید/ مجموعه داستان<br />* بازآفرینی قصه‌های <a href="http://tadaneh.blogspot.com/2009/04/alikhani-attar.html">تذکرة الاولیا </a>عطار نیشابوری/ مجموعه «<a href="http://tadaneh.blogspot.com/2009/05/yeki-bod-yeki-nabod.html">یکی بود یکی نبود</a>» کتاب پارسه<br />*به دنبال ناصر خسرو (داستان زندگی حکیم و شاعر قبادیانی) / نشر ققنوس<br />* قصه های پرهیزکاران (گردآوری قصه های مراغیان رودبار و الموت)<br />* قصه‌های مردم الموت. در 2 جلد (</span><a href="http://www.ghabil.com/article.aspx?id=445"><span style="font-size:85%;">الموت پایین</span></a> <span style="font-size:85%;">و </span><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2008/09/blog-post.html"><span style="font-size:85%;">الموت بالا</span></a><span style="font-size:85%;">) به همراه افشین نادری<br />* خروس خوان، داستان بلند<br /></span></p><p><span style="font-size:85%;"></span><p align="justify"><span style="font-size:85%;">* ساخت </span><a class="external text" title="http://tadaneh.blogspot.com/2007/11/tehran-short-fil-festival.html" href="http://tadaneh.blogspot.com/2007/11/tehran-short-fil-festival.html" rel="nofollow"><span style="font-size:85%;">فيلم مستند</span></a><span style="font-size:85%;">، </span><a title="عزیز و نگار" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/عزیز_و_نگار"><span style="font-size:85%;">عزیز و نگار</span></a><span style="font-size:85%;"> (برنده جايزه بهترين فيلم هفتمين جشنواره منطقه اي سينماي جوان ايران و نمايش داده شده در دوازدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران-سينما فلسطين)<br />* ساخت فیلم مستندِ <strong>نوروزبَل</strong> (نوروز دیلمی)<br /></span></p><br /><br /><div dir="ltr" align="left"><a href="http://www.ghabil.com/files/youssefalikhani_870503.jpg">Yousef Alikhani</a><br /><strong>Published works<a href="http://2.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZncaRbNw-I/AAAAAAAACnI/OFg-RZBHZOI/s1600-h/Yousef-Alikhani_Books.jpg">:</a></strong><br /><a href="http://ghabil.com/files/ejdehakoshan_yousefalikhani.JPG">Dragon slayage</a> (short stories), Negah Publication, 2007<br />Ghadam Bekheir was my grandmother (short stories), Ofogh Publication, 2003<br /><br />Looking for Hassan Sabbah:, the Life story of the god of Alamut for Young Adults, Qoqnoos Publication, 2007<br />saeb tabrizi’s Life, Madraseh Publication, 2007<br />Ibn Batuteh’s Life, Madraseh Publication, 2004<br />Aziz and Negar: Re-reading a love story, Qoqnoos Publication, 2002<br />The Third Generation of Fiction Writing in Today’s Iran: Interviews with Writers, Markaz Publication, 2001<br /><br />The Stories of the People of Alamut and Roodbar, in collaboration with Afshin Naderi (to be published).</div><br /><br /><p dir="rtl" align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SOda_aHcsVI/AAAAAAAABLM/PbTguBzEGe0/s1600-h/yousef-alikhani.JPG">يوسف عليخاني</a><br />نشر حتى الان سبع كتب هي :<br />قاتلوا التنين (قصص قصيرة)<br />(قدم بخير) كانت جدتي (قصص قصيرة)<br />عزيز ونغار (دراسات في القصة الشعبية)<br />الجيل الثالث من كتاب القصة الايرانيين (مجموعة حوارات)<br />بن بطوطة (قصة حياة ابن بطوطة – للاطفال-)<br />صائب تبريزي (قصة حياة الشاعر الايراني )<br />حسن صباح (قصة حياة عميد النزاريين )<br /><br />وقبل سنتين قام هو واحد زملائه بسفرة الى قرى (رودبار-اَلَموت) الايرانية وقد جمعا منها مجموعة من القصص الشعبية من افواه العوام ، وسينشر هذا الكتاب في الايام المقبلة<br />كما انه له مجموعة من الكتب الجاهزة للنشر<br />كما قام باخراج فلم (عزيز ونغار) الوثائقي الذي فاز بجائزة افضل فلم في مهرجان سينما الشباب في ايران كما تم عرضه في مهرجان طهران الثاني عشر للافلام القصيرة . </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-2314198037440768531?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>yousefhttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854youssefalikhani@gmail.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-45854935111017356962009-08-25T23:17:00.000+04:302009-09-25T19:39:28.297+03:30<div dir="rtl" align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Sd8LN9Kq5-I/AAAAAAAADe0/IOa3oMIKhj8/s1600-h/ejdehakoshan_yousef-alikhani.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307939913872062402" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 220px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SamXOp92N8I/AAAAAAAAC9s/iWkSmMDf_80/s320/Ejdehakoshan_yousefAlikhani.JPG" border="0" /></a><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:100%;">مجموعه داستان<br /><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/05/yousef-alikhani.html">يوسف عليخاني</a></span><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/05/yousef-alikhani.html"> </a><br /><br />نشر نگاه<br />رقعی<br />142 صفحه<br /><a href="http://picasaweb.google.com/youssefalikhani/Books#5317195822490255762">چاپ اول</a>: 1386<br /><a href="http://picasaweb.google.com/youssefalikhani/Books#5317195913360257922">چاپ دوم</a>: 1387<br /><a href="http://picasaweb.google.com/youssefalikhani/Books#5317196106797356034">چاپ سوم</a>: 1388<br />2000 نسخه<br />2000 تومان<br />ISBN: 964-351-367-x<br /><br />* <span style="font-size:100%;">شایسته تقدیر در </span><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2008/11/aleahmad-award.html"><span style="font-size:100%;">جایزه جلال آل احمد </span></a><br /><span style="font-size:100%;">* نامزد هشتمین دوره </span><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2008/11/hoshang-golshiri.html"><span style="font-size:100%;">جایزه هوشنگ گلشیری</span> </a><br /></div></span><br /><br /><div align="justify">گزارش و عکس‌های جلسه نقد «اژدهاکشان» در سرای اهل قلم ... <a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2009/08/sara-ye-ahl-e-ghalam.html">اینجا </a><br />گزارش و عکس‌های جلسه نقد «اژدهاکشان» در نشر افراز ... <a href="http://tadaneh.blogspot.com/2009/02/ejdehakoshan-afraz.html">اینجا</a><br />گزارش و عکس‌های جلسه نقد «اژدهاكشان» در كانون ادبيات ... <a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/11/molkmian-biniaz-gudarzi.html">اینجا</a></div><br /><div dir="rtl" align="justify"><br /><strong>گفتگو با<br /></strong>(<a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/12/ejdehakoshan-mp3.html">رادیو فرهنگ</a>) ، (<a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2009/03/nasle3-jamejam.html">روزنامه جام‌جم</a>) و (<a href="http://zamaaneh.com/literature/2009/02/post_520.html">رادیو زمانه</a>)<br />(<a href="http://tadaneh.blogspot.com/2008/12/parsnamak.html">پارسنامک</a>)، (<a href="http://www.shahrgon.com/fa/index.php?news=2326">شهرگان</a>)، (<a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2008/12/interveiw-with-etemaadmelli.html">اعتماد ملی</a>)، (<a href="http://ghabil.com/files/Ketabhafteh-aleahmad-award-12.pdf">کتاب هفته</a>)<br /><br /><div dir="rtl" align="justify"><strong>نقدها:</strong><br /><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/11/fathollah-biniaz.html">فتح‌الله بی‌نیاز</a>: اژدهاکشان اثری مدرنيستي است و از ادبيات شفاهي بهره مي‌گيرد<br /><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/11/mohammad-reza-goudarzi.html">محمدرضا گودرزی</a>: این داستان‌ها از يك بُعد، مدرن هستند و از يك بُعد اسطوره‌اي<br /><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2008/12/dastgheib.html">عبدالعلي</a> <a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2008/12/dastgheib.html">دست‌غيب</a>: علیخانی داستانی پدید آورده کاملا بومی و غیر اقتباسی<br /><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2008/05/roshanak-pashaee.html">دكتر روشنك پاشايي</a><span style="font-size:78%;"><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2008/05/roshanak-pashaee.html"> </a>(كارگزاران):</span>‌ زمان داستان‌ها از روزگاران کهن تا اکنون است<br /><a href="http://www.morur.com/article.aspx?id=230">ميترا داور</a>: <span style="font-size:85%;">(مجله اينترنتي مرور)</span> اژدهاکشان گامي‌‌ست در احیای ادبیات بومي<br /><a href="http://zamaaneh.com/parsipur/2008/02/post_122.html">شهرنوش پارسی پور</a><span style="font-size:78%;"> (رادیو زمانه)</span>: حضرتقلی اژدهاکشان، یک اسم اساطیرواری دارد<br /><a href="http://www.molkmian.blogspot.com/2007/11/ejdehakoshan-yousefalikhani.html">فريدون حيدري مُلك‌ميان</a>:‌ <span style="font-size:78%;">(مجله ماندگار)</span> معشوقه‌کشان یا واپسين تعبير رؤياهاي بدوي<br /><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/11/sepanloo-banifatemeh-penhani.html">م.ع. سپانلو، بني‌فاطمه‌ و پنهاني </a>: <span style="font-size:78%;">(همشهري)</span> داستان‌هاي خوف‌انگيز اژدهاکشان<br /><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2008/04/omid-biniaz.html">اميد بي‌نياز</a>: <span style="font-size:78%;">(مجله بخارا)</span> اينجا ميلك است؛ پاتوق رئاليسم بومي ايران<br /><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/11/sepideh-jodeyri.html">سپيده جديري</a>:<span style="font-size:78%;"> ( اعتماد ملي)</span> بر پايه داستاني‌كردن خرافه‌ها و باورها شكل مي‌گيرند<br /><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/10/faraji.html">محسن فرجي</a>:‌ <span style="font-size:78%;">(اعتماد ملي)</span> در اژدهاکشان موفق به خلق دنياي داستاني خود شده<br /><a href="http://maryamhosseinian.blogfa.com/post-17.aspx">مريم</a> <a href="http://www.qudsdaily.com/archive/1386/html/8/1386-08-01/page56.html#1">حسينيان</a>: <span style="font-size:78%;">( قدس)</span> علیخانی، خواسته يا ناخواسته به فرم هم نزديك شده است<br /><a href="http://www.magiran.com/npview.asp?ID=1573424">سيده رباب ميرغياثي</a><span style="font-size:78%;"> (اعتماد ملي):</span> نویسنده، ناخودآگاه پاي در كفش مردم نگاران كرده<br /><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2008/01/mohsen-hakim-maani.html">محسن حكيم‌معاني</a> <span style="font-size:78%;">(همشهري)</span>:‌ مجموعه قبلي پر بود از واژه هاي نامانوس محلي<br /><strong><span style="FONT-WEIGHT: normal"><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2009/01/tala-nejadhasan.html">طلا نژادحسن</a>: به کارگیری افسانه و تا حدود زیادی به روز کردن آن<br /><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2009/01/araz-ilkhchoei.html">آراز ایلخچویی</a>:‌ می توانست خیلی بهتر باشد ولی یک عنصر اساسی غایب است<br /><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2008/12/ali-ghane.html">علی قانع</a>: <span style="font-size:78%;">(فرهنگ آشتی)</span> ... تلاشی برای وصل ادبیات بومی به ادبیات داستانی<br /><a href="http://www.mandegar.info/1386/Azar/b-naseh-2.asp">بهنام ناصح</a>: <span style="font-size:78%;">(ماندگار)</span> يك شاهكار ادبي نيست ولی يك موفقيت محسوب مي‌شود<br /></span></strong><strong><span style="FONT-WEIGHT: normal"><a href="http://www.iran-newspaper.com/1386/860827/html/art.htm#s775824">محمد مطلق</a>: <span style="font-size:78%;">(روزنامه ايران)</span> پشت سرت را نگاه نكن، اژدهاكشان است<br /></span></strong><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/11/mohammah-hashem-akbariani.html">محمدهاشم اكبرياني (م.مهاب)</a>: <span style="font-size:78%;">( اعتماد)</span> حادثه شگفتی ندارند اما خواندني هستند<br /><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/10/pourmohsen.html">مجتبي پورمحسن</a>: <span style="font-size:85%;">(راديو زمانه)</span> علیخانی همچنان بیشتر پژوهشگر است تا ...<br /><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/11/interveiw-with-sayer-mohammadi.html">ساير محمدي</a>: <span style="font-size:78%;">(كتاب هفته)</span> چقدر از شیوه و شگرد رئاليسم جادويي بهره گرفته‌ايد؟<br /><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/10/interview-with-yousef-alikhani.html">مریم حسینیان</a>: اگر "میلک" را از شما بگیرند، از کجا داستان می نویسید؟ </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-4585493511101735696?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>yousefhttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854youssefalikhani@gmail.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-26804778229188989922009-08-05T13:16:00.002+04:302009-08-05T13:55:28.013+04:30<div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SnlFicQ2AlI/AAAAAAAAFjc/0vwKj0CejM0/s1600-h/880513_Ejdehakoshan_Sara-ye-ahl-e-ghalam-2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366396888993366610" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 116px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SnlFicQ2AlI/AAAAAAAAFjc/0vwKj0CejM0/s200/880513_Ejdehakoshan_Sara-ye-ahl-e-ghalam-2.jpg" border="0" /></a>گزارش مهر ... <a href="http://www.mehrnews.com/fa/newsdetail.aspx?NewsID=924158">اینجا </a><br />گزارش فارس ... <a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8805140422">اینجا </a>و <a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8805140539">اینجا </a><br /><br />گزارش <a href="http://ibna.ir/vdcepf8e.jh8pwi9bbj.html">ایبنا </a>- عبدالعلی دستغیب ... <a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2009/08/abdolali-dastgheib.html">اینجا </a><br />گزارش <a href="http://ibna.ir/vdcao0ny.49nim15kk4.html">ایبنا </a>- دکتر علی عباسی ... <a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2009/08/dr-ali-abbasi.html">اینجا </a><br />گزارش <a href="http://ibna.ir/vdcao0ny.49nim15kk4.html">ایبنا </a>- احسان عباسلو ... <a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2009/08/ehsan-abbaslo.html">اینجا </a><br /><br />«اژدهاکشان» در سرای اهل قلم ... <a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2009/08/sar-ahl-ghalam.html">اینجا</a><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Snh3JJiI1HI/AAAAAAAAFi8/rqgBMEy1c3o/s1600-h/880513_Ejdehakoshan_Sara-ye-ahl-e-ghalam.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366169955073578098" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 208px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Snh3JJiI1HI/AAAAAAAAFi8/rqgBMEy1c3o/s320/880513_Ejdehakoshan_Sara-ye-ahl-e-ghalam.jpg" border="0" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-2680477822918898992?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>yousefhttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854youssefalikhani@gmail.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-23281736342893951802009-08-05T11:51:00.004+04:302009-08-05T15:28:59.468+04:30<div dir="rtl" align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Snh3JJiI1HI/AAAAAAAAFi8/rqgBMEy1c3o/s1600-h/880513_Ejdehakoshan_Sara-ye-ahl-e-ghalam.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366169955073578098" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 208px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Snh3JJiI1HI/AAAAAAAAFi8/rqgBMEy1c3o/s320/880513_Ejdehakoshan_Sara-ye-ahl-e-ghalam.jpg" border="0" /></a>علی عباسی در نشست نقد و بررسي «اژدها‌كشان»،‌نوشته يوسف عليخاني كه عصر ديروز (سه شنبه، 13مرداد)، با حضور عبدالعلي دستغيب و احسان عباسلو در سراي اهل قلم برپا شد، گفت: بيشتر داستان‌های اين كتاب حالت روايي داشت،‌ اما روايت نبود. تنها «اژدها‌كشان» روايتي جاندار داشت.<br /><br />به گزارش خبرگزاري كتاب ايران (<a href="http://ibna.ir/vdcao0ny.49nim15kk4.html">ايبنا</a>)، علي عباسي، عضو هيات علمي دانشگاه شهيد بهشتي که به شيوه نمايش اسلايدي، كاركرد روايي متن را در داستان‌هاي اين مجموعه ارزيابي كرد، ‌در ابتدا با تبريك به عليخاني، زبان روايي داستان او را بسيار قوي دانست.<br /><br />عباسی در ادامه گفت: در اين مجموعه زحمت زيادي كشيده شده و داستان‌هاي فولكلور با دقت خاصي جمع‌آوري شده است. در اين كارها تخيل كمتر حضور دارد و زبان مربوط به منطقه خاصي است.<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Snh1YDLyTyI/AAAAAAAAFic/aOqgXjRfvjo/s1600-h/dr-Ali-Abbasi.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366168012043996962" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 131px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Snh1YDLyTyI/AAAAAAAAFic/aOqgXjRfvjo/s200/dr-Ali-Abbasi.jpg" border="0" /></a>وی با اشاره به كاركرد دقيق روايت در كتاب «اژدها‌كشان» توضيح داد: در اين داستان‌ها ما يك زبان روایي داريم و يك زبان هم مخصوص به شخصيت‌هاي داستاني وجود دارد. عمل روايت با زبان شخصيت‌ها كاملا جدا است. در اين داستان‌ها ديالوگ زياد ديده مي‌شود و ما زاويه ديد صفر،‌ دروني و بيروني داريم و راوي در عمل و انديشه شخصيت‌هاي داستان دخيل نيست.<br /><br />وي افزود: در بخش‌هاي دروني‌تر متن، راوي پيامي را براي خواننده مي‌گذارد، بيشتر داستان‌ها اين كتاب حالت روايي داشت،‌ اما روايت نبود. ولي «اژدها‌كشان» روايتي جاندار بود.<br /><br />عباسي با توضيح درباره ويژگي‌هاي ديگر كاركرد روايي در متن و نقد ساختار‌گرا گفت: وقتي متن را واسازي مي‌كنيم، معتقديم كه معنا نه در اين كلمه و نه در آن كلمه است؛ بلكه در رابطه است. وقتي روابط را مي‌يابيد، ‌بخشي از معنا را به دست آودره‌ايد. نقد ساختار‌گرا مي‌گويد ما اولين حركت را براي يافتن معنا بدست مي‌آوريم. اگر كاركرد ساختار را ندانيم چگونه بفهميم متن چه مفهومي دارد.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-2328173634289395180?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>yousefhttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854youssefalikhani@gmail.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-70328745957362381232009-08-05T11:49:00.004+04:302009-08-05T15:29:08.385+04:30<a href="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Snh3JJiI1HI/AAAAAAAAFi8/rqgBMEy1c3o/s1600-h/880513_Ejdehakoshan_Sara-ye-ahl-e-ghalam.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366169955073578098" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 208px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Snh3JJiI1HI/AAAAAAAAFi8/rqgBMEy1c3o/s320/880513_Ejdehakoshan_Sara-ye-ahl-e-ghalam.jpg" border="0" /></a><br /><div dir="rtl" align="justify">پروانه توکلی: نشست نقد كتاب «اژدها‌كشان» نوشته يوسف عليخاني،عصر ديروز(سه‌سنبه، ۱۳ مرداد) با حضور عبدالعلي دستغيب، احسان عباسلو و علي عباسي در سراي اهل قلم برپا شد. دستغيب، نويسنده و منتقد ادبي در اين نشست، فضاي بومي داستان‌هاي عليخاني را درخور توجه دانست ولي گفت كه در زمانه ما، دوره اين حرف‌ها به سر رسيده است. دستغيب در همن حال به ويژگي ها و خلاقيت هاي عليخاني اشاره كرد و براي مثال، بهره‌گيري از عقايد ايرانيان باستان را از جمله مولفه‌هاي داستان‌هاي او برشمرد.<br /><br />به گزارش خبرگزاري كتاب ايران(<a href="http://ibna.ir/vdcepf8e.jh8pwi9bbj.html">ايبنا</a>)، نشست نقد و بررسي مجموعه داستان «اژدها‌كشان»، نوشته يوسف عليخاني، عصر ديروز (سه‌سنبه، ۱۳ مرداد) در حالي در سراي اهل قلم برپا شد كه ميان حاضران، سخنرانان و منتقدان اين جلسه بحث‌هاي متعددي درباره كاركرد ابزارهاي نقد و ويژگي‌هاي انواع نقد ادبي صورت گرفت؛ تا جايي كه اين جلسه نقد تا ساعت ۲۰ (یک ساعت بیش از حد معمول) به طول انجاميد.<br /><br />در اين جلسه عبدالعلي دستغيب درباره فضاي مشترك داستان‌هاي عليخاني در دو مجموعه داستان «اژدها كشان» و «قدم بخير مادر بزرگ من بود» گفت: فضاي داستان‌هاي این دو مجموعه، هر دو در يك حال و هوا و در يك روستا اتفاق مي‌افتد. در اين داستان‌ها گويي زمان و مكان قيد نشده، ‌ولي دلايل ونشانه‌هايي وجود دارد كه بيانگر زمان و مكان در داستان است. اين نشانه‌ها شايد نظر مردم نسبت به يكديگر و همچنين نظر شهري‌ها نسبت به اهالي روستا را به گونه‌اي مطرح كرده است.<br /><br />دستغيب در ادامه به وضعيت نقد ادبي درسال‌هاي اخير اشاره كرد و توضيح داد: نقد ادبي ما اين روزها لحن ترجمه به خود گرفته، كساني كه راجع به مدرن و پست‌مدرن، ‌ميشل فوكو و ديگر نقد‌پردازان غربي در نقد حرف مي‌زنند، خيلي وقت‌ها خودشان هم نمي‌دانند چه مي‌گويند.<br />وي اضافه كرد: اين روزها يك زبان ساختگي در نقد به وجود آمده كه در آن منتقد حضور ندارد و من با اين لحن موافق نيستم.<br /><br />نويسنده كتاب «كالبد شكافي رمان فارسي»، به ارايه توضيحات بيشتري پرداخت و گفت: نقدهاي علي دشتي و خوانساري مطالب را خيلي راحت و بدون رجوع به كساني مانند ميشل فوكو و ديگر غربي‌ها بيان مي‌كنند. ما اگر نفهميم كه نظريه‌پرداز اروپايي و آمريكايي چه مي‌گويد، مجبور به تكرار [گفته‌های آن‌ها] هستيم.<br /><br />اين نويسنده و منتقد پيش‌كسوت با اشاره به فقدان تاريخچه نقد در ادبيات ايران افزود: در مباحث قديمي نقدمان، مانند نقد عبدالقاهر جورجاني، موضوع درباره «رتوريك» يا سخنوري است كه تشبيه، ‌استعاره يا بديع را از نظر دستوري بررسي مي‌كند و كمتر جامعه‌شناسي يا روانشناسي را در نظر دارد. نقد يعني عيب جويي. ولي متاسفانه بسياري از ما از انتقاد خوشمان نمي‌آيد و اين را هنوز درك نمي‌كنيم كه نقد ادبي تشريح يا تفسير نيست.<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Snh1Ymgi4YI/AAAAAAAAFis/pNlD3VQs7JM/s1600-h/abdolali-dastgheib.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366168021526307202" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 140px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Snh1Ymgi4YI/AAAAAAAAFis/pNlD3VQs7JM/s200/abdolali-dastgheib.jpg" border="0" /></a>نويسنده كتاب «نگاهي به شعر مهدي اخوان‌ثالث»، فضاي داستاني داستان‌هاي عليخاني را در دو مجموعه داستانش شبيه به هم دانست و اظهار داشت: داستان‌هاي عليخاني در هر دو كتاب فضاهايي بومي دارند و اين فضاها براي من دلنشين است. من هر دو كتاب او را با دقت خواندم و از نخستين كساني بودم كه درباره كتاب اول او نوشتم.<br /><br />دستغيب درادامه به بخش ديگري از خصوصیات داستان‌هاي علیخانی پرداخت: داستان‌هاي عليخاني به لحاظ توجه به فرهنگ بومي درخور توجه است. ولي در زمانه ما، دوره اين حرف‌ها به سر رسيده. چرا كه در روزگاري هستيم كه شهر نشيني دارد به روستاها مي‌رسد. داستان‌هاي عليخاني تا به حال داراي بزنگاه‌هاي است كه گاهي خنده‌آور، گاهي عجيب و مواقعي رقت‌انگيز است.<br /><br />اين مترجم سپس بهره‌گيري از عقايد ايرانيان باستان را از ديگر مولفه‌هاي داستان‌هاي عليخاني برشمرد و گفت: خاصيت ديگر داستان‌هاي اين نويسنده آن است كه در برخي از آنها عناصري براساس عقايد ايران باستان مطرح شده است. عناصري مانند باد، آب و نور از عناصر ديني و اسطوره‌اي هستند كه به گونه‌اي هم در اين داستان‌ها ديده مي‌شوند.<br /><br />دستغيب در مجموع ويژگي‌هاي داستان‌هاي «اژدها‌كشان» را اين‌گونه مرور كرد: در اين مجموعه، لحن داستان‌نويس صميمي است و به تبع آن، قهرمانان هم ديالوگ‌هايي صميمي دارند. مكالمات نيز از استحكام برخوردار است و فضاسازي علاوه بر توصيفات زيبا، حال و هوايي و موقعيت داستاني را به خوبي بيان مي كنند.<br /><br />اين منتقد در ادامه درباره بحث‌هايي كه درباره مباني نقد ساختارگرا در اين نشست نقد مطرح شد، گفت: من روايت‌شناسي را نفي نمي‌كنم؛ اما روايت‌شناسي متن تنها نظريه‌اي است كه منحصرا در داخل روايت مي‌ماند و سعي مي‌كند اجزاي روايت را توضيح دهد. ولي بارقه‌ معنوي هنرمند يا نويسنده را نمي‌تواند در اثرش توضيح بدهد.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-7032874595736238123?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>yousefhttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854youssefalikhani@gmail.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-79706397824847727172009-08-05T10:51:00.005+04:302009-08-05T15:49:15.186+04:30<div dir="rtl" align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Snh3JJiI1HI/AAAAAAAAFi8/rqgBMEy1c3o/s1600-h/880513_Ejdehakoshan_Sara-ye-ahl-e-ghalam.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366169955073578098" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 208px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Snh3JJiI1HI/AAAAAAAAFi8/rqgBMEy1c3o/s320/880513_Ejdehakoshan_Sara-ye-ahl-e-ghalam.jpg" border="0" /></a>احسان عباسلو در نشست نقد و بررسي «اژدها‌كشان»، ‌نوشته يوسف عليخاني كه عصر ديروز (سه شنبه، 13مرداد)، با حضور عبدالعلي دستغيب و دکتر علی عباسی در سراي اهل قلم برپا شد، گفت: بيراهه نيست اگر بگويم عليخاني به جاي نوشتن به دنبال كشف داستان مي‌رود.<br /><br />به گزارش خبرگزاري كتاب ايران (<a href="http://ibna.ir/vdcao0ny.49nim15kk4.html">ايبنا</a>)، این مترجم و منتقد ادبی در نشست نقد و بررسي مجموعه داستان «اژدها‌كشان» نوشته يوسف عليخاني گفت: ‌نوعي زمان‌مرگي يا بي‌زماني در داستان‌هاي عليخاني مشاهده مي‌كنيم كه شبيه خصيصه‌های فضاهاي گوتيك «آلن‌پويي»، ‌پر از ترس و ترديد است.<br /><br />وي افزود: بيراهه نيست اگر بگويم عليخاني به جاي نوشتن به دنبال كشف داستان مي‌رود. اين مجموعه داستان، شامل ۱۵ داستان است كه همه آنها بي‌زمانند و ما نوعي زمان‌مرگي يا بي‌زماني را در اغلب آنها مشاهده مي‌كنيم.<br /><br />عباسلو اضافه كرد: شخصيت‌پردازي داستان‌هاي عليخاني هم به فضاهاي غريب و غير آشنا دامن مي‌زند؛ چرا كه حتي جنسيت شخصيت‌ها به طور كامل از اوايل داستان مشخص نمي‌شود.<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Snh1YVuRTAI/AAAAAAAAFik/HL1xfKh9iuE/s1600-h/Ehsan-Abbaslo.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366168017020472322" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 134px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Snh1YVuRTAI/AAAAAAAAFik/HL1xfKh9iuE/s200/Ehsan-Abbaslo.jpg" border="0" /></a>وي در ادامه به توجه عليخاني نسبت به بهره‌گيري از فرهنگ بومي اشاره كرد و گفت: داستان‌هاي «اژدها‌كشان» ريشه در فرهنگ دارد. در يكي از داستان‌ها درباره نگه داشتن «بز» در گله اشاره شده كه فلسفه نگه داشتن بز در گله اين بوده كه اين حيوان مانع از سقط جنين در گله مي‌شود. شايد در اين داستان، نگه داشتن بز در گله، يك بهانه براي بيان اين موضوع باشد.<br /><br />سپس عباسلو در ادامه صحبت‌هاي عباسي با اشاره به وجوه مختلف متن توضيح داد: يك اثر هنري جنبه‌هاي مختلف دارد و هر منتقدي يك جنبه آن را درك مي‌كند. در اين رابطه نقد ادبي تركيبي‌تر، بیشتر مورد قبول است. شايد براي آثار آقاي عليخاني شيوه نقد سنتي لازم است و شايد اگر رويكرد تذكره تاريخي داشته باشيم، بتوانيم اين كار را بهتر بررسي كنيم.<br /><br />اين منتقد همچنين درباره چگونگي بيان شدن احساسات نويسنده اين كتاب به وقايع و عقايد روستاي محل تولدش (ميلك) گفت: نگرش نويسنده در برخي جاها نسبت به زادگاهش نشان از دلبستگي او دارد؛ ولي در جاهايي آگاهانه يا غير‌آگاهانه در موضع تمسخر برخي عقايد روستاييان قرار مي‌گيرد.<br /><br />وي در پايان گفت: وحدت تاثير‌گذاري «آلن‌پو» در تمام داستان‌هاي اين مجموعه داستان به يك نسبت پراكنده است. آنچه كه آلن‌پو درباره داستان كوتاه مطرح كرده، در مورد داستان‌هاي عليخاني هم وجود دارد.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-7970639782484772717?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>yousefhttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854youssefalikhani@gmail.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-48028152897807280952009-08-03T12:00:00.003+04:302009-08-05T15:29:30.796+04:30<div dir="rtl" align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Snk1wZgMwWI/AAAAAAAAFjU/D68cHZ8rUgQ/s1600-h/ejdehakoshan.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366379536584589666" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 100px; CURSOR: hand; HEIGHT: 145px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Snk1wZgMwWI/AAAAAAAAFjU/D68cHZ8rUgQ/s200/ejdehakoshan.jpg" border="0" /></a>نشست نقد و بررسي مجموعه داستان «اژدها‌كشان»، نوشته يوسف عليخاني ( برگزيده جايزه جلال آل احمد) فردا (سه‌شنبه، 13 مرداد) با حضور عبدالعلي دستغيب در سراي اهل قلم برگزار مي‌شود.<br /><br />به گزارش خبرگزاري كتاب ايران (<a href="http://ibna.ir/vdcbgsba.rhb0zpiuur.html">ايبنا</a>)، نشست نقد و بررسي مجموعه داستان «اژدها‌كشان»، نوشته يوسف عليخاني، سه‌شنبه (13 مرداد) در سراي اهل قلم برگزار مي‌شود.<br /><br />در اين نشست كه يوسف عليخاني (نويسنده كتاب) نيز حضور خواهد داشت، عبدالعلي دستغيب، علي عباسي و احسان عباسلو درباره اين كتاب صحبت خواهند كرد.<br /><br />«اژدها‌كشان»، دومين مجموعه داستان يوسف عليخاني است كه اواخر سال گذشته (87) توسط انتشارات «نگاه» منتشر شد.<br /><br />اين كتاب در سال گذشته جايزه جلال آل احمد را در حوزه داستان به خود اختصاص داد.<br /><br />ازنظر برخی کارشناسان، عليخاني در مجموعه داستان اژدهاكشان، به روندي منطقي‌تر و پخته‌تر از مجموعه داستان قبلي‌اش (مجموعه داستان «قدم‌خير مادربزرگ من بود») دست يافته. به طوري كه با نگاهي ژرف‌تر به موضوع انسان‌ نظر داشته و عناصر داستاني را به گونه‌اي آشناتر براي ذهنيت خواننده امروز، در متن داستاني‌اش راه داده است.<br /><br />او فضاي اقليمي مورد نظرش را سازمان‌يافته‌تر و امروزي‌تر توصيف كرده و مي‌توان گفت كه با دوري از استفاده از گويش‌ها و لهجه‌هاي بومي، بياني هنرمندانه‌تر را در خلق موقعيت‌هاي داستاني به كار برده است. اين بدان معناست كه عليخاني درصدد است تا مفاهيمي جهانشمول‌تر را با پرداختي حرفه‌اي‌تر در داستان‌نويسي مطرح كند.<br /><br />اين نشست، سه‌شنبه (13 مرداد) ساعت 17، در سراي اهل قلم واقع در خيابان انقلاب، خيابان فلسطين جنوبي، كوچه خواجه نصير، شماره 2 برگزار مي‌شود.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-4802815289780728095?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>yousefhttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854youssefalikhani@gmail.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-44192155193827431012009-05-15T21:22:00.001+04:302009-05-17T00:13:24.213+04:30<div dir="rtl" align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Sg2t33m6N_I/AAAAAAAAECw/eqZ44vOYNao/s1600-h/village-writers.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5336112308835465202" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 140px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Sg2t33m6N_I/AAAAAAAAECw/eqZ44vOYNao/s200/village-writers.jpg" border="0" /></a><strong>روستانویسان </strong><br /><span style="font-size:85%;">[تراژدی، رئال و نوستالژی]</span><br />میکائیل رسولزاده<br /><br /><span style="font-size:85%;">انتشارات پینار<br />چاپ اول 1388<br />تیراژ: 1000 نسخه<br />208 صفحه وزیری<br />قیمت 3200 تومان<br />شابک: 8-32-2668-964-978<br /><br /><a href="http://tarla-roshan.blogfa.com/">انتشارات پینار</a>: کرج. چهارراه طالقانی. طالقانی شمالی. کوچه شهروز. پلاک 90/ تلفن: 02612228496/ 09357283923/ 09123416183</span><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Sg2wWd8s-ZI/AAAAAAAAEDg/_RjoURTQQCQ/s1600-h/mikaeil-rasoulzadeh.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5336115033546750354" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 80px; CURSOR: hand; HEIGHT: 110px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Sg2wWd8s-ZI/AAAAAAAAEDg/_RjoURTQQCQ/s200/mikaeil-rasoulzadeh.jpg" border="0" /></a>میکائیل رسولزاده، داستان‌نویس و محقق در مقدمه اول کتاب به این سوالات پاسخ داده است: روستانویس کیست؟ روستانویسی (ادبیات روستایی) یعنی چه؟ داستان، رمان و شعر بومی چیست؟ آیا اثر بومی - اقلیمی، ژانر متفاوتی در ادبیات است و یا ادامه نوشته‌های مدرن روزگار ما؟ روستانویسی (روستا - بومی و اقلیمی) چگونه شکل گرفته‌است.<br />نویسنده پس از مقدمه مفصل خود بر کتاب «روستانویسان» به بررسی زندگی و آثار یازده نویسنده ‌(محمود دولت‌آبادی، جلال‌آل‌احمد، شهریار، غلامحسین ساعدی، امین فقیری، منصور یاقوتی، محمد بهمن‌بیگی، صمد بهرنگی، هوشنگ مرادی‌کرمانی، بهرام صادقی و یوسف علیخانی) پرداخته‌است.<br />از رسولزاده پیش از این کتاب «<a href="http://www.ketab.ir/HomePage.aspx?TabID=3564&amp;Site=Ketab&amp;Lang=fa-IR&amp;BookID=1377783">افسانه‌های</a> <a href="http://www.adinebook.com/gp/product/9642668199">بوزقوش</a>» منتشر شده‌است.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-4419215519382743101?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>yousefhttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854youssefalikhani@gmail.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-11963135846629804532009-05-14T15:27:00.004+04:302009-05-17T00:31:42.977+04:30<div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Sg8Q72RTghI/AAAAAAAAELM/rVL9fgQCdkc/s1600-h/Yousef-Alikhani-By-Majid-Azad-1.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5336502703823749650" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 267px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Sg8Q72RTghI/AAAAAAAAELM/rVL9fgQCdkc/s400/Yousef-Alikhani-By-Majid-Azad-1.JPG" border="0" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Sg8WhBXar2I/AAAAAAAAEMM/98JncXDAu7g/s1600-h/Yousef-Alikhani-By-Majid-Azad-2.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5336508840015474530" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 267px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Sg8WhBXar2I/AAAAAAAAEMM/98JncXDAu7g/s400/Yousef-Alikhani-By-Majid-Azad-2.JPG" border="0" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Sg8bbjWAsNI/AAAAAAAAEMU/KE1k7FwPa3U/s1600-h/Yousef-Alikhani-By-Majid-Azad-3.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5336514243615305938" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 267px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Sg8bbjWAsNI/AAAAAAAAEMU/KE1k7FwPa3U/s400/Yousef-Alikhani-By-Majid-Azad-3.JPG" border="0" /></a><br />یوسف علیخانی<br />عکس‌ها: مجید آزاد</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-1196313584662980453?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>yousefhttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854youssefalikhani@gmail.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-83895166618398679622009-05-14T11:38:00.001+04:302009-05-17T00:13:48.643+04:30<div dir="rtl" align="justify"><a href="http://tadaneh.blogspot.com/2009/05/ketab-parseh.html"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5334463964876658226" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 133px; CURSOR: hand; HEIGHT: 134px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SgfStn2YVjI/AAAAAAAAEBo/pPJ9wkGXYSU/s320/ketab-Parseh.jpg" border="0" /></a>قصه‌هاي 30 متن کهن فارسي به قلم 30 نويسنده‌ي معاصر با ‌عنوان «يكي بود، يكي نبود» با‌زآفريني شدند.<br /><br />يوسف‌ عليخاني - دبير مجموعه‌ي «يكي بود، يكي نبود» - در ‌اين‌باره به خبرنگار بخش كتاب خبرگزاري دانشجويان ايران (<a href="http://isna.ir/ISNA/NewsView.aspx?ID=News-1334492&amp;Lang=P">ايسنا</a>)، گفت: سي متن ادبيات كهن فارسي به قلم 30 نويسنده‌ي معاصر بستري براي باز‌خواني قصه‌هاي ديروز به زبان امروز شده است.<br /><br />اين نويسنده تصريح كرد: انتظار مي‌رفت كه اين مجموعه براي نمايشگاه بيست‌ودوم كتاب تهران برسد كه به دليل گستردگي كار و توجه نويسندگان در ارائه‌ي كاري مطلوب عملا محقق نشد و به تعبيري، «يكي بود، يكي نبود» به نمايشگاه بيست‌ودوم كتاب تهران نرسيد.<br /><br />او تصريح كرد: قصه‌هاي اين مجموعه از دل كتاب‌هاي «تاريخ بيهقي»، «قصص الانبياء»ابواسحاق نيشابوري، «مثنوي معنوي» و «فيه ما فيه» مولوي، «تذکرة الاولياء»، «الهي‌نامه»، «منطق‌الطير» و «اسرارنامه»ي عطار نيشابوري، «ويس و رامين» فخرالدين اسعد گرگاني، «شاهنامه»ي فردوسي، «خسرو و شيرين»، «ليلي و مجنون»، «هفت پيکر»، «مخزن الاسرار» و «اسکندرنامه»ي نظامي گنجوي، «بوستان» و «گلستان» سعدي، «حديقة الحقيقه» سنايي و همچنين «کليله و دمنه»، «مرزبان‌نامه»، «قابوس‌نامه»، «جوامع‌الحکايات»، «هشت بهشت»، «سمک عيار»، «تفسير طبري»، «فرج بعد از شدت»، «آفرينش و تاريخ»، «كيمياي سعادت»، «قصه‌هاي شيخ اشراق» و حكايت‌هاي «ديوان پروين اعتصامي» به زباني امروزي بيرون آمده است.<br /><br />نويسنده‌ي بخش قصه‌هاي «تذكرة ‌اولياء‌» اين مجموعه‌ي 30‌جلدي از ابوتراب خسروي، ناهيد طباطبايي، فريبا وفي، محبوبه ميرقديري، امين فقيري، محمدعلي آزاديخواه، سيامک گلشيري، حميدرضا نجفي، علي عبداللهي، محمد حسيني، فريدون حيدري ملک‌ميان، بهنام ناصح، سيدمحسن بني‌فاطمه، مريم حسينيان، محسن فرجي، ايرنا محي‌الدين بناب، محسن حکيم‌معاني، محمدرضا گودرزي، محمد ولي‌زاده، محمد مطلق، مهدي مرعشي، مرتضي کربلايي‌لو، بهناز عليپور گسکري، حسن لطفي، عليرضا روشن، آذردخت بهرامي و طلا نژادحسن به عنوان نويسندگان اين مجموعه‌ي 30جلدي ياد كرد.<br /><br />عليخاني گفت: كار تأليف و باز‌آفريني اين آثار به انجام رسيده و مجموعه اكنون در مرحله‌ي تصويرسازي است كه كار تصوي‌سازي آن را گروه تصويرسازان به سرپرستي علي بخشي به عهده‌ دارند و انتظار مي‌رود طي چند ماه آينده روانه‌ي بازار کتاب شود.<br /><br />او در توضيحي درباره‌ي چگونگي شكل‌گيري كار ياد‌آور شد: <a href="http://tadaneh.blogspot.com/2009/05/ketab-parseh.html">شرکت مطالعات و نشر کتاب پارسه</a> درصدد برآمد براي زنده کردن متون کهن فارسي از زاويه‌اي متفاوت‌تر از طرح‌هاي مشابه که طي سال‌هاي گذشته به وسيله‌ي ناشران مختلف انجام گرفته است، به اين متون نزديک شود.<br /><br />نويسنده‌ي «قدم‌بخير مادربزرگ من بود» افزود: ناشر با بنده تماس گرفت و از من خواست تا دبيري كار را به عهده بگيرم. اين مجموعه در آغاز قرار بود با عنوان «مجموعه‌ي بازآفريني قصه‌هاي متون کهن فارسي» تدوين و عرضه شود كه سرانجام به «يكي بود، يكي نبود» تغيير نام داد.<br /><br />او متذكر شد: پس از تبادل نظر با دوستان در انتشارات کتاب پارسه به اين نتيجه رسيديم كه راويان معاصر ضمن وفاداري به متون کهن، به خلق اکنوني از آن متون و بازآفريني دوباره و امروزي و معاصر از قصه‌ها دست يابند.<br /><br />به اعتقاد اين نويسنده، متون کهن فارسي پر از قصه‌هاي خواندني هستند که به دليل قرار گرفتن در هاله‌اي از وعظ، نصيحت و لغات دشوار گم شده‌اند.<br /><br />نويسنده‌ي ‌«اژدها‌كشان» بازآفريني آن‌ قصه‌ها به زبان امروزي را به نوعي احيا كردن دوباره‌ي آن‌ها دانست و افزود: گويي قصه‌ها را از ميان متون کهن دوباره زنده کرده‌ايم.<br /><br />***<br /><span style="font-size:85%;"><strong>این خبر در<br /></strong></span><span style="font-size:100%;">خبرگزاری ها: </span><a href="http://isna.ir/ISNA/NewsView.aspx?ID=News-1334492&amp;Lang=P">ایسنا</a>، <a href="http://www.ibna.ir/vdcb58ba.rhbgspiuur.html">ایبنا</a>، <a href="http://www.jamejamonline.ir/newstext.aspx?newsnum=100906481781">جام‌جم‌آنلاین</a>، <a href="http://www.hamshahrionline.ir/News/?id=86315">همشهری‌آنلاین</a>، <a href="http://www.persian-language.org/News/News_show.asp?ID=8276&amp;P=1">شورای گسترش زبان فارسی</a><br />وبلاگ ها: <a href="http://www.maryamhosseinian.blogfa.com/post-78.aspx">اینجا</a>، <a href="http://kmotlagh.blogspot.com/2009/05/blog-post.html">اینجا</a>، <a href="http://tadaneh.blogspot.com/2009/05/yeki-bod-yeki-nabod.html">اینجا</a>، <a href="http://www.faraji51.blogfa.com/post-541.aspx">اینجا</a>، <a href="http://alirezaroshan.blogfa.com/post-3.aspx">اینجا</a>، <a href="http://iranna.persianblog.ir/post/18/">اینجا</a> و <a href="http://marashi.blogspot.com/2009/05/blog-post.html">اینجا</a><br />روزنامه های <a href="http://etemademeli.com/1388/2/22/EtemaadMelli/918/Page/12/EtemaadMelli_918_12.pdf">اعتماد ملی</a>، <a href="http://www.etemaad.ir/Released/88-02-23/151.htm#144678">اعتماد</a>، <a href="http://www.hayateno.info/Detail.aspx?cid=147813&amp;catid=574">حیات نو</a>، <a href="http://www.jamejamonline.ir/Media/pdfs/1388/02/21/100906503687.pdf">جام‌جم</a>، <a href="http://www.iran-newspaper.com/1388/2/22/Iran/4208/Page/24/Iran_4208_24.pdf">ایران</a>، <a href="http://eve.iran-newspaper.com/1388/2/22/IranAsr/4208/Page/16/IranAsr_4208_16.pdf">ایران عصر</a>، <a href="http://www.donya-e-eqtesad.com/Default_view.asp?@=156485">دنیای اقتصاد </a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-8389516661839867962?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>yousefhttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854youssefalikhani@gmail.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-16029665328800797542009-04-18T00:01:00.001+04:302009-04-11T23:45:48.420+04:30<div dir="rtl" align="justify"><a href="http://www.ilamravi.blogfa.com/"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5323464714302106290" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 96px; CURSOR: hand; HEIGHT: 131px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SeC-8-ZNqrI/AAAAAAAADjM/7IbndzvL9Cc/s200/hosseni-khah.jpg" border="0" />علی‌اصغر حسینی‌خواه:</a> <strong><span style="font-size:85%;">در شروع اکثر مصاحبه هایی که با شما شده و در گفته هایتان، عنوان روستای میلک خودنمایی می کند و تعلق خاطر شما به زادگاه تان وصف ناشدنی ست. می خواهم در همین سوال اولم جهت را اندکی تغییر دهم، اینکه آیا ممکن است روزی یوسف علیخانی از میلک داستان هایش عبور کند و بوم دیگری را انتخاب کند؟<br /></span></strong><br />شاید بله و شاید هم نه.<br />بله چون من نیستم که می نویسم بلکه کسی است از میلک بازمانده ذهنی ام و اوست که مرا می نویساند و در واقع او «اوشانان»ی است برآمده از خاک زمینی که روزی در آن گرفتار آمده ام و این گرفتاری همچنان ادامه دارد.<br />نه چون اگر راستش را بگویم بسیار به خاک داستان هایم عادت کرده ام و برای همین هم هست که مدت هاست می ترسم به میلک واقعی سفر کنم چون همه هراس من از این است که سنگ و درخت و چوب و آدم آن خاک، نفرین ام کنند که آنی که تو نوشته ای، ما نیستیم.<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">یادم است جایی گفته اید قصه های سایر مناطق را برمی دارید و در میلک داستانی تان بازآفرینی می کنید؛ کار خیلی جالبی ست. البته فکر نمی کنید این کار شما به نوعی به سوال اول من ربط داشته باشد؟<br /></span></strong><br />نه به این مکانیکی که شما می گویید البته. یادم هست آنجا که من آن جمله معروف را گفتم جشنواره داستان مشهد بود و گویا خود شما هم حاضر بودید. من آنجا گفتم داستانی دارم که برآمده از خاک لرستان است؛ دقیق نمی دانم البته کدام جایش. رسمی است به نام عروس بید که مدت ها درگیرش بودم. باور کنید حتی همان وقت که در مشهد این جمله را گفتم هنوز داستان را ننوشته بودم و چند ماه بعد، شاید شش ماهی بعد از آن تاریخ بود که نوشته شد و خودم دوستش دارم و اگر اغراق نکنم یکی از سه چهار داستانی است که بهش ایمان دارم در مجموعه سومم و حتی اسم کتاب هم احتمالا همین نام خواهد شد؛ عروس بید.<br />بیاییم کمی با هم سرراست باشیم. داستان از کجا می آید؟ جز از شنیده ها و دیده ها و خیالات و ... ما؟<br />من هم زمانی، جایی از کسی درباره عروس بید چیزکی شنیده بودم اما داستان نبود آن گفته. ماند و ماند و ماند و ته نشین شد تا سرانجام یک عده شخصیت را جمع کردم و بردم شان توی قصه داستانم.<br />باور کنید دو دوتا چهارتا نیست تا من بتوانم توضیح بدهم. شاید هم باشد که من بلد نیستم. من فقط خطی را در خاطر دارم از زمانی که چیزی شنیدم و زمانی سفری کرده در ذهن من و با آدم هایی که در جاهای مختلف دیده ام آشنا شده و بعد شده اند یک داستان؛ مثلا آدمی از خراسان با مکانی در اصفهان و اتفاقی از لرستان و قالبی به نام الموت؛ فقط همین.<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">حاصل زندگی فکری شما در میلک، دو مجموعه داستان بوده و ظاهرا چند کتاب دیگر مثل «بازخوانی عشقنامه عزیز و نگار» آقای علیخانی سعی نمی کنید رمان میلک را هم بنویسید؟ اثر خوبی خواهد شد.<br /></span></strong><br />دو مجموعه داستان منتشر شده به نام های «قدم بخیر مادربزرگ من بود» و «اژدهاکشان» و یک مجموعه داستان منتشر نشده فقط. عشقنامه عزیز و نگار و کتاب داستان زندگی حسن صباح و گردآوری قصه های مردم رودبار و الموت (به همراه افشین نادری) در جغرافیای بزرگتری به نام الموت بوده است.<br />رمانی نیمه کاره نوشتم. بعد رمانی کامل نوشتم اما نشد. متاسفانه باوری در ذهنم قلمبه شده که تا چهل ساله نشوم، نمی توانم رمانی بزایم؛ شاید هم راست باشد. خدا می داند. </div><p dir="rtl" align="justify"><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SeDpZF79U0I/AAAAAAAADjs/Ios81VlY8P8/s1600-h/ilamravi.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5323511376851587906" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 143px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SeDpZF79U0I/AAAAAAAADjs/Ios81VlY8P8/s200/ilamravi.jpg" border="0" /></a><strong><span style="font-size:85%;">یکی از عواملی که باعث می شود بومی نویسی در ادبیات رواج داشته و ارزش و اعتباری حتی بیش از دیگر ژانرهای داستانی داشته باشد، مسئله جاودانگی و زمان شمول و مکان شمول بودن این نوع آثار است. یعنی در هزاره چهارم هم اگر کسی صد سال تنهایی را بخواند، به همین اندازه که ما اکنون لذت می بریم از خواندن داستان لذت می برد. در حالی که این مسئله –جاودانگی، زمان شمولی و جهان شمولی- در مورد آثار دیگر به طور دقیق صادق نیست. می خواستم نظرتان را در این رابطه بدانم. </span></strong><br /><br />من نمی دانم از چی حرف می زنید. این جور چیزها را به جان دوتای مان قسم من بلد نیستم جواب بدهم. به من بگویید میلک داستان های شما چند تا آدم دارد. یا بپرسید چرا فلانی از سر سنگ نپرید و آمد و از دروازه وارد شد یا ... این چیزها را بلدم اما نمی دانم هزاره چهارم چه مذاقی خواهند داشت و زمان شمول و مکان شمول یعنی چی. این ها را از آقایان و خانم های منتقد و عشق حرف بپرسید.<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">نظر شما در رابطه با اختلاف نظری که در مورد پیشینه داستان نویسی در ایران وجود دارد چیست؟ برخی معتقدند داستان نویسی پیش از یک قرن اخیر در ایران وجود داشته است. آیا می توان داستانسرایی ها و قصه پردازی های کهن را در زمره داستان نویسی امروز قلمداد کرد؟<br /></span></strong><br />مگر می شود آدم های مرده ایلام قدیم شما را در زمره آدم های مرده ایلام امروز سرشماری کرد؟ این چه حرفی است می زنید. آدم آدم است و قصه قصه. داستان هم داستان است. کلیت ماجرا خیلی هم دشوار نیست که سختش می کنیم. یک آدمی است که قصه گفته و بعد رسیده به داستان. عده ای البته بعدش برای این که دکان شان گرم بماند قصه نویسی را سنگ کرده اند و به سینه خود زده اند و عده ای هم داستان نویسی را کلاه کرده اند و سر من و شما گذاشته اند. فرقی بین شان نیست. فکر هم نمی کنم آقایان و خانم های نویسنده قرون هفده و هجده و نوزده میلادی وقتی نگاهی به ادبیات کهن ما یا به قول شما قصه پردازی های کهن مشرق زمین به طور عام و ایران به طور خاص داشتند هیچ وقت فکر نمی کردند لقمه ای را که می جوند اینطور دردسر ساز شود.<br />اگر داستان نویس هستید لطفا این بحث ها را جدی نگیرید و بنشینید به معماری داستان تان فکر کنید و قصه را بگویید.<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">ادبیات داستانی ما جز در مواردی خاص نتوانسته است در دنیا توفیق چندانی بیابد. به نظر شما آیا فقط ترجمه نشدن آثار و عدم انتشار بین المللی کتاب ها، دلایل این عدم توفیق اند یا مسائل دیگری نیز وجود دارد؛ مسائلی همچون عدم داشتن تبلیغات و ضعف و عدم سرمایه گذاری در این حیطه و یا همین طور موقعیت سیاسی...</span></strong><br /><br />در آن موارد خاص هم نتوانسته توفیق چندانی به دست بیاورد. چون دست من و شما نبوده که بهترین داستان هایمان دیده بشود. با شما هم شرط می بندم تا قرار سیاست بین الملل بر این نباشد که ایران به دور رسانه ای برسد، هرگز نه شعرمان و نه داستان مان دیده نخواهد شد. اگر هم قرار بر این گرفت که هر ننه مرده ای از ما می شود داستان نویس نوبل گرفته و کنگور گرفته و فلان و بهمان. ما فعلا حتی به اندازه افغانستان قرب و منزلت نداریم در جهان؛ گیرم در خانه خود را «آقا» هم بنامیم.<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">آینده ادبیات داستانی ایران چه چشم اندازی دارد؟ آیا راهکاری برای این که ادبیات بین المللی داشته باشیم وجود دارد؟</span></strong><br /><br />فکر نکنم پیشینیان ما از قبل برنامه ریزی کرده باشند که شعر جهانی بگویند و بهترین متون ادبی را بنویسند و بعد مشغول به کار شده باشند. آن ها کارشان را کرده اند و بعدی ها هم به عرضه خودشان کاری کرده اند. حالا گیرم آن ها عرضه شان بیشتر و ریزه خوارهایشان کم عرضه. که حرجی بر آن ها نیست.<br />ما هم کار خودمان را می کنیم. ادبیات بین المللی یعنی چی؟ متاسفانه چند عاقل! سنگی را به چاه می اندازند و من و شما را علاف بیرون آوردنش می کنند. آقا چند سال است این مزخرف بزرگ (جهانی شدن ادبیات ایران) را می شنویم؟ بهتر نبود در این همه سال به جای کلی گویی بنشینیم و کار کنیم؟<br />تردید نداشته باشید الان که من و شما داریم وقت تلف می کنیم بهترین داستان ایران و بهترین شعر این خاک را کسی دارد می گوید که اصلا نام و نشانی ندارد و در پرت افتاده ترین جای این کشور هم زندگی می کند. کاش همه ما می توانستیم مثل او به کار خودمان برسیم. کاش!<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">در جشنواره داستان راوی، ما گفتمانی را مطرح کرده ایم با عنوان «بازشناسی اهمیت قصه در داستان» ابتدا بفرمایید دیدگاه شما در این رابطه چیست و بعد لطفاً بفرمایید قصه در کجای داستان تعبیه می شود، در طرح، در تصویر، در ماجرا یا در زبان و یا در کلیت داستان و به نوعی در روح و بطن داستان؟</span></strong><br /><br />وقتی دوست عزیزی، مساله ای را مطرح کرده بود که برایم دلنشین بود. بحثش این بود که داستان از دو چیز تشکیل می شود: زبان و قصه.<br />اوایل که این را خواندم کمی مکث کردم. دیدم بد نمی گوید. دیده بودم فراوان فراوان داستان های هم نسل هایم که گرفتار جریانی به نام پسمدرن شده بودند و چیزک هایی می نوشتند که همه درگیری شان زبان بود و به اشتباه هم به آن ها گفته بودند که مثلا گلشیری نامی، با زبان داستانش را پیش می برد. اما خودشان هم عقل نگذاشته بودند به کار که مگر دیگران با چی داستان را پیش می برند؟ جز با زبان؟ اما زبان یکی از عناصر است. اگر فقط زبان باشد که خب می توانیم برویم هر متنی را بخوانیم اما ما دنبال چیز دیگری هم آمده ایم در این نشست. آمده ایم قصه بشنویم. این است که داستان بدون قصه، آدم بی قلب است و آدم لال، داستان بی زبان.<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">در مورد آثار جدیدتان کمی بگویید. زیر چاپ یا آماده چاپ و یا در حال نگارش چه ها دارید؟<br /></span></strong><br />یک سالی می شود بیکار شده ام و خانه نشین؛ البته خود خواسته بوده است. از تیرماه گذشته دیدم که من آدم روزنامه نیستم و بعد از نزدیک به 13 سال، از کار مترجمی و خبرنگاری برای روزنامه جدا شدم و نشستم که با لقمه ای داستان، زندگی کنم.<br />حالا هم لقمه دستم هست اما ... داستان زندگی ناصر خسرو را نوشتم و قصه های تذکره الاولیا عطار را بازآفرینی کردم و تحقیقی کرده ام درباره یکی از طائفه های عجیب ایران و مشغول هزار و یک شب هستم.<br />این وسط ها هم هر وقت دیوانه شده ام با کلمه خوددرمانی کرده ام؛ حاصلش را شاید به زودی در مجموعه سومم ببینید.<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">آقای علیخانی، آثارتان ترجمه هم شده است؟<br /></span></strong><br />زمانی شنیده بودم داستانکی از من به آلمانی ترجمه شده است؛ حتی پولش را به یورو برایم فرستادند لای کتابی. اما نه کتاب رسید و نه پول. گویا آقای پستی که جستجو می کند که بمب نیاید از لای کتاب، چشمش را گرفته و یکی را برداشته و دیگری را به سطل زباله پرتاب کرده.<br />بعد شنیدم در تگزاس آمریکا هم گزیده ای از داستان های قدم بخیر و اژدهاکشان ترجمه شده و در حال آماده شدن برای انتشار است؛ البته با ایمیل فهمیدم و چند داستان مجموعه سومم را هم فرستادم برایشان اما خیلی وقت است به اینترنت سر نزده ام که چه خبر آورده است این قاصدک.<br />داستانی به ترکی استانبولی ترجمه شده و گزیده ای از داستان هایم به زبان عربی در مصر آماده انتشار است و باقی هم اگر شده، بی خبرم.<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">راستی من شنیده ام برای پیدا کردن سوژه هایتان، که قاعدتاً همگی بومی هستند، زیاد به مسافرت می روید. تا به حال گذرتان به ایلام خورده است؟ اینجا قصه های خوبی پیدا می کنید!</span></strong><br /><br />نه به خدا. البته این کاری که شما می گویید کار آدم های حرفه ای است و من هنوز آنقدر حرفه ای نشده ام که کمبود سوژه پیدا بکنم. یک وقت که آمدید به اتاق من، خواهید دید که ماده خام برای حداقل 30 سال نوشتن دارم؛ گاهی کلمه ای و گاهی اسمی و گاهی ماجرایی را بر کاغذی حک کرده ام تا شاید روزی طلسم آن کلمات باز بشود. این است که واقعا دوست دارم همه ایران را... از زنجان و همدان و یزد و اصفهان و شیراز گرفته تا شاهرود و مشهد و بیرجند و آمل و رشت و لاهیجان و کرج و تبریز و ماکو و دزفول و خرمشهر و بندرعباس را ... </p><div dir="rtl" align="justify"></div><p dir="rtl" align="justify"><br />منتشر شده در سایت <a href="http://tadaneh.blogspot.com/search/label/ravi-award">جشنواره</a> داستان "<a href="http://www.ilamravi.blogfa.com/">راوی</a>"</p></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-1602966532880079754?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>yousefhttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854youssefalikhani@gmail.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-32805571587039532852009-03-18T15:55:00.000+03:302009-03-19T15:57:49.779+03:30<div align="center">اهالی فرهنگ از خواندنی‌ترین‌های سال 87 می‌گویند<br /><span style="font-size:85%;">گزارش: سجاد صاحبان‌زند<br /></span></div><br /><div dir="rtl" align="justify">عبدالله انوار، عبدالحسین فرزاد، سعید زیباکلام، رضا سیدحسینی، سیاوش جمادی، عبدالمحمد آیتی، مشفق کاشانی، عبدالعلی دست‌غیب، جلال ستاری،‌ میرجلال‌الدین کزازی، نجف دریابندری، فاضل نظری، محمد ضیمران<br /><br /></div><a href="http://www.ketab.ir/Ketab/E-Magazine/HaftehFiles/174g.pdf"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5314482794767006258" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 281px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/ScDV8csDOjI/AAAAAAAADIk/IJl2X4fptfU/s400/ketabehafteh174.jpg" border="0" /> </a><p align="center"><span style="font-size:85%;"><a href="http://www.ketab.ir/Ketab/E-Magazine/HaftehFiles/174g.pdf">کتاب هفته/ شماره 174/ شنبه 24 اسفند 1387/ صفحات 10 و 11 </a></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-3280557158703953285?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>yousefhttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854youssefalikhani@gmail.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-87016961411705936142009-03-12T15:55:00.001+03:302009-03-19T15:57:26.885+03:30<div dir="rtl" align="justify">همان وقت‌ها که هنوز «اژدهاکُشان» منتشر نشده بود زنگ زدم به «<a href="http://bp2.blogger.com/_ofaLGs1AkSw/SFyOp0v1hWI/AAAAAAAABCw/iHAoJEdm2ko/s1600-h/DSC_3771.jpg">شهرام غلامپور</a>» نوازنده و موسیقیدان؛ شهرام و همسر مهربانش هنوز به تهران نیامده بودند. داشتم ازدواج‌شان را تبریک می‌گفتم که صحبت رسید به این‌که تصمیم دارم داستان‌های «اژدهاکُشان» را به شکل صوتی همزمان با چاپ مکتوب منتشر کنم اما قیمتی که استودیوهای تهران می دهند سرسام آور است. گفت «بیا منزل ما، استودیوی کوچکی درست کرده‌ام اینجا.»<br />بعد من رفتم قزوین. منزلش کنار خیابان عدل بود. آنقدر ماندیم تا ساعت شد 11 شب و آن وقت خیابان از نفس افتاد.<br />همسرِ شهرام هم رفت منزل پدری‌اش. آن‌وقت من داستان‌ها را می‌خواندم و <a href="http://www.jamejamonline.ir/papertext.aspx?newsnum=100940641918">شهرام</a>، توپوق‌ها را یادداشت می‌کرد و وقتی دورِ اول خواندن تمام می‌شد، می‌گفت کجاها را دوباره تکرار کنم.<br />شبِ اول شش ساعت و نیم بیشتر کار نکردیم که شد ساعت 6 صبح. من از شدت سردرد خوابیدم و شهرام، نشست پای تدوین و ادیت فایل‌ها.<br />شب دوم هم شش ساعت کار نکرده، خیابان بیدار شد و صدای موتور و ماشین و ...<br />شب سوم اما دیگر داستان‌ها به روال افتاد و توانستیم یک‌نفس پیش برویم.<br />سردرد و سیگار مداوم و صدا و ... همه این‌ها من را نشاند پای کامپیوترِ شهرام که فایل‌ها را شسته رُوفته آماده کرده بود برای انتشار.<br />با خوشحالی برگشتم تهران و فایل‌ها را بردم پیش ناشر که همان روز خبر داد «اژدهاکُشان»، با دوازده مورد اصلاحیه، برگشت خورده است.<br />بعد هم که کتاب اصلاح شد و دوباره به ارشاد رفت و مجوزش آمد، ناشر دیگر رغبت نکرد فایل صوتی‌ «اژدهاکُشان» را منتشر کند.<br />«اژدهاکُشان» ِ صوتی هم ماند دستِ من که یکی دو تا از دوستان آن ها را شنیده اند مثل داستان کوتاه «<a href="http://www.4shared.com/file/78855556/e962abbf/EjdehaKoshan_Short-story_yousef-alikhani.html">اژدهاکُشان</a>» از مجموعه «اژدهاکُشان». </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-8701696141170593614?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>yousefhttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854youssefalikhani@gmail.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-66829260825512360832009-03-08T20:33:00.004+03:302009-03-08T20:39:33.444+03:30<div dir="rtl" align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SbP67G6ddSI/AAAAAAAADC8/4hzNVMM5M0E/s1600-h/kandovan.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5310864278974985506" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 143px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SbP67G6ddSI/AAAAAAAADC8/4hzNVMM5M0E/s200/kandovan.jpg" border="0" /></a>ادبيات داستاني در ايران همواره با نگاه و نگرش داستان‌نويسان ايراني به روستايي‌نويسي و بازتاب زندگي قشر روستانشين جامعه همراه بوده است.<br /><br />يكي از داستان‌نويسان امروز ايران كه در آثار منتشر شده‌اش همواره به موضوعات اقليمي‌ و روستايي نگاهي خاص و جدي داشته است يوسف عليخاني است كه تاكنون 2 مجموعه داستان «قدم بخير مادربزرگ من بود» و «اژدهاكشان» از او منتشر شده است.<br /><br />آخرين نشست نقد و بررسي نشرافراز به بررسي دومين مجموعه داستان اين نويسنده اختصاص داشت. در اين نوشتار با اشاره به مباحث مطرح شده در نشست يادشده به بررسي نگرش‌هاي داستان‌نويسان ايراني به موضوع ادبيات اقليمي ‌و روستايي و دلايل مطرح شدن اين‌گونه در ادبيات داستاني در دهه‌هاي چهل و پنجاه پرداخته شده است.<br />هر داستان‌خوان حرفه‌اي ايراني كه آثاري از نويسندگاني چون محمود دولت‌آبادي، غلامحسين ساعدي، جلال آل‌احمد، امين فقيري و هوشنگ گلشيري را خوانده باشد، داستان‌هاي كوتاه و بلندي از اين نويسندگان را خوانده است كه در محيط روستا مي‌گذرد و به بازسازي روابط ميان روستاييان، شهرنشينان و چالش‌هاي ميان آنان از يك سو و از سوي ديگر به بازگويي ستم و ظلم تاريخي بر اين بخش از جامعه مي‌پردازد.<br /><br />يكي از مهم‌ترين رويدادهاي اجتماعي كه در گسترش موج روستايي‌نويسي در ادبيات داستاني ايران تاثير زيادي داشت، اصلاحات ارضي بود كه شاه در چارچوب انقلاب سفيد خود براي واگذاري تملك اراضي كشاورزي به روستاييان و كوتاه كردن دست خوانين محلي در پيش گرفت.<br /><br />اين اصلاحات در عمل روستاييان و دهقانان را از نوكران بي‌جيره و مواجب خان‌هاي زورگو و ستم‌پيشه به نوكران حكومت شاه تبديل كرد و نه تنها در بهبود وضعيت معيشتي روستاييان تاثيرگذار نبود، آنان را فقيرتر هم كرد.<br /><br />اگرچه شاه مي‌كوشيد با پررنگ كردن نقش خان‌هاي محلي در ستم بر روستاييان اصلاحات ارضي خود را توجيه كند و از اين وجه با گسترش ادبيات روستايي مخالفتي نمي‌شد، نويسندگان ايراني‌اي كه در اين دوره به نوشتن داستان‌هايي در خصوص وضعيت روستاهاي ايران پرداختند اغلب تحت تاثير ادبيات ماركسيستي و چپ بودند و براي آنها روستا جايي بود كه مي‌شد ظلم نظام سرمايه‌داري و بهره‌‌كشي از طبقه زحمتكش جامعه را عيني‌تر نشان داد.<br /><br />به همين دليل روستايي‌نويسي نويسندگاني چون ساعدي بيشتر از اين كه محملي براي بازگويي ويژگي‌هاي جامعه روستانشين كشور و آشنا شدن مردم با رنج‌هاي اين بخش از جامعه باشد، وسيله‌اي براي پيشبرد شعارهاي چپ‌گرايانه در حمايت از طبقات كارگر و برزگر بود كه چپ‌ها منادي آن بودند.<br /><br />شعارنويسي به جاي ادبيات اقليمي<br /><br />ادبيات روستايي روشنفكري پيش از انقلاب هيچ‌گاه نتوانست با كنار گذاشتن رويه شعاري خود به ذات ادبيات نزديك شود و فاصله خود را با طبقه‌اي كه از آن سخن مي‌گفت حفظ كرد، چرا كه براي اين نوع نگرش روستا و روستايي بهانه‌اي بود براي شعارهايي كه در ذهن نويسنده مي‌گذشت.<br /><br />اين نگرش در ادبيات آن روز ايران هيچ‌گاه به قول ‌هادي نودهي داستان‌نويس كه مجموعه داستان «شمايل لرزان مردها» را در كارنامه خود دارد، به ريشه‌هاي مردم‌شناسانه متكي نبود و با وجوه داستاني و تكنيكي با موضوع روبه‌رو مي‌شد، چنان كه براي مثال در «عزاداران بيل» ساعدي با وجود اين كه با داستاني روستايي روبه‌رو هستيم، همه شخصيت‌هاي داستان تهراني حرف مي‌زنند.<br /><br />او مي‌گويد: اين نگرش يعني رجوع روشنفكران به ادبيات روستايي ما را به ادبيات بومي ‌رهنمون نشد، چرا كه در پس همه اين نوشته‌ها نويسنده براي نمادسازي مي‌كوشيد و وجوه اقليمي ‌و بومي‌ به فراموشي سپرده مي‌شد.<br /><br />محمد جعفري قنواتي، پژوهشگر حوزه ادبيات اقليمي ‌نيز با اشاره به اين كه بخشي از گرايش به روستانويسي در سال‌هاي پيش از انقلاب اسلامي ‌به تشكيل سپاه دانش مربوط مي‌شد، مي‌گويد: اگر مجله‌هايي مثل خوشه را در فاصله دهه‌هاي چهل تا پنجاه مرور كنيم، مي‌بينيم پر است از طرح‌هايي كه سپاهي‌دانش‌هاي پيش از انقلاب تحت‌تاثير دل‌نگراني‌هاي روشنفكران و مشاهدات خود از روستا‌هاي ايران مي‌نوشتند.<br /><br />او از مجموعه داستاني از يك نويسنده جنوبي به نام بهرام حيدري نام مي‌برد كه در سال 58 مجموعه لالي را با اتكا به ادبيات روستايي و در فضاي زندگي در شهرك كوچكي ميان مسجدسليمان و اهواز پس از رفتن شركت نفت از منطقه منتشر كرد كه فضاي داستاني آن به مجموعه اژدهاكشان كه از روستاي در حال اضمحلال ميلك در الموت سخن مي‌گويد شبيه است.<br /><br />ادبيات اقليمي‌ با عيني كردن كهن‌الگوها و تلفيق آنها با زندگي امروز، ادبياتي مي‌آفريند كه از حصار ادبيات آپارتماني متداول ‌‌بيرون استاسدالله امرايي، مترجم و منتقد نيز با بيان اين‌كه ادبيات اين دهه‌ها بر تك‌نگاري‌هاي كساني چون ساعدي و آل‌احمد استوار بود، مي‌گويد: در اين دوره ادبياتي به وجود آمد كه تحت تاثير راديكاليسم دهه 60 ميلادي و نوشته‌هاي كساني چون ژان پل سارتر بود و از دل گرايش به ماركسيسم بيرون آمد و اين ادبيات يك خصيصه مهم داشت كه اعتراض به وضع موجود بود.<br /><br />وي ادامه مي‌دهد: اين اعتراض در تمام ادبيات دهه‌هاي 30 تا 50 وجه و گرايش اصلي است و گاه به كاريكاتور شباهت مي‌برد، به گونه‌اي كه هركس به هر دليلي مخالف‌خواني نمي‌كرد از گردونه ادبيات حذف مي‌شد.<br /><br />آفرينش يا گزارشگري؟<br /><br />اما براستي وقتي متني ادبي مي‌خوانيم، هدف اصلي ما چيست؟ آشنا شدن با تحليلي جامعه‌شناختي و قوم‌نگاري درباره يك مكان؟ آشنايي با زندگي، لهجه، آداب و رسوم و مثل‌هاي مناطق مختلف يا قبل از همه و مهم‌تر از همه خواندن يك متن ادبي؟<br /><br />قنواتي در اين باره معتقد است: وقتي با يك اثر داستاني روبه‌روييم، بايد بپرسيم آيا تحليل جامعه‌شناسي از داستان برمي‌آيد و اصلاً هدف داستان‌نويس چيست؟ اگر داستان‌هاي نويسندگان شمال و جنوب را در آن دوران بررسي كنيم مي‌بينيم پر است از متن‌هايي كه بيشتر تك‌نگاري هستند تا داستان.<br /><br />وي با بيان اين كه يوسف عليخاني در اژدهاكشان به دنبال داستان‌نويسي بوده است تا تك‌نگاري مي‌افزايد: اگرچه محيط تاثير خاص خود را در اثر برجاي گذاشته است و مسائل مردم‌شناسي در داستان بازتاب دارد استفاده نويسنده از نفرين‌ها، دعا‌ها و اعتقادات در ديالوگ‌ها هوشمندانه اما در راستاي پيشبرد داستان است.<br /><br />تقابل ميان داستان‌نويسي با گرايش‌هاي بومي ‌و اقليمي ‌و تك‌نگاري به عنوان گزارشي از وضعيت مناطق روستايي نيز به دهه‌هاي پيش از انقلاب برمي‌گردد، به گونه‌اي كه در آن دوران نويسندگاني چون غلامحسين ساعدي و كاظم اسلاميه و بويژه جلال آل‌احمد در تعدادي از آثار خود به گزارشي از وضعيت زندگي مردم مناطق مختلف ايران پرداختند.<br /><br />اين آثار اگرچه در جاي خود ارزش زيادي داشت، اما نمي‌توان آنها را داستان و ادبيات محض محسوب كرد، چرا كه نويسنده در داستان جهان داستاني خاص خود را مي‌آفريند و با گزينش برخي خصيصه‌هاي زندگي بيروني مانند گويش، فضاهاي داستاني خاص، آداب و رسوم و مانند آن به آفرينشگري و نه گزارش موقعيت مي‌پردازد.<br /><br />به اعتقاد طلا نژادحسن، داستان‌نويس و منتقد نويسنده ادبيات اقليمي‌ با عيني كردن كهن‌الگوها و تلفيق آنها با زندگي امروز، ادبياتي مي‌آفريند كه از حصار ادبيات آپارتماني متداول بيرون است.<br /><br />به گفته وي، كهن‌الگوها و اسطوره‌ها در ادبيات نقاط مختلف جهان مشتركند، اما آنچه مهم است نزديك كردن اين كهن‌الگوها با زندگي امروز است، چنان كه براي مثال داستان اژدهاكشان يوسف عليخاني اگرچه بر پايه افسانه‌اي چون جنگ با اژدها كه در ادبيات جهان پرسابقه است بنا شده، روايت و نگاه خاص نويسنده به اين موضوع باعث شده كه داستاني امروزي و نو آفريده شود.<br /><br />روستايي‌نويسي در ادبيات ايران به شمشير دولبه‌اي تبديل شده است كه گاه يك نويسنده خوب را تا حد گزارشگري از آنچه هست تبديل مي‌كند و گاه او را به آفريدن جهاني بر پايه ويژگي‌هاي خاص مناطق رهنمون مي‌شود و به نويسنده اين فرصت را مي‌دهد كه با استفاده از توانمندي‌هاي زباني مناطق مختلف، افسانه‌ها و اعتقادات و جلوه‌هاي فضا و مكان داستاني را بنويسد كه مخصوص به خود اوست و تمام ويژگي‌هاي يك داستان ايراني را داراست.<br /><br /><strong>آرش شفاعي</strong><br />روزنامه جام جم </div><br /><div dir="rtl" align="justify">(<a href="http://www.jamejamonline.ir/papertext.aspx?newsnum=100900871874">HTML</a>) و (<a href="http://www.jamejamonline.ir/Media/pdfs/1387/12/17/100900891568.pdf">PDF</a>)<br />18 اسفند 1387 صفحه 8</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-6682926082551236083?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>yousefhttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854youssefalikhani@gmail.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-92115255944929169342009-03-05T13:44:00.005+03:302009-03-05T23:55:40.577+03:30<div dir="rtl" align="justify"><a href="http://www.jamejamonline.ir/Media/pdfs/1387/12/13/100900532105.pdf"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5309655714874052514" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 290px; CURSOR: hand; HEIGHT: 207px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Sa-vvaywz6I/AAAAAAAAC_s/GAGOWkzj_r4/s320/Nasle3Jamejam-yousefalikhani.JPG" border="0" /></a><span style="font-size:85%;">رضا اميدوار (</span><a href="http://tadaneh.blogspot.com/2009/03/nasle3-jamejam.html"><span style="font-size:85%;">نسل سوم ِ جام جم</span></a><span style="font-size:85%;">): <span style="font-size:100%;">اگر یوسف علیخانی، داستان‌نویس نمی شد و در مورد میلک (روستای محل تولدش) نمی‌نوشت،‌خیلی از ماها تا آخر عمرمان اسم میلک را نمی‌شنیدیم. اما حالا به لطف داستان‌های او میلک یک روستای کاملا شناخته شده برای اهالی ادبیات داستانی است. علیخانی آدم پرکاری است و همزمان در جند حوزه فعالیت می‌کند. هم داستان می‌نویسد و هم به سفر می‌رود تا قصه‌های فولکلوریک را جمع‌آوری کند.<br />اژدهاکشان،‌آخرین مجموعه داستان یوسف علیخانی بود که باعث شد نام او در بین تقدیرشندگان جایزه جلال‌آل‌احمد قرار بگیرد. این مجموعه داستان حالا به چاژ سوم رسیده است تا بهانه ما برای این مصاحبه جور شده باشد.</span><br /><br /><span style="font-size:100%;"><strong>بين داستان نوشتن و سفر كردن رابطه‌اي وجود داره؟</strong><br /><br />هم رابطه‌اي ندارند و هم دارند. رابطه ندارند چون وقتي من داستان مي‌نويسم دارم داستان مي‌نويسم و سفرنامه نمي‌نويسم و وقتي سفرنامه مي‌نويسم، داستان نمي‌نويسم. مثل آن چيزهايي كه يكي دو تاش در جام‌جم منتشر شده ‌ هيچ وقت فكر نمي‌كردم داستان مي‌نويسم. داستان‌نويسي جدا از آن بحث ميل به نوشتن (نه استعداد) و تلاش، امري است فيزيكي.بايد بداني چه تكنيك‌هاي دارد و سفرنامه نويسي، تكنيك‌هاي ديگر.<br /><br />اما در عين حال بين داستان نوشتن و سفر كردن هم رابطه نزديك وجود دارد. چون سفر كردن يعني زندگي كردن بيشتر. همه ما آدم‌ها در دنيايي زندگي مي‌كنيم كه اگر اندكي تخيل در آن وارد كنيم داستاني‌تر مي‌شوند. درست است كه داستان نوشتن با استفاده از تخيل پيش مي‌رود، اما آيا مگر مي‌شود همه چيز تخيلي باشد؟ مگر مي‌شود داستان شما در ميان ايل قشقايي بگذرد و شما اين ايل را نشناسيد؟ يا داستان تا در لب رود ارس اتفاق بيفتد و شما ايل جلالي و كردهاي كرمانج آنجا را نشناسيد؟<br /><br /><strong>پس تو جزو نويسنده‌هايي هستي كه تا يك چيزي را تجربه نكنند، در موردش چيزي نمي‌نويسند؟</strong><br /><br />نه به اين قطعيت كه مي‌گويي. فعلا هم فقط داستان‌هايي را منتشر كرده‌ام كه در زادگاهم اتفاق مي‌افتند كه البته نود درصدشان با يك جمله يا يك كلمه يا يك صدا يا يك تصوير، شكل گرفته‌اند در ميلكي كه برايش ساخته‌ام و در واقع ميلك زادگاهم را قرباني ميلك داستاني‌ام كرده‌ام.<br /><br />شايد ديگر دوستانم بر اين باور نباشند، اما گمان من اين است كه ذهن يك نويسنده، ذهن محدودي است كه بايد با خواندن، ديدن و تجربه كردن پرش كرد و بعد بگذارم ته نشين شود و روزي با يك قطعه موسيقي يا استكان چايي‌اي كه از دستم مي‌افتد يا تصادفي كه توي خيابان مي‌كنم يا صابوني كه توي حمام توي چشمم مي‌رود، تخيل‌ام جاري شود و آن بخش ناخودآگاهي‌ام بيايد روي كاغذ. در واقع هرگز درباره چيزي تا به حال نوشته‌اي نداشته‌ام.<br /><br /><strong>پس ميلك هم بخشي از ناخودآگاه توست؟</strong><br /><br />شده. زماني آدم با موضوعي، آدمي و يك مكاني، احساسي برخورد مي‌كند. دچار يك جور حس نوستالژيك مي‌شود. بعد اين حس درگيرش مي‌كند. بعد چكارش بايد بكني؟ اگر همان را بنويسي كه مي‌شود يك قطعه ادبي. ناچاري اندكي علمي‌تر باهاش برخورد كني. چاره‌اي نداري كمي درباره‌اش بيشتر بداني.<br /><br />اول ابتدايي بودم كه پدرم آمد شهر. يك سالي هم مانديم بعد مادرم آمد و بعد من و خواهرم. آن وقت سالي يكبار و آن هم در شهريور و وقت فندق چين به ميلك مي‌رفتيم. دنيايي كه هشت، نه سال در آن زندگي كردم و بيرون از آن را نديدم. حتي عاشق ستون‌هاي امامزاده و سنگ چين‌هاي باغستان‌ها و جاده خاكي و سربالايي و سرپاييني‌ها و پشت‌بام‌ها و صداي مردم بودم. بعد اينها ماند ميلك و ما رفتيم قزوين كه وقت تمام شدن شهريور و اول مهر، عزاي‌مان مي‌گرفت كه برگرديم به مدرسه و شهر.<br /><br />اما اينها را هيچ وقت ننوشتم. نوشتم؟ چيزي در كتاب‌هايم در اين باره نخوانده‌ايد تا به حال. اما ميلك، محل وقوع حوادثي است كه درگيرم كرده و بعد سال‌ها روي اين روستا و روستاهاي اطراف و الموت تحقيق كردم و همان‌طور كه مي‌داني اغلب شهرهاي ايران را گشته‌ام و از نزديك ديده‌ام.<br /><br />وقتي زمان مي‌گذرد و بيشتر و بيشتر مي‌بيني و مي‌شناسي، آني كه دوست داري همان مي‌شود، مثل آن گل شازده كوچولو كه در سياره‌اش جا گذاشته بود؛ مثل ميلك من همه جا هست اما ميلك كودكي‌هاي من گم شده است و دنبال آن مي‌گردم شايد و شايد هم دنبال راهي مي‌گردم براي محو نشدن حتي اكنونش.<br /><br /><strong>ولي درگيري تو با ميلك بيشتر از اين حرف هاست. نه تنها فضاي ميلك، بلكه زبان ديلمي، كه مردم ميلك هم از گويشوران اين زبان هستند، نمود پر رنگي در برخي از داستان‌هاي تو دارد، در مجموعه اولت همين نثر لذت خواندن برخي از داستان‌ها را از آدم مي‌گرفت. هرچند به دليل ناشناخته بودن اين زبان، در بعضي از داستان‌ها هم به ايجاد يك فضاي وهم‌آميز كمك مي‌كرد. در مجموعه دومت اما به نظر مي‌رسد از زبان ديلمي (الموتي) و استفاده از آن به شكل افراطي گذشته‌اي. اصلا چرا اين نوع زبان را براي روايت داستان‌هايت انتخاب كردي و بعد كنار گذاشتيش؟</strong><br /><br />نوشتن داستان در واقع يك نوع بازي جدي بوده برايم كه در آن سعي كردم شكل‌هاي مختلف را امتحان كنم. زماني از گويش محاوره قزويني استفاده كردم كه داستان بلند «راحت راحت» را اينطور نوشتم (اين داستان هنوز منتشر نشده.) بعد همان سال‌ها كه اصرار داشتم از لهجه محاوره قزويني استفاده كنم، جايي از «احمد شاملو» خواندم نويسنده بايد زبان را جوري تراش بدهد كه ترك با لهجه تركي‌اش بخواند و اصفهاني با لهجه اصفهاني و داش مشدي با لهجه داش مشدي و زن خانه‌دار با لهجه خودش. از خير محاوره‌نويسي گذشتم. بعد شروع كردم مثل آدميزاد بنويسم. شد داستان‌هايي كه در مجلات منتشر كردم؛ بسيار شسته رفته و مثلا مقيد به فاعل و مفعول و فعل فارسي معاصر و نه حتي فارسي كلاسيك. اما ديدم نمي‌چسبد. وقتي دارم مي‌نويسم اين زبان من نيست. آن وقت خودم را رها كردم، فكر كردم من دارم داستان مي‌نويسم بگذار لحن خودم هم در داستان‌ها ديده بشود. قرار نيست تا ابد فاعل و مفعول و فعل پشت سر هم بيايند و بعد هم من كه براي روزنامه گزارش نمي‌نويسم يا خبر ترجمه نمي‌كنم يا مقاله نمي‌نويسم كه اين قيد و بندها را رعايت كنم، من داستان مي‌نويسم و در واقع همان‌طور كه قصه‌هاي قديمي، لحن راويانش را داشتند و هر قصه با لحن قصه‌گو همراه مي‌شد، داستان‌هاي من هم با لحن من داستان‌نويس همراه بشوند.<br /><br />آمدم اندكي در فضاي داستان‌هاي «قدم بخير مادربزرگ من بود.» اوايل اتفاقا زبان خيلي فارسي بود. ديدم اين جوري نمي‌شود. گفتم از لحن و زبان خود الموتي‌ها هم استفاده كنم. شد يكي دو تا داستان به قول تو سخت خوان مجموعه داستان اولم؛ مثل مرگي ناره و ميلكي مار و كفتال پري. ديدم اين حرفي رو كه تو مي‌زني خيلي‌ها مي‌زنند. دنبال راه دررو بودم و رسيدم به داستان‌هاي رعنا و خيرالله خيرالله. در واقع راوي به كمك روايتش دارد زبان شخصيت‌ها را به فارسي برميگرداند.<br /><br />تا رسيدم به مجموعه «اژدهاكشان.» خود داستان «اژدهاكشان» فارسي فارسي است اما در اغلب داستان‌ها سعي كردم كلماتي را از زبان ديلمي استفاده كنم كه بشود در همان جمله يا داستان، معنايش را فهميد؛ اين كه چقدر توانسته‌ام موفق بشوم، نمي‌دانم.<br /><br />و حالا هم در مجموعه سومم كه دارد آماده چاپ مي‌شود و آخرين ويرايش‌ها را رويش انجام مي‌دهم، اگر هم از زبان ديلمي استفاده كردم در واقع نوعي بازي فرمي و زباني است و باقي داستان‌ها سرراست و به قول منتقدان زبان مجموعه‌هاي قبلي‌ام، فارسي‌تر شده است.<br /><br />اين وسط هم كساني بودند كه گفتند اتفاقا كاش همان افراط در زبان «قدم بخير...» را ادامه مي‌دادي كه وهم‌آلودتر مي‌كند داستان‌ها را. كساني هم بودند كه گفتند «اژدهاكشان» خوش خوان‌تر شده چون زبانش را امروزي تر كردي. بايد بمانم ببينم با سومين مجموعه‌ام چه برخوردي مي‌شود. </span></div><p align="center">نسخه </span><a href="http://www.jamejamonline.ir/papertext.aspx?newsnum=100900527499"><span style="font-size:100%;">html</span></a><span style="font-size:100%;"><br />نسخه </span><a href="http://www.jamejamonline.ir/Media/pdfs/1387/12/13/100900532105.pdf"><span style="font-size:100%;">PDF</span></a><span style="font-size:100%;"> </span><br /><span style="font-size:100%;">ویژه‌نامه "نسل سوم" روزنامه جام‌جم<br />سه شنبه 13 اسفند 1387 صفحه 6 </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-9211525594492916934?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>yousefhttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854youssefalikhani@gmail.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-76409170888272757682009-03-01T00:41:00.008+03:302009-03-01T01:06:01.946+03:30<div dir="rtl" align="justify"><a href="http://zamaaneh.com/literature/2009/02/post_520.html"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307961413266104210" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 100px; CURSOR: hand; HEIGHT: 65px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SamqyFc035I/AAAAAAAAC_M/y2nf2ndgDPo/s200/section25_65.gif" border="0" /></a><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:100%;"><a href="http://zamaaneh.com/literature/2009/02/post_520.html">رادیو زمانه (سعید شکیبا)</a>:</span> یوسف علیخانی، نویسنده ۳۴ ساله، از چهره‌های شناخته شده ادبیات داستانی معاصر ایران است. او فعالیت خود در حوزه ادبیات را هم‌زمان با نوشتن، با مصاحبه با نویسندگان نسل سوم آغاز کرد.<br />حاصل گفت و گوهای او با نویسندگان، کتاب «نسل سوم داستان‌نویسی ایران» شد که در سال ۱۳۸۰ به وسیله نشر مرکز منتشر شد.<br />علیخانی در ادامه، سراغ قصه «عزیز و نگار» رفت که در میان مردم البرز به‌ویژه طالقان و الموت از شهرت به‌سزایی برخوردار است. حاصل تحقیق علیخانی درباره این قصه، کتاب «بازخوانی عشقنامه عزیز و نگار» شد که در سال ۱۳۸۱ به وسیله نشر ققنوس به چاپ رسید.<br />اولین مجموعه داستان یوسف علیخانی با نام «قدم بخیر مادربزرگ من بود» یک دهه پس از منتشر شدن داستان‌هایش در روزنامه‌ها و مجلات، در سال ۱۳۸۲ به وسیله نشر افق منتشر شد که در همان سال نامزد کتاب سال جمهوری اسلامی ایران شد.<br />این کتاب هم‌چنین جایزه ویژه شانزدهمین جشنواره بین‌المللی روستا را از آن خود کرد و سه داستان از اولین مجموعه داستان علیخانی از داستان‌های برگزیده جایزه صادق هدایت شدند. چاپ دوم «قدم بخیر مادربزرگ من بود» سال ۱۳۸۶ به بازار آمد.<br />علیخانی از سال ۱۳۸۲ تا ۱۳۸۶ که دومین مجموعه داستانش به نام «اژدهاکشان» به وسیله موسسه انتشارات نگاه روانه بازار کتاب شود، کارهایی در زمینه زندگینامه‌نویسی و تحقیق و گردآوری قصه‌های مردم رودبار الموت انجام داد که برخی از آن‌ها از جمله «داستان زندگی حسن صباح»، «داستان زندگی ابن‌بطوطه» و «داستان زندگی صائب تبریزی» منتشر شده و کتاب‌های «قصه‌های مردم الموت» (به همراه افشین نادری) در دو جلد آماده انتشار است.<br />این نویسنده جوان به دلیل نوشتن مجموعه‌ داستان «اژدهاکشان» مدتی قبل شایسته تقدیر در اولین دوره جایزه ادبی جلال آل احمد و نامزد نهایی هشتمین دوره جایزه هوشنگ گلشیری شناخته شد.<br />با یوسف علیخانی به بهانه چاپ سوم مجموعه «اژدهاکشان» درباره داستان‌هایش به گفت و گو نشستیم. </span><br /><br /><a href="http://www.zamahang.com/podcast/2009/20090225_Said_Shakiba_Yousef_Alikhani.mp3"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307962111577137714" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 273px; CURSOR: hand; HEIGHT: 31px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Samrau3JojI/AAAAAAAAC_U/WozgFlJKZS0/s400/musicicon.jpg" border="0" /></a><br /><strong>داستان‌های مجموعه «اژدهاکشان» در همان حال و هوای مجموعه داستان اول شما «قدم‌بخیر مادربزرگ من بود» روایت می‌شوند. چطور شد یک روستا را محل روایت داستان‌هایتان قرار دادید؟</strong><br />به گمان من، هر نویسنده‌ای از تجربیات خودش می‌نویسد و همه ما که داریم می‌نویسیم درگیر بخشی هستیم که باهاش درگیر بودیم. یا تجربه اش کردیم یا شنیدیم یا درباره‌اش خوانده‌ایم. آن بخش از وجود من که بیشتر درگیرم می‌کند بخشی است که به قبل از دوران ابتدایی ام برمی‌گردد.<br />الان دیگر از آن روستا اثر و خبری نیست چون روستاها خالی شدند و قدیمی‌ها فوت کردند و جدیدی‌ها هم که همه به شهرها مهاجرت کردند. مساله‌ای که در آن روستا درگیرم می‌کرد، نوع برخورد آدم‌ها بود با وقایع؛ وقایع ساده که با خیالات آن‌ها به وقایع عجیب و غریب تبدیل می‌شد.<br />اگر یکی با ماشین از جاده‌های پیچ در پیچ البرز به ته دره پرتاب می‌شد، مردم دنبال دلایل دیگری می‌گشتند. اگر بز کسی می‌مُرد، قبول نمی‌کردند که بز مریض شده و مرده است، بلکه دلیل ماورایی برایش می‌تراشیدند. اگر شهاب سنگی در آسمان روستا دیده می‌شد، فکر می‌کردند نوری است آسمانی و آن را به شخصیت‌هایی که به آن باور داشتند، نسبت می‌دادند. برای هر چیزی قصه می‌ساختند و در واقع این قصه‌پردازی و قصه‌گویی‌شان به منتقل شده گویا.<br /><br /></div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Sampa_xdTtI/AAAAAAAAC-0/aiEsGnbXXJQ/s1600-h/AlikhaniYousef.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307959917093408466" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Sampa_xdTtI/AAAAAAAAC-0/aiEsGnbXXJQ/s320/AlikhaniYousef.jpg" border="0" /> <p align="center"></a><span style="font-size:85%;">یوسف علیخانی، نویسنده «اژدهاکشان»/ عکس از پوریا عالمی<br /></span></p><p dir="rtl" align="justify">از ۸ سالگی به بعد در شهر زندگی کردم، اما حالا که نگاه می‌کنم می‌بینم آن بخش پیش از ۸ سالگی تاثیر غیرقابل انکاری روی من گذاشته است.<br /><br /><strong>شما در داستان‌های‌تان از زبان الموتی هم استفاده می‌کنید. این زبان باعث نمی‌شود مشکلاتی برای خواندن داستان‌های‌تان پیش بیاید؟</strong><br />به هرحال هر داستانی در یک موقعیتی اتفاق می‌افتد واین موقعیت مکانی می‌تواند در شهر باشد یا روستا. در هرجا هم که باشد میان آدم‌هایی اتفاق می‌افتد که هر کدام لحن و زبان خاص خود را دارند. شما نمی‌توانید یک راننده اتوبوس را با یک معلم دارای یک لحن بدانید. این‌ها دو الگوی زبانی دارند.<br />وقتی داستان من در یک روستا اتفاق می‌افتد، این روستا هم از یک سری مردم شکل می‌گیرد که آداب و رسوم خاصی دارند، زبان ویژه‌ای دارند و حتی شکل و قیافه خاصی دارند. نوع نگاه‌شان به جهان، خاص است، بالطبع این زبان الموتی یا درست تر بگوییم، زبان دیلمی، زبان مردم این روستاست.<br />من از زبان مردم منطقه استفاده کردم و هیچ وقت هم فکر نکردم مخاطب مشکل پیدا می‌کند. چون احساس کردم وقتی من به آذربایجان می‌روم این پیش فرض را پذیرفته ام که زبان مردم آنجا آذری است و من با این دانسته به میان آن‌ها رفته ام. پس باید اول با زبان شان ارتباط بگیرم تا بتوانم با مردمش انس بگیرم. وقتی به گیلان می‌روید، آیا انتظار دارید فلان گیله‌مرد یا فلان گیله‌زن، با شما فارسی تهرانی حرف بزنند؟ نه. آن‌ها زبان شان گیلکی است. می‌توانیم میان‌شان نرویم اما من دوست داشتم به میان مردم دیلمستان بروم و با زبان‌شان ارتباط گرفتم و آن وقت نوشتم‌شان.<br /><br /><strong>بسیاری از شخصیت‌های داستان‌های شما اسطوره‌ای و افسانه‌ای هستند و به همین دلیل کمتر دچار تحول می‌شوند. این گونه شخصیت‌ها، دست و پای‌تان را هنگام شخصیت‌پردازی نمی‌بندند؟</strong><br />این شخصیت‌ها برای خود یک تشخّص و تکاملی پیدا کرده‌اند و به قول شما اسطوره‌ای و افسانه‌ای شده‌اند. این‌ها در طول زمان شخصیت پیدا کرده‌اند و به همین دلیل هم هست که می‌گویند شخصیت‌های اسطوره‌ای نیاز به شخصیت‌پردازی به شکل معمول داستان‌نویسی امروز ندارند. این‌جا با این شخصیت‌ها نه به خاطر شخصیت‌شان بلکه به دلیل تاثیرگذاری‌شان روی یک واقعه خاص، روبه رو می‌شویم.<br />اگرچه آدم‌های معمولی هم در داستان‌هایم هستند که در حاشیه دارند زندگی می‌کنند. به طور مثال در داستان اژدهاکشان، «حضرتقلی» شخصیتی اسطوره‌ای است که آمده با اژدها بجنگد، چون شنیده اژدهایی قرار است میلک را با خاک یکسان کند و چون می‌داند قرار است سال‌های سال بعد، یکی از نوادگانش بیاید و در «میلک» بمیرد و آن‌جا برایش بقعه‌ای بسازند، با علم به این موضوع برای این که مانع تخریب میلک بشود، به جنگ با اژدها می‌آید.<br /><br /><strong>داستان‌ها اغلب بر مبنای یک رخداد و واقعه شکل می‌گیرند و بیشتر وقایع هم رویکردی جادویی و غیرواقعی دارند. این ماجراها آیا فقط متعلق به منطقه الموت هستند؟</strong><br />اوایل شاید. مخصوصاً در «قدم‌بخیر مادربزرگ من بود» خیلی غریزی می‌نوشتم. یعنی درباره وقایعی می‌نوشتم که به طور مشخص در دوران کودکی شنیده یا دیده بودم. البته داستان ِداستانی مثل «خیرالله خیرالله» در همان مجموعه را نمی‌دانم از کجا شنیده بودم و چون ماجرایش برایم جالب بود به فضای میلک بردم و بازش کردم. در مجموعه «اژدهاکشان» اما این موضوع آگاهانه‌تر شد و از آن شکل غریزی بیرون آمد.<br />چند تا از داستان‌هایی که نوشتم و آداب و رسومی که وارد منطقه داستانی‌ام کردم، در واقع هیچ ربطی به آن منطقه ندارند. یا زاده تخیل من هستند یا از این‌جا و آن‌جا شنیدم؛ در کردستان و خراسان و سیستان و بلوچستان و لرستان مثلاً. نمونه‌اش همان داستان «نسترنه» و رد شدن آدم‌ها از زیر رنگین کمان (آله منگ). باور کنید یادم نمی‌آید این باور را از کجا شنیدم یا چه طوری بوده که حالا در داستان من این‌طوری شده است.<br /></p><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307959053550601362" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 220px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Samoou0zxJI/AAAAAAAAC-c/dXzhVP395pI/s320/Ejdehakoshan_yousef.jpg" border="0" /> <p align="center"><span style="font-size:85%;">تصویر جلدِ چاپ سوم مجموعه داستان «اژدهاکشان» نوشته‌ی یوسف علیخانی</span></p><p align="justify"><strong>در شرایطی که همه نویسندگان، داستان‌های شهری و اصطلاحاً آپارتمانی و کافه‌ای می‌نویسند، شما داستان‌های بومی نوشتید. این موضوع باعث نمی‌شود مخاطب‌های‌تان تا حدودی محدود شوند؟</strong><br />من هم قبل از این داستان‌ها، داستان‌های شهری می‌نوشتم. تعداد زیادی داستان در فضای کوی دانشگاه تهران دارم؛ دانشجویان عاشق. دانشجویانی که دنبال سیاست هستند. دانشجویانی که دنبال ادبیات هستند. دانشجویانی که درسخوان هستند. یا یک سری داستان دارم در فضای پادگان ارتش. یا داستان‌هایی در فضای کارگران بازار قزوین. یا یک کار بلند دارم درباره جنگ، اما هیچ کدام‌شان را چاپ نکردم.<br />من هم تجربه نوشتن از فضای شهری را داشتم و دارم ولی این‌ها مال من نبودند و نیستند. وقتی سال ۸۰ آمدم و مصمم شدم اولین مجموعه داستانم را منتشر کنم، احساس کردم این قصه‌های به قول شما شهری، مال من نیستند. داستان‌های زیادی داشتم اما از میان شان فقط همان ۱۲ داستانی را انتخاب کردم که دوست شان داشتم و شدند مجموعه «قدم‌بخیر مادربزرگ من بود.» یا بعداً ۱۵ داستان دیگر که شدند «اژدهاکشان.»<br /><br /><strong>با این ترتیب باید منتظر باشیم مجموعه داستان بعدی شما هم باز در همان حال و هوای دو مجموعه داستان قبلی‌تان باشد؟</strong><br />دقیقاً.<br /><br /><strong>پشت جلد چاپ دوم و سوم «اژدهاکشان» نظرات ۱۰ نفر از منتقدان معروف مثل آقای سپانلو، خانم شهرنوش پارسی‌پور، آقای فتح الله بی‌نیاز و آقای دستغیب و بقیه منتشر شده است. این فرم تبلیغ کتاب در ایران تا به حال انجام نشده. این پیشنهاد شما بوده یا ناشر؟</strong><br />من سال‌ها از طریق مترجمی‌زبان عربی زندگی می‌کردم و به همین دلیل کتاب‌های زیادی هم به این زبان دارم که پشت جلد اغلب‌شان، نظرات منتقدان معروف درباره آن کتاب منتشر شده است. به طور مشخص کتاب «صد سال تنهایی» مارکز که در مصر چاپ شده است.<br />برایم خیلی جالب بود که چرا این کار در ایران انجام نمی‌شود. وقتی یک خواننده در یک کتابفروشی «اژدهاکشان» را می‌بیند و چیزی هم درباره اش نمی‌داند، چطور اعتماد کند وکتاب را بخرد؟ ولی با دیدن نظر آدم‌هایی که درباره کتاب نظر داده اند، بیشتر راغب خواهد شد. در چاپ دوم «قدم‌بخیر ...» هم نظر چند منتقد منتشر شده است.<br />اژدهاکشان، برنده نخستین جایزه ادبی جلال آل احمد و نامزد نهایی هشتمین دوره جایزه هوشنگ گلشیری شد. آیا این جوایز بر دیده شدن کتاب نقشی داشتند؟<br />تردید نباید کرد که نقش دارند و نقش‌شان هم اتفاقاً خیلی زیاد است. «قدم‌بخیر مادربزرگ من بود» اگر نامزد جایزه کتاب سال و برنده جشنواره روستا نمی‌شد، شاید هرگز تجدید چاپ نمی‌شد. درباره «اژدهاکشان» هم. یک سال از چاپ اژدهاکشان می‌گذشت و یک چاپ خورده بود ولی در مدت کوتاه سه ماه گذشته، این کتاب دو چاپ جدید خورده است که حالا چاپ سوم پیش روی ماست. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-7640917088827275768?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>yousefhttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854youssefalikhani@gmail.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-52984932750196165982009-02-20T13:21:00.012+03:302009-02-28T23:35:17.977+03:30<div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ52sm2QJmI/AAAAAAAACpA/p5ZYUcswvYk/s1600-h/ejdehakoshan_yousefalikhani-01.jpg"></a><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ5636aI4XI/AAAAAAAACpY/sRgHu7jdTY4/s1600-h/001.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304812512079307122" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 214px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ5636aI4XI/AAAAAAAACpY/sRgHu7jdTY4/s320/001.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ58vPFER6I/AAAAAAAACqQ/bJVaLfXqHEk/s1600-h/005.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304814562032502690" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 230px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ58vPFER6I/AAAAAAAACqQ/bJVaLfXqHEk/s320/005.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ58u0g50EI/AAAAAAAACqI/FH7mNT6Zd5g/s1600-h/002.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304814554901499970" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 213px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ58u0g50EI/AAAAAAAACqI/FH7mNT6Zd5g/s320/002.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ58EJGghWI/AAAAAAAACpw/rRbtVmKfkyQ/s1600-h/004.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304813821693560162" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 213px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ58EJGghWI/AAAAAAAACpw/rRbtVmKfkyQ/s320/004.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ58EMp-J3I/AAAAAAAACqA/ksDpS6eCyEw/s1600-h/009.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304813822647609202" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 213px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ58EMp-J3I/AAAAAAAACqA/ksDpS6eCyEw/s320/009.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ58EIO61GI/AAAAAAAACpo/Ynzo0m-OLFg/s1600-h/003.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304813821460403298" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 213px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ58EIO61GI/AAAAAAAACpo/Ynzo0m-OLFg/s320/003.jpg" border="0" /></a><br /><p align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ5-DLFsJqI/AAAAAAAACqY/UsmkG-y2oaI/s1600-h/000.jpg"><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304816004070385314" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 256px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ5-DLFsJqI/AAAAAAAACqY/UsmkG-y2oaI/s320/000.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:85%;">سیروس نفیسی<br /><br /></span><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ5-yNtidcI/AAAAAAAACrQ/7QdvrQJUBGM/s1600-h/0013.jpg"><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304816812228244930" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 214px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ5-yNtidcI/AAAAAAAACrQ/7QdvrQJUBGM/s320/0013.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:85%;">اسدالله امرایی<br /><br /></span><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ5-yO-3_hI/AAAAAAAACrI/cT9WM4fOEM0/s1600-h/0012.jpg"><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304816812569394706" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 230px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ5-yO-3_hI/AAAAAAAACrI/cT9WM4fOEM0/s320/0012.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:85%;">مرتضی کربلایی‌لو<br /><br /></span><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ5-yagmbkI/AAAAAAAACrg/tct60nUNR6Q/s1600-h/0016.jpg"><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304816815663640130" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 222px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ5-yagmbkI/AAAAAAAACrg/tct60nUNR6Q/s320/0016.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:85%;">محمد جعفری قنواتی<br /><br /><br /></span><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ5-DcX3LFI/AAAAAAAACq4/xyqs6Wf3Vco/s1600-h/0015.jpg"><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304816008710007890" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 214px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ5-DcX3LFI/AAAAAAAACq4/xyqs6Wf3Vco/s320/0015.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:85%;">یوسف علیخانی<br /><br /></span><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ5-DWlF6NI/AAAAAAAACqw/ZdrqoDods9A/s1600-h/0010.jpg"><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304816007154886866" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 261px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ5-DWlF6NI/AAAAAAAACqw/ZdrqoDods9A/s320/0010.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:85%;">طلا نژادحسن<br /><br /></span><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ5-DItL6tI/AAAAAAAACqg/qvZ_cOrji2o/s1600-h/007.jpg"><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304816003430738642" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 262px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ5-DItL6tI/AAAAAAAACqg/qvZ_cOrji2o/s320/007.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:85%;">هادی نودهی<br /><br /></span><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ5-yLB-AGI/AAAAAAAACrA/zmyZuhJtX6w/s1600-h/008.jpg"><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304816811508629602" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 264px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ5-yLB-AGI/AAAAAAAACrA/zmyZuhJtX6w/s320/008.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:85%;">مسعود پهلوان‌بخش<br /><br /></span><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ5_ouy-PVI/AAAAAAAACr4/eXev36Fzvas/s1600-h/0014.jpg"><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304817748822342994" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 213px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ5_ouy-PVI/AAAAAAAACr4/eXev36Fzvas/s320/0014.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:85%;">پوریا فلاح<br /><br /></span><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6DSsWeIkI/AAAAAAAACtY/WVOZpsjR_sM/s1600-h/0028.jpg"><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304821768255316546" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6DSsWeIkI/AAAAAAAACtY/WVOZpsjR_sM/s320/0028.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:85%;">یعقوب رستمی<br /><br /></span><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6Dtr_E_MI/AAAAAAAACt4/R3aqfDMhmoU/s1600-h/0027.jpg"><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304822232013667522" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 213px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6Dtr_E_MI/AAAAAAAACt4/R3aqfDMhmoU/s320/0027.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:85%;">علیرضا کاویانی، محسن عمادی و جعفری قنواتی<br /><br /></span><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6CPHlQe-I/AAAAAAAACtQ/S2boORbkXD0/s1600-h/0023.jpg"><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304820607333989346" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 238px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6CPHlQe-I/AAAAAAAACtQ/S2boORbkXD0/s320/0023.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:85%;">اعظم کیان‌افراز و یاسین محمدی<br /><br /></span><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6CPDGOJmI/AAAAAAAACtA/viYscR6SlpE/s1600-h/0021.jpg"><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304820606130071138" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 244px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6CPDGOJmI/AAAAAAAACtA/viYscR6SlpE/s320/0021.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:85%;">سوسن صنیعی<br /><br /></span><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6AcY3KAYI/AAAAAAAACso/1mac0OuA_3M/s1600-h/0026.jpg"><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304818636287508866" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 229px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6AcY3KAYI/AAAAAAAACso/1mac0OuA_3M/s320/0026.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:85%;">نینا شفیعی<br /><br /></span><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6AcSMeCYI/AAAAAAAACsg/h60S34ITvAw/s1600-h/0024.jpg"><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304818634497853826" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 216px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6AcSMeCYI/AAAAAAAACsg/h60S34ITvAw/s320/0024.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:85%;">علیزاده<br /><br /></span><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ5_oo9tT_I/AAAAAAAACsA/vY7pd2jWQmo/s1600-h/0022.jpg"><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304817747256758258" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 214px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ5_oo9tT_I/AAAAAAAACsA/vY7pd2jWQmo/s320/0022.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:85%;">حسن همایون<br /><br /></span><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ5_oa4JQbI/AAAAAAAACro/CnVDqGJaAj0/s1600-h/0011.jpg"><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304817743475327410" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 229px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ5_oa4JQbI/AAAAAAAACro/CnVDqGJaAj0/s320/0011.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:85%;">آرش شفاعی<br /><br /></span><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6AcRanSdI/AAAAAAAACsY/7IY6Wsbuk70/s1600-h/0025.jpg"><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304818634288744914" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 214px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6AcRanSdI/AAAAAAAACsY/7IY6Wsbuk70/s320/0025.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:85%;">لیلا قاسمی<br /><br /></span><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6AccQTbXI/AAAAAAAACsQ/JrDOZUMOI3s/s1600-h/0020.jpg"><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304818637198290290" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 231px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6AccQTbXI/AAAAAAAACsQ/JrDOZUMOI3s/s320/0020.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:85%;"><br /><br /></span><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6AcdOyU3I/AAAAAAAACsI/_dDGWzkDGsQ/s1600-h/0019.jpg"><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304818637460362098" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 185px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6AcdOyU3I/AAAAAAAACsI/_dDGWzkDGsQ/s320/0019.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:85%;">علی هادی‌لو<br /><br /></span><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6CO9Lf45I/AAAAAAAACs4/Cst8KEOZpJw/s1600-h/0017.jpg"><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304820604541592466" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 245px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6CO9Lf45I/AAAAAAAACs4/Cst8KEOZpJw/s320/0017.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:85%;">مانلی فخریان<br /><br /></span><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6COtMCD2I/AAAAAAAACsw/b6LeFbZu384/s1600-h/006.jpg"><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304820600248864610" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 213px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6COtMCD2I/AAAAAAAACsw/b6LeFbZu384/s320/006.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:85%;">سیروس نفیسی و یوسف علیخانی<br /><br /></span><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6DS6OgLMI/AAAAAAAACto/Cm8WQIL6nU0/s1600-h/0029.jpg"><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304821771979992258" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 192px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6DS6OgLMI/AAAAAAAACto/Cm8WQIL6nU0/s320/0029.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304821772446915314" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 213px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6DS7902vI/AAAAAAAACtw/e7L4dz_0M_8/s320/0030.jpg" border="0" /></span><span style="font-size:85%;"> </span><br /><a href="http://ghabil.com/files/ejdehakoshan_yousefalikhani.JPG"><img alt="اژدهاکشان" hspace="0" src="http://ghabil.com/files/ejdehakoshan_yousefalikhani-01.JPG" align="baseline" border="0" /></a><br /><span style="font-size:78%;">طرح جلد: <a href="http://tadaneh.blogspot.com/2007/02/javad-atashbari.html">جواد آتشباری</a>/ سایز بزرگ؛ روی عکس کلیک کنید<br /></span><br />به گزارش <a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8712020801">فارس</a> ...<a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2009/02/morteza-karbalaeilo.html"> اینجا </a><br />به گزارش ایسنا ... <a href="http://isna.ir/ISNA/NewsView.aspx?ID=News-1293408&amp;Lang=P">اینجا</a><br />به گزارش مهر ...<a href="http://www.mehrnews.com/fa/newsdetail.aspx?NewsID=836647"> اینجا</a> و<a href="http://www.mehrnews.com/fa/newsdetail.aspx?NewsID=836691"> اینجا</a><br />به گزارش روزنامه جام جم ...<a href="http://www.jamejamonline.ir/papertext.aspx?newsnum=100899585283"> اینجا </a><span style="font-size:85%;">(</span><a href="http://www.jamejamonline.ir/Media/pdfs/1387/12/02/100899589602.pdf"><span style="font-size:85%;">PDF</span></a><span style="font-size:85%;">)<br /></span>به گزارش روزنامه فرهنگ آشتی ... <a href="http://www.farhangdaily.com/page/87-12-04/farhangoadab6.htm">اینجا</a> <span style="font-size:85%;">(PDF)</span><br />گزارش مفصل نشر افراز از این نشست ... <a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2009/02/afraz-ejdehakoshan.html">اینجا</a> و <a href="http://www.afrazbook.com/tabId-11-n-74.aspx">اینجا</a><br /><br />«اژدهاکشان» به چاپ سوم رسید ...<a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2009/02/ejdehakoshan-pub-3.html"> اینجا </a></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-5298493275019616598?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>yousefhttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854youssefalikhani@gmail.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-78581902600038625042009-02-20T13:20:00.004+03:302009-03-05T23:58:18.264+03:30<div dir="rtl" align="justify"><a href="http://www.farsnews.net/newstext.php?nn=8712020801"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307205429748451234" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 219px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Sab7ODYuR6I/AAAAAAAAC9E/euMoGQSfgEk/s320/karbaleilo-farsnews.JPG" border="0" />خبرگزاري فارس</a>: مرتضي كربلايي‌لو در جلسه نقد مجموعه داستان «اژدهاكشان»، هوشنگ گلشيري را نويسنده‌اي كتابخانه‌گرد دانست و گفت قدرت زباني يوسف عليخاني حتي بالاتر از گلشيري است.<br /><br />به گزارش خبرنگار فارس، مرتضي كربلايي‌لو چهارشنبه 30 بهمن در جلسه نقد مجموعه داستان «اژدهاكشان» نوشته يوسف عليخاني در محل نشر افراز اين سخن را گفت.<br />كربلايي‌لو درباره اين مجموعه داستان گفت در جاهايي و هنگام مواجهه با برخي كلمات و تعابير بايد واقعاً كلاه را به احترام تلاش نويسنده از سر برداشت.<br />مجموعه داستان «اژدهاكشان» را سال گذشته انتشارات نگاه منتشر كرد. اين مجموعه امسال به عنوان اثر قابل تقديري جايزه جلال آل‌احمد انتخاب شد.<br />اغلب رسانه‌ها از سال پيش بنا به دلايلي درباره اين مجموعه مطالبي را منتشر كرده‌اند. «اژدهاكشان» هفته گذشته توانست براي بار سوم به زير چاپ برود.<br />كربلايي‌لو همچنين درباره اين مجموعه داستان گفت: من به عنوان يك نويسنده كه ارزش كلمات و جملات را درمي‌يابم از مطالعه سطر سطر كتاب لذت بردم.<br />وي گفت: زبان نويسنده در اثر درخشان است و از تشبيهات بسيار زيبا و بجا استفاده كرده است.<br />كربلايي‌‌لو اضافه كرد: در انتهاي داستان‌ها، زماني كه نويسنده از «مي‌گويند» استفاده كرده، پايان‌بندي لطمه خورده است. آن نقطه درست جايي بوده است كه نويسنده مي‌توانسته با استفاده از ساختار، قدرت خود را نشان دهد كه نسبتاً ساده از آن گذشته است.<br />مرتضي كربلايي‌لو سال گذشته براي مجموعه داستان خود با عنوان «زني با چكمه‌ ساق‌بلند سبز» به مرحله نهايي داوري جايزه بنياد هوشنگ گلشيري راه يافته بود.<br />با اين حال وي در بيانيه‌اي اعلام كرد تمايلي به حضور حقيقي يا مجازي در جايزه ادبي گلشيري ندارد.<br />يوسف عليخاني هم در جلسه نقد مجموعه داستانش گفت كار بعدي‌اش در راستاي «اژدهاكشان» است.<br />وي از حاضران در جلسه خواست با بيان نقطه‌نظرات خود و كاستي‌هاي احتمالي وي را در ادامه مسيرش ياري كنند.<br />عليخاني داستان كوتاه «اژدهاكشان» را كه نام مجموعه از آن گرفته شده است براي حاضران خواند.<br />هادي نودهي، نويسنده نظر خود را درباره اين مجموعه داستان عنوان كرد و گفت كتاب مشخصاً در گونه ادبيات روستايي قرار مي‌گيرد.<br />وي گفت براي كساني چون ما كه با شهر و مسائل پيچيده آن دست به گريبانيم شايد در برخورد اول ارتباط با آن چندان آسان نباشد، اما در مجموع كتاب تاثير خود را مي‌گذارد.<br />در ادامه اين نشست اسدالله امرايي، منتقد و مترجم ادبي گفت نكته‌اي را كه بايد به آن توجه داشت اين است كه كار آن طور كه بعضي‌ها اشاره كرده‌اند در زمره ادبيات وحشت قرار نمي‌گيرد.<br />وي گفت وهم در كارها هست اما هدف نويسنده آن نيست كه كسي را بترساند و از آن مهم‌تر حتي آن وهم را مورد انتقاد هم قرار نمي‌دهد.<br />طلا نژادحسن، منتقد ادبي نيز با عنوان اين موضوع كه نويسنده كتاب «اژدهاكشان» نگاهي تازه و واجد ارزش به كهن‌الگوهاي ما داشته است، به بيان ديدگاه‌هايش پرداخت.<br />وي گفت دومين ويژگي عمده اين اثر تلاشي است كه نويسنده در جهت بيرون كشيدن ادبيات امروز ما از حصار آپارتمان‌نويسي كرده است.<br />پوريا فلاح نيز گفت «به نظر من عليخاني دراماتيزه كردن ادبيات روستايي را به خوبي انجام داده است.»<br />نينا شفيعي، از ديگر حاضران در جلسه گفت نويسنده، گاهي اوقات شخصيت‌هاي داستان را ناگهان رها مي‌كند و سرانجام‌شان را ما نمي‌بينيم.<br />سوسن صنيعي از سينماگران حاضر در جلسه هم گفت گاهي اوقات ريتم داستان تغيير مي‌كند. تند و كند مي‌شود و وجه مستندنگاري گاهي بر داستان‌ها غلبه مي‌‌كند.<br />اما يوسف عليخاني در بخشي از صحبت‌هاي خود از تأثير ناخودآگاه برخي از كارهاي گلشيري چون «نمازخانه كوچك من» و «معصوم‌ها» بر مجموعه داستان خود سخن گفت.<br />وي همچنين گفت كه مجموعه داستان «سياسنبو» نوشته محمدرضا صفدري بر نوع نوشتن وي تأثير گذاشته است.<br />انتهاي پيام/ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-7858190260003862504?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>yousefhttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854youssefalikhani@gmail.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-10920601400950696552009-02-20T00:02:00.004+03:302009-03-18T02:00:12.508+03:30<div dir="rtl" align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ8Tu0ae4_I/AAAAAAAACyM/qDSfByvMj80/s1600-h/000.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304980581130363890" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 166px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ8Tu0ae4_I/AAAAAAAACyM/qDSfByvMj80/s200/000.jpg" border="0" /></a> مجموعه داستان «اژدهاكشان» نوشته يوسف عليخاني در ادامه سلسله نشست‌هاي ادبي دفتر <a href="http://www.afrazbook.com/tabId-11-n-74.aspx">نشر افراز</a>‏، چهارشنبه سي‌ام بهمن ماه 1387 با حضور نويسنده و جمعي از نويسندگان و منتقدان ادبي نقد و بررسي شد.<br />به گزارش روابط‌ عمومی دفتر نشر افراز، در ابتدا سيروس نفيسي، مجري جلسه ضمن بيان اين موضوع كه مجموعه داستان اژدهاكشان از مجموعه داستان‌هاي بحث بر انگيزي بوده است كه بازتابهاي متفاوتي را در محافل ادبي موجب شده است و در عين حال برگزيده اولين دوره جايزه ادبي جلال‌آل‌احمد در بخش داستان كوتاه و نامزد بخش مجموعه داستان هشتمين دوره جايزه ادبي گلشيري هم بوده است، به بيان شرح حال مختصري از نويسنده، پيشينه‌اش و عناوين آثار ادبي و پژوهشي وي پرداخت.<br />در ادامه يوسف عليخاني ضمن بيان اينكه مجموعه داستان اژدهاكشان در ادامه مجموعه قبلي‌اش بوده و كار بعدي نيز در همين راستاست‏، ابراز اميدواري كرد حضار در اين جلسه با بيان نقطه نظرات خود و كاستي‌هاي اژدهاکشان، وي را در ادامه مسيرش ياري نمايند.<br />عليخاني سپس به قرائت داستان كوتاه اژدهاكشان كه نام مجموعه هم از آن گرفته شده است پرداخت.<br />مجري جلسه سيروس نفيسي ضمن تاكيد بر اين بخش از سخنان عليخاني كه اژدهاكشان عملاَ اثري در ادامه مجموعه داستان قبلي است، مجموعه داستان جديد نويسنده را از سه بعد شايسته ارزيابي قلمداد نمود: ابتدا وجه اقليمي و مردم شناسي آن با توجه با آنكه تمامي داستان‌ها در روستايي به نام ميلك از توابع الموت قزوين مي گذرند و با خواندن هر داستان خواننده با بخشي از ويژگيهاي رفتاري و فرهنگي مردم آن ديار آشنا می‌شود و در واقع هر داستان چون تكه اي است كه با كنار هم چيدن تمامي‌شان تصوير ميلك و مردمانش كامل می‌شود. دوم، وجه داستاني و تكنيكي آثار كه به زعم وي و بر خلاف تصور شايد عده اي، آن گونه نيست كه نويسنده نسخه بازنويسي شده يا حك و اصلاح شده روايتي موجود يا قصه اي شفاهي از مردمان آن ديار را بي كم و كاست و مستندوار براي ما بيان كند و بي‌شك داستاني كه ما می‌خوانيم داستاني است كه هر چند ريشه‌هايش از عمق وجودي مردان و زنان ميلك به در آمده اما با گذر از صافي ذهن خلاق نويسنده است كه تبديل به داستانهاي حاضر شده است. ويژگي سوم كتاب به تعبير نفيسي، وجه خاص و برجسته زباني آن است كه با نوعي تعديل نسبت به مجموعه قدم بخير مادربزرگ من بود (كه به خاطر غلظت به‌كارگيري كلمات و تعابير ديلمي در آن بي‌نياز از به‌كارگيري پانويس در كتاب نبوده است) و با وجود حضور كاملاَ مشخص لهجه محلي، ايجاد ارتباط با مخاطب را سهل تر می‌كند.<br />نفيسي در ادامه افزود: هر چند كه وجه اقليمي و در اينجا روستايي داستانها چه بسا يادآور آثار برخي ديگر از نويسندگاني كه از روستا نوشته اند باشد مثلا داستان‌هاي روستايي غلام‌حسين ساعدي با آن فضاي وهم آورشان، اما عليخاني روستانويسي را دست‌مايه بيان حرف‌ها يا شعارهايي خاص قرار نداده است. چيزي كه در آثار بسياري از نويسندگاني از آن دست ديده می‌شود و مكان روستا در عمل محملي می‌شود براي آنكه بگوييم مثلاَ مشكلات روستا ناشي از ظلمي است كه از حاكميت ريشه می‌گيرد. يا مثلاَ در داستان معروف معصوم اول از هوشنگ گلشيري، مترسكي كه سايه وهم‌آور و هول‌آورش چون نيرويي قاهر بر جان و مال مردم مسلط می‌شود عملاَ نمادي است از حكومتي كه بر همه چيز مردم سلطه اي شوم دارد. اما در داستان‌هاي يوسف عليخاني همه چيز طبيعي تر و از جنبه اي تاثيرگذارتر است. در اينجا ما با مردم واقعي، و مشكلات واقعي‌شان مواجهيم، چيزي كه شديداَ بر ما تاثير می‌گذارد و به بياني آن مردم را با گوشت و پوست و بوي‌شان حس می‌كنيم.<br />نكته ديگري كه نفيسي آن را قابل بحث دانست آن بود كه از جنبه مقايسه اي آيا می‌توان اژدهاكشان را گامي به جلو در مقايسه با قدم بخير ... به حساب آورد يا نه؟ باز هم از منظري مقايسه اي چيزي كه شايد به طور حسي بتوان به آن اشاره كرد آن است كه در داستانهاي مجموعه قبل ميلك شلوغ تر است و به بيان ديگر هنوز زنده است اما در اين مجموعه ما با فضايي سوت و كور تر و عملاَ با اضمحلال تدريجي آن روستا مواجهيم.<br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ8UiBxHV-I/AAAAAAAACyU/ATspR5VFHhA/s1600-h/007.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304981460888279010" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 187px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ8UiBxHV-I/AAAAAAAACyU/ATspR5VFHhA/s200/007.jpg" border="0" /></a> در ادامه جلسه هادي نودهي، نويسنده به بيان ديدگاه‌هاي خود پرداخت و گفت كتاب مشخصاَ در گونه ادبيات روستايي قرار می‌گيرد و براي كساني چون ما كه با شهر و مسائل پيچيده آن دست به گريبانيم شايد در برخورد اول ارتباط چندان آسان نباشد، اما در مجموع كتاب تاثير خود را می‌گذارد و خواننده را با خود می‌كشاند كه نشان دهنده زحمت زياد و كار خوب نويسنده است.<br />نودهي ادامه داد با توجه به جايگاه كتاب در گونه ادبيات روستايي بد نيست اشاره اي به پيشينه اين دست آثار هم بشود. ادبيات روستايي در ايران عملاَ بعد از كودتاي 28 مرداد 1332 و با رويكرد برخي روشنفكران به روستا كه پيامد سانسور و نمود بيشتر فضاي استبدادي در كشور است شكل می‌گيرد. در همين ايام است كه ماجراي اصلاحات ارضي هم مطرح می‌شود و روشنفكران با رجوع به روستا نگاه انتقادي‌شان را به اين موضوع هم می‌كشانند. به اين ترتيب می‌بينيم جلال آل احمد به روستا می‌رود يا مثلاَ هوشنگ گلشيري سال‌ها در روستاها معلمي می‌كند و بسياري از نويسندگان معروف ديگر چون غلام‌حسين ساعدي و... عملاَ براي مبارزه با فضاي سياسي حاكم، داستان‌ها را به روستا می‌كشانند. اما از آنجا كه ريشه اين رويكرد قضيه مردم شناسي نبوده است آن قبيل داستان‌ها به شيوه ديگري پيش می‌روند و ما بيشتر با وجوه داستاني و تكنيك‌هايي كه قدرت داستان را بيشتر می‌كند مواجهيم. مثلاَ در «عزاداران بِيل» از ساعدي با وجودي كه داستان‌ها در روستا می‌گذرد اما همه مانند تهراني‌ها صحبت می‌كنند. بُعد ديگر هم نماد پردازي است كه به واسطه هدفي كه براي آن نوع ادبيات قائل بودند، حضور بسيار پر رنگي در آن نوع آثار پيدا می‌كند. ‎‏<br />نودهي ادامه داد: در اين كتاب با وجودي كه تاثير كساني چون ساعدي (آنجا كه حاكميت و حضور قاهرانه محيط ايجاد وهم در فرد می‌كند) يا تاثير گلشيري (آنجا كه خرافه‌ها خود را نمايان می‌كنند) مشهود است، اما نويسنده با توجه به آنكه ريشه‌هاي خودش از آن محل است و دغدغه آن مردم را دارد، به وجوه مردم شناسي و اقليمي كار توجه بيشتر می‌كند و همين رويكرد وجه تمايز مشخص اين اثر با آثار ديگري است كه به روستا پرداخته اند.<br />نويسنده مجموعه داستان «شمايل لرزان قدرت» در ادامه صحبت‌هايش به برخي مشخصه‌هاي اثر چون عدم حضور شخصيت‌هاي مهم يا اصولاَ جايگاه نچندان پر رنگ شخصيت پردازي (به واسطه حضور پررنگ تر فضا و اقليم كه جاي شخصيت را در داستان‌ها می‌گيرد) اشاره كرد و در همين راستا حضور عناصر فراواقعي يا متافيزيكي را كه در اكثر داستان‌هاست مهم و قابل توجه دانست كه خود باعث می‌شود اژدهاکشان به كار‌هاي رئاليسم جادويي هم نزديك بشود.<br />نودهي ادامه داد: البته در برخي داستان‌هاي مجموعه و مشخصاَ دو داستان آخر «آب ميلك سنگين است» و «ظلمات» به نظر می‌رسد وجوه مردم‌شناسي در مقابل هدفي كه چه بسا نويسنده با نوعي نمادپردازي سعي در القاي آن داشته و به نوعي اضمحلال تدريجي روستا را به عواملي از بيرون هم نسبت می‌دهد، رنگ می‌بازد كه به زعم وي اين دو داستان را در جايگاهي پايين تر در مقايسه با داستان‌هاي ديگر مجموعه قرار می‌دهد.<br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ8VFilr45I/AAAAAAAACyc/Cfm-Tr236uk/s1600-h/0013.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304982070994133906" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 166px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ8VFilr45I/AAAAAAAACyc/Cfm-Tr236uk/s200/0013.jpg" border="0" /></a> در ادامه اين نشست ادبي اسدالله امرايي، منتقد و مترجم ادبي به بيان نظراتش پرداخت و گفت: نكته اي را كه بايد به آن توجه داشت اين است كه كار آن طور كه بعضي‌ها اشاره كرده اند در زمره ادبيات وحشت قرار نمی‌گيرد، وهم در كار‌ها هست اما هدف نويسنده آن نيست كه كسي را بترساند و از آن مهم تر حتي آن وهم را مورد انتقاد هم قرار نمی‌دهد. اين وهم يك واقعيت است كه در زندگي آن مردم وجود دارد. يا در مورد بحث عناصر فرا واقعي – اسطوره اي كه مثلاَ در داستان اژدهاكشان مطرح می‌شود، نمونه‌اش را در جاهاي ديگر هم داريم، در همين امامزاده داوود خودمان يا در ساير مناطق ايران. در واقع نويسنده به بيان انگاره‌هايي می‌پردازد كه وجود دارند، نه به معناي حقيقت‌شان كه بيان اين واقعيت كه حضورشان در زندگي مردم انكار ناپذير است. نكته جالب اين است كه حتي اگر كسي بخواهد آنها را انكار كند تكفير می‌شود و مثلاَ به او می‌گويند تو كه فلان باور را قبول نداري پس خدا و پيغمبر را هم قبول نداري؟ و همين جا است كه كار به رئاليسم جادويي نزديك می‌شود. می‌دانيم كه رئالسم يعني واقعيت و جادو در نقطه مقابل و متضاد آن قرار می‌گيرد. وقتي می‌گوييم رئاليسم جادويي يعني جادو‌ها و عناصر غير واقعي، حضوري عيني و غير قابل انكار دارند. مثلاَ در داستان اژدهاكشان وقتي گفته می‌شود در روز سيزده بدر هر سال مردم چشم‌شان به دنبال آن است كه ببينند چه زماني نورهايي كه از امامزاده ميلك و گردنه وقوع اژدهاكشان بلند شده بر می‌گردند سر جاي خودشان، ما می‌دانيم كه نوري كه متساعد می‌شود هيچ وقت نمی‌تواند سر جاي خودش برگردد و عملاَ با اين نحوه روايت و بر خورد ما داريم به عنصري غير مادي وجهي مادي می‌دهيم.<br />امرايي در ادامه صحبت‌هايش اشاره كرد او هم با آن بحثي كه در ارتباط با مسائل سياسي شد موافق است و معتقد است از آنجا كه بسياري از نويسندگان ما نگاه‌شان منبعث از راديكاليسم دهه 60 ميلادي و كساني چون ژان پل سرتر بود كه می‌گفت اصولاَ نويسنده بايد نسبت به وضع موجود معترض باشد، آثار نويسندگان ما هم اين‌گونه بود و اصولاَ كسي كه در دهه 40 و 50 شمسي با وضع موجود مخالفت نمی‌كرد، اصلاَ مطرح نمی‌شد و به همين خاطر ادبيات آن دوره سرشار است از داستان‌هايي كه مثلاَ در آن رعيتي با مالكي درگير است سر مسئله آب، زمين يا حتي ناموسش، و مشخص است كه موضع نويسنده‌هاي آن دوره در اين ميان چگونه بوده است اما در اينجا نويسنده در هيچ موردي موضع گيري نمی‌كند، واقعيت‌هاي انكار ناپذير را می‌گويد اما خودش هيچ گاه در جايگاه قضاوت نمی‌نشيند.<br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ8Vli7gysI/AAAAAAAACyk/WtSTrBg27R4/s1600-h/0010.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304982620841495234" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 163px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ8Vli7gysI/AAAAAAAACyk/WtSTrBg27R4/s200/0010.jpg" border="0" /></a> سپس طلا نژادحسن، منتقد ادبي با عنوان اين موضوع كه نويسنده كتاب اژدهاكشان نگاهي تازه و واجد ارزش به كهن الگوهاي ما داشته است و در واقع به زنده كردن و تلفيق آنها با زندگي امروزي ما پرداخته است، به بيان ديدگاه‌هايش پرداخت و گفت: دومين ويژگي عمده اين اثر تلاشي است كه در جهت بيرون كشيدن ادبيات امروز ما از حصار آپارتمان نويسي در آن صورت گرفته. به عقيده اين منتقد ادبي ادبيات امروز ما كه قصد تلفيق عيني گرايي و ذهني گرايي را دارد در چنبره ادبيات آپارتماني كه محدود به دو نفر يا حتي يك نفر است به نوعي ايستايي رسيده است.<br />وي در ادامه گفت: در ارتباط با كهن الگوها كه خاص ما هم نيست و در ادبيات بسياري كشور‌ها وجود دارد می‌توان به مواردي چون كشتن اژدها‏، از ما بهتران و اجنه، سنگ شدن و... اشاره كرد كه در اين كتاب به نحو جالب توجهي به كار گرفته شده اند و در همين راستا می‌توان به نزديكي و سنخيت انسان و حيوان هم اشاره كرد كه در داستان «قشقابل» كه از زيباترين داستان‌هاي مجموعه است اين سنخيت آن چنان زيبا در آن بيان شده است كه در پايان مرگ انسان و بز در كنار هم و در پي هم تاثيري به ياد ماندني بر خواننده می‌گذارد.<br />نژاد حسن در ادامه صحبت‌هايش نكته مهم را در داستانهاي عليخاني آن دانست كه افسانه‌ها و انگاره‌هاي كهن به زبان امروزي بيان شده اند و مثلاَ در داستان قشقابل از روابط مدرن و حتي فرا مدرن در بيان نوع رابطه كبلايي رجب و كبلايي قشنگ استفاده شده است. از ديگر داستان‌هايي كه در آن‌ها از اين دست استفاده‌هاي زيبا و به ياد ماندني از انگاره‌هاي كهن صورت گرفته می‌توان به داستان‌هاي: اژدهاكشان، ملخ‌هاي ميلك، اوشانان و تا حدودي نسترنه هم اشاره كرد.<br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ8WizQafPI/AAAAAAAACy0/etShTbMOVok/s1600-h/0014.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304983673196150002" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 155px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ8WizQafPI/AAAAAAAACy0/etShTbMOVok/s200/0014.jpg" border="0" /></a> در ادامه جلسه پوريا فلاح به بيان نقطه نظراتش پرداخت و گفت: به نظر من عليخاني دراماتيزه كردن ادبيات روستايي را به خوبي انجام داده است اما پرسشي كه براي وي پيش آمد اين است كه آيا ما با يك مجموعه داستان طرفيم يا با داستان بلندي كه تقطيع شده است. اگر ميلك را چون كانوني مركزي در نظر بگيريم كه همه داستان‌ها و آدم‌ها به سمت آن فلش می‌خورند، چرا اين مجموعه رمان نشده است؟<br />به عقيده اين نويسنده جوان، مجموعه اژدهاكشان دستمايه كافي را براي آنكه به رماني فاخر تبديل شود داشته است و چه بسا در آن صورت ميلك هم به ياد ماندني تر می‌شد.<br />نكته ديگري كه فلاح به آن اشاره كرد بحث زبان اثر بود و تلاش زيادي كه روي از كار در آوردن آن صورت گرفته. به عقيده وي در عين حالي كه در زبان، ايجاد لحن خاص و متناسبي صورت گرفته ، كار بسيار راحت خوانده می‌شود اما نكته اي كه به چشم می‌خورد آن است كه يك جاهايي شايد حس شود كه تاثير كسي چون گلشيري هم ديده می‌شود. با وجود آنكه كار بسيار روان و راحت خصوصاَ در جاهايي كه زبان داستان به زبان داستاني ساده و معيار ما نزديك می‌شود، پيش می‌رود به ناگاه جمله اي به شكل گل درشت و بيرون زده خود را به رخ می‌كشاند كه شايد به كار لطمه بزند.<br />يوسف عليخاني در پاسخ به فلاح، هر چند تاثير ناخودآگاه برخي از كارهاي گلشيري چون «نمازخانه كوچك من» و «معصوم‌ها» را رد نكرد و حتي تاثير كساني چون محمد رضا صفدري در «سيا سنبو» ، اما اينكه وي كلمه اي يا تعبيري مشخص را از گلشيري گرفته باشد، رد كرد.<br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ8W1mWjTZI/AAAAAAAACy8/4c-AkRm3eXQ/s1600-h/0012.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304983996149747090" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 164px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ8W1mWjTZI/AAAAAAAACy8/4c-AkRm3eXQ/s200/0012.jpg" border="0" /></a> در همين زمينه مرتضي كربلايي‌لو، نويسنده رمان «مفيد آقا» هم به بيان نظراتش پرداخت و كار و قدرت زباني داستان‌هاي عليخاني را حتي بالاتر از گلشيري كه به تعبير وي نويسنده اي كتابخانه‌گرد است، دانست.<br />كربلايي‌لو اعتقاد داشت در جاهايي و در هنگام مواجهه با برخي كلمات و تعابير بايد واقعاَ كلاه را به احترام تلاش نويسنده از سر برداشت.<br />مرتضي کربلايي‌لو در ادامه جلسه گفت: من به عنوان يك نويسنده که ارزش کلمات و جملات را درمي‌يابم از مطالعه سطر سطر کتاب لذت بردم. زبان نويسنده در اثر درخشان است و از تشبيهات، بسيار زيبا و به‌جا استفاده کرده است.<br />وی اضافه کرد در انتهاي داستان‌ها، زماني که نويسنده از "مي‌گويند" استفاده کرده، پايان‌بندي لطمه خورده است. آن نقطه درست جايي بوده است كه نويسنده می‌توانسته با استفاده از ساختار، قدرت خود را نشان دهد كه نسبتاَ ساده از آن گذشته است.<br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ8XP6xgB5I/AAAAAAAACzM/aUKRvaMMBdc/s1600-h/0027.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304984448308086674" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 167px; CURSOR: hand; HEIGHT: 173px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ8XP6xgB5I/AAAAAAAACzM/aUKRvaMMBdc/s200/0027.jpg" border="0" /></a> در ادامه نشست محمد جعفري قنواتي، پژوهشگر ادبيات عامه و مؤلف كتاب «دو روايت از سليم جواهري» به شباهت کار نويسنده به مجموعه «لالي» ، آخرين کار بهرام حيدري نويسنده جنوبي در سال 58 اشاره کرد و گفت با اين تفاوت که در اژدهاکشان، نويسنده تک نگاري و تحليل روستا نکرده است و نهايتاَ داستان نوشته است.<br />وي افزود: مردم‌شناسي خيلي خوب در داستان‌‌هاي يوسف عليخاني بازتاب پيدا کرده است و اعتقادات و رسوم محلي از جمله: قسم، دشنام، دعا و نفرين، خيلي به‌جا در داستان‌ها نشسته است.<br />نينا شفيعي، از ديگر حاضران در جلسه به نوستالژي حاکم بر داستان‌ها اشاره کرد. وي معتقد بود نويسنده، گاهي اوقات شخصيت‌هاي داستان را ناگهان رها مي‌کند و سرانجام‌شان را ما نمي‌بينيم.<br />مسعود پهلوان‌بخش، نويسنده و منتقد نيز گفت که داستان‌هاي مجموعه، ثبت افسانه‌هاي مردم الموت نيست، بلکه داستان‌هايي است که افسانه‌ها در آن جاري است ولي اين تکنيک که افسانه‌ها را به داستان مدرن تبديل مي‌کند در بعضي داستان‌ها مثل اژدهاکشان به عقيده وي چندان وجود ندارد.<br />در ادامه سوسن صنيعي، از سينماگران حاضر در جلسه به پشتوانه محکم تحقيقي در داستان‌ها اشاره کرد و اضافه کرد از خواندن داستان‌ها لذت برده است ولي به عقيده ايشان گاهي اوقات ريتم، تغيير می‌كند و تند و کند می‌شود و نكته ديگر آنكه وجه مستند نگاري گاهي بر داستان‌ها غلبه می‌كند.<br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ8XpnwY6xI/AAAAAAAACzU/4DCKt_OutYA/s1600-h/0015.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304984889879751442" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 120px; CURSOR: hand; HEIGHT: 133px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ8XpnwY6xI/AAAAAAAACzU/4DCKt_OutYA/s200/0015.jpg" border="0" /></a> يوسف عليخاني در پايان جلسه ضمن پاسخ گويي به برخي پرسش‌هاي حضار اظهار داشت موقعي كه وي درگير نوشتن است بيشتر درگير زبان است و براي تك تك كلماتش عرق می‌ريزد.<br />عليخاني ادامه داد متأسفانه گاهي اوقات منتقدان ما از بيان بي پيرايه و صريح نظرات‌شان خودداري می‌كنند، حال آنكه كسي چون وي كه كار بعدي‌اش هم در ادامه اين مجموعه داستان خواهد بود با اين تفاوت كه در آن ديگر حتي يك كلمه ديلمي هم ديده نخواهد شد ، خواهان شنيدن نگاه انتقادي، مستدل و ريز بين منتقدان بخصوص در مورد ساخت است كه در اين جلسه تا حدي به آن رسيده است.<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">گزارش : ليلا قاسمي</span></strong><br /></div><div dir="rtl" align="center"><br /><a href="http://ghabil.com/files/ejdehakoshan_yousefalikhani.JPG"><img alt="اژدهاکشان" hspace="0" src="http://ghabil.com/files/ejdehakoshan_yousefalikhani-01.JPG" align="baseline" border="0" /></a><br /><span style="font-size:78%;">طرح جلد: <a href="http://tadaneh.blogspot.com/2007/02/javad-atashbari.html">جواد آتشباری</a>/ سایز بزرگ؛ روی عکس کلیک کنید<br /></span><br />به گزارش فارس ... <a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8712020801">اینجا</a><br />به گزارش ایسنا ... <a href="http://isna.ir/ISNA/NewsView.aspx?ID=News-1293408&amp;Lang=P">اینجا</a><br />به گزارش مهر ...<a href="http://www.mehrnews.com/fa/newsdetail.aspx?NewsID=836647"> اینجا</a> و<a href="http://www.mehrnews.com/fa/newsdetail.aspx?NewsID=836691"> اینجا</a><br />به گزارش روزنامه جام جم ...<a href="http://www.jamejamonline.ir/papertext.aspx?newsnum=100899585283"> اینجا </a><span style="font-size:85%;">(</span><a href="http://www.jamejamonline.ir/Media/pdfs/1387/12/02/100899589602.pdf"><span style="font-size:85%;">PDF</span></a><span style="font-size:85%;">)<br /></span>به گزارش روزنامه فرهنگ آشتی ... <a href="http://www.farhangdaily.com/page/87-12-04/farhangoadab6.htm">اینجا</a> <span style="font-size:85%;">(PDF)</span><br />گزارش مفصل نشر افراز از این نشست ... <a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2009/02/afraz-ejdehakoshan.html">اینجا</a> و <a href="http://www.afrazbook.com/tabId-11-n-74.aspx">اینجا</a><br />شمشیر دولبه ادبیات ایران ... <a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2009/03/writing-village.html">اینجا</a><br /><br />«اژدهاکشان» به چاپ سوم رسید ...<a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2009/02/ejdehakoshan-pub-3.html"> اینجا </a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-1092060140095069655?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>yousefhttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854youssefalikhani@gmail.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-54518899420847777942009-02-16T15:29:00.005+03:302009-02-26T17:57:50.535+03:30<div dir="rtl" align="justify"><a href="http://media.farsnews.com/Media/8711/ImageNews/871127/20_871127_L600.jpg"><img alt="اژدهاكشان" hspace="0" src="http://media.farsnews.com//Media/8711/ImageNews/871127/20_871127_M200.jpg" align="left" border="0" /></a> خبرگزاري فارس: مجموعه داستان «اژدهاكُشان» نوشته يوسف عليخاني، تقدير شده در نخستين دوره جايزه ادبي جلال آل‌احمد و نامزد نهايي هشتمين دوره جايزه هوشنگ گلشيري، به چاپ سوم رسيد.<br /><br />به گزارش خبرگزاري <a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8711280442">فارس</a>، اين كتاب توسط مؤسسه انتشارات نگاه منتشر شد.<br /><br />چاپ اول «اژدهاكشان» مهر ماه سال گذشته به بازار كتاب آمد.<br /><br />عليخاني، در دو مجموعه داستان «اژدهاكشان» و «قدم بخير مادربزرگ من بود» داستان‌هايي افسانه‌اي و اسطوره‌اي را در فضايي روستايي خيالي روايت مي‌كند.<br /><br />ناشر «اژدهاكشان»، نظرات «محمدعلي سپانلو»، «شهرنوش پارسي‌پور»، «محمد محمدعلي»، «عبدالعلي دستغيب»، «فتح‌الله بي‌نياز»، «محمدرضا گودرزي»، «اسدالله امرايي»، «ميترا داور»، «قاسم كشكولي» و «فريدون حيدري مُلك‌ميان» را درباره اين كتاب در پشت جلد چاپ سوم اين كتاب منتشر كرده است.<br /><br />«اژدهاكشان» در چاپ سوم با شكل و شمايلي ديگر و با طرح جلدي از «جواد آتشباري» به بازار ‌آمد. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-5451889942084777794?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>yousefhttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854youssefalikhani@gmail.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-84203023860974155732009-02-15T15:31:00.008+03:302009-02-21T01:16:30.503+03:30<div dir="rtl" align="justify"><a href="http://isna.ir/ISNA/PicView.aspx?Pic=Pic-1291349-1&amp;Lang=P"><img alt="اژدهاكشان" hspace="0" src="http://64.130.220.65/Thumbnails/pics/1387/11/Art/wh120-896.JPG" align="left" border="0" /></a> جلسه‌ي نقد و بررسي مجموعه‌ي داستان «اژدهاكُشان» يوسف عليخاني برگزار مي‌شود.<br /><br />به گزارش بخش كتاب خبرگزاري دانشجويان ايران (<a href="http://isna.ir/ISNA/NewsView.aspx?ID=News-1291349&amp;Lang=P">ايسنا</a>)، اين نشست در ادامه سلسله نشست‌هاي ادبي انتشارات افراز روز چهارشنبه (30 بهمن‌ماه) ساعت 17:30 در محل دفتر اين انتشارات با حضور نويسنده و جمعي از نويسندگان و منتقدان ادبي بر گزار خواهد شد.<br /><br />مجموعه‌ي داستان «اژدهاكُشان» برگزيده‌ي نخستين دوره‌ي جايزه‌ي ادبي جلال آل احمد در بخش داستان كوتاه و كانديداي بخش مجموعه‌ي داستان هشتمين دوره‌ي جايزه‌ي ادبي هوشنگ گلشيري در سال جاري بوده است.<br /><br />اين مجموعه كه دومين مجموعه‌ي داستان عليخاني است، اخيراً توسط مؤسسه‌ي انتشاراتي نگاه به چاپ سوم رسيده است و احتمالا از روز چهارشنبه عرضه خواهد شد.<br /><br />يوسف عليخاني تاكنون كتاب‌هايي چون: «نسل سوم»، «عزيز و نگار»، «داستان زندگي حسن صباح» و مجموعه‌ي داستان «قدم‌بخير مادربزرگ من بود» را در كارنامه‌ي فعاليت‌هاي خود دارد.<br /><br />انتشارات افراز در: خيابان فلسطين جنوبي، خيابان وحيد نظري، بن‌بست افشار، پلاك 4، واحد 5 واقع است.<br /><br /><span style="font-size:85%;">** این خبر در </span><a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8711270532"><span style="font-size:85%;">فارس</span></a><span style="font-size:85%;"> ، </span><a href="http://isna.ir/ISNA/NewsView.aspx?ID=News-1291349&amp;Lang=P"><span style="font-size:85%;">ایسنا</span></a><span style="font-size:85%;"> ، </span><a href="http://www.mehrnews.com/fa/newsdetail.aspx?NewsID=835259"><span style="font-size:85%;">مهر</span></a><span style="font-size:85%;"> ،</span><a href="http://aftab.ir/news/2009/feb/15/c5c1234696773_art_culture_book_publication_book.php"><span style="font-size:85%;"> آفتاب</span></a><span style="font-size:85%;"> ، </span><a href="http://www.mojnews.com/news_full_story.asp?nId=174478"><span style="font-size:85%;">موج</span></a><span style="font-size:85%;"> ، </span><a href="http://www.morur.com/article.aspx?id=655"><span style="font-size:85%;">مرور</span></a><span style="font-size:85%;">، <a href="http://www.atiban.com/article.aspx?id=3476">آتی بان </a>، <a href="http://www.bornanews.ir/Nsite/FullStory/?Id=244173">برنانیوز</a>، <a href="http://changizi.blogfa.com/post-247.aspx">جامعه کهنه</a>، </span><span style="font-size:85%;"><a href="http://www.farhangdaily.com/page/87-11-29/PDF-pag/6.pdf">روزنامه</a> <a href="http://www.farhangdaily.com/page/87-11-29/farhangoadab.htm#6">فرهنگ آشتی</a></span><span style="font-size:85%;"><a href="http://www.farhangdaily.com/page/87-11-29/farhangoadab.htm#6"> </a>، <a href="http://www.jamejamonline.ir/papertext.aspx?newsnum=100899239941">روزنامه جام جم</a> ، <a href="http://www.persian-language.org/News/News_show.asp?ID=8125&amp;P=">شورای گسترش زبان و ادبیات فارسی</a> و </span><a href="http://www.afrazbook.com/tabId-11-n-72.aspx"><span style="font-size:85%;">نشر افراز</span></a> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-8420302386097415573?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>yousefhttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854youssefalikhani@gmail.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-81858333590573484022008-12-13T00:27:00.009+03:302009-01-09T16:35:12.749+03:30<div dir="rtl" align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SUJa92thEGI/AAAAAAAABo8/yoTaK10Rt2E/s1600-h/parsnamak.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278881731936587874" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 170px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.ghabil.com/files/parsnamak-s.jpg" border="0" /></a> بخش اول ...<a href="http://www.4shared.com/file/76838760/5bddf07/870905_parsnamak_01.html">اینجا</a> یا <a href="http://tadaneh.cast.ir/files/tadaneh/2008-12-09_870905_parsnamak_01.mp3?id=1">اینجا </a><span style="font-size:78%;">(Mp3)</span><br />بخش دوم ...<a href="http://www.4shared.com/file/76838759/574c3460/870905_parsnamak_02.html">اینجا</a> یا <a href="http://tadaneh.cast.ir/files/tadaneh/2008-12-09_870905_parsnamak_02.mp3?id=1">اینجا </a><span style="font-size:78%;">(Mp3)</span><br />بخش سوم ...<a href="http://www.4shared.com/file/76838757/b0f41967/870905_parsnamak_03.html">اینجا</a> یا <a href="http://tadaneh.cast.ir/files/tadaneh/2008-12-09_870905_parsnamak_03.mp3?id=1">اینجا</a> <span style="font-size:78%;">(Mp3)</span></div><br /><div dir="rtl" align="justify"><span style="font-size:85%;">برنامه گفت و گو محور "پارسنامک"، امشب (سه شنبه پنجم آذر) گفت و گوی خود را به یوسف علیخانی، برنده جایزه ادبی جلال آل احمد و نامزد جایزه هوشنگ گلشیری اختصاص داده است.<br />این برنامه متناسب با مناسبات ادبی و هنری کشور، هر هفته به مرور آنها می پردازد؛ بررسی یک موضوع خاص نیز در یکی از این حوزه ها، با حضور استادان و صاحب نظران ارزیابی می شود که این هفته یوسف علیخانی، نویسنده مجموعه داستان «اژدهاکشان» مهمان گفت و گوی «</span><a href="http://www.sedayeashna.ir/sections.php?section=news&amp;do=show&amp;id=277"><span style="font-size:85%;">پارسنامک</span></a><span style="font-size:85%;">» است. <a href="http://tinypic.info/files/1caguz7c1aj623icxinz.jpg">شهرام بهرامی‌نژاد</a>، سردبير، تهيه كننده و گوينده پارسنامک و <a href="http://tinypic.info/files/9icefjqwwx25ehcekq8v.jpg">علی دهباشی</a> کارشناس این برنامه است.<br />«</span><a href="http://www.sedayeashena.ir/sections.php?section=programs&amp;do=details&amp;id=17"><span style="font-size:85%;">پارسنامک</span></a><span style="font-size:85%;">» روزهای سه شنبه ساعت 19:30 به وقت تهران برابر با ساعت 16:30 به وقت گرینویچ از کانال اروپا، و از گروه هنر و ادبیات شبکه جهانی صدای آشنا پخش می شود. </span></div><br /><div dir="rtl" align="center">نشانی ماهواره ای کانال های شبکه صدای آشنا: کانال 1 ( اروپا )</div><div dir="rtl" align="center">ماهواره هات برد 8، فرکانس 12437، سیمبل ریت 27500، پلاریته افقی </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-8185833359057348402?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>yousefhttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854youssefalikhani@gmail.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-42898019005856943652008-12-11T21:22:00.004+03:302009-01-05T09:47:45.883+03:30<p dir="rtl" align="center"><img alt="شهرگان" hspace="0" src="http://tinypic.info/files/82vzf61szf9axv91e1pb.jpg" align="baseline" border="0" /></p><div dir="rtl" align="justify"><span style="font-size:85%;"><a href="http://www.shahrgon.com/fa/index.php?news=2326">شهرگان</a>: جایزه جلال احمد که چندی پیش به چند تن از نویسندگان ایرانی اهدا شد با حرف‌ها و حدیث‌های بسیاری همراه بود. این جایزه که برای نخستین بار به نام این نویسنده و روشنفکر معاصر مزین شده بود، جایزه‌ای است که از سوی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به تولید‌کنندگان فرهنگ، اهدا می شود و امسال هم اعضای هیات علمی این جایزه را صفار هرندی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی تعیین کرده بود.<br />بهر حال حکایت تلخ نویسندگان و اهالی قلم در سرزمین سعدی و حافظ و حلاج پایانی ندارد و این بار هم این گفتگو حکایت تلخ یکی از کاتبان ایرانی است که از غم سوء تفاهم‌های تاریخی ما ایرانیان رنج می‌برد. یوسف علیخانی نویسنده جوانی است که با این سرنوشت تاریخی روشنفکران و سخنوران این دیار، دست و پنجه نرم می کند و چندین سال است که ساکت و آرام داستان‌هایش را می نویسد و با این سرنوشت مبارزه می‌کند. او این بار برای دریافت این جایزه نامزد شد و این در حالی بود که یوسف در گوشه عزلت به کار خویش مشغول بود و از هیاهوی شهر به عزلت الموت رفته بود. خبر دریافت جایزه جلال به یوسف، او را در مواجهه با برخی بی‌مهری‌ها و انتقادات دوستان قرار داد. دوستانی که در این ایام سخت بیکاری و گوشه‌نشینی او، انتظار یاری و همدلی از آنها داشت. بلافاصله اما باردیگر علیخانی نامزد دریافت جایزه ادبی هوشنگ گلشیری شد. جایزه‌ای که از سوی دوستان روشنفکران و شاگردان این استاد داستان نویسی، بنیان گذاشته شده‌است تا صدای ادبیات مستقل ایران باشد. تقارن این دو رخداد و حاشیه های آن برای آقای نویسنده و مخاطبان بی طرف، جالب است به ویژه آنکه بدانیم حتی پس از چاپ چند کتاب و دریافت این جایزه‌ها هم باز آقای نویسنده غم نان دارد و به کارش عشق می‌ورزد. عاشقی که خود را این گونه معرفی می کند: «شناسنامه‌ام می گوید متولد اول فروردین 1354هستم، اما مادرم شناسنامه‌ام را قبول ندارد و می گوید «سیزده بدرم را خراب کردی با آمدنت. هر سال زن‌ها و دخترهای میلکی، طناب می‌بستند به درخت کهنسال تادانه تپه روبروی روستا و اون سال نحسی سال را با تو به در کردم.»<br />دوم ابتدایی را هم همانجا خواندم و بعد رفتیم قزوین. اوایل از این که بهم می گفتند پشت کوهی، حالم بد می‌شد اما بعد که فهمیدم الموتی «دیلمی» هستم، سر از پا نمی شناختم.<br />آنچه در پی می آید متن گفتگوی کوتاه با علیخانی به بهانه این روزهاست./ مسعود باستانی</span><br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">آقای علیخانی! اجازه بدهید اول به شما تبریک بگویم. شما یکی از نویسندگان جوان ایرانی هستید که امسال موفق شدید یک جایزه معتبر ادبی را به دست آورید و برای یک جایزه دیگر هم نامزد شوید. شما جایزه جلال آل احمد را گرفتید و برای دریافت جایزه هوشنگ گلشیری هم کاندیدا شدید، اما این روزها شاهد برخی ناملایمات و بی مهری‌ها در رابطه با نویسندگان و فعالین ادبی ایران هستیم. اگر الان یوسف علیخانی بخواهد حال و روزش را برای مخاطبین گزارش کند، چه می‌گوید؟<br /></span></strong><br />احساس می کنم هنوز هم خواب هستم. یک خواب شیرین که امیدوارم خیلی زود از آن بیدار شوم به زندگی معمولی خودم که همان نوشتن است بازگردم. من معمولا یا داستان کوتاه می‌نویسم و یا تحقیق می‌کنم. در واقع گذران زندگی من از راه تحقیق است. به همین دلیل امیدوارم این روزها خیلی زود تمام شوند.<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">چرا از این روزها گلایه مندید؟ شنیده‌ام که شما در حال حاضر بیکار هستید و برخی مشکلات روزمره هم دارید؟ آیا به خاطر این مشکلات این قدر تحت فشار قرار گرفتید؟</span></strong> </div><div dir="rtl" align="justify"><br />من تا کنون ندیده‌ام که در ایران فردی به شکل حرفه‌ای از راه نوشتن نان بخورد. این سئوال که نویسنده چه جایگاهی دارد قابل تامل است. شاید تا قبل از اینکه این جایزه به من تعلق بگیرد، رسما از دید خیلی‌ها نویسنده محسوب شوم‌، از دید خودم از 15 سال پیش نویسنده بودم. من با خودم مشکلی نداشتم ولی شاید مشکل اینجاست که گویا حتما باید یک تاییدی صورت بگیرد تا از دید دیگران نویسنده باشیم. خلاصه به غیر از آن بخش از نویسندگان حرفه‌ای مانند دولت آبادی یا مجابی و ... کسی را ندیدم که از راه نوشتن نان بخورد. مشکل خاصی هم نیست زندگی همواره سختی‌های خود را دارد. بیکاری من هم یک بیکاری خود خواسته است زیرا که احساس می‌کردم شاید مانند بقیه آدم‌ها نمی‌توانم با یک ریتم ثابت و کارمندی زندگی کنم. همان زمان هم که سرکار بودم از صبح زود تا غروب کار میکردم و در جامعه کارمندی این روند قابل قبول نیست و خود به خود محکوم به حبس می شوید. زمانی که کارمند بودم چه آن دوره پنج ساله که در روزنامه انتخاب کار می کردم و بعد در یک دوره یک ساله در روزنامه جام جم صفحه ادبیات منتشر می‌کردم و پس از آن هم به دعوت دکتر یونس شکرخواه در جام جم ان لاین به عنوان مترجم عربی مشغول به کار بودم تا زمانی که سایت منحل شد کار سخت بود. بعد از آن هم مدت 7 و 8 ماه مسئول صفحه فرهنگ مردم بودم ولی نتوانستم ادامه دهم و در تیرماه امسال استعفا کردم. آن زمان سخت می گذشت و الان هم سخت تر است. زیرا اگر شما بخواهید 8 ماه تنها از راه نوشتن و تحقیق کردن گذران زندگی کنید و اگر پشتوانه مالی نداشته باشید محکوم به شکست هستید. لاجرم ویراستاری می‌کنید اما ممکن است 5 ماه بعد پول شما را بدهند یا کار تحقیقی انجام می‌دهید اما نهایتا درصدی از دستمزد خود را می‌گیرید و معلوم نیست چه وقت به شما پول می‌دهند. این زندگی ماست! زندگی و مبارزه! مبارزه‌ای که من به نوعی از دوران کودکی به آن مشغول بودم و همزمان با درس خواندن در بازار قزوین هم کار می‌کردم. بعد که در دانشگاه تهران و در رشته ادبیات عرب قبول شدم و بعد هم دوران سربازی و ... با من بود. این روزها دوست دارم زودتر به حال و هوای معمولی برگردم چون حداقل ظرف سه هفته گذشته مثل یک تلفنچی شده‌ام و مدام پاسخگوی لطف دوستان هستم و یا به پیام‌ها پاسخ می‌دهم.<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">این روزها مشغول چه کاری هستید؟</span></strong><br /><br />من قبل از ماجرای این جایزه‌ها مشغول تحقیق درباره یکی از طایفه‌های الموت بودم و چند هفته کوله پشتی به دوش، روستا به روستا پیاده راه می‌رفتم تا قصه‌های آنان را جمع آوری کنم و از آداب و رسوم عکس بگیرم. کار، مربوط به طایفه مراغیان یا کله بزی‌هاست که در 16 روستا در اطراف الموت ساکن هستند. این همان طایفه‌ای است که عارف قزوینی در مقدمه کتابش به آنها اشاره می‌کند. من ظرف این مدت در آنجا بودم و حتی صدای آنان را هم ضبط می‌کردم تا اینکه دوربین عکاسی‌ام شکست و مجبور شدم که به شهر بازگردم. متوقف شدن کارم مصادف شد با حکایت جایزه جلال و تب و تاب‌های خاص آن. من از هردو طیف تبریک داشتم به این معنا که از آن سو دکتر جواد مجابی، علی دهباشی، شهرام رحیمیان، رضا جولایی، محمد محمدعلی، فرشته ساری و فرخنده آقایی تبریک گفتند و از این سو دکتر موسوی گرمارودی و عبدالعلی دستغیب تبریک گفتند. همین موضوع برایم خیلی جالب بود.<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">چرا باید یک نویسنده حتماً جایزه بگیرد و یا یک طوری سر زبان‌ها بیفتد تا توجه مردم جلب شود و جامعه ما به وی نگاه کند. در غیر این صورت هم باید با تیراژ محدود کتاب‌هایش سر کند و با مشکلات دست و پنجه نرم کند. آیا واقعا این جایزه‌هاست که نویسندگان جوان را نویسنده می کند؟</span></strong><br /><br />دو جور نگاه می توان به این ماجرا داشت. یکی اینکه خوانندگان ما خواننده‌هایی سطحی و سهل گیری شده‌اند که منتظرند تا نسخه‌ای برایشان پیچیده شود و دیگران برای آنان تعیین تکلیف کنند که مثلا این کتاب‌ها یا این رمان‌ها و مجموعه داستان‌ها کارهای خوبی هستند. اگرچه بخش عمده‌ای هم این طورند و نمی توان منکر شد. ناشرم می‌گفت اگر مثلا در یک سال گذشته کتابت 1500 نسخه فروش رفته‌است، ظرف این دوهفته 500 عدد فروخته‌ایم و کتاب باید تجدید چاپ شود و قرار است طرح جلد آن را هم عوض کنند. نگاه دیگر اینکه باید چرا خوانندگان نسبت به رمان‌های ما بی‌رغبت شده‌اند؟ این پرسش هم نیازمند یک بررسی عمیق و همه جانبه است و اینکه آیا این موضوع تقصیر نویسنده است یا شرایط جامعه؟ مگر من نویسنده چه قدر می‌توانم بنویسم و چه قدر دستم برای نوشتن باز است؟ در هرصورت باید این دو نگاه را در نظر بگیریم. پاسخ به آن، کار من نیست. کار یک محقق است که جدی کار کند و علت را پیدا کند. من تنها یوسف علیخانی هستم، همان فردی که کتاب نسل سوم را نوشت. این کتاب حاصل دوران دانشجویی من بود. 3 هزار صفحه گفتگو با نویسندگانی مانند شهریار مندنی پور، چهلتن و دیگران. اما تنها کسی که توانست کامل از آن استفاده کند، خود علیخانی بود چون از یکی ادبیات کلاسیک را یاد گرفت و از دیگری داستان سنتی یا داستان مدرن یا داستان پست مدرن را آموخت و از یکی دیگر داستان مینی مال را! هیچ‌وقت این کتاب کامل چاپ نشد و تنها نشر مرکزگزیده‌ای از آن را چاپ کرد. من در سال 82 قدم بخیر را نوشتم و پس از آن هم چند کار برای غم نان انجام دادم. من یک کتاب دو جلدی هم درباره الموت دارم. دو کاری که 620 و 1020 صفحه است و محصول سه سال و نیم کار تحقیقاتی من و دوستم افشین نادری در انتهای رودبار الموت است. اما آیا می توانم این کتاب را چاپ کنم؟ آیا ناشری هست که روی این کتاب سرمایه گذاری کند؟ آخرین کار من هم مجموعه داستان دیگری است که فعلا نام آن را عروس بید گذاشتم.<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">مشکل نویسندگان جوان ایرانی بسیار پیچیده‌است. آنها درگیر غم نان می‌شوند. یعنی یا باید کار کنند به امید آنکه روزی ستاره شوند و مورد توجه قرار بگیرند و یا اینکه برای غم نان از مسیر خویش منحرف شوند. در این شرایط چه سازمان و یا نهادی وظیفه حمایت از آنان را بر عهده دارد به طوری که دولتی و فرمایشی هم نشوند؟ آیا این راه به بن بست رسیده‌است؟</span></strong><br /><br />اجازه بدهید یک مثال بزنم. من در حال حاضر سه رمان نیمه کاره‌دارم. رمان حاصل نظم یک نویسنده است که اندکی کمتر غم نان دارد و می تواند حداقل چند ماه به صورت پیاپی روی یک موضوع کار کند. اما هر بار که من شروع می‌کنم و دو یا سه هفته جلو می‌روم، کار متوقف می‌شود. البته این شاید ناشی از ناتوانی‌های من باشد و نتوانم یک رمان بنویسم اما بخش عمده‌اش هم مربوط به دغدغه یک لقمه نان است. هم سن و سالان من، نسل چهارم ایران محسوب می شوند، یعنی کسانی که در سال 75 اولین کتاب خویش را منتشر کردند. شاید این جایزه‌ها خود یک راهکار مناسب حمایتی از نویسندگان جوان است. نمی‌دانم چرا جایزه جلال جایزه اول نداشت و آن 11 سکه به هیچ کس تعلق نگرفت. من شایسته تقدیر شدم و 25 سکه گرفتم و با همین مقدار می توانم به راحتی یک سال کار کنم و حداقل چند کار نیمه تمام را کامل کنم.<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">راستی اگر مایل هستید درباره جایزه جلال و جایزه گلشیری کمی توضیح دهید. آیا شما جهت گیری‌های سیاسی که رسانه‌ها در مورد آنها می‌گویند را قبول دارید؟</span></strong><br /><br />نظر من هم سلیقه من است. تمام نظراتی که درباره جایزه جلال یا جایزه گلشیری داده می‌شود سلیقه‌ای است. جایزه جلال سلیقه داوران مسابقه جلال بوده و جایزه گلشیری هم همین طور. چون جایزه جلال را گرفتم تردید ندارم که جایزه هوشنگ گلشیری به من داده نخواهد شد، تا اینجا هم که نامزد نهایی شدم کافی است. برای من که سال‌هاست عکس گلشیری را در اتاقم دارم و از طریق کتاب‌هایش درس یاد می گیرم، همین هم کافی است. من واقعا می‌ترسیدم پیش گلشیری بروم چون شنیده بودم او در داستان نویسی بسیار سختگیر و جدی است. بهرحال چه این جایزه را به من بدهند و چه ندهند من همان یوسف علیخانی هستم. کتاب اژدهاکشان در جایزه اصفهان و جایزه منتقدان مطبوعات یا جایزه روزی روزگاری اصلا مورد توجه قرار نگرفت، حتما سلیقه داوران آن جوایز با این‌ها تفاوت داشته‌است در حالی که سپانلو بر این کتاب نقد نوشته است و شهرنوش پارسی پور، دستغیب، کشکولی و دکتر روشنک پاشایی هم مطالبی درتایید این کار نوشته‌اند. بهر حال عده‌ای گفتند که این کار اصلا قصه نیست همانطور که من به عنوان یک انسان ایرانی برخی کارها را دوست ندارم. بهر حال سلیقه‌ها با هم متفاوتند. نکته دیگر اینکه ابتدا وقنی زنگ زدند و گفتند که تو برای جایزه جلال نامزد شدی باور نکردم و فکر کردم که شوخی است. زیرا در دوران قدم بخیر هم این اتفاق افتاده بود و این کتاب نامزد کتاب سال شد ولی جایزه نگرفت و لذت نامزد شدن باقی ماند. البته این بار متفاوت بود و پس از چند روز تقریبا مطمئن شدم ولی حرفم این است که بهر حال ما در یک جامعه پر از سوء تفاهم زندگی می‌کنیم و حتی در باره جوایز ادبی هم این ماجرا وجود دارد. عده‌ای از دوستان سعی می‌کنند که این جوایز را سیاسی تحلیل کنند و این سوء تفاهم‌ها به من هم منتقل شده بود. خوب! چرا به یوسف علیخانی جایزه‌ای را می‌دهند که جایزه وزارت فرهنگ و ارشاد است؟ بلافاصله هم دوستان بازار را گرم کردند و نگذاشتند که خبر بمیرد! آنها بیش از انکه علیه وزارت ارشاد بنویسند درباره برنده این جایزه و دولتی بودن آن نوشتند. اینکه چرا به یوسف علیخانی این جایزه تعلق گرفته است و این کتاب اصلا شایسته تقدیر نبود. درست ظهر روز سوم خبر جایزه گلشیری اعلام شد و شاید در این لحظه شادی و قهقهه من از لحظه بردن جایزه جلال بیشتر بود که دیگر خیچ صدایی نشنیدم.<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">سئوال آخر، کارهای شما اغلب در فضای روستایی است. از این پس هم همچنان می‌گویید که الموت جادویی تر از آمریکای لاتین است؟ قصه‌های بعدی شما در چه فضاهایی هستند؟</span></strong><br /><br />من قصه‌های شهری هم دارم اما قرار گذاشتم تا زمانی که قصه های روستای زادگاهم تمام نشده‌اند، کاری نکنم. این روستا دیگر وجود خارجی ندارد. نه آدم‌هایش زنده‌اند و نه چیزی از فضاهایش باقی مانده‌است. روستایی که من از آن می‌نویسم روستایی خالی از جمعیت با افسانه‌ها و خرافات است. اگر روزی از خواب بلند شوم و ببینم که خواب تهران یا قزوین را دیده‌ام، حتما از فردا قصه‌هایم شهری خواهند شد. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-4289801900585694365?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>yousefhttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854youssefalikhani@gmail.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-15548879714434744942008-12-10T11:51:00.007+03:302009-01-07T01:22:43.834+03:30<div align="center"><img alt="نقد علی قانع بر اژدهاکشان" hspace="0" src="http://tinypic.info/files/sw5syg0yxvavu57orko6.jpg" align="baseline" border="0" /><br /><span style="font-size:85%;">روزنامه فرهنگ آشتی، چهارشنبه، 20 آذر 87، صفحه 6</span> ...<a href="http://farhangdaily.com/page/87-09-20/farhangoadab.htm#1">اینجا </a>و <a href="http://farhangdaily.com/page/87-09-20/PDF-pag/6.pdf">اینجا</a><span style="font-size:78%;"><a href="http://farhangdaily.com/page/87-09-20/PDF-pag/6.pdf"> </a>(Pdf)</span><br /></div><div dir="rtl" align="center"><br /><strong>تلاشی برای وصل ادبیات بومی به ادبیات داستانی<br /></strong>علي قانع </div><br /><div dir="rtl" align="justify">«اژدهاکشان» یوسف علیخانی از زمان ورود به بازار ادبیات داستانی ایران باعث چالش‌های مختلف و بحث برانگیزی شد و پرسش‌هایی را درباره مشروعیت وجودی داستان‌های بومی و جایگاه آن در ادبیات معاصر مطرح کرد، که آیا اساسا این نوع داستان‌ها چگونه می‌تواند وصلتی با جریان داستان‌نویسی معاصر داشته باشد و اینکه زمان تولید این گونه ادبی به سر آمده و اصولا لزومی به نوشتن آن هست یا نه. در همین رابطه مسائل حاشیه‌ای دیگری به وجود آورده که در مطبوعات و برخی سایت‌های ادبی هم، مخالفان و موافقان در برابر هم صف‌آرایی کردند .<br />اکنون نه در مقام منتقد، که براین باورم از نقد سالم ادبی محروم هستیم، بلکه به عنوان خواننده‌ای نیمه حرفه‌ای که تولیدات ادبیات داستانی را دنبال می‌کند به برخی موارد از نقاط ضعف و قدرت مجموعه اژدهاکشان اشاره می‌کنم. به نظر من اگر داستان حرفی برای گفتن داشته باشد و هدف اصلی کار را ایجاد ارتباط بدانیم، می‌بایست تا اندازه قابل قبولی هر دو گروه مخاطب خاص و عام را جذب کند‌. شاید بتوان گفت داستانی موفق است که دغدغه‌های مشترک بین همه ذائقه‌ها را نشانه بگیرد. به طور مثال در گروه داستان‌های بومی، دغدغه‌ها آن‌قدر انحصاری و خاص نباشد که خواننده شهرنشین و ماشینی هیچگونه ارتباطی با کلیت روال داستان برقرار نکند و بالعکس در داستان‌های شهری هم آن‌قدر مسائل اختصاصی و مربوط به فضای آپارتمان‌ها و ماشین و دود و مترو شود که نه تنها خواننده بومی که حتی در برخی موارد، خواننده شهرستانی هم نتواند ارتباط لازم و کافی را داشته باشد. چیزی که شاید تنها در چند مورد داستان‌های مجموعه اژدهاکشان اتفاق می‌افتد و در باقی کارها، خلق ارتباط به خوبی صورت می‌گیرد و از حق که نگذریم این است که نمی‌توان بالکل منکر اشتراک دغدغه در شخصیت‌های مجموعه اژدهاکشان و انسان معاصر و شهری شد. به طور مثال در داستان «نسترنه» که به عقیده من یکی از بهترین‌های این مجموعه است ورای صورت ظاهری و عناصر روستایی از قبیل بز و گوسفند و چراگاه و... با یک معضل ملموس و آشنا روبه رو هستیم. پیردختری تنها به نام نسترنه را می‌بینیم که از یک سو با آدم‌های آبادی و دایره زندگی‌اش در گیر است و از سویی دیگر با نفس زن بودن و تمنایی که هر زنی در هر کجا می‌تواند داشته باشد. حالا مگر این نسترته نمی‌تواند در شهر زندگی کند، کارمند و کارگر و یا استاد دانشگاه باشد و یکی از آدم‌هایی باشد که در کنارمان زندگی می‌کند و ما روزانه آنها را می بینیم؟یا در داستان «اوشانان» یکی دیگر از داستان‌های خوب مجموعه به نوعی با یک اشتراک دغدغه روبه رو هستیم که منحصر به فضا و مکان خاصی نیست و در اقصی نقاط کره خاکی با آن مواجهیم. ارتباط با از ما بهتران، اوشانان، ارواح و دیگران؛ کسانی که منسوب به دنیایی دیگر هستند و به چشم همه نمی‌آیند. این موارد ریشه در باورهای خاصی دارد و منحصر به شهر و روستا و کشور خاصی نیست و در ادبیات شرق و غرب هم به وفور دیده می‌شود. در این عرصه، رمان «دیگران» و «‌پدرو پارمو» و بسیاری موارد دیگر را شاهد هستیم. در این داستان هم گرچه نمونه‌ای کاملا بومی‌ و سنتی مطرح شده ولی کاملا پخته و قوام آمده و دارای فضایی<br />وهم برانگیز و معمایی و قابل لمس است که البته به عقیده من دخالت راوی یا نویسنده در برخی بند‌ها زائد و غیرضروری است و به ایجاد ارتباط مخاطب ضربه می‌زند .در داستان «گورچال» مردی به دلایلی که دانستنش برای خواننده مهم نیست بعد از تحمل دوره دو سال زندان به خانه باز می‌گردد و در بدو ورود کودکی که ظاهرا از خودش نیست و زنش برای دور ماندن از تنهایی درغیاب او به خانه آورده، هول می‌کند و جان می‌دهد. این داستان نیز در هر جا و مکانی می‌تواند اتفاق بیفتد. یکی می‌آید و یکی می‌رود و ماجرای زندگی ادامه می‌یابد؛ داستان تنهایی انسان و گذر عمر و ادامه ناگزیر زندگی‌. در گروه دوم داستان‌های مجموعه «اژدهاکشان» با داستان‌هایی روبه رو هستیم که گرچه بیشتر بومی‌اند و بافت روستایی دارند ولی با شخصیت پردازی خوب و موجز نویسنده کاملا در متن و فضا قرار می‌گیریم و لزومی‌ به شهری بودن سوژه حس نمی‌شود. فقط در بعضی مواقع بیش از حد به باورهای قومی‌و محلی تکیه شده و حالت تحمیلی به خود می‌گیرد که شاید با آزاد گذاشتن خواننده در انتخاب، این نقیصه برطرف می‌شد. در داستان قشقابل مردی دلبسته بُزهاست. او بُزی را که پیرزنی نذر امامزاده کرده از آن خود می‌کند و ظا‌هرا در ایام جوانی نموره ارتباطی هم با او داشته. اتفاق‌های شوم از پی هم سر می‌رسند و در پایان مرگ بُز و پیرمرد با هم مصادف می‌شود. نویسنده در این داستان به خوبی از پس تصویر سازی شور و شیدایی پیرمرد و حال و هوای اهالی آبادی بر آمده است و رگه‌هایی از فیلم به یاد ماندنی گاو مهرجویی را در ذهن تداعی می‌کند.<br />در داستان «دیولنگه و کوکبه» راوی با تعلیق‌های بجا و جذاب، پرده از رابطه دختری روستایی و معلم مدرسه آبادی برمی‌دارد. داستان با هیجان پیش می‌رود و نهایتا منجر به غیبت و یا فرار دختر می‌شود و راوی از زبان چند نفر ماجرا را به افسانه‌ای محلی و قدیمی ربط می‌دهد و اینکه با زدن رعد و برق، دیوی از آسمان پایین می‌آید و یکی از دختران آبادی را با خود می‌برد. داستان لحظه‌های زیبایی را خلق می‌کند و با شگردی خاص و جالب و به نحوی قابل قبول، خیال و واقعیت را به هم وصل می‌کند.در داستان «اژدهاکشان»راوی با نقل قول از سوی چند نفر، افسانه قدیمی دیارشان را بازسازی می‌کند که چگونه حضرتقلی به جنگ اژدها رفت و او را از پای در آورد و در سنگ‌های کوه حک شد. کار با وجود کوتاهی، از برجستگی‌های داستانی خاصی برخوردار است؛ کاری پر رمز و راز و لبریز از وهم و دلهره که جزو داستان‌های قوی و استخوان‌دار مجموعه است .اما گروهی از داستان‌ها، حداقل از نظر من ارتباط لازم را برقرار نمی‌کنند و گاهی باعث خستگی و ملال می‌شوند. شاید یکی از دلایل این امر به کارگیری از جمله‌ها و بند‌های طولانی و کشدار و توصیف‌های غیر ضروری است که باعث نفس گیر شدن و ملال در کارها می‌شود و حکم سرعت گیر را دارد. داستان‌های«سیا مرگ و میر»، «شول و شیون» و «ظلمات» از این دست است. در داستان‌های«آه دود» و «تعارفی» با موضوعی شعاری و تکرای روبه رو هستیم و نویسنده هیچ نگاه تازه‌ای در طرح این موضوعات ارائه نمی‌دهد؛ اما در داستان «الله بدشت سفیانی» با کار جالبی از نوع طنز آمیخته با شوخی و جدی روبه رو هستیم. جوانکی سر به دیوانگی گذاشته و مردم دلیل خل بازی و جنونش را اهانت به امامزاده و شکستن شاخه‌های درخت مقدس تادانه می‌دانند؛ ولی در پایان، راهکار در حل مشکل مجردی او یافت می‌شود و او را سوار بر ماده قاطر معروفی ‌کرده و راهی بیابان می‌کنند تا شاید به طریقی درمان شود .«اژدهاکشان»، مجموعه قابل تاملی است و نسبت به کتاب قبلی یوسف علیخانی «قدم بخیر، مادربزرگ من بود» که در پی وصل ادبیات بومی‌و پست مدرن بود، از پختگی و قوام بیشتری برخوردار است و با تجربه بهتری پا به میدان گذاشته. شاید پرهیز از تاکید شدید و گاهی افراطی از باورهای محلی و تفکیک و حذف برخی از بندهای محیط شناختی و پژوهشی که گاهی به کار داستان نمی‌آید بتواند در کارهای بعدی این نویسنده خوب ادبیات داستانی کشورمان راهگشا باشد و شاهد کارهای پربارتری از یوسف علیخانی باشیم . </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-1554887971443474494?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>yousefhttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854youssefalikhani@gmail.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-77660580539894223482008-12-06T09:59:00.003+03:302009-01-07T01:22:33.850+03:30<div align="center"><img alt="روزنامه همشهری" hspace="0" src="http://www.ghabil.com/files/870916_hamshahri.jpg" align="baseline" border="0" /><br /><span style="font-size:85%;">برای دریافت سایز بزرگتر، <a href="http://tinypic.info/files/6vqwk9f9zj7nli03ezlj.jpg">کلیک کنید</a></span></div><br /><div dir="rtl" align="justify">احسان حضرتی، خبرنگار روزنامه همشهری با عبدالعلی دستغیب، امیرحسین خورشیدفر، ابراهیم حسن‌بیگی، فرشته ساری، فیروز زنوزی جلالی، لادن نیک‌نام و یوسف علیخانی، درباره نخستین دوره جایزه ادبی جلال آل‌احمد ، گپ زده که بد نیست بخوانید. این گزارش در <a href="http://www.hamshahrionline.ir/News/?id=74287">همشهری‌آنلاین</a>.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-7766058053989422348?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>yousefhttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854youssefalikhani@gmail.com