Piece of Mind - සමනල් සටහන්

I am...

2008-12-19T12:14:00.000-08:00

...a pickle who will never again be a cucumber.

ලස්‌සනයි ඔබ මට

2008-10-31T08:00:00.003-07:00

හමේ පාටින්, අඳින ඇඳුම් පැලඳුම් වලින්, කොන්ඩ මෝස්‌තරෙන්, සහ තව වෛවාරන විච්චූරණ දාහකින් "ලස්‌සන" මනින ලෝකෙක, මනුස්‌සකමින් බැබලෙන ලස්‌සන මිනිස්‌සුත් මුණ ගැහෙනවා ඉඳ හිට.

මම.....

2008-10-28T13:49:00.001-07:00

තවම ජීවතුන් අතර..!

"කවියෙකුට"

2008-07-25T23:42:00.002-07:00

මා මීට සති කිහිපයකට පෙර ලියූ (ලියන්න උත්සහ කළ) "නොලියැවෙන කව" සම්පූර්ණ කළ වරුණ, තරිඳු, සහ චානක යන සොයුරන්ට තුති.. :-)

එදා නොලියැවුනු කව.. අද මෙසේ ලියා අවසන් කලෙමි..

පෙම් කලෙමි කවියකට
කවට නොව කවි සිතට
කවියෙකුට

කවිය විය දිවි පහන
කිවිඳ දුන් ආලෝකයම
ජීවිතය

උදුරගෙන මගෙ පහන
වෙලාගෙන මගෙ දිවිය
ඝණ අඳුර

කුරුටු ගා කවි පොතම
ගොළු සිතක්‌ ඉතිරි කර
ගියේ කිම?

මුරන්ඩු කම

2008-06-25T23:09:00.001-07:00

කුරුටු ගා වීසි කල
කඩදාසි කන්ද ලඟ
ගලප ගනු බැරිව ගිය
වදන් වැල් අහුර ලඟ
කෑ ගසන සිත අසල
හිතුවක්‌කාර පන්හිඳ
පෙරදාක මගෙ අවිය
ගොළු වී අවැසි විට
මගෙ සිත ම අද
රිදවන්නෙ කිම..?

නොලියැවෙන කව

2008-06-25T22:39:00.001-07:00

මෙතැනින් එහාට සිත ගොළු වී ඇති බැවින්, කැමති කෙනෙක්‌ සිටී නම් මෙය සම්පූර්න කරන්න........

පෙම් කලෙමි කවියකට
කවට නොව කවි සිතට
කවියෙකුට...

The Butterfly's 7

2008-06-03T13:08:00.006-07:00

So I see the taggers are at it again... and Gutter flower has declared that I'm 'it'

Rules of the game:
~ Link your tagger and list these rules on your blog
~ Share 7 facts about yourself on your blog, some random, some weird.
~ Tag 7 people at the end of your post by leaving their names as well as links to their blogs.
~ Let them know they have been tagged by leaving a comment on their blog .

1. I get distracted easily.
2. I can recall the most trivial facts and memories, including details such as random dates from years ago.
3. I over analyze. A lot.
4. I am an extremely forgiving person and have been known to give people second, third, chances, whether they deserve them or not.
5. The forgiveness policy applies to anyone but myself; I am my worst critic and am quite harsh on myself. And I honestly believe that it is for the best.
6. I love watching the rain.
7. I generally don't watch TV, but when I do, it's almost always the Disney Channel. =D

Ok, now to tag 7....

Angel, jack point, parthi, Malinthe, Bo, Middle Child, & Kalinga

[update] : I felt very inconsiderate going around telling people they're tagged when most are in the middle of exams =( whoever started it, bad timing! :-p ;D

You were born to Dance with me..!

2008-05-21T16:28:00.002-07:00

සම්බුදු මාගේ සමිදා සිහිකර නමැදා...

2008-05-19T13:43:00.011-07:00

වඳිමු සුගත සාඛ්‍ය සිංහ
සසර දිනූ බුදු පියා

රමනී මන්දාර කුසුම්
කරමින පූජා
බැතියෙන මේ ගී ගයා
වඳිමු සගත සාඛ්‍ය සිංහ
සසර දිනූ බුදු පියා

මෝක්‌ෂේ සැප ශාන්ති සැදූ
මොහඳුර ලොවෙහී බිඳලූ
සම්බුදු මාගේ සමිදා සිහිකර නමැදා
කරමි මා ප්‍රාර්තනා
සුන්දර නිවනා
පරම අමා සම්පතා ...

ගී පද, සංගීතය සහ ගායනය: පන්ඩිත් ඩබ්. ඩී. අමරදේව

I've got the Bug!

2008-05-16T14:03:00.014-07:00

The Happy Bug that is.

I've been tagged twice, by Dili (my first tag too - thanks dude!)
and PissuP (thanks for trying to unstuck me! :D).

So here it is, in no particular order, (and late as usual)
my '10 Happy Things':

Music - Can't live without it. Depending on my mood I'll listen to just about anything. It's the one thing which can heal any wound and inspire me. It can calm my nerves and sooth me, or give me a swift kick in the rear and get me moving when all I want to do is lay around moping.

The feeling of being Loved to bits - Knowing that I can make someone happy just by being a part of their life. Being cared for and feeling safe. There's nothing else quite like it.

Closest Friends - The ones that I take the walls down for. The ones who can make me laugh when I want to drown in my own misery. The ones who stay up till 5AM to listen to me whine. The ones who give me the much needed reality checks time and time again. The ones whose shoulders have been drenched in my tears. The ones who play the part of my personal clowns. The ones who care enough to be consistently honest. The ones who know me better than I know myself, and still tolerate me. They make my world go around.

Family Time - Long talks that go on for hours starting from one thing and hopping through a dozen more, thaththa's jokes, kitchen talks, watching movies and making up our own side stories... whatever it is, there's bound to be side-splitting laughter.

The Kids - By which I mean the sisters, the cousins back home, and a few brats of family friends who are pretty much like cousins by now anyway. Yes they annoy the hell out of me, but they're still adorable and they make me laugh out loud with their antics! Also random kids that I find cute (ie. not too bratty), and pretty much all babies.

Dancing - Finding a song that catches my attention and figuring out the right steps. Choreographing, practicing, perfecting, performing... it does wonders for relaxing my mind and putting me in a good mood! Also just dancing in general.

Notes - The little scribblings of love that say 'hey I remember you!' Emails, text messages, cards, letters, all of it. Especially when they're random and unexpected.. definetely puts a smile on my face.

The Unexplainable - Things that give me faith. The way something happens to turn a bad day in to a good one. The feeling of being watched over. Little signs of goodness in the world. Small scale miracles. Watching the horizon at the beach. Lying on the grass looking at clouds. Feeling small, in a good way.

Sunshine - lots of it! Preferably with a light breeze.

Cuddling up with a good book - To experience another reality, walk in another's shoes.. without having to worry about the million things that need to be done. Having the time and the solitude to just get lost in it.

can't write......

2008-05-12T22:51:00.003-07:00

my mind is just drawing a huge blank these days.. I want to write but the words wont come.. so I'm stuck.. much like how everything is going for me right now.. getting stuck everywhere.. can't make any progress.. feeling trapped..

ලෙඩ ලෙඩ - ප්‍රතිකාර‌ දන්නවානම් කියන්න

2008-04-24T22:58:00.030-07:00

සති අන්තයෙ මැරතන් එකෙන් පසු ලියන්න දේවල් ගොඩක්‌ හිතේ තිබුනට, ඔන්න දැන් තමයි එයට විවේකයක්‌ ලැබුනෙ. (විභාග වලට පාඩම් කරන අතරෙ දවස්‌ දෙකක්‌ තිස්‌සෙ මේක ලිව්වෙ.) සති කීපයක ඉඳන් නොසන්සුන් ගතියක්‌ තිබුනා, ඒ වගේම වෙහෙසත් වැඩී. මැරතනය නිසා එක දවසකට හෝ හිතේ තිබුන අසහනය ටිකක්‌ මැකිල ගියා. ඉතින් මුලින් ම කියන්න ඕන, එය සංවිධානය කරන්න තමන්ගෙ කාලය කැප කරලා ඒ වෙනුවෙන් මහන්සි වුන හැමෝටම තුති. විශේශයෙන් මතක්‌ නොකරම බැහැ මේ අදහස ඉදිරිපත් කර එය සැබෑවක්‌ කරන්න මුල ඉඳන්ම වෙහෙසුන ආනන්දවර්ධන සොයුරාත්, තාක්‌ෂනික පැත්තෙන් විශාල මෙහෙවරක්‌ කළ කාලිංග, බුද්ධික, සහ මලින්ත සොයුරන්වත්.
මම නම් මැරතන් ලිපි කියවන්න පටන් ගත්තා පමණයි, ඒක එහෙමම නැවත්තුවා... එදා ඒ මහා ගංගාවක්‌ වගේ බ්ලොගවකාශය වෙත ගලාගෙන ගිය අදහස්‌, නිර්මාන, සහ කරුණු රැගත් සටහන් තොගය කියවන්නට ගත්තොත් මම පාඩම් වැඩ නොකර එයම කරන්නට පෙලඹෙන බව දන්න නිසා. ඉතින් ඒ ආසාව ටිකකට කල් දැම්මා. ලබන සතියෙ විභාග ඉවර වුන සැනින් ඒ සියල්ල කියවා අදහස්‌ දක්‌වන්නයි බලාපොරොත්තුව. එදාට ලියන්නම් මේ ගැන තව දුරට.

හරි, දැන් ලෙඩ ගැන..

1. Writer's Block

මම ඉතින් මතක ඇති කාලෙක ඉඳන් ඇවිදින්න ආසයි නෙ, ඉතින් ඇවිදින ගමන් වැඩේ දාහක්‌ දේවල් කල්පනා කරන එක. මේ දවස්‌ වල හැබැයි ඒකත් මට වද දෙන කරුණක්‌ වෙලා. මොකද එළියට ගියාම, එහෙ මෙහෙ අවිදිනවිට, පැය ගනන් බස්‌ වල යනවිට එහෙම ලියන්න අදහස්‌ ගලාගෙන එනවා, සමහර වෙලාවට කවි හිටන් ගැලපෙනවා. ඒත් කාමරේට ඇවිත් පරිගනකය ඉස්‌සරහ ඉඳගත්ත ගමන් ඒ ඔක්‌කොම කොහෙ යනවද මන්දා! ලියන්න ගියාම හිර වෙනවා. මාර ලෙඩක්‌ තමයි. හිතන දේවල් එවෙලෙම කොහෙ හරි save වෙන විදිහක්‌ තිබුනා නම් අගෙයි කියලා හිතෙන්නෙ ඔන්න ඔය වගේ වෙලාවට තමයි. එහෙම වුනානම් ඒ සිතුවිලි හැම එකක්‌ම පස්‌සෙ හරියට සකසලා පල කරන්න පුළුවනි නෙ. ඔන්න වටිනා කියන මෘදුකාංගයකට අදහසක්‌: 'brain to screen transfer' තොරතුරු තාක්‍ෂනය හදාරන අයට යෝජනාවක්‌.

2. "sweet" වැඩි කම..

ලොකුම ලෙඩේ. පැණි රස කෑම ජාති ගැන නෙමෙයි කියන්න යන්නෙ. ලඟකදි කීප වතාවක්‌ ම බැනුම් අහගන්න වුන හේතුව ගැන. මම දන්න නොදන්න කාටත් 'sweet' වැඩී ලු. චෝදනාව එල්ල වුනෙ මගෙ සමීපත ම මිතුරෙක්‌ගෙන්. ඒක අහපු වෙලේ නම් ගොඩක්‌ දුක හිතුනා, මොකද, ඒ කිව්වෙ නෝක්‌කඩුවක්‌ හැටියට.
ඕනම කෙනෙක්‌ සමග සුහද ව, හිතවත් ලෙස කතා බහ කරන එක පුංචි කාලෙ ඉඳන්ම පුරුදු වුන දෙයක්‌. අවුරුදු ගානක්‌ තිස්‌සෙ හඳුනන කෙනෙක්‌ට වුනත්, පලමු වරට මුනගැහුන කෙනෙක්‌ට වුනත්, කොයි කාටත් මනුස්‌ස කමට වචනයක්‌ දෙකක්‌ කතා කරන්න, ලෝබ නැතිව මුහුණ බලලා හිනා වෙන්න ආඩම්බර වෙන්න ඕන නැහැ කියලයි මම මෙච්චර කල් නම් හිතන් හිටියෙ. මානය ඉහ වහ ගිය, තිස්‌සෙම බොරු ශෝබන පෙන්වන, පොළොවට අඩි ගානක්‌ උඩින් ඉන්න හදන ඇතැමුන් නොයෙකුත් දැකලා ඇති. ඒත් මට නම් හිතෙන්නෙ ඒක හරිම වෙහෙසකර වැඩක්‌. ඊට වැඩිය කොච්චර ලේසි ද, අපි හැමෝම මේ මහ පොළොවෙ පය ගහලා ජීවත් වෙන මිනිස්‌සුනෙ කියලා හිතලා ඕනම කෙනෙක්‌ එක්‌ක මිත්‍රශීලීව ඉන්න එක? මවාගත් අහංකාරකම් පෙන්වන්න යන මහන්සියත් නැහැ එතකොට. ඒත් ඉතින් ඔය මට හිතෙන හැටි. නමුත් එක එක්‌කෙනා හිතන විදිහ වෙනස්‌ නෙ.
මේ කියන්නෙ මම හරි හොඳයි කියලා නම් නෙමෙයි. වෙලාවකට මමත් ආඩම්බරයි. සමහර මිනිස්‌සුන්ව එච්චරම රුස්‌සන්නෙ නැහැ, ඒක ඉතින් මිනිස්‌ සොභාවය නෙ, කොච්චර හිතුවත් 100% හැමෝටම එකම විදිහට සලකන්න අමාරුයි. ඒත් මට මේ කතාව අහගන්න වුනෙත් මම (මට හිතෙන හැටියට) කෙනෙක්‌ එක්‌ක ටිකක්‌ ඕනෑවට එපාවට වගේ, වැඩිය ගනන් නොගෙන වගේ කතා කළ වෙලාවක, ඒක දැකලා.
කරුණාව දයාව වගේ මිනිස්‌ ගුණ අද සමාජයෙ බොහෝ දෙනාගෙ හිත් වලින් ඈත් වෙලා නම් දැන් ටික කලක්‌ වෙන බව මම දන්නවා. ඒත් තමන් එක්‌ක කතා කරන්න එන කෙනෙක්‌ එක්‌ක හිතේ කිලිටක්‌ නැතිව වචනයක්‌ හුවමාරු කරගන්න එකත් වැරදි විදිහට දකින්න පුරුදු වුනේ කවදද අපි?
අනිත් දේ තමයි (ඔන්න මෙතනදි තමයි ලෙඩේ දරුණුම වෙන්නෙ) මට මගෙ හිතවතුන් දුකෙන් ඉන්නවා දකින්නම බැහැ (මහා භයානක ලෙඩක්‌ - දුක කියන දේ කාටත් පොදුයි කියලා දැන දැනත් එහෙම හිතන එක!) ඉතින් හැම විටෙකම කෙනෙක්‌ දුකෙන් ඉන්නවා දකිනවිට හිත නම් කියන්නෙ හොයලා බලලා වචනෙකින් හරි පුළුවන් නම් උදව්වක්‌ වෙන්න කියලයි. ඒ වුනාට සමහරුන්ට මේකත් වැරදී. සිත් තැවුලෙන් ඉන්න අයට පාඩුවෙ ඉන්න දීලා තමන්ගෙ වැඩක්‌ බලා ගන්න ලු. එහෙම කියනකොට ඉතින් මං කියල මොනවා කරන්නද? දෙතුන්දෙනෙක්‌ගෙන් ම ඔය විදිහෙ ඇනුම් පද අහගත්තට පස්‌සෙ ඔන්න ඉතින් මමත් මගෙ හිතට එරෙහිව වුනත් පැත්තකට වුනා. එක අතකට ඒ අය කියන දේ හරිත් ඇති. මොකටද ඕනවට වඩා හොඳ කරන්න ගිහින් කාටවත් කරදරයක්‌ වෙන්නෙ?
ඉතින් දැන් ටිකක්‌ ඇඹුල් වෙන්න කියලා කල්පනා කළේ. කරන හැටි තමයි තාම නොදන්නෙ. sweet අඩු කරන්න විදිහක්‌ ඔබ දන්නවානම්, මාව ඇසුරු කරන කොයි කාගෙත් සෙත පිනිස, කරුණාකර මට ඉක්‌මනින් ම දන්වන්න. නැතිනම් මාව දන්න අඳුනන හැමෝටම දිය වැඩියාව හැදෙයි අන්තිමේ, පැණි රස වැඩි වෙලා! (හික්‌!)

තමන් ලඟින්ම ආස්‍රය කරන අය වත් තමන්ව හරි හැටි තේරුම් ගන්නෙ නැහැ කියල හිතෙනකොට ඕනම කෙනෙක්‌ට දුකක්‌ වේදනාවක්‌ ඇති වෙනවා.. ඒත් හිත කියන්නෙ තේරුම් ගන්න එතරම් ලේසි දේකුත් නෙමෙයි නෙ, ඉතින් කොහොමද වෙනත් විදිහෙ සිතුම් රටාවන්ගෙන් හැඩගැහුණු සිතක්‌ තව හිතක්‌ හරියටම සියයට සියයක්‌ තේරුම් ගනී කියලා අපේක්‍ෂා කරන්නෙ? එහෙම හිතලා හිත හදා ගත්තත්, මට දැන් මම කියන කරන දේවල් ම සැකයි..

හිතුවට වඩා ගොඩක්‌ දිගට ලියැවුනා.. කියවන අයට හිතෙනවද දන්නෙ නැහැ විකාරයක්‌ කියලා.. දැනට මේ ඇති.

. . . ? . . .

2008-04-22T17:57:00.005-07:00

සිතට එරෙහිව ලොවට එකඟව
මට කඳුළ, ඔබට සතුට ද?
හද ගලක්‌ කර සිහින අත හැර
විඳගන්න නොව, විඳවන්න

මැරතන්

2008-04-18T07:25:00.000-07:00

... දුවන්නේ මෙතන නෙමෙයි :D
http://marathon-samanalee.blogspot.com/ වෙත පිවිසෙන්න~!

සංවේගයෙන් දැනුම්දීමයි - යසරුවන් ගුණතිලකගේ හදිසි අභාවය

2008-04-18T01:07:00.004-07:00

පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලයේ ශිෂ්‍යයකු ද, අපේ සිංහල බ්ලොග් අවකාශයේ මිතුරකු ද, බ්ලොග්කරුවකු ද වූ යසරුවන් ගුණතිලක ඊයේ හදිසියේ මෙලොවින් සමුගත් බව මේ දැන් ආරංචි වුණෘ. ඔහු හෙට පැවැත්වෙන අපේ මැරතන් ඉසවුවට ද උද්යෝගීමත් ව සහභාගී වීමට සූදානමින් සිටි බැවින් මේ හදිසි වියෝ වීමේ පුවත අදහා ගත නොහැකි තරම් කම්පනයක් අප සැම තුළ ඇති කළා. හෙට ඔහුගේ දේහය පිළිබඳ අවසාන කටයුතු සිදු වන බව ඔහුගේ සොහොයුරු සඳරුවන් අපට ප්‍රකාශ කළා.

ඔහු අවසන් ගමන් යන හෙට දිනයේ ම රෑ 8ට ආරම්භ වන අපේ සිංහල බ්ලොග් මැරතන් ඉසවුවේ ආරම්භක සටහන් යසරුවන් වෙනුවෙන් හිස් ව තබන මෙන් සිංහල බ්ලොග්කරුවන්ගේ සංසදය සියලු සහභාගී වන්නන්ගෙන් ඉල්ලා සිටිනවා. "යසරුවන් වෙනුවෙන්" යන මාතෘකාව සහිත ව හිස් බ්ලොග් සටහනක් (blank post) හෙට රාත්‍රී 8ට මැරතන් අරඹන මොහොතේ පළ කිරීමෙන් අපේ සාමූහික ශෝකය බෙදාහදා ගැනීමට එක් වන්න.

මේ එම සිදු වීම අද දිවයින පුවත් පත වාර්තා කර තිබුණු අයුරුයි.

අත්වැල්තොට ඇල්ලේ දියනෑමට ගිය තරුණයා සැඩපහරට හසුව මිය යයි. (දිවයින, අපේල් 17 වැනි බ්‍රහස්පතින්දාල 3 පිටුව)
- දයානන්ද ජයනෙත්ති. බදුරලිය

අවුරුදු නෑගමි පැමිණ අත්වැල්තොට දිය ඇල්ලේ දිය නෑමට ගිය පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලයේ ඉංජිනේරු පීඨයේ සිසුවකු එම දිය ඇල්ලේ සැඩ පහරට ලක් ව දියේ ගිලී ඊයේ (16 වෙනි දා) මරුමුවට පත් ව ඇත. මෙසේ මරුමුවට පත් ව ඇත්තේ රත්නපුර වෙරළුප පදිංචි යසරුවන් ගුණතිලක (23යි) නමැති අයෙකි.

සිද්ධිය සම්බන්ධයෙන් බදුරලිය පොලිසිය පරීක්ෂණ පවත්වයි.

මේ යසරුවන්ගේ බ්ලොග් අඩෙවියයි
http://yasaruwan.gunathilake.com/

"යසරුවන් වෙනුවෙන්" යන මාතෘකාව සහිත ව හිස් බ්ලොග් සටහනක් (blank post)හෙට රාත්‍රී 8ට මැරතන් අරඹන මොහොතේ පළ කිරීමෙන් අපේ සාමූහික ශෝකය බෙදාහදා ගැනීමට එක් වන්න.

බලාපොරොත්තු, සිහින කෙපමණ පොදි බැඳගෙන සිටියත්, මේ ජීවිතේ අපට පාලනය කරන්න පුළුවන් බොහොම පොඩ්ඩයි....

Once again a reminder of the fragility of all our lives...

යසරුවන් සොයුරාට නිවන් සුව පතමු!

R.I.P.

දොළොස්‌මහේ නැකත ඇවිල්ලා! - Happy New Year!

2008-04-13T01:03:00.011-07:00

ලබන්නා වූ සිංහල දෙමළ අළුත් අවුරුද්ද ඔබ සැමට සතුට, සාමය, සැනසුම ගෙන දෙන සෞභාග්‍යමත් වසරක්‌ වේවා යැයි පතමි!

අපට ආවේනික වූ සිරිත් විරිත් අමතක නොකර, ඒවා ඒ ලෙස පිලිපදිමින්, නව වසර ඇරඹිය හැකිනම් කොච්චර වටිනවද...

මට නම් ටිකක්‌ පාළුයි... ගමට යන්න තියෙනවනම් ... නංගිලා මල්ලිලා එක්‌ක එකතු වෙලා පුංචි කාලෙ වගේ විනෝද වෙන්න තියෙනවනම්...
ඒ කාලය අපට යලි එන්නෙ නැති වුනත්, මතු පරපුරටත් ඒ අපේ මතකයෙ රැඳී තිබෙන අවුරුදු අසිරිය එලෙසින්ම රැක දෙන්න අපට යුතුකමක්‌ තියෙනවා... ඒකට අපි හැමෝම උත්සාහයක්‌ දරන්න ඕන පරම්පරා ගානක්‌ තිස්‌සෙ පැවතගෙන එන අපේ අවුරුදු චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර ඉදිරියට රැගන යන්න.

සැම මුවග සිනහ රන්දා
සබඳතා තව තදින් බන්දා
සිත් තැවුල් සැම මකා දා
සෙනෙහෙ දස අත පතුරවා
රටම කිරි පැණියෙන් නහවා
සුභ ම වසරක්‌ උදා වේවා!

I'm sure that all of us who grew up in Sri lanka have some very fond memories of the Sinhala & Hindu New Year season. Lets try to not only relive the memories, but to carry those practices forward so that our future generations can also have the same endearing experiences during this special time of year that we had while growing up..

Wish you all a Happy, Peaceful, Harmonious, and Prosperous New Year!

Choices and Judgements - Let's Re-think?

2008-03-28T14:19:00.006-07:00

This was something that I came across a long time ago, probably in the form of a forwarded email, and this week I found it again while sorting through some old stuff.

It made me take a second look at the way I seem to think, and I hope it has the same effect on you.

Question 1: If you knew a woman who was pregnant, who had 8 kids already, three who were deaf, two who were blind, one mentally retarded, and she had syphilis; would you recommend that she have an abortion?
Read the next question before scrolling down to the answer of this one.
Question 2: It is time to elect a new world leader, and your vote counts.
Here are the facts about the three leading candidates:
Candidate A: Associates with crooked politicians, and consults with astrologists. He's had two mistresses. He also chain smokes and drinks 8 to 10 martinis a day.
Candidate B: He was kicked out of office twice, sleeps until noon, used opium in college and drinks a quart of whisky every evening.
Candidate C: He is a decorated war hero. He's a vegetarian, doesn't smoke, drinks an occasional beer and hasn't had any extramarital affairs.
Which of these candidates would be your choice?
Decide first, no peeking, then scroll down for the answer.
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
Candidate A is Franklin D. Roosevelt
Candidate B is Winston Churchill
Candidate C is Adolph Hitler
And by the way: Answer to the abortion question if you said yes, you just killed Beethoven.

As I was reading this for the second time, after about two years, what got to me the most was the fact that (having forgotten what it was about,) I made the same choices as the first time around.
Yes, I chose abortion, and I chose Candidate C.

Something to think about...

For the Love of Tea!

2008-03-07T15:03:00.006-08:00

Just something I randomly came across and it put a smile on my face =)

If you want to read the article that accompanied it, it's here.

Now, with all due respect to Mr. Orwell, I happen to disagree. My heaven-in-a-tea-cup includes the perfect amount of cream and two teaspoons of sugar - no more, no less.

But, you gotta hand it to the man, the 1st rule is undebatable - Ceylon Tea is simply the best! Anyone who lives abroad and have had to go without proper tea will appreciate the sentiment methinks.

So, here's to our Tea, and all things Sri Lankan!

මීදුමයි වයලීනයයි

2008-03-01T14:21:00.024-08:00

අතීතය මීදුම් තිරයක්‌ තුලින් අතරින් පතර පෙනෙන රූප සමූහයක්‌... සමහර දින වල පේනව වැඩී. සමහර දාට මීදුමත් වැඩී... ඒත් ඒ රූප හැම එකටම හදවතේ ප්‍රතිචාරය එකමයි.. දරාගන්න බැරි කැක්‌කුමක්‌.

කලා කරුවෙක්‌, කලා නිර්මානයක්‌ සාර්තක වෙන්නෙ ඒ තුලින් රසිකයාගෙ හිත් පතුලටම කා වැදෙන්නට හැකිනම් කියලයි මගෙ අදහස. ඒ අතින් බැලුවම, 'හිතින් මා නොසැලී' කියන ගීතයේ ස්‌ටැන්ලි පීරිස්‌ මහතාගෙ සංගීතයත්, ඒ වයලින් වාදක ශිල්පියාගෙ දායකතවයත් ඉතාමත් සාර්තකයි - මට සාපේක්‍ෂව. මේ ගීය අහම්බෙන් ඇහුනෙ වසර ගනනාවකට පසුවයි. ඒ ඇසුනු විගස අනපේක්‍ෂිත ලෙස මාව සොඳුරු අහිංසක අතීතයකට ඇදී ගියා. නැහැ, ඒ සංගීතය තුලින් මාව දෙඋරින් අල්ලලා ඒ අතීතය දෙසට විසිකළා කිව්වොත් වඩා නිවැරදී. නොසිතූ මොහොතක. ඒ හැඟීම විස්‌තර කරන්න වචනත් නැති තරම්.

සසල වූ සිතින්, තෙත් වූ දෙනෙතින්,
වයලීනයයි මීදුමයි මැද, හුදෙකලාව මම.

මට ආසයි ගමට යන්න. රෑට රැහැයියො කෑගහන හඬ අහගෙන ඉන්න.

සිතින් මා නොසැලී හිඳිද්දී කඳුල නුඹ ඇවිදින්
නිවා දැමූ ඒ නෙතේ පීඩා නොබිඳිනූ මැනවී

තනිව මා හඬනා වෙලාවේ සැලි සැලී සීතේ
වැටුනු මහ වරුසා මතක්‌ වේ නුඹ රැඳී දෑසේ

තවම මා නොදුටූ සිනා කැන් හමු නොවූ යාමේ
කඳුල මට කරුනා කරන්නැයි අයෑදිමි නිබඳේ

රචනය: ප්‍රේමකීර්ති ද. අල්විස්‌
සංගීතය: ස්‌ටැන්ලි පීරිස්‌
ගායනය: ටී. එම්. ජයරත්න

පින්තූරය ඉස්‌සුවේ උපුල් ගෙන්.

ගිනි ගත් ජීවිත

2008-02-24T01:10:00.010-08:00

ජීවිතේ ගෙවීගෙන යන්නෙ නොදැනිම වගේ...

දවසක්‌ සතියක්‌ වෙන්නෙ, සතියක්‌ මාසයක්‌ වෙන්නෙ පුදුම ඉක්‌මනට. ජීවිතේට ජීවත් වෙන බව දැනෙන්නෙ නැති තරම්. කාලය ඔහෙ ගෙවෙද්දි, නොයෙකුත් ප්‍රශ්න, සිත් තැවුල් ඇති වෙද්දි අපි තරමක්‌ අන්ධ වෙනව කියලයි මට හිතෙන්නෙ..

හිත කියන්නෙ මහ පුදුමාකාර දෙයක්‌. අඬනවා, හිනා වෙනවා, හිනා වෙවී අඬනවා.. අඬ අඬා හිනා වෙනවා. මේකද අපෙ ජීවිතේ? දහසක්‌ දේ ලබාගන්න පෙරුම් පුරනවා.. නොලැබෙනවිට ලතවෙනවා. වෙන කෙනෙකුට ලැබෙනවිට ඉරිසියාව එළියට පනිනවා.. වරද පටවන්න තැනක්‌ හොයනවා, තැනක්‌ නැතිවිට බනින්න කෙනෙක්‌ හොය හොයා බනිනවා. කාලය ඔහේ ගෙවීගෙන යනවා. තරහ වෙනවා, රන්ඩු වෙනවා, ආයෙ යාළු වෙනවා. ලෝකෙත් ඔහේ කැරකෙනවා. මේකද ජීවිතේ?

හිත හරි මුරන්ඩුයි. අකීකරුයි. හැම දෙයින්ම සැලෙන්න රිදෙන්න එපා කිව්වට අහන්නෙත් නැහැ. බොරුවට අඬන්න එපා කිව්වට අහන්නෙත් නැහැ. මේ ලෝකෙ මීට වඩා දහස්‌ වාරයක්‌ විඳවන අය ඉන්නවා කිව්වම, 'හා' කියනවා. ටිකක්‌ වෙලා හොඳට ඉන්නවා. ඔන්න ටිකකින් ආයෙ අඬනවා. අඬලා ඉවර වෙනකල් ලෝකෙ එක තැන ඉඳී යැ? ඔරලෝසුවෙ කටු ගල් වෙයි යැ? ඒවත් ඔහේ කැරකෙනවා. ඒවට මොකෝ?

අපි විහින් පිච්චෙනවා. සමහරු අනුන්ගෙ වෛර ගිනි නිසා සැබෑවටම පිච්චෙනවා. ඒව අහනකොට, දකිනකොට අපේ හිත් පිච්චෙනවා. තව ටිකකින් කාගෙ හරි නපුරු වචනයක්‌‌ අහලත් පිච්චෙනවා.. දුක්‌බර අතීතයන් මතක්‌ කර කර පිච්චෙනවා.. ආයෙ නොඑන සොඳුරු මතකයන් සිහි කර කර පිච්චෙනවා.. අනාගතය ගැන හිත හිතා පිච්චෙනවා.. ආදරේ කිය කිය පිච්චෙනවා.. වෛර කරමින් පිච්චෙනවා... ජීවිතේ ගෙවිලා යනවා. මහා ගිනි ගොඩක්‌ මැද්දෙ... ඔහේ ඕනෑවට එපාවට වගේ.

"නැති බැරි කම හතර වටේ පාවෙනවා සුළඟ වගේ"
අපේ හිත් පාවෙනවා අපි වටේ... අපිම මවාගත් දුක්‌ ගිනි ගොඩක්‌ වටේ.
'මමත්වයෙන්' සීමා වෙලා, අනුන්ගෙ දුක නොපෙනෙන තරමට අන්ධ වෙලා...

ජීවිතේ ගෙවීගෙන යන්නෙ නොදැනිම වගේ...

Valentine - ආදරය විකිනීම

2008-02-11T23:33:00.000-08:00

වැලෙන්ටයින් වසන්ගතේ ගැන යමක්‌ දවස්‌ ගානක්‌ තිස්‌සෙ හිතට වද දෙනවා.. ඒත් ලියාගන්නනම් බෑ වගේ තාමත්... දැනට මේ පුංචි අදහස සටහන් කර තබන්නම් -

ආදරයත් විකිනෙන කලෙකි මේ,
ඉතින් කාට කියන්නද!

වලාකුළු - සිතුවිල්ලක්‌

2008-02-11T11:19:00.000-08:00

මතකය දිව ගියා ලස්‌සන අතීතයකට... අම්මා එක්‌ක මුහුදු වෙරළට ගිය දවසක වැල්ලෙ ඉඳගෙන ඉර මුහුදෙ ගිලෙනවා විශ්මයෙන් බලන් හිටි හැටි... ඒ වගේම තවත් සුන්දර හැන්දෑවක දඟකාර නංගිලා මල්ලිලා රංචුවක්‌ වට කරගෙන වලාකුළු තුල රූප සෙව් හැටි... ඒ රූප මැකී ගිහින් මුලු අහසම පාටින් වැසී යන අයුරු පුදුම ආසාවකින් බලා සිටි හැටි... අහිංසක මනසින් මේ ලොවේ සුන්දරත්වය විඳගන්නට ලැබීමත් කෙතරම් වාසනාවක්‌ද!

ඒත් අද...?

ආං - අර ඈත සිතිජය
පේනවා නේද?
හොඳට බලන් ඉන්න........

-ඔවි

is it worth it?

2008-02-09T01:09:00.004-08:00

all this talk about hearts and dreams
all this love buisness makes me think
well maybe you still believe in fairytales
but I got a story to tell
one that hits closer to home
and makes you believe in hell

I know a little princess
well she ain't so little no more
but she used to live in a magic castle
and plan her future with her prince
sugar coated candy dreams
but the further on she went
she got a real taste of this life
and now she can't forget

when I think of love
I think of the beauty in this world
where would we ever end up
if those four letters didnt exist
imagine complete happiness
no not the happy you can buy
but the happy you feel in your heart
when you know that you're needed -
but what happens when it ends?

when I think of love
I think of death - yes I said death

I see a girl sitting on the floor crying
shaking with each heart wrenching sob
trembling like a leaf in the storm
choking on her own breath
her 'love' sleeps on the bed next to her
but he's oblivious and she's alone

I hear her on the phone
she's talking to a friend
the friend says "girl get a grip!
you gotta leave it now babe,
its about time this ends"
and so it goes from friend to friend
but none of them can help
cause no one knows except her heart
how much it hurts in the end

I see her walking on the street
weaving her way through traffic
horns blaring as they just miss
running her over by an inch
I see her waiting for the train
as she has countless times before
but this time she gets an unearthly urge
to jump into those electric tracks
she gives herself a mental kick
and wonders what's going on in her head

I've seen the things that love can do
I've seen the best of it and the worst
and the once upon not so long ago
memories are still fresh in my mind
and I wonder if the pain ever really fades
and I wonder can a shattered heart
learn to trust again

when I think of love
I see a girl lying awake night after night
wondering where he is and with whom
and I see him trying to distract himself in vain
trying hard not to think about
whether or not she's true
when I think of love
I think of innocence lost
broken trust and hearts full of pain
and I wonder is it worth it?

© 2008 O. Hansamalee

[edited the original for personal reasons: 23/04/2008]

කිව යුතු යමක්‌.

2008-02-06T01:15:00.000-08:00

අද දවල් lectures‌ ඉවර වෙලා ඇවිත් Blog එකට login වුනාම ලොකු සතුටක්‌ දැනුනා, මගෙ පුංචි සටහනට එකතු කර තිබුන අදහස්‌ දැක්‌කම. ඇත්තමයි මං මේක ලියන්න පටන් ගන්නකොට හිතුවෙවත් නැහැ මෙච්චර ප්‍රතිචාර ලැබෙයි කියලා. කාලෙක ඉඳන් හිතේ තිබුණා මෙහෙම විද්යුත් සටහනක්‌ ලියන්න. ඒත් ලියාගෙන එනකොට බාගෙට නවතිනවා. ලංකාවේ ඉස්‌කෝලෙ ගියේ 5 වසරට පමනක්‌ නිසා, සිංහලෙන් ලියලා පුරුදු මදි. ඒත් ආසයි - හිතට දනෙන දේ හිතේ භාශාවෙන් එපැයි ලියන්න!

මේ ලියවිලි කියවන, අදහස්‌ දක්‌වන ඔබ, සැබැවින්ම ලොකු ශක්‌තියක්‌!

විශේෂයෙන් කියන්න ඕනෙ... මම අන්තර්ජාලයේ පළ කළ පලවෙනි කවිය සිටම මට දිගටම ලියන්න මාව දිරිගන්වපු දෙන්නෙක්‌ තමයි බෝ අක්‌කා සහ මාලිංග අයියා. ඒ දෙන්නගෙ මග පෙන්වීම මට ලොකු රුකුලක්‌ වුනා - අදටත් එහෙමයි. මට මේ Unicode වැඩේ කියල දුන්නෙත් බෝ අක්‌කාම තමයි. ස්‌තූතියි අක්‌කේ, ඔබේ වටිනා කාලය වැය කර ඔබ දන්න දේ මෙසේ බෙදාගැනීම හරිම අගෙයි. මම ඔය technical වැඩ දන්නෙ නැහැ නෙ. ඉතින් මට මේ පිටුව මට ඕනම විදිහට හදලා දුන්නේ සඳුන් - වෙලාවකට බැන බැන වුනත් මට කරන දාහක්‌ උදවු වලට ස්‌තූතියි සඳුවෝ! "අනේ මට බෑ" කියලා අත්හරින්න හදන විට වචනයකින් හෝ මට උදවු කරන මගෙ මිතුරා හෂිම් වත් මතක්‌ නොකරම බෑ.
ඉතින් ඔන්න, සමනලී දැන් සිංහලෙන් බ්ලොග් ලියනවා ලු.

හුදෙකලා මොහොතක මතුවන සිතුවිලි අමුනන්නට ගත් වෑයමක්‌ වුනත්, මටත් දැන් හිතෙනවා සු අක්‌කා කිව්වා වගේ, "මේ ලියවිලි හුදෙකලා නැහැ" කියලා. මේ දවස්‌ දෙකේ සිංහල බ්ලොග් පිටු ගොඩාක්‌ දකින්නට ලැබුණා. ඇත්තටම ඒවා දකිනවිට සිතට දැනෙන සතුට කියා නිම කරන්නට බැරි තරම්. මේ විශාල අන්තර්ජාලය තුල අපේම මවු බසින් දොඩමළු වන්නට ලැබීම - කෙතරම් සුන්දර අත්දැකීමක්‌ද! ඒ සොඳුරු අදහස්‌ මවන සිත් සමග දැනෙනවා සමීප බවක්‌. ඉතින් අපි ලියමු - සයිබර් අවකාශය පුරවමු සිංහල සටහන් වලින්, නොදන්න අයටත් තව මග පෙන්වමින්.

බෝ අක්‌කගේ අද සටහනෙන් උපුටාගත්තා මෙන්න මේ ටික:

තනියම නිවන් දැකලා වැඩක් නැහැ , දන්න දේ අනිත් අයටත් කියා දෙන්න ඕනේ, අපි කරන දේ අනිත් අය කරනවනම් ඒ දේ දිහා බලලා සතුටු වෙන්න ඕනේ ඒකයි මනුස්සකම කියන්නේ, නැතුව තමන් විතරක් රජ වෙලා තමන් විතරක් හැමදේම දැනගෙන ඉදලා වැඩක් නෑ කියලයි මම හිතන්නේ, තමන්ට වඩා යමක් අනිත් අය කරයි,එයාල කරන දේ විශිෂ්ඨ වෙයි කියලා බොහොම හීන් සීරුවේ හැංගි හොරා වැඩ කරන අයත් නැතුවාම නොවේ

නැති තරඟයක්‌ සිතින් මවාගෙන, හැම විටෙකම අන් අය සමග ගැටෙන්නට තැත් කරන, ජය පරාජය දෙකට ඇබ්බැහි වුන සමාජයක, අපි කරමු වෙනස්‌ දෙයක්‌. හිතමු වෙනත් විදිහකට.

"A candle loses nothing by lighting another candle"

යතුරුපුවරුවෙන් පහන් දල්වමු ඉතින්.

තනියම හිස්‌ අහසේ කුරුටු ගානවාට වැඩිය, බෙදාගැනීමෙන් ඇතිවන සහෝදර බැඳීම - මේ මිත්‍රත්වය - ලස්‌සනයි, සොඳුරුයි.

මේවා කියවීමට, සටහනක්‌ තැබීමට, මොහොතක්‌ හෝ යොදවන ඔබට පින්!

මට පුළුවන් හැටියට වෙලාව ලැබෙන හැම විටෙකම ලියන්නම්.

ඉපදුන ගමන් ඇවිදින්නට බැහැ ලු නෙ.

වැටි වැටී නැගිටිමි..

මීට,
ඔවි.

නිදහස (සුද්දා ගිහින් අවුරුදු 60යි!!)

2008-02-04T12:45:00.000-08:00

නිදහස - ලැබිලා අවුරුදු 60යි! ?

ඉබේ ලැබුනෙ නම් නෑ..

ආචාර්ය සුනිල් ආරියරත්නයන්ගේ වදනින් (විශාරද නන්දා මාලිනියගේ හඬින්) කිවුවොත්, "එළි වෙනකොට නිදහස අහසින් ගෙට වැටුනා" යැයි හිතාගෙන ඉන්න අයත් ඇති. ඒත් අද මේ 60 වැනි නිදහස්‌ අනුස්‌මරන උලෙල සමරන දිනයෙදි හෝ මොහොතකටවත් මතකයට නැගුවොත් නරකද, මේ ලංකාව සුද්දාගේ ග්‍රහනයෙන් මුදවාගන්නට තම දිවි පවා කැප කල උතුම් මනුෂ්‍යයන් පිරිසක්‌ අප රටේ සිටිය බව..?

මේ නිදහස - අපේ නොවෙයි . මාතෘ භූමිය සුද්දා සූරගෙන කන්නා දැක දැක අහක බලාගෙන සිටිය නොහැකි වුනු, තමන්ගේ ජාතියේ නිදහස තම ජීවිතයටත් වඩා වටිනා ලෙසින් සැලකූ, අපේ ඒ වීර මුතුන් මිත්තන් ගේ ජීවන පරිත්‍යාගයෙන් ලබාගත් නිදහසකි මේ.

එදා මහගම සේකර කිවිඳානන් ලීවා මෙසේ:
(පණ්ඩිත් අමරදේවයන්ගේ ගාම්භීර හඬින් ගැයුනි)

රත්න දීප ජන්ම භූමි
ලංකා දීප විජය භූමි
මේ අපේ උදාර වූ මාතෘ භූමියයි
ආදි සිංහලේ ඒ වීර මීමුතුන් ලෙයින්
සාර වූ උදාර වූ
මාතෘ භූමියයි

මාණික්‍ය සේ පොලෝ ගැබේ නිධාන වී
ඇත්තෙ ඒ අභීත දූ පුතුන්
ජාතියේ නාමයෙන් සංග්‍රාම භූමියේ
ජීවිතේ පුදා හෙළූ ලේ කඳයි

සින්ධූපමාන වැව් තලා මතින් ඇදී
පද්ම රේණුයෙන් සුඝන්ධ වී
රන් කරල් නමා හමා
සිත් ප්‍රබෝධයෙන් පුරා
එන්නෙ උන් හෙළූ ප්‍රාණ වායුවයි

ගංඟා තරංග රාව දී රිදී වනින්
මල් පිපී කුලින් කුලේ හැපී
ගායනා කරන්නේ ආකාශයේ නැගී
වීරයින්ගෙ ඒ යශෝ ගීතයයි

අපේ පැරණි වීරයින් ඔවුන් සතු යුතුකමක්‌ ලෙස සිතා, දිවි පුදා හෝ, සියවසකට වඩා වැඩි කාලයක්‌ යටත් රාජ්‍යයක්‌ වී තිබුනු ලංකාව යලිත් අපේම කර දුන්නා. ලාංකික සොයුරු සොයුරියන් ලෙස එකමුතුව නොසිතා, සිංහල දෙමල කියා ජාති බේද ඇති කරගෙන, එකිනෙකා මරාගෙන මරෙන්නවත් අද නිදහසක්‌ තියෙන්නෙ මේ රට අපේ නිසා. බෙදාගන්නට හෝ බදාගන්නට, අපේ කියා රටක්‌ තියෙන්නෙ ඒ උතුම් මිනිසුන් කළ කැප කිරීම් නිසායි.

ඒ අපට ලබා දී තිබෙන නිදහස ගැන හරි හැටි සිතා වැඩ නොකෙරුවාට, අද දින අපි එතෙරට හිස නැමිය යුතු නෑ. මෙරට නිදහස්‌ කරන්නට වෙහෙසුනු මිනිසුන්ට ශාප කරන්නාක්‌ මෙන්, සිය රට දේ බාල්දු කර පිට දීප දේශ වලින් එන කසල ගොඩක්‌ පවා වැලඳ ගන්නා පිරිසක්‌ වෙලා සිටින්නේ අපි විහින්මය.

කළගුණ සැලකීමක්‌ නැතත්,

අමතක නොකරමු!!

සිය දිවි පුදා මව් බිම රකින ත්‍රිවිද හමුදා සොයුරු සොයුරියනි, ඔබටත් අප සදා නයගැතියි!

බියක්‌ සැකක්‌ නැතිව මග තොට ගමන් කරන්නට බැරි කලෙක,
සැනසීමෙන් වෙසෙන්නට පිනක්‌ නැති කලෙක,
මතක්‌ කර ගනිමු,

ලාංකීය නිදහස වෙනුවෙන් කැප වුනු ලේ ගඟුලක්‌ අපේ පුංචි දිවයිනේ මහ පොලොවේ නිදන් වී ඇති බව.

සුද්දා ගිහින් අවුරුදු 60යි!
නිදහස්‌ වෙමුද දැන්වත්?

පින්බර රටක්‌ යලි ගොඩනගන්නට
නිදහස්‌ සිතුම් පැතුම් මවන ජාතියක්‌
ලක්‌ මවට බිහිවෙන දිනක්‌ ගැන
බලාපොරොත්තුවක්‌ සිතේ රැඳෙයි.

ජාති බේද, ආගම් බේද, පක්‍ෂ බේද වලින් මිදී,
ලක්‌ දෙරණ මත එකම හඬින් සිංහ නාද පතුරවන දිනක්‌
ඉක්‌මනින්ම උදා වේවා! යැයි පතමි.

ඔවිනි හංසමාලී
04.02.08.