طره

2009-08-07T12:59:00.002+04:30

غمت چیه تو دختر؟
چی داغونت کرده؟
چی سبکت می کنه؟
چی کار کنم که خوب شی؟....

مریم

عروسی خوبان

2009-07-28T01:09:00.004+04:30

1.الان دو ساعت مانده به عروسی‌ات مریم، خدا می‌داند که چه‌قدر دلم می‌خواهد نیایم و همین‌طور حوله‌پیچ روی تخت خوابم ببرد.

2. موقع آرایش کردن است، یعنی آمدنم صددرصد قطعی‌ست. از سر صبح سه جوش دیگر به جوش‌های قبلی صورتم اضافه شده. دوتا زیر ابروها و یکی بالای لبم، همه هم سرسفید و چرکی. دوتای اول را با سایه و آخری را با خط لب پوشاندم. حوصله جوش ترکاندن و کثافت‌کاری‌اش را این دمِ آخر ندارم.

3. می‌دانم توی عروسی نمی‌توانم بنویسم ولی احتمالاً زود می‌رسم و کل عروسی را دست زیر چانه پشت یک میز می‌نشینم و به سوال‌های دوستان، "کجایی، چه‌کار می‌کنی" جواب‌های سربالا می‌دهم. شاید هم کمی فحش به خودم که "چه گهی می‌خواستی بخوری که این‌همه زود اومدی؟" . حدس می‌زنم موهایم مثل چتر روی سرم باد کند و انگار نه انگار این‌همه ژل و سشوار و تافت. شُرشُر عرق بریزم و بشوم همان کوفتی که قبل این آرایش‌ها بودم.

4. الان ساعت از یک گذشته. واقعیت این‌طور بود؛ زود رسیدم منتها تعداد کسانی که پرسیدند کجایی حوصله‌ام را سرنبرد. هیچ فحشی به خودم ندادم و با این‌که به نظر می‌آمد بی‌حوصله‌ام توی دلم خوشحالی و خنده بود. موهایم خیلی خوش‌حالت و رام ریخته‌بودند دورم، خودم را توی آینه ندیدم ولی مطمئنم که مشکلی نداشتم. بحث میز ما فوق‌العاده هیجان برانگیز بود و اگر بیرونمان نمی‌کردند دوستان تمامی دختر پسرهای دوست و فامیلشان را به عقد هم درآورده بودند.

5. از کیفیت لباس و آرایش تو نباید این‌جا بنویسم، نه؟ از خودت چی؟ بنویسم چه دوستت داشتم؟

2009-02-12T18:45:00.002+03:30

دلم گرفته :(
خیلی امید بسته بودم به این اتفاق، اما . . . هنوز هیچی تموم نشده، هنوز ممکنه بشه درستش کرد، هنوز امیدی هست شاید. اما من خیلی امید بسته بودم. فکر می کردم بی دردسر به چیزی که می خوام می رسم. شاید برای همین با یک سوال ساده از طرف مسئولش که می تونه چیز بدی هم نباشه یهو اینقدر خودم رو گم کردم.
می دونم. نباید به کسی غیر از تو اینقدر امید می بستم خدا! منو ببخش. به خاطر این اشتباه همه چیز رو خراب نکن. شاید از راهی که جلوی پاهامون گذاشته بودی اونقدر خوشحال شدم که اصلا یادم رفت این هم از لطف تو بوده.
خدا جون! خودت دوباره درستش کن . . .

مریم

2008-11-15T10:31:00.001+03:30

از من سوال نپرس، بدم می‌آد! باهات لج می‌شم

"زهرا"

2008-11-01T13:45:00.000+03:30

اگر چیزهایی که بیل پیل گریم در ترالفامادور آموخته است راست باشند، که ما، اگر هم گاهی خیلی مرده باشیم، همیشه زنده می مانیم من چندان هم خوشحال نمی شوم. اما با وجود این - اگر قرار باشد ابدیت را صرف تماشای لحظه های مختلف زمان کنم، سپاسگزارم از اینکه بسیاری از این لحظات زیبا بوده اند.
سلاخ خانه شماره پنج - کورت ونه گات جونیر

مریم

2008-10-22T09:35:00.000+03:30

راننده آژانس به دختری که پشت تلفن داره باهاش حرف می زنه: " مگه من صد بار بهت نگفتم بیخودی اعصاب خودتو به خاطر من خرد نکن؟ نگفتم؟ حالا من یه هفته گوشیم رو جواب نمی دادم، چیزی نشده که! رفته بودم مسافرت! تو باید بشینی اینقدر گریه کنی؟ تو که می دونی من نمیتونم اذیت شدن تو رو ببینم!!
"
من: !!!!!!!!!!!!!!

پ.ن: اون موقع تو دلم گفتم یعنی این دختره به همین راحتی خر شد؟! بعد یاد خودم افتادم. خندیدم، خندیدم، خندیدم . . .

مریم

2008-09-04T19:07:00.000+04:30

اینا رو می نویسم که یادم بمونه. شاید هم می نویسم که یادم بیاد. یادم بیاد که الان بابت خیلی چیزها باید هر لحظه خدا رو شکر کنم. داشته ‌ها و نداشته‌ها. داده‌ها و نداده‌ها. نمی‌شه انتظار داشت که همه چیز، همیشه درست مطابق میل ما پیش بره. راه هست، چاه هست، سنگ بزرگ هست، دست انداز ناجور هست! وقتی یه راهی رو انتخاب کردی، همه چیزش رو باید دیده باشی و قبول کرده باشی. چاهش، سنگ بزرگش، دست انداز ناجورش. مهم اینه که اگر مطمئنی که اون راه به همون جایی می‌رسه که تو می‌خواهی، باید تا آخرش قرص بایستی. حالا چه فرقی می‌کنه اگر 4 نفر هم هی حرف مفت بزنن و . . . نباید بگذاری شک بیفته به جونت و مثل خوره بخوردت. به قول درویش مصطفا، محکم باش! یا علی مدد!
نمی‌گم سخت نیست. هست. مخصوصا که لحظه به لحظه بخواهی با این آدم‌های حرف مفت زن، چشم تو چشم بشی و هی بهشون لبخند بزنی و انگار کنی که هیچ اتفاقی نیافتاده. حتی تر اینکه انتظار داشته باشن که کیلو کیلو محبت ببینن و تو هم اینو ازشون دریغ نکنی. تو که عادت گند منو خوب می‌شناسی! حتی به دشمنم هم لبخند می‌زنم، طوری که انگار عزیزترین دوستمه. اینجوریم دیگه!
خیلی بهم فشار اومده که دارم می‌نویسمش. اما باز هم از اینجا که برم بیرون، می‌شینم روبروی تک تکشون و بهشون لبخند می‌زنم! به پهنای صورت! عادت! ترک نداره!

مریم

2008-06-16T19:56:00.001+04:30

هر کس به شیوه خود سعی می کند تا آنجا که می تواند افتخار و پول و حیثیت کسب کند. هیچ کدام از این همه مرگ و میر عبرت نمی گیریم. پیری تطهیرمان نمی کند. دم دروازه جهنم توبه نمی کنیم. . .

آیزاک باشویس سینگر - داستان کافه تریا

مریم

2008-06-06T01:36:00.000+04:30

پیش از این تنها خبر رفتن قیصر بود که مرا در بهتی بی پایان به گریستن واداشته بود، حالا . . . نادر ابراهیمی؟!!! سخت است به خدا . . .

مریم

2008-06-03T00:46:00.000+04:30

انگار تو یک بار از من پرسیدی چه چیزی باعث می شود ادامه بدهم، یا من خیال می کنم که پرسیدی؟ چه چیزی به من نیرو می دهد که فقر، بیماری و ، بدتر از همه، نا امیدی را تحمل کنم؟ .... به خاطر نفس بازی بود. همه ما با سرنوشت شطرنج بازی می کنیم. او یک حرکت می کند؛ ما یک حرکت می کنیم. او سعی می کند ما را در سه حرکت کیش و مات کند؛ ما سعی می کنیم جلو این کار را بگیریم. می دانیم که نمی توانیم پیروز شویم، ولی ناگزیریم حسابی با او دست و پنجه نرم کنیم. حریف من فرشته خشنی است. در مبارزه با ژاک کُهِن، هر چه ترفند در چنته دارد به کار می گیرد.... با این حال، دوست عزیزم، اگر شطرنج بازی می کنی، بهتر است با حریف قدری بازی کنی تا با کسی که اهل سر هم بندی است. من حریفم را تحسین می کنم. گاهی وقتها مسحور مهارتش می شوم. او آن بالا در آسمان سوم یا هفتم توی دفتر کاری می نشیند، در همان بخش ملکوت که بر سیاره کوچک ما حکم می راند، و یک کار بیشتر ندارد – اینکه ژاک کهن را گیر بیندازد. دستوراتش از این قرار است: " چلیک را بشکنید، اما نگذارید شراب بیرون بریزد." دقیقا همین کار را کرده. معجزه است که توانسته مرا زنده نگه دارد.

آیزاک باشویس سینگر - داستان دوست کافکا

مریم

2008-05-28T11:31:00.001+04:30

سریال شهریار خوب بود. در مقام نقد نیستم. قطعا بهتر از این هم می توانست باشد. برای من اما خیلی خوب بود. دیدن ماجرای شهریار و ثریا و دیدن نوع تصمیم گیری شهریار در مورد ثریا به من فهماند که حماقت‌هایی از این دست در مردان ترک امری عادیست! حالا فرقی ندارد که آن مرد، شهریار شاعر عاشق پیشه باشد در گذشته‌ای دور و یا مردی عادی در همین روزهای زندگی ما. حماقتی به قیمت تباهی زندگی خودشان. حالا سوال های زیادی از ذهنم پاک شده. چون فهمیدم همه چیز فقط حماقت بوده، حماقتی از جنس مردان ترک!!!

مریم

2008-05-10T20:34:00.001+04:30

دیدی یه روزهایی دلت می خواد با همه قهر باشی؟ با هیچکس حرف نزنی؟ به هزار و یک دلیل ریز و درشت. امروز از اون روزها بود!
مامانت، چون یه قرار خیلی مهمت را به بهانه یک کار نه چندان مهم پیچونده و بعد هم اصلا دنبال اون کار نه چندان مهم نرفته. این وسط فقط تو پیچونده شدی و پیش یه آدم دیگه، بد شدی.
خواهرت، چون یک هفته تمام با شوهر عزیزش و یا دوستهای عزیزش پلاس نمایشگاه کتاب بوده و حتی یک بار هم به تو تعارف نکرده که باهاشون بری! و تو که مثلا کتابخون ترین آدم خانواده ای، به علت فوبیا نسبت به مکان های overcrowded و به علت همراهی نکردن حتی یک نفر، از بغل نمایشگاه هم رد نشدی، چه برسه که بری توش!
بابات، چون تیکه هایی می اندازه که می دونه نمی تونی جواب بدی و می دونه که الان که اعصاب نداری تیکه نباید بندازه!
داداش کوچیکه که هم که کلا طرده! چون جدیدا گنده تر از دهنش حرف می زنه.
داداش بزرگه فعلا قِصِر در رفته. بالاخره باید محض احتیاط یک نفر تو خونه باشه که بتونی باهاش حرف بزنی.
خلاصه امروز از اون روزهاست.

وسط نوشت: داشتم اینو می نوشتم که تو اس.ام.اس زدی که دوربین ندارم و عینکم گم شده و اینا. گفتم برنامه عکاسی هم داره می ره که پیچونده بشه. شانس آوردی که نظرت رو زود عوض کردی وگرنه با این همه حس مثبت که من داشتم، نمی دونم چی کار می کردم!

مریم

2008-05-04T00:05:00.000+04:30

من دوباره ناخودآگاه اینجا رو فارسی کردم! ببین نشد زنگ بزنم امروز،اطلاعات رو ایمیل بزن! میخواستم مطالب شیر شده گودرم رو اینجا بذارم ناکس بلاگر فهمید دو تا اکانت جداست!باهوشه ها!

خلاصه گودری شو وگرنه کلی مطلب خفن از دستت رفته...

من دیگه!زهرا!

2008-05-03T11:13:00.009+04:30

اینم از بلاهایی که توی شریف سر بچه ها در میارن! ببین ما چه جوری 4 سال اینجا دوام آوردیم!

مریم

2008-04-21T15:59:00.002+04:30

فرن     [با حسرت] نمی دونم چقدر طول می کشه تا خاطره یه آدمو از وجودت بکشن بیرون - اگه دستگاهی اختراع می کردن که این کارو میکرد - [روی دسته مبل می نشیند.]
باد    می دونم چه احساسی دارین، خانم کیوبلیک. فکر می کنین این آخر دنیاس - ولی نیس، واقعا نیس، خود منم یه موقع دقیقا احساس شما رو داشته م.
فرن    واقعاً؟
باد     خب، نه دقیقاً، من می خواستم با اسلحه کارو تموم کنم.

آپارتمان - بیلی وایلدر و آی.اِی.ال.دایموند

مریم

2008-04-21T13:24:00.001+04:30

وقتی مجبور بشی وظایف عروس و دختر را یکجا انجام بدی، اونوقت قدر خواهر شوهر نداشته ات را می فهمی!
حالا هی بگویید خواهر شوهر بد است!

مریم

سال نو مبارک

2008-03-29T21:11:00.000+04:30

باز کن پنجره را
که نسیم
دگر از سینه گسترده دشت
برساند به لب تشنه ما
بوی بهار . . .

سالی پر از کتاب و کشمش داشته باشی، زهرا جان!!!
مریم

خواب و کتاب و semaho

2008-03-12T10:28:00.000+03:30

فکر می کردم دیگه اینجا نمی نویسی.
من هم خوبم. زده ام زیر درس و دانشگاه و برای خودم مشغول خوش گذرونیم.
چند شب پیش خوابت رو می دیدم. یه سری کتاب آورده بودی، بهم می گفتی تو که برای دانشگاه تا اونجا می ری، این کتابهای semaho را هم ببر بده به جای من!!
گفتم شاید این بنده خدا کتابهاشو لازم داره، من خواب نما شدم که به تو بگم خب کتابهاشو ببر بده دیگه!! ;)

پ.ن: مجبور شدم به حالت قبل برش گردونم تا بعد سر فرصت درستش کنم. کوزه گر و کوزه شکسته و اینا!!

مریم

باز امشب در اوج آسمانم.

2008-03-07T01:02:00.002+03:30

اینجا هم بالاخره تسهیلات فارسی نویسی فراهم شد، خیلی سخت بود هر بار چپ و راست کردن این متنها... می بینی که؟ بهانه‌‌ دیگری برای ننوشتنم ندارم!حالا هم ساعت یک نیمه‌شب نمی‌دانم چرا اینجا سر زدم...
خواستم جایی بنویسم که حالم بسیار خوب است٬ جدید خوبم!هزار هزار کلمه و جمله زیبا افتاده‌اند دنبالم٬ راه فرار ندارم٬ از وبلاگ و دفتر و کتاب هم گذشته است٬ چیزی ناشناخته در من به سرعت رشد می‌کند که حتی خوب و بدش را هم نمی‌فهمم...با آدمها دوست می‌شوم٬ به همه لبخند می‌زنم٬ با همه دست می‌دهم٬ پای همه صحبتهای بی‌ربطشان می نشینم٬ زیاد زیاد حرف می‌زنم٬ به همه ایمیل ها و اس‌ام‌اس های چرند و روتین مشتاقانه جواب می‌دهم...کوچه و خیابان٬آسمان و زمین را طوری نگاه می‌کنم که گویی بار آخر است...با تمام وجود زندگی می‌کنم٬ با تمام توان...
شاید بعدها بهتر بتوانم توصیف کنم٬شاید تر از رفتارم پیدا شود و نیازی به توصیف نباشد...
تو خوبی یار قدیمی؟
"بانو زهرا"

منبر

2008-03-07T00:54:00.000+03:30

رضا می‌گفت موضوع سخنرانی شب اربعین روماتیسم بوده٬ من اما فکر می‌کنم آقاهه درباره رنسانس حرف می‌زد! جالب اینجاست که تازه هم یادمون افتاده...

"بانو زهرا"

2008-02-29T10:42:00.011+03:30

هنر کاغذی

کی فکر می کنه با یه مشت کاغذ رنگی بشه همچین چیزهایی درست کرد؟

می بینی چطور به بی نهایت پروازت می ده؟

یا این یکی که به من حس یه رز خوش رنگ و بو رو می ده

اینها اثر هنرمندی به اسم Jen Stark هستند.
یه مصاحبه از این خانم رو هم می تونید از اینجا بخونید.

مریم

2008-02-23T12:23:00.000+03:30

هرگز زندگی را اینقدر جدی نگیرید، هیچ کس از آن زنده خارج نخواهد شد!
گوینده: ناشناس!

مریم

2008-02-21T11:12:00.002+03:30

وبگردی

در راستای انجام پروژه های پایان ترم و از اونجایی که در چنین شرایطی انجام هر کاری غیر از کار اصلی بسی حال میده، کلی وبگردی یا به عبارت صحیح تر، ولگردی اینترنتی نمودیم که این چکیده و حاصلش هست!!!

1- چند تا عکس که عباس حسین نژاد از شاهرود گذاشته. با دید طنز همیشگیش:1 و 2

2- پست آخر سیامک بهرام پرور. فکر کردم در ادامه حرفهای اون روزمون در مورد کتاب بادبادک باز خالد حسینی بد نباشه توضیح سیامک بهرام پرور رو هم بخونی.

3- چند وقت بود با پدیده جدیدی در عرصه فرهنگ و ادبیات آشنا شده بودم به اسم "سک سک" !! پدیده ای که از شدت غنای فرهنگی، دو روزی منو به اغما برده بود!! تو فکر بودم که یه مطلب مفصل در مودش بنویسم که دیدم عباس حسین نژاد در یکی از پست هاش یه گزارش تصویری در مورد این پدیده به شدت فرهنگی رفته و چون شنیدن کی بود مانند دیدن، فکر کردم دیدن این عکسها بهتر از خوندن هر توضیحی باشه.

4- با دو ماه تاخیر به یه بحث داغ وبلاگی خوردم. ظاهرا موضوع از این قرار بوده که خوابگرد تو یکی از پستهاش به بر و بچ دهه شستی گیر داده و بعد این پست واکنشهای زیادی رو از طرف دهه شستی ها داشته. یه لیست طولانی از این واکنشها توی پست جلال سمیعی در همین مورد، هست. شاید تو قبلا اینا رو خونده باشی. برای من خوندنش جالب بود به عنوان یه دهه شستی. اگر زودتر به این بحث رسیده بودم شاید منم چیزی می نوشتم، اما حالا کفایت می کنم به پیشنهاد خوندنش.

دیگه برم سر پروژه هام!
مریم

2008-02-01T23:22:00.000+03:30

به طرز وحشتناکی، احساس خوشبختی می کنم!!دقیقترین صفت یا قید (یا هر کوفتی که هست) همین وحشتناک است!از خوشی زیاد می ترسم، از اینهمه احساس خوب وحشت کرده ام ...

"بانو زهرا"

پ.ن.آره حرفم همین بود،خوب گفتم!

2008-01-27T00:50:00.000+03:30

چرا ما یاد نمی گیریم که به جای قضاوت در مورد همدیگه، اونم از روی تصورات ذهنی و نه دانسته های واقعی، با هم حرف بزنیم؟
چرا وقتی از من چیزی می بینی که آزارت می ده، به جای اینکه با حدس و گمان، تفسیرش کنی، دلیلش رو از من نمی پرسی؟ این ساده تر و منصفانه تر از قضاوت ذهنی نیست؟ حداقل به من فرصت می دی که از خودم دفاع کنم، هر چند که بیهوده باشه و به خودت فرصت می دی که بی دلیل متنفر نشی، هر چند که باز هم بیهوده باشه . . .
دلم می گیره وقتی می بینم که هیچ اشتیاقی به دوستی نداری، دوست قدیمی . . .

مریم